Το αυτονόητο

“Ελεύθερος άνθρωπος είναι αυτός που άφοβα

προχωρά την σκέψη του ως το τέλος” Λέων Μπλούμ.

Εισαγωγικό σημείωμα. Το νομοσχέδιο για την “νομική διόρθωση φύλου”, επανέφερε στο προσκήνιο την αλλεργία που παρουσιάζεται στην Ιεραρχίας της Εκκλησίας όταν στο πολιτικό γίγνεσθαι τίθενται θέματα “περί ταυτότητας”. Και τότε απροκάλυπτα εισβάλλει στην πολιτική σκηνή παραβαίνοντας και την Ευαγγελική εντολή “αποδότε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ” (Ματθ. 22, 21). Και το χειρότερο με έναν κοσμικό, εθνοφυλετικό και εξουσιαστικό λόγο, κυριαρχούμενο από εθναρχική μεγαλοστομία έως και δεσποτική μονοκρατορία (επί Χριστόδουλου). (1)

Αφορμή - πρόφαση για την πρόσφατη εισβολή αποτέλεσε ο Βιβλικός λόγος (Γένεσις 1, 27): “Και εποίησεν ο θεός τον άνθρωπον, κατ’ εικόνα θεού εποίησεν αυτόν, άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς». Και συνειρμικά: Εφόσον ο Θεός έπλασε το άρρεν και το θήλυ και τίποτε ‘ανάμεσά τους’, η αποδοχή πως υπάρχει κάτι το ενδιάμεσο, διεμφυλικό ονοματίζεται από την επιστήμη, σημαίνει και ότι η Βίβλος σφάλλει, αφού δεν καλύπτει με πληρότητα την ανθρώπινη κατάσταση, τμήμα της οποίας είναι και η βιούμενη αναντιστοιχία ανάμεσα στο βιολογικό φύλο και τον ερωτικό προσανατολισμό (ομοφυλοφιλία). Δια αυτού του Βιβλικού χωρίου επιχειρεί να δικαιολογήσει το πάθος με το οποίο αντέδρασε η Ιεραρχία στο νομοσχέδιο για τον προσδιορισμό της ταυτότητας φύλου και την απαίτησή της πάραυτα να αποσυρθεί, δηλαδή την απαίτησή της, αντιδημοκρατικά να γίνει αυτή νομοθέτης στη θέση του συνταγματικά οριζόμενου. Μία θέση εξόχως υποκριτική διότι ακόμη και στην διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών της Α΄ Γυμνασίου γίνεται η επισήμανση ότι το θεϊκό σχέδιο, έτσι τουλάχιστον όπως το ιστορεί η Βίβλος, υπολείπεται της πραγματικής ανθρώπινης κατάστασης, η οποία, όπως αναδεικνύεται εμπειρικά και επιστημονικά, είναι βιολογικά πιο περίπλοκη και ψυχολογικά πιο σύνθετη. Στο σχετικό βιβλίο “Θρησκευτικά: Παλαιά Διαθήκη – Προϊστορία του Χριστιανισμού” (έκδοση 2014), στο εισαγωγικό σημείωμα του Κεφ. 25 με τίτλο “Οι διηγήσεις της Παλαιάς Διαθήκης για την δημιουργία του κόσμου” στη παράγραφο “Μελετώντας τις διηγήσεις της Γενέσεως, δεν ξεχνάμε” μεταξύ άλλων σχετικών αναφέρει: “Δεν ψάχνουμε σ’ αυτά επιστημονικές απαντήσεις για το πως (με bold) δημιουργήθηκε και εξελίχθηκε το σύμπαν. Αυτές θα μας τις δώσει η σύγχρονη επιστήμη μέσα από άλλα μαθήματα (Βιολογία, Γεωγραφία, Χημεία κ.α.)”. Και το κερασάκι: Στο Εγκόλπιον-Ευχολόγιον, Β' Έκδοση 1985, του Τιμόθεου Ματθαιάκη, Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας, εγκεκριμένου από την Ιερά Σύνοδο, υπάρχει η ευχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας “Εις ονοματοθεσίαν νέαν επί αλλαγή φύλου” Αλληλούια...

“Προφάσεις εν αμαρτίαις”: “Μη επιτρέψεις να παρεκκλίνει η καρδιά μου εις λόγους και αποφάσεις πονηράς, ώστε να παρασυρθώ εις ανόητους προφάσεις για να δικαιολογήσω ολοφάνερες αμαρτίες μου...” (Ψαλμοί του Δαυίδ, Ψαλμός 140, 4). Και η ολοφάνερη αμαρτία του Ιερατείου της Θρησκείας μας, μην το συγχέετε με την Εκκλησία του Χριστού η οποία όπου λειτουργεί αποτελεί ‘όαση’ παρηγοριάς του αδύναμου, αδυνατεί να αντιληφθεί ότι θελγούμενο από την άσκηση κοσμικής εξουσίας αυτοαναιρεί την πνευματική του διάσταση. Η μόνη του επαφή με την κοσμική εξουσία θα έπρεπε αποκλειστικά να επικεντρώνεται στην επιδίωξη να δίδεται στην ανθρώπινη ζωή η ύψιστη των αξιών, γεγονός το οποίο συνεπάγει και την ύψιστη προστασία της βιόσφαιράς της (μούγκα για τον Σαρωνικό). Οι εθελότυφλοι πότε θα αναβλέψουν ώστε να αντιληφθούν ότι δομικό στοιχείο στις Δημοκρατικές κοινωνίες, οι οποίες προτάσσουν την ισότιμη συμμετοχή στο κοινωνικό γίγνεσθαι ανεξαρτήτως θρησκείας, φυλετικής καταγωγής, πολιτικών πεποιθήσεων, ερωτικού προσανατολισμού κλπ. είναι ο πολίτης και όχι ο πιστός. Δυστυχής η κατάστασή τους, όλοι τους, άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο, παρουσιάζονται να λειτουργούν σαν να κρύβουν ένα Χριστόδουλο εντός τους...

Μια ιστορική αναδρομή καταδεικνύει ότι τα ανωτέρω οφείλονται – εδράζονται στην επισήμανση του Επισκόπου Διοκλείας – Μ. Βρετανίας Κάλλιστου Γουέαρ ότι “ο Εθνικισμός έχει γίνει η συμφορά της Ορθοδοξίας τους τελευταίους 10 αιώνες”. Μία θέση ευαγγελικά απαράδεκτη , διότι για την Εκκλησία και την θεολογία ο “εθνικισμός” έχει καταδικαστεί ήδη από την αποστολική εποχή (επιστολές Παύλου προς Γαλ. 3. 26-29, Κολ. 3, 10-11, Α΄ Κορ. 12, 13), αναδεικνύοντας την Οικουμενικότητα του Χριστιανισμού.(2) Αφετηριακό γεγονός στην “βαβυλώνια αιχμαλωσία της ορθόδοξης θεολογίας και Εκκλησίας στην λογική του Εθνικισμού” (Ν. Ντόντος), μπορεί να θεωρηθεί το Σχίσμα της Ελληνικής Εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, με την κήρυξη του Αυτοκέφαλου, δια βασιλικού διατάγματος του Όθωνα (1833), η οποία έως τότε αναφέρονταν στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. (Παρότι το σχίσμα ήρθη το 1850, μια υποβόσκουσα ένταση ενυπάρχει έκτοτε στις σχέσεις της με το Πατριαρχείο. Να υπενθυμίσω ότι επί Χριστόδουλου (2003) αυτή έλαβε εκρηκτικές διαστάσεις. Σήμερα οι σχέσεις παρουσιάζονται ομαλοποιημένες και δια την αντιμετώπιση του Πατριαρχείου Μόσχας του εναγκαλισμένου με τον “νέο - Τσάρο”, το οποίο διεκδικεί τα Πρωτεία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, απόρροια Συνοδικών αποφάσεων,).

Έκτοτε παρουσιάζεται να έχει δημιουργηθεί ένα υβρίδιο εθνικιστικού και εκκλησιαστικού λόγου σε μία ιδεολογική πορεία, κατά την οποία η οικουμενικότητα της ορθοδοξίας έγινε ίδιον του ελληνικού έθνους, στην πολιτισμική και ενίοτε φυλετική υπεροχή του οποίου έπρεπε να υποτάσσονται οι άλλης εθνικότητας ορθόδοξοι. Ένας λόγος ο οποίος δεν βρήκε αντιστάσεις στο πλήρωμα της Εκκλησίας με αποτέλεσμα: “Αντί η ‘ευχαριστιακή εμπειρία’ της υπέρβασης όλων των ‘φυσικών’ διακρίσεων και αποκλεισμών να αλλοιώσει και να μεταποιήσει τα πολιτικά δρώμενα της εποχής εκείνης, η εθνικιστική ιδεολογία εισχώρησε “ως σκόλωψ τη σαρκί” της Εκκλησίας αλλοιώνοντας την οικουμενικότητα του ευαγγελίου και θέτοντας την στην υπηρεσία των εθνικών στοχεύσεων (Μεγάλη Ιδέα κλπ.), νοθεύοντας την με μεσσιανισμούς εθνικού – φυλετικού ή πολιτισμικού χαρακτήρα” (Ν. Ντόντος).(3) Ως εκ τούτων στην εξέλιξή της παρουσιάζεται μια Ορθοδοξία η οποία ρέπει προς την οριοθέτηση της, δια της αντιθέσεως της με την Δύση, την οποία και θέλγεται να παρουσιάζει ως έναν οιονεί κίνδυνο για την ίδια και το Έθνος. Ένας λόγος που παρουσιάζεται να “σαρκώνεται” ή “αποσαρκώνεται” αναλόγως των ιστορικών δεδομένων από την Εκκλησία και τα μέλη της. Και “σαρκώθηκε” μετά την πτώση του “υπαρκτού σοσιαλισμού” και την ανάδυση της “εθνικής ταυτότητας” από το κενό που δημιούργησε η απαξίωση των “μεγάλων αφηγήσεων” και μετέπειτα ως ανάχωμα των αρνητικών συμπτωμάτων της παγκοσμιοποίησης. Ένα “θερμοκήπιο” εντός του οποίου ένα “λουλούδι” του Θρησκευτικού εθνολαϊκισμού, ο πρώην γραμματέας της Ιεράς Συνόδου επί Χούντας Χριστόδουλος ανήλθε στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο με πασιφανή την πολιτική αρωγή. Και μία τραυματική δεκαετία για την Εκκλησία ξεκίνησε, κατά την οποία κυριάρχησε ένας ιδιότυπος και μισαλλόδοξος θρησκευτικός πατριωτισμός με άμεση ανάμειξη του αρχιεπισκόπου σε κρίσιμους τομείς της πολιτικής, η οποία και δίχασε το κοινωνικό γίγνεσθαι και δημιούργησε μια νέα γενιά νευρωσικών-ψυχωτικών θρησκόληπτων, αυτούς που ονοματίζω ΧΟΤ (Χριστιανική Ορθόδοξη Τζιχάντ – η προηγούμενη γενιά είχε εκκολαφτεί επί Χούντας, εντός των παραθρησκευτικών οργανώσεων του “Σωτήρος” και της “Ζωής”) (4). Κορυφαία του στιγμή οι “λαοσυνάξεις” που διοργάνωσε κατά της μη αναγραφής του θρησκεύματος στο δελτίο αστυνομικής ταυτότητας.

Στην συνέχεια παραθέτω ένα άρθρο με αφορμή τις “λαοσυνάξεις”, με τίτλο “Το αυτονόητο” το οποίο δημοσίευσα στο περιοδικό “Μακρινίτσα” (τεύχος 23, Σεπτεμβρίου 2000), την δημοσίευση του οποίου ευσχήμως αρνήθηκαν, οι του τοπικού τύπου ιθύνοντες (που να μπλέκουν οι άνθρωποι). Τοπικού, για την περίπτωση εννοώ της Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού, Μητροπολίτης της οποίας είχε διατελέσει, πριν γίνει Αρχιεπίσκοπος ο Χριστόδουλος.

Εν κατακλείδι, οι αρνητικές επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης “δεν αντιμετωπίζονται με την εθνική περιχαράκωση και την πολεμική οχύρωση σε κλειστά πολιτισμικά και θρησκευτικά σύνορα, αλλά με την βίωση του ανοικτού στο μέλλον εσχατολογικής πληρότητας (5) χριστιανικού ήθους, της ισότητας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αδελφικής αγάπης” (Ν. Ντόντος).

Σημειώσεις:

1. “Η υπόθεση των διεμφυλικών πολιτικοποιήθηκε εξαρχής από την Αρχιεπισκοπή, όταν κάλεσε, σε οργίλο τόνο και απεριφράστως, τις πολιτικές δυνάμεις να τοποθετηθούν στο δικό της κατηγορηματικό ‘Όχι’. Επίσης, η Εκκλησία και ειδικά η Αρχιεπισκοπή ήταν εκείνη που έδωσε τον τόνο της υστερίας και της υπερβολής, που επικράτησε από την πρώτη στιγμή στον δημόσιο διάλογο για την υπόθεση. ‘Παιχνιδίσματα για να σκορπάμε τον χρόνο’, χαρακτήρισε αρχικά το θέμα ο Αρχιεπίσκοπος· και μόλις την προηγουμένη της ψηφοφορίας υιοθέτησε την καφρίλα του φουτμπολιστή Τσιάρτα, ο οποίος δήλωσε: ‘Εύχομαι οι πρώτες αλλαγές φύλου (σ.σ. ούτε καν καταλαβαίνει για τι μιλάει ο άνθρωπος...) να γίνουν στα παιδιά αυτών που ψήφισαν αυτό το αίσχος’. Ο Μακαριότατος ανταποκρίθηκε ως εξής στη θέση του Τσιάρτα: ‘Μου άρεσε αυτό που είπε αυτό το παλικάρι, ο αθλητής’, σημειώνοντας ωστόσο ότι δεν συμμερίζεται την ευχή. (Αυτό δα έλειπε!)” (Στεφ. Κασιμάτης).

