ΕΤΟΣ ΦΩΤΟΣ

«Όλα στη γη μας

αγάπης γέννημα του

φωτός μας  είναι».

Σε  φόρμα χαϊκού.

Την ανάρτηση αυτή την αφιερώνω στον ανιψιό μου Κωνσταντίνο που προχθές έγινε πατέρας.

           Tο μήνα με τις μεγαλύτερες νύχτες, το περισσότερο σκοτάδι επέλεξα να μιλήσω για το φως. Τα 100 χρόνια από την διατύπωση της Γενικής θεωρίας της σχετικότητας επέλεξε ο Ο.Η.Ε. ως Διεθνές Έτος Φωτός (International Year of Light).  Ο Αϊνστάιν την παρουσίασε με μια ομιλία του στην Πρωσική Ακαδημία Επιστημών την 25/11/1915. Με αυτήν «έφερε στο φως» την ύψιστη ταχύτητα, αυτήν του φωτός ( c ) των περίπου 300.000 km/sec, ως την Συμπαντική σταθερά.

            Αυτό είναι το Φως το Πρώτο, το Συμπαντικό. Ένα φως γεμάτο κωδικοποιημένα μηνύματα, που διατρέχει το Σύμπαν από την πρώτη στιγμή της γέννησης του. Ο αγώνας των ανθρώπων για την κατανόηση του, συνεχίζεται πεισματικά και αδιάλειπτα. Ένας αγώνας που δίνεται σήμερα σε θεωρητικό αλλά και πειραματικό επίπεδο, σε παγκόσμια κλίμακα από ερευνητές και επιστήμονες. Το φως αυτό, είναι που φέρνει μία αχτίδα ικανοποίησης στον άνθρωπο, στην ατελεύτητη προσπάθεια του, στα χιμαιρικά του όνειρα, για την πλήρη κατανόηση του Σύμπαντος.

            Δεύτερο είναι ένα πιο δικό μας φως, το φως της ημέρας, το Οικείον  Φως. Το φως το ζωογόνον του Ήλιου μας, που όπως απέδειξε η επιστήμη μέσα από την βιολογία και την φωτοσύνθεση, αποτελεί την πηγή της επίγειας ζωής. Μία καθημερινή υπενθύμιση ενότητας, γιατί όλα τα έθνη και όλοι οι λαοί αντικρίζουν τον ήλιο, να ανατέλλει και να δύει στον ορίζοντα τους  και όλοι οι πολιτισμοί έχουν εκφράσει μέσα στους αιώνες τον ίδιο θαυμασμό για την φυσική ομορφιά του φωτός του.  Είναι το φως που δίνει τα χρώματα στη γη. Το φως που παντρεύεται τις σταγόνες της βροχής και γίνεται Ουράνιο Τόξο.

Υπάρχει όμως και ένα τρίτο φως, ίδιας κατασκευής, το τεχνητό φως, το Μιμητικόν. Αυτό που οι νυχτερινές δορυφορικές εικόνες της γης, καταγράφουν ως πυκνότητα πληθυσμού και κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας και οι άνθρωποι επαίρονται να αποκαλούν «ανεπτυγμένο κόσμο». Έναν κόσμο που έχει διαχωρίσει ριζικά την έννοια της ανάπτυξης από την έννοια της ευθύνης, μετατρέποντας τη γη μας σε ένα μολυσμένο θερμοκήπιο. Έναν κόσμο που «παίζει» με τα πάντα ακόμη και με την επιβίωση του. Αχτίδα ελπίδας για την αντίστροφη αυτής της κατάστασης αποτελεί το γεγονός, ότι λίγο πριν παρέλθει το θερμότερο έτος που έχει καταγραφεί, στο Παρίσι (12/12), κατά την διάρκεια της Παγκόσμιας Συνδιάσκεψης  για το Κλίμα (COP21), υπεγράφει από 195 χώρες, μια νομικά δεσμευτική συμφωνία για την προστασία του κλίματος. Σύμφωνα με την Greenpeace, αυτή η συμφωνία στέλνει στην «άσχημη πλευρά της ιστορίας» την ενέργεια από ορυκτά καύσιμα, η οποία συνιστά και την κύρια αιτία για την υπερθέρμανση του πλανήτη μας. 

            Τέλος, υπάρχει και ένα άλλο φως, το Εν Δυνάμει. Το εσώτερον  φως, το φως της αγάπης. Αυτό που φωτίζει την έκφραση των ανυπόκριτα καλοσυνάτων ανθρώπων, εκείνων που δεν φοβούνται το άγγιγμα της λάσπης του άλλου. Αυτό που ζωγραφίζει το φωτοστέφανο στους Αγίους. Αυτό το φως της αγάπης, άναψε στο κόσμο μας ο Χριστός, την γέννηση του οποίου θα γιορτάσουμε σε λίγες ημέρες.

            Ο Χριστός δια της Καινής Διαθήκης διεύρηνε την αντίληψη περί Θεού. Στον θεό γεννήτορα, τον αυστηρό και άτεγκτο τιμωρό της Παλαιάς Διαθήκης, έναν εγωιστή Θεό, όχημα για την εισβολή του μονοθεϊσμού στην Ιστορία, προσέθεσε την καθοριστικότερη διάσταση του, αυτήν του «Πατρός». Την λέξη της πεπερασμένης γλώσσας μας, που μπορεί να σημαίνει την ελευθερία, ως αυτοαίτια της ύπαρξης μας. Ο Χρ. Γιανναράς γράφει σχετικά « Η λέξη Θεός όπως και γονιός σημαίνει λογικά προκαθορισμένη ύπαρξη. Η λέξη πατήρ σημαίνει ελεύθερη επιλογή. Υπάρχει ο πατήρ επειδή ελεύθερα θέλει να υπάρχει και θέλει να υπάρχει επειδή αγαπάει. Αγάπη είναι η πληρωματική ελευθερία, η τελική απουσία κάθε υπαρκτικής ιδιοτέλειας. Δεν είναι ηθικό ιδίωμα του πατρός, συμπεριφορικός προσδιορισμός, η αγάπη. Είναι τρόπος του να υπάρχει, υπάρχει επειδή είναι ο πατήρ. Και ο Πατήρ της θρησκείας μας, γεννά τον Υιό και εκπορεύει το Πνεύμα το Άγιο. Η εγκοσμίκευση αυτού του αγαπητικού τρόπου ζωής, έγινε μέσω της γέννησης (ενσάρκωσης) του Υιού δια της Θεοτόκου, γι’ αυτό έστω και ασύνειδα, είναι η αγαπημένη απανταχού των Χριστιανών, είτε ως Παν-αγία είτε ως Ma-donna (η Κυρία μου).

            Η πραγμάτωση αυτής της απεριόριστης Αγάπης, που επαγγέλλεται και η γέννηση του Χριστού, αγκαλιάζει τους πάντες και τα πάντα. Είναι η αγάπη που μας δίνει την απέραντη ελευθερία, πέρα από κάθε νομοτελειακή αναγκαιότητα (αγάπα και κάνε ότι θες). Η αγάπη αυτή, ως προς τον συνάνθρωπο μας, προσδιορίζεται από την φιλαλληλία και την αλληλεγγύη και όχι από την φιλανθρωπία και τον οίκτο. Αυτή η αγάπη, υπό εξαφάνιση σήμερα, είναι που φέρνει την αληθινή ευτυχία και όχι οι ψευδείς επετειακές απεικονίσεις της.

            Στο να ακολουθήσουμε τον δια της αγάπης τρόπο ζωής, συνηγορεί και το προσωρινό της ύπαρξης μας. Ο Άγγλος ποιητής της βικτωριανής περιόδου Τζέραρντ Μάνλεϊ Χόπκινς, στο ποίημα του «Είμαι όπως το πέρασμα ενός κομήτη» (I am Like a Slip of Comet..) αναφέρει ότι το πέρασμα ενός κομήτη θυμίζει τον ανθρώπινο βίο: έρχεται από μια άβυσσο, γίνεται ολόφωτος χάρη στον ήλιο, ώσπου χάνεται ξανά μέσα στο αχανές σκότος. Γι’ αυτό και κλείνω το κείμενο με τους στίχους του Ντίλαν Τόμας «εξοργίσου, εξοργίσου ενάντια στον θάνατο του φωτός».

Ε π ί λ ο γ ο ς

Ότι μετριέται δεν αξίζει, ότι αξίζει δεν μετριέται

            Η ιδέα της φιλανθρωπίας, αρχίζει να αναπτύσσεται στη Μεσαιωνική πόλη για να αντιμετωπισθεί η απειλή από τον πληθυσμό των περιθωριακών που η ίδια εκτρέφει. Σήμερα, αποτελεί ένα στοιχείο άμυνας των βολεμένων, έναντι της απειλής των φτωχών, των ανέργων, των περιθωριακών. Η  οικονομολόγος Κλερ Γκοντιάνι την ορίζει «ως την εξεύρεση λύσεων για τα υποβόσκοντα προβλήματα».

            Στην καρδιά της δημόσιας φιλανθρωπίας, ενεδρεύει το αμάρτημα της υπεροψίας, διότι έχει στόχο την αφασική ευφορία των τυχερών, μέσω της στιγμιαίας συγκίνησης που αυτή παρέχει. Λατρεύει την δυστυχία, διότι μέσω των σχετικών φιλανθρωπικών εμποροπανηγύρεων ικανοποιεί τον εγωιστικό της οίκτο. Γι’ αυτό μπορούμε να θεωρήσουμε ότι  η ανακούφιση των ευεργετούμενων δεν αποτελεί σκοπό, αλλά ένα απλό μέσο επίδειξης, αντιμετατιθέμενο από τον δεξιοτέχνη δωρητή.

            Ο Ευγένιος Αρανίτσης   με τον εμφαντικό του λόγο αναφέρει σχετικά «Η φιλανθρωπία ήταν μια συμπόνια πάντοτε ετοιμόλογη, δίχως απορίες, φανατική, στρατευμένη και κουφή. Μια συμπόνια κατάλληλη να τιμηθεί σε διεθνείς εκστρατείες υπέρ της ιδέας της αφηρημένης αλληλεγγύης, και συνδέονταν απ’ τη φύση της με γιγαντιαία ιδρύματα, γνωστά για τις μεγαλοπρεπείς απονομές βραβείων από επωνύμους. Κατέληγε, έτσι, πρώτη ύλη ενός θεάματος, του οποίου το μυστικό ήταν η διανομή των περισσευμάτων που παρήγαγε ο πλούτος, ως υπό διαχείρησιν απόβλητο των κοινωνικοοικονομικών κυκλωμάτων. Ήταν, επομένως, μια συμπόνια που, μολονότι ωφελούσε κατά τι, ή κατά πολύ, αποτύγχανε να ενώσει τους ανθρώπους με τα δεσμά της γνωριμίας, αφού καμιά γνωριμία δεν ήταν εφικτή, εκεί που ευημερούσαν- οι αριθμοί- η συμπόνια έλεγχε απλώς τους καταλόγους της».

