Έ ξ ο δ ο ς κ ι ν δ ύ ν ο υ

Φιλο-φιλοσοφικές ακροβασίες(1).

Οι λέξεις θεός και θάνατος αποτελούν το δίπολο μέσα στο οποίο, ως έλλογα όντα, καλούμαστε να κινηθούμε. Με την λέξη θεός, εννοώ τον θεό που είναι παράγωγο της διάνοιας και αυτή αναγνωρίζει, ως την αρχική αιτία των πάντων. Δεν εννοώ αυτόν που βεβαιώνει η ιστορική εμπειρία, αυτόν τον οποίο κλήθηκε ο άνθρωπος να λατρέψει. Δεν εννοώ το παρηγορητικό του είδωλο, σε αυτό που ο άνθρωπος αποφάσισε να προσεύχεται. Εννοώ τον θεό που παρουσιάζεται ως η προϋποθετική “σταθερά”, μέσω της οποίας κατανοείται η πραγματικότητα, δηλαδή ο νους την οργανώνει σε συσχετισμούς αιτίας και αποτελέσματος, αιτίας και σκοπού, ολότητας και μέρους, αρχής και τέλους, έστω και αν κάποια στιγμή η λογικότητα, οδηγήσει τον άνθρωπο στην απόρριψη του. Με την λέξη θάνατο, ο άνθρωπος από τις αναγκαιότητες του ενστίκτου και της δουλεία του στον εγωκεντρισμό, εννοεί αποκλειστικά τον δικό του θάνατο.

Αυτό που δυσκολεύετε να κατανοήσει ο άνθρωπος, είναι ότι στην δοκιμασία της ζωής, καλείται να ζήσει τον θάνατό του με προκαταβολές από τους άλλους θανάτους, γιατί για τον δικό του θάνατο δεν θα μπορέσει να αισθανθεί τίποτα, να πει τίποτα. Αυτό είναι το “πάθος” του (Αριστοτέλης). Ένα πάθος που δεν υπονοεί “συναίσθημα”, αλλά αποδεικνύει την κατάσταση στην οποία βρίσκονται όλοι οι άνθρωποι, καθώς δοκιμάζονται από την ζωή. Την “παρηγόρια αυτής της κατάστασης”, ευαγγελίζονταν η Εκκλησία του Χριστού πριν αυτή μετεξελιχθεί σε Θρησκεία και Πίστη. Δηλαδή, με την ελευθερία της επιλογής, ο άνθρωπος να αποδεχτεί το Ευαγγέλιο της, το οποίο δεν συνιστά τρόπο συμπεριφοράς, αλλά τρόπο ύπαρξης: “να υπάρχεις, επειδή ελεύθερα θέλεις να υπάρχεις και να θέλεις να υπάρχεις επειδή αγαπάς” (Χρ. Γιανναράς).

Σε λίγες ημέρες οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί καλούνται μέσω των Λειτουργιών των Αγίων Παθών και της Ανάστασης, στην υπόμνηση αυτού του παρηγορητικού τρόπου ύπαρξης, αλλιώς μιλάμε για φολκλόρ καταστάσεις. Επίσης καλούνται να αποδεχτούν τον “ειρηναίο τρόπο” , όχι μόνο του δικού τους τέλους, αλλά και του τέλους δικών τους ανθρώπων. Έτσι, ώστε το πένθος τους, να λειτουργήσει ως μια περίοδος ύφεσης του δράματος της απομάκρυνσης τους από τον νεκρό, απελευθερώνοντας τους από την τάση της υποχρεωτικής απολίθωσης του, προκειμένου να διαρκέσει.

“Mogari”, στα ιαπωνικά σημαίνει, τέλος της περιόδου πένθους. “Mogari No Mori”(“Πληγωμένο Δάσος”, Ιαπωνία-Γαλλία 2007, του Ναόμι Καβάσε ), είναι η ταινία που απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Κανών (2007) (2). Η υπόθεση της, αναφέρεται στην κορυφαία στιγμή της εξόδου από την περίοδο πένθους, ενός τρόφιμου γηροκομείου που πενθεί επί 33 χρόνια την απώλεια της συζύγου του και μιας υπαλλήλου, που πενθεί την πρόσφατη απώλεια του παιδιού της. Τα λόγια “πανέμορφη σαν πυκνό δάσος, σοφή σαν τη φύση, λυτρωτική σαν βάλσαμο” που την συνοδεύουν συνηχούν με αυτά του θεατή που ξέρει να μετέχει , να μοιράζεται, να κοινωνεί και όχι μόνο να κατέχει, δηλαδή να “συλλαβίζει προσωπική υπαρκτική ετερότητα στην τέχνη”(Χρ. Γιανναράς). Μια ταινία που στην πραγματικότητα, δύναται να λειτουργήσει σαν μια έξοδος κινδύνου από την “αίθουσα πένθους”.

