Γεωπολιτική οικονομία

 Αν θέλεις να δεις προσεκτικά, σβήσε το φώς

και άναψε ένα κερί…

Είναι καλό επιτέλους να παραδεχθούμε ότι το πρώτο Μνημόνιο ήταν ένα μνημόνιο αμοιβαίων προσποιήσεων μεταξύ Ελλάδας και Τρόικας, για να μην χρεοκοπήσει η χώρα μας. Προσποιήθηκαν ότι το πρόβλημα, ήταν μόνο πρόβλημα ρευστότητας λόγω δημοσιονομικών αστοχιών και αφορούσε μόνο την Ελλάδα, προσδιορίζοντας μάλιστα, για να γίνουν πιστευτοί, ότι ήταν δυνατόν η Ελλάδα να ξαναδανεισθεί από τις αγορές το 2013. Όλοι βέβαια γνώριζαν ότι το μεγάλο πρόβλημα, ήταν το πρόβλημα του δημόσιου χρέους και αφορούσε περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης, όπως επίσης γνώριζαν ότι ήταν θεσμικά ανέτοιμοι για να το αντιμετωπίσουν.

Τώρα με το δεύτερο Μνημόνιο σε συνδυασμό με το PSI¹ και τις συνακόλουθες ειδικές ρυθμίσεις, προσπαθείτε να αντιμετωπισθεί εκτός από το έλλειμμα του προϋπολογισμού και το βασικό πρόβλημα, αυτό του χρέους. Αναγνωρίζεται δε επιτέλους αφ’ ενός η αδυναμία της Ελληνικής δημόσιας διοίκησης να προγραμματίσει αλλά και να εφαρμόσει τα νομοθετημένα μέτρα. Αφ’ ετέρου, ότι πρέπει να δοθεί χρόνος για την απεξάρτηση του πολιτικού προσωπικού, με την ευρύτερη έννοια, από τις καταστροφικές ιδεοληψίες και τις συνακόλουθες πρακτικές του παρελθόντος². Έτσι σήμερα παρουσιάζεται μια κατάσταση, όπου οι ευρωπαίοι εταίροι μας επενδύουν στη διάσωση της χώρας μας, περί τα 350 – 400 δισ. €, και απ’ ότι αφήνουν να εννοηθεί, είναι διατεθειμένοι να συνεισφέρουν ακόμα περισσότερο, αν χρειασθεί μετά το 2014.

Το ερώτημα είναι το ΓΙΑΤΙ; Οι συναισθηματικού τύπου απαντήσεις “Ευρώπη χωρίς Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρξει” κτλ, σε μια εποχή ακραίου οικονομισμού, παρουσιάζονται ως αφελείς. Η δε οικονομικού τύπου απάντηση, περί του τεράστιου οικονομικού κόστους, και πιθανόν ντόμινο καταρρεύσεων και άλλων προβληματικών οικονομιών της Ευρωζώνης, που θα επέφερε μια χρεωκοπία της Ελλάδος, παρουσιάζεται ως ανεπαρκής. Και αυτό διότι ο καθένας θα μπορούσε απολύτως λογικά να ισχυρισθεί, ότι τα χρήματα που διατίθενται στην, επισφαλή έτσι κι αλλιώς, προσπάθεια διάσωσης της Ελλάδας θα μπορούσαν να διατεθούν για την απόσβεση των κραδασμών της χρεωκοπίας της.

Η απάντηση σε αυτό το ΓΙΑΤΙ, ως άλλη  θεά  Αφροδίτη, αναδύεται  από τα βάθη της θάλασσας. Έχει να κάνει με το νέο ενεργειακό κέντρο υδρογονανθράκων και φυσικού αερίου που δημιουργείται στο τρίπολο  Ισραήλ – Κύπρου – Ελλάδος³, στο οποίο η Ελλάδα θα αποτελέσει το ευρωπαϊκό παραγωγικό και διαμετακομιστικό κέντρο. Τον πιο αξιόπιστο δρόμο εφοδιασμού της Ευρώπης, μια καθοριστική παράμετρος στην προσπάθεια απεξάρτησής της από την Ρωσία, αλλά και της καλύτερης χρησιμοποίησης των ενεργειακών πηγών του Αζερμπαϊτζάν. Σε αυτό πρέπει να εντάξουμε την θερμή υποστήριξη των ΗΠΑ στην προσπάθεια διάσωσης της Ελλάδος, αλλά και το (φημολογούμενο;) ενδιαφέρον Κίνας και Ρωσίας, να δανειοδοτήσουν αποτελεσματικά την χώρα μας στην αρχή της κρίσης.

