Η κολυμπήθρα

«Για να διαπιστώσουμε το επίπεδο

της νοημοσύνης ενός ατόμου ή ενός έθνους,

εξετάζουμε το επίπεδο της μνήμης

του και αντιστρόφως» Ιμπν Χαλντούν

άραβας φιλόσοφος (1400 μ.χ.)

Η κολυμπήθρα της Βίβλου.

            «Τότε τον ρωτούσαν: Πως, λοιπόν, άνοιξαν τα μάτια σου; Εκείνος απάντησε: Ένας άνθρωπος που τον λένε Ιησού έκανε πηλό, μου άλειψε τα μάτια και μου είπε: πήγαινε στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ και νίψου πήγα εκεί λοιπόν, νίφτηκα και βρήκα το φως μου». (Κατά Ιωάννη 9:10,11).

Η κολυμπήθρα του παραμυθιού. Εκεί που το ψέμα υποκλίνεται στην αλήθεια.

Ένα παραμύθι θα σας πω, κάπου στον κόσμο αυτό υπάρχει ένα χωριό…

Ένα χωριό που το λένε, το χωριό του «πάντα σήμερα». Σαράντα χρόνια πριν, ένας πλανερός άνθρωπος με αριστερό-τεχνικά κόλπα, άρχισε να πλανεύει τους χωρικούς, κάνοντας να ξεχνούν το χθες και να μην σκέφτονται το αύριο. Σήμερα, λίγοι οι απλάνευτοι οι χωρικοί, οι μόνοι που δεν ξέχασαν να θυμούνται, οι                Α-ληθινοί.

Όταν ο άνθρωπος ξεχνά έρχονται μπόρες και δεινά…

Για να τα βγάλουν πέρα με τα δεινά, στην αλάνα του χωριού, έχουν στήσει ένα παλκοσένικο. Εκεί ανεβάζουν κάθε τόσο, παραστάσεις, με μεγαλύτερη, αυτή της Λησμονιάς. Τότε είναι που ανεβάζουν στη σκηνή την «κολυμπήθρα της τύφλας μας», έτσι την λένε οι Αληθινοί. Εκεί ρίχνουν τα δεινά που οι ίδιοι προκαλούν, για να ξεπλένουν το «πάντα σήμερα».

Την πλάνη να διαλύσουν δεν μπορούν, μόνο αυτοί αν θελήσουν θα σωθούν, τα γύρω χωριά το προσπαθούν…

Στα γύρω χωριά λένε πως εκεί ζουν άνθρωποι που τους θρέφει το ψέμα, άνθρωποι αδιόρθωτοι, άνθρωποι που μαζί με τον τόπο τους καταστρέφουν και τους εαυτούς τους, άνθρωποι που τους δείχνουν τι δεν πρέπει να κάνουν, για να ζουν αυτοί καλά και όλοι τους μαζί καλύτερα.

Γύρω φέρνει στα χωριά, με δύο λόγια κάτι φοβερό, έτσι το άκουσα, έτσι θα σας το πω…

