Miss Violence(1)

Πίσω από τις κλειστές πόρτες,

του μυαλού

1^η ΕΚΠΟΡΕΥΣΗ

Κατ’ αρχήν πρέπει να επισημάνουμε ότι κυριαρχία σημαίνει η δυνατότητα μιας οργανωμένης ανθρώπινης κοινότητας και στην πράξη αυτών που την κυβερνούν, να καθορίζει αυτή τη συμπεριφορά της, χωρίς διαταγές από καμία ανώτερη εξουσία, σ’ ένα συγκεκριμένο χώρο. Στους νεότερους χρόνους η έννοια της κυριαρχίας αποτελεί αντικείμενο θεωρητικής επεξεργασίας και κυρίως διαμορφώνει το διεθνές σύστημα, στηριγμένη αυτή τη φορά στο χώρο του έθνους-κράτους. Έτσι φθάνουμε στην έννοια της εθνικής κυριαρχίας, η οποία καθιερώνεται και στο νομικό επίπεδο, με αναγνώριση της ως τον ακρογωνιαίο λίθο στο οικοδόμημα της διεθνούς κοινωνίας. Τους μόνους περιορισμούς που επιδέχεται σήμερα, είναι αυτοί που τίθενται από τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, που κι αυτοί με τη σειρά τους διαμορφώνονται με συναίνεση των κυρίαρχων κρατών.Εδώ είναι απαραίτητο να υπενθυμίσουμε ότι τα έθνη-κράτη δημιουργήθηκαν μέσα από συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες με συνεκτικό τους στοιχείο την εθνική ιστορία (δημόσια ιστορία)², η οποία όπως όλες οι εθνικές αφηγήσεις, δομήθηκε επιλεκτικά και  μυθοποιητικά προκειμένου να ενισχύσει την εθνική συνοχή.

Όπως όλοι οι ανθρώπινοι θεσμοί έτσι και η εθνική κυριαρχία αποτελεί ένα μέσο για την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών, ηθικών και υλικών, όπως αυτές διαμορφώνονται από τις εκάστοτε ιστορικές συνθήκες ή όπως θα έλεγε ο Μαρξ, από την εξέλιξη των μέσων παραγωγής. Ως εκ τούτου η εθνική κυριαρχία δεν αποτελεί θεϊκή επιταγή, η παράβαση της οποίας καταδικάζει τον άνθρωπο στην «απώλεια». Οι ανθρώπινες ανάγκες, σε μια δεδομένη εθνική στιγμή της ιστορικής εξέλιξης, είναι δυνατόν να επιβάλλουν τον περιορισμό. Το πρόβλημα στην παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας είναι αξιολογικό. Δηλαδή η διαπίστωση μιας τέτοιας ανάγκης ως πραγματικής και ο καθορισμός της φύσης και της έκτασης της παραχώρησης. Το γεγονός της παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας συνέβαινε και πολύ περισσότερο συμβαίνει και σήμερα, εξαιτίας της αλληλεξάρτησης των κυρίαρχων κρατών που δημιουργεί η τεχνική εξέλιξη αλλά και η τάση συνένωσης τους σε μεγαλύτερους πολιτικούς και οικονομικούς σχηματισμούς. Η τάση συνένωσης ενυπάρχει στον άνθρωπο και είναι αυτή που οδηγεί τους πραγματιστές στον οραματισμό ενός παγκόσμιου κράτους, τους δε ρομαντικούς στην αναζήτηση-όνειρο του «επί της γης χαμένου παραδείσου».