Δυστυχώς μέσα στον “κουρνιαχτό του κοντόθωρου” που επικρατεί στη χώρα μας, λίγοι θα θυμηθούν ή θα θελήσουν να θυμηθούν, ακόμη και τώρα που υπογράφεται στην Αθήνα μνημόνιο ενεργειακής συνεργασίας μεταξύ Ελλάδος – Κύπρου και Ισραήλ, ότι εν μέσω της κρίσης που είχε ξεσπάσει μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, μετά την καταστολή της προσπάθειας ακύρωσης με πλοία του αποκλεισμού της Γάζας, ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου επισκέφθηκε το Ισραήλ και σύναψε μεταξύ άλλων και συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας. Επίσης λιγότεροι θα μπορέσουν να το συνδυάσουν και με την σχεδόν εμμονική προσπάθεια του Γιώργου Παπανδρέου, να καταστήσει την χώρα μας παράλληλα και ενεργειακό κέντρο ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, με την προώθηση του επενδυτικού προγράμματος Ήλιος.

Δυστυχώς ο “κουρνιαχτός του κοντόθωρου” δεν μας επιτρέπει ακόμη, να αναγνωρίσουμε, την ιστορική εις βάθος αντίληψη των γεγονότων, που έχει ο πολιτικός Γιώργος Παπανδρέου, η οποία τον οδήγησε και στην οικειοθελή παραίτηση του από την πρωθυπουργία⁴, για την ευόδωση της προσπάθειας ανοικοδόμησης της χώρας μας. Εξυπηρετώντας δε την α–λήθεια (η μη λήθη), θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι τους θρύλους του παρελθόντος, αυτές τις αβέβαιες φήμες, όπως η θυσία της Ιφιγένειας ή η θυσία της γυναίκας του πρωτομάστορα στο γεφύρι της Άρτας κτλ, ως απαραίτητες προϋποθέσεις για την ευόδωση μιας μεγάλης προσπάθειας, έρχονται να επιβεβαιώσουν τα γεγονότα του παρόντος.

Τέλος, οι μονίμως αγανακτισμένοι Έλληνες, θα πρέπει να θεωρήσουν ως ιδιαίτερα ευτυχή, την ανικανότητα των διοικούντων να εκμεταλλευτούν όλα τα προηγούμενα χρόνια τα ενεργειακά αποθέματα της χώρας μας. Ας τα θεωρήσουν, ως το κρυμμένο κομπόδεμα του “παλιού νοικοκύρη” που άφησε στη χώρα μας για μια δύσκολη στιγμή.

1  Το PSI αποτελεί την μεγαλύτερη επιχείρηση αναδιοργάνωσης κρατικού χρέους που έχει ποτέ συμβεί. Ούτε η Ρωσία το 1998, ούτε η Αργεντινή το 2002 όταν χρεοκόπησαν είχαν τόσο μεγάλο χρέος. Κυρίως όμως δεν παρέμειναν, την επομένη της μεγάλης κρίσης, νομισματικώς προσδεδεμένες  σε ένα τόσο «σκληρό» διεθνές νόμισμα, όπως είναι το ευρώ. Μετά το PSI ο λεγόμενος ιδιωτικός τομέας διακατέχει μόλις το 32% από το 66% του χρέους της Ελλάδος, ενώ τα κράτη μέλη της ΕΕ, με το ΔΝΤ το 52%, χωρίς να συμπεριλαμβάνεται το ποσοστό της ΕΚΤ. Έτσι με το PSI το ελληνικό χρέος μετατράπηκε κυρίως σε διακρατικό. Εάν λοιπόν χρειαστεί νέα αναδιάρθρωση του, όσο πιθανόν είναι αυτή να γίνει και με πολιτικούς όρους, άλλο τόσο πιθανόν είναι η χώρα μας να βρεθεί σε συνθήκες διεθνούς απομόνωσης. Σήμερα στην δευτερογενή αγορά ομολόγων τα νέα ελληνικά ομολόγα, δηλαδή αυτά μετά το PSI, διαπραγματεύονται  στο 75% της ονομαστικής τους αξίας.

