ΕΤΟΣ ΦΩΤΟΣ

«Όλα στη γη μας

αγάπης γέννημα του

φωτός μας  είναι».

Σε  φόρμα χαϊκού.

Την ανάρτηση αυτή την αφιερώνω στον ανιψιό μου Κωνσταντίνο που προχθές έγινε πατέρας.

           Tο μήνα με τις μεγαλύτερες νύχτες, το περισσότερο σκοτάδι επέλεξα να μιλήσω για το φως. Τα 100 χρόνια από την διατύπωση της Γενικής θεωρίας της σχετικότητας επέλεξε ο Ο.Η.Ε. ως Διεθνές Έτος Φωτός (International Year of Light).  Ο Αϊνστάιν την παρουσίασε με μια ομιλία του στην Πρωσική Ακαδημία Επιστημών την 25/11/1915. Με αυτήν «έφερε στο φως» την ύψιστη ταχύτητα, αυτήν του φωτός ( c ) των περίπου 300.000 km/sec, ως την Συμπαντική σταθερά.

            Αυτό είναι το Φως το Πρώτο, το Συμπαντικό. Ένα φως γεμάτο κωδικοποιημένα μηνύματα, που διατρέχει το Σύμπαν από την πρώτη στιγμή της γέννησης του. Ο αγώνας των ανθρώπων για την κατανόηση του, συνεχίζεται πεισματικά και αδιάλειπτα. Ένας αγώνας που δίνεται σήμερα σε θεωρητικό αλλά και πειραματικό επίπεδο, σε παγκόσμια κλίμακα από ερευνητές και επιστήμονες. Το φως αυτό, είναι που φέρνει μία αχτίδα ικανοποίησης στον άνθρωπο, στην ατελεύτητη προσπάθεια του, στα χιμαιρικά του όνειρα, για την πλήρη κατανόηση του Σύμπαντος.

            Δεύτερο είναι ένα πιο δικό μας φως, το φως της ημέρας, το Οικείον  Φως. Το φως το ζωογόνον του Ήλιου μας, που όπως απέδειξε η επιστήμη μέσα από την βιολογία και την φωτοσύνθεση, αποτελεί την πηγή της επίγειας ζωής. Μία καθημερινή υπενθύμιση ενότητας, γιατί όλα τα έθνη και όλοι οι λαοί αντικρίζουν τον ήλιο, να ανατέλλει και να δύει στον ορίζοντα τους  και όλοι οι πολιτισμοί έχουν εκφράσει μέσα στους αιώνες τον ίδιο θαυμασμό για την φυσική ομορφιά του φωτός του.  Είναι το φως που δίνει τα χρώματα στη γη. Το φως που παντρεύεται τις σταγόνες της βροχής και γίνεται Ουράνιο Τόξο.

Υπάρχει όμως και ένα τρίτο φως, ίδιας κατασκευής, το τεχνητό φως, το Μιμητικόν. Αυτό που οι νυχτερινές δορυφορικές εικόνες της γης, καταγράφουν ως πυκνότητα πληθυσμού και κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας και οι άνθρωποι επαίρονται να αποκαλούν «ανεπτυγμένο κόσμο». Έναν κόσμο που έχει διαχωρίσει ριζικά την έννοια της ανάπτυξης από την έννοια της ευθύνης, μετατρέποντας τη γη μας σε ένα μολυσμένο θερμοκήπιο. Έναν κόσμο που «παίζει» με τα πάντα ακόμη και με την επιβίωση του. Αχτίδα ελπίδας για την αντίστροφη αυτής της κατάστασης αποτελεί το γεγονός, ότι λίγο πριν παρέλθει το θερμότερο έτος που έχει καταγραφεί, στο Παρίσι (12/12), κατά την διάρκεια της Παγκόσμιας Συνδιάσκεψης  για το Κλίμα (COP21), υπεγράφει από 195 χώρες, μια νομικά δεσμευτική συμφωνία για την προστασία του κλίματος. Σύμφωνα με την Greenpeace, αυτή η συμφωνία στέλνει στην «άσχημη πλευρά της ιστορίας» την ενέργεια από ορυκτά καύσιμα, η οποία συνιστά και την κύρια αιτία για την υπερθέρμανση του πλανήτη μας. 