Ένας νέος καταφερτζής, που τον λένε Στρεψιάδη, μαζί με τον κολλητό του, κάποιον που είχε καεί από παιδί, αφύσικη παρέα, που γίνονταν φυσική, γιατί και οι δύο ήταν από μαγαρισμένες οικογένειες. Αυτοί λοιπόν με κόλπα απ’ τα παλιά, μαγγάνευσαν την κόρη του χωριού την ποθητή, την Οθώρα. Την παρέσυραν, την αποπλάνησαν αφήνοντας την έγκυο. Η Οθώρα από την στεναχώρια της γέννησε πρόωρα, ένα επταμηνήτικο τερατάκι, ήταν ερμαφρόδυτο, δεν είχε αριστερό χέρι, το δεξί ήταν πιο κοντό και είχε γυναικείο πρόσωπο ζωη-ρό, με μαύρα μακριά μαλλιά. Το είδαν οι αληθινοί και είπαν ανουσιούργημα. Δεν πρόλαβαν να τελειώσουν την κουβέντα τους και ένας συρφετός πλαλούσε για το παλκοσένικο. Μπροστά ο Στρεψιάδης με τον καμένο, τραβούσαν την Οθώρα με το τερατάκι, ακολουθούσαν οι συγγενείς και πίσω τα δουλικά τους. Οι Αληθινοί κτύπησαν τις καμπάνες για να μαζευτεί το χωριό. Οι μισοί του χωριού κλείσαν τ’ αυτιά τους και κλείστηκαν στα σπίτια τους. Τα κουμάσια του χωριού, μαυροντυμένοι, παράμερα, είχαν μαζέψει αρκετούς που αποχωνωμένοι περίμεναν να χρυσώσει η αυγή. Ο Στρεψιάδης ανέβασε στη σκηνή την «κολυμπήθρα της τύφλας μας» και βούτηξε το τερατάκι. Όταν το σήκωσε ψηλά, χέρι-χέρι με τον καμένο και όλα τα δουλικά μαζί, βροντοφώναξαν «αυτό είναι το καλό, το πιο όμορφο μωρό».

Νεφέλες ξαφνικά, αστραπές φώτισαν τα βουνά, αυτόπτης μάρτυς μου μιλά…

Άνοιξαν οι ουρανοί, ανεμοστρόβιλοι, κεραυνοί και μια φωνή από ψηλά τον Στρεψιάδη ρωτά; «αριστερά πας όπως εσύ κοιτάς ή όπως εγώ κοιτώ;». Οι αληθινοί κατάλαβαν, οιωνός είπαν μερικοί και πήραν το δρόμο για τα σπίτι τους. Τα φώτα στην ταμπέλα του παλκοσένικου τρεμόπαιξαν, πριν σβήσουν, ίσα που άφησαν να φανεί το έργο που θα παίζονταν, «Δεύτερη φορά παραφύση», quest star: Θεοδόσης Πελεγρίνης.

Ενσταντανέ από την παράσταση «δεύτερη φορά παρά φύση» *

Εγώ είδα, λέει-τους δυο διαρρήκτες πίσω απ’ τις γρίλιες

 να παραβιάζουν την απέναντι πόρτα- δε φώναξα διόλου

είχε φεγγάρι φαίνονταν καθαρά τ’ αντικλείδια τους

και τα στολίδια του γύψου στον τοίχο. Περίμενα πρώτα

 να φωνάξουνε οι άλλοι από δίπλα. Κανένας δεν φώναξε.

Στίχοι από το ποίημα «Αυτόπτης μάρτυς» του Γιάννη Ρίτσου.

Η κολυμπήθρα της ελπίδας

            Η μόνη ελπίδα για σένα, ψηφοφόρε του ΣΥΡΙΖΑ είναι η αναβάπτιση σου, στην «κολυμπήθρα της ξε-τύφλας» που έστησα αποκλειστικά για σένα. Εκεί με ανάδοχο τον ίδιο τον εαυτό σου, θα ομολογήσεις το αυτονόητο λέγοντας: «απεταξάμην τον λαϊκισμό και συντάσσομαι με την νομιμότητα, στην προσπάθεια επαναθέσμισης μιας λειτουργικής δημοκρατικής πραγματικότητας στην χώρα μου». Επίσης το «πιστεύω, ότι η εκπλήρωση των πάσης φύσεως υποχρεώσεων μου προς την πολιτεία, αποτελεί το προαπαιτούμενο για την κάθε διεκδίκηση δικαιώματος μου». Τότε θα σου αποδωθεί από την πολιτεία, το όνομα ΠΟΛΙΤΗΣ και εγώ θα σου ευχηθώ, το ΚΑΛΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ.