2. Ο Πάπας Φραγκίσκος στην ομιλία του στο Κογκρέσο (ΗΠΑ, 9/2015), λειτουργώντας ως φορέας της οικουμενικότητας του Χριστιανισμού, επανατοποθέτησε επί της ουσίας ενώπιον όλου του κόσμου, στο κέντρο όλου του κόσμου τον άνθρωπον, μηδέ την πολιτικήν, μηδέ την οικονομίαν. “Η οικοδόμηση ενός έθνους απαιτεί την διαρκή ενασχόληση με τους άλλους και την απόρριψη μιας νοοτροπίας εχθρότητας, προκειμένου να υιοθετηθεί μια νοοτροπίας αλληλοβοήθειας. Οι προσπάθειές μας πρέπει να στοχεύουν στην αποκατάσταση της ελπίδας, την διόρθωση των λαθών και την διατήρηση των δεσμεύσεων”.

3. Ο Νίκος Ντόντος είναι θεολόγος, συνεργάτης της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών.

4. Χάος επικράτησε το βράδυ της 18/10 έξω από το θέατρο “Αριστοτέλειον” της Θεσσαλονίκης. Εκεί συγκεντρώθηκαν ΧΟΤ μέλη παραθρησκευτικών κι εθνικιστικών οργανώσεων - στην πλειοψηφία τους δήλωσαν ότι είναι μέλη της οργάνωσης “Ιερός Λόχος” - διαμαρτυρόμενοι για την παράσταση «Η Ώρα του Διαβόλου».

5. Παραθέτω ένα εδάφιο από το βιβλίο του Φ. Ντοστογιέφσκι “Αδελφοί Καραμαζώφ” σχετικό με την εσχατολογική πληρότητα: “Κάπου στὸν κόσμο ὑπάρχει ἕνας Άγιος, ζεὶ μέσα στὴν ἀλήθεια, πάει νὰ πει πῶς δὲν πεθαίνει ἡ ἀλήθεια στὸν κόσμο καὶ ἔτσι θα ἔρθει κάποτε καὶ σε μᾶς, καὶ θὰ ξαναδοθεῖ σ’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως μας εἶναι ὑπεσχημένο… Ἕνας μονάχα Ἅγιος, για νὰ εἶναι ἅγιος, ἔχει στὴν καρδιὰ τοῦ τὸ μυστικό τῆς ἀναγέννησης ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἔχει ἐκείνη τὴν δύναμη, που θὰ θεμελιῶσει ἐπιτέλους τὴν ἀλήθεια στὸν κόσμο, καὶ θὰ γίνουν ὅλοι ἅγιοι καὶ θὰ ἀγαπάει ὁ ἕνας τὸν ἄλλο καὶ δὲν θα ὑπάρχουν οὔτε πλούσιοι, οὔτε πτωχοί, οὔτε ἀλαζόνες, οὔτε ταπεινοὶ, μα θὰ εἶναι ὅλοι παιδιά τοῦ Θεοῦ καὶ θα ἕρθει ἡ ἀληθινή βασιλεία τοῦ Χριστοῦ”. Η Χριστιανική Εσχατολογία βασίζεται σχεδόν εξολοκλήρου στην “Αποκάλυψη” του Ευαγγελιστή Ιωάννη.

Το Αυτονόητο (1)

Καμιά φωνή όταν ασκεί εξουσία δεν είναι αθώα.

Αυτονόητο είναι, ότι ένα δημόσιο έγγραφο, όπως το δελτίο ταυτότητας, το οποίο απλώς πιστοποιεί την ταυτοπροσωπία του πολίτη κατόχου του, δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται στοιχείο της πολιτισμικής μας ταυτότητας. Και αυτό διότι καθοριστικός παράγοντας διαμόρφωσής της αποτελεί το είδος του περιβάλλοντος στο οποίο εκπαιδεύεται η κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που αρκετές φορές να την θεωρεί ανώτερη όλων. Στις μέρες μας, το αίτημα της διατήρησή της, παρουσιάζεται ως ο τελευταίος προμαχώνας αντίστασης σε ένα κόσμο ομοιομορφίας τον οποίο προσπαθεί να επιβάλει η οικονομία της αγοράς και το διαδίκτυο. (2)

Το αίτημα αυτό δυστυχώς προσπαθεί να ακυρωθεί από έναν κοσμοπολιτισμό του συρμού, ο οποίος σε τελική ανάλυση καλλιεργεί το έδαφος για την εμφάνιση ακροδεξιών “προϊόντων” τύπου Χάιντερ (Αυστρία). Αφετέρου υπερθεματίζεται από πρακτικές τύπου Χριστόδουλου στις οποίες είναι ισχυρή η ρητορική της ταυτότητας ως επιβεβαίωση της διαφοράς “ο καλός Έλληνας είναι καλός Χριστιανός και ο καλός Χριστιανός είναι Ορθόδοξος”. Και αυτό σε αντίθεση βέβαια με την θέση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ο οποίος έχει τονίσει ότι “η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει βιώσει και καλλιεργεί την ιδέα της πνευματικής οικουμενικότητας, ως θεμέλιο επικοινωνίας και συνεργασίας των ανθρώπων κάθε γλώσσας και κάθε πολιτισμού” (Νταβός 1999). Και βέβαια, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι ο πρωτεργάτης της εδραίωσης Χριστιανισμού Απόστολος Παύλος θεωρείται ο Απόστολος των Εθνών...

Αυτονόητο είναι, ότι μια δημοκρατική πολιτεία πρέπει να πολιτεύεται βάσει ενός ορθολογικού συστήματος, του οποίου οι θεμελιώδεις πεποιθήσεις πρέπει να συνάγονται με ορθολογικές μεθόδους. Και για την κοινή λογική τα πράγματα παρουσιάζονται ξεκάθαρα. Το δημοκρατικό κράτος είναι ανεξίθρησκο.

Αντιθέτως η Θρησκεία μας και κάθε Θρησκεία πορεύεται βασισμένη στην πίστη, ότι υπάρχει ένα ξεχωριστό οντολογικό πεδίο το οποίο δεν είναι προϊόν φαντασίας, αλλά και δεν είναι αναγνωρίσιμο-αντιληπτό δια των αισθήσεων και της λογικής. Μπορεί δε υπό προϋποθέσεις να γίνει αντιληπτό εμμέσως δια των θαυμάτων, αμέσως δε από ελάχιστους δια αποκαλύψεως. Εδώ φυσικά και δεν συμπεριλαμβάνεται η πρόσφατη αποκάλυψη του Χριστόδουλου ότι συνομιλεί με τον Θεό και... παίρνει εντολές κατευθείαν από Αυτόν.

Ως εκ τούτων η μη εγγραφή του θρησκεύματος στο δελτίο ταυτότητας αυτονόητα αποτελεί αρμοδιότητα της πολιτείας μας, η οποία στην συγκεκριμένη περίπτωση και ύστερα από παλινωδίες οι οποίες δεν την τιμούν, επιτέλους νομοθέτησε σχετικά (2472/97).(3) Τίποτα το καινούργιο στον σύγχρονο κόσμο ο οποίος ο οποίος προ πολλού έχει συμπεριλάβει το Θρήσκευμα εις τα χαρακτηριζόμενα “ευαίσθητα” προσωπικά δεδομένα. Ένα νόμο “κόκκο άμμου” βέβαια, εις τα γρανάζια της φοβερής παγκόσμιας μηχανής συγκέντρωσης προσωπικών δεδομένων η οποία λειτουργεί σήμερα. Αποτελεί όμως μια υπόμνηση της ανάγκης τουλάχιστον να τεθεί, έστω και εν μέρει, υπό δημόσιο έλεγχο.

Αυτονόητο είναι, ότι καθήκον του καλού-συνεπούς Χριστιανού είναι να πραγματώνει τον λόγο του Χριστού στην καθημερινότητά του. Τα “έργα και οι ημέρες του” το πιστοποιούν. “Ο ορθόδοξος δεν χρειάζεται ταυτότητα (σσ. και μάλιστα αστυνομική) για να πιστοποιεί την πίστη του...”, αναφέρει σχετικά και ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος.

Αυτονόητο είναι, ότι για την θρησκεία μας, τόπος λαοσύναξης είναι η Εκκλησία με κορυφαία αυτήν εις την οποίαν τελείται η Θεία Ευχαριστία. Ο Γρ. Στάθης αναφέρει σχετικά στο άρθρο του “Ουσία της Ορθόδοξης Λατρείας”: “Η σύναξη στην εκκλησία είναι βίωμα του συνδέσμου της αγάπης μεταξύ μας, της ειρήνης που ‘υπερέχει πάντα νουν’, της κατανύξεως μας, κι είναι προβολή της επιθυμίας μας να αναχθούμε λίγο ψηλότερα από τις βασικές καθημερινές μέριμνες και τις γήινες καταστάσεις που μας κρατάνε χαμηλά και μας συνθλίβουν, κι είναι ακόμα έκφραση της χαράς και της αγαλλιάσεως για την ανάσταση του Χριστού και του θάρρους για την δική μας ανάσταση, κατά τον λόγο του Χριστού ‘θαρσείτε εγώ νενίκησα τον κόσμον’. Μονάχα έτσι μπορούμε να ζούμε στην ζωή της Εκκλησίας...”.

Αυτονόητο είναι, ότι με τις λαοσυνάξεις της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας, η ηγεσία της Ορθόδοξης Ελληνικής Εκκλησίας (ΟΕΕ) απέδειξε περίτρανα ότι πολιτεύεται σαν όλους τους κοσμικούς οργανισμούς, συνδικαλιστικούς και πολιτικούς. Πολιτεύεται μάλιστα “εν ονόματι του λαού” και “υπεράνω των νόμων και του Συντάγματος”. Ακόμη και εάν η ηγεσία της ΟΕΕ θεωρήσει ότι ισχυροποιεί με τις λαοσυνάξεις την θέση της στην κοινωνία, αυτό το επιτυγχάνει μεταλλασσόμενη σε ένα θεσμό διχαστικό.

Το γεγονός είναι ότι δια του Χριστοδούλου η ΟΕΕ διεκδικεί την επανάκτηση μεριδίου πολιτικής εξουσίας, μιας και η εξουσία για το ορθόδοξο ιερατείο της, είναι “μια αγάπη απ’ τα παλιά”... Την πρωτοαπόκτησαν στην θεοκρατούμενη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και την ισχυροποίησαν μετά την πτώση της Πόλης. Ο Πατριάρχης που λογοδοτούσε πλέον στον Σουλτάνο, δεν ήταν μόνον ανώτατος διοικητής των Εκκλησιών και των Μονών, αλλά και ανώτατος άρχων των σκλαβωμένων λαϊκών. Εκτός δηλαδή από Αρχιερέας γίνεται-αποκαλείται και Δεσπότης, οικειοποιούμενος δηλαδή και την προσφώνηση προς τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα (τώρα φαίνεται να τους ενοχλεί ο όρος δεσποτοκρατία). Το γεγονός αυτό επισφραγίζεται και συμβολικά, όταν ο Ορθόδοξος Πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρις φοράει για πρώτη φορά την μίτρα των βυζαντινών αυτοκρατόρων, το σύμβολο δηλαδή της κοσμικής και εκκλησιαστικής εξουσίας τους (1621). Και από τότε την φέρουν συνέχεια, (τώρα και οι Μητροπολίτες), ισχυριζόμενοι ότι αυτό αποτελεί στοιχείο της εκκλησιαστικής παράδοσης, παρότι επί της ουσίας είναι αντιδογματική.

Την συνέχιση αυτής της κατάστασης επιζητούσε τον 20ο αιώνα η Ιερά Σύνοδος της ΟΕΕ από την Δ΄ Συντακτική Εθνοσυνέλευση, η οποία επεξεργάζονταν το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας (1924) όταν προκλητικά απαιτούσε: “Ζητούμεν να μην ασκεί η Πολιτεία ουδεμίαν εποπτείαν επί της Εκκλησίας και ζητούμεν ταυτοχρόνως όπως η Εκκλησία έχει δικαίωμα να εκδίδει διατάξεις, αί οποίαι θα έχουν ισχύν νόμου και τας οποίας τα όργανα της Πολιτείας θα έχουν την υποχρέωσιν να εκτελούν”. Και έκτοτε ως πολιτευόμενοι κάνουν επιλεκτική χρήση της Ιστορίας, μιας και το ενδιαφέρον τους εστιάζεται στην ιδεολογική της χρήση και την πολιτική της κατάχρηση. Και ως σύγχρονοι πολιτευόμενοι δεν παραλείπουν να χρησιμοποιούν και πρακτικές μεταμοντέρνας “λογικής”, όπως η μετονυμία για να συγκαλύψουν την αλήθεια. Παράδειγμα σημερινό, μετονόμασαν τις διαδηλώσεις τους σε λαοσυνάξεις. Όμως πρέπει να ξαναθυμηθούν ότι την “λαοσύναξη” χρησιμοποίησε και το Ιερατείο της εποχής εκείνης για να σταυρώσει τον Χριστό.