Ως εκ τούτου οι αναφορές σύσσωμης σχεδόν της αντιπολίτευσης σε προδότες της συμπολίτευσης, επειδή συνομολόγησαν τις δανειακές συμβάσεις (Μνημόνια) αποδεικνύουν ή την ανεπαρκή αντίληψη τους περί της έννοιας της κυριαρχίας ή την προσπάθεια μυθοποίησης της, ή έναν άκρατο λαϊκισμό. Το γεγονός είναι ότι αντιπαρέρχονται τις προβλέψεις του Συντάγματος, για την δυνατότητα παραχώρησης μέρους των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας από το Κοινοβούλιο, όταν αυτό κρίνει ότι τα συμφέροντα της χώρας το επιβάλλουν, γεγονός άλλωστε που συμβαίνει συστηματικά με την είσοδο μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη. Θα ήταν ιδιαίτερα ωφέλιμο αν τακτικά θυμόμασταν ότι η νεώτερη πολιτική μας ιστορία εξελίσσεται βάσει του τρίπτυχου, ύβρις-νέμεσης-απο μηχανής θεός, της αρχαίας τραγωδίας, όπου τον ρόλο του «από μηχανής θεού» αναλαμβάνουν οι ξένοι. Αφετηριακό γεγονός η Ελληνική Επανάσταση της οποίας η επιτυχής έκβαση οφείλεται στην παρέμβαση των τριών Δυνάμεων, οι οποίες ως εκ τούτου μας επέβαλαν και τη Βασιλεία και το Βασιλέα, μιας και εμείς πολεμήσαμε περισσότερο μεταξύ μας παρά με τους Τούρκους.

2^η ΕΚΠΟΡΕΥΣΗ

Κατά τον Έγελο αντικείμενο της παγκόσμιας ιστορίας είναι η εξέλιξη της αρχής, που περιεχόμενο της είναι η συνείδηση της ελευθερίας. Στην αρχαιότητα οι Ανατολικοί λαοί αναγνώριζαν ότι ο τύρρανος ήταν ο μόνος ελεύθερος. Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι αναγνώριζαν ότι μόνο ορισμένοι είναι ελεύθεροι. Ο Αριστοτέλης μάλιστα μιλάει για «φύσει δούλους». Σήμερα ο αναπτυγμένος Δυτικός κόσμος αναγνωρίζει ότι ο άνθρωπος από τη φύση του είναι ελεύθερος, αλλά αυτή η φυσική ελευθερία πρέπει να περιοριστεί στην κοινωνία και στο κράτος όπου ο άνθρωπος συμμετέχει, εξέλιξη της επιλογής του να μείνει στατικός και να οργανωθεί σε πόλεις.

Στο κράτος η ελευθερία αποκτά την αντικειμενικότητά μέσω του νόμου, με αποτέλεσμα το συνεχές ζητούμενο του Δημοκρατικού πολιτικού πολιτισμού να είναι η ταύτιση του νόμου με την αληθινή θέληση των πολιτών. Άλλωστε «η λέξη ελευθερία παράγεται από το ελεύσομαι το μέλλοντα του έρχομαι γι αυτό είναι ερχόμενη. Δηλαδή αυτή που θα έρχεται, σ’ ένα χρόνο πάντα μελλοντικό, όσο οι άνθρωποι την κυοφορούν και αγωνίζονται γι αυτήν» αναφέρει ο Ν. Βαρδιάμπασης. Αντίρροπα στην ελευθερία του πολι-τισμένου ανθρώπου δρα η τάση του να διαφθείρει για ίδιον συμφέρον κάθε μορφή θεσμισμένης εξουσίας, την οποία καλείται να υπηρετήσει για μια λειτουργική κοινωνική πραγματικότητα. Το ίδιον συμφέρον στο περιβάλλον μιας άπληστης κοινωνίας της αγοράς, «όπου συντελείται με μεγάλη επιτυχία ο μετασχηματισμός του έχω σε είναι» (Στέλιος Ράμφος), σχηματοποιείται στην επιδίωκη συσσώρευσης πλούτου και της εσαεί παραμονής σε θέσης εξουσίας.