Σ α ν   ε π ιδ ό ρ π ι ο

Κλαυσίγελως

           

Αυτό είναι το εικονίδιο που αναδείχθηκε ως η «λέξη» της χρονιάς. Είναι η πρώτη φορά που αυτό που προστίθεται στο λεξικό του εκδοτικού οίκου Oxford, δεν είναι λέξη αλλά σύμβολο. Ένα εικονίδιο που καθιερώθηκε από τους χρήστες των κινητών τηλεφώνων για να δηλώσουν το συναίσθημα «κλαίω από τα γέλια».

            Ένα εικονίδιο «ταμάμ», για να περιγράψει τα συναισθήματα των εταίρων μας για τα τεκταινόμενα στη χώρα μας το τρέχον έτος.

• Ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο Πάκης ρε, ο Ανάξιος, Πρόεδρος της  Ελληνικής Δημοκρατίας
• Ο Τσίπρας, ο Νήπιος πρωθυπουργός
• Η Παραφύση, ένας καθεστωτικός σουρεαλισμός
• Η Μπαρουφάκειος περίοδος
• Το Δημοψήφισμα που ανέδειξε ως κερδισμένους τους χαμένους
• Τραπεζική αργία και έλεγχος κεφαλαίων
• Η πρώτη φορά Αριστερά, τρίτη φορά Μνημόνιο
• Δεύτερη φορά εκλογές μέσα σε 7 μήνες
• Η Παραφύση 2
• Η συνολική ζημιά για τη χώρα, που ανέρχεται στα 100 δις €.

Εδώ όμως είναι, που τους κόβονται τα γέλια, συνειδητοποιώντας, ότι είναι αυτοί που εν τέλει κλήθηκαν, μέσω νέου δανεισμού να καλύψουν την ζημιά που επέφερε η διακυβέρνηση του Νηπίου (Τσίπρας) στη χώρα του.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Θα επιμένω να επισημαίνω, ότι η αποδεδειγμένη ανικανότητα του Νηπίου και της Παραφύση, έχει βάση πολιτισμική και ως εκ τούτου δύσκολα αντιμετωπίσιμη.  Ο Νήπιος και πολλά μέλη των Παραφύση, διατέλεσαν διακεκριμένα μέλη της πρώτης Μεταπολιτευτικής γενιάς, τότε που οι γονείς στην πλειονότητα τους, άρχισαν να συγχέουν την ελευθερία με την ελευθεριότητα και να αποσύρουν την έννοια των ορίων από την ανατροφή των παιδιών τους. Έτσι δημιουργήθηκε το φυτώριο των νάρκισσων τυραννίσκων. Αυτό εξέθρεψε, όλους αυτούς που οδήγησαν σε εκφυλισμό την Δημοκρατία μας και σε χρεοκοπία την χώρα μας. Δηλαδή τους εσαεί νήπιους ανθρώπους, τα στελέχη της κρατικοδίαιτης οικονομίας, την πλειονότητα των απασχολούμενων στο Δημόσιο Τομέα, τα κομματικά και συνδικαλιστικά στελέχη που εδραίωσαν το μίσος μεταξύ των κομμάτων. Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει σχετικά «Οι καταστροφές του 2008, οι λεηλασίες, οι εμπρησμοί, η κατάλυση της εννόμου τάξεως στην πρωτεύουσα και άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας, είναι το επίτευγμα των γονιών των κουκουλοφόρων. Μανάδες και πατεράδες, που δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ για την αγωγή και την εκπαίδευση των παιδιών τους, μεθυσμένοι από την ευμάρεια που σάρωσε με την ευκολία επιδημίας τυφώδους πυρετού την ελληνική κοινωνία, εθισμένοι στην αυθαιρεσία, πελάτες του πολιτικού συστήματος…Τα μεσαία στρώματα, ο κύριος όγκος της ελληνικής κοινωνίας, απεργάστηκαν την καταστροφή τους, γιατί δεν φρόντισαν τα παιδιά τους».

      Ο Νήπιος επιμένει να μην χάνει ευκαιρία να μας υπενθυμίζει με τις ενέργειες του, πόσο εν τέλει επικίνδυνος είναι, εξαιτίας των ασυνήθιστα περιορισμένων ορίων του σε παιδεία, γνώση του κόσμου και κοινωνική πείρα. Δηλαδή την εντυπωσιακή του άγνοια για οτιδήποτε άλλο, πλην των τακτικισμών του εγχώριου πολιτικού παιχνιδιού. Αποτέλεσμα η λαϊκή μάζα ΚΔΟΑ, να τον θεωρεί ακόμη, αρκούντως σοβαρό και ικανό, ώστε να του αναθέσει για δεύτερη φορά μέσα σε ένα χρόνο την διακυβέρνηση, σε μια περίοδο κρίσιμη για τη χώρα.

      Επεισόδιο 1^ο . Η Παραφύση 2, επέλεξε παραφύση να επιβάλλει ειδικό τέλος στον οίνο, αντί των σκληρών αλκοολούχων ποτών, ως ένα από τα αντισταθμιστικά οικονομικά μέτρα, για την απόσυρση της επιβολής του ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση. Αγνοεί ο Νήπιος ότι ο οίνος μαζί με τον σίτο και το έλαιον αποτελούν την τρισυπόστατη καρδιά της διατροφικής και όχι μόνο, κουλτούρας μας. Αγνοεί ο Νήπιος ότι ο οίνος μαζί με τον άρτο, στην θρησκευτική μας κουλτούρα, είναι αυτά που κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας, μετουσιώνονται στα «Αγία των Αγίων», σε «Αίμα και σώμα Κυρίου». Αγνοεί ο Νήπιος ότι ο οίνος, στην κουλτούρα μας, καθρεφτίζει καλύτερα από κάθε τι την ίδια μας την ζωή, που είναι συγχρόνως ελκυστική αλλά και απάνθρωπη. Όπως στην κατανάλωση του οίνου, έτσι και στην διάρκεια της ζωής, συνυπάρχει η ηδονή και ο πόνος, η χαρά και η θλίψη, τα όνειρα και η πραγματικότητα, η δημιουργία και η καταστροφή, το έλλογο και το παράλογο.

Επεισόδιο 2^ο . Κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Νηπίου στο Ισραήλ (26-11-15), ο πρωθυπουργός του, Μπενιαμίν Νετανιάχου, στη διάρκεια των κοινών δηλώσεων, εκστόμισε την μεγάλη αλήθεια για την κατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα μας. Μια κατάσταση απολύτως ορατή στο εξωτερικό, την οποία ο Νήπιος σιωπώντας, αποδέχθηκε «Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας εφαρμόζει μια ολοκληρωτική Δημοκρατία», διευκρινίζοντας, ότι κάνει αυτό που αυτός νομίζει σωστό και όχι αυτό που θέλει ο λαός, δηλαδή τις προεκλογικές του υποσχέσεις, με τις οποίες προσφάτως υφάρπαξε για δεύτερη φορά την ψήφο του.

Επεισόδιο 3^ο . Αμετροέπεια και ερασιτεχνισμό επέδειξε ο Νήπιος, επιτρέποντας στο Μαξίμου, να δημοσιοποιήσει στον λογαριασμό του στο twitter, το περιεχόμενο συνομιλίας του, με τον Τούρκο ομόλογο του Αχμέτ Νταβούτογλου, στο περιθώριο της συνδιάσκεψης Ε.Ε.-Τουρκίας για το προσφυγικό (29-11-15), στο οποίο ανέφερε το «ευτυχώς οι πιλότοι μας δεν είναι τόσο νευρικοί, όσο οι δικοί σας απέναντι στους Ρώσους». Αυτή η ασυνήθιστη στη διπλωματία κίνηση, έκανε τον γύρο του κόσμου, με τα μεγαλύτερα μέσα ενημέρωσης να εκφράζουν τουλάχιστον την έκπληξη τους. Η αντίδραση του Τούρκου πρωθυπουργού άμεση, με tweet, και σε ύφος πατερναλιστικό, ανάγκασε το Μαξίμου να αποσύρει από τον ευρωπαϊκό λογαριασμό του Νηπίου, τα σχετικά tweets, διατηρώντας τα στον εγχώριο (κουτόχορτο για το ποίμνιο του).

Σκίτσο Ανδρέα Πετρουλάκη

Ο Νήπιος δεν μπορεί να αντιληφθεί, ότι ο πολιτικός ηγέτης, πρέπει να αποφεύγει τις ανούσιες κινήσεις πρόσκαιρου εντυπωσιασμού, γιατί αυτές συχνά γυρίζουν μπούμερανγκ και καταλήγουν σε προκλητικές και ενίοτε εξευτελιστικές αναδιπλώσεις.  Αυτά ισχύουν για την εξωτερική όσο και την εσωτερική πολιτική σκηνή. ΟΨΟΜΕΘΑ…

Επεισόδιο 4^ο. Ο Νήπιος στην πρόσφατη συνέντευξη του στην ΕΡΤ(8/12), αφού ανεθροίαστα μας μίλησε για κουλτούρα συναίνεσης (καθαρός σουρεαλισμός), μας πούλησε και εθνοκεντρικό λυρισμό, μια εξαιρετική σος για το κουτόχορτο που σερβίρει στους υποστηρικτές του. Σαν νέος Δον Κιχώτης, υπέδειξε τον «ανεμόμυλο του ΔΝΤ», χωρίς τον οποίο δεν «δουλεύει» το χρηματοδοτικό πρόγραμμα για την χώρα μας, σαν το νέο δαίμονα, τον νέο εχθρό μας. Μετά την σχετική αντίδραση της Ε.Ε. και την άτακτη υποχώρηση του, ελπίζω ο Νήπιος να μην σερβίρει σαν νέα σος την αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους, η οποία θα μας πέσει πολύ καυτερή. Τέλος μετονόμασε το αβυσσαλέο κενό,το μπάχαλο στη μεταναστευτική πολιτική των Παραφύση, σε «ανθρωπισμό». Σκεφθείτε και οι Μαροκινοί (η χώρα τους βρίσκεται απέναντι στην Ισπανία), προτιμούν να κάνουν το μεγάλο ταξίδι, για να περάσουν στην Ε.Ε. μέσω της χώρας μας, της χώρας χωρίς θαλάσσια σύνορα, της χώρας που κατήργησε τα κέντρα κράτησης και δίνει απριόρι εξάμηνη άδεια παραμονής. Είδομεν στην Ειδομένη.

Επεισόδιο 5^ο. Κατά την πρόσφατη επίσκεψη, του Νηπίου στην Τουρκία, στην συνάντηση του με τον Πατριάρχη, αυτοπροσδιορίστηκε αμέσως, με την χειραψία, ως «άθεος Χριστιανός». Ο Πατριάρχης ακόμα γελάει…Η γελοιότητα του γίνεται και παγκόσμια, όταν τον ακούν-ακούμε, να αποκαλεί δημόσια «Φρανσουά» τον Γάλλο Πρόεδρο, «Αχμέτ» τον Νταβούτογλου και «Τζον» τον Αμερικανό ΥΠΕΞ, Κέρι.

