Ένα κείμενο με αφορμή την εορτή του Αγίου Βαλεντίνου (14/2), την καθιερωμένη ως «ημέρα των ερωτευμένων». Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι αφιερωματικές ημέρες επιβεβαιώνουν ότι, όσο κάτι υποβαθμίζεται ουσιαστικά από την καθεστηκυία κατάσταση, τόσο υπογραμμίζεται θεσμικά. Άλλωστε η μοναδικότητα του ερωτευμένου, δε θα μπορούσε να περιλαμβάνεται στους προγραμματισμούς ενός συστήματος που αναπαράγεται, χειραγωγώντας την κοινωνία σε καταναλωτική μανία.

Ε-ρω-τυμολογικά

“Στον έρωτα,

εκτός αν δεν αγαπάει κανείς ερωτικά,

πρέπει να το πάρει απόφαση

 ότι δε θα αγαπηθεί.”

Εμμανουήλ Λεβινάς

Η ετυμολογία, αποτελεί τη διαδικασία αναζήτησης της ουσίας των λέξεων, άλλωστε οι λέξεις «ουσία» και «ετυμολογία» έχουν κοινή ρίζα. Ως εκ τούτου το σύγχρονο αίτημα της ετυμολογίας που είναι η αναζήτηση της αλήθειας των λέξεων, εμπεριέχεται στην ίδια τη λέξη καθώς «έτυμος» σημαίνει αληθινός. Και αυτό διότι στο πέρασμα των αιώνων και υπό την επίδραση ποικίλων κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών συνθηκών, η ουσία ορισμένων λέξεων στρεβλώθηκε τόσο, ώστε να συνυπάρχουν νοηματικά λέξεις οι οποίες, επιπόλαια ή το χειρότερο σκόπιμα, παρουσιάζονται ως συγγενείς νοηματικά, ενώ στην ουσία τους είναι αντίθετες². Επίκαιρο παράδειγμα λόγω της ημέρας των ερωτευμένων, είναι οι λέξεις «έρως-αγάπη» οι οποίες παρότι είναι νοηματικά αντίθετες, παρουσιάζονται ως ζεύγος.

Η λέξη «έρως» είναι δυσετυμολόγητη. Την πληρέστερη εξήγηση για τη λέξη τη δίνει ο Πλάτων στο έργο του «Κρατύλος». “Ο έρ-ως επειδή εις-ρέ-ει στην ψυχή κάποιου απ’ έξω, κι επειδή αυτή η ρο-ή δεν ανήκει σ’ εκείνον που ερ-ωτεύεται εξαιτίας της, διότι εισχωρεί ακριβώς μέσω της κόρης των ματιών του από έξω…ονομάστηκε έσ-ρος από το εσ-ρέ-ω. Έτσι η έσ-ρος παράγει την έ-ρος.

Ετυμολογώντας τη λέξη «αγάπη³», θα διαπιστώσουμε ότι δεν έχει καμιά συγγένεια με τη λέξη έρως. Υπάρχει όμως, όπως αναφέρει ο Ν. Βαρδιάμπασης, “…ετυμολογική συγγένεια ανάμεσα στην αγά-πη και στις λέξεις άγα-ν (υπερμέτρως), αγά-ομαι (ζηλεύω), αγά-ν + αχθομαι (αγανακτώ). Αποτέλεσμα η αγά-πη με το «άγαν» που «άγει» πίσω της, παρουσιάζεται ως ψυχοφθόρα και οι ζήλιες, τα πείσματα, τα μίση και οι μνησικακίες (λέξεις με έμμεση ετυμολογική συγγένεια μαζί της) αποτελούν τις δηλητηριώδεις εκκρίσεις της…”. Για να συνηγορήσουν ο Λα Ροσφουκό με το «εάν είναι να κρίνεις την αγάπη απ’ τις πράξεις της, είναι σα να μισείς περισσότερο παρά να αγαπάς» και ο Θερβάντες με το «η αγάπη και ο πόλεμος είναι το ίδιο πράγμα και η στρατηγική και η τακτική το ίδιο εφαρμόσιμες και στις δυο.⁴»