Ενισχυτικά στην διαδικασία απελευθέρωσης του πολι-τισμένου ανθρώπου, θα λειτουργήσει η επ-ανάσταση στην κοινωνική μας πραγματικότητα της έννοιας του «κοινωνικού κεφαλαίου». Η σημερινή οικονομική, κοινωνική και θεσμική κρίση αποτελεί την μεγάλη ευκαιρία ώστε τα επεισόδια κοινωνική αλληλεγγύης που παρουσιάζονται, ακόμη και αν υπάρχει η υποψία, ότι εν μέρει αποτελούν αποκύημα ενός ιδιότυπου συναισθηματικού εκβιασμού, να αποτελέσουν τα πρώτα «ψιλά» στη συσσώρευση του «κοινωνικού κεφαλαίου». Δηλαδή μιας διαδικασίας όπου η απίστευτη σφοδρότητα με την οποία «κυνηγιέται» η προσωπική επιτυχία, επί θυσία του δημοσίου συμφέροντος, θα δώσει τη θέση της στην επιδίωξη της καταξίωσης και μέσα από την προσφορά, πάνω από προσωπικά συμφέροντα³. Δηλαδή τη δημιουργία ενός κεφαλαίου που συσσωρεύει «κέρδη» από την κοινωνική μας προσφορά ,η οποία θα λειτουργήσει ενισχυτικά στην προσπάθεια επαναθέσμισης της κοινωνίας μας. Μιας προσφοράς, κοινωνικά αναγνωρισμένης, που θα αφυπνίσει την αυτό-εκτίμηση μας και θα αυξάνει την κοινωνική μας καταξίωση. «Ο δάσκαλος του χθες με το μικρό εισόδημα αλλά με την μεγάλη εκτίμηση από την κοινότητα, να ξανααποικιοποιήσει το φαντασιακό μας». 

3^η ΕΚΠΟΡΕΥΣΗ

Σήμερα από όλη την αντιπολίτευση με μικρές εξαιρέσεις, παρέχεται αφειδώς η «καραμέλα της ανατροπής», ειδικά σε κάθε θιγόμενο του ευρύτερου δημόσιου τομέα και γενικά σε όλους για χρήση κατά περίπτωση. Όλοι όμως πρέπει να γνωρίζουν πριν την «πιπιλίσουν», την πικρή γεύση που αφήνει στο τέλος, διότι όλες οι ανατροπές-εξεγέρσεις στο τέλος, χειραγωγήθηκαν από εκείνους που ξέρουν να καπελώνουν τους άλλους και να καρπούνται τα ηθικά και υλικά οφέλη. Το χειρότερο που επιβεβαιώνεται κάθε φορά, είναι ότι οι απλοί άνθρωποι κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες, μπορούν πανεύκολα να μετατραπούν σε εγκληματίες, με δεκάδες άλλοθι και σχεδόν πάντα με την συνείδηση υπνωτισμένη από την «ντόπα» του λαϊκισμού.

Η μόνη ελπιδοφόρα λύση στην υπέρβαση της σημερινής οικονομικής, κοινωνικής και θεσμικής κρίσης αποτελεί η συζήτηση (συν+ζήτηση, η από κοινού αναζήτηση) και δια-λόγου να καταλήγουμε σε αποφάσεις για την υπέρβαση της. Να επ-αναστήσουμε δηλαδή την «διαλογική» δημοκρατία την οποία νέκρωσε η προσπάθεια επιβολής, της μιας και μοναδικής άποψης του κάθε πολιτικού χώρου με ιδεολογική επίφαση, η οποία λειτουργούσε τελικά ιδεοληπτικά και άλλοθι την συμμετοχή σε «συζητήσεις κωφών». Αποτέλεσμα μια δημοκρατία που εξαντλεί τον διάλογο στα «τηλεπαράθυρα» και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αναζητεί την λύση των προβλημάτων στην επίσπευση της επόμενης προεκλογικής αναμέτρησης, που θα «οργανωθεί» και πάλι διπολικά, ως «πολιτική ή χάος». Η κριτική σκέψη που απαιτεί η διαλογική δημοκρατία, το πιο επώδυνο πνευματικό πολίτευμα, συντελεί στην απαγκίστρωση από αυταπάτες και τις υποτιθέμενες βεβαιότητες, αποδεχόμενη εξ αρχής ότι η προσωπική άποψη δεν είναι εξ ορισμού και ελεύθερη. Είναι αυτή που μετατρέπει τον λαό σε πολίτες.

