Η Σιωπηλή Άνοιξη

Ουδείς αναμάρτητος, αδιόρθωτοι πολλοί.

Η “Σιωπηλή Άνοιξη” (1962), είναι ο τίτλος του βιβλίου της Αμερικανίδας συγγραφέως και θαλάσσιας βιολόγου Ραχήλ Κάρσον (1907-1964), το οποίο πυροδότησε το περιβαλλοντικό κίνημα. “...Μια παράξενη επιδημία απλώθηκε στην περιοχή και τα πάντα άρχισαν να αλλάζουν... Δεν ήταν μάγια ή εχθρικές πράξεις,αυτό που επέβαλλε να σιγήσει η αναγέννηση της νέας ζωής σε αυτόν τον κόσμο που είχε πληγεί. Ήταν έργο των ίδιων των ανθρώπων.’’ Σε αυτό η Κάρσον περιγράφει την οικολογική ερήμωση που υφίσταται ένας υποθετικός τόπος,στον οποίο όλη η ζωή έχει νεκρώσει από ένα δηλητήριο. Κύριος στόχος της Κάρσον ήταν το DDT,ένα ιδιαίτερα διαδεδομένε τότε εντομοκτόνο,σήμερα απαγορευμένο,με καταστροφικές συνέπειες στην φύση και την υγεία.

Η “Σιωπηλή Άνοιξη”, είναι ο τίτλος αυτής της ανάρτησης,διότι θέλω να αναφερθώ στον τοξικό παράγοντα που επιβάλλει μια δυστοπική εικόνα στην χώρα μας και είναι το ψέμα. Είναι αυτό που γεννά την αναξιοπιστία,την έλλειψη εμπιστοσύνης. Είναι αυτό που κατά τον Πωλ Μωράν “προσφέρει λουλούδια ποτέ καρπούς”.

Η έλλειψη εμπιστοσύνης διαρρέει κάθε θεσμικό χώρο στην χώρα μας,με αποτέλεσμα η κοινωνία μας να παρουσιάζεται όμηρος μιας τελματωμένης πραγματικότητας. Νιώθεις, πως όχι μόνο δεν μπορεί να ξεφύγει,αλλά και την αισθάνεσαι τρομοκρατημένη μπροστά στην προοπτική των απαραίτητων αλλαγών για τον απεγκλωβισμό της. Τα μέλη της,πεισματικά αρνούνται να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα με ορθολογική σκέψη. Χωρίς ορθολογική σκέψη και θύματα ενός αναποτελεσματικού εκπαιδευτικού συστήματος,εγκλωβισμένοι στην παθητικότητα, περιορίζονται σε μια στερεοσκοπική αντίληψη των πραγμάτων,με βάση ανακυκλωμένα δόγματα και γενικεύσεις. Αποδέχονται με ευκολία τον εθνολαϊκιστικό λόγο που υπόσχεται ξεκούραστες μεθόδους ανακούφισης,όπως “αποκαλύψεις” θεωριών συνωμοσίας ή νοσηρές και αδιέξοδες λύσεις. Έτσι αναγνώρισαν,σχετικά με τα μνημόνια,ως εχθρό την Γερμανία και σήμερα,σχετικά με το μεταναστευτικό,την Αυστρία,παραγνωρίζοντας ότι αυτή έχει δεχθεί μέχρι σήμερα 100.000 πρόσφυγες και χωρίς οικονομική βοήθεια από την Ε.Ε.

Εάν με ορθολογική σκέψη αναζητήσουμε τα αίτια αυτής της κατάστασης, θα διαπιστώσουμε ότι αυτά διογκώθηκαν στην Μεταπολιτευτική περίοδο. Ήταν τότε που η χώρα μας έλαβε τα χαρακτηριστικά ενός αποθεσμιμένου “κλειστού ιδρύματος”, με επακόλουθο οι “τρόφιμοι” του να συμπεριφέρονται σαν διαταραγμένες προσωπικότητες,ενσυνείδητα ευσυνειδήτως. Αποτέλεσμα η διαταραχή της συλλογικής συνείδησης των “τροφίμων” της,αυτή που ο Ε. Ντυκρέμ χαρακτηρίζει ως “συνείδηση των συνειδήσεων”,αυτή που εξασφαλίζει την κοινωνική συνοχή,αποτελεί το θεμέλιο της ανθρώπινης γνώσης,καθορίζει την ατομική συμπεριφορά και την θέση στην κοινωνία. Δομικό της στοιχείο η εμπιστοσύνη.