Αυτονόητο είναι, ότι η μόνη πηγή δύναμης της Εκκλησίας πρέπει να είναι αυτή του “ανήμπορου λόγου του Χριστού”, ο οποίος όταν μετουσιώνεται σε έργα ανθρώπων αυτοβούλως (η ταύτιση κοινωνίας θρησκείας περιθωριοποιεί την ατομική συνείδηση), γίνεται ακαταμάχητος . Ως εκ τούτου η ηγεσία της ΟΕΕ, ποτέ δεν είναι αργά, πρέπει να απαρνηθεί κάθε κοσμικού τύπου δύναμη αναγνωρίζοντας, ότι η πνευματική της αξία αυτοαναιρείται όταν διαγκωνίζεται στο πεδίον της εξουσίας. Κύριο μέλημά της σήμερα πρέπει να είναι η ανάδειξή της σε φάρο προσανατολισμού της συλλογικής ζωής . Πως να ξαναγίνει η ΟΕΕ και μαζί της η Ορθόδοξη κοινότητα, ζωντανός και δυναμικός πόλος πνευματικότητας στο κοινωνικό μας γίγνεσθαι, διότι δυστυχώς σήμερα έχει εκπέσει και υπάρχει ως ένας κοινωνικός θεσμός ανάμεσα σε πολλούς άλλους, μια ατομική επιλογή ανάμεσα στις τόσες άλλες της πραγματικότητάς μας (Η προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος στα δελτία αστυνομικής ταυτότητας που επιδιώκει η ηγεσία της ΟΕΕ, τελικά αυτό περίτρανα θα πιστοποιήσει).

Τέλος, υτονόητο είναι, ότι για να υπάρξει αυτονόητο πρέπει να λειτουργήσει στον άνθρωπο αυτό που ονομάζουμε “κοινή λογική”. Κοινή, όχι γιατί την διαθέτουμε όλοι, αλλά γιατί μπορούμε να την αποκτήσουμε όλοι, εάν βέβαια η κανονιστική κλίμακα αξιών η οποία κατασκευάζεται από την κυρίαρχη κάθε φορά τάση, τα μικροσυμφέροντα και οι υποκριτικές κοινωνικές συμβάσεις μας το επιτρέψουν.

2000 χρόνια πριν ο λόγος του Χριστού επ-ανάστησε το αυτονόητο. Ο κατ’ εικόνα δημιουργημένος άνθρωπος έχει την ικανότητα να γίνει κατά χάριν Θεός με τη ταπεινοσύνη*, την φιλαλληλία και την αλληλεγγύη. Έτσι μόνον ο άνθρωπος αποκτά τη χάρη να ορθώσει το ανάστημά ενώπιον Του, για αρθρώσει και να δικαιώσει την ίδια του την ύπαρξη.

Δι’ ευχών.(4)

* Και “...ταπεινός δεν σημαίνει να είσαι σκυφτός, βουβός, υποταχτικός, loser. Δεν είναι αυτός ο αληθινός ταπεινός. Η Ταπεινοσύνη είναι υπόθεση πνευματική. Κατάσταση πολύ βαθύτερη από τις μικρές κινήσεις, από το ‘small talk’ στην παρέα ή στην δουλειά. Και εντελώς διάφορο ασφαλώς από την δουλικότητα του αληθινά αδύναμου ή του πονηρού. Ταπεινός είναι αυτός που ανάμεσα στους μισαλλόδοξους, τους οιηματίες, τους σίγουρους για τις ιδέες τους και ανελέητους για τους αλλόδοξους, παραμένει ψύχραιμος και σκεπτικιστής. Και βγάζοντας απ’ την καρδιά του την έπαρση και τον στόμφο, κερδίζει χώρο για αισθήματα, παίρνοντας απ’ αυτά δύναμη, που οι άλλοι πρόχειρα κοιτώντας, θαρρούν καμιά φορά πως δεν την έχει...” (Φραντσέσκο Αλμπερόνι, Ιταλός φιλόσοφος). Οι αρχαίοι Έλληνες την ονόμασαν αιδώ-συστολή. Σε αυτήν την ανενδοίαστα θετική αποδοχή της λέξης, είναι πρώτιστος ο σεβασμός προς όλα φαινόμενα (κριτικά) και τις μορφές ζωής. Μας προτρέπει να ζούμε και να συνομιλούμε με τις αμηχανίες και τις ντροπές μας, όλα όσα δηλαδή μας καθιστούν ευάλωτους, παρόλη την ‘εξαιρετική πανοπλία μας’ στο γεγονός του κόσμου. Πως δηλαδή να μην τις μεταμφιέζουμε σε ακκισμό, σεμνοτυφία ή χειρότερα σε αλαζονεία.

Σημείωσεις:

1. Υπενθύμιση: Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 2000.

2. Η πολιτισμική ταυτότητα εδράζεται στην διαπίστωση ότι στις 4 χωροχρονικές διαστάσεις της πραγματικότητάς μας, θα πρέπει να προσθέσουμε και άλλες 2, της κοινωνικής διάστασης και της προσωπικής – ατομικής (Κλοντ Λέβι-Στρος). Από κοινού δε αυτές, δημιουργούν “το ρίζωμα” του κάθε ανθρώπου. Την ανάγκη δηλαδή “κάθε άνθρωπος να νιώθει κάπου σπίτι του, να νιώθει κάπου οικεία και άφοβα. Να έχει ατομικό και συλλογικό παρελθόν, να παραλαμβάνει κάτι από τους προγόνους, να το συνεχίζει και να το παραδίδει στους απογόνους” ( Στ. Ζουμπουλάκης). Αυτήν την πολύπλοκη και πολυσήμαντη έννοια, ανέλυσε η φιλόσοφος Σιμόν Βέιλ (1909-1943) στο ομότιτλο βιβλίο της (ο τίτλος της ελληνικής έκδοσης “Ανάγκη για ρίζες”). Σε ένα απόσπασμά του αναφέρει: “Το ρίζωμα είναι ίσως η σημαντικότερη αλλά και η πλέον παραγνωρισμένη ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής. Είναι μία από τις πλέον δύσκολες να προσδιοριστούν. Ένα ανθρώπινο ον έχει μια ρίζα μέσω της πραγματικής, δραστήριας και φυσικής συμμετοχής του στην ύπαρξη ενός οργανωμένου συνόλου, το οποίο διατηρεί ζωντανές ορισμένες πολύτιμες παρακαταθήκες του παρελθόντος και ορισμένες προσδοκίες για το μέλλον. Συμμετοχή φυσική, που συνεπάγεται δηλαδή αυτόματα από τον τόπο, τη γέννηση, το επάγγελμα, τον περίγυρο. Κάθε ανθρώπινο ον χρειάζεται να έχει πολλαπλές ρίζες. Έχει ανάγκη να προσλαμβάνει το σύνολο σχεδόν της ηθικής, διανοητικής, πνευματικής του ζωής, μέσα από τα περιβάλλοντα στα οποία εκ φύσεως ανήκει”. Σήμερα ο άνθρωπος με την επέλαση της παγκοσμιοποίησης και ιδιαίτερα του διαδικτύου κινδυνεύει να “ξεσπιτωθεί”, δηλαδή να μην νιώθει πουθενά σπίτι του, να αισθάνεται ξεριζωμένος. Επισημαίνω ότι στο διαδίκτυο, “στην χώρα του πουθενά”, διαστρεβλώνεται η συνείδηση του χρόνου. Αποθεώνεται το παρών, αποξενώνοντας τον άνθρωπο από το παρελθόν και το μέλλον. Επακόλουθο της παγκοσμιοποίησης, η οποία με τεχνολογικά μέσα και το μάρκετινγκ προσπαθεί να επιβάλλει έναν άκαμπτο μονισμό, δηλαδή έναν πανομοιότυπο τρόπο ζωής με κινητήρια δύναμη την επιθυμία της ευημερίας δια της κατανάλωσης.

Και η ευτυχής συγκυρία για τους κινηματογραφόφιλους, το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (2-12 /11/2017). Το σχετικό δελτίο τύπου αναφέρει: Το 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκη προτείνει φέτος έναν ανατρεπτικό τρόπο να προσεγγίσουμε το σινεμά και επιλέγει τις 14 ταινίες του Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος με πυξίδα ένα από τα πιο εμβληματικά βιβλία του 20ου αιώνα: “Το ρίζωμα”της Γαλλίδας φιλοσόφου Σιμόν Βέιλ, από τις πιο ανήσυχες φωνές της παγκόσμιας διανόησης. Αποφασίσαμε να μην ακολουθήσουμε τον παραδοσιακό δρόμο επιλογής ταινιών. Εστιάσαμε σε πρωτοεμφανιζόμενους δημιουργούς, που εκφράζονται με τολμηρό και πρωτότυπο τρόπο, όμως είδαμε τις ταινίες σε συνάρτηση με τις ιδέες που αναπτύσσονται στο έργο της Σιμόν Βέιλ. Το βιβλίο διατρέχει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, θέτει υπό αμφισβήτηση τις θεμελιώδεις πλάνες του, αναλύει την ασθένεια του “ξεριζώματος” που τον έχει πλήξει και διακηρύττει ότι “το ρίζωμα” είναι ίσως η σημαντικότερη, αλλά και η πλέον παραγνωρισμένη ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής”. Ισχυρίζεται, ότι “η έννοια της υποχρέωσης υπερέχει εκείνης του δικαιώματος που εξαρτάται από αυτήν”, ασκώντας δριμεία κριτική τόσο στην ιδέα της επανάστασης όσο και σε εκείνη της βίας. Υμνεί την αρχαία ελληνική σκέψη και τον Πλάτωνα, κατακεραυνώνει την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ευαγγελίζεται έναν “νέο πολιτισμό”, θεμελιωμένο όχι στην ισχύ, αλλά στην δικαιοσύνη και την αγάπη. Η πνευματική παρακαταθήκη της Βέιλ, την οποία εξύμνησαν μεταξύ άλλων ο Αλμπέρ Καμύ και ο Τ.Σ. Έλιοτ, είναι ένα συγκλονιστικό κοινωνικό μανιφέστο που έγινε πράξη ζωής. Την αποκάλεσαν αγία, όμως η ίδια δεν θέλησε παρά να βιώσει ολοκληρωτικά τις ιδέες που την έκαιγαν. Όπως σημειώνει και ο Γάλλος συγγραφέας Ζακ Ζυλιάρ, “αν και συνδικαλίστρια, η Βέιλ προειδοποιεί για τους κινδύνους της συλλογικότητας· αν και επαναστάτρια, ευαγγελίζεται την κοινωνική ειρήνη· ειρηνίστρια, στρατεύεται με το όπλο στο χέρι στο πλευρό των Ισπανών δημοκρατών· Εβραία, απορρίπτει μετά βδελυγμίας τον Θεό της οργής και της εκδίκησης της Παλαιάς Διαθήκης· Χριστιανή με καθολικές τάσεις, δεν διστάζει να καταγγείλει την προδοσία της Εκκλησίας υπό την κηδεμονία της Ρώμης”.

Τέλος να επισημάνω, ότι η ταυτότητα ατομική ή συλλογική παρότι δεν αποτελεί προϊόν διανοητικής διεργασίας, την απαιτεί για την επεξεργασία των πρωτογενών αισθημάτων τα οποία την συγκροτούν. Σήμερα “ήρθε η ώρα να απενοχοποιήσουμε το ταυτοτικό ζήτημα και ζητούμενο, που επί δεκαετίες ήταν θαμμένο κάτω από τη χρυσόσκονη της πολιτικής ορθότητας. Η επίκληση της ελληνικής ταυτότητας αυτομάτως σε χρέωνε, ή σε πίστωνε, με μια φυλετική ή θρησκευτική στάση και σου υπέβαλλε μια προδιαγεγραμμένη συμπεριφορά. Αν ήσουν Ελληνας δεν είχες το δικαίωμα να είσαι ταυτόχρονα Ευρωπαίος, ή και πολίτης του κόσμου” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

3. “Στις 8 Μαΐου 2000 σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία ο υπουργός Δικαιοσύνης Μιχαήλ Σταθόπουλος ανακοίνωσε ότι η υποχρεωτική αναγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες ήταν αντίθετη με το νόμο 2472/1997 για την προστασία των προσωπικών δεδομένων. Είχε προηγηθεί η Ευρωπαϊκή οδηγία Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων ( 95/46/EC ) η οποία στην Ελλάδα πέρασε ως νομοθεσία με τον συγκεκριμένο νόμο (2472/1997), όπου ορίζεται σαφώς στο άρθρο 2 ότι το θρήσκευμα είναι προσωπικό δεδομένο. Η Εκκλησία της Ελλάδος αντιτάχθηκε αμέσως στην αφαίρεση του θρησκεύματος από τις αστυνομικές ταυτότητες. Σε σχετικό συλλαλητήριο που διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 14 Ιουνίου, ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είπε την περίφημη φράση “την Εκκλησία, όποιο χέρι θέλησε να την αγγίξει, αυτό ξεράθηκε” (σσ. και ο Θεός τον τιμώρησε). Στις 17 Ιουλίου ο υπουργός Δημόσιας Τάξης ανακοίνωσε ότι το θρήσκευμα θα αφαιρεθεί από τις νέες ταυτότητες” (“Βικιπαίδεια”).

4. Υπενθύμιση: Στον Κόσμο μας το επώνυμό μου δεν είναι Seedrinker – See-drinker – Δές-πότης, αλλά Δεσπότης.

Πατρίδα μας είναι όλως ο κόσμος.

Νόμος μας η ελευθερία.

Μόνο μια σκέψη έχουμε:

επανάσταση στις καρδιές μας.