ΚΑΛΑ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ

ΤΟ         ΝΕΟ         ΕΤΟΣ

2016

2016

2016

                                                                         

Τα φετινά Χριστούγεννα το άστρο της Βηθλεέμ θα υποκαταστήσει η πανσέληνος, είχε συμβεί το 1977, θα ξανασυμβεί το 2034.

Μότο της νέας χρονιάς το φιλόσοφα (filosofa). Νεολογισμός από την ελληνική λέξη φιλοσοφία και την αγγλική sofa (καναπές), μας προτρέπει να βρισκόμαστε και αφήνοντας στην άκρη τα κινητά, να επικοινωνήσουμε ουσιαστικά με σκοπό αν όχι να εμβαθύνουμε, τουλάχιστον να «ξύσουμε» την επιφάνεια των πραγμάτων…

  

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

• Σχετικά με το επίκαιρο θέμα της επέκτασης του συμφώνου συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια, στην ανάρτηση της 8/12/14 με τίτλο «Αλλέως(2)»
• Σχετικά με την κλιματική αλλαγή στην ανάρτηση της 23/4/13 με τίτλο «Στο όνομα των πραγμάτων».
• Σχετικά με την ανατροφή των νέων μας, στην ανάρτηση της 1/9/12 με τίτλο «Οι νεοβάρβαροι».

Seedriker

Σιμίγδην, η συνέχεια…

Η ψήφος καθιστά τον πολίτη συνυπεύθυνο

της  «ποιότητας» των εκπροσώπων του.

Διαχρονικά

            Η κρίση έφερε στο προσκήνιο τις κοινωνικές μας αγκυλώσεις. Τα μνημόνια πυροδότησαν έναν υφέρποντα αντιδυτικισμό που μετεξελίχθηκε σε αντιευρωπαϊσμό, που εδράζεται στο πολιτισμικό μας υπόβαθρο. Η αιτία πρέπει να αναζητηθεί στη διάσπαση του Χριστιανισμού (10^ος  αι.) σε Ανατολική (Ορθόδοξη) και Δυτική (Καθολική) εκκλησία, αν και οι σύγχρονοι δεν έδωσαν τότε ιδιαίτερη προσοχή στο γεγονός. Οι επιπτώσεις έγιναν αντιληπτές αργότερα με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Δυτικούς (Δ. Σταυροφορία) και την ίδρυση της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης (1204-1261). Κορυφώθηκαν δε τις παραμονές της άλωσης από τους Τούρκους (1453).

            Η ακολουθήσασα παρακμή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (1261-1453) έδωσε την δυνατότητα γέννησης της νεοελληνικής εθνότητας και συνείδησης, η οποία εκκολάφθηκε στο πλαίσιο  της εθνικής και δογματικής διαφοράς με τους Φράγκους κατακτητές. Την εχθρότητα αυτή, σχηματικά, μπορούνε να την αποτυπώσουν τα τεκταινόμενα παραμονές της πτώσης της Κωνσταντινούπολης. Τότε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος προσπαθούσε να εξασφαλίσει την βοήθεια των Δυτικών για την διάσωση της, με τους «Ανθενωτικούς» να φωνασκούν «καλύτερα τούρκικο φέσι παρά τιάρα Καθολικού». Έτσι φορέθηκε στον Ελληνισμό το «τούρκικο φέσι» για τετρακόσια χρόνια, το οποίο αποχωρίστηκε με την βοήθεια δυτικοθρεμένων Ελλήνων, δυτικών φιλελλήνων και την βοήθεια των χωρών της Δύσης.

            Την σύγχρονη εποχή, την πυροδότηση αυτής της εχθρότητας, με εγκοσμικευμένη δογματική πλέον μορφή, ανέλαβε η κομμουνιστική- αριστερή ιδεολογία, εκμεταλλευόμενη τη διαίρεση του μεταπολεμικού κόσμου σε Δυτικό καπιταλιστικό και Ανατολικό κομμουνιστικό.

            Και ενώ πιστεύαμε ότι η ένταξη μας στη τότε Ε.Ο.Κ., θα έδινε ένα τέλος σε αυτήν  την αντιπαλότητα, αφού μάλιστα είχαμε υποστεί και το βαρύ τίμημα ενός εμφυλίου πολέμου, εμφανίστηκε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου που την αναζωπύρωσε. Ο αντιδυτικός εθνολαϊκισμός του, με όχημα το ιδεολόγημα του «τρίτου κόσμου» προς τον σοσιαλισμό, πυροδότησε, την δεκαετία του 1980, την δημιουργία της λαϊκής μάζας ΚΔΟΑ (Κτηνώδης Δύναμη Οργιώδης Άγνοια ) που φωνασκούσε « έξω από ΕΟΚ και ΝΑΤΟ». Μία εύκολα χειραγωγούμενη μάζα, συνένοχη στα τεκταινόμενα της Μεταπολιτευτικής  περιόδου, που οδήγησαν τη χώρα μας στην αποθέσμιση και την πτώχευση.

Ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνούνταν, μέχρι πρόσφατα, το «σχίσμα» από την Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία, έδωσε την δυνατότητα σε αυτό να αποικιοποιήσει τον ψυχισμό μας, διαχρονικά με αποτέλεσμα την αυτοτροφοδότηση και μιας ενδοσυγκρουσιακής κουλτούρας, που διαπερνά την νεώτερη ιστορία της χώρας μας. Αφού χωρίσαμε τον κόσμο σε ανθέλληνες και φιλέλληνες, προχωρήσαμε εντός της χώρας σε «μικρούς εμφύλιους», χωρίζοντας τους εαυτούς μας σε αυτόχθονες και ετερόχθονες, σε «καθερευουσιάνους» και «δημοτικιστές», σε «Κωνσταντινικούς» και «Βενεζελικούς», σε «δεξιούς» και «αριστερούς», σε «μνημονιακούς» και «αντιμνημονιακούς» και σε «πατριώτες» και «πεμπτοφαλαγγίτες», «χθες».

Σήμερα  ο αντιευρωπαϊσμός, στη χώρα μας, χρησιμοποιεί ως «όχημα» το προσφυγικό πρόβλημα. Η λαϊκίστικη ακροδεξιά και αριστερά με ηγέτη τον Νήπιο (Τσίπρα), φορέα ενός ανέξοδου ανθρωπισμού, «διασπήροιν» ότι για την λύση ενός σύνθετου προβλήματος όπως το προσφυγικό, φτάνει μόνο η «πολιτική βούληση», που δεν την διαθέτουν οι προδότες πολιτικοί των ευρωπαϊκών χωρών. Αποσιωπώντας βέβαια, το τι περνάει στη χώρα της η Μέρκελ που έχει την πολιτική βούληση για γενναίες σχετικές πρωτοβουλίες στο προσφυγικό. Το χειρότερο δε, είναι, ότι με αυτήν την στάση του ο Νήπιος, βάζει νέα εμπόδια στο λαό της χώρας μας, να συνειδητοποιήσει επιτέλους, ότι σύνθετα προβλήματα, όπως το προσφυγικό, μόνο στα πλαίσια μιας ενοποιημένης Ευρώπης μπορεί να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά.

            Τέλος θα ξανά επισημάνω ότι ο λαϊκισμός αποτελεί το αποτελεσματικότερο μέσον χειραγώγησης της λαϊκής μάζας ΚΔΟΑ. Αυτός την οδήγησε να αναδείξει ως κυβέρνηση την Παραφύση1, να ψηφίσει ΟΧΙ στο δημοψήφισμα και στις 20/09/15 να της δώσει το «φιλί της ζωής». Ο Τζον Γκίζι, του πρακτορείου News Max, συνέκρινε προσφάτως σε ομιλία του, το φαινόμενο Ντόναλντ Τράμπ, με την δημοφιλία της Μαρίν Λεπέν μεταξύ των δεξιών ψηφοφόρων στη Γαλλία και με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα. Η κοινή συνισταμένη τους, ο λαϊκισμός με διαφορετική θεματολογία λόγω των ιδεολογικών τους διαφορών. Οι αριστερές ιδεοληπτικές παρωπίδες, που φέρουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τους εμποδίζουν να κατανοήσουν τον τρόπο λειτουργίας της οικονομίας στο σύγχρονο περιβάλλον και τους στερεί κάθε διάθεση να μάθουν. Αποτέλεσμα κάθε απόπειρα εξορθολογισμού της, στυλιτεύεται ως «ξεπούλημα» και κακό συναπάντημα με τον νεοφιλελευθερισμό.

Τεράστια «εξόρυξη» λαϊκισμού για  προεκλογική εκ-μετάλλευση έγινε από τον αρμόδιο υπουργό της Παραφύση, Πάνο Σκουρλέτη, που αποφάσισε την ανάκληση της λειτουργίας των μεταλλίων χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής.  Μετεκλογικώς και αφού το «προϊόν» είχε επιτυχώς απορροφηθεί, από την λαϊκή μάζα ΚΔΟΑ, η «Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικράτειας, σε δύο διασκέψεις της κεκλεισμένων των Θυρών, ακύρωσε την απόφαση του Πάνου Σκουρλέτη για ανάκληση της λειτουργίας των μεταλλίων της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός στην Χαλκιδική» (The toc, 2/11/15).

Στην κομμουνιστική διάλεκτο όλα αυτά θα χαρακτηρίζονταν ως πολιτικός οπορτουνισμός του ΣΥΡΙΖΑ για την πολιτική του επιβίωση κατά την μετα-κυβιστική του περίοδο, αυτήν της εφαρμογής του ολοδικού του 3^ου Μνημονίου.

Αναφερόμενος πιο πάνω σε «τούρκικο φέσι», θεωρώ υποχρέωση να υπενθυμίσω κάτι «εγχώρια φέσια», που μας φόρεσαν οι ιδεοληπτικές εμμονές των πολιτικών μας. Ο «τσαμπουκάς» του Ευάγγ. Βενιζέλου στην Τρόϊκα (Κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου,2011) μας στοίχισε άμεσα το έκτακτο «χαράτσι» στα ακίνητα του οποίου ο ΕΝΦΙΑ αποτελεί την μόνιμη πλέον μετεξέλιξη του. Η «τριλογία μυθευμάτων ΖΑΠΠΕΙΟ 1,2,3 (2012)» και η επακόλουθη «κωλοτούμπα» Σαμαρά, μας στοίχισαν  πλέον των 7 δις €. Τέλος το «μύθευμα της Θεσσαλονίκης» και η πρόσφατη «κυβίστηση» του Νηπίου, πλήρως αποτιμημένη μπορεί να φτάσει και τα 100€. ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΣ…

Τα παράδοξα (παρά+δόξειν, λάθος νομιζόμενο)

            Το πραγματικό παράδοξο στην φιλοσοφική και επιστημονική σκέψη, εκθέτει τα θεμελιακά λάθη μας στην κατανόηση μιας κατάστασης, εκ της οποίας προκύπτουν στο τέλος τα λογικά αδιέξοδα σε επιμέρους ζητήματα (Wikipedia).