Ως πολίτες αυτής της χώρας, πρέπει επιτέλους να αντιληφθούμε ότι κάθε κοινωνία δομείται πάνω στις σχέσεις εμπιστοσύνης αυτών που την συναποτελούν. Από τον εσωτερικό βαθμό εμπιστοσύνης που αυτή έχει επιτύχει,εξαρτάται και το πόσο εμπιστοσύνη αυτή εμπνέει προς τους άλλους,συνεπώς και ο βαθμός αξιοπιστίας της. Οι σχέσεις εμπιστοσύνης θα δομήσουν την κοινωνική και πολιτική συναίνεση,απαραίτητες προϋποθέσεις για την επαναθέσμιση της χώρας μας και την οικονομική της ανάπτυξη,αλλά και την επανάκτηση της αξιοπιστίας της, στις σχέσεις της με την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.). Ως μέλη της,πρέπει επιτέλους να αντιληφθούμε ότι ο μειωμένος βαθμός αξιοπιστίας μας και λόγω αδυναμίας της Παραφύση να διαχειριστεί τα προβλήματα που ανακύπτουν,αποτελεί τον ορατό κίνδυνο για τους εταίρους μας,διότι μειώνει και την συνολική αξιοπιστία της Ε.Ε.

Τρανό παράδειγμα η διαχείριση του μεταναστευτικού από την Παραφύση. Αντί να διαχειριστεί αξιόπιστα την φύλαξη των συνόρων της χώρας,τα οποία αποτελούν και εξωτερικά σύνορα της Ε.Ε.,ο Νήπιος (Τσίπρας) διετύπωνε την άποψη “σεισμό”,ότι στην θάλασσα δεν υπάρχουν σύνορα. Παράλληλα ,έκλεισε με “τυμπανοκρουσίες” το Κέντρο Κράτησης Παράνομων Μεταναστών της Αμυγδαλέζας, μεταφέροντας και εγκαταλείποντας τους έγκλειστους στην Ομόνοια. Και μετά ένα “τσουνάμι” μεταναστών έπνιξε την χώρα.(Το 2014 είχαμε την είσοδο 70 χιλιάδων μεταναστών και το 2015 ,700 χιλιάδων). Και όλα αυτά υπό την “ηχώ” των ανθρωπιστικών δηλώσεων της ανεκδιήγητης Τασίας Χριστοδουλοπούλου, “έρχονται,λιάζονται και μετά εξαφανίζονται...”(10 χιλιάδες ασυνόδευτα παιδιά,κυριολεκτικά έχουν εξαφανιστεί) και την απειλή του Καμένου για “ εξαγωγή τζιχαντιστών ” στην Ευρώπη.

Τελικά διαπιστώνουμε ότι αυτή η ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κατάσταση, βρίσκει περίεργους τρόπους για να ικανοποιήσει την περίσσεια του ανθρωπισμού της. Μέχρι σήμερα,ενώ είναι γνωστό ότι πρόσφυγες σκίζουν τις βάρκες για να προκαλέσουν την διάσωση τους,προκαλώντας εκουσίως πνιγμούς κυρίως γυναικών και παιδιών,κανείς τους δεν έχει κατηγορηθεί για πρόκληση ναυαγίου μετά θυμάτων,αλλά και κανένα από τα κυκλώματα διακινητών εντός της χώρας δεν έχει εξαρθρωθεί. Στα πλαίσια αυτού του ανθρωπισμού,αλλά και για να τιμήσει την επέτειο των 400 χρόνων από τον θάνατο του Σαίξπηρ, το Εθνικό Θέατρο έκανε Άμλετ τον Ξηρό, “να δολοφονεί κανείς ή να μην δολοφονεί;”. Για τους πολίτες αυτής της έρμης χώρας,ήταν η υπενθύμιση των ομοιοτήτων μεταξύ των Σαιξπηρικών τυράννων και σύγχρονων κρατικών λειτουργών.