Αυτοί που αντιστέκονται σθεναρά σε αυτή την προοπτική είναι οι εργασιακές ομάδες που συναποτελούν τον απίστευτα διευρυμένο, διεφθαρμένο και αντιπαραγωγικό δημόσιο τομέα της χώρας μας. Αυτοί που αποτελούσαν τα δεκανίκια ενός πελατειακού πολιτικού συστήματος, εγκαθιστώντας ένα εσωτερικό ιμπεριαλιστικό κίνημα που λειτουργούσε εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Αυτοί που εκδημοκράτισαν την διαφθορά διαφθείροντας την δημοκρατία. Αυτοί που σχετικοποίησαν την νομιμότητα, εγκαθιστώντας ένα μεταδικτατορικό παρασύνταγμα στη θέση του παλαιού παρασυντάγματος των ανακτόρων, παρουσιαζόμενοι ότι εκφράζουν μια ανώτερη νομιμότητα που υποτίθεται ότι είναι συνυφασμένη με το πνεύμα της δημοκρατίας σε όλο του το αγωνιστικό σφρίγος. Αυτοί που συνετέλεσαν καθοριστικά στη δημιουργία μιας τελείως αποθεσμισμένης κοινωνίας που εκλαμβάνει τις παράνομές καταλήψεις δημοσίου χώρου, δημοσίων κτηρίων, δημοσίων υπηρεσιών και ΣΧΟΛΕΙΩΝ, ως κεκτημένο δικαίωμα του οποιουδήποτε που θεώρει τον εαυτό του αδικημένο και ως απολύτως φυσιολογικές οι δηλώσεις των «επιτροπών κατάληψης» να μεταδίδονται από τα Μ.Μ.Ε⁴. Αυτοί είναι που σήμερα κηρύσσουν απεργιακές κινητοποιήσεις με ζητούμενο την ανατροπή της Κυβέρνησης Συνεργασίας, με την πολιτική κάλυψη αν όχι και καθοδήγηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό που πρέπει συνεχώς να υπενθυμίζουμε είναι ότι «σε μια δημοκρατία δεν υπάρχουν επιλογές για δράση εκτός νόμου. Γι αυτό και δεν υπάρχει ανοχή σε μια δημοκρατία για την παράβαση του νόμου. Η δημοκρατία είναι σύμφυτη με την νομιμότητα, η οποία τηρείτε άνευ όρων και όχι κατά τον βαθμό που…πιέζονται οι κρατούντες. Αυτοί που καταπατούν τους νόμους με την φαινομενική ανοχή της πολιτείας, δεν αντιλαμβάνονται ότι η αδρανοποίηση του κράτους στην οποία καταλήγει η δράση τους, κατατείνει στην κατάργηση του ως κέντρου ευθύνης όσων αφορά τις ιδέες και τις απαιτήσεις και των καταληψιών» έγραψε σχετικά ο Δ. Δημητράκος καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών σε άρθρο του στην εφημερίδα  «ΤΟ ΒΗΜΑ» με τίτλο «Το δικαίωμα στην κατάληψη» τον Νοέμβριο του 2006.