            Είναι γνωστό από την αρχαιότητα το «παράδοξο του Επιμενίδη» το οποίο συνίσταται στον αφορισμό : «Κρήτες αεί ψεύτες» (οι Κρητικοί είναι πάντα ψεύτες). Όμως ο Επιμενίδης ήταν Κρητικός και συνεπώς έλεγε ψέματα. Άρα οι Κρητικοί λένε την αλήθεια και ο Επιμενίδης επίσης. Το παράδοξο δεν έχει τέλος, όπως ατελείωτο είναι και το προεκλογικό παράδοξο του ΣΥΡΙΖΑ. Στο τελευταίο προεκλογικό του σποτ, εμφανίζει τον Νήπιο (Τσίπρας) να μας λέει ότι «συμφέρον των πολιτών είναι να μην υπάρχουν συμφέροντα». Άρα αν δεν υπάρχουν τα συμφέροντα δεν θα υπάρχει και το συμφέρον των πολιτών και επομένων μπορεί να υπάρχουν συμφέροντα κ.ο.κ.

            Όπως έχω ξανά επισημάνει το πρόβλημα του Νηπίου (Τσίπρας) και όλου του ΣΥΡΙΖΑ είναι κυρίως πολιτισμικό. Δεν έχουν αντιληφθεί ακόμη ότι η Δημοκρατία ξεκινά με την παραδοχή της ύπαρξης αντιθέσεων και συμφερόντων σε μία κοινωνία. Για την διευθέτηση τους, η Δημοκρατία προκρίνει τον διάλογο και την ψηφοφορία για την λήψη αποφάσεων. Όχι βέβαια για να πάψουν να υπάρχουν συμφέροντα, αλλά δια της αρχής της πλειοψηφίας οι αποφάσεις να ικανοποιούν τα συμφέροντα των περισσότερων. Για να ταυτιστεί το συμφέρον των περισσότερων με το συμφέρον της χώρας προϋπόθεση «εκ των ων ουκ άνευ», η πλειοψηφία να συγκροτείται από πολίτες, είδος σε πλήρη ανεπάρκεια στη χώρα μας.

            Η ύπαρξη των πολιτών παρουσιάζεται ως προϋπόθεση για μια λειτουργική Δημοκρατία, διότι η υπέρβαση του ανταγωνισμού συμφερόντων σε αυτήν, πρέπει να γίνεται μέσω της δια-λόγου συν-ζήτησης και του συμβιβασμού. Αν θέλουμε να μιλήσουμε για πόλεμο συμφερόντων πρέπει να περιοριζόμαστε στον πόλεμο επιχειρημάτων. Δια της δια-λόγου συν-ζήτησης απορρίπτουμε επίσης και τον Μεσσιανισμό και αναγνωρίζουμε ότι για την επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων δεν διαθέτουμε την απόλυτη αλήθεια, ούτε την σύμπτωση αξιακών προτεραιοτήτων. Αντιλαμβανόμενοι έτσι και την αξία του συμβιβασμού. Άλλωστε  όσο πιο ώριμη είναι η δημοκρατία, τόσο μεγαλύτερος και ο βαθμός συναίνεσης, εντός της κοινωνίας. Τέλος οι κανόνες πλειοψηφίας υπάρχουν για να αποκλειστεί το αδιέξοδο στην περίπτωση αδυναμίας συμβιβασμού (συναίνεσης).  Και όλα αυτά εδραζόμενα σε μια βάση αδιαπραγμάτευτων θεμελιωδών δικαιωμάτων, τα «υποστασιακά ελάχιστα», που διασφαλίζουν την μακροπρόθεσμη κοινωνική ειρήνη (Δημοκρατικό Σύνταγμα).

            Διευρύνοντας την έννοια του παράδοξου ως κάτι το απίστευτο; Το παράξενο, το ακατανόητο, θα αναφερθώ στην περίπτωση του αναπληρωτή υπουργού Οικονομίας Τρύφωνα  Αλεξιάδη. Ο Τρύφωνας λοιπόν, ο σημερινός υπουργός, ο υπεύθυνος για την είσπραξη των εσόδων του κράτους, στις 27/9/2011, ως επικεφαλής του  «ΣΥΡΙΖΑ  εφοριακών», διακινούσε έγγραφο με το οποίο καλούσε τους πολίτες να μην πληρώνουν την έκτακτη εισφορά. Τίτλος της σχετικής ανάρτησης «Δήλωση αντίθεσις», την οποία μπορούσε ο κάθε ενδιαφερόμενος να κατεβάσει και να την καταθέσει, για να μην καταβάλλει την έκτακτη εισφορά. Αυτή η «αγωνιστική του εμπειρία» στον 4ετή ΑΝΕΝΔΟΤΟ αγώνα του ΣΥΡΙΖΑ (2010-2014), με μότο «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ…», πρέπει να συνετέλεσε στην απόφαση της Παραφύση2, να μονιμοποιήσει την έκτακτη εισφορά, εντάσσοντας την στην φορολογική κλίμακα.

            Το τελευταίο παράδοξο: οι πανηγυρισμοί της Παραφύση 2, για την επιτυχία της διαδικασίας ανακεφαλαιοποίησης  των τραπεζών, γεγονός που αναγνωρίστηκε και στο Eurogroup 9/11. Μιας ανεκεφαλαιοποίησης αχρειάστης, εάν δεν μεσολαβούσε η επτάμηνη καταστροφική διακυβέρνηση της Παραφύση.

Η σιωπή των «μοσχαριών»

Το 1905 το Σερβικό Κοινοβούλιο, όπου πλειοψηφούσαν οι εκπρόσωποι των αγροτικών συμφερόντων, προτίμησε να επιβάλει φόρο στα βιβλία παρά στην παραγωγή οινοπνευματωδών αποσταγμάτων. Η επιλογή «τσίπουρο αντί βιβλία» είχε ως αποτέλεσμα να περιοριστεί η δυνατότητα γραφής και ανάγνωσης στη χώρα, σε ποσοστά που κυμαίνονταν από το 27% στις βόρειες περιοχές της χώρας, έως το 12% στις νοτιανατολικές. Αποτέλεσμα τα παραδοσιακά  επικά τραγούδια των Σέρβων, όπου αναχάραζαν την ήττα τους από τους Τούρκους στο Κόσσοβο, να αποτελέσουν την κύρια πολιτισμική δύναμη διαμόρφωσης των εθνικών αισθημάτων μιας χώρας ουσιαστικά αναλφάβητης. Οι συνέπειες της επιλογής «τσίπουρο αντί για βιβλία», η οποία εξέθρεψε επώδυνες καταστάσεις για τη χώρα, συνεχίζονται μέχρι  και σήμερα.

Το 2015 το Ελληνικό Κοινοβούλιο, όπου πλειοψηφούν οι εκπρόσωποι ενός ιδεοληπτικού κρατισμού που αντιμάχεται κάθε τι το ιδιωτικό δια της Παραφύση, προτίμησε ως ισοδύναμο της αρχικής της επιλογής για επιβολή ΦΠΑ στο μοσχαρίσιο κρέας, την επιβολή ανάλογου φόρου στην ιδιωτική εκπαίδευση. Εξειδικεύοντας αυτήν την επιλογή, μπορούμε να την αναφέρουμε ως «μπριζόλα  αντί για ξένες γλώσσες» και εκ του γεγονότος ότι οι Έλληνες τις μαθαίνουν αποκλειστικά δια της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Γεγονός που μεγιστοποιεί τις αρνητικές επιπτώσεις αυτής της επιλογής αν αναλογισθούμε, ότι η γνώση τουλάχιστον των αγγλικών, είναι προϋπόθεση αλφαβητισμού στον σύγχρονο κόσμο.

Για να περιγράψω πόσο «υπνοβατική» θέση είναι αυτή του ιδεολογικού κρατισμού, στο μεταίχμιο που βρίσκεται  η χώρα μας, τηρουμένων των αναλογιών, αναφέρω τι γράφει σχετικά με την Σερβία το 1914, ο ιστορικός Κρίστοφερ Κλάρκ στο βιβλίο του «Υπνοβάτες. Πως η Ευρώπη οδηγήθηκε στον πόλεμο του 1914». «Σε αυτό το περιβάλλον η ανάπτυξη της σύγχρονης συνείδησης βιώνονταν όχι ως εξέλιξη από ένα προγενέστερο τρόπο να καταλαβαίνουμε τον κόσμο, αλλά μάλλον ως μία κακόφωνη παρεμβολή σύγχρονων τάσεων, πάνω σε ένα τρόπο ζωής ακόμη μαγεμένο από παραδοσιακές πεποιθήσεις και αξίες».

Η αλήθεια είναι ότι είμαστε μεταξύ των 10 χωρών με την μεγαλύτερη κατά κεφαλήν κατανάλωση μοσχαρίσιου κρέατος, το οποίο είναι εισαγόμενο κατά 90%, κυρίως από την Γαλλία.

Η αλήθεια είναι ότι η απόσυρση του ΦΠΑ 23% στο μοσχαρίσιο κρέας, είναι ένα ακόμη επεισόδιο στο διακρατικό πολιτικό «Δούναι και λαβείν». Είναι το «Δούναι» του Νηπίου (Τσίπρας) στον Πρόεδρο της Γαλλίας Ολάντ, ο οποίος τον τελευταίο καιρό αντιμετωπίζει και σοβαρά προβλήματα από την κινητοποίηση των αγροτών και κτηνοτρόφων για την βελτίωση των όρων παραγωγής και τιμών.  Η αντιπαροχή στο «Λαβείν» που έτυχε ο Νήπιος από τον Ολάντ, η οποία εκτός από την υποστήριξη κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων, περιελάμβανε και την αποστολή στελεχών της Γαλλικής Δημόσιας Διοίκησης, για να καταστήσουν συμβατό με την ευρωπαϊκή πρακτική των «αχταρμά» των ελληνικών προτάσεων.

Ο αριστερός παραλογισμός έμπλεος ιδεολογημάτων και τσιτάτων και απερισκεψία, επέλεξε ως ισοδύναμο την ιδιωτική εκπαίδευση, αρνούμενος να επιβαρύνει τα ποτά και τα τσιγάρα, που αποδεδειγμένα επιβαρύνουν το δημόσιο προϋπολογισμό «υγείας». Επέλεξε δηλαδή να φορολογήσει επιπλέον εκείνους που δια της επιλογής τους ελαφρύνουν άμεσα τον κρατικό προϋπολογισμό κατά περίπου 210 εκ. € (85.000 περίπου μαθητές ιδιωτικών σχολείων επί 2.700€ που προσδιορίζεται το ετήσιο κόστος φοίτησης ενός μαθητή στη δημόσια εκπαίδευση).

Σχετικά ο αναπληρωτής Υπουργός Οικονομίας Τρύφωνας Αλεξιάδης χαρακτήρισε «λαϊκή κατανάλωση» το κάπνισμα, άρα υπό την προστασία της αριστερής  Παραφύση2, προκειμένου να δικαιολογήσει την εξαίρεση του από την λίστα των σχετικών ισοδύναμων.

Να υπενθυμίσω επίσης ότι όταν παλαιότερα έγινε η νομοθετική παρέμβαση για την απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους, ο ογκόλιθος της αριστερής διανόησης Σταμάτης Κραουνάκης, χαρακτήρισε το να καπνίζεις εκεί που δεν επιτρέπεται, επαναστατική πράξη.