Εξειδικεύοντας,ως μέλη της Ευρωζώνης πρέπει επιτέλους να αντιληφθούμε,ότι ο μειωμένος βαθμός αξιοπιστίας μας και στην σφαίρα της οικονομίας,αποτελεί τον ορατό κίνδυνο μειωμένης αξιοπιστίας του Ευρώ για τους εταίρους μας,δηλαδή της ευρωπαϊκής οικονομίας στο σύνολο της και σε συνθήκες παγκόσμιας κρίσης. Τι είναι τελικά το Ευρώ; Σχηματικά,θα λέγαμε ένα κομμάτι χαρτί βουτηγμένο στη αξία της αξιοπιστίας,που η Ευρωζώνη εκπέμπει στο διεθνές οικονομικό περιβάλλον. Ειδικότερα σήμερα, στην εμπιστοσύνη ότι οι χώρες που το συναποτελούν, θα τηρούν τους μεταξύ τους συμφωνηθέντες κανόνες δημοσιονομικής προσαρμογής,άρα θα είναι αξιόχρεες ,ώστε μέσω και της μόχλευσης να επιτύχουν περαιτέρω ανάπτυξη, για το συμφέρον των πολιτών τους,της Ε.Ε. και να συμβάλλουν στην σταθεροποίηση της παγκόσμιας οικονομίας.

Συμπερασματικά και μετά βεβαιότητος μπορούμε να αναφέρουμε ότι με την Παραφύση,είτε πρόκειται για την εθνική μας οικονομία,είτε για την ασφάλεια του κοινού μας νομίσματος,είτε για την ενδυνάμωση της ευρωπαϊκής ενότητας,είτε για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ρεύματος,η Ελλάδα θα παραμένει μέρος του προβλήματος και ποτέ εργαλείο για την επίλυση του.

Ο Φράνσις Φουκουγιάμα στο βιβλίο του “Εμπιστοσύνη. Οι κοινωνικές αρετές και η δημιουργία της ευημερίας”, αποδεικνύει ότι η οικονομική επιτυχία δεν είναι μόνο αποτέλεσμα ορθολογικών επιλογών που κάνουν κράτη ή επιχειρηματίες, αλλά στηρίζεται και στο μέγεθος του κοινωνικού κεφαλαίου και της “αυθόρμητης κοινωνικότητας” που πηγάζουν κυρίως από την έκταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των μελών μιας κοινωνίας. Την περιγράφει “ως την εμπιστοσύνη που δημιουργείται εντός μιας κοινότητας ,ότι τα άλλα μέλη της κοινότητας θα έχουν μία κανονική,τίμια και συνεργατική συμπεριφορά,βασισμένη στις κοινές κανονιστικές αρχές”. Κοινωνίες με υψηλό βαθμό εμπιστοσύνης μεταξύ μελών της,που δεν ανήκουν στην ίδια οικογένεια,έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να φθάσουν σε υψηλή οικονομική ευημερία,από ότι κοινωνίες με υψηλό βαθμό οικογενειακής και συγγενικής εμπιστοσύνης,διότι αυτή λειτουργεί κατασταλτικά στη διεύρυνση της συνολικής κοινωνικής εμπιστοσύνης. Αποδεικνύει επίσης την αξία των πολιτισμικών βάσεων στις οικονομικές αποφάσεις, ανιχνεύοντας διαφορετικούς βαθμούς εμπιστοσύνης σε πολιτισμούς και θρησκευτικά δόγματα. Ο προτεσταντισμός (χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης), που δίνει μεγάλη σημασία στις ατομικές αρετές και ως εκ τούτου και στην ατομική ευθύνη,αξίες οι οποίες κατά τον Βέμπερ έχουν “εκλεκτική συγγένεια” με το πνεύμα του καπιταλισμού,ευνοεί την μεγαλύτερη διάχυση εμπιστοσύνης,από ότι ο καθολικισμός (χώρες της Νότιας Ευρώπης). Το αντίστοιχο ισχύει για τον ιαπωνικό πολιτισμό σε σχέση με τον κινεζικό.