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε, ότι ενώ στο συναίσθημα της αγάπης ενυπάρχει ο ανταγωνισμός, η ρίζα ερ του έρωτα θέτει σε κίνηση, εγείρει, την επιθυμία για την επίτευξη της αρχέγονης ενότητας των δυο φύλων. Τότε που το πρώτο πλάσμα στον κόσμο ήταν μισό άνδρας και μισό γυναίκα (Ινδουισμός). Το Ανδρόγυνο της μυθολογίας μας, το ανίκητο ον, ένωση άνδρα και γυναίκας που κινούνταν σαν τροχοί και ο καθένας έβλεπε το άλλο μισό του κόσμου. Ένας δεσμός συνυφασμένος από δυο ελευθερίες και την αβίαστη αποδοχή της δέσμευσης και της ευθύνης, απέναντι στους νόμους τις αμοιβαιότητας. Μια πληρότητα που εξόργισε τους θεούς, γι’ αυτό και ο Ζευς τους χώρισε. Αυτό το εσωτερικό είδος του Ανδρόγυνου ενστερνίστηκε και η νέα θρησκεία του Χριστιανισμού, συνοψίζοντάς το στο «έσονται εις σάρκαν μίαν» στο μυστήριο του Γάμου. Ο Ευγένιος Αρανίτσης αναφέρει σχετικά: “ο έρωτας επιπλέει πάνω στο ιδεώδες του ερμαφροδιτισμού: το φύλο, το Μυστικό των Μυστικών” και ο ποιητής Ε.Ε.Cummings δίνει με στίχους τον ανυπέρβλητο ορισμό του έρωτα: “Το ένα δεν είναι το μισό του δύο/ Είναι τα δύο μισά του ένα.”

Γι’ αυτό και το ερωτικό συναίσθημα κατισχύει της κυρίαρχης λογικής στις επιλογές του, οι οποίες καθοδηγούνται, κατά τη νευροψυχολογία, από τους τέσσερις αρχετυπικούς εγκεφαλικούς τύπους. Είναι το ερωτικό συναίσθημα που στην πράξη του, μετουσιώνει τη ζωική φύση του ψυχισμού μας σε ανθρώπινη, επιτυγχάνοντας τη μεγαλύτερη, ανθρωπίνως δυνατή, ψυχοσωματική οικειότητα, μεταξύ των δυο φύλων. Είναι το ερωτικό συναίσθημα που δίνει στα δυο φύλα τη δυνατότητα μιας πρόσκαιρης συναντίληψης, εκείνης της χαμένης αρχέγονης ενότητας και αρμονίας. Για το καλό μας λοιπόν ας παραδεχτούμε και αποδεχτούμε, ότι ο έρωτας είναι σαν γλυκό του κουταλιού και μάλιστα νερατζάκι (ανθός νερατζιού). Πολύ γλυκιά η γεύση του στην αρχή, με μια έντονη μακράς διάρκειας πικρή επίγευση, που θα βρίσκεται εκεί ακόμα και στην καλύτερη των περιπτώσεων... Όταν δηλαδή μετά από πολλά χρόνια παντρεμένος-η με εκείνη τη γυναίκα-άντρα που είχες ερωτευτεί, ευτυχισμένος-η, κάνεις βουτιά στην α-λήθεια του-της (στη μη λήθη του).

Σημειώσεις

1 Στη λέξη ετυμολογία προστέθηκαν τα «ρω του έρωτα» (Οδυσσέας Ελύτης) για να τιτλοφορήσουν αυτό το κείμενο με θέμα μια ετυμολογική προσέγγιση του έρωτα.

2 Η γλώσσα μας με τον ορθολογισμό της, όπως πιστοποιούν οι μελετητές της, αποτελεί ένα εργαλείο που μας δίνει τη δυνατότητα, να απελευθερωθούμε από πλάνες και ολέθριες θεωρίες, αν βέβαια ασχοληθούμε με τη μελέτη της. Μελετώντας την δημιουργείται αβίαστα ένα μεγάλο ερώτημα, πως είναι δυνατόν να εμπεριέχεται τέτοια γνώση, ώστε να αποτελεί και πηγή γνώσης για τη διαχρονική ερμηνεία του κόσμου μας. Άλλο ένα ερώτημα είναι, γιατί στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της χώρας μας δεν περιλαμβάνεται η συστηματική συνδυαστική διδασκαλία της ετυμολογίας των λέξεων. Γεγονός που θα έδινε στους νέους τη δυνατότητα να επωφεληθούν από τη σοφία που εμπεριέχεται στη γλώσσα μας αλλά και να την αγαπήσουν αβίαστα ώστε, όχι μόνο να αντισταθούν στη συρρίκνωση της, αλλά και να την προάγουν.