Ακρο-βατώντας στο θέμα του πένθους, ανακαλύπτουμε ότι η πρωταρχική του αιτία έχει σχέση με τον πανδαμάτορα χρόνο (εμείς τον θεωρούμε ως παν-γαμάτορα). Πενθούμε στην ουσία, την απώλεια επενδυμένου χρόνου σε πρόσωπα, καταστάσεις, ακόμη και πράγματα. Η απώλεια δε παιδιού, παρουσιάζεται ως η κορυφαία απώλεια για τους γονείς, διότι στην ουσία, αυτοί δεν πενθούν μόνο την απώλεια χρόνου αλλά και την απώλεια της δυνατότητας μιας λανθάνουσας αθανασίας, δια της επιβίωσης βιολογικών τους στοιχείων (DNA) μέσω αυτού.

Σχετικά επισημαίνω: Ανθρωποκεντρικά μπορούμε να ορίσουμε την ζωή μας, ως ότι πιο πολύτιμο δημιουργεί το σώμα μας στην πορεία του προς τον θάνατο. Δηλαδή χρόνο, μέσω της συμπαντικής νομοτέλειας, δηλαδή των δημιουργικών καταστροφών, που συντελούνται στο εσωτερικό του, όπως και σε κάθε οργανισμό. Η φυσιολογική ανάπτυξη και επιβίωση κάθε πολυκύτταρου οργανισμού, εξαρτάται από τον προγραμματισμένο θάνατο επιλεγμένων κυττάρων. Χιλιάδες κύτταρα του οργανισμού μας, πεθαίνουν συνεχώς για να επιβιώνει. Κυριολεκτικά μυρίζουμε θάνατο.

Την κλιμάκωση της έντασης με την οποία βιώνουμε την απώλεια (πένθος), πρέπει να την συσχετίσουμε με το πως κάθε κοινωνία, αντιλαμβάνεται και αντιμετωπίζει το τέλος χρόνου της ζωής, δηλαδή τον θάνατο. Γενικεύοντας, η αίσθηση του πένθους στις εβραϊκής και χριστιανικής κουλτούρας κοινωνίες, είναι μεγαλύτερη από ότι στις ινδουιστικής, ταοϊστικής, βουδιστικής, μουσουλμανικής κουλτούρας, διότι ο μονοθεϊσμός επένδυσε στον φόβο της αιώνιας μετά θάνατο τιμωρίας, δηλαδή στο δίπολο Κόλαση-Παράδεισος, με πρώτη στην σειρά την Κόλαση.

Σήμερα στις αστικοποιημένες, ατομιστικές, τεχνολογικά εξελιγμένες κοινωνίες ο άνθρωπος, ενώ παρουσιάζεται εξοικειωμένος με τον θάνατο καθώς το πένθιμο, το νεκρικό, ακόμη και το μακάβριο κατακλύζει την καθημερινότητα του μέσω των τηλεοπτικών και διαδικτυακών μέσων, της μεταμοντέρνας τέχνης, της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου, στην πραγματικότητα παρουσιάζεται με μπλοκαρισμένη την “πενθητική” διαδικασία. Δηλαδή την “ειρηναία αποδοχή του θανάτου”, απόρροια της πνευματικής στεγνότητας που διαρρέει τις “στασιμοκαταναλωτικές” σύγχρονες κοινωνίες, όπου ο άνθρωπος βιαστικός στο να υπάρξει φαίνεται να παρακάμπτει το “μυστήριο”. Και “μυστήριο” στα ελληνικά, σήμαινε πάντοτε τη γνώση που δεν κερδίζεται με την διάνοια, αλλά με την εμπειρία της συμμετοχής. Αποκομμένος λοιπόν από την φύση, την απόλυτη ένωση του εφήμερου με το αιώνιο, διέρρηξε τον σύνδεσμό του με τις πρώτες αρχές και αιτίες (ένστικτα και διαίσθηση). Αποτέλεσμα να παραμένει εγκλωβισμένος στον στενό ορίζοντα της άμεσης εμπειρίας, μιας πραγματικότητας που καταναλώνει χρόνο με βασικό της απόβλητο το βίωμα, διότι αυτό που τον απασχολεί δεν είναι η αντήχηση των καταστάσεων στον ψυχισμό του, αλλά αποκλειστικά η λειτουργικότητά τους. “Το άτομο που δεν καταφέρνει να ολοκληρώσει, ότι ονομάζεται διεργασία πένθους, που δεν κατορθώνει να δεχτεί την πραγματικότητα τής απώλειας, να αποσπασθεί από τον οδυνηρό κλονισμό που υπέστη, που εξακολουθεί να βιώνει το παρελθόν του αντί να το ενσωματώνει στο παρόν, που κυριαρχείται από την ανάμνηση χωρίς να μπορεί να την τιθασεύσει, το άτομο αυτό είναι προφανώς για λύπηση και χρειάζεται αρωγή. Αθέλητα αυτοκαταδικάζεται στην αδιέξοδη θλίψη αν όχι στην τρέλα” (Τσβετάν Τοντόροφ).