(Ντάριο Φο)

Επίλογος

Μην αποδίδεις ποτέ σε κάτι άλλο,

αυτό που μπορεί να εξηγηθεί με την ηλιθιότητα.

Διερωτήσεις

* Η Νέμεσις; Όλη αυτή η φιλοεπενδυτική κωλοτούμπα του Νηπίου τις τελευταίες εβδομάδες, φαίνεται να έχει εκληφθεί από μία ανώτερη δύναμη ως “ύβρις” (“φιλοεπενδυτική ύβρις”, Άγγελος Στάγκος). Και ως εκ τούτου πολλοί και διάφοροι εις το συριζαϊκό γίγνεσθαι λειτουργούν ως “η άτις”, κρίνοντας αφενός από τη συμπεριφορά τους και αφετέρου από την αλληλουχία γεγονότων σχετικών με τις επενδύσεις και το επενδυτικό κλίμα. Τελικώς η μεγάλη στροφή του Νηπίου προς τις επενδύσεις κατέληξε σε μεγάλη αναταραχή για την Παραφύση του. Σχετικό: Το αρχαιοελληνικό φιλοσόφημα: ύβρις→άτις→νέμεσις→τίσις, το οποίο περιβλήθηκε και με θρησκευτικό μανδύα διαχρονικά για να αποκτήσει σεβασμό, μεγαλύτερη ισχύ και διαχρονικότητα, είναι δομημένο σε μια έκφανση της συμπαντικής νομοτέλειας περί αρμονίας και σκοπό έχει την ισορροπία και την αρμονία εις την κοινωνίαν των ανθρώπων.

* Έχουν “ιδιωτική ζωή” οι πολιτικοί; (Με αφορμή τα πεπραγμένα ενός θρασύτατου ψεύτη, ενός καμ(μ)ένου πολιτικο – υπόθεση καζίνο). Φυσικά κι έχουν. Στον βαθμό, όμως, που την κρατούν στην κρεβατοκάμαρά τους. Από τη στιγμή που εμφανίζουν στοιχεία της ιδιωτικής τους ζωής για να επιτύχουν δημόσια αξιώματα, αυτά τα στοιχεία χρήζουν επαλήθευσης. Και ο μόνος τρόπος να επαληθευτούν είναι να ελεγχθεί η προσωπική τους ζωή. Το ζήτημα της ιδιωτικότητας δεν είναι μόνο λειτουργικό, ούτε φυσικά ηθικοπλαστικό. Είναι θέμα σύμβασης. Από τη στιγμή που ξεμυτίζουμε σε δημόσιο χώρο, κάνουμε μια αυτόματη και άρρητη σύμβαση: παραχωρούμε το δικαίωμα της ιδιωτικότητάς μας. Αυτό λέει η λογική, διότι κατ’ αρχάς οι άλλοι έχουν μάτια και βλέπουν, σήμερα μπορεί να κρατούν και κάμερες. Το ίδιο ισχύει και για τον πολιτικό: από τη στιγμή που μπαίνει στη δημόσια αρένα ανεμίζοντας στοιχεία της προσωπικής του ζωής, καθένας έχει το δικαίωμα να τον ελέγξει... (Πάσχος Μανδραβέλης)

* Ελληνική Σοβιετεία; Μετά τα συνεχή κωλύματα που θέτει το ΚΑΣ στην εξέλιξη της επένδυσης στο Ελληνικό, συνεδρίασε το Πολίτμπιρο (η Πολιτική Γραμματεία) του ΣΥΡΙΖΑ στο Μέγαρό Μαξίμου και αποφάσισε ότι η επένδυση θα προχωρήσει (28/9). Αλληλούια...

* Τι λαός είναι αυτός; Ένας άγνωστος καλλιτέχνης του δρόμου επέλεξε να ζωγραφίσει το πρόσωπο του Νηπίου, ασπρόμαυρο, σε κάδο σκουπιδιών, δείχνοντάς τον ανήσυχο να κοιτά με απορία προς τα πάνω, διερωτώμενος τι λαός είναι αυτός που επέλεξε έναν λαϊκιστή πολιτικάντη, κυριολεκτικά για τα σκουπίδια να τους κυβερνά. “Δολοφόνοι των λαών, αδέλφια μας Αμερικάνοι...”.

Ο άνθρωπος που περιφέρεται ανά τον κόσμο για να πουλά τον εαυτό του ως “άνθρωπο χωρίς ιδιότητες”.

* “Η κίτρινη πανώλης”; “Ο Θύμιος Λυμπερόπουλος δεν εκπροσωπεί την επαγγελματική τάξη των ιδιοκτητών ταξί και των μαντράδων. Ο Θύμιος Λυμπερόπουλος εκπροσωπεί έναν θεσμό του νέου ελληνισμού. Γι’ αυτό είναι και υπεράνω πολιτικής. Στο ταξί έβρισκες, ακόμη και στο πεντάλεπτο ή το δεκάλεπτο της συναναστροφής, συμπυκνωμένες όλες τις αρετές του Έλληνος. Από την αναίδεια και την κουτοπονηριά, ως την ξερολία και τις εδραίες βεβαιότητες της πιο κοινής βλακείας. Όποιος τόλμησε να υποτιμήσει την όρεξη για φλυαρία του αξύριστου οδηγού ή την τελευταία θεωρία περί καταστροφής της ωραιότερης χώρας του κόσμου, όποιος δεν συγκατένευσε στη δεύτερη κούρσα, όποιος δεν μειδίασε όταν τον άκουσε να σχολιάζει στο φανάρι ‘και ξανθιά και οδηγός, τι περιμένεις’ και όποιος δεν τον άκουσε να του αφηγείται ιστορίες με πελάτισσες που κάθισαν δίπλα του και ήθελαν ‘άλλα’, γιατί ‘όλες ίδιες είναι’, είναι σαν μην έχει γευθεί ποτέ στη ζωή του γύρο με πίτα. Όπως μια μπουκιά πιτόγυρου είναι μια μπουκιά Ελλάδας, έτσι και μια διαδρομή με ταξί είναι μια ανάσα ελληνικού πολιτισμού. Στα χρόνια της δόξας τους έφτανε να τους ακούσεις για να καταλάβεις γιατί ο Λαζόπουλος και το χιούμορ του υπήρξαν τόσο δημοφιλή. Καταλάβαινες γιατί εκλεγόταν ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος και πού περίπου πιάνει πάτο το βαθύ ΠΑΣΟΚ. Ο Χατζιδάκις τους αποκαλούσε η ‘κίτρινη πανώλης’, όμως ο Χατζιδάκις ήταν στριμμένος. Ώσπου ήρθαν τα μνημόνια και η κρίση και η τρόικα άρχισε τη συστηματική επιχείρηση αλλοίωσης των ηθών του τόπου τούτου. Τα ταξί, αντί να επιλέγουν πελάτη και διαδρομή, περίμεναν υπομονετικά στην πιάτσα να τους επιλέξει ο πελάτης και να τους ζητήσει τη διαδρομή. Έμαθαν να λένε καλημέρα, κι ας το θεωρούσαν ως γνήσιοι Έλληνες ταπεινωτικό. Και ο πληθυσμός τους ανανεώθηκε. Πολλοί νέοι, ή και λιγότερο νέοι, σπουδαγμένοι ή έχοντας σταδιοδρομήσει σε διάφορους τομείς, αναγκάστηκαν να γίνουν οδηγοί ταξί. Και οι ανθέλληνες ανεθάρρησαν και έφτασαν μάλιστα να ζητούν από τους πελάτες τους να αξιολογούν τους οδηγούς. Οποία ταπείνωσις αυτό το Beat για Ελληνες που γεννήθηκαν ελεύθεροι και ελεύθεροι θα πεθάνουν. Και είπεν ο θεματοφύλαξ: ‘Μα όποτε καταγγέλλονται παραπτώματα τα κρίνει το σωματείο’. Και την ακατάσχετη φλυαρία; Και την αγένεια; Και τη δυσοσμία; Και την έκθεση στη μολυσματική βλακεία; Αυτά τα κρίνει ο πελάτης. Για μία ακόμη φορά ο φόβος της αξιολόγησης αναδεικνύεται ως η βασική ψυχική βλάβη μιας κοινωνίας που έχει προεξοφλήσει την ήττα της. Το μόνο αισιόδοξο είναι ότι ο κίτρινος βάλτος δεν έχει πλέον μυστικά. Μας τα είπαν κι άλλοι” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

“Τι ακριβώς κάνετε πριν πάτε σε ένα εστιατόριο, σε μια ταβέρνα, σε ένα ξενοδοχείο ή και σε ένα κουρείο; Προφανώς ρωτάτε κάποιον φίλο σας που τα έχει επισκεφθεί αν έμεινε ευχαριστημένος. Ε λοιπόν, το πιστεύετε ή όχι, αυτό ακριβώς έκανε το Taxibeat, το Taxiplon και οι άλλες πλατφόρμες που συνεργάστηκαν με τους ταξιτζήδες. Προσέφεραν για πρώτη φορά τη δυνατότητα στους πολίτες να μην παίρνουν γουρούνι στο σακί (όπως γινόταν παλιότερα σηκώνοντας το χέρι στον δρόμο ή τηλεφωνώντας στην πιάτσα), αλλά να βαθμολογούν τις υπηρεσίες τους. Και ξέρετε γιατί πέτυχαν, κ. Σπίρτζη και κ. Λυμπερόπουλε; Γιατί οι ταξιτζήδες ήταν στην Ελλάδα ο μόνος κλάδος παροχής υπηρεσιών που απολάμβανε ένα καθεστώς πλήρους ασυδοσίας με την έννοια της μη αξιολόγησής του από κανέναν. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που το Taxibeat και το Taxiplon τα επέλεξαν χιλιάδες καλοί επαγγελματίες. Για να ξεχωρίσουν από τους άλλους που εκμεταλλεύονταν το καθεστώς της ασυδοσίας. (...) Έκαναν όμως και κάτι ακόμη αυτές οι πλατφόρμες, το οποίο παραδόξως αποσιωπούν οι κ. Σπίρτζης και Λυμπερόπουλος. Έδωσαν τη δυνατότητα και στους ταξιτζήδες να αξιολογούν τους πελάτες. Με συνέπεια όποιος ταξιτζής συνεργάζεται π.χ. με το Taxibeat να μαθαίνει αμέσως αν ο πελάτης που ζητάει κούρσα αργεί π.χ. συστηματικά στα ραντεβού του και έτσι να μπορεί να μη δηλώνει καν διαθεσιμότητα για εκείνον” (σσ. λειτουργοί επίσης θετικά και στον τομέα της ασφάλειας των ταξιτζήδων). (Κων. Ζούλας).

* Πόσο trendy τελικά, είναι το φύλο; (Με αφορμή σχετικό νομοσχέδιο για την νομική διόρθωση φύλου). Η αλαζονεία της μετανεωτερικότητας (μεταμοντέρνου). Η ευκολία με την οποία μπορείς να αλλάζεις φύλλο, το καθιστά στοιχείο ταυτότητας ασθενέστερο του ΑΦΜ / ΑΜΚΑ. “Η αλλαγή φύλου είναι κάτι σαν μεταδημότευση” (Τάκης Θεοδωρόπουλος). Με την ευκολία δε που προβλέπεται η αλλαγή φύλου αλλά και η δυνατότητα αυτό να γίνεται 2 φορές, εμμέσως και δολίως , ανοίγει την κερκόπορτα στην δυνατότητα γάμου και υιοθεσίας (δόκιμο το τεκνοθεσία, αδόκιμο το παιδοθεσία) στα ομόφυλα ζευγάρια. Και η λογική κατάχρησης δικαιωμάτων είναι κυρίαρχη στην χώρα μας. Να υπενθυμίσω ότι παλαιότερα, τότε που ο “στρατός ήταν στρατός”, η δόλια χρήση “τρελόχαρτου” για την αποφυγή του, αποτελούσεν μια προσφιλήν πρακτικήν στους κύκλους των “επώνυμων”, “κουλτουριάρηδων” και για παιδιά πλουσίων. Επί της ουσίας το θέμα της αλλαγής φύλου αφορά μια μικρή μειοψηφία ταλαιπωρημένων ανθρώπων, των διεμφυλικών, των οποίων την “κοινωνική ταλαιπωρία” που υφίστανται, είναι άδικο και απάνθρωπο να την επιτείνουν οι νόμοι (ως μέτρο σύγκρισης θα υπενθυμίσω, το πως παλαιότερα η κοινωνία μας αντιμετώπιζε τους αριστερόχειρες, μέχρι και το χέρι τους έδεναν...). Είναι βαρβαρότητα να επιβάλλεται, ουσιαστικά, ο ακρωτηριασμός διά της χειρουργικής επέμβασης ως η μόνη δυνατότητα αλλαγής φύλου που παρέχουν οι νόμοι μιας σύγχρονης κοινωνίας. Με όρους τεχνολογικούς επισημαίνω, ότι τα διεμφυλικά άτομα παρουσιάζουν μια διαταραχή στο hardware (βιολογική), εμφανής πολλές φορές και με διαβαθμίσεις στον σωματότυπό τους, αλλά και ως αδυναμία ψυχολογικής ταύτισης με το φύλο τους. Για τον λόγο αυτό στην σύνταξη του προαναφερόμενου νομοσχεδίου θα έπρεπε να εμπλέκεται και το υπουργείο Υγείας. Στα ομοφυλοφιλικά άτομα η διαταραχή εντοπίζεται στο software (λίμπιντο, ερωτοτροπία, σεξουαλικό προσανατολισμό) και ως εκ τούτου έχουν φύλο (άνδρας-γυναίκα ομοφυλόφιλη).