3 Η αγάπη στην οποία αναφέρομαι είναι η αγάπη του συναισθήματος που μας κρατάει εξαρτημένους απ’ ότι έχουμε ανάγκη. Δεν έχει σχέση με την Αγάπη για την οποία μίλησε ο Χριστός, δηλαδή την απεριόριστη Αγάπη που αγκαλιάζει τους πάντες και τα πάντα. Την Αγάπη που μας δίνει απέραντη ελευθερία (αγάπα και κάνε ό,τι  θες) και αυτάρκεια και μας μετατρέπει σε δημιουργούς. Η Αγάπη αυτή ως προς τον συνάνθρωπο μας προσδιορίζεται από την φιλαλληλία και την αλληλεγγύη και όχι από την φιλανθρωπία και τον οίκτο. Αυτή η Αγάπη, υπό εξαφάνιση σήμερα, είναι που φέρνει την αληθινή ευτυχία και όχι τις ψευδείς απεικονίσεις της.

4 Σχετικά στην ανάρτηση της 15/2/2012 «ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΩΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ - 3ος Λόγος - Η Τιτίκα»

Ντροπή

“Όλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο,

 αλλά κανείς δε θέλει να αλλάξει τον εαυτό του”

Τολστόι

Η κινηματογραφική ταινία «Shame»(Ντροπή) του Steve McQueen(Μ. Βρετανία 2011) αναφέρεται σ’ έναν άνθρωπο χωρίς ιδιότητες, ο οποίος οδηγεί με τη συμπεριφορά του την συναισθηματικά ασταθή αδελφή του σε απόπειρα αυτοκτονίας. Γεγονός που τον οδηγεί να συνειδητοποιήσει τη συναισθηματική του γύμνια και να αισθανθεί ΝΤΡΟΠΗ.

Η Βίβλος αναφέρεται στους Πρωτόπλαστους ως «ανθρώπους χωρίς ρούχα» οι οποίοι, αφού παραπλανήθηκαν και αμάρτησαν, αντιλαμβάνονται τη γύμνια τους ενώπιον του Θεού και αισθάνονται ΝΤΡΟΠΗ. Ο Τζαπατίστα Βίκο, επιβεβαιώνοντας τη βιβλική αφήγηση, τοποθέτησε το συναίσθημα της ντροπής στις απαρχές της κοινωνίας, εξαιτίας της ικανότητας του να παράγει συμπεριφορά ¹.

Το κείμενο αυτό αναφέρεται στους σημερινούς Έλληνες, ανθρώπους γυμνούς από την ιδιότητα του πολίτη, οι οποίοι, λόγω της σημερινής κατ’ ουσία κοινωνικής κρίσης, ακολούθησαν όπως πάντα τον εύκολο δρόμο, στη συγκεκριμένη περίπτωση το δρόμο της αγανάκτησης, για να μπορέσουν να στοχοποιήσουν αποκλειστικά κάποιους άλλους για την κατάστασης τους. Η αγανάκτηση όμως είναι μια ψυχική παρόρμηση η οποία για να γίνει δημιουργική, πρέπει να τρέφεται από το αίσθημα της ΝΤΡΟΠΗΣ, αλλιώς μπορεί να έχει καταστροφικά αποτελέσματα.

Η σημερινή κοινωνική και οικονομική κρίση θα πρέπει να λειτουργήσει για τους Έλληνες και σαν ένα είδος «καθρέφτη της αλήθειας», που θα τους φέρει αντιμέτωπους με τις αλήθειες μιας ενδοσκόπησης, όπως κατ’ αναλογία οι δύσκολες ατομικές περιστάσεις μπορεί να αποτελέσουν ευκαιρία μιας λυτρωτικής αυτογνωσίας. Και τότε σίγουρα θα αισθανθούν ΝΤΡΟΠΗ.