            Τέλος, υπάρχει και ένα άλλο φως, το Εν Δυνάμει. Το εσώτερον  φως, το φως της αγάπης. Αυτό που φωτίζει την έκφραση των ανυπόκριτα καλοσυνάτων ανθρώπων, εκείνων που δεν φοβούνται το άγγιγμα της λάσπης του άλλου. Αυτό που ζωγραφίζει το φωτοστέφανο στους Αγίους. Αυτό το φως της αγάπης, άναψε στο κόσμο μας ο Χριστός, την γέννηση του οποίου θα γιορτάσουμε σε λίγες ημέρες.

            Ο Χριστός δια της Καινής Διαθήκης διεύρηνε την αντίληψη περί Θεού. Στον θεό γεννήτορα, τον αυστηρό και άτεγκτο τιμωρό της Παλαιάς Διαθήκης, έναν εγωιστή Θεό, όχημα για την εισβολή του μονοθεϊσμού στην Ιστορία, προσέθεσε την καθοριστικότερη διάσταση του, αυτήν του «Πατρός». Την λέξη της πεπερασμένης γλώσσας μας, που μπορεί να σημαίνει την ελευθερία, ως αυτοαίτια της ύπαρξης μας. Ο Χρ. Γιανναράς γράφει σχετικά « Η λέξη Θεός όπως και γονιός σημαίνει λογικά προκαθορισμένη ύπαρξη. Η λέξη πατήρ σημαίνει ελεύθερη επιλογή. Υπάρχει ο πατήρ επειδή ελεύθερα θέλει να υπάρχει και θέλει να υπάρχει επειδή αγαπάει. Αγάπη είναι η πληρωματική ελευθερία, η τελική απουσία κάθε υπαρκτικής ιδιοτέλειας. Δεν είναι ηθικό ιδίωμα του πατρός, συμπεριφορικός προσδιορισμός, η αγάπη. Είναι τρόπος του να υπάρχει, υπάρχει επειδή είναι ο πατήρ. Και ο Πατήρ της θρησκείας μας, γεννά τον Υιό και εκπορεύει το Πνεύμα το Άγιο. Η εγκοσμίκευση αυτού του αγαπητικού τρόπου ζωής, έγινε μέσω της γέννησης (ενσάρκωσης) του Υιού δια της Θεοτόκου, γι’ αυτό έστω και ασύνειδα, είναι η αγαπημένη απανταχού των Χριστιανών, είτε ως Παν-αγία είτε ως Ma-donna (η Κυρία μου).

            Η πραγμάτωση αυτής της απεριόριστης Αγάπης, που επαγγέλλεται και η γέννηση του Χριστού, αγκαλιάζει τους πάντες και τα πάντα. Είναι η αγάπη που μας δίνει την απέραντη ελευθερία, πέρα από κάθε νομοτελειακή αναγκαιότητα (αγάπα και κάνε ότι θες). Η αγάπη αυτή, ως προς τον συνάνθρωπο μας, προσδιορίζεται από την φιλαλληλία και την αλληλεγγύη και όχι από την φιλανθρωπία και τον οίκτο. Αυτή η αγάπη, υπό εξαφάνιση σήμερα, είναι που φέρνει την αληθινή ευτυχία και όχι οι ψευδείς επετειακές απεικονίσεις της.