Αριστερός κοινωνικός εξισωτισμός

Απαραίτητη προϋπόθεση για να υπάρξει μία επιτυχημένη κοινωνική πολιτική υπέρ των πραγματικά ασθενέστερων οικονομικά συμπολιτών (επίκαιρο θέμα: οι προϋποθέσεις, κριτήρια για την προστασία της πρώτης κατοικίας από τον πλειστηριασμό) αποτελεί η επίλυση ενός ουσιώδους πολιτικού προβλήματος. «Το ουσιώδες πολιτικό πρόβλημα, κατά την γνώμη μου, είναι να ανακαλύψουμε ξανά τη λογική και κυρίως, την δικαιοδύνη των διακρίσεων, που χάθηκε με την επικράτηση του δήθεν δημοκρατικού εξισωτισμού. Να αναδιοργανώσουμε το κράτος (την πραγματική αιτία της χρεοκοπίας μας) επί τη βάση των δικαίων και λογικών διακρίσεων που επιβάλλει η ανάγκη. Διότι, για να μπορεί το κράτος να κάνει την διάκριση υπέρ των εντελώς ανήμπορων, πρέπει συγχρόνως να κάνει και την διάκριση εις βάρος των απατεώνων, των διεφθαρμένων και των άχρηστων που κρύβονται στις τάξεις τους» (Στέφανος Κασιμάτης).  Οι οποίοι ζουν και βασιλεύουν θα συμπληρώσω.

Dress code:  Ο Θύτης και θύμα

Ο κολοσσός της επιστημονικής εγκυρότητας υπουργός Παιδείας Ν. Φίλης με άσπρα καλτσάκια και ταχύ βήμα, που υποδηλώνουν την «άσπρη μέρα» που θα φέρει γρήγορα στην παιδεία μας. Προς το παρόν «το νέο λύκειο σας είναι τραγικό, μάθημα καινούργιο το κενό».

Η υπουργός Παιδείας της Γαλλίας Ναγιάτ Βαλό Μπελκασέμ η οποία επικρίθηκε για το μήκος της φούστας της.

Επίλογος

«Πήγα εκεί που κυβερνούν οι νόμοι

και όχι οι άνθρωποι»

δήλωση της Χάνα Άρεντ όταν έφυγε από την Γερμανία για την Αμερική, στο Μεσοπόλεμο

Ο Νήπιος, όπως ανέφερα και στην προηγούμενη ανάρτηση, επέρρεται για την «διεθνοποίηση του ελληνικού προβλήματος» που επέτυχε. Το γεγονός είναι ότι έτσι εμπλούτισε την διεθνή  πολιτική ορολογία  με έναν νέο όρο. Πρόκειται για την πολιτικά ορθό ευφημισμό «διεθνοποίηση αλά ελληνικά» (Grinteruationality) που σημαίνει διεθνή διασυρμό-ξεφτίλα, αλλά και χρήση του ονόματος της Ελλάδας ως σύμβολο της αποτυχίας και ως μονάδα μέτρησης καταστροφής.

Σχετικά αναφέρω το δημοσίευμα μιας νοτιοαφρικάνικης εφημερίδας, πριν ένα μήνα περίπου, στο οποίο ο συντάκτης του αναρωτιόνταν «Είναι η Κένυα, η Ελλάδα της Αφρικής;», καθώς η χώρα αυτή της ανατολικής Αφρικής, βρέθηκε σε αδυναμία να πληρώσει τους δημόσιους υπαλλήλους της. Επίσης βραζιλιάνος οικονομολόγος, στους New York Times, αναφερόμενος στο τεράστιο χρέος του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας του, σχολίασε «φαντάσου την Ελλάδα, αλλά σε ακόμη  πιο τρελό κολοσσιαίο βαθμό».

Το «κερασάκι» στην μέχρι σήμερα διεθνή ξεφτίλα της χώρας μας, ήρθε να προσθέσει η «παράσταση» που έδωσε ο Νήπιος την ώρα της ανάκρουσης της Μασσαλιώτιδας (Εθνικός Ύμνος της Γαλλίας) στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, στην κατάθεση στέφανου κατά την επίσκεψη του Ολάντ στην χώρα μας. Ο Νήπιος σαν νήπιο, έκανε οτιδήποτε άλλο από το να στέκεται σε στάση προσοχής όπως αρμόζει. Γεγονός που οι Γάλλοι τηλεθεατές δεν θα το εξετίμησαν ως μια αριστερού τύπου ανεμελιά, αλλά ως ΑΣΕΒΕΙΑ.

            Ο Νήπιος, όπως ανέφερα και στην προηγούμενη ανάρτηση, στην ομιλία του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, εκστόμισε «Η Δημοκρατία θα επιστρέψει στην Ευρώπη μέσω της Ελλάδας». Και αυτό την στιγμή που στη χώρα μας βιώνουμε τις ενέργειες της Παραφύση (1 και 2) της οποίας η νοοτροπία έχει ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά. Ο κίνδυνος είναι αυτή η νοοτροπία, η οποία εκφράζεται με καθημερινά επεισόδια, συνεπικουρούμενη από ακυρωμένα κοινωνικά αντανακλαστικά να μας περάσουν στον επέκεινα της Δημοκρατίας. Εκεί που επιβάλλεται ο ολοκληρωτισμός «Λέμε ολοκληρωτισμός και στο μυαλό μας έρχονται τεθωρακισμένα και στρατιωτικές περίπολοι. Δεν σκεφτόμαστε όμως τον έλεγχο των ραδιοτηλεοπτικών μέσων που επιχειρεί ο Παπάς. Ούτε το γεγονός ότι ένας άνθρωπος έπαιζε την Ελλάδα στα ζάρια επί επτά μήνες, όπως ο Βαρουφάκης για να ανεβάσει το κασέ του» (Τάκης θεοδωρόπουλος). Θα συμπληρώσω αναφερόμενος στις «επαναστατικές» ανοησίες με τις οποίες πλημμύρισε ο δημόσιος διάλογος και τις οποίες εκστόμιζαν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προεξάρχοντος του Κατρούγκαλου, για το «Θεμιτόν» ή έστω «παραγωγικόν» της βίας και τις «δυναμικές μειοψηφίες» που είναι οι «μπροστάριδες του αγώνα».

Τις τελευταίες ημέρες προς επίρρωση και των ανωτέρω, έρχονται να μας τρομάξουν   οι καταγγελίες του πρώην Υπουργού Γιάννη Πανούση, που αναφέρονται σε απειλές εις βάρος του από πολιτικά και κοινοβουλευτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν σχέσεις με την τρομοκρατία. Επίσης για την ύπαρξη κυκλωμάτων διαφθοράς εντός της Αστυνομίας μέσω των οποίων, έχει επιτευχθεί και η όσμωση των δύο πολιτικών άκρων με ποινικούς κρατουμένους.  

            Στο φάκελο «βόμβα» που κατέθεσε, με στοιχεία, στη Δικαιοσύνη ο Γ. Πανούσης περιλαμβάνονται ντοκουμέντα που δείχνουν «πως έφτιαχναν νόμους», πως επηρέαζαν τις πολιτικές εξελίξεις, πως απομάκρυναν τους «μη αρεστούς», πως στόχευαν και επιτίθεντο σε εκείνους που αντιδρούσαν. Τελευταία του ‘επιτυχία» η κατάργηση της ομάδας αστυνόμευσης ΔΕΛΤΑ.

            Ένα «κέντρο εξουσίας» το οποίο με την κάλυψη του «ιδεολογικού πολιτικού μανδύα», θέλει να γίνει ο παντοκράτωρ του οικονομικού παιχνιδιού, ανοίγοντας ένα άλλο πεδίο διαφθοράς. Ένα «κέντρο εξουσίας» που για να έχει τον απόλυτο έλεγχο του οικονομικού παιχνιδιού, επιχειρεί να ελέγξει, να «αλώσει» την διεύθυνση Οικονομικής Αστυνομίας με την τοποθέτηση «δικών» της ανθρώπων σε αυτή. Εδώ έρχονται και «κουμπώνουν» οι δηλώσεις του σημερινού αναπληρωτή υπουργού Προστασίας του Πολίτη Νίκου Τόσκα, ο οποίος σε συνέντευξη του στην εφημερίδα «Η Καθημερινή» της 8/11/15 προανήγγειλε την παραχώρηση «υπεραρμοδιοτήτων» στη Διεύθυνση Οικονομικής Αστυνομίας, καθώς και την πρόθεση του να προχωρήσει σε αντικατάσταση της ηγεσίας στην Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων διότι όπως δήλωσε «οι αδιάφθοροι δεν έκαναν την δουλειά τους όσο δυναμικά θα θέλαμε» (οι πληροφορίες αντλήθηκαν από την ιστοσελίδα «Η Καθημερινή» και «The Toc».

            Υποπτεύομαι, ότι κάτι πρέπει να ξέρει, σχετικά και ο Ολάντ, ο οποίος πριν την αναχώρηση από τη χώρα μας (23/10), και αφού έτυχε της υψίστης των τιμών, να του γνωρίσει ο Νήπιος, τον κοσμήτορα της Συριζαϊκής διανόησης και προπαγάνδας, τον «δούρειο ίππο» του λαϊκισμού, Λάκη Λαζόπουλο, ανέβασε στο Instagram το πιο κάτω μήνυμα : ότι Δημοκρατία  είναι να απευθύνεσαι στην διάνοια των πολιτών και όχι να διεγείρεις τους φόβους τους.

            Τέλος, το τρομακτικό αυτών των καταγγελιών είναι ότι υπερβαίνουν την απειλή κατά ενός προσώπου , αποτελούν ΑΠΕΙΛΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Σαν επιδόρπιο

Η γενοκτονία της λογικής

            Στον ΣΥΡΙΖΑ επιδεικνύουν έναν ανύπαρκτο «ηθικό πλεονέκτημα» όπως αποδεικνύεται προβληματικό, όπως και το «πόθεν έσχες» επιφανών στελεχών του, επιβεβαιώνοντας αυτό που έλεγε η Μάργκαρετ Θάτσερ «το να είσαι ηθικός, είναι σαν να είσαι κυρία. Αν πρέπει να δηλώσεις ότι είσαι, δεν είσαι».

            «Οι αγωνιστές του δημοκρατικού απροϋπόθετου» πανεπιστημίου, έδιωξαν από τους σεπτούς χώρους τους του αρχαιότερου πανεπιστημιακού ιδρύματος της χώρας τους αξιολογητές. Παρ’ όλα αυτά, ένα από τα ζητήματα που πρόλαβαν να θέσουν οι τελευταίοι –άπαντες Έλληνες καθηγητές σε πανεπιστήμια του εξωτερικού-ήταν αυτό των αιώνιων φοιτητών. Είμαι βέβαιος ότι ούτε θα τους περνά από το μυαλό, ότι στην σημερινή Ελλάδα, ένας απ’ αυτούς τους «αιώνιους φοιτητές» είναι Υπουργός Παιδείας. Υπάρχει πιο προσβλητικός, αλλά και ταιριαστός συμβολισμός, για την κατάντια της δημόσιας εκπαίδευσης;» (Στ. Κασιμάτης). Είναι ο ίδιος «αιώνιος φοιτητής» που πρόσφατα δημοσιοποίησε την επιστημονική, όπως ανέφερε άποψη του, την σχετική με την γενοκτονία των Ποντίων, με την οποία την αποχαρακτηρίζει, χαρακτηρίζονταν την εθνοκάθαρση.

