ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

1ος ΛΟΓΟΣ

Κρίσεων μνημόνιο

Κοιτάζοντας πίσω, βλέπεις μπροστά

         Κάθε γενιά κάτι πληρώνει. Στη χώρα μας, η γενιά του Ά Παγκοσμίου Πολέμου, πλήρωσε με τη Μικρασιατική καταστροφή και τα επακόλουθά της. Η επόμενη γενιά βρέθηκε να πολεμά στο ΄Β Παγκοσμίο Πόλεμο και να βιώνει την κατοχή και ένα εμφύλιο πόλεμο με τα επακόλουθά του.

         Η έννοια της κρίσης (από το ρήμα κρίνειν - υπαγωγή σε δοκιμασία) παραπέμπει σε μια κατάσταση επέκεινα του συνήθους ή φυσιολογικού.

         Η σημερινή γενιά έχει εμπλακεί σε μια παγκόσμια κρίση που, όπως και οι προηγούμενες, προανήγγειλε την επικράτηση του καπιταλιστικού οικονομικού μοντέλου και τις μετατοπίσεις του κέντρου αναφοράς του, από την Ευρώπη στην Αμερική και τώρα στην Ασία.

         Στη χώρα μας, η σημερινή γενιά, βιώνει τις επώδυνες επιπτώσεις, σε ένα όμως δανεικό τρόπο ζωής που επιφέρει η οικονομική επιτήρηση τρίτων, δια του μνημονίου, επί δικαίων και αδίκων, αναγκαίες για την επιβίωση της χώρας.

         Το σοκ που βίωσαν οι προηγούμενες γενιές εκμεταλλεύτηκε, αποδεδειγμένα πλέον σήμερα, το παγκόσμιο σύστημα εξουσίας, ώστε να τις κρατάει υποδουλωμένες, στη χειρότερη περίπτωση με την ανοχή τους, σε μια διαδικασία εμπορευματοποίησης των πάντών. Ως εκ τούτου, ο οικονομικός θεσμικός χώρος έχει αφομοιώσει τους άλλους θεσμικούς χώρους, πολιτικό κοινωνικό και πολιτισμικό, με αποτέλεσμα τα πάντα πλέον να έχουν καταντήσει δυνητικά εμπόρευμα. Όταν αναφέρομαι σε παγκόσμιο σύστημα εξουσίας, εννοώ τη συνισταμένη κάθε επιμέρους συστήματος εξουσίας, που μέτρο του δεν έχει τον άνθρωπο αλλά την εκμετάλλευσή του και αυτοσκοπό του τη συνεχή και με κάθε μέσο ενίσχυσή του.

         Κοινωνιολογικά, αυτές οι κρίσεις αποτελούν την αντίρροπη κίνηση στη ροπή της κοινωνικής εξέλιξης, δηλαδή στη ροπή οι κοινωνίες να γίνονται σταδιακά πολυπλοκότερες(φυλή, τοπική ηγεμονία, κράτος, ένωση κρατών), περιορίζοντας όμως συνεχώς την επιρροή τους στα κέντρα εξουσίας. Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο, ότι και οι κοινωνικές δυνάμεις προσπαθούν να δημιουργήσουν ανεπιτυχώς αντίρροπες κινήσεις προς όφελός τους, ανάλογες των κρίσεων που δημιουργούνται από το σύστημα εξουσίας, υπό το γενικό τίτλο ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Η σοσιαλιστική επανάσταση που χρεοκόπησε στον Υπαρκτό Σοσιαλισμό, είναι ένα παράδειγμα. Όπως επίσης και το εξεγερσιακό πνεύμα του ’60 που εκφυλίστηκε στο πνεύμα του καταναλωτισμού.