Γενικεύοντας, ο άνθρωπος παρουσιάζεται να μην έχει κατανοήσει, ότι καλείται να αποχωριστεί (πενθήσει) από την πρώτη στιγμή που συγκροτείται η συνείδησή του. Αφήνει πίσω με την γέννησή του το μητρικό σώμα, την παιδική ηλικία, την εφηβεία, τις φιλοδοξίες του, τις φαντασιώσεις του, τους έρωτες του, δικούς του ανθρώπους. Αποτέλεσμα να παρουσιάζεται ανέτοιμος να αντιληφθεί ότι στο “πένθος”, το σημαινόμενο δεν αφορά αποκλειστικά την βαθμιαία ύφεση του δράματος της απομάκρυνσης του από τον νεκρό, αλλά εν γένει τον αποχωρισμό του από το κάθε τι που μένει πίσω και το οποίο τείνει υποχρεωτικά στην απολίθωση του, προκειμένου να διαρκέσει, δυναστεύοντας με αυτόν τον τρόπο την εξέλιξή του και μαζί των συλλογικοτήτων που αυτός συγκροτεί. Το μπλοκάρισμα της δυνατότητας του ανθρώπου να αποχωρίζεται, με την μεσολάβηση έλλογων συγκινήσεων, από καταστάσεις οι οποίες φυσιολογικά ή βίαια έχουν κλείσει τον κύκλο τους, αποτελεί την γενεσιουργό αιτία των περισσότερων “ψυχολογικών προβλημάτων”. Ο φόβος της απώλειας, ως εμμονή, παρουσιάζεται καταπληκτικά στην ταινία “Time” (Shi Gan), Νότια Κορέα, 2006, του Κιμ-Κι Ντουκ.

Αυτό που πρέπει τελικά να κατανοήσουμε είναι, ότι αντιλαμβάνομαι, ζω (σ)το πραγματικό, σημαίνει ότι έχω την ικανότητα να το εγκαταλείπω αδιαλείπτως, για ένα άλλο πραγματικό και μάλιστα με συντριβή. Αυτή είναι η “έξοδος κινδύνου” από το βραχυκύκλωμα της εμπειρίας του πραγματικού, το πάγωμα της συγκίνησης, αυτό που η ψυχανάλυση ορίζει ως κατάθλιψη.

Μετά την μάχη που οδήγησε στην τελική του επικράτηση, ο αντίπαλός του τον ρώτησε: “όλοι εμείς οι Μογγόλοι φοβόμαστε τον κεραυνό, εσύ γιατί δεν τον φοβάσαι;” Ο Τζένγκις Χαν του απάντησε: “δεν είχα που να κρυφτώ”. (“Mongol” Ρωσία-Καζακστάν, 2008, του Σεργκέι Μποντρόφ).

(1) Η φίλο-φιλοσοφική προσέγγιση του κειμένου, αποτελεί την συμμετοχή μου, στο γεγονός της ανακήρυξης, από την UNESCO, του 2016 ως “ΕΤΟΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ”, για να τιμηθεί η συμπλήρωση 2400 ετών από την γέννησή του (384 π. Χ). Ο επίσημος εορτασμός του γεγονότος θα γίνει στο Παρίσι την “Παγκόσμια Ημέρα της Φιλοσοφίας” (18-11-2016).

(2) Περισσότερες πληροφορίες για τις ταινίες που αναφέρονται στο κείμενο, υπάρχουν στην ιστοσελίδα της “Κινηματογραφικής Κοινότητα Ν. Ιωνίας Βόλου” www.provoles.gr και στον ιστότοπο Facebook: Κινηματογραφική Κοινότητα Ν. Ιωνίας.

Ε π ί λ ο γ ο ς

Πήγε για μαλλί, και βγήκε κουρεμένος.