Θα πρέπει αναλογιζόμενοι τη λίστα Λαγκάρντ να αισθάνονται ντροπή για τη χώρα τους. Μια χώρα που δε διαθέτει μυστικές ή φανερές υπηρεσίες που μπορούν να χειριστούν τόσο περίπλοκα και ευαίσθητα ζητήματα. Δε διαθέτει το θεσμικό και επιχειρησιακό πλαίσιο για την αξιοποίηση της, με αποτέλεσμα η προσπάθεια εξασφάλισης της λίστας από τη Γαλλία να είναι εξαρχής μια ενέργεια που εμπεριέχει την αποτυχία. Θα είναι σα να προσπαθούν να «τρέξουν» ένα σύγχρονο πρόγραμμα, σε έναν υπολογιστή που υποστηρίζεται από λειτουργικό DOS.

Θα πρέπει αναλογιζόμενοι τη δημόσια διοίκηση της χώρας τους να αισθάνονται ντροπή, διότι δεν κατόρθωσαν να δημιουργήσουν ένα κράτος, μια δημόσια διοίκηση, που να λειτουργεί αυτονόητα αυτόνομα άρα αξιοκρατικά και αποτελεσματικά. Αντί για ένα σύνολο κανόνων στους οποίους θα έπρεπε να προσαρμόζονται οι εκάστοτε «ηγούμενοι», ξεπροβάλλει ολόκληρο το μέγεθος της σήψης της Ελληνικής Διοίκησης. Θα αντιλαμβάνονταν ότι αυτή η κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού υπήρξε η μεγαλύτερη έκπληξη των εκτός Ελλάδος παρατηρητών της κρίσης, που προσέδωσε μια ιδιομορφία στην ελληνική περίπτωση. Μια ιδιομορφία η οποία συνετέλεσε στην αύξηση του πολλαπλασιαστή των επιπτώσεων των προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής,² που συνόδευαν τις δανειακές συμβάσεις της χώρας τους με την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ., άρα και της ύφεσης της οικονομίας.

Θα πρέπει αναλογιζόμενοι την κοινωνία που συναποτελούν να αισθάνονται ντροπή. Γιατί άφηνε αυτούς που εξέλεγε, εν μέρει συνένοχη, εν μέρει ανεχόμενη ή σιωπώντας, να ξεχαρβαλώσουν τα πάντα. Θα αντιλαμβάνονταν δηλαδή πως το σύστημα εξουσίας διασφάλιζε τη νομιμοποίησή του εξαγοράζοντάς τους, διαμέσου του πελατειακού συστήματος, όπως και μέσω μιας ουσιαστικής θεσμοποιημένης ανομίας που επέτρεπε και ενθάρρυνε ένα θεσμό παράνομων συμπεριφορών σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Και το χειρότερο, θα διαπίστωνε ότι άφηνε να λειτουργεί μια παιδεία, που διοχέτευε αυτόν τον τρόπο σκέψης στους νέους, αχρηστεύοντας εν τω γενάσθει την κριτική λειτουργία του πνεύματός τους.

Οι Έλληνες αντικατέστησαν την προσωπική ευθύνη με το «και οι άλλοι τα ίδια κάνουν» διανθισμένη με πατριωτικές κορώνες και αναφορές στα δικαιώματα του λαού. Έτσι κατάφεραν συνεπικουρούμενοι και από τον εσωτερικό ιμπεριαλισμό ενός κομματικού συνδικαλισμού, οι βελτιωμένοι ανθρώπινοι και υλικοί πόροι της τελευταίας τριακονταετίας, αντί να ενισχύσουν το κράτος και την αποτελεσματικότητά του, να το αποσαθρώσουν όπως έχει δείξει στο βιβλίο του «Ομάδες πίεσης και Δημοκρατία» ο Γ.Θ. Μαυρογορδάτος. Έτσι δημιούργησαν μια χώρα που δεν παράγει, ένα κράτος που δε φορολογεί με αποτέλεσμα να μη μπορέσουν να εξασφαλίσουν ένα βιώσιμο χρέος, υποθηκεύοντας το μέλλον τους.