            Στο να ακολουθήσουμε τον δια της αγάπης τρόπο ζωής, συνηγορεί και το προσωρινό της ύπαρξης μας. Ο Άγγλος ποιητής της βικτωριανής περιόδου Τζέραρντ Μάνλεϊ Χόπκινς, στο ποίημα του «Είμαι όπως το πέρασμα ενός κομήτη» (I am Like a Slip of Comet..) αναφέρει ότι το πέρασμα ενός κομήτη θυμίζει τον ανθρώπινο βίο: έρχεται από μια άβυσσο, γίνεται ολόφωτος χάρη στον ήλιο, ώσπου χάνεται ξανά μέσα στο αχανές σκότος. Γι’ αυτό και κλείνω το κείμενο με τους στίχους του Ντίλαν Τόμας «εξοργίσου, εξοργίσου ενάντια στον θάνατο του φωτός».

Ε π ί λ ο γ ο ς

Ότι μετριέται δεν αξίζει, ότι αξίζει δεν μετριέται

            Η ιδέα της φιλανθρωπίας, αρχίζει να αναπτύσσεται στη Μεσαιωνική πόλη για να αντιμετωπισθεί η απειλή από τον πληθυσμό των περιθωριακών που η ίδια εκτρέφει. Σήμερα, αποτελεί ένα στοιχείο άμυνας των βολεμένων, έναντι της απειλής των φτωχών, των ανέργων, των περιθωριακών. Η  οικονομολόγος Κλερ Γκοντιάνι την ορίζει «ως την εξεύρεση λύσεων για τα υποβόσκοντα προβλήματα».

            Στην καρδιά της δημόσιας φιλανθρωπίας, ενεδρεύει το αμάρτημα της υπεροψίας, διότι έχει στόχο την αφασική ευφορία των τυχερών, μέσω της στιγμιαίας συγκίνησης που αυτή παρέχει. Λατρεύει την δυστυχία, διότι μέσω των σχετικών φιλανθρωπικών εμποροπανηγύρεων ικανοποιεί τον εγωιστικό της οίκτο. Γι’ αυτό μπορούμε να θεωρήσουμε ότι  η ανακούφιση των ευεργετούμενων δεν αποτελεί σκοπό, αλλά ένα απλό μέσο επίδειξης, αντιμετατιθέμενο από τον δεξιοτέχνη δωρητή.

            Ο Ευγένιος Αρανίτσης   με τον εμφαντικό του λόγο αναφέρει σχετικά «Η φιλανθρωπία ήταν μια συμπόνια πάντοτε ετοιμόλογη, δίχως απορίες, φανατική, στρατευμένη και κουφή. Μια συμπόνια κατάλληλη να τιμηθεί σε διεθνείς εκστρατείες υπέρ της ιδέας της αφηρημένης αλληλεγγύης, και συνδέονταν απ’ τη φύση της με γιγαντιαία ιδρύματα, γνωστά για τις μεγαλοπρεπείς απονομές βραβείων από επωνύμους. Κατέληγε, έτσι, πρώτη ύλη ενός θεάματος, του οποίου το μυστικό ήταν η διανομή των περισσευμάτων που παρήγαγε ο πλούτος, ως υπό διαχείρησιν απόβλητο των κοινωνικοοικονομικών κυκλωμάτων. Ήταν, επομένως, μια συμπόνια που, μολονότι ωφελούσε κατά τι, ή κατά πολύ, αποτύγχανε να ενώσει τους ανθρώπους με τα δεσμά της γνωριμίας, αφού καμιά γνωριμία δεν ήταν εφικτή, εκεί που ευημερούσαν- οι αριθμοί- η συμπόνια έλεγχε απλώς τους καταλόγους της».

Σ α ν   ε π ιδ ό ρ π ι ο

Κλαυσίγελως

           

Αυτό είναι το εικονίδιο που αναδείχθηκε ως η «λέξη» της χρονιάς. Είναι η πρώτη φορά που αυτό που προστίθεται στο λεξικό του εκδοτικού οίκου Oxford, δεν είναι λέξη αλλά σύμβολο. Ένα εικονίδιο που καθιερώθηκε από τους χρήστες των κινητών τηλεφώνων για να δηλώσουν το συναίσθημα «κλαίω από τα γέλια».

            Ένα εικονίδιο «ταμάμ», για να περιγράψει τα συναισθήματα των εταίρων μας για τα τεκταινόμενα στη χώρα μας το τρέχον έτος.

• Ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο Πάκης ρε, ο Ανάξιος, Πρόεδρος της  Ελληνικής Δημοκρατίας
• Ο Τσίπρας, ο Νήπιος πρωθυπουργός
• Η Παραφύση, ένας καθεστωτικός σουρεαλισμός
• Η Μπαρουφάκειος περίοδος
• Το Δημοψήφισμα που ανέδειξε ως κερδισμένους τους χαμένους
• Τραπεζική αργία και έλεγχος κεφαλαίων
• Η πρώτη φορά Αριστερά, τρίτη φορά Μνημόνιο
• Δεύτερη φορά εκλογές μέσα σε 7 μήνες
• Η Παραφύση 2
• Η συνολική ζημιά για τη χώρα, που ανέρχεται στα 100 δις €.

Εδώ όμως είναι, που τους κόβονται τα γέλια, συνειδητοποιώντας, ότι είναι αυτοί που εν τέλει κλήθηκαν, μέσω νέου δανεισμού να καλύψουν την ζημιά που επέφερε η διακυβέρνηση του Νηπίου (Τσίπρας) στη χώρα του.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Θα επιμένω να επισημαίνω, ότι η αποδεδειγμένη ανικανότητα του Νηπίου και της Παραφύση, έχει βάση πολιτισμική και ως εκ τούτου δύσκολα αντιμετωπίσιμη.  Ο Νήπιος και πολλά μέλη των Παραφύση, διατέλεσαν διακεκριμένα μέλη της πρώτης Μεταπολιτευτικής γενιάς, τότε που οι γονείς στην πλειονότητα τους, άρχισαν να συγχέουν την ελευθερία με την ελευθεριότητα και να αποσύρουν την έννοια των ορίων από την ανατροφή των παιδιών τους. Έτσι δημιουργήθηκε το φυτώριο των νάρκισσων τυραννίσκων. Αυτό εξέθρεψε, όλους αυτούς που οδήγησαν σε εκφυλισμό την Δημοκρατία μας και σε χρεοκοπία την χώρα μας. Δηλαδή τους εσαεί νήπιους ανθρώπους, τα στελέχη της κρατικοδίαιτης οικονομίας, την πλειονότητα των απασχολούμενων στο Δημόσιο Τομέα, τα κομματικά και συνδικαλιστικά στελέχη που εδραίωσαν το μίσος μεταξύ των κομμάτων. Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει σχετικά «Οι καταστροφές του 2008, οι λεηλασίες, οι εμπρησμοί, η κατάλυση της εννόμου τάξεως στην πρωτεύουσα και άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας, είναι το επίτευγμα των γονιών των κουκουλοφόρων. Μανάδες και πατεράδες, που δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ για την αγωγή και την εκπαίδευση των παιδιών τους, μεθυσμένοι από την ευμάρεια που σάρωσε με την ευκολία επιδημίας τυφώδους πυρετού την ελληνική κοινωνία, εθισμένοι στην αυθαιρεσία, πελάτες του πολιτικού συστήματος…Τα μεσαία στρώματα, ο κύριος όγκος της ελληνικής κοινωνίας, απεργάστηκαν την καταστροφή τους, γιατί δεν φρόντισαν τα παιδιά τους».

      Ο Νήπιος επιμένει να μην χάνει ευκαιρία να μας υπενθυμίζει με τις ενέργειες του, πόσο εν τέλει επικίνδυνος είναι, εξαιτίας των ασυνήθιστα περιορισμένων ορίων του σε παιδεία, γνώση του κόσμου και κοινωνική πείρα. Δηλαδή την εντυπωσιακή του άγνοια για οτιδήποτε άλλο, πλην των τακτικισμών του εγχώριου πολιτικού παιχνιδιού. Αποτέλεσμα η λαϊκή μάζα ΚΔΟΑ, να τον θεωρεί ακόμη, αρκούντως σοβαρό και ικανό, ώστε να του αναθέσει για δεύτερη φορά μέσα σε ένα χρόνο την διακυβέρνηση, σε μια περίοδο κρίσιμη για τη χώρα.