Αθήνα, 20 Μαρτίου 2016. Ο Νήπιος (Τσίπρας), στην ομιλία του στο Διεθνές Συνέδριο με τίτλο “Συμμαχία ενάντια στη λιτότητα για την Δημοκρατία στην Ευρώπη”, εκτός των συνηθισμένων του, σχετικών με το θέμα του συνεδρίου φληναφημάτων, αναφέρθηκε και στο προσφυγικό. Με μία καθαρά ποσοτική προσέγγιση, ανέφερε ότι η εγκατάσταση δυο τριών εκατομμυρίων μουσουλμάνων μεταναστών, δεν θα δημιουργήσει προβλήματα στα 500 εκατομμύρια των Ευρωπαίων. Αγνοεί ο Νήπιος, ότι ήδη η πληθυσμιακή σύνθεση χωρών όπως η Γαλλία, η Ολλανδία, η Βρετανία, το Βέλγιο και η Γερμανία είναι αλλοιωμένη από μεταναστευτικά ρεύματα του παρελθόντος. Αγνοεί ο Νήπιος, ότι αυτά που ευαγγελίζεται, δεν προοιωνίζουν το κόκκινο ή έστω ροζ μέλλον που φαντασιώνεται για την Ευρώπη, αλλά της ανοίγουν τον δρόμο προς το φαιό και το μαύρο.

Ο Νήπιος ως “αριστερός της σαμπάνιας”, άξιος διάδοχος των ανάλογων σοσιαλιστών του ΠΑΣΟΚ, που τόσα προβλήματα δημιούργησαν στην χώρα μας, αδυνατεί να αντιληφθεί, ότι “μουσουλμάνοι της coca cola” είναι και αυτοί που τρομοκρατούν την Ευρώπη. Αδυνατεί να αντιληφθεί ότι οι απανταχού μουσουλμάνοι συναποτελούν ενιαία κοινότητα πιστών (Ουμμά), της οποίας κάθε μέλος, έναντι κάθε άπιστου, αισθάνεται πρώτα από όλα μουσουλμάνος. Αποτέλεσμα η δυνατότητα να στρατολογεί το Ισλαμικό Κράτος, ως μαχητές του μουσουλμάνους, Ευρωπαίους πολίτες. Είναι αυτοί, που αφού αυτοανατιναχθούν, μαθαίνουμε ότι ήταν κανονικά παιδιά, που είχαν μάλιστα φοιτήσει και σε πανεπιστήμιο. Εννοείται βέβαια, ότι του Νηπίου δεν του αρέσει, όπως και στους περισσότερους του “προοδευτικού πολτού” των πολυπολιτισμικών, η σύνδεση ισλαμικής τρομοκρατίας και μεταναστευτικού. Άλλωστε όλοι αυτοί ,θεωρούν αυτά που τους αρέσουν πιο πραγματικά από όσα συμβαίνουν. Δεν μπορούν να αντιληφθούν, ότι πρόκειται για πληθυσμούς με έναν πολιτισμό όπου κυριαρχείται από την θρησκεία, μια θρησκεία που τους απαγορεύει να καταλάβουν τον δικό μας πολιτισμό.

Δυστυχώς, ένα μεγάλο μέρος των πνευματικών ελίτ, μεγάλων και μικρών Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, παρέμειναν σιωπηλοί έναντι του πολυπολιτισμικού μοντέλου, από το άγος του αποικιακού παρελθόντος των χωρών τους. Ο Ιταλός διανοητής Τζιοβάνι Σαρτόρι, στο βιβλίο του “Η δημοκρατία σε 30 μαθήματα”, αναφέρει ότι αν η δημοκρατία σημαίνει πλουραλισμός, δηλαδή μια “συνεκτική πολυμορφία”, τότε το μοντέλο της πολυπολιτισμικότητας είναι καταστροφικό αφού ευνοεί μια κοινωνία με στεγανά. Αποτέλεσμα στους θύλακες, “κατάκτηση” της πολυπολιτισμικής κοινωνίας, σε περιοχές ολόκληρες, ισχύουν οι Σούρες του Κορανίου και ο λόγος του Ιμάμη, αντί των νόμων της Δημοκρατίας, αλλά απλώς θεωρείται διαφορετικός πολιτισμός. Οι γυναίκες καταπιέζονται ποικιλοτρόπως, αλλά απλώς θεωρείται ότι ισχύουν διαφορετικά έθιμα. Εκεί, οι δολοφόνοι τρομοκράτες του Παρισιού, κυκλοφορούσαν υπό την προστασία των ομοθρήσκων τους, πριν δολοφονήσουν ξανά στις Βρυξέλες.