Όσον αφορά την δικιά μας Ορθοδοξία πορεύεται με το συναισθηματικής υφής “έχει ο Θεός”,κάτι ανάλογο με τον “από μηχανής Θεό” της αρχαιοελληνικής τραγωδίας. Ως εκ τούτου φαίνεται να έχουμε συμφιλιωθεί με την ιστορική πορεία της χώρας μέσω τραγωδιών,των οποίων την σωτήρια λύση δίνει κάποιος “μη οικείος”,αλλά εμείς εθελοτυφλώντας την αποδίδουμε στον “καλό Θεό της Ελλάδας”. Σχετικά θα αναφέρω ότι καθολικές χώρες ,εξήλθαν των δικών τους μνημονίων και διότι ο καθολικισμός πορεύεται,βάσει του λογικής υφής δίπολου αμαρτία-τιμωρία,αντικατοπτρίζοντας το αρχαιοελληνικό ύβρις-νέμεσης.

Σε πρόσφατη συνέντευξη του ο Στέλιος Ράμφος αναφέρθηκε στην τρομακτική δύναμη που έχει η ελληνορθόδοξη παράδοση στην κοινωνία μας,παρόλο που οι άνθρωποι που πάνε στην εκκλησία δεν ξεπερνούν το 5%. “Το πρόβλημα του θυμικού έχει μια ορθόδοξη καταβολή. Από την εποχή του Ιουστινιανού,που έκλεισε την Σχολή των Αθηνών το 529 μ. Χ., αντικαθιστώντας το στοιχείο της λογικής το οποίο εξέφραζε η αρχαία γραμματεία,με ένα είδος λογοτεχνίας γύρω από τους βίους των αγίων,εμπεδώνεται μια δεσποτεία του συναισθήματος,η οποία ολοκληρώνεται τον 14ο αιώνα. Τότε λαμβάνεται επίσημη εκκλησιαστική απόφαση σύμφωνα με την οποία η μέθεξη του θείου δεν μπορεί να γίνει με την λογική,μπορεί να γίνει μόνο με το συναίσθημα-τη μυστική θέα του ησυχαστή. Αυτό απέκοψε δογματικά και την ίδια την Εκκλησία από τη δυνατότητα να μας αφήσει να σκεφτούμε και λίγο με τη λογική,πράγμα που έκανε τότε η Δύση. Αυτή η έλλειψη λογικής είναι που μας εμποδίζει να διαμορφώσουμε κράτος. Αυτή η συναισθηματική παράδοση η οποία έχει ως κοινωνικά στηρίγματα την οικογένεια,την εντοπιότητα,την παρέα,το πνεύμα της παλιάς κοινότητας που εκφράζει η Εκκλησία. Μόνο η λογική όμως μπορεί να τροφοδοτήσει τη ανάγκη μεγαλύτερων αφηρημένων σχημάτων: να με νοιάζει το σχολείο στην Αλεξανδρούπολη και να πληρώνω φόρους για αυτό.”

Για το τέλος,έμπλεος μειλιχιότητας για τον Νήπιο (Τσίπρα),αλλά α-μείλικτος για τους νήπιους που τον ξαναψήφισαν, τα λόγια του Μ. Αναγνωστάκη “ Δεν έφταιγεν ο ίδιος. Τόσος ήτανε.”

Ε π ί λ ο γ ο ς

“Η Αλήθεια, είναι η αντίδραση των πραγμάτων

όταν τα κακομεταχειριζόμαστε.” Ευγένιος Αρανίτσης

Σήμερα αυτό που δηλώνουν τα πάντα είναι “απόλυτη ρευστότητα.”. Την ανθρωπότητα διαρρέει μια κόπωση και απαισιοδοξία, διότι οι βηματισμοί της παρουσιάζονται ασύμβατοι, αταίριαστοι, πεπαλαιωμένοι για την επερχόμενη νέα εποχή. Καμιά χώρα σήμερα, δεν μπορεί να διαχειριστεί μόνη της τις περιβαλλοντικές, ενεργειακές, ασφαλείας και μετανάστευσης προκλήσεις. Ως εκ των ων ουκ άνευ, παρουσιάζεται σήμερα η συνειδητοποίηση της ανάγκης, οι αναπτυγμένες χώρες να συν αποτελέσουν ευρύτερους πολιτειακούς σχηματισμούς. Αυτή η θεμελιώδης ιστορική αλλαγή της συνύπαρξης,είναι που κυοφορείται επώδυνα σήμερα.