            Τότε θα αντιληφθείς το «ρεσιτάλ του ΣΥΡΙΖΑϊκού νεοπασοκισμού» (Ν. Μπογιόπουλος), του οποίου εσύ υπήρξες θύμα. Δηλαδή άλλα λέω, αλλά εννοώ, άλλα πιστεύω και άλλα κάνω. Θα αντιληφθείς το απύθμενο θράσος του, να σου εμφανίσει το δικό του μνημόνιο σαν «κοινωνική δικαιοσύνη», τα δικά του ψέματα σαν «ειλικρίνεια», το ξεπούλημα των δικών του προηγούμενων διακηρύξεων σαν «στάση ευθύνης» και την διαπραγματευτική του τακτική με την Ευρωζώνη σαν «διεθνοποίηση του ελληνικού προβλήματος’, εμπλουτίζοντας έτσι την διεθνή πολιτική ορολογία με έναν νέο όρο. Πρόκειται για τον πολιτικά ορθό ευφημισμό «διεθνοποίηση αλλά ελληνικά», που σημαίνει, διασυρμο-ξεφτίλα (Grinteruationality).

       Τότε θα αντιληφθείς ότι το πραγματικό σου πρόβλημα, αυτό που σε οδήγησε στην θυματοποίηση σου, αποτελεί το μείζων πρόβλημα της χώρας μας. Δεν κατορθώσαμε, ως λαός, ενσυνειδήτως να περάσουμε στην νεωτερικότητα, δηλαδή στην ενεργοποίηση της λογικής και όχι του συναισθήματος ως άμυνα απέναντι στις αντιξοότητες, με αποτέλεσμα την αποστροφή μας για το κοινό νου και ανεπάρκεια πρακτικού πνεύματος. Έτσι το συλλογικό μας ασυνείδητο, αποικειοποιήθηκε από στείρα άρνηση και θεωρίες συνωμοσίας, για να συγκαλύπτει την αδυναμία μας να συμπορευτούμε με τον ορθολογισμό του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η ριζική αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος είναι καθαρά θέμα ανάλογης παιδείας, η οποία δυστυχώς καρκινοβατεί στη χώρα μας. Ο Αδαμάντιος Κοραής το είχε επισημάνει, θεωρώντας ότι η Ελληνική Επανάσταση γεννήθηκε πρόωρα, μιας και το Έθνος δεν είχε παιδεία για να αναλάβει μόνο του, τις τύχες του. Λίγες δεκαετίες μετά ο Αλ. Παπαδιαμάντης συμπλήρωσε «Αλλά το πλείστον κακόν οφείλεται αναντιρρήτως εις την ανικανότητα της ελληνικής διοίκησης. Θα έλεγε τις, ότι η χώρα αυτή ηλευθερώθει επίτηδες διά ν’ αποδειχθεί ότι δεν ήταν ικανή προς αυτοδιοίκησιν…» («Βαρδιανός στα σκόρκα» - 1893).

            Τότε θα αντιληφθείς γιατί στη χώρα μας, ενώ υπάρχει πατριωτισμός, δεν υπάρχει συλλογική συνείδηση. Γιατί, δεν κατορθώσαμε από την ηθική του φρονήματος να μεταπηδήσουμε στην ηθική της ευθύνης.

            Τότε θα αντιληφθείς ότι  η τελευταία ευκαιρία, αυτοβούλως να αλλάξουμε παρουσιάστηκε με την Μεταπολίτευση. Μία ευκαιρία που χάθηκε διότι ο ΠΑΣΟΚΟλαϊκισμός τσαλαβουτώντας  σε κολεκτιβίστικες αξίες της Αριστεράς μας βύθισε σε αυτό που αποκαλείται νοοτροπία ΠΑΣΟΚ, της οποίας την επιβίωση ανέλαβε εργολαβικά τα χρόνια της κρίσης ο ΣΥΡΙΖΑ-λαϊκισμός. Η νοοτροπία ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο διαχύθηκε και διάβρωσε μέχρι και την ελληνική Δεξιά, αλλά πήρε και την μορφή δικαιωμάτων. Ο «αγώνας» έστω και αν γίνεται από τους ελάχιστους εις βέρος των πολλών η αποσύνδεση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, η αντίληψη του «κεκτημένου» είναι από τα πιο διαβρωτικά.