Τέλος παρ’ ότι παρουσιάζεται ως πολυτέλεια, για την σημερινή ελληνική πραγματικότητα, θα επισημάνω ότι τα μικρά έθνη, όπως η χώρα μας για να έχουν κάποια σημασία στο παγκόσμιο γίγνεσθαι οφείλουν, αυτή την σημασία να την αναδημιουργούν καθημερινά και αδιάκοπα. Σε αυτά η δημιουργία αξιών, αντισταθμίζει την «υπεροψία της ποσότητας» των μεγάλων κρατών. Σε αυτό θα μπορούσαμε να αναζητήσουμε και την πολιτισμική ανάπτυξη των αρχαίων ελληνικών πόλεων έναντι των αυτοκρατοριών της εποχής.

Πολλά μας βρήκαν

 και τα χειρότερα

απ’ τα μέσα.

 Τ’ απόρθητα κάστρα

τα μεγάλα

ποτέ δεν πέφτουν

απ’ τα έξω,

το λάλον ύδωρ

απερίσκεπτα

αφήσαμε να χαθείς…

Γιάννης Νεγρεπόντης

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Δεν λέω ποτέ το νόημα όσων λέω.

Ιανουάριος 1999 Μετά την πρόσφατη σύλληψη δύο μαθητών (υπό κατάληψη) λυκείων της Αθήνας με εκρηκτικά σημαίνον στέλεχος της Αριστεράς διαβεβαίωσε τους γονείς για την αθωότητα τους, εκπαιδευτικός συνδικαλιστής της Δεξιάς τους κάλεσε να συνεχίσουν τον αγώνα και τόσο ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων όσο και ο Σύλλογος των Καθηγητών «τσόνταραν» λεφτά για την αποφυλάκιση τους!!! Από το άρθρο του Θ. Λουκάκη με τίτλο «Η κοινωνία της ανοχής» που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Το ΒΗΜΑ» της 17/01/1999

Σεπτέμβριος 2013 Ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης απευθυνόμενος στους μαθητές Επαγγελματικού Λυκείου των Αθηνών, στου οποίου τον Αγιασμό για τη νέα σχολική χρονιά παρευρέθηκε, τους προέτρεψε να αντισταθούν, υπονοώντας σαφώς να καταλάβουν το σχολείο συμπαραστεκόμενοι στις προγραμματισμένες απεργίες των καθηγητών τους, ώστε και αυτοί να μπορούν να απεργούν με το αζημίωτο. Στο όνομα της πολιτικής σκοπιμότητας, τελείως ανεύθυνα έως εγκληματικά, «ο Τσίπρας, ο μικρός, στο όνομα» παρότρυνε σε παράνομη ενέργεια ανώριμες, λόγω ηλικίας, προσωπικότητες μη διστάζοντας ακόμη και εισπήδηση στη γονική κηδεμονία.

Σημειώσεις

1 Miss Violence: Ο τίτλος της ταινίας του Αλέξανδρου Αβρανά που πήρε τον Αργυρό Λέοντα στο φετινό κινηματογραφικό φεστιβάλ της Βενετίας.

2 Στον Βόλο, τον προηγούμενο Αύγουστο, το Δίκτυο Μελέτης Εμφυλίων Πολέμων οργάνωσε ένα συνέδριο με θέμα «Χρήσεις και καταχρήσεις της ιστορίας. Η δημόσια ιστορία στην Ελλάδα». Στο συνέδριο διερευνήθηκαν οι τομείς του επιστητού όπως κινηματογράφος, τηλεόραση, τέχνη όπου η ιστορία παρεμβαίνει στο σήμερα, καταγράφεται και ξαναγράφεται από μη ιστορικούς, παρεμβαίνοντας στην κοινωνία. Οι Ανδρέας Π. Ανδρέου και Κώστας Κασβίκης στη παρέμβαση τους επικεντρώθηκαν σε δύο δημόσια μνημεία που απεικονίζουν τον Βασιλιά Φίλιππο Β', τα οποία τοποθετήθηκαν στη Θεσσαλονίκη το 1993, και στα Bitola (Μοναστήρι) της πΓΔΜ από το 2009 ως το 2011 στο πλαίσιο της ανάδυσης του Μακεδονικού ζητήματος στη δεκαετία του ΄90. Αυτά έδωσαν την αφορμή για δύο διαφορετικές δημόσιες, για πολιτικούς λόγους, αφηγήσεις της ιστορίας

3 Σχετικά στην ανάρτηση 19/09/2011 με τίτλο «Το ΑΝΤΙ (Το κοινωνικό κεφάλαιο)».