Στην Ε.Ε. είναι απολύτως απαραίτητη η ανάδειξη πολιτικών ηγεσιών,ικανών να λάβουν ιστορικές αποφάσεις πανευρωπαϊκού διαμετρήματος,για την πορεία της προς την Ομοσπονδία,δομημένες στην εμπιστοσύνη και την αλληλεγγύη.

Την ανεπάρκεια της σημερινής ηγεσίας στη χώρα μας,να προχωρήσει προς αυτήν την κατεύθυνση,την αντιληφθήκαμε βιαίως. Αρχικά με το επαπειλούμενο GREXIT του περασμένου Ιουλίου,μια κρίση η οποία είναι μεν “εν αποδρομεί”,αλλά με υπαρκτό τον κίνδυνο αναζωπύρωσης της και η οποία μας επέβαλλε περιορισμούς στην διακίνηση του ευρώ. Σήμερα με την μεταναστευτική κρίση,στης οποίας την διόγκωση συνέβαλε και η οποία απειλεί πλέον και την ελεύθερη μετακίνηση μας εντός της Ε.Ε. Πολύ αργά η Παραφύση άρχισε να αντιλαμβάνεται,ότι αν δεν μπορούμε ως χώρα,να κλείσουμε εμείς την πόρτα στην παράνομη μετανάστευση,θα κλείσουν οι εταίροι μας,την δικιά τους πόρτα σε μας.

Η σημερινή κατάσταση είναι απόρροια του αντιμνημονιακού μυθεύματος,που από το 2010 προωθούσαν μεθοδικά οι σημαιοφόροι ενός αρρωστημένου ατομικισμού και εκδηλώθηκε με την μορφή της αγανάκτησης εντός της λαϊκής μάζας. Και η αγανάκτηση είναι προϊόν της ιστορικής αδράνειας. Μια δυσθυμία βαλκανικού τύπου κοινώς εκρηκτική,η οποία εμφανίζεται όποτε κάποιος παράγων απειλεί τις αρχαϊκές δυσπλασίες μας. Δεν επιδιώκει λύση των προβλημάτων ή αποκατάσταση κοινωνικών και πολιτικών δυσπλασιών. Αυτό που ζητά,είναι δικαίωση πάση θυσία,λόγω και της αθωότητας που επικαλούνται οι αγανακτισμένοι. Ο Πασκάλ Μπρίκνερ στο βιβλίο του “Ο πειρασμός της αθωότητας”(1995) αναφέρει σχετικά: “Αποκαλώ αθωότητα αυτή την αρρώστια του ατομικισμού,που συνίσταται στο να θέλουμε να αποφύγουμε τις συνέπειες των πράξεων μας. Αυτή την επιδίωξη να απολαμβάνουμε τα προνόμια της ελευθερίας δίχως να υφιστάμεθα καμία από τις δυσχέρειες της. Βρίσκει την έκφραση της είτε στον παιδισμό είτε στην θυματοποίηση. Στην πρώτη,η αθωότητα πρέπει να νοηθεί σαν μια παρωδία της αμεριμνησίας και της άγνοιας των παιδικών χρόνων. Στη δεύτερη είναι συνώνυμη με την αγγελικότητα,σηματοδοτεί την απουσία του συναισθήματος της ενοχής,την ανικανότητα να διαπράξεις το κακό και ενσαρκώνεται με την μορφή του αυτοανακηρυσσόμενου μάρτυρα. Κανείς δεν θέλει πια να είναι υπεύθυνος,όλοι θέλουν να περνούν για δύσμοιροι,ακόμα και αν δεν υφίστανται καμιά ιδιαίτερη δοκιμασία. Αυτή η θυματοποίηση είναι η άλλη όψις της Δημοκρατίας της συγκίνησης.(Αυτήν την όψι της,ζούμε σήμερα στη χώρα μας). Εκεί δηλαδή που υποχωρεί η πολιτική σκέψη και διαδικασία,ο χώρος ανακαταλαμβάνεται από το θυμικό και το συναίσθημα. Η βία του συναισθήματος είναι ακριβώς αυτή: εκβιάζει και αποσπά εκείνο που με κανένα άλλο τρόπο δεν θα είχε επιτευχθεί”.(1)