            Το γεγονός είναι ότι η δημόσια εκπαίδευση, συνεχίζει με ελάχιστες εξαιρέσεις, να εξουδετερώνει την νοημοσύνη των Ελληνόπαιδων καθιστώντας τους έτοιμους να ενταχθούν στη λαϊκή μάζα ΚΔΟΑ και να διεκδικήσουν μια θέση στην τεράστια «μυρμηγκοφωλιά» του Δημόσιου Τομέα. Τον αναφέρω ως «μυρμηγκοφωλιά» διότι η επιστήμη επεφάνθει ότι πρέπει να ξεχάσουμε, τον σχετικό μύθο του Αισώπου, καθώς το 97% των μυρμηγκιών δουλεύει ελάχιστα ή καθόλου, κι όλη την δουλειά την κάνει το 3% του πληθυσμού της «μυρμηγκοφωλιάς». Αποτέλεσμα ο δημόσιος τομέας μας να έχει ένα πρόβλημα για κάθε λύση.

            Τελευταία απόδειξη, το απύθμενο μέγεθος της άγνοιας του Νηπίου (Τσίπρας) ο οποίος μας πληροφόρησε ότι η Μυτιλήνη και η Λέσβος είναι δύο ξεχωριστά νησιά.

            Το μακροπρόθεσμο επίτευγμα του ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι ότι όποιος τολμά να δηλώνει αριστερός, να θεωρείται γραφικός και η ατάκα του Γκαούτσο Μάρξ « Δεν θα δεχόμουν ποτέ να γίνω μέλος σε μια λέσχη που δέχεται μέλη σαν και εμένα», θα ταίριαζε απόλυτα ως η μόνη ειλικρινή δήλωση του Νηπίου. Έχοντας αναγνωρίσει εγκαίρως αυτή την επικίνδυνη προοπτική στις 29/11/13 ανήρτησα κείμενο με τίτλο «Ο Δρόμος έχει την δική του ιστορία… (από αριστερός αριστερόφρονων)»

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

1      Στις 10/11/15, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Ν. Τόσκας, «ξήλωσε» τον διοικητή της Διεύθυνσης Εσωτερικών Υποθέσεων Σταύρο Σταυρόπουλο. Να υπενθυμίσω ότι έγκλειστος νονός της νύχτας, ο επονομαζόμενος Greek Mafia, φέρεται να είχε υπογράψει συμβόλαιο θανάτου ύψους 250 χιλ. € για τον Σταύρο Σταυρόπουλο, ο οποίος κατά την θητεία του στο τμήμα Εγκλημάτων κατά Ζωής, είχε ερευνήσει και αποκαλύψει την δράση των αρχηγών της ελληνικής μαφίας. Σύμφωνα με καταγεγραμμένες  συνομιλίες, κατά την διάρκεια νόμιμων συνακροάσεων από τις αρμόδιες αρχές, το στέλεχος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Λάμπρου, συνομιλούσε με τον Greek Mafia, ο οποίος συνομιλούσε με ηγετικό στέλεχος των Πυρήνων της Φωτιάς.

2      Στις 10/11/15, ήρθε στην επικαιρότητα το γεγονός ότι παραμένουν κλειστά, για πρώτη φορά από την ίδρυση τους, τα Δημόσια Ινστιτούτα Επαγγελματικής Κατάρτισης (Ι.Ε.Κ.), στα οποία η έναρξη των μαθημάτων έπρεπε να γίνει την 1^η Οκτωβρίου, επειδή δεν εξασφαλίστηκαν εγκαίρως, τα απαραίτητα για την λειτουργία τους χρήματα.

3   Τις τελευταίες ημέρες, η ΔΕΗ προσπαθεί εναγωνίως, με την απειλή διακοπής συνδέσεων, να περιορίσει τους ανεξόφλητους λογαριασμούς ύψους 2,5 δις. €. Να υπενθυμίσω ότι στην κατάσταση αυτή συνετέλεσε καθοριστικά, το κίνημα «Δεν πληρώνω…», που ηγείτο ο αντιπολιτευόμενος τότε ΣΥΡΙΖΑ. Ένα κίνημα, μία έκφανση του δομικά άδικου αριστερού εξισωτισμού. Ένα κίνημα το οποίο προέτρεπε την λαϊκή μάζα ΚΔΟΑ, η οποία ανταποκρίθηκε ασμένως, να αντισταθεί στις μνημονιακές επιταγές, μη πληρώνοντας φόρους, εισφορές, τέλη, δόσεις δανείων, λογαριασμούς οργανισμών κοινής ωφέλειας, εισιτήρια συγκοινωνιών κτλ. Ένα κίνημα που λειτούργησε εις βάρος των Πολιτών της Πολιτείας και του Πολιτισμού μας.

4      Ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ (Τμήμα Εργατικής Πολιτικής) κάλεσε σε συμμετοχή στην απεργία της 12/11/15, με το μήνυμα ότι «οι αγώνες απέναντι στις αντιλαϊκές, ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές, συνεχίζονται ακόμη πιο δυναμικά». Η τρανή απόδειξη ότι η Παραφύση 2 άρχισε να εφαρμόζει το «παράλληλο πρόγραμμα» που επαγγέλονταν προεκλογικά. Μια άλλη ερμηνεία, αυτού του παράδοξου, μπορεί να αναζητηθεί στις συχνές επαφές του Νηπίου (Τσίπρας) με τον Αρχιεπίσκοπο και την επιρροή που αυτός του ασκεί, καθ’ όσον κομμουνιστές και θρησκευόμενοι έχουν παρόμοιο δογματισμό. Αποτέλεσμα ο Νήπιος να ακολουθεί την ευαγγελική ρήση « μη γνώτω  η αριστερά μου, τι ποιεί η δεξιά μου».

5       Αν δεχθούμε ότι η Αθήνα και η Ρώμη, είναι οι Ιστορικές πρωτεύουσες της Ενωμένης Ευρώπης, τότε η Βόννη είναι η Οικονομική και το Παρίσι η Πολιτισμική. Την Πολιτισμική πρωτεύουσα της Ε.Ε. χτύπησαν στις 13/11 (Παρασκευή και 13), οι τζιχαντιστές του ISIS, στοχεύοντας τον ελεύθερο, εγκοσμικευμένο ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, τον κύριο αντίπαλο τους, αυτός που τελικά θα τους συντρίψει. Το γεγονός ότι αποδεδειγμένα, ένας από τους τζιχαντιστές του Παρισιού ταυτοποιήθηκε, ως Σύριος μετανάστης στη Λέρο, πρέπει να χαροποίησε ιδιαίτερα την Τασία Χριστοδουλοπούλου και τον Πάνο Καμμένο, υπουργούς της Παραφύση, διότι επιβεβαιώθηκαν η εκτίμηση και η απειλή τους, αντιστοίχως. «Ήρθε λιάστηκε, μετά εξαφανίστηκε και τέλος εξήχθη ως τζιχαντιστής στην Ε.Ε.».

6      Τα δραματικά γεγονότα του Παρισιού, δεν αποτελούν τρομοκρατική ενέργεια αλλά πράξη πολέμου του Χαλιφάτου (ISIS) εναντίον της Γαλλίας. Ο ISIS έχει οικονομική υπόσταση διότι διαθέτει δικό του νόμισμα, αλλά το σπουδαιότερο εδαφική, δυνάμει επεκτάσιμη, καθ’ όσον το Κοράνι δεν γνωρίζει σύνορα. Η ενέργεια αυτή στόχευε και στην εξίψωση του ηθικού των ισλαμοφασιστών του, των «εραστών του θανάτου» και των οπαδών του, μετά τις τελευταίες ήττες που υπέστη, οι οποίες και προκάλεσαν μεγάλες δυσκολίες στον ανεφοδιασμό του. Η αναζήτηση των βαθύτερων αιτιών, αυτών των επιθέσεων δεν πρέπει να περιοριστεί «εκτός συνόρων», δηλαδή στο εμπόλεμο των περιοχών που τις γέννησαν, αλλά και «εντός συνόρων» στις δυσκολίες ενσωμάτωσης των μεταναστών και την ριζοσπαστικοποίηση των νέων μας στη βία. Το νέο ερώτημα που αναδύεται από αυτή την σύνθετη κατάσταση (προσφυγικό-τρομοκρατία κτλ) και προστίθεται στο «ελευθερία ή ασφάλεια» είναι «ανθρωπισμός ή ασφάλεια».

7      Τέλος τα δραματικά γεγονότα του Παρισιού, συνέβησαν την «Παρασκευή και 13», επικαιροποιώντας την θεώρηση της, ως ημέρα κακοτυχίας. Η ιστορικότερη θεωρία για την καθιέρωση, κυρίως στις αγγλόφωνες χώρες, της «Παρασκευής και 13» ως ημέρα γρουσουζιάς, είναι ότι την Παρασκευή 13 Οκτωβρίου 1307 συντελέστηκε η εξολόθρευση του Τάγματος των Ναϊτών από το Βασιλιά Φίλιππο τον Δ΄ της Γαλλίας, με απόφαση του Πάπα. Συνελήφθησαν τότε, τα περισσότερα μέλη του Τάγματος στη Γαλλία και καταδικάστηκαν σε θάνατο, ύστερα από πρόχειρες ιεροεξεταστικές δίκες. Κοινός τόπος της αρχικής θεωρίας και της πρόσφατης επικαιροποίησης της, είναι ότι απορρέουν από το κακό συναπάντημα της Θρησκευτικής πίστης (δογματική δόξα), με την μισαλοδοξία και αρχομανία των ανθρώπων.

            Seedrinker

Η κολυμπήθρα

«Για να διαπιστώσουμε το επίπεδο

της νοημοσύνης ενός ατόμου ή ενός έθνους,

εξετάζουμε το επίπεδο της μνήμης

του και αντιστρόφως» Ιμπν Χαλντούν

άραβας φιλόσοφος (1400 μ.χ.)

Η κολυμπήθρα της Βίβλου.

            «Τότε τον ρωτούσαν: Πως, λοιπόν, άνοιξαν τα μάτια σου; Εκείνος απάντησε: Ένας άνθρωπος που τον λένε Ιησού έκανε πηλό, μου άλειψε τα μάτια και μου είπε: πήγαινε στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ και νίψου πήγα εκεί λοιπόν, νίφτηκα και βρήκα το φως μου». (Κατά Ιωάννη 9:10,11).

Η κολυμπήθρα του παραμυθιού. Εκεί που το ψέμα υποκλίνεται στην αλήθεια.