4 Αυτό το πολιτικοκοινωνικό περιβάλλον αποτέλεσε το ιδανικό εργαστήριο στο οποίο μπορούμε να δούμε εφαρμοσμένη την «Θεωρία των δύο άκρων». Ο Μάνος Χατζηδάκης είχε πει σχετικά «Ο φασισμός έχει εγκατασταθεί, όταν ο κόσμος έχει συνηθίσει το πρόσωπο του τέρατος» δηλαδή τη βία. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, πολιτικά μορφώματα με αντίθετες ιδεολογικές αφετηρίες παρουσιάζονται με ίδιες πολιτικές πρακτικές, οι οποίες κινούνται σε διαβαθμίσεις μεταξύ ακραίου ακτιβισμού και εγκληματικής βίας. Το δεξιό άκρο καταλαμβάνει η Χρυσή Αυγή, η λειτουργία της οποίας εκπορεύεται από το χιτλερικό φασισμό, το ναζισμό, μια ιδεολογία η οποία απευθύνεται στα πιο ταπεινά ένστικτα των ανθρώπων και ονείδισε τον 20ο αιώνα. Το αριστερό άκρο καταλαμβάνουν οι πιο ακραίες εκφάνσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και οι «κουκουλοφόροι» της ανομίας και των καταστροφών (αναρχία). Οι ξεχασμένες για αυτούς ιδεολογικές αφετηρίες είναι «τα ζητούμενα των ζητουμέων»,δηλαδή η κοινοκτημοσύνη των αγαθών, με όχημα την ιδεολογία του κουμουνισμού και το «ούτε να άρχεις ούτε να άρχεσαι» της αναρχικής ιδεολογίας (αναρχισμός). Μεταξύ αυτών των δύο πολιτικών μορφωμάτων αναπτύχθηκε το κοινωνικό μόρφωμα του χουλιγκανισμού, το οποίο τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από τα δύο άκρα ανάλογα με τις εκδηλώσεις (ποδοσφαιρικός αγώνας, διαδηλώσεις κτλ).  Το γεγονός είναι ότι η Χρυσή Αυγή, δεν τρύπωσε στον Δήμο Αθηναίων και στο Κοινοβούλιο. Ψηφίστηκε από τον κυρίαρχο λαό που την αναβάθμισε στις εκλογές της 18/06/2012 από εγκληματικό νεοναζιστικό γκρουπούσκουλο, στο 4ο σε δύναμη κόμμα, με ποσοστό 6,92% των ψήφων και 18 βουλευτές στη βουλή. Σήμερα που παρουσιάζεται δημοκοπικά ως το 3ο σε εκλογική δύναμη κόμμα, επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά την άποψη του σουρεαλιστή συγγραφέα Πάνου Κουτρουμπούση, ότι ο λαός συναποτελεί το κόμμα Κ.Δ.Ο.Α (Κτηνώδης Δύναμη Οργιώδης Άγνοια). (Σχετικά στην ανάρτηση της 01/09/2012 με τίτλο «Οι νεοβάρβαροι»).Το αφετηριακό γεγονός που πυροδότησε την κατάσταση που ζούμε σήμερα, πρέπει να αναζητηθεί στην αρχή της Μεταπολίτευσης. Ήταν η άκρατη κομματικοποίηση της νεολαίας, η οποία εγκληματικά επεκτάθηκε και στους ανήλικους μαθητές, με τους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων να θυσιάζουν τη λειτουργηματική διάσταση της εργασίας τους, στο βωμό των συντεχνιακών τους συμφερόντων.

Seedrinker