Βρυξέλες, 22 Μαρτίου 2016. Τρεις “μουσουλμάνοι της coca cola”, τρεις καμικάζι αυτοκτονίας, στο όνομα του Ισλαμικού Κράτους, σκότωσαν 32 και τραυμάτισαν περισσότερους από 300 ανθρώπους, 19 εθνικοτήτων, στο αεροδρόμιο και σε σταθμό του μετρό.

Financial Times. Σε άρθρο τους (5-04-16), που αναφέρονταν στο γεγονός της υποκλοπής τηλεφωνικής συνομιλίας της εκπροσώπου του Δ.Ν.Τ. στο “κουαρτέτο” Δέλιας Βερκουλέσκου, με τον διευθυντή της Πολ Τόμσεν, η οποία και αναρτήθηκε στο WikiLeaks και την χυδαία προσπάθεια πολιτικής του εκμετάλλευσης από τον Νήπιο, επισημαίνουν: “Με την στάση του ο Τσίπρας, αποδεικνύει ότι οι Ευρωπαίοι έκαναν λάθος που τον θεώρησαν υπεύθυνο εταίρο”, επίσης “ο Τσίπρας επιδεικνύει ένστικτο για το πρόσκαιρο πολιτικό όφελος και όχι για το μακροπρόθεσμο”.

Πριν από ένα περίπου μήνα, ο Νήπιος απείλησε την Ε.Ε. με βέτο στο θέμα του προσφυγικού, νομίζοντας ότι με το να πιθηκίζει την φωνή του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά και το διεθνές πολιτικό του κύρος.

Διεθνές Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Η επιλογή του Βέλγου Γιάν Φαμπρ, για την θέση του διευθυντή του, από τον Υπουργό Πολιτισμού της Παραφύση, είναι απόλυτα εναρμονισμένη με την Αριστερά που εκπροσωπεί. Και οι δύο είναι εκπρόσωποί της “παλιάς πρωτοπορίας”. Η σημερινή Αριστερά από την ιστορική της κληρονομιά,δεν έχει κρατήσει παρά μόνο την καταγγελία. Καταγγέλλει, διότι ζει σε έναν κόσμο τον οποίον δεν μπορεί να κατανοήσει και κατά συνέπεια δεν μπορεί να διαχειριστεί, αποδεδειγμένα πλέον.

Ο Φαμπρ με την “φάμπρικά” του με τις γάτες, έθεσε απέναντί του την Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Ειδικότερα στο Βέλγιο, για αυτή την ¨καλλιτεχνική” του δημιουργία, βίωσε δύο επιθέσεις μετά χειροδικίας,. Και εδώ, ο Φαμπρ παρουσιάζεται απόλυτα εναρμονισμένος με την κατάσταση που άρχισαν να βιώνουν οι εδώ εργοδότες του.

Ελπίζω, όπως η κοινωνία των καλλιτεχνών κατέστησε καλλιτεχνικά νήβιο στη χώρα μας τον Φαμπρ και η κοινωνία των πολιτών να καταστήσει γρήγορα πολιτικά νήβιο τον Νήπιο.

Προσφυγικό. Έφαγαν, έφαγαν, έφαγαν οι Πασόκοι από τα Κοινοτικά Προγράμματα . Άρχισαν να τρώνε, να τρώνε, να τρώνε οι ΣυριζΑνελ από τα Ευρωπαϊκά Προγράματα για τους πρόσφυγες. “Θυμάμαι τους λόγους τους αποδιδόμενους σε έναν μεγάλο του εγκλήματος, ο οποίος κατάφερε να καταστρέψει μια ολόκληρη χώρα, τον Κολομβιανό βασιλιά της κοκαΐνης Πάμπλο Εμίλιο Εσκομπάρ: ‘Δεν υπάρχει στον κόσμο άνθρωπος που να αγαπά το χρήμα περισσότερο από έναν αριστερό” (Στ. Κασιμάτης).

Panama Papers. Όλος ο κόσμος σε μια Off Shore.

Ανέκδοτο. Η μεγαλύτερη απειλή, διεθνούς εμβέλειας, που μπορείς να εκτοξεύσεις προς κάθε οικονομικά ενεργό πολίτη, είναι: “Θα σου ανοίξω Α.Φ.Μ. στην Ελλάδα.

Σαν επιδόρπιο

“Η Ελλάδα σώζει την τιμή του κόσμου”. (Αρ. Μπαλτάς, Υπουργός Πολιτισμού)

Ί δ ω μ ε ν    σ τ η ν    Ε ι δ ο μ έ ν η.

Κ Α Λ Η      Α Ν Α Σ Τ Α Σ Η

seedrinker