            Τότε θα αντιληφθείς γιατί «όπως λέει και ένας φίλος μου, του οποίου η οξυδέρκεια, συγκρίνεται με τον κυνισμό του, ο καθένας μας κρύβει μέσα του, από δύο έως τρεις πασόκους. Αηδιαστικό αλλά αληθινό. Ψαχθείτε…» (Στέφανος Κασιμάτης).

Τότε θα αντιληφθείς ότι αυτό που ζούμε στα χρόνια της κρίσης οφείλεται στην οριστική σύγκρουση της απροσάρμοστης Ελλάδος με τον Ευρωπαϊκό Ορθολογισμό. Και είναι πραγματικά δύσκολο να το αντιληφθείς, γιατί ο ανορθολογισμός είναι τόσο καλά μοιρασμένος στον δημόσιο βίο μας, ώστε να περνά απαρατήρητος.

            Τότε θα αντιληφθείς ότι το πρόβλημα του Τσίπρα είναι κυρίως πολιτισμικό. Τα τεράστια κενά γνώσεων και εμπειρίας που έχει, τον δυσκολεύουν να αντιληφθεί τον σημερινό κόσμο και το χειρότερο δεν έχει συναίσθηση της άγνοιας του. Το επικοινωνιακό του περιτύλιγμα μόνο την λαϊκή μάζα (ΚΔΟΑ) μπορεί να σαγηνεύσει. «Η δημοκρατία θα επιστρέψει στην Ευρώπη μέσω της Ελλάδας» εκστόμισε στην πρόσφατη ομιλία του στην γενική συνέλευση του ΟΗΕ. Τότε δεν ακούστηκαν γέλια, όπως κατά την παρουσίαση του στο ίδρυμα Κλίντον, άλλα ένα σούσουρο ενόχλησης για την κομπορρημοσύνη του πρωθυπουργού της δύσ-τυχης Ελλάδας.

Τότε θα αντιληφτείς γιατί ακόμη και η κυβίστηση του, έγινε με τελείως άτσαλο τρόπο, παρ’ ότι αποτελεί αγαπημένη άθληση (των πολιτικών) στα μέρη μας, από τον καιρό των ταυροκαθάψιων στην μινωϊκή Κρήτη.

Τότε θα αντιληφθείς γιατί στην προηγούμενη ανάρτηση μου ανέφερα ότι «η προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ είναι το lifestyle του ΜΑΛ-ΚΑ» αλλά και γιατί στο εξής θα αναφέρομαι στον Τσίπρα με το επίθετο Ο ΝΗΠΙΟΣ.

Στην Καταλονία της Ισπανίας πριν δέκα χρόνια ιδρύθηκε το κόμμα Cindadanous που στα ισπανικά σημαίνει οι «Πολίτες». Κόμμα του κέντρου οι Πολίτες προσέλκυσαν νέους ανθρώπους με βασικό σύνθημα την παραμονή της Καταλονίας στην Ισπανία. Οι αναλυτές συμφωνούν ότι οι επικείμενες βουλευτικές εκλογές στην Ισπανία, οι οποίες εκτός απροόπτου θα διεξαχθούν στις 20 Δεκεμβρίου, θα αλλάξουνε τον πολιτικό χάρτη της χώρας. Και παρ’ ότι τα βλέμματα τον τελευταίο χρόνο ήταν στραμμένα στους Podemos, το κίνημα των αγανακτισμένων που έγινε κόμμα στις αρχές του 2014 και απειλούσε την πολιτική ενηλικίωση της Ισπανίας τα τελευταία δεδομένα, στρίβουν τα βλέμματα στους Πολίτες. Στις τοπικές εκλογές στην Καταλονία (27/9/15) οι Πολίτες συγκέντρωσαν το 18% των ψήφων, ξεπερνώντας τα δύο μεγάλα κόμματα, το Λαϊκό και το Σοσιαλιστικό. Οι  τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η μάχη για την πρώτη θέση μεταξύ του κυβερνώντος Λαϊκού κόμματος και του Σοσιαλιστικού θα εξελιχθούν σε θρίλερ, δίνοντας 23,5% και 23,4% αντιστοίχως. Οι ίδιες οι δημοσκοπήσεις δίνουν την τρίτη θέση στους Πολίτες με 21,5% και στους Podemos το 14,1%. Ας ελπίσουμε  ότι ο νεαρός δικηγόρος Albert Rivera, επικεφαλής των Πολιτών θα είναι τελικά ο «ρυθμιστής» της νέας  κυβέρνησης συνασπισμού στην Ισπανία.