2  Αυτές οι πρακτικές του παρελθόντος, αποτέλεσαν για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας μια άσκηση στη διαφθορά, αποτρέποντας παράλληλα την ανανέωση του πολιτικού προσωπικού, τόσο που όποιος επιχειρούσε ή επιτύγχανε να κάνει κάτι το σωστό, ετιμωρείτο. Παραδείγματα, ο αείμνηστος Σάκης Πεπονής ο οποίος στις επόμενες εκλογές μετά τη θέσπιση του Α.Σ.Ε.Π. Δεν εξελέγη βουλευτής, αλλά και ο Γιάννης Γιαννίτσης ο οποίος όταν επιχείρησε την μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, καρατομήθηκε από υπουργός.

3  Πρόδρομα  γεγονότα, η παρακάτω πρόσφατη καταχώρηση στις οικονομικές εφημερίδες:

4  Η προσεκτική προσέγγιση της οικιοθελούς παραίτησης, ως της μόνης επιλογής για την διάσωση της χώρας, θα μας οδηγήσει στα εξής προηγηθέντα γεγονότα. Η εχθρική αντιμετώπιση που είχε, από το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και συνακόλουθα από τις συντηρητικές κυβερνήσεις της Ευρωζώνης, με προεξάρχοντες αυτές των Μέρκελ και Σαρκοζί, η ψήφιση του νόμου με τον οποίο η ανακεφαλαιοποίηση  των ελληνικών τραπεζών θα γινόταν με κοινές μετοχές. Ο Γιώργος Παπανδρέου στην εχθρική αυτή αντιμετώπιση, χωρίς ισχυρή εσωκομματική υποστήριξη, αντίθετη όλη την αντιπολίτευση και εχθρικό το σύνολο των ΜΜΕ, προέταξε την λαϊκή βούληση με το Δημοψήφισμα. Μια βαθειά δημοκρατική ενέργεια, η οποία κυριολεκτικά ενταφιάστηκε, για διαφορετικούς λόγους, από όλο το εγχώριο πολιτικό σύστημα. Έδωσε δε την ευκαιρία στον Ευάγγελο Βενιζέλο να δρομολογήσει εντός του ΠΑΣΟΚ, τη ρεβάνς για το 2007. Η προώθησή του στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ αλλά και η θέση του ως υπουργός οικονομικών, δεν επέτρεψαν στον ίδιο να αποδομήσει τον Γιώργο Παπανδρέου, γεγονός που ανέλαβε το συγκυριακό alter ego του ο Ανδρέας Λοβέρδος. Επίσης επισημαίνω, ότι τα εγχώρια Μ.Μ.Ε  ήταν αυτά που ενορχήστρωσαν την εχθρική στάση για το δημοψήφισμα, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα,, και με το να τηρήσουν “σιγήν ιχθύος” σχετικά με το θετικό αντίκτυπο που είχε αυτό στην Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και τα προοδευτικά Μ.Μ.Ε., αποσιώπησαν δε και την θερμή υποδοχή που έτυχε από τον μεγάλο γερμανό φιλόσοφο Γιούρκεν Χάμερμπας. Πρέπει επίσης να δοθεί ιδιαίτερη σημασία στο ότι οι δρομολογούμενες από το Γεώργιο Παπανδρέου διάδοχες καταστάσεις, τόσο στην κυβέρνηση όσο και στο ΠΑΣΟΚ έγιναν με απόλυτα θεσμικό τρόπο, παρά το γενικευμένο αλαλαγμό για αστραπιαίες λύσεις. Μια πολιτική πράξη, στην οποία και πάλι δε δόθηκε σημασία, απάντηση στο γενικευμένο πρόβλημα της αποθεσμισμένης ελληνικής κοινωνίας, η οποία αποθεώνεται με ότι συμβαίνει στο κέντρο της Αθήνας.

Seedrinker