         Σήμερα κάθε προσπάθεια αντίστασης συντρίβεται από την ιδεοληψία του εφικτού, το άλλοθι μας, διότι δε θέλουμε να αλλάξουμε ούτε το πως ζούμε, ούτε στο τι ελπίζουμε. Μία ιδεοληψία που καταφέρνει να ακυρώνει κάθε αναζήτηση για τα χαμένα ιδεώδη, το χαμένο ιδεαλισμό, το χαμένο όραμα, τελικά το χαμένο χρόνο. Δηλαδή όλα αυτά που μεσολαβούν για τη διάπλαση ήθους. Μια ιδεοληψία, που εξουδετερώνει τη κριτική δύναμη, ώστε να μη μπορούμε να διακρίνουμε το αυθεντικό από το ψεύτικο, το ευτελές από το αξιόλογο, ούτως η άλλως δυσδιάκριτα, λόγω της επιτάχυνσης των πάντων, αποτέλεσμα της τεχνολογικής εξέλιξης. Οι τεχνολογικές επαναστάσεις προηγούνται της κοινωνικής εξέλιξης και η κοινωνία εξετάζει πως θα προσαρμοστεί σ’ αυτές αναφέρει σχετικά ο Άρθουρ Κεστλερ.

         Η ιδεοληψία του εφικτού βασίζεται επίσης σε μια μηχανιστική αντίληψη του κόσμου, η οποία αντιπαρέρχεται την επιστημονική πλέον βεβαιότητα, ότι είμαστε μέρος ενός χαοτικού συστήματος και ως εκ τούτου απρόβλεπτου.

         Από ιστορικής άποψης, τη μόνη μας σχετική γνώση την έχουμε εγκαταλείψει στη λήθη. Η α-λήθεια (μη λήθη) βρίσκεται όταν κοιτάξουμε στο παρελθόν. Τότε αντιλαμβανόμαστε την πορεία του κόσμου μας, ως μία διαδοχή από τραγωδίες συνεχώς μεγαλύτερες. Ένα κόσμο που βιώνει τη Νέμεση, όταν η Ύβρις των πράξεών του φτάσει σε ένα κρίσιμο σημείο. Η αφορμή που πυροδοτεί το σοκ δε χρειάζεται να είναι μεγάλη. Μία σφαίρα στο Σεράγεβο πυροδότησε τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο.

         Η μόνη μας διέξοδος βρίσκεται στο να αλλάξουμε επειγόντως τους μηχανισμούς λειτουργίας του κόσμου μας. Όχι για να αποφύγουμε το αναπόφευκτο επόμενο σοκ, αλλά για να ελπίζουμε ότι δε θα έρθει σύντομα και δε θα είναι το τελευταίο .Δηλαδή η δια χειρός μας καταστροφή του κόσμου.

2ος ΛΟΓΟΣ

Τρόικα Μοίρα

Ο φόνος έχει τις ρίζες του παλιά

         Τρόικα : (ρώσικη λέξη) ρώσικο όχημα παρόμοιο με έλκηθρο που το σέρνουν τρία άτομα, τριανδρία, τριαρχία.

         Σήμερα σε μια τρόικα αποτελούμενη από τη Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, στηρίζει η χώρα μας τη διάσωση και σταθεροποίηση της οικονομίας της. Για να αντιληφθούμε καλύτερα την κατάσταση, ας φανταστούμε την Ελλάδα σαν ένα πλοίο που έχει μεγάλα προβλήματα σε μηχανές και πηδάλιο και πλέει προς επικίνδυνα νερά. Ο καπετάνιος (κυβέρνηση) γνωρίζει ότι είναι αδύνατο να το στρίψει για ασφαλές λιμάνι και καλεί τρία ρυμουλκά (τρόικα) για να τον βοηθήσουν.

         Χρησιμοποιώντας μεταφορικά την κυριολεκτική ερμηνεία της λέξης, θα λέγαμε ότι τρία ά-λογα (παράλογα) οδηγούν το έλκηθρο (ανθρωπότητα) προς την καταστροφή.

         1ο ά-λογο (παράλογο) Ακόμη και η βίβλος μας προτρέπει να εξουσιάσουμε αυτόν τον κόσμο. Όλα όσα ανήκουν σ’ αυτόν, φυτά και ζώα, είναι απλώς τροφή για τον άνθρωπο. Στο δε βιομηχανικό και μεταβιομηχανικό κόσμο, καθετί μπορεί να θυσιαστεί για το κέρδος. Και επειδή όλα εξαρτώνται από τις ιδέες – αξίες, αυτό που διαφημίζουμε είναι η ιδέα μιας αέναης προόδου. Αυτό στην κοινωνία της αγοράς σημαίνει, την όλο και μεγαλύτερη αύξηση της παραγωγής, με στόχο μια καταναλωτική ευημερία, η οποία, ξεπερνώντας την ικανοποίηση των πραγματικών αναγκών, προχωρά στην ικανοποίηση κάποιων βασικών ανθρωπίνων παρορμήσεων. Μια αύξηση της παραγωγής τελείως ανεξάρτητη από τα ζητήματα της δίκαιης διανομής και την προστασία των φυσικών πόρων και του περιβάλλοντος. Ένας δρόμος που μας οδηγεί σταθερά στην επίγεια κόλαση.