Θα πρέπει αναλογιζόμενοι την ιδιοτελή αντίδραση τους σε κάθε τι νέο και ελπιδοφόρο να αισθάνονται ντροπή. Ο φόβος αυτός καθόρισε τις σχέσεις τους εντός και εκτός συνόρων και διαμόρφωσε την αισθητική και αντίληψη για τον τρόπο ζωής τους και επικοινωνίας τους. Ο φόβος αυτός ενθάρρυνε τη δημιουργία κλειστών συστημάτων-συντεχνίες, οι οποίες, όπως και να δημιουργήθηκαν, εξέφραζαν αυτόν ακριβώς τον ανοιχτό πόλεμο με την εξέλιξη. Ενστερνίστηκαν το ιδεολόγημα περί «ανάδελφου έθνους»³ για να συντηρούν και να αναπαράγουν το ίδιο, βολικό γι’ αυτούς φθαρμένο και διεφθαρμένο, και πάντως παρωχημένο, μοντέλο εξουσίας, το οποίο υποθήκευε το μέλλον της χώρας τους, οδηγώντας την να βιώνει έναν αργό θάνατο τα τελευταία 30 χρόνια. Λειτούργησαν, θα έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοί τους, σαν να είχαν πέσει στα αμφίβληστρα δίχτυα της Θεάς Άτης ⁴ ενώ παράλληλα αντιφάσκουν όταν ισχυρίζονται ότι είναι ένας πολιτικά υπερώριμος λαός, που συνεχώς πέφτει θύμα εξαπάτησης τα τελευταία 190 χρόνια.

Σήμερα οι Έλληνες στον «καθρέφτη της αλήθειας» θα πρέπει να δουν ότι η γοητεία των δραστικών λύσεων, που προτείνουν νεόκοποι επαναστάτες παλιάς κοπής αριστερής και ακροδεξιάς ιδεολογίας, η οποία τους οδήγησε στην ενίσχυση των κομμάτων τους στις τελευταίες εκλογές, οφείλεται στο ξάφνιασμα και την απογοήτευση της εκμαυλισμένης κοινωνίας τους, που την καθιστά ευάλωτη σε όποιον υπόσχεται «ρήξη» με αυτό που βιώνουν. Θα πρέπει να αντιληφθούν ότι, αυτό που ζουν σήμερα, αποτελεί την «κάθαρση» στην «ύβρη», που διέπραξαν έναντι της ίδιας τους της ύπαρξης. Τότε και μόνο τότε θα διακρίνουν επαναστάτες, στην πραγματικότητα βαθιά συντηρητικούς, καθώς υπόσχονται την «ταχεία επιστροφή στο χθες ή στο προχθές». Στις δόξες της δεκαετίας του ‘80, πρωτίστως ο ΣΥΡΙΖΑ και στην εθνική υστερία του Μεσοπολέμου, η Χρυσή Αυγή.

Οι Έλληνες  σήμερα στον «καθρέφτη της αλήθειας» θα πρέπει να δουν το δρόμο της ελπίδας, που γράφει μεταμόρφωση δια των μεταρρυθμίσεων. Ο δρόμος των μεταρρυθμίσεων ασκεί λιγότερη γοητεία συγκριτικά με τα επαναστατικά καλέσματα, αλλά οδηγεί τελικά σε μεγαλύτερες και πραγματικές ρήξεις με τα προβλήματα, καθώς τα αντιμετωπίζει με σχέδιο και δράση. Αυτό σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει εγκατάλειψη του παρόντος, της ίδιας της ζωής τους. Σημαίνει όμως επέκταση του εθνικού τους ορίζοντα, η συρρίκνωση του οποίου τα προηγούμενα χρόνια τους οδήγησε σ’ ένα «ασάλευτο παρόν», απ’ όπου προέκυψε και η χρεοκοπία τους κοινωνική και οικονομική. “Αργοπορούμε και αναβάλλουμε σαν να μας απειλούν οι πράξεις μας και οι συνέπειές τους. Μας τρομάζει κατά βάθος η μεταβολή ως δέσμευση στο χρόνο. Ο φόβος είναι ο φόβος του μέλλοντος” αναφέρει σχετικά ο Στέλιος Ράμφος. Ως εκ τούτου, το άνοιγμά των Ελλήνων στο μέλλον προϋποθέτει, ότι αποδέχονται τη δυνατότητα μιας δημιουργικής αυτό-αλλοίωσης, δηλαδή να γίνουν διαφορετικοί από αυτό που ήταν.