Και την πέτυχαν την δικαίωση τους οι αγανακτισμένοι,με την ανάδειξη της Παραφύση στην διακυβέρνηση,η οποία όπως ήταν αναμενόμενο από κάθε πολίτη αυτής της χώρας,την οδήγησε σε νέες δυσμενέστερες καταστάσεις,όχι μόνο για την οικονομία αλλά και για την Δημοκρατία μας. Αποδυναμώνοντας μεθοδικά τους θεσμούς που παρακολουθούν τους πόλους συγκέντρωσης ισχύος,αυξάνει τις πιθανότητες αυτοκαταστροφή της,διότι η δημοκρατία είναι το μόνο πολίτευμα που μπορεί να στραφεί εναντίον του εαυτού της,λόγω ανεπάρκειας αυτών που συναποτελούν τον Δήμο της.

Και την πέτυχαν την δικαίωση τους οι αγανακτισμένοι,με την ανάδειξη “τενεκέδων”,στη διακυβέρνηση της χώρας. Σχετικά ο Στ. Κασιμάτης γράφει: “Προβληματίστηκα αν,για την οικονομία του λόγου,θα έπρεπε να τους πω ‘φελλούς’,τελικά όμως μου άρεσε περισσότερο ο όρος ‘τενεκέδες’. Οι τενεκέδες ,αποτελούν μια ιδιαίτερη κατηγορία προσωπικοτήτων του δημόσιου βίου. Σε αυτήν συγκεντρώνονται,όλοι εκείνοι οι οποίοι έχουν καταφέρει να μεσουρανούν,επειδή προβάλλουν επιτυχώς-και,εν πολλοίς,έχουν επιβάλλει-μια εικόνα του εαυτού τους και των δυνατοτήτων τους,απείρως πιο κολακευτική από ότι είναι οι άνθρωποι αυτοί στην πραγματικότητα. Συχνά συνδυάζουν τον ναρκισσισμό με την αχαλίνωτη φιλοδοξία,τη φυγοπονία με τη μεγαλομανία και,κατά κανόνα,παίζουν το παιχνίδι για τον εαυτό τους. Είναι κοινό χαρακτηριστικό των περισσοτέρων του είδους, αυτό,συμμετέχουν στο παιχνίδι του δημόσιου βίου,κινούμενοι πάντα με επιδεξιότητα προς διάφορες πλευρές,με σκοπό να έχουν πλασαριστεί σε πλεονεκτική θέση για τις φιλοδοξίες τους,όταν η σκόνη θα έχει κάτσει”.

Και την πέτυχαν την δικαίωση τους οι αγανακτισμένοι,με την ανάδειξη ανθρώπων ανίκανων να παράξουν έστω και ένα λιθαράκι πραγματικής δημιουργίας,κάτι παραγωγικό και καινοτόμο. Ανθρώπων ιδεοληπτικών,ικανών μόνο στο να προβάλλουν φαντάσματα και να εξολοθρεύουν πραγματικούς ή φανταστικούς εχθρούς των. Ανθρώπων που εκπροσωπούν τις Αρχές,χωρίς αυτοί να διαθέτουν ούτε μια.

Και την πέτυχαν την δικαίωση τους οι αγανακτισμένοι,εγκλωβίζοντας την χώρα σε ένα τρίτο και επαχθέστερο Μνημόνιο,ενώ ήταν έτοιμη να απεγκλωβιστεί στις αρχές του 2015, καθιστώντας την σήμερα την μόνη χώρα που βρίσκεται σε Μνημόνιο,μετά και την έξοδο της Κύπρου από το δικό της Μνημόνιο στις 7 Μαρτίου.

Και όλα αυτά συμβαίνουν στη χώρα μας όταν η Ε.Ε. καλείται να βρει τρόπο ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων. Μια ενσωμάτωση που είναι δυνατή,αλλά προϋποθέτει τον αναστοχασμό και την ενίσχυση της ευρωπαϊκής ταυτότητας πάνω ακριβώς σε αυτά που την διαφοροποιούν από τους ετεροπροσδιοριζόμενους,λόγωθρησκείας,μουσουλμάνους,δηλαδή δημοκρατία,πλουραλισμό ατομικά δικαιώματα,ανεκτικότητα.