         2ο ά-λογο (παράλογο) Στη Δύση, η πολυπολιτισμικότητα, δηλαδή η αποδοχή του ξένου – άλλου ως ισότιμου ανθρώπινου όντος, είναι αποδεκτή μόνο μεταξύ ισότιμων αναπτυξιακά λαών και ατόμων. Ο άλλος, είναι μόνο για εκμετάλλευση. Είναι το μοναδικό σπορ που σπάει, κατά κάποιο τρόπο, την ανία ενός, καταδικασμένου σε πλήξη, άρρωστου μέλους (νεο-πολίτη) του νεοφιλελεύθερου φονταμενταλισμού, που κρύβεται πίσω από τη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση. Αν προσθέσουμε σε αυτή την αντίληψη και τους παρακάτω λόγους, εύκολα θα μπορέσουμε να εξηγήσουμε την άνοδο των ακροδεξιών αντιλήψεων. Δηλαδή την οικονομική ύφεση, τις δημογραφικές αλλαγές που συντελούνται στις χώρες της δύσης και το γεγονός, ότι τα εμβληματικά στοιχεία της ακροδεξιάς, δηλαδή οι θεωρίες συνομωσίας και η ρητορική μίσους, θεωρούνται λιγότερο ακραία. Αυτό συμβαίνει γιατί χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο στο δημόσιο λόγο από λαϊκίζοντες πολιτικούς όλων ανεξαρτήτως των πολιτικών χώρων οι οποίοι, με αυτόν τον τρόπο, θέλουν να χαϊδέψουν τα αυτιά του ακροατηρίου.

         3ο ά-λογο (παράλογο) Το τρίτο παράλογο είναι, ότι η ελπίδα βρίσκεται εγκλωβισμένη σε ένα ριζοσπαστικό κίνημα, που ουτοπικά πιστεύει, ότι η αλλαγή θα έρθει με την καταστροφή του υπάρχοντος συστήματος από τις επαναστατικές κινητοποιήσεις των λαών. Οι θιασώτες του αδυνατούν να αντιληφθούν, ότι οι στόχοι μιας ριζοσπαστικής πολιτικής, δε θα πρέπει να είναι άλλοι, από την τιθάσευση του καπιταλισμού καζίνο. Δηλαδή του νεοφιλελεύθερου φονταμενταλισμού, που έχει ήδη καταλάβει, όλη την πλανητική σκηνή με τη μορφή της μοναδικής σκέψης. Η τελευταία επιβεβαίωση βρίσκεται στις εξεγέρσεις των χωρών της Βόρειας Αφρικής, που δεν είναι τίποτα άλλο από μια διαδικασία πολιτισμικής τους ενσωμάτωσης στις κοινωνίες της αγοράς. Αδυνατούν να αντιληφθούν τις πραγματικές δυνατότητες και τα όρια της ανθρώπινης ορθολογικότητας, αλλά και την προσαρμοστικότητά της σε αυτοκαταστροφικές για την ίδια καταστάσεις. Τελευταίο παράδειγμα η Ιαπωνία, η χώρα που δέχτηκε δυο πυρηνικά πλήγματα στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε αυτή λειτουργούν σήμερα πενήντα πυρηνικές μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, με τα γνωστά αποτελέσματα, μετά τον τελευταίο σεισμό και το τσουνάμι που ακολούθησε. Ο αμερικανός συγγραφέας Έλγουιν Μπρουκς Γουάιτ αναφέρει σχετικά: Ο τρόμος της ατομικής εποχής δεν είναι η βιαιότητα της νέας ενέργειας, αλλά η ταχύτητα με την οποία ο άνθρωπος προσαρμόζεται σ’ αυτήν, η ταχύτητα αποδοχής της.