      Επεισόδιο 1^ο . Η Παραφύση 2, επέλεξε παραφύση να επιβάλλει ειδικό τέλος στον οίνο, αντί των σκληρών αλκοολούχων ποτών, ως ένα από τα αντισταθμιστικά οικονομικά μέτρα, για την απόσυρση της επιβολής του ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση. Αγνοεί ο Νήπιος ότι ο οίνος μαζί με τον σίτο και το έλαιον αποτελούν την τρισυπόστατη καρδιά της διατροφικής και όχι μόνο, κουλτούρας μας. Αγνοεί ο Νήπιος ότι ο οίνος μαζί με τον άρτο, στην θρησκευτική μας κουλτούρα, είναι αυτά που κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας, μετουσιώνονται στα «Αγία των Αγίων», σε «Αίμα και σώμα Κυρίου». Αγνοεί ο Νήπιος ότι ο οίνος, στην κουλτούρα μας, καθρεφτίζει καλύτερα από κάθε τι την ίδια μας την ζωή, που είναι συγχρόνως ελκυστική αλλά και απάνθρωπη. Όπως στην κατανάλωση του οίνου, έτσι και στην διάρκεια της ζωής, συνυπάρχει η ηδονή και ο πόνος, η χαρά και η θλίψη, τα όνειρα και η πραγματικότητα, η δημιουργία και η καταστροφή, το έλλογο και το παράλογο.

Επεισόδιο 2^ο . Κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Νηπίου στο Ισραήλ (26-11-15), ο πρωθυπουργός του, Μπενιαμίν Νετανιάχου, στη διάρκεια των κοινών δηλώσεων, εκστόμισε την μεγάλη αλήθεια για την κατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα μας. Μια κατάσταση απολύτως ορατή στο εξωτερικό, την οποία ο Νήπιος σιωπώντας, αποδέχθηκε «Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας εφαρμόζει μια ολοκληρωτική Δημοκρατία», διευκρινίζοντας, ότι κάνει αυτό που αυτός νομίζει σωστό και όχι αυτό που θέλει ο λαός, δηλαδή τις προεκλογικές του υποσχέσεις, με τις οποίες προσφάτως υφάρπαξε για δεύτερη φορά την ψήφο του.

Επεισόδιο 3^ο . Αμετροέπεια και ερασιτεχνισμό επέδειξε ο Νήπιος, επιτρέποντας στο Μαξίμου, να δημοσιοποιήσει στον λογαριασμό του στο twitter, το περιεχόμενο συνομιλίας του, με τον Τούρκο ομόλογο του Αχμέτ Νταβούτογλου, στο περιθώριο της συνδιάσκεψης Ε.Ε.-Τουρκίας για το προσφυγικό (29-11-15), στο οποίο ανέφερε το «ευτυχώς οι πιλότοι μας δεν είναι τόσο νευρικοί, όσο οι δικοί σας απέναντι στους Ρώσους». Αυτή η ασυνήθιστη στη διπλωματία κίνηση, έκανε τον γύρο του κόσμου, με τα μεγαλύτερα μέσα ενημέρωσης να εκφράζουν τουλάχιστον την έκπληξη τους. Η αντίδραση του Τούρκου πρωθυπουργού άμεση, με tweet, και σε ύφος πατερναλιστικό, ανάγκασε το Μαξίμου να αποσύρει από τον ευρωπαϊκό λογαριασμό του Νηπίου, τα σχετικά tweets, διατηρώντας τα στον εγχώριο (κουτόχορτο για το ποίμνιο του).