Απευθυνόμενος στο 43,47% του εκλογικού σώματος, που δεν προσήλθε στην «γιορτή τη Δημοκρατίας», το πληροφορώ ότι συνέβαλε τα μέγιστα στην επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό αποδεικνύεται, σύμφωνα με τους ειδικούς, από το ότι το  exit pall απέτυχε να προβλέψει το εύρος της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, γεγονός που οφείλεται στο ότι, οι εν δυνάμει ψηφοφόροι του ήταν τελικώς οι «λιγότεροι απέχοντες».

Τέλος επειδή όλοι μας υπερηφανευόμαστε για το αρχαιοελληνικό μας παρελθόν, υπενθυμίζω τα λόγια του Περικλή στην δημηγορία του Επιταφίου (Θουκυδίδου Ιστορία) «Μόνο εμείς θεωρούμε πως είναι, όχι μόνο αδιάφορος αλλά και άχρηστος (αχρείος), εκείνος που δεν ενδιαφέρεται στα πολιτικά».

Ε π ί  λ ο γ ο ς

«Ο λαός είναι παντοδύναμος

μπορεί ακόμη και να αυτοκτονήσει».

Γιώργος Παπανδρέου

1)      «Ένας από τους μεγάλους κινδύνους της εποχής, που θα μπορούσε να αποβεί καταστροφικός για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, είναι η άνοδος του παράλογου, μπροστά στο οποίο πρέπει να επαγρυπνούμε» Ζακ-Λέ Γκοφ- Γάλλος ιστορικός (1924-2014).

2)      Ο Σούλτς θύμα του ορθολογισμού, που ταλαιπωρεί τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, ρώτησε τον Νήπιο (Τσίπρα), γι’ ‘άλλη μια φορά, γιατί συνεργάζεται ξανά με αυτό το «παράξενο ακροδεξιό μόρφωμα».

3)      Είναι θεός αυτός ο Νήπιος (Τσίπρας), διότι έκανε υφυπουργό Παιδείας τον Τεό, του θεάτρου και της φιλοσοφίας, τον Θεοδόση Πελεγρίνη. «Προφανώς η συμμετοχή του ως quest-star (κυριολεκτικά) στην κυβέρνηση, εκτός από τις πολιτικές συνδηλώσεις της, καλύπτει και ένα πολιτισμικό κενό, μετά την αποπομπή από το υπουργείο του Τάσου Κουράκη. Διότι, αν και διακρίνονται σε διαφορετικό είδος ο καθένας, αμφότεροι υπηρετούν την λογοτεχνία, και μάλιστα εμπνέονται από τα ποίκιλα υπαρξιακά, ψυχολογικά κ.α. προβλήματα των ανδρών της μέσης ηλικίας» (Στέφανος Κασιμάτης).

Σαν επιδόρπιο

Είμαστε ότι σκεφτόμαστε

      Για να αντιληφθείτε πλήρως το feeling της σημερινής κατάστασης στη χώρα μας, σας προσκαλώ να το συγκρίνεται με το feeling του περασμένου Οκτωβρίου. Τότε ένας άνεμος συγκρατημένης αισιοδοξίας έπνεε στη χώρα και τα Μ.Μ.Ε. τηλεοπτικά και διαδικτυακά, μονοπωλούσε η επίσκεψη της Αλαμουντίν, σχετική με το θέμα της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα. Η «κερκόπορτα» άλωσις αυτής της αισιόδοξης κατάστασης, είχε ταμπέλα που έγραφε «πρόωρες εκλογές λόγω αδυναμίας εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας». Ο «εφιάλτης» τελικά βρέθηκε. Και το όνομα αυτού, Φώτης Κουβέλης. Έτσι για να μην ξεχνάμε.