“Έχει η ομοφυλοφιλία φύλο; Και βέβαια έχει. Θα μπορούσε μάλιστα κανείς να υποστηρίξει ότι πρόκειται για εξίσου ισχυρό επιχείρημα της διαφοράς των φύλων με την ετεροφυλοφιλία. Παρά τοις αρχαίοις ημών προγόνοις είχε καθαρά ανδρικά χαρακτηριστικά. Η θηλυπρέπεια όπως και η παρενδυσία ήταν κατακριτέες. Τον Αγάθωνα, τον οικοδεσπότη του πλατωνικού «Συμποσίου», τον ειρωνεύεται ο Αριστοφάνης για τη θηλυπρέπειά του. Για τον ίδιο λόγο περιφρονεί και ο Ξενοφών τον Μένωνα στην ‘Ανάβαση”. Στην ποίηση του Καβάφη η ομοφυλοφιλία είναι καταλυτική, όμως η θηλυπρέπεια απουσιάζει. Η Αλμπερτίν του Προυστ μπορεί να είναι Αλμπέρ, όμως το φύλο της είναι φύλο. Είναι γυναίκα που ο αφηγητής τη ζηλεύει γιατί τη θεωρεί ομοφυλόφιλη” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

“Η Εκκλησία αγρίεψε με το θέμα και αντέδρασε με ασυνήθιστη επιθετικότητα προς την κυβέρνηση Τσίπρα. Το ύφος των αντιδράσεων, ιδίως από την πλευρά της Αρχιεπισκοπής, είχε κάτι από την οργή και την ‘ιερά αγανάκτηση’ της απατημένης. Προφανώς, επειδή στην Ιεραρχία διαπιστώνουν ότι ο Τσίπρας υπαναχωρεί από κάποια άγραφη συμφωνία με την Εκκλησία. Επειδή, επίσης, από την υπαναχώρηση αυτή εκτίθεται προσωπικώς ο Αρχιεπίσκοπος, ο οποίος είχε αναλάβει την Entente Cordiale με την κυβέρνηση, ώστε να κρατήσει υπό τον έλεγχό του τους Ταλιμπάν της Ιεραρχίας. (Γνωρίζοντας με πόση ευκολία και φυσικότητα ο Τσίπρας εξαπατά τους συνομιλητές του, υποσχόμενος τα πάντα, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι περί αυτού πρόκειται...)” (Στεφ. Κασιμάτης).

Δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω: Το Ιερατείο της Θρησκείας μας, μην το συγχέετε με την Εκκλησία του Χριστού η οποία όπου λειτουργεί αποτελεί ‘όαση’ παρηγοριάς του αδύναμου,* αδυνατεί να αντιληφθεί ότι θελγούμενο από την άσκηση κοσμικής εξουσίας αυτοαναιρεί την πνευματική του διάσταση. Η μόνη του επαφή με την κοσμική εξουσία θα έπρεπε αποκλειστικά να επικεντρώνεται στην επιδίωξη να δίδεται στην ανθρώπινη ζωή η ύψιστη των αξιών, γεγονός το οποίο συνεπάγει και την ύψιστη προστασία της βιόσφαιράς της (μούγκα για τον Σαρωνικό). Αλλά δυστυχώς όλοι τους σχεδόν κρύβουν ένα Χριστόδουλο μέσα τους...

Μέγας υποστηρικτής των θέσεων της Εκκλησία, ο αρχηγός της “Ένωσης Κεντρώων”. Ο Βασίλης Λεβέντης, αφού τα δοκίμασε όλα, επίδοξος εταίρος του Νηπίου, αλλά και σφοδρός πολέμιος του και δημοσκοπηκή ανάκαμψη δεν έβλεπε, θεώρησε ως θεόσταλτο, για την πολιτική του επιβίωση το νομοσχέδιο και “αποφάσισε να τελειώσει την καριέρα του ως απομίμηση του Καρατζαφέρη” (Στεφ. Κασιμάτης).

* Στο Εγκόλπιον-Ευχολόγιο, Β' Έκδοση 1985, του Τιμόθεου Ματθαιάκη, Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας, εγκεκριμένου από την Ιερά Σύνοδο, υπάρχει η ευχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας “Εις ονοματοθεσίαν νέαν επί αλλαγή φύλου”. Η ευχή αυτή διαβάζεται για τα άτομα που έχουν ολοκληρώσει την επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου (“ονοματοθεσία νέα επί αλλαγή φύλου”), αναφέρεται δε και στα δύο γένη: “(...) και κατἀπεμψον αυτώ (αυτή) την χάριν Σου την επουράνιον, επί τη επελθούση οργανική μεταλλαγή του φύλου (...)” (www.lifo.gr). Παρ’ όλα αυτά, ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος αποφάσισε να κτυπούν πένθιμα οι καμπάνες των εκκλησιών της Μητρόπολης του, από την Κυριακή 15/10 και για μια εβδομάδα για τον ψηφισθέντα νόμο για την αλλαγή φύλου.

Ο πυρήνας του νομοσχεδίου (άρθρο 3) υπερψηφίστηκε τελικά από μια περίεργη πλειοψηφία (148/124) και κατέστη νόμος του κράτους (10/10).

Ένας νόμος μνημείο της Συριζαϊκής μεταμοντέρνας προοδευτικότητας, αλλά και προχειρότητας, εργαλείο επικοινωνισμού για τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από την τρέχουσα ζοφερή πραγματικότητα, αλλά και ψηφοθηρίας. Ένας νόμος ο οποίος αναγνωρίζει την βιολογική και ψυχολογική διάσταση του θέματος (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) μόνο όταν αυτό αφορά την αλλαγή φύλου ανηλίκων. Με την επιστημονικά εσφαλμένη εξαίρεση των ενηλίκων, αποδεικνύει ότι αδιαφορεί και για την προστασία του ιδίου του δικαιώματος. Εν τέλει, ένας φιλεύθερος νόμος, όχι αριστερός, σφραγισμένος με την μιζέρια της καθ’ ημάς αριστεράς της τόσο επικίνδυνης για το κοινωνικό μας γίγνεσθαι.

* Η θυσία; Μπορείτε να φανταστείτε τον Σόιμπλε σαν Ιφιγένεια; Δηλαδή να θυσιάστηκε για να διευκολύνει τον σχηματισμό της κυβέρνησης “Τζαμάικα” (CDU/CSU + FDP + Πράσινοι). Η μετακίνηση του Β. Σόιμπλε (ο δημοφιλέστερος πολιτικός στη Γερμανία, αυτή τη στιγμή) στην προεδρία της Bundestag (η ομοσπονδιακή κάτω Βουλή της Γερμανίας) , κατ’ αρχάς συνιστά θεσμική αναβάθμισή του (δεύτερος τη τάξει θεσμικός παράγοντας μετά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας). Επίσης αποτελεί εχέγγυο της εύρυθμης λειτουργίας της, μετά και την είσοδο του ακροδεξιού AfD αλλά και της προώθησης, της ψήφισης με απλά λόγια, των απαιτουμένων για τη νέα πορεία της Ευρώπης. Την απόφαση που ελήφθη στην άτυπη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. στο Ταλίν (Εσθονία, 28-29/9). Ο Σόιμπλε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Bild (3/10) τόνισε ότι οι περίπου 90 βουλευτές της AfD πρόκειται να ανακαλύψουν ότι υπόκεινται σε αυστηρούς περιορισμούς από το Σύνταγμα της Γερμανίας. “Θέλω να δω περισσότερη αυτοπεποίθηση”, σημείωσε “Το ελεύθερο, δημοκρατικό σύστημά μας, που βασίζεται στο κράτος του δικαίου, είναι τόσο ισχυρό που κανένας δεν μπορεί να το διαλύσει, ούτε από μέσα ούτε απ' έξω. Όποιος προσπαθήσει θα αποτύχει”. Σχετικό: Και να μην ξεχνάμε, όταν εμείς ψηφίζαμε Χρυσή Αυγή, αυτοί στην Γερμανία “έτρωγαν βελανίδια”...

* Τελικά ποίος είναι ο φασίστας; Τα φασισταριά της αναρχίας, οι γνωστοί άγνωστοι τραμπούκοι, ως μη έχοντα καμιά σχέση με το Αναρχισμό, στοχοποίησαν (με αφίσα) τον καθηγητή του Παντείου Άγγελο Συρίγο, έναν από τους ελάχιστους της πανεπιστημιακής κοινότητας, που αντιδρούν στο “χαμαιτυπείο” που φέρει το όνομα Πανεπιστήμιο του Υπαρκτού Ελληνισμού.

“Το θέμα είναι τι κοινωνία θέλουμε;” Αγγ. Συρίγος

“Με επίδειξη ψυχραιμίας, λογικής και κοινωνικής ευαισθησίας, το υπουργείο του κ. Γαβρόγλου αντιμετώπισε τα επεισόδια στο Πανεπιστήμιο Πατρών (σσ. και γενικώς στα πανεπιστήμια” . ‘Οι διαφωνίες επιλύονται με διάλογο και όχι με τη βία’, απεφάνθη. Ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει με τη σώφρονα στάση του καθηγητού; Υποθέτω ότι θα έχει και εναλλακτικές. Εάν οι διαπραγματεύσεις δεν ευοδωθούν, εάν οι διαφωνίες ανάμεσα στους τρωγλοδύτες που δέρνουν και τα σπάνε και στους καθηγητές τους αποδειχθούν αγεφύρωτες, μπορεί να απευθυνθεί σε κάποιον διεθνή οργανισμό, όπως ο ΟΗΕ. Και αφού οι κυανόκρανοι επιβάλουν την ανακωχή, έστω προσωρινή, να συναντηθούν οι εμπλεκόμενοι στη Γενεύη ή τη Ζυρίχη, πάντως σε ουδέτερο έδαφος, για να καταλήξουν εάν προτιμούν διζωνική, ομοσπονδία ή δύο χωριστά κράτη. Η υποκρισία έχει όρια. Η βλακεία δυστυχώς δεν έχει. Ας μην κοροϊδευόμαστε Η πολιορκία των πανεπιστημίων μας από τους βλαμμένους τρωγλοδύτες που υιοθετούν τα ταιριαστά στη βλάβη τους ονόματα, όπως ‘αναρχοαυτόνομοι’, ‘αντιεξουσιαστές’ κ.λπ., κράτησε κάτι δεκαετίες. Βοηθούντων του ασύλου και της ενοχικής συμπεριφοράς των δυνάμεων της τάξης, απέναντι σε οτιδήποτε έχει να κάνει με την ανομία εννοείται. Το 2008 η πολιορκία έληξε με τη νίκη τους. Η έννομη τάξη κατελύθη, το κράτος ακυρώθηκε και έκτοτε οι δυνάμεις τους έχουν επιβάλει την κατοχή τους σε σημαντικές περιοχές των μεγάλων πόλεων και έχουν μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε κομαντατούρες. Σε τι διαφέρουν οι αφίσες που αποκαλούν τον κ. Συρίγο φασίστα από το νεύμα του κουκουλοφόρου που υπεδείκνυε τους ‘ενόχους’ στους γκεσταπίτες; Και σε ποιον απευθύνονται; Όχι σε εσάς και σε μένα βέβαια. Απευθύνονται στις κατοχικές δυνάμεις και τις καλούν να αναλάβουν δράση. Και πού βρήκαν τα χρήματα για να τυπώσουν τετραχρωμία; Από το υστέρημα της βιοπάλης τους υποθέτω” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

* Ο ασκός του Αιόλου; Με αφορμή το διεξαχθέν δημοψήφισμα στην Καταλονία (1/10), για την απόσχισή της από την Ισπανία, στο οποίο η Μαδρίτη αντέδρασε με ιδιαίτερα βίαιο τρόπο. Ανεξάρτητη Καταλονία; Δείτε και αποφασίστε...

 Συμπτώσεις: Τα 3 Κ (Κριμαία, Κουρδιστάν, Καταλονία). Και Κρήτη;

Σχετικό: Δημοψήφισμα με λογική βάση, για την απόσχιση της Ηλείας από την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας και την διοικητική της ένταξη στην Πελοπόννησο, προτείνει ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, Κώστας Τζαβάρας. Προτείνει να οργανωθεί άμεσα δημοψήφισμα στο νομό για την απόσχισή από την Περιφέρεια Δυτ. Ελλάδας, και την διοικητική ένταξη στην Πελοπόννησο, ενώ καλεί τους εφτά δημάρχους του νομού να αναλάβουν πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση. “Έχω επανειλημμένως αναφερθεί στο γεγονός ότι η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας είναι ένα θεσμικό μόρφωμα που κουβαλάει μέχρι σήμερα μια εκ γενετής αναπηρία και προξενεί μια διαρκή ανωμαλία. Είναι η αιτία που μας εμφανίζει να μην είμαστε διοικητικά μέρος της Πελοποννήσου, στην οποία γεωγραφικά ανήκουμε. Στο εξωτερικό όταν μιλάνε για περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι πρόκειται για τμήμα της Πελοποννήσου. Η μόνη θεραπεία αυτής της ανωμαλίας θα μπορούσε να προέλθει από τη χρησιμοποίηση του ονόματος της Ολυμπίας ως συστατικού στοιχείου της επωνυμίας της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας. Έχω προτείνει τη μετονομασία της σε ‘Ολυμπιακή Περιφέρεια της Ελλάδας” (Protothema.gr 15/10). Τελικά οι αποσχίσεις είναι της μόδας...