Σ’ αυτό το κομβικό σημείο το ζητούμενο είναι, να ξεπροβάλλει στους Έλληνες ο «cruel optimism» δηλαδή η σκληρή αισιοδοξία, η ελπίδα μετά την απόγνωση. Το όχι στις πρακτικές του πρόσφατου παρελθόντος δεν είναι αμυντική κίνηση. Είναι ουσιαστικά η πρώτη νικηφόρα μάχη τους στον αγώνα για τη διεκδίκηση της κυριαρχίας τους ως πολιτών, αυτόνομων υποκειμένων με αυτοτελή αλληλέγγυα συνείδηση, για μια αυτόφωτη ζωή. Είναι η πρώτη νικηφόρα μάχη τους ώστε να δημιουργήσουν μια ανεξάρτητη, αποτελεσματική κρατική γραφειοκρατία, με ανεπτυγμένη «θεσμική μνήμη», η οποία δε θα παραπαίει από τις βραχυχρόνιες επιμέρους ανάγκες, για να υπηρετήσει τα στρατηγικά συμφέροντα της χώρας τους. Η κατεύθυνση τους θα πρέπει να είναι μια οικουμενική, αειφόρος, αλληλέγγυα, οικονομική, ανάπτυξη, στο πλαίσιο ενός πολιτισμού σύγκλισης, έξω από την παράδοση της μισαλλοδοξίας και της ρήξης, έξω από τον τυφλό μηχανισμό της αυτοκαταστροφής του κόσμου.

Επίλογος

Το ουσιώδες είναι η στάση που κρατάμε στα πράγματα, αναγνωρίζοντας ότι οι συμβιβασμοί, είναι το πρώτο βήμα μιας πορείας προς την κόλαση.

Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο κόσμος κοίταξε προς τον παράδεισο. Τα εκατομμύρια νεκρών του πολέμου άφησαν πολύ χώρο στη νεολαία και η δημογραφική έκρηξη που ακολούθησε, έδωσε δυναμική στην αμφισβήτηση της καθεστηκυίας κατάστασης.

Στη χώρα μας το πνεύμα της ανανέωσης, της αμφισβήτησης, της διαμαρτυρίας, της εναλλακτικής σκέψης άνθισε εν μέσω των δυσκολιών μιας μετεμφυλιακής κοινωνίας, υπονομεύθηκε από τη δικτατορία και τελικά απεβίωσε στις αρχές του ’80, όταν άρχισε η εμπορευματοποίηση των πάντων. Χρειάστηκε να περάσουν από τότε 30 χρόνια, για να θυμηθούμε ξανά εκείνα τα ξεχασμένα.

Σήμερα όμως σε μια κοινωνία γερασμένη, με ανέργους το 60% των νέων, εκείνες οι UNDERGROUND ιδέες πρέπει να γίνουν UP GROUND, για να ελπίζουμε ξανά.

Σημειώσεις

1 Σχετικά στην ανάρτηση της  13/06/2012 «ΣΟΥΡΕΑΛ»

2 Δημοσιονομική νηστεία (fiscal fast)

3 Το ιδεολόγημα μπορεί να έχει ως μήτρα μια ιδεολογία, ή μπορεί να επινοηθεί για ιδιοτελείς σκοπούς ή για να χειραγωγήσει το παρόν. Εφόσον εγκατασταθεί στο ψυχισμό των ανθρώπων, παίρνει τη μορφή της ιδεοληψίας, για να χειραγωγεί και στο μέλλον.

4 «Η Άτη παράγεται από το αάω, που σημαίνει τυφλώνω τας φρένας κάποιου. Ο μέσος αόριστος αασάμην σημαίνει έπραξα αφρόνως, ανοήτως, αποβλακώθηκα. “Να θυμηθείτε αυτά που σας προλέγω” λέει ο Ερμής στον επίλογο του Προμηθέα Δεσμώτη. “Όταν στα βρόχια της Άτης πιαστείς ως θήραμα, μην καταριέσαι την τύχη σου…Ούτε να πεις ότι ο Ζευς σου έστειλε ξαφνικά μια απρόσμενη τύφλωση, για να μπλεχτείς στο απέραντο δίχτυ που έχει απλωμένο η Άτη ολούθε.”» Ν. Βαρδιάμπασης

Seedrinker