Σκίτσο Ανδρέα Πετρουλάκη

Ο Νήπιος δεν μπορεί να αντιληφθεί, ότι ο πολιτικός ηγέτης, πρέπει να αποφεύγει τις ανούσιες κινήσεις πρόσκαιρου εντυπωσιασμού, γιατί αυτές συχνά γυρίζουν μπούμερανγκ και καταλήγουν σε προκλητικές και ενίοτε εξευτελιστικές αναδιπλώσεις.  Αυτά ισχύουν για την εξωτερική όσο και την εσωτερική πολιτική σκηνή. ΟΨΟΜΕΘΑ…

Επεισόδιο 4^ο. Ο Νήπιος στην πρόσφατη συνέντευξη του στην ΕΡΤ(8/12), αφού ανεθροίαστα μας μίλησε για κουλτούρα συναίνεσης (καθαρός σουρεαλισμός), μας πούλησε και εθνοκεντρικό λυρισμό, μια εξαιρετική σος για το κουτόχορτο που σερβίρει στους υποστηρικτές του. Σαν νέος Δον Κιχώτης, υπέδειξε τον «ανεμόμυλο του ΔΝΤ», χωρίς τον οποίο δεν «δουλεύει» το χρηματοδοτικό πρόγραμμα για την χώρα μας, σαν το νέο δαίμονα, τον νέο εχθρό μας. Μετά την σχετική αντίδραση της Ε.Ε. και την άτακτη υποχώρηση του, ελπίζω ο Νήπιος να μην σερβίρει σαν νέα σος την αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους, η οποία θα μας πέσει πολύ καυτερή. Τέλος μετονόμασε το αβυσσαλέο κενό,το μπάχαλο στη μεταναστευτική πολιτική των Παραφύση, σε «ανθρωπισμό». Σκεφθείτε και οι Μαροκινοί (η χώρα τους βρίσκεται απέναντι στην Ισπανία), προτιμούν να κάνουν το μεγάλο ταξίδι, για να περάσουν στην Ε.Ε. μέσω της χώρας μας, της χώρας χωρίς θαλάσσια σύνορα, της χώρας που κατήργησε τα κέντρα κράτησης και δίνει απριόρι εξάμηνη άδεια παραμονής. Είδομεν στην Ειδομένη.

Επεισόδιο 5^ο. Κατά την πρόσφατη επίσκεψη, του Νηπίου στην Τουρκία, στην συνάντηση του με τον Πατριάρχη, αυτοπροσδιορίστηκε αμέσως, με την χειραψία, ως «άθεος Χριστιανός». Ο Πατριάρχης ακόμα γελάει…Η γελοιότητα του γίνεται και παγκόσμια, όταν τον ακούν-ακούμε, να αποκαλεί δημόσια «Φρανσουά» τον Γάλλο Πρόεδρο, «Αχμέτ» τον Νταβούτογλου και «Τζον» τον Αμερικανό ΥΠΕΞ, Κέρι.

ΚΑΛΑ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ

ΤΟ         ΝΕΟ         ΕΤΟΣ

2016

2016

2016

                                                                         

Τα φετινά Χριστούγεννα το άστρο της Βηθλεέμ θα υποκαταστήσει η πανσέληνος, είχε συμβεί το 1977, θα ξανασυμβεί το 2034.

Μότο της νέας χρονιάς το φιλόσοφα (filosofa). Νεολογισμός από την ελληνική λέξη φιλοσοφία και την αγγλική sofa (καναπές), μας προτρέπει να βρισκόμαστε και αφήνοντας στην άκρη τα κινητά, να επικοινωνήσουμε ουσιαστικά με σκοπό αν όχι να εμβαθύνουμε, τουλάχιστον να «ξύσουμε» την επιφάνεια των πραγμάτων…

  

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

• Σχετικά με το επίκαιρο θέμα της επέκτασης του συμφώνου συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια, στην ανάρτηση της 8/12/14 με τίτλο «Αλλέως(2)»
• Σχετικά με την κλιματική αλλαγή στην ανάρτηση της 23/4/13 με τίτλο «Στο όνομα των πραγμάτων».
• Σχετικά με την ανατροφή των νέων μας, στην ανάρτηση της 1/9/12 με τίτλο «Οι νεοβάρβαροι».

Seedriker