3ος ΛΟΓΟΣ

Δυνητικώς

‘Βεβαρβαρώσαι χρόνιος ων εν βαρβάροις’

Χρόνια με τους βαρβάρους έγινες ίδιος

Ευριπίδης

         Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις ιδέες της φυσιοκρατικής θεωρίας, σύμφωνα με την οποία τα πάντα πρέπει να κρίνονται με το μέτρο της φύσης και των φυσικών ροπών του ανθρώπου, θα αναφερθούμε στην εντροπία.

         Η εντροπία είναι μέγεθος της θερμοδυναμικής που χαρακτηρίζει το βαθμό της αταξίας ενός κλειστού συστήματος λόγω της ελάττωσης της ενέργειάς του, και είναι ένα μέγεθος σταθερό η αυξανόμενο. Αυτό φαίνεται να μην έχει ισχύ στη συμπαντική πραγματικότητα, η οποία τροφοδοτείται από μια άγνωστη πηγή ενέργειας.

         Κάπως έτσι συμβαίνει και με το καπιταλιστικό σύστημα το οποίο συνεχώς τροφοδοτείται με νέες προσχωρήσεις στους κόλπους του. Τελευταία προσχώρηση, με μεγάλη συμβολική σημασία, της Κούβας.

         Αντίθετα θα παρατηρήσουμε ότι στις τάξεις των αντιτιθεμένων συστημάτων στον καπιταλισμό, τα οποία θα αναφέρουμε με το γενικό όρο Αριστερά, η εντροπία (αταξία-πολυδιάσπαση) συνεχώς αυξάνεται με συνεπακόλουθη μείωση της ενέργειάς της. Το χειρότερο είναι, ότι το καπιταλιστικό σύστημα απομυζά ενέργεια από την Αριστερά, οικειοποιούμενο αποδομώντας πολλές από τις ιδέες της. Επιγραμματικά μπορούμε να πούμε ότι η κατάρα της Αριστεράς βρίσκεται στο ότι κάθε ηγετίσκος της και το μαγαζάκι του κάθε προσωπικότητα και μία τάση. Αντί λοιπόν η Αριστερά να προσπαθήσει να συγκροτήσει ένα παγκόσμιο μέτωπο με τοπικές πρακτικές, το μόνο που κάνει ανεπιτυχώς, είναι να προσπαθεί δημαγωγικά, με αποσπασματικές ενέργειες, να τροφοδοτήσει με λίγη από την αταξία της το καπιταλιστικό σύστημα.

         Ο δημαγωγός της Αριστεράς ορθά ισχυρίζεται, ότι το κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο μοντέλο πρέπει να ανατραπεί. Αρνείται όμως να παραδεχτεί ότι μέχρι να συμβεί αυτό, ορισμένες αρχές όπως η δημοσιονομική λιτότητα και η ανταγωνιστικότητα θα συνεχίζουν να καθορίζουν τι είναι εφικτό και τι ανέφικτο (όπως στην περίπτωση της Ελλάδας) προδιαγράφοντας τις επιλογές ακόμα και όσων θέλουν να το ανατρέψουν.

         Σύμφωνα με το δημαγωγό όμως, όποιοι καλούνται να πάρουν αποφάσεις σήμερα υπό την πίεση των περιστάσεων, αναγνωρίζοντας αυτή την αναπότρεπτη δυσκολία, είναι σαν να αποδέχονται το σύστημα, το οποίο, ως δια μαγείας μια μέρα, θα καταρρεύσει. Γι αυτό ο δημαγωγός τους καταδικάζει εκ του ασφαλούς, εφόσον ο ίδιος δεν υποχρεούται να πάρει καμία απόφαση.