Τέλος,οι Ευρωπαίοι πολίτες,ιδιαίτερα του Ευρωπαϊκού Νότου,πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η “ερζάτς Αριστερά” (Μ. Κατσουνάκη), τύπου ΣΥΡΙΖΑ-PODEMOS, διχασμένη ανάμεσα σε ένα σύστημα που δοκιμάστηκε,απέτυχε,αποβλήθηκε από τις ίδιες τις κοινωνίες τους,αφήνοντας συντρίμμια και το κρατικίστικο, κομματο-κρατικό,πελατειακό,διαπλεκόμενο,του ισοπεδωτικού εξισωτισμού υποκατάστατο του,θα επιλέξουν το δεύτερο (αποδεικνύεται στη χώρα μας),αφού δεν μπορούν να ανακαλέσουν ούτε το φάντασμα του.

Σκίτσο του Αρκά.

(1) Στη θυματοποίηση, αυτό που ισχύει για τα μεμονωμένα άτομα,ισχύει επίσης και για τις μειονότητες και για τις χώρες παντού στον κόσμο. Οργανώσεις,κράτη με δολοφονικές στρατηγικές,τρομοκρατικές ομάδες κραδαίνουν το λάβαρο του μάρτυρα για να σφάξουν με πλήρη ατιμωρησία,ικανοποιώντας την βούληση τους για δύναμη. Όλοι οικειοποιούνται την θυματική ρητορική και όσο πιο ένοχοι,τόσο πιο δεξιοτέχνες της θυματικής αναστροφής,της στρεψοδικίας παρουσιάζονται.

Σ α ν ε π ι δ ό ρ π ι ο

Διαπιστώσεις και εκτιμήσεις...

Στα...ψιλά του Συμφώνου Συμβίωσης,με τροπολογία προστέθηκε ένα νέο άρθρο στον Ποινικό Κώδικα με το οποίο τιμωρείται και η παρεμπόδιση συγκοινωνιών στις εθνικές οδούς με φυλάκιση μέχρι ενός έτους,η οποία μπορεί να φτάσει και τα τρία χρόνια εάν η παρεμπόδιση έχει σημαντική διάρκεια.

Ο Νήπιος στην Βουλή (24/2), “άδειασε” την Πρόεδρο του Αρείου Πάγου,η οποία με παρέμβασή της,ζήτησε την τήρηση της νομιμότητας όσον αφορά την παρακώλυση των συγκοινωνιών από τα μπλόκα των αγροτικών κινητοποιήσεων. Ο υπουργός του,της Δικαιοσύνης,Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων,δήλωσε (26/2),ότι άμεσα θα εισάγει ρύθμιση για την παραγραφή πλημμελημάτων παρακώλυσης συγκοινωνιών, που έχουν τελεστεί ως τώρα, “αδειάζοντας” αυτός,τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου,ο οποίος την προηγούμενη ημέρα είχε ζητήσει από τους εισαγγελείς να παρέμβουν σχετικά.

Ο Νήπιος ως “πολιτικός Μουλάς”,ετοιμάζεται να επιβάλλει με νόμο στην Εκκλησία της Ελλάδος την αποτέφρωση των νεκρών,γεγονός που προσκρούει στις παραδόσεις της Ορθοδοξίας.

Ο Νήπιος την Δευτέρα (29/2),δήλωσε σε συνέντευξη του ότι τα Κέντρα Κράτησης Παράνομων Μεταναστών είναι παράνομα και την Παρασκευή (4/3),ανακοίνωσε την επαναλειτουργία της “Αμυγδαλέζας” και την δημιουργία άλλων τριών ανάλογων κέντρων στην Κόρινθο,Δράμα και Ξάνθη.