* Τέλος, η διερώτηση ενός Πρέσβη. “Εσείς έχετε δει σε άλλη χώρα να εισβάλλουν μέσα σε μια πρεσβεία;” αναρωτήθηκε ο Ισπανός πρέσβης, μετά το ντου του ‘Ρουβίκωνα’, κίνηση υποστήριξης των Καταλανών αποσχιστών. Μήπως όσα διαδραματίζονται στα δικαστήρια με τους πλειστηριασμούς και δεκάδες άλλα, τα έχουμε δει σε άλλη χώρα;

* “Πικάσο 1932: Ερωτική Χρονιά” Εκατό από τα 300 έργα που ο δημιουργικότατος Πάμπλο Πικάσο φιλοτέχνησε το 1932 εκτίθενται από τις 10 Οκτωβρίου, στο Παρίσι. “Αποκαλέσαμε το 1932 ‘ερωτική χρονιά’ γιατί ο Πικάσο χρησιμοποίησε τον ερωτισμό ως κινητήρια δύναμη στα έργα ζωγραφικής του”, εξήγησε, στο Reuters, η επιμελήτρια της έκθεσης Βιρζινί Πεντρισό. Ανάμεσα στα έργα που εκτίθενται είναι το αριστουργηματικό “Το Όνειρο”, ένα ιδιαίτερα ερωτικό πορτραίτο της κοιμώμενης Μαρί-Τερέζ Βαλτέρ, της μαιτρέσσας του εκείνη την περίοδο. Αυτός είναι ο πιο ακριβός πίνακάς του και δεύτερος ακριβότερος όλων των εποχών, ακολουθώντας τους “Χαρτοπαίκτες” του Σεζάν. Αποκοιμισμένη στην καρέκλα με ένα κρυπτό Πέος στο κεφάλι της (όταν αποκρυπτογραφηθεί φαντάζει ως προεξοχή), σαφής αναφορά στο όνειρο, σε ηδονική στάση, με τη θέση των χεριών να συμβολίζουν αυνανιστική διάθεση, το ένα στήθος έξω και το χαμόγελο να κρέμεται στα κόκκινα χείλη. “Το Πέος αν δεν το προσέξεις νομίζεις ότι είναι η άλλη πλευρά του προσώπου. Άραγε έχουμε μια άκρως εγωιστική απεικόνιση που συμβολίζει τον τέλειο εραστή, την αφεντιά του, που την κατακτά ακόμη και στον ύπνο της; Ποιος να ξέρει. Πολύ θα ήθελε να το μάθει ο μελετητής των ονείρων Φρόιντ. Άλλωστε τα όνειρα υποκινούνται κυρίως από το υποσυνείδητο. Εξπρεσιονισμός, ιμπρεσιονισμός, σουρεαλισμός... τα έφεραν στο προσκήνιο με ένταση βάζοντας και το ασυνείδητο πρώτο τραπέζι πίστα Οι μελετητές των έργων του λένε πως οι πίνακες με μοντέλο την 18χρονη ερωμένη του Μαρί-Τερέζ είναι πιο φωτεινοί και γεμάτοι χρώματα σε σχέση με τους επόμενους, σαφής ένδειξη της διάθεσής του (σσ. Ο Πικάσο εκείνη την εποχή ήταν 45 ετών, ο δεσμός κράτησε 8 χρόνια με καρπό μια κόρη).” (Νίκος Φαραζής).

Το “Ονειρο”, ένα έργο το οποίο θεωρώ ότι ταιριάζει ως μεταφορά (πολιτικός αυνανισμός) και στην προηγούμενη και στην επόμενη ενότητα...

* Για την “καρέκλα”, ρε γαμώτο. Το μεγαλείο του ανδρός αποδίδεται πληρέστερα γελοιογραφικά.

* “Σέβομαι τους νεκρούς και όταν είναι ακόμη ζωντανοί” (Εμμανουήλ Ροΐδης). Η παραφύση συνεργασία του Νηπίου με τον Καμένο μπορεί να τους διατηρεί στην εξουσία, αλλά την ίδια ώρα αποκαλύπτει τον πολιτικό τους κυνισμό σε όλο του το μεγαλείο. Το χειρότερό τους, θα καταγραφούν στην παγκόσμια Ιστορία ως τα “δίδυμα” του πολιτικού αριβισμού που πισωγύρισαν μια χώρα. Ένας πολιτικός κυνισμός ο οποίος δυστυχώς βρίσκει υποστηρικτές και στην πολιτική ελίτ (δια ίδιον συμφέρον) της Ευρωζώνης, η οποία παρακάμπτοντας τον οικονομικό ρεαλισμό παρουσιάζεται, αρωγός ενός υδροκέφαλου δημοσίου τομέα, ο οποίος λειτουργεί εις βάρος των πολιτών και της ανάπτυξης.

* “Οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν άλλους μπελάδες με την Ελλάδα. Ο κ. Τσίπρας εφαρμόζει ένα ακόμη μνημόνιο χωρίς να ‘ανοίγει μύτη’. Αυτό τους βολεύει αφάνταστα. (...) Το γεγονός ότι συμμορφώθηκε είχε μεγάλη ‘εκπαιδευτική σημασία’. (...) Στο ευρωπαϊκό κατεστημένο επικρατεί μέγιστος κυνισμός σε σχέση με την Ελλάδα. Κανείς δεν πιστεύει ότι μπορεί να μεταρρυθμιστεί πέραν ενός σημείου. Οι δουλειές κλείνονται ούτως ή άλλως. Το μόνο που ‘καίει’ πραγματικά τις βόρειες χώρες είναι να μην εμφανισθεί ξανά η Ελλάδα να ζητεί χρήματα με ένα νέο πρόγραμμα. Δεν το αντέχουν πολιτικά και το αντιμετωπίζουν ως εφιάλτη. Γνωρίζουν καλά τα μεγάλα δομικά και θεσμικά προβλήματα της χώρας. Σφυρίζουν αδιάφορα, όμως, στις σημαντικές θεσμικές και άλλες αβαρίες που γίνονται, από αδιαφορία και την ‘ελληνική κόπωση’. (...) Και οι Αμερικανοί βλέπουν τον αντιαμερικανισμό σε ύφεση και μία αριστερή κυβέρνηση να λύνει διάφορα θέματα με τρόπο που τους ικανοποιεί” (Αλέξης Παπαχελάς).

Η Ιστορία όμως δείχνει να βιάζεται. Ο διασυρμός του “διδύμου” και ιδιαίτερα του Νηπίου, θα ξεκινήσει σε δημόσια προβολή. Αναφέρομαι στην επικείμενη κινηματογραφική μεταφορά του πονήματος Μπαρουφάκη “Ανίκητοι Ηττημένοι” δια χειρός Γαβρά...

Το τρέιλερ της ταινίας: Η “Kolotumba” (με λατινικά μιας και είναι πλέον διεθνής όρος) είναι ένα ελληνικό πολιτικό μοτίβο που σημαίνει απότομη αναστροφή ή στροφή 180 μοιρών”, αναφέρει η El Pais σε άρθρο της σχετικά με τη στάση του Καταλανού ηγέτη Carles Puigdemont (11/10). Σύμφωνα με την ισπανική εφημερίδα, τον όρο κατέστησε γνωστό ο Έλληνας πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, το 2015 όταν αρχικά κάλεσε τον ελληνικό λαό σε δημοψήφισμα για τη συμφωνία διάσωσης της χώρας και στη συνέχεια εφάρμοσε το αντίθετο από εκείνο που ψήφισαν οι πολίτες: το τρίτο μνημόνιο. Την ίδια στάση, εκτιμά η El Pais, ότι ακολούθησε και ο Carles Puigdemont στο καταλανικό κοινοβούλιο την Τρίτη, όπου ανακήρυξε μεν την ανεξαρτησία, ταυτόχρονα όμως την έθεσε και υπό αναστολή, καλώντας την ισπανική κυβέρνηση σε διάλογο.

Και η συνέχειά του... Μετά την El Pais που χρησιμοποίησε τον όρο “kolotoumba”για το δημοψήφισμα στην Καταλονία, σειρά παίρνουν οι Financial Times (24/10) οι οποίοι αναλύουν το κατά πόσο μια... ριζική αλλαγή στάσης είναι πιθανή και στην περίπτωση του Brexit. Σε άρθρο με τίτλο “Ελληνικά μαθήματα για τους οπαδούς του Brexit” (Greek Lessons for Brexiters), γίνεται αναφορά στο παράδειγμα του Νηπίου “του κάποτε ριζοσπάστη αριστερού πρωθυπουργού της Ελλάδος” και το πώς με την... “κωλοτούμπα” του (2015) αγνόησε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και από εκεί που θα ανέτρεπε την ευρωπαϊκή καθεστηκυία τάξη, αποδέχθηκε όλα όσα του έφεραν να υπογράψει... Η Ελλάδα μεταλαμπάδευσε την "κωλοτούμπα" στην Ευρώπη.

Στον αντίποδα. Με το Βραβείο Ηγετικής Προσφοράς για το συνολικό του έργο ως πολιτικός και Πρωθυπουργός της Ελλάδας την περίοδο 2009-11, τιμήθηκε ο Γιώργος Α. Παπανδρέου, από την International Leadership Association (ILA), σε ειδική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του 19ου Ετήσιου Συνεδρίου της, στις Βρυξέλλες (12/10). Στην εκδήλωση συμμετείχαν περισσότερες από 1500 ηγετικές προσωπικότητες από όλο τον κόσμο - την ακαδημαϊκή κοινότητα, την κοινωνία των πολιτών, τις επιχειρήσεις και την πολιτική. Στο χαιρετισμό που απηύθυνε, ο κ. Παπανδρέου, κατά την παραλαβή του βραβείου, ανέφερε μεταξύ άλλων: “Μπορεί ο ρόλος του ηγέτη σήμερα να μοιάζει με περιπατητή στην έρημο χωρίς πυξίδα. Αν, όμως, δείξουμε πίστη στη συλλογική δυναμική των κοινωνιών μας για καινοτομία, καλοσύνη, αλληλεγγύη, θα έχουμε την καλύτερη πυξίδα στο δρόμο για τον εξανθρωπισμό της παγκοσμιοποίησης. (...) Πρέπει να αντιμετωπίσουμε την ανισότητα, να καλύψουμε το έλλειμμα Δικαιοσύνης, να βρούμε πειστικές απαντήσεις απέναντι στην ανασφάλεια που φέρνουν οι ραγδαίες τεχνολογικές αλλαγές στην παγκοσμιοποιημένη κοινότητα. Η κρίση, έχει καταστεί η νέα κανονικότητα”.

* Απεβίωσε ο “κούνελος”. Απεβίωσε ο Χιού Χέφνερ (28/9), πλήρης ημερών (91 ετών), ο ιδρυτής του περιοδικού PLAYBOY (1/10/1953), απελευθερωτής της σεξουαλικότητας (δεκαετία ΄60).

* Η επίσημος κηδεία του, της Παραφύση βασικού μυθεύματος. Η επιτροπεία στην Ελλάδα θα πάρει αρκετό καιρό διαμηνύει ο επικεφαλής του Euroworking Group Τόμας Βίζερ λέγοντας χαρακτηριστικά ότι “δεν θα βρίσκομαι εδώ για να το δω (σσ. το τέλος της)”. Εξειδικεύοντας, μάλιστα, ακόμα περισσότερο προσθέτει ότι “το πότε η Ελλάδα θα καταφέρει να φτάσει την αποπληρωμή στο 75% του χρέους εξαρτάται από τις συζητήσεις σχετικά με τις ωριμάνσεις αποπληρωμής”. Κλείνει, δε, το “χτύπημά” του με τη φράση “δεδομένου του μεγάλου ποσού και των μεγάλων περιόδων ωρίμανσης της αποπληρωμής, πιστεύω ότι θα υπάρξει μια σειρά από ζητήματα στην περίοδο μετά το τέλος του προγράμματος που θα είναι πιο αυστηρή από ότι στην Ισπανία, για παράδειγμα”.

* Στη “γλώσσα του Θεού”. Ο μαθηματικός Αϊνστάιν, με την γλώσσα του θεού διετύπωσε την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας (δημοσιεύθηκε το 1915), στην οποία ενυπήρχε η θεωρητική πρόβλεψη της παρουσίας των βαρυτικών κυμάτων. Σύμφωνα με αυτή τα βαρυτικά κύματα είναι διαταραχές στον ίδιο τον ιστό του χωροχρόνου, οι οποίες προκαλούνται σχεδόν από κάθε μεταβολή στην κινητική κατάσταση ενός κοσμικά μεγάλου σώματος, πχ ενός άστρου. Το βαρυτικό κύμα αποτελεί το “αποτύπωμά” αυτής της μεταβολής στον χωροχρόνο, απομακρύνεται από την “πηγή” του, με την ταχύτητα του φωτός και διαδίδεται κατά τρόπο ανάλογο περίπου με τους κυματισμούς που δημιουργούνται όταν πετάξουμε ένα βότσαλο μέσα σε μια λίμνη, συνεχώς εξασθενών αλλά πάντα υπάρχων. Η πειραματική επιβεβαίωση των βαρυτικών κυμάτων κατέστη δυνατή μόλις το 2016 χάρις στο σύστημα LIGO (Laser Interferometer Gravitational-Wave Observatory - ΗΠΑ). Πρόκειται για μια δυαδική υπερευαίσθητη διάταξη λέιζερ, η οποία διαταράσσεται ακόμα και από την πιο αμυδρή καμπύλωση του χωροχρόνου που προέρχεται από βαρυτικά κύματα. Χάρη στο LIGO αλλά και στο “αδελφό” σύστημα VIRGO (Ε.Ε.) οι επιστήμονες μπόρεσαν να επιβεβαιώσουν στην πράξη την ύπαρξη των βαρυτικών κυμάτων. Tα βαρυτικά κύματα που ανίχνευσαν οι επιστήμονες προήλθαν από τη σύγκρουση δύο μαύρων τρυπών, σε απόσταση περίπου 1.3 δισεκατομμύρια ετών φωτός μακριά. 102 χρόνια μετά την θεωρητική πρόβλεψη του Αϊνστάιν η σουηδική επιτροπή των βραβείων Νομπέλ απένειμε το φετινό Βραβείο Νομπέλ Φυσικής (4/10) κατά ½ στον Rainer Weiss και από κοινού στους Barry C. Barish και Kip S. Thorne, ως επιβράβευση για τη συνεισφορά τους στην παρατήρηση βαρυτικών κυμάτων που διατρέχουν κάθε γωνιά του Σύμπαντος και ακριβέστερα για την έρευνά και την συνεισφορά τους στη βελτίωση του LIGO και τις μετρήσεις βαρυτικών κυμάτων. Έως σήμερα ότι γνωρίζουμε για το Σύμπαν μας έχει γίνει γνωστό δια του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος. Τώρα μας δίδεται η δυνατότητα να “ακουμπήσουμε”, να αποκτήσουμε αίσθηση του χωροχρόνου. Αυτό σηματοδοτεί την γέννηση μιας νέου τύπου αστρονομίας.

