ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑΣ ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ

«Στην επιφάνεια βρίσκεται

το βάθος των πραγμάτων»

Γαλλική παροιμία

Σήμερα  μιλάμε για πορνογραφία όταν το σώμα περιορίζεται στα σεξουαλικά όργανα, το σεξ αντιμετωπίζεται ως μηχανική λειτουργία και η σεξουαλική αναπαράσταση στερείται κάθε μορφωτικής ή καλλιτεχνικής αξίας. Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι ως πορνογραφία αναγνωρίζεται σήμερα ο διαχωρισμός του σεξ από την υπόλοιπη ανθρώπινη εμπειρία.

Παρά την προφανή της συγγένεια  με την αρχαία ετυμολογία, «γράφω για πόρνες», η λέξη πορνογραφία ήταν μάλλον άγνωστη στην Κλασική Εποχή. Το σοκ που υπέστησαν οι Βικτωριανοί όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι  με τα ευρήματα των ανασκαφών της Πομπηίας δημιούργησε την ανάγκη για μία νέα λέξη, χωρίς την οποία ο πολιτισμός τα είχε καταφέρει μια χαρά για χιλιάδες χρόνια. (εντοπίζεται στα λεξικά στα μέσα του 19ου αιώνα).

Υπήρχε η πορνογραφία, «Δημιουργήθηκε στο κέντρο του πολιτισμού, στο σημείο τομής της σεξουαλικότητας, της θρησκείας, της πολιτικής, της τέχνης και του νόμου», γράφει η Ιζαμπέλ Τανγκ στο βιβλίο της «Πορνογραφία: Η κρυφή ιστορία του πολιτισμού». Το πώς όμως κατέληξε μια ενταγμένη πολιτισμικά σεξουαλικότητα σ’ αυτό το νέο προβληματικό είδος το «πορνογραφικό», είναι η καλύτερη απόδειξη για το πως η ανάπτυξη της τεχνολογίας μέσω της εκβιομηχάνισης, της ψηφιακής επανάστασης κτλ, με τις συνακόλουθες προβληματικές κοινωνικές  αλλαγές, αλλάζει τους ορίζοντες της αντίληψης μας και αναδιαμορφώνει τον τρόπο που βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε παλαιοτέρα δεδομένα.

Σήμερα με κοινοτοπίες του τύπου «η πορνογραφία είναι γένους θηλυκού, γι’  αυτό και η καταφυγή του αρσενικού» προσπαθούν  να συσκοτίσουν κατ’ αρχήν την αντιερωτική της διάσταση σ’ ένα κόσμο επικίνδυνα αντιερωτικό. Προσπαθούν να ξεγράψουν την έννοια του πόθου. Διότι η πραγματοποίηση της επιθυμίας απλώς μέσα στην ηδονή, στερεί από την επιθυμία, τη σαγήνη του φανταστικού, εκεί που εδρεύει το ερωτικό, το ανδρό-γυνο ως ενότητα.

Στην πορνογραφία όλα είναι ορατά, αλλά το ερωτικό βλέμμα δεν ανήκει στην κατηγορία του ορατού, αλλά στην κατηγορία του κρυφού νοήματος, στο σύμπαν των αποκρύψεων. «Το αρχικό έγκλημα θα’ ναι πάντα η γοητεία» γράφει ο Jean Bandrillard στο βιβλίο του «Η εκλειπτική του σεξ».

Στην πορνογραφία τα υποκείμενα δεν συνευρίσκονται, απλώς συναθροίζονται για να εκμηδενίσουν το ίχνος του έρωτα. Δεν προσεγγίζουν το ένα το άλλο με την μεγαλύτερη δυνατή οικειότητα, απλώς πιστοποιούν την μεταξύ τους απόσταση. Ένα βήμα και αυτό στην «απομάγευση του κόσμου» (P. Virilio). Ένα βήμα και αυτό για να μην υπάρξει «το νόημα» στη ζωή μας. Αυτό το πανίσχυρο αντίδοτο που επινόησε ο άνθρωπος απέναντι στο δεδομένο της  θνητότητας του.

Η πορνογραφία δεν είναι μόνο αντιερωτική, είναι και επικίνδυνη, διότι λόγω της κοινωνικής ανοχής με την οποία περιβάλλεται, μας διαφεύγει ότι αποτελεί και αυτή κεφάλαιο στην μαρτυρική ιστορία του γυναικείου σώματος. Σχετικά με αυτή την ιστορία η Silvia Federici στο βιβλίο της «Ο Καλιμπάν και η μάγισσα. Γυναίκες, σώμα και πρωταρχική συσσώρευση» αναφέρει «Το σώμα για τις γυναίκες, στην καπιταλιστική κοινωνία, έχει γίνει ότι το εργοστάσιο για τους άρρενες μισθωτούς εργάτες: Το κύριο πεδίο της εκμετάλλευσης τους  και της αντίστασης τους, καθώς το γυναικείο σώμα έγινε αντικείμενο οικειοποίησης από το κράτος και τους άντρες και υποχρεώθηκε να λειτουργεί ως μέσο παραγωγής και συσσώρευσης της εργασίας».

Αν αυτό γίνει αντιληπτό, αμέσως αντιλαμβανόμαστε γιατί οι σημερινές κοινωνίες όχι μόνο ανέχονται γενικά την καταδυνάστευση του ανθρώπινου σώματος και των εργασιακών του δυνάμεων, από τις αρπαγές του κεφαλαίου, αλλά παραιτούνται ακόμη και από την θέση του στην παραγωγική διαδικασία, επιτρέποντας έναν καπιταλισμό καζίνο, όπου το κεφάλαιο αναπαράγεται χωρίς την εργατική δύναμη.

Αποτέλεσμα η εγκατάλειψη και του περιβάλλοντος στην σαδιστική και ανέκκλητα αυτοκαταστροφική βούληση του κεφαλαίου, για την απεριόριστη εργαλειακή του καθυπόταξη.

Επανερχόμενοι στο θέμα των ερωτικών σχέσεων και προσποιήσεων, θα μπορούσαμε ευλόγως να εντάξουμε στις παρενέργειες, από την κοινωνική αποδοχή της πορνογραφίας, και ότι πολλοί νέοι και όχι μόνο, εντρυφώντας σε πορνογραφικό υλικό, καταλήγουν μετά από ερωτική τους συνεύρεση να λένε, «πήδηξα σαν σε τσόντα». Επίσης πολλοί θεωρούν την πεολειξία ως ισοδύναμο της ερωτικής συνεύρεσης, οπότε δεν πρέπει να μας φαίνεται περίεργο που η 14η Μαρτίου, ακριβώς ένα μήνα μετά την ημέρα των ερωτευμένων, έχει καθοριστεί ως «ημέρα πεολειξίας».

Μία άλλη παρενέργεια που αφορά τις γυναίκες, ιδιαίτερα τις νεότερες, είναι η υιοθέτηση από μέρους τους ενός κραυγαλέου ενδυματολογικού κώδικα, ο οποίος συχνά συνοδεύεται και από ανάλογους κανόνες συμπεριφοράς. Θα μπορούσαμε να τον αναφέρουμε ως « κουλτούρα του ξέκωλου». Μια κουλτούρα αφαίρεσης του πνεύματος από την σάρκα που το φιλοξενεί, αφήνοντας να φανούν μόνο «κώλοι» και «βυζιά» με μια ομοιογένεια που συναντάμε στα προϊόντα του καταναλωτισμού.                    

Seedrinker