Ο Νήπιος διόρισε ως πρωθυπουργικό σύμβουλο στρατηγικού σχεδιασμού της Παραφύση,μια κυριολεκτικά ανεκδιήγητη προσωπικότητα, τον “σύντροφο”Νίκο Καρανίκα, απόφοιτο Τ.Ε.Ι. Τουριστικών Επαγγελμάτων,όταν και στρατηγικός στόχος της Ελληνικής Αριστεράς είναι να μην γίνουν οι Έλληνες τα γκαρσόνια της Ευρώπης. Ο Νήπιος παρουσιάζεται για άλλη μια φορά άξιος συνεχιστής της “Πολιτισμικής Επανάστασης, α λα Γκρέκα”, στην οποία ο Τ. Θεοδωρόπουλος δεν κουράζεται να αναφέρεται ως εξής: “Ξεκίνησε με το ‘μόνο να γράφεις τ’όνομα σου κι εκείνο το’μαθες μισό’. Την αρχή του άσματος, τρεις του Σεπτέμβρη,ύμνος του ΠΑΣΟΚ,το οποίο αναφέρεται στον Μακρυγιάννη και λειτούργησε ως πυρήνας ενός ολόκληρου ιδεολογικού προγράμματος. Και συνέχισε,με το τώρα δεν είμαστε στο ‘εγώ’,είμαστε στο ‘εμείς’,προτιμώντας να το γλεντάμε στα καφενεία του ‘εμείς’ και της συλλογικής ευθύνης,παρά να μας ταλαιπωρούν οι ενοχές της ατομικής ευθύνης. Θα μου πεις,ότι ο σκοτεινός θάλαμος της συνείδησης,δεν αντέχει το φως του ελληνικού καλοκαιριού”.

Ο Νήπιος κατά την επίσκεψη του στην Τουρκία (Σμύρνη),εξελέγη επίτιμος διδάκτωρ Πολιτικής Οικονομίας (!!!),σε Ι Δ Ι Ω Τ Ι Κ Ο (!!!!!) Τουρκικό Πανεπιστήμιο, όταν η στρατηγική θέση της Ελληνικής Αριστεράς είναι απολύτως εχθρική προς την ιδιωτική εκπαίδευση.

Ο Νήπιος στην ίδια επίσκεψη,μαζί με τον Νταβούτογλου,την Ημέρα της Γυναίκας (8/3),μοίραζε τριαντάφυλλα στις γυναίκες δημοσιογράφους,στη χώρα που “σκοτώνει” την ελευθεροτυπία,στη χώρα που το πολιτισμικό της γίγνεσθαι,σκοτώνει μια γυναίκα κάθε ημέρα.

Σε αυτά ,εάν προσθέσουμε και το τι είπε ο Νήπιος, στη 3ωρη συνέντευξή του στον Ν. Χατζινικολάου (29/2),αντιλαμβάνεσαι την ασυνέπεια του,αλλά το πιο ανησυχητικό ότι έχει αδυναμία να αντιληφθεί τι είναι μεμπτό και σου δημιουργείται η πεποίθηση,ότι εδώ, έχουμε να κάνουμε-αντιμετωπίσουμε το υποκείμενο μιας ψυχοπαθολογικής προσέγγισης.

Τέλος, οι Ευρωπαίοι πρέπει να συνειδητοποιήσουν,ότι Ρωσία και Τουρκία δεν αποτελούν μέρος της λύσης των προβλημάτων στην περιοχή μας,άλλα μέρος των προβλημάτων,όσο στην ηγεσία τους βρίσκονται άτομα, δυνητικώς υποκείμενα ψυχοπαθολογικής προσέγγισης. Οι εμμονικοί του Τσαρισμού και του Οθωμανισμού, Πούτιν και Ετσεβίτ αντιστοίχως. Και οι δύο τους,επιχειρούν να δημιουργήσουν προβλήματα και στην Ε.Ε. Ο μεν Πούτιν μέσω των καταλοίπων επιρροής που διαθέτει στις χώρες του Βίνσεγκραντ και ο Ετσεβίτ μέσω της επιρροής του στους Τούρκους ψηφοφόρους της Γερμανίας και του προσφυγικού,με την έμμεση αρωγή και του Νηπίου,ο οποίος τώρα προσπαθεί να αντιμετωπίσει το προσφυγικό κινδυνεύοντας να δημιουργήσει Εθνικά προβλήματα στο Αιγαίο και την Κύπρο.