Ένα παραμύθι θα σας πω, κάπου στον κόσμο αυτό υπάρχει ένα χωριό…

Ένα χωριό που το λένε, το χωριό του «πάντα σήμερα». Σαράντα χρόνια πριν, ένας πλανερός άνθρωπος με αριστερό-τεχνικά κόλπα, άρχισε να πλανεύει τους χωρικούς, κάνοντας να ξεχνούν το χθες και να μην σκέφτονται το αύριο. Σήμερα, λίγοι οι απλάνευτοι οι χωρικοί, οι μόνοι που δεν ξέχασαν να θυμούνται, οι                Α-ληθινοί.

Όταν ο άνθρωπος ξεχνά έρχονται μπόρες και δεινά…

Για να τα βγάλουν πέρα με τα δεινά, στην αλάνα του χωριού, έχουν στήσει ένα παλκοσένικο. Εκεί ανεβάζουν κάθε τόσο, παραστάσεις, με μεγαλύτερη, αυτή της Λησμονιάς. Τότε είναι που ανεβάζουν στη σκηνή την «κολυμπήθρα της τύφλας μας», έτσι την λένε οι Αληθινοί. Εκεί ρίχνουν τα δεινά που οι ίδιοι προκαλούν, για να ξεπλένουν το «πάντα σήμερα».

Την πλάνη να διαλύσουν δεν μπορούν, μόνο αυτοί αν θελήσουν θα σωθούν, τα γύρω χωριά το προσπαθούν…

Στα γύρω χωριά λένε πως εκεί ζουν άνθρωποι που τους θρέφει το ψέμα, άνθρωποι αδιόρθωτοι, άνθρωποι που μαζί με τον τόπο τους καταστρέφουν και τους εαυτούς τους, άνθρωποι που τους δείχνουν τι δεν πρέπει να κάνουν, για να ζουν αυτοί καλά και όλοι τους μαζί καλύτερα.

Γύρω φέρνει στα χωριά, με δύο λόγια κάτι φοβερό, έτσι το άκουσα, έτσι θα σας το πω…

Ένας νέος καταφερτζής, που τον λένε Στρεψιάδη, μαζί με τον κολλητό του, κάποιον που είχε καεί από παιδί, αφύσικη παρέα, που γίνονταν φυσική, γιατί και οι δύο ήταν από μαγαρισμένες οικογένειες. Αυτοί λοιπόν με κόλπα απ’ τα παλιά, μαγγάνευσαν την κόρη του χωριού την ποθητή, την Οθώρα. Την παρέσυραν, την αποπλάνησαν αφήνοντας την έγκυο. Η Οθώρα από την στεναχώρια της γέννησε πρόωρα, ένα επταμηνήτικο τερατάκι, ήταν ερμαφρόδυτο, δεν είχε αριστερό χέρι, το δεξί ήταν πιο κοντό και είχε γυναικείο πρόσωπο ζωη-ρό, με μαύρα μακριά μαλλιά. Το είδαν οι αληθινοί και είπαν ανουσιούργημα. Δεν πρόλαβαν να τελειώσουν την κουβέντα τους και ένας συρφετός πλαλούσε για το παλκοσένικο. Μπροστά ο Στρεψιάδης με τον καμένο, τραβούσαν την Οθώρα με το τερατάκι, ακολουθούσαν οι συγγενείς και πίσω τα δουλικά τους. Οι Αληθινοί κτύπησαν τις καμπάνες για να μαζευτεί το χωριό. Οι μισοί του χωριού κλείσαν τ’ αυτιά τους και κλείστηκαν στα σπίτια τους. Τα κουμάσια του χωριού, μαυροντυμένοι, παράμερα, είχαν μαζέψει αρκετούς που αποχωνωμένοι περίμεναν να χρυσώσει η αυγή. Ο Στρεψιάδης ανέβασε στη σκηνή την «κολυμπήθρα της τύφλας μας» και βούτηξε το τερατάκι. Όταν το σήκωσε ψηλά, χέρι-χέρι με τον καμένο και όλα τα δουλικά μαζί, βροντοφώναξαν «αυτό είναι το καλό, το πιο όμορφο μωρό».

Νεφέλες ξαφνικά, αστραπές φώτισαν τα βουνά, αυτόπτης μάρτυς μου μιλά…

Άνοιξαν οι ουρανοί, ανεμοστρόβιλοι, κεραυνοί και μια φωνή από ψηλά τον Στρεψιάδη ρωτά; «αριστερά πας όπως εσύ κοιτάς ή όπως εγώ κοιτώ;». Οι αληθινοί κατάλαβαν, οιωνός είπαν μερικοί και πήραν το δρόμο για τα σπίτι τους. Τα φώτα στην ταμπέλα του παλκοσένικου τρεμόπαιξαν, πριν σβήσουν, ίσα που άφησαν να φανεί το έργο που θα παίζονταν, «Δεύτερη φορά παραφύση», quest star: Θεοδόσης Πελεγρίνης.

Ενσταντανέ από την παράσταση «δεύτερη φορά παρά φύση» *

Εγώ είδα, λέει-τους δυο διαρρήκτες πίσω απ’ τις γρίλιες

 να παραβιάζουν την απέναντι πόρτα- δε φώναξα διόλου

είχε φεγγάρι φαίνονταν καθαρά τ’ αντικλείδια τους

και τα στολίδια του γύψου στον τοίχο. Περίμενα πρώτα

 να φωνάξουνε οι άλλοι από δίπλα. Κανένας δεν φώναξε.

Στίχοι από το ποίημα «Αυτόπτης μάρτυς» του Γιάννη Ρίτσου.

Η κολυμπήθρα της ελπίδας

            Η μόνη ελπίδα για σένα, ψηφοφόρε του ΣΥΡΙΖΑ είναι η αναβάπτιση σου, στην «κολυμπήθρα της ξε-τύφλας» που έστησα αποκλειστικά για σένα. Εκεί με ανάδοχο τον ίδιο τον εαυτό σου, θα ομολογήσεις το αυτονόητο λέγοντας: «απεταξάμην τον λαϊκισμό και συντάσσομαι με την νομιμότητα, στην προσπάθεια επαναθέσμισης μιας λειτουργικής δημοκρατικής πραγματικότητας στην χώρα μου». Επίσης το «πιστεύω, ότι η εκπλήρωση των πάσης φύσεως υποχρεώσεων μου προς την πολιτεία, αποτελεί το προαπαιτούμενο για την κάθε διεκδίκηση δικαιώματος μου». Τότε θα σου αποδωθεί από την πολιτεία, το όνομα ΠΟΛΙΤΗΣ και εγώ θα σου ευχηθώ, το ΚΑΛΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ.

            Τότε θα αντιληφθείς το «ρεσιτάλ του ΣΥΡΙΖΑϊκού νεοπασοκισμού» (Ν. Μπογιόπουλος), του οποίου εσύ υπήρξες θύμα. Δηλαδή άλλα λέω, αλλά εννοώ, άλλα πιστεύω και άλλα κάνω. Θα αντιληφθείς το απύθμενο θράσος του, να σου εμφανίσει το δικό του μνημόνιο σαν «κοινωνική δικαιοσύνη», τα δικά του ψέματα σαν «ειλικρίνεια», το ξεπούλημα των δικών του προηγούμενων διακηρύξεων σαν «στάση ευθύνης» και την διαπραγματευτική του τακτική με την Ευρωζώνη σαν «διεθνοποίηση του ελληνικού προβλήματος’, εμπλουτίζοντας έτσι την διεθνή πολιτική ορολογία με έναν νέο όρο. Πρόκειται για τον πολιτικά ορθό ευφημισμό «διεθνοποίηση αλλά ελληνικά», που σημαίνει, διασυρμο-ξεφτίλα (Grinteruationality).

       Τότε θα αντιληφθείς ότι το πραγματικό σου πρόβλημα, αυτό που σε οδήγησε στην θυματοποίηση σου, αποτελεί το μείζων πρόβλημα της χώρας μας. Δεν κατορθώσαμε, ως λαός, ενσυνειδήτως να περάσουμε στην νεωτερικότητα, δηλαδή στην ενεργοποίηση της λογικής και όχι του συναισθήματος ως άμυνα απέναντι στις αντιξοότητες, με αποτέλεσμα την αποστροφή μας για το κοινό νου και ανεπάρκεια πρακτικού πνεύματος. Έτσι το συλλογικό μας ασυνείδητο, αποικειοποιήθηκε από στείρα άρνηση και θεωρίες συνωμοσίας, για να συγκαλύπτει την αδυναμία μας να συμπορευτούμε με τον ορθολογισμό του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η ριζική αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος είναι καθαρά θέμα ανάλογης παιδείας, η οποία δυστυχώς καρκινοβατεί στη χώρα μας. Ο Αδαμάντιος Κοραής το είχε επισημάνει, θεωρώντας ότι η Ελληνική Επανάσταση γεννήθηκε πρόωρα, μιας και το Έθνος δεν είχε παιδεία για να αναλάβει μόνο του, τις τύχες του. Λίγες δεκαετίες μετά ο Αλ. Παπαδιαμάντης συμπλήρωσε «Αλλά το πλείστον κακόν οφείλεται αναντιρρήτως εις την ανικανότητα της ελληνικής διοίκησης. Θα έλεγε τις, ότι η χώρα αυτή ηλευθερώθει επίτηδες διά ν’ αποδειχθεί ότι δεν ήταν ικανή προς αυτοδιοίκησιν…» («Βαρδιανός στα σκόρκα» - 1893).

            Τότε θα αντιληφθείς γιατί στη χώρα μας, ενώ υπάρχει πατριωτισμός, δεν υπάρχει συλλογική συνείδηση. Γιατί, δεν κατορθώσαμε από την ηθική του φρονήματος να μεταπηδήσουμε στην ηθική της ευθύνης.

            Τότε θα αντιληφθείς ότι  η τελευταία ευκαιρία, αυτοβούλως να αλλάξουμε παρουσιάστηκε με την Μεταπολίτευση. Μία ευκαιρία που χάθηκε διότι ο ΠΑΣΟΚΟλαϊκισμός τσαλαβουτώντας  σε κολεκτιβίστικες αξίες της Αριστεράς μας βύθισε σε αυτό που αποκαλείται νοοτροπία ΠΑΣΟΚ, της οποίας την επιβίωση ανέλαβε εργολαβικά τα χρόνια της κρίσης ο ΣΥΡΙΖΑ-λαϊκισμός. Η νοοτροπία ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο διαχύθηκε και διάβρωσε μέχρι και την ελληνική Δεξιά, αλλά πήρε και την μορφή δικαιωμάτων. Ο «αγώνας» έστω και αν γίνεται από τους ελάχιστους εις βέρος των πολλών η αποσύνδεση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, η αντίληψη του «κεκτημένου» είναι από τα πιο διαβρωτικά.

            Τότε θα αντιληφθείς γιατί «όπως λέει και ένας φίλος μου, του οποίου η οξυδέρκεια, συγκρίνεται με τον κυνισμό του, ο καθένας μας κρύβει μέσα του, από δύο έως τρεις πασόκους. Αηδιαστικό αλλά αληθινό. Ψαχθείτε…» (Στέφανος Κασιμάτης).