      Οι ιδεοληψίες της Παραφύση 2, είναι αυτές που την εμποδίζουν να αντιληφθεί ότι το δεύτερο μέρος της εξίσωσης για να ισορροπήσει κατ’ αρχάς η οικονομία της χώρας, πρέπει απαραιτήτως να περιλαμβάνει ιδιωτικές επενδύσεις. Όπως αναφέρει σχετική έκθεση του ΣΕΒ, χρειαζόμαστε 13 εκατομμύρια € επενδύσεις ετησίως, τα επόμενα 7 χρόνια, απλώς για να διατηρήσουμε το σημερινό χαμηλό επίπεδο διαβίωσης.

       Το κακό είναι ότι αυτές οι εξισώσεις του φυσικομαθηματικού πεδίου, που ισορροπούν στην πραγματικότητα, δεν τυγχάνουν της δέουσας εκτίμησης στη χώρα μας, καθ’ ότι το ενδιαφέρον «παλαιόθεν» έχει μετακινηθεί στο κοινωνικό πεδίο που βρίθει ιδεοληψιών. Η μετεμφυλιοπολεμική «μαθηματική» αθλιότητα του τύπου αριστερός= εθνικός μειοδότης κρατούσε για πολλά χρόνια τη χώρα διαμελισμένη. Σε αυτά τα χρόνια εδράζεται και η «εξίσωση» αριστερός=μάρτυρας, η οποία στα επόμενα χρόνια μετεξελίχθηκε σε αριστερός=φτωχός και αριστερός=προοδευτικός. Η μαθηματική αθλιότητα τα χρόνια της κρίσης είναι του τύπου αριστερός=αντιμνημονιακός=πατριώτης.

       Τέλος θα αντιληφθούμε πλήρως γιατί ο Πάμπλο Πικάσο είχε πει ότι «παίρνει πολύ χρόνο για να γίνεις νέος», αν αναλογιστείτε ότι σε ποσοστό 40% οι νέοι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ. Είναι οι ίδιοι που ενώ επιθυμούν διακαώς να ζήσουν σε χώρες της ελεύθερης οικονομίας, ψηφίζουν τους θιασώτες αποτυχημένων λατινοαμερικανικών ανελεύθερων οικονομικών μοντέλων, τύπου Βενεζουέλας. Είναι οι νέοι που ενώ διατείνονται, ότι δεν θέλουν να επιστρέψουν στο παλιό πολιτικό σύστημα, το οποίο και κατηγορούν δριμύτατα, με την ψήφο τους αποδεικνύουν ότι είναι κολλημένοι σε αυτό.

         Αυτό που ελπίζω, ακόμη και τώρα, είναι οι νέοι μας να αντιληφθούν ότι «ο Τσίπρας δεν είναι η αρχή του νέου, αλλά το τέλος του παλιού». (Φώφη Γεννηματά).

Seedriker

* τη φωτογραφία αυτή χρησιμοποίησε ως προμετωπίδα ο Στ. Κασιμάτης με την εξής λεζάντα : «τι είναι ; προφανώς βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Πώς τον λένε; Ούτε που θέλω να ξέρω».

Αποτελεί επίσης την ιδανικότερη οπτικοπούηση της προηγούμενης ανάρτησης με τίτλο : «προεκλογικώς και αντιαισθητικώς»  που αναφέρεται στην εισβολή του κιτς στην πολιτική σκηνή της χώρας μας και όχι μόνο. Η συνεχείς «μπαχαλοειδείς» καταστάσεις στη Βουλή, τα επακόλουθά της.