Οι δύο ανιχνευτές LIGO στις ΗΠΑ και ο ανιχνευτής VIRGO στην Ευρώπη (στην Πίζα της Ιταλίας) ανακοίνωσαν την πρώτη τους από κοινού ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων, στα τέλη του περασμένου Σεπτέμβρη, η οποία είναι κατά σειρά, η τέταρτη ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων από το διάστημα, ενώ πρόκειται για την πρώτη ανίχνευση που γίνεται από ένα δίκτυο τριών ανιχνευτών αντί για δύο, όπως είχε συμβεί τις προηγούμενες τρεις φορές. Η προηγούμενη ανίχνευση έγινε στις 14 Αυγούστου. Τα βαρυτικά κύματα προέρχονται από τη συγχώνευση δύο “μαύρων τρυπών”, με μάζες περίπου 31 και 25 ηλιακών μαζών σε απόσταση 1,8 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη. Η νέα “μαύρη τρύπα” που προέκυψε από τη συγχώνευση, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, εκτιμάται ότι έχει μάζα περίπου 53 φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του ηλίου μας, πράγμα που σημαίνει ότι κατά την κατακλυσμική διαδικασία, περίπου τρεις ηλιακές μάζες μετατράπηκαν σε ενέργεια βαρυτικών κυμάτων.

Στις 16 Οκτωβρίου επιστήμονες από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη ( Βρετανία και Γερμανία) με ταυτόχρονες συνεντεύξεις ανακοίνωσαν ότι ανιχνεύτηκαν για πρώτη φορά στη Γη βαρυτικά κύματα από το διάστημα, που προέρχονται από τη συγχώνευση δύο άστρων νετρονίων (πάλσαρ) και όχι “μαύρων τρυπών”, όπως σε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις. Για πρώτη φορά επίσης εντοπίστηκε ισχυρή ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, που συνόδευε το φαινόμενο αυτό. Αφετηριακό γεγονός αποτέλεσε η ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων που διήρκησαν πολύ περισσότερο από τα προερχόμενα από “μαύρες τρύπες” (17/8). Αυτό οδήγησε τους επιστήμονες να καταλάβουν ότι η πηγή των κυμάτων διαφέρει. “Καλώς ήρθατε, λοιπόν, στη νέα εποχή της κοσμολογίας βαρυτικών κυμάτων” δήλωσε σχετικά η Laura Cadonati, καθηγήτρια φυσικής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Georgia των ΗΠΑ.

* “Ράπισμα” στον της Παραφύση ανθρωπισμό. “Ράπισμα” για την της Παραφύση πολιτεία, τα λεγόμενα των εκπροσώπων-ερευνητών του Παρατηρητηρίου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch) Εύας Κοσσέ και Εμίνας Σερίμοβιτς στην Βουλή , για την κατάσταση των προσφύγων στο hot spot στη Μόρια της Λέσβου, μετά από εννέα μέρες επιτόπιας αυτοψίας (5/10). Η Εμίνα Σεριμοβιτς αποτυπώνοντας όσα έζησε στο hot spot της Μυτιλήνης είπε: “Η Μόρια είναι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ένας καταυλισμός με συνωστισμό χιλιάδων ανθρώπων. Αυτό που είδαμε στη Μόρια είναι μία κατεπείγουσα κατάσταση. Είναι ότι χειρότερο έχω δει, κι έχω περάσει και πόλεμο” (έχει υπάρξει και η ίδια πρόσφυγας). “Η χρήση του όρου στρατόπεδο συγκέντρωσης για την ελληνική περίπτωση είναι λάθος. Το σωστό θα ήταν αν είχε πει ότι τα στρατόπεδα των προσφύγων στην Ελλάδα θυμίζουν γκουλάγκ. Πρώτη φορά Αριστερά έχουμε, στο κάτω κάτω...” (Στεφ. Κασιμάτης).

Και για να μην ξεχνάμε... Θυμάστε τα συρματοπλέγματα της Αμυγδαλέζας, ένα από τα μεγάλα σουξέ του ανερχόμενου ΣΥΡΙΖΑ και της πάσης φύσεως προόδου, έξω από τα οποία κτίστηκαν πολιτικές καριέρες... “Μια επίσκεψη στο ‘στρατόπεδο’ μετά τηλεθεάσεως θεωρήθηκε για πολλούς δίπλωμα προοδευτικής νομιμοφροσύνης, αρκετό για να τους προσφέρει κυβερνητική θέση. Εκεί λοιπόν, στην άγρια φύση της Αμυγδαλέζας, η ανάλγητη μνημονιακή Δεξιά είχε ‘φυλακίσει’, κατά την πολιτικώς ορθή διατύπωση, αθώους μετανάστες μόνον και μόνον επειδή δεν είχαν χαρτιά. Τους παρείχε τροφή και ιατρική περίθαλψη. Πλην όμως δεν λειτουργούσε κινηματογράφος, το φαγητό δεν ήταν πάντα της αρεσκείας τους και υπήρχαν συρματοπλέγματα. Και, αν είναι ποτέ δυνατόν, δυνάμεις καταστολής φύλασσαν τον χώρο. Τα συρματοπλέγματα της Αμυγδαλέζας υπήρξαν εξίσου δημοφιλή με τα κάγκελα της ΕΡΤ. Πώς πήγε ο Χιώτης έξω από το στρατόπεδο του Αυλώνα και έπαιξε μπουζούκι στον κρατούμενο εκεί επί δικτατορίας Θεοδωράκη; Έτσι πήγαιναν εκεί διάφοροι υποψήφιοι για να τους παρηγορήσουν με τα καψουροτράγουδά τους.

Ώσπου μια μέρα ευλογημένη, η Ελπίδα ανέτειλε πάνω από τον Υμηττό και φώτισε τη σκλαβωμένη χώρα. Ποτέ πια κάγκελα και συρματοπλέγματα. Η ΕΡΤ θα ανοίξει και η Αμυγδαλέζα θα κλείσει. Και είδαμε στην τηλεόραση κάτι ταλαίπωρους χαμένους. Δεν αναφέρομαι στα δελτία ειδήσεων της ΕΡΤ. Αναφέρομαι στους μετανάστες που κατέβαιναν από τα πούλμαν στην Ομόνοια. Δεν ήξεραν ούτε πού θα πάνε ούτε τι θα φάνε. Ήσαν όμως ελεύθεροι (σσ. να λιάζονται...) Όπως ελεύθεροι ήσαν να επιλέξουν τον διακινητή τους (σσ. ή τον γ@μι@ τους), όσοι κατασκήνωσαν μερικούς μήνες μετά στην πλατεία Βικτωρίας και όσοι απέκλεισαν το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας στην Ειδομένη. Σιγά τώρα. Για μια γραμμή κάνετε έτσι; Εδώ έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που τους παίζει πιάνο ο Αϊ Ουέι Ουέι. Η ασκητική μορφή του σε συνδυασμό με το άσπρο πιάνο μες στις λάσπες συμβόλιζε τον ανθρωπισμό που παλεύει με τους σατανάδες. Μορφή απ’ τη Δευτέρα Παρουσία του Μιχαήλ Αγγέλου. Παραγγελιά προοδευτικής καψούρας” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και κάτι όμορφο... Φωτογραφία της Mihaela Noroc η οποία ταξίδεψε ανά τον κόσμο φωτογραφίζοντας εκατοντάδες όμορφες γυναίκες στη χώρα τους για το νέο της project με τίτλο: “Ο Άτλας της Ομορφιάς”. Φέτος θα κυκλοφορήσει το δεύτερο βιβλίο της με τίτλο "Ο άτλας της ομορφιάς: Γυναίκες του Κόσμου σε 500 πορτρέτα”.

Ελλάδα: Μετανάστρια από την Συρία στην αγκαλιά Αγγλίδας, μέλους ΜΚΟ στην Ειδομένη.

* Οι πρωτάνθρωποι του Ελληνικού Πανεπιστημίου ή σαν τα μούτρα τους... “Η δυσκολία ερμηνείας των ηθών του πρωτανθρώπου έγκειται κυρίως στην απόσταση που τα χωρίζει από τη δομή της σκέψης μας και τα δικά μας ήθη. Πώς να εξηγήσεις φερ’ ειπείν τη συμπεριφορά μιας ομάδας νέων οι οποίοι κακοποιούν έναν συνομήλικό τους μόνον και μόνον επειδή αισθάνθηκαν ότι σκέφτεται διαφορετικά από την αγέλη τους; (σσ. το θύμα ήταν ΑμεΑ 80% πάσχων από αναπνευστική ανεπάρκεια και είχε πάει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, για να συμμετάσχει σε εκδήλωση για τον εθελοντισμό, η δε Πρυτανεία του πανεπιστημίου τσιμουδιά! 11/10) Να την αποδώσεις στην ιδεολογία τους, αυτήν που παπαγαλίζουν όπως τα μαθήματά τους; Η ιδεολογία λειτουργεί ως άδεια κυκλοφορίας της βαρβαρότητας, όμως η βαρβαρότητα δεν έχει ιδεολογία. Να αποδώσεις τη συμπεριφορά τους στην ανατροφή της αυθαιρεσίας που τους έδωσαν το σπίτι, το σχολείο, και την επιβράβευσε το πανεπιστήμιο; Στη βεβαιότητα της ατιμωρησίας του ασύλου, ενισχυμένη από την ασφάλεια που τους παρέχει η αγέλη; Όλα αυτά μαζί, διανθισμένα κι από διάφορα ψυχολογικά σύνδρομα, το θράσος και την κοινή, κοινότατη βλακεία” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

* Πετάει πετάει ο γάιδαρος; Οι νήπιοι του γραφείου τύπου του Νηπίου, επιχείρησαν με non paper στο οποίο συμπεριέλαβαν και το “πετάει πετάει ο Τσίπρας;”, να ειρωνευτούν τους δημοσιογράφους που ζήτησαν ενημέρωση για τη πτήση του Νήπιος με F16 της πολεμικής αεροπορίας. Τρέμεις στην εξυπνάδα τους. Τελικά ο γάιδαρος πέταξε...(12/10)

* Συνάντηση της Κριστίν Λαγκάρντ με τον Νήπιο, στην Ουάσιγκτον (16/10).