Τότε θα αντιληφθείς ότι αυτό που ζούμε στα χρόνια της κρίσης οφείλεται στην οριστική σύγκρουση της απροσάρμοστης Ελλάδος με τον Ευρωπαϊκό Ορθολογισμό. Και είναι πραγματικά δύσκολο να το αντιληφθείς, γιατί ο ανορθολογισμός είναι τόσο καλά μοιρασμένος στον δημόσιο βίο μας, ώστε να περνά απαρατήρητος.

            Τότε θα αντιληφθείς ότι το πρόβλημα του Τσίπρα είναι κυρίως πολιτισμικό. Τα τεράστια κενά γνώσεων και εμπειρίας που έχει, τον δυσκολεύουν να αντιληφθεί τον σημερινό κόσμο και το χειρότερο δεν έχει συναίσθηση της άγνοιας του. Το επικοινωνιακό του περιτύλιγμα μόνο την λαϊκή μάζα (ΚΔΟΑ) μπορεί να σαγηνεύσει. «Η δημοκρατία θα επιστρέψει στην Ευρώπη μέσω της Ελλάδας» εκστόμισε στην πρόσφατη ομιλία του στην γενική συνέλευση του ΟΗΕ. Τότε δεν ακούστηκαν γέλια, όπως κατά την παρουσίαση του στο ίδρυμα Κλίντον, άλλα ένα σούσουρο ενόχλησης για την κομπορρημοσύνη του πρωθυπουργού της δύσ-τυχης Ελλάδας.

Τότε θα αντιληφτείς γιατί ακόμη και η κυβίστηση του, έγινε με τελείως άτσαλο τρόπο, παρ’ ότι αποτελεί αγαπημένη άθληση (των πολιτικών) στα μέρη μας, από τον καιρό των ταυροκαθάψιων στην μινωϊκή Κρήτη.

Τότε θα αντιληφθείς γιατί στην προηγούμενη ανάρτηση μου ανέφερα ότι «η προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ είναι το lifestyle του ΜΑΛ-ΚΑ» αλλά και γιατί στο εξής θα αναφέρομαι στον Τσίπρα με το επίθετο Ο ΝΗΠΙΟΣ.

Στην Καταλονία της Ισπανίας πριν δέκα χρόνια ιδρύθηκε το κόμμα Cindadanous που στα ισπανικά σημαίνει οι «Πολίτες». Κόμμα του κέντρου οι Πολίτες προσέλκυσαν νέους ανθρώπους με βασικό σύνθημα την παραμονή της Καταλονίας στην Ισπανία. Οι αναλυτές συμφωνούν ότι οι επικείμενες βουλευτικές εκλογές στην Ισπανία, οι οποίες εκτός απροόπτου θα διεξαχθούν στις 20 Δεκεμβρίου, θα αλλάξουνε τον πολιτικό χάρτη της χώρας. Και παρ’ ότι τα βλέμματα τον τελευταίο χρόνο ήταν στραμμένα στους Podemos, το κίνημα των αγανακτισμένων που έγινε κόμμα στις αρχές του 2014 και απειλούσε την πολιτική ενηλικίωση της Ισπανίας τα τελευταία δεδομένα, στρίβουν τα βλέμματα στους Πολίτες. Στις τοπικές εκλογές στην Καταλονία (27/9/15) οι Πολίτες συγκέντρωσαν το 18% των ψήφων, ξεπερνώντας τα δύο μεγάλα κόμματα, το Λαϊκό και το Σοσιαλιστικό. Οι  τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η μάχη για την πρώτη θέση μεταξύ του κυβερνώντος Λαϊκού κόμματος και του Σοσιαλιστικού θα εξελιχθούν σε θρίλερ, δίνοντας 23,5% και 23,4% αντιστοίχως. Οι ίδιες οι δημοσκοπήσεις δίνουν την τρίτη θέση στους Πολίτες με 21,5% και στους Podemos το 14,1%. Ας ελπίσουμε  ότι ο νεαρός δικηγόρος Albert Rivera, επικεφαλής των Πολιτών θα είναι τελικά ο «ρυθμιστής» της νέας  κυβέρνησης συνασπισμού στην Ισπανία.

Απευθυνόμενος στο 43,47% του εκλογικού σώματος, που δεν προσήλθε στην «γιορτή τη Δημοκρατίας», το πληροφορώ ότι συνέβαλε τα μέγιστα στην επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό αποδεικνύεται, σύμφωνα με τους ειδικούς, από το ότι το  exit pall απέτυχε να προβλέψει το εύρος της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, γεγονός που οφείλεται στο ότι, οι εν δυνάμει ψηφοφόροι του ήταν τελικώς οι «λιγότεροι απέχοντες».

Τέλος επειδή όλοι μας υπερηφανευόμαστε για το αρχαιοελληνικό μας παρελθόν, υπενθυμίζω τα λόγια του Περικλή στην δημηγορία του Επιταφίου (Θουκυδίδου Ιστορία) «Μόνο εμείς θεωρούμε πως είναι, όχι μόνο αδιάφορος αλλά και άχρηστος (αχρείος), εκείνος που δεν ενδιαφέρεται στα πολιτικά».

Ε π ί  λ ο γ ο ς

«Ο λαός είναι παντοδύναμος

μπορεί ακόμη και να αυτοκτονήσει».

Γιώργος Παπανδρέου

1)      «Ένας από τους μεγάλους κινδύνους της εποχής, που θα μπορούσε να αποβεί καταστροφικός για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, είναι η άνοδος του παράλογου, μπροστά στο οποίο πρέπει να επαγρυπνούμε» Ζακ-Λέ Γκοφ- Γάλλος ιστορικός (1924-2014).

2)      Ο Σούλτς θύμα του ορθολογισμού, που ταλαιπωρεί τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, ρώτησε τον Νήπιο (Τσίπρα), γι’ ‘άλλη μια φορά, γιατί συνεργάζεται ξανά με αυτό το «παράξενο ακροδεξιό μόρφωμα».

3)      Είναι θεός αυτός ο Νήπιος (Τσίπρας), διότι έκανε υφυπουργό Παιδείας τον Τεό, του θεάτρου και της φιλοσοφίας, τον Θεοδόση Πελεγρίνη. «Προφανώς η συμμετοχή του ως quest-star (κυριολεκτικά) στην κυβέρνηση, εκτός από τις πολιτικές συνδηλώσεις της, καλύπτει και ένα πολιτισμικό κενό, μετά την αποπομπή από το υπουργείο του Τάσου Κουράκη. Διότι, αν και διακρίνονται σε διαφορετικό είδος ο καθένας, αμφότεροι υπηρετούν την λογοτεχνία, και μάλιστα εμπνέονται από τα ποίκιλα υπαρξιακά, ψυχολογικά κ.α. προβλήματα των ανδρών της μέσης ηλικίας» (Στέφανος Κασιμάτης).

Σαν επιδόρπιο

Είμαστε ότι σκεφτόμαστε

      Για να αντιληφθείτε πλήρως το feeling της σημερινής κατάστασης στη χώρα μας, σας προσκαλώ να το συγκρίνεται με το feeling του περασμένου Οκτωβρίου. Τότε ένας άνεμος συγκρατημένης αισιοδοξίας έπνεε στη χώρα και τα Μ.Μ.Ε. τηλεοπτικά και διαδικτυακά, μονοπωλούσε η επίσκεψη της Αλαμουντίν, σχετική με το θέμα της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα. Η «κερκόπορτα» άλωσις αυτής της αισιόδοξης κατάστασης, είχε ταμπέλα που έγραφε «πρόωρες εκλογές λόγω αδυναμίας εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας». Ο «εφιάλτης» τελικά βρέθηκε. Και το όνομα αυτού, Φώτης Κουβέλης. Έτσι για να μην ξεχνάμε.

      Οι ιδεοληψίες της Παραφύση 2, είναι αυτές που την εμποδίζουν να αντιληφθεί ότι το δεύτερο μέρος της εξίσωσης για να ισορροπήσει κατ’ αρχάς η οικονομία της χώρας, πρέπει απαραιτήτως να περιλαμβάνει ιδιωτικές επενδύσεις. Όπως αναφέρει σχετική έκθεση του ΣΕΒ, χρειαζόμαστε 13 εκατομμύρια € επενδύσεις ετησίως, τα επόμενα 7 χρόνια, απλώς για να διατηρήσουμε το σημερινό χαμηλό επίπεδο διαβίωσης.

       Το κακό είναι ότι αυτές οι εξισώσεις του φυσικομαθηματικού πεδίου, που ισορροπούν στην πραγματικότητα, δεν τυγχάνουν της δέουσας εκτίμησης στη χώρα μας, καθ’ ότι το ενδιαφέρον «παλαιόθεν» έχει μετακινηθεί στο κοινωνικό πεδίο που βρίθει ιδεοληψιών. Η μετεμφυλιοπολεμική «μαθηματική» αθλιότητα του τύπου αριστερός= εθνικός μειοδότης κρατούσε για πολλά χρόνια τη χώρα διαμελισμένη. Σε αυτά τα χρόνια εδράζεται και η «εξίσωση» αριστερός=μάρτυρας, η οποία στα επόμενα χρόνια μετεξελίχθηκε σε αριστερός=φτωχός και αριστερός=προοδευτικός. Η μαθηματική αθλιότητα τα χρόνια της κρίσης είναι του τύπου αριστερός=αντιμνημονιακός=πατριώτης.

       Τέλος θα αντιληφθούμε πλήρως γιατί ο Πάμπλο Πικάσο είχε πει ότι «παίρνει πολύ χρόνο για να γίνεις νέος», αν αναλογιστείτε ότι σε ποσοστό 40% οι νέοι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ. Είναι οι ίδιοι που ενώ επιθυμούν διακαώς να ζήσουν σε χώρες της ελεύθερης οικονομίας, ψηφίζουν τους θιασώτες αποτυχημένων λατινοαμερικανικών ανελεύθερων οικονομικών μοντέλων, τύπου Βενεζουέλας. Είναι οι νέοι που ενώ διατείνονται, ότι δεν θέλουν να επιστρέψουν στο παλιό πολιτικό σύστημα, το οποίο και κατηγορούν δριμύτατα, με την ψήφο τους αποδεικνύουν ότι είναι κολλημένοι σε αυτό.

         Αυτό που ελπίζω, ακόμη και τώρα, είναι οι νέοι μας να αντιληφθούν ότι «ο Τσίπρας δεν είναι η αρχή του νέου, αλλά το τέλος του παλιού». (Φώφη Γεννηματά).

Seedriker

* τη φωτογραφία αυτή χρησιμοποίησε ως προμετωπίδα ο Στ. Κασιμάτης με την εξής λεζάντα : «τι είναι ; προφανώς βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Πώς τον λένε; Ούτε που θέλω να ξέρω».

Αποτελεί επίσης την ιδανικότερη οπτικοπούηση της προηγούμενης ανάρτησης με τίτλο : «προεκλογικώς και αντιαισθητικώς»  που αναφέρεται στην εισβολή του κιτς στην πολιτική σκηνή της χώρας μας και όχι μόνο. Η συνεχείς «μπαχαλοειδείς» καταστάσεις στη Βουλή, τα επακόλουθά της.