* Ο κοινωνικός εθισμός. “Ο μιθριδατισμός που υφίστασαι καθημερινά –στη βία, στη βλακεία, στον αμοραλισμό και ότι άλλο– τον καταλαβαίνεις. Ξέρεις, θέλω να πω, τι συμβαίνει και τι παθαίνεις. Όμως δεν μπορείς να κάνεις πολλά για να του αντισταθείς, διότι σου αμβλύνει σταδιακά τα αισθήματα. (...) Η μνήμη, από μόνη της, δεν βοηθά να ανακαλέσεις πώς ήταν άλλοτε, προτού συνηθίσεις την αθλιότητα της πραγματικότητας. Δεν μπορείς ποτέ να ξαναβρείς ακριβώς την αίσθηση που είχαν τα πράγματα τότε· φταίει η αναπόφευκτη άμβλυνση των αισθημάτων. Εκτός αν η ανάμνηση έχει ισχυρή αισθητηριακή βάση. (...) Μια σκηνή από την τελευταία συνέντευξη του Λεωνίδα Κύρκου. Όσοι έχουν δει τη συνέντευξη αυτή (2006) στον Αλ. Παπαχελά είμαι βέβαιος θα θυμούνται τη σκηνή όπου ο Κύρκος, με εμφανή τη φρίκη της σκέψης και αδυνατώντας να ελέγξει τη συγκίνησή του, αναρωτιέται τι θα είχε συμβεί αν είχε νικήσει στον Εμφύλιο η πλευρά για την οποία ο ίδιος είχε αγωνιστεί: ‘Και είδα ότι όλοι αυτοί, ας μην τους πω όλους, ήταν περιτρίμματα. Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι, πχ., αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο –τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν–, θα είχαμε υπουργό Οικονομικών τον Μπαρτζώτα, θα είχαμε υπουργό της Παιδείας, π.χ., τον Στρίγγο, θα είχαμε υπουργό των Εσωτερικών τον άλλον, τον ανεκδιήγητο άνθρωπο που ήρθε από την Κρήτη, τον Βλαντά, ο οποίος ήταν για την εποχή εκείνη ένας ήρωας για τη Νεολαία, γραμματέας της Νεολαίας κτλ. Άνθρωποι γελοίοι, χωρίς καμιά παιδεία για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν να παίξουν. Κι όμως εκείνη την εποχή, σας επαναλαμβάνω, τους έβλεπα τους ανθρώπους αυτούς σαν γίγαντες’. Είναι μια σκηνή, η οποία, αν καταλαβαίνεις και νιώθεις, σου εντυπώνεται με τη δύναμή της. Βλέπεις το ηθικό σθένος και την εντιμότητα ενός ανθρώπου που διάνυσε τη διαδρομή με ανοικτά μάτια και ανοικτό μυαλό μέχρι το πικρό τέλος· βλέπεις και το ανθρώπινο κόστος της διαδρομής, στην εικόνα του γέρου που κλαίει. Πώς να την ξεχάσεις; Όταν την ανακαλείς όμως, με φόντο το κυβερνητικό τσίρκο του σήμερα, η σκηνή γίνεται το εργαλείο που ξεσκεπάζει μια αθέατη ώς τότε πλευρά της πραγματικότητας. Ναι, ευτυχώς δεν κυβέρνησαν ποτέ τη χώρα οι Στρίγγοι και οι Βλαντάδες! Την κυβερνούν, όμως, οι απόγονοί τους, τα πολιτικά τέκνα τους – τα εκτός γάμου, έστω, για να μην γκρινιάζουν τα νόμιμα τέκνα του ΚΚΕ. Την κυβερνούν, μέσα σε ένα πλαίσιο ευρωπαϊκού και, γενικότερα, δυτικού προσανατολισμού, το οποίο –ξανά ευτυχώς– δεν μπορούν να υπερβούν ούτε να ανατρέψουν. Προσωπικώς, τέτοιες στιγμές αισθάνομαι ευγνώμων σε ότι συνέβαλε ώστε η διεθνής θέση της χώρας να μην επιτρέπει παιχνίδια με τον προσανατολισμό της από τα παιδιά του Στρίγγου και του Βλαντά. Δεν παύουν όμως να είναι γελοίοι άνθρωποι (με την έννοια που δίνει στον χαρακτηρισμό ο Κύρκος)· και η παραμονή τους στην εξουσία προκαλεί ανυπολόγιστη ζημία. Δεν μπορεί, νομίζω, να υπάρχει σήμερα άλλη προτεραιότητα για την αξιωματική αντιπολίτευση παρά να απαλλαγούμε από Στρίγγους και Βλαντάδες. Το συντομότερο, δεν γίνεται· τουλάχιστον όμως να απαλλαγούμε ασφαλώς” (Στεφ. Κασιμάτης).

Το βαθύτερο τραύμα που έχει καταφέρει η Αριστερά στον κοινωνικό κορμό είναι ο ψυχικός βάλτος. Αυτοί δεν θέλουν καμιά Ελλάδα. Θέλουν μια παράλυτη χώρα όπου ο υπάλληλος θα δακρύζει από συγκίνηση, όπως είπε ο Δραγασάκης, φανταστείτε ο εξυπνότερος όλων τους, επειδή κατάφερε να βγάλει τη σύνταξη σ’ έναν γέροντα ο οποίος δεν μπορεί να ζήσει είτε με τη σύνταξη είτε χωρίς αυτήν.

* 9 Οκτωβρίου 2017. Συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από τον θάνατο του Τσε Γκεβάρα (9/10/1967). Η αφίσα του, το must των φοιτητικών δωματίων στα χρόνια μου, μαζί με αυτές του Χέντριξ, της Τζόπλιν των Μπίτλς κλπ. Ήταν τότε που η επανάσταση ήταν ροκ.

“Ως γνωστόν, η φωτογραφία που ίδρυσε τον Γκεβαρισμό τραβήχτηκε από τον Αλμπέρτο Κόρδα, πρώην φωτογράφο μόδας, στη διάρκεια μιας εκδήλωσης στην Αβάνα το 1960. Παρόν το ζεύγος Μποβουάρ και Σαρτρ – όπου γάμος και χαρά. Ξεχάστηκε ώσπου ξαναβγήκε στην επιφάνεια μετά τον θάνατο του Γκεβάρα, αν δεν κάνω λάθος το 1968, όταν ο Φελτρινέλι την έκανε εξώφυλλο στο ‘Ημερολόγιο της Βολιβίας’ που πρωτοεκδόθηκε στην Ιταλία. Έκτοτε έγινε αφίσα, πίνακας του Γουόρχολ, Τ-shirt, μπρελόκ, μαγνητάκι για το ψυγείο και κατέκτησε το ρεκόρ της μεγαλύτερης αναπαραγωγής φωτογραφίας που έγινε ποτέ. Η ιστορία παίζει άσχημα παιχνίδια. Ο αδίστακτος νεομπολσεβίκος λατινοαμερικανικής κοπής έγινε γκάτζετ του καπιταλιστικού μάρκετινγκ. Πιο δημοφιλές από τη Μέριλιν. Ο Γκεβαρισμός βοηθούσε τους γονείς να ανατρέφουν τα παιδιά τους. Διάβασε, φάε και μετά παίξε όση επανάσταση θέλεις. Φέτος συμπληρώνονται πενήντα χρόνια από τον θάνατό του. Κάποιοι θεωρούν ότι η εκτέλεσή του ήταν λάθος διότι βοήθησε στη μυθοποίησή του. Αν είχε ζήσει μπορεί να είχε βοηθήσει τον Κάστρο να καθαρίσει μερικούς ακόμη ομοφυλόφιλους, όμως θα είχε γεράσει κι αυτός και θα τον βλέπαμε να λαγοκοιμάται δίπλα στον Τσίπρα στην κηδεία του Φιντέλ. Δεν συμφωνώ. Ο μυθοποιημένος Τσε, ο ακυρωμένος από το μάρκετινγκ επαναστάτης, λειτούργησε κάπως σαν την ποίηση. Όλοι γράψαμε ποιήματα όταν ήμασταν έφηβοι. Μετά σταματήσαμε. Υπάρχει και η αστοχία υλικού θα μου πείτε. Όχι, δεν εννοώ τους ποιητές. Η σκέψη μού ήρθε στο μυαλό βλέποντας τον κ. Τσίπρα με το χέρι στην καρδιά, καθώς άκουγε τον αμερικανικό ύμνο” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Εγώ ως κινηματογραφόφιλος, είχα και της Μπαρμπαρέλας (“Barbarella”, ΗΠΑ, 1968 του Ροζέ Βαντίμ).

Και μετά και της Εμμανουέλλας (“Emmanuelle”, Γαλλία, 1974 του Just Jaekin).

* 17 Οκτωβρίου 1917. “Αχ αυτή η Οκτωβριανή Επανάσταση. Εκατό χρόνια γιορτάζει σήμερα η αλήστου μνήμης και τη θυμούνται ακόμη. Τι λέω, τη θυμούνται; Τη νοσταλγούν. Η πρώτη κομμουνιστική επανάσταση της Ιστορίας. ‘Στην πραγματικότητα, ένα στρατιωτικό πραξικόπημα* που πέρασε απαρατήρητο στην πλειοψηφία των κατοίκων της Πετρούπολης’, γράφει ο ιστορικός Orlando Figes. Και ακολούθησαν κι άλλα, κι άλλα. Για περισσότερες πληροφορίες παραπέμπω στη ‘Μαύρη Βίβλο του Κομμουνισμού’. Ο μύθος υπήρξε τόσο ανθεκτικός που στοίχισε περισσότερες ζωές από όσες ο Β΄ Παγκόσμιος. Η απομυθοποίησή του υπήρξε μακρά και επίπονη. Οφείλουμε να αναρωτηθούμε στα σοβαρά για τους λόγους της αντοχής του μύθου. Πώς είναι δυνατόν να επηρέασε σχεδόν όλες τις γενιές του εικοστού αιώνα, με τελευταία τη δική μου; Ήταν η αδίστακτη περιφρόνηση της ανθρώπινης συνθήκης στο όνομα κάποιου φαντασιακού προορισμού της Ιστορίας; Μπορεί. Η ολοκληρωτική σκέψη γοητεύει διότι δεν έχει δισταγμούς. Όπως οι χρήσιμοι ή άχρηστοι ηλίθιοι που ακόμη κυκλοφορούν ανάμεσά μας”. (Τάκης Θεωδορόπουλος).

* “Το μεγαλύτερο fake news του 20ού αιώνα ήταν δύο λέξεις: ‘Οκτωβριανή Επανάσταση’ ή με κομμουνιστικότερους όρους ‘Μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση’. Και αυτό διότι τον Οκτώβριο του 1917 (Νοέμβριο με το δικό μας ημερολόγιο) δεν έγινε καμιά ρωσική επανάσταση. Αυτή είχε γίνει τον Φεβρουάριο (Μάρτιο) του ίδιου έτους. Τον Οκτώβριο/Νοέμβριο, η κόκκινη φρουρά της Πετρούπολης κατέλαβε διά της βίας το κεντρικό τηλεγραφείο, τις γέφυρες, τους σιδηροδρομικούς σταθμούς, την Κρατική Τράπεζα και τελευταία τα Χειμερινά Ανάκτορα. Δεν υπήρξε καμιά λαϊκή επανάσταση όπως έγινε τον Φεβρουάριο/Μάρτιο του 1917. Αντιθέτως, μια μειοψηφική δύναμη κατέλαβε διά των όπλων την εξουσία, κάτι που αρχικώς μεταφράστηκε ‘Οκτωβριανό πραξικόπημα’ (‘περέβοροτ’ στα ρωσικά) και αφού κατίσχυσε πλήρως, μεταφράστηκε σε ‘Οκτωβριανή Επανάσταση’. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις πρώτες και μόνες (έστω μερικώς) ελεύθερες εκλογές που έγιναν δύο εβδομάδες μετά τη στρατιωτική επικράτηση των μπολσεβίκων, το κόμμα του Λένιν ήρθε δεύτερο με 24%. Πρώτο ήταν το Επαναστατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα του Βίκτορ Τσέρνοφ, που πήρε 40,4%. Πύρρειος... ήττα για τους μπολσεβίκους, διότι δύο μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 1918, διέλυσαν το Κοινοβούλιο. Στις 18 Ιανουαρίου το σώμα αρνήθηκε την πρόταση του Λένιν για μετατροπή της Ρωσίας σε ‘Σοβιετική Δημοκρατία’ και στις 19 Ιανουαρίου το εκλεγμένο από τον λαό σώμα έπαψε να υπάρχει. Μέχρι το τέλος του 1918 ένα... έμεινε το κόμμα. Όλα τα άλλα απαγορεύτηκαν και τα ηγετικά τους στελέχη δολοφονήθηκαν ή αυτοεξορίστηκαν” (Πάσχος Μανδρβέλης).

* 17 Οκτωβρίου 2017. Ο Νήπιος στον Λευκό Οίκο.

΄

“Αλλά πόσο υπέροχο να ακούς τον Τσίπρα να θυμάται τους κοινούς αγώνες Ελλάδος και ΗΠΑ για τις κοινές δημοκρατικές αξίες τους! (Περιλαμβάνεται, υποθέτω, και η περίοδος 1946-1949...) Να τον ακούς, επίσης, να υμνεί τις ΗΠΑ ως την αγαθή υπερδύναμη με τις μεγάλες δυνατότητες να υπηρετήσει το καλό και να διαπιστώνει ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις βρίσκονται στο καλύτερο σημείο που υπήρξαν ποτέ! Τι μπορεί να επισκιάσει τη χαρά να τον ακούς να βρίσκει τον Τραμπ καλό, παρότι στην αρχή έδειχνε δαιμονικός; (σσ. ακριβώς είπε: “Διαπίστωσα, από τη συνάντηση με τον πρόεδρο, ότι η προσέγγισή του στα πράγματα και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει την πολιτική, ορισμένες φορές μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό”).

Σωστά έγραψε κάποιος στο Facebook ότι η επόμενη πορεία της 17ης Νοεμβρίου θα ξεκινήσει με κατάθεση στεφάνων στην αμερικανική πρεσβεία και πορεία διαμαρτυρίας προς το Πολυτεχνείο...” (Στεφ. Κασιμάτης).

23 Οκτωβρίου 2017: Η επιστροφή. Όχι βέβαια της ανάπτυξης, του “κουαρτέτου” των θεσμών.

“Το Αυτό” στην πολιτική. “Όλη μου η ζωή διεκόπη. Πρόκειται για έναν εθνικό εφιάλτη”. Με αυτά τα λόγια σχολίασε ο καλλιτέχνης Carter Goodrich το εξώφυλλο που ο ίδιος φιλοτέχνησε για το περιοδικό New Yorker. Σε αυτό ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται ως ένας “επικίνδυνος κλόουν”, όπως τον αποκαλεί ο Goodrich, παραπέμποντας βεβαίως στην ταινία “Το Αυτό” (“It”, τρόμου, ΗΠΑ, 2017 του Άντι Μουσιέτι).

28η Οκτωβρίου 2017. ΌΧΙ στα Ακροδεξιά και Ακροαριστερά φασιστικά τάγματα εφόδου.

Σαν επιδόρπιο

Δημόσιος χώρος: Το εγκόσμιο ιερό*.

Το εγκόσμιο ιερό...

Νέα Υόρκη: Central Park.

… και η από-ιεροποίησή του.

Αθήνα: Πεδίον Άρεως.

* Σχετικά στην προηγούμενη ανάρτηση.

Seedrinker