         Συνεχίζοντας με την ανθρώπινη φυσιολογία θα αναφερθούμε στην ανθρώπινη σεξουαλικότητα. Ο Ρίτσαρντ Ντόουκινς στο βιβλίο του «Εγωιστικό γονίδιο» έχει επισημάνει ότι ο κινητήριος μοχλός της εξέλιξης είναι η μεγιστοποίηση της αναπαραγωγικής επιτυχίας και τα γονίδια μας επιλέγονται έτσι ώστε να εξυπηρετούν αυτό το στόχο, τη διαιώνιση του στις επόμενες γενιές. Στην κοινωνική ανθρωπολογία αυτό μεταφράζεται στο ότι οι άντρες σπρώχνονται από γενιά σε γενιά να επιζητούν ισχύ και κοινωνικό γόητρο, να γίνονται πιο ανταγωνιστικοί, να επιζητούν πλούτο ή εξουσία. Αποτέλεσμα η όλο και αυξανόμενη βία στις ερωτικές σχέσεις οι οποίες περιέχουν όλο και λιγότερο έρωτα, όλο περισσότερο εξουσιαστικό σεξ και επιδίωξη κυριαρχίας. Γεγονός ιδιαίτερα εμφανές σε όσους κατέχουν εξουσία. Σχετικά φτάνει να αναφέρουμε μόνο ένα όνομα : Στρος Καν. Ως εκ τούτου, καταλληλότερο περιβάλλον για την ανάπτυξη τέτοιων συμπεριφορών δε θα μπορούσε να είναι άλλο από το καπιταλιστικό, μιας και τα βασικά δομικά χαρακτηριστικά του ταυτίζονται με την ανθρώπινη σεξουαλικότητα.

         Το μεγάλο ερώτημα είναι, εάν θα μπορούσαμε να τιθασεύσουμε τον καπιταλισμό, που σήμερα έχει πάρει την πιο άγρια μορφή του, αυτήν του καπιταλισμού καζίνο. Αφού υπέταξε όλους τους άλλους θεσμικούς χώρους, κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό, ανέδειξε την κοινωνία της αγοράς ή καλύτερα την αγοραία κοινωνία.

         Η απάντηση είναι ότι σήμερα υπάρχουν οι πιο αισιόδοξες προοπτικές για την τιθάσευσή του καπιταλισμού, διότι λόγω της χρηματοπιστωτικής κρίσης αποτελεί μια γενικευμένη απαίτηση και στο Δυτικό κόσμο. Σ’ αυτή την προσπάθεια θα πρέπει να συνδράμει και η Αριστερά, έστω και με τη λογική, ότι αυτό θα αποτελέσει το πρώτο βήμα στο δρόμο για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι για να πετύχει αυτή η προσπάθεια, θα πρέπει να δημιουργηθεί μια δυναμική που θα συμπαρασύρει τους λαούς. Ατομικά δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα, εμπνευσμένοι ηγέτες δε φαίνεται να υπάρχουν. Η ίδια η φύση υποδεικνύει τη λύση. Τα μικρά ψαράκια μπλέκονται σα μπάλα όταν πέφτουν πάνω σε καρχαρίες για να σωθούν.

         Το ζητούμενο στην προσπάθεια αυτή είναι αρχικά να προωθηθούν μηχανισμοί συνεργασίας, αλληλεγγύης, για τη χρηματοδότηση μιας πιο δίκαιης παγκόσμιας οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης. Το καταλληλότερο μέσον είναι οι θεσμοί. Με τους θεσμούς δεν επιχειρούμε να αντιμετωπίσουμε τις αιτίες των προβλημάτων αλλά την άμεση αντιμετώπισή τους. Η αντιμετώπιση των αιτιών χρειάζεται μια γενικευμένη αυτογνωσία και συνειδητοποίηση, μια ιδιαίτερα χρονοβόρα διαδικασία, που ιστορικά παρουσιάζεται ως και ανέφικτη.

         Προς αυτή την κατεύθυνση θα μπορούσαμε να αναφέρουμε 7 θεσμικά μέτρα για άμεση εφαρμογή :

1) Ένα παγκόσμιο νόμο που θα επαναφέρει το διαχωρισμό των τραπεζών σε επενδυτικές και εμπορικές.

2) Την επιβολή ενός παγκόσμιου φόρου επί των νομισματικών συναλλαγών που δεν αφορούν την πραγματική οικονομία αλλά την κερδοσκοπία, γνωστού και ως φόρου Τόμπιν. Για να καταλάβουμε το μέγεθος της κερδοσκοπίας αρκεί να αναφέρουμε ότι, το ποσό των νομισματικών συναλλαγών που αφορά στην πραγματική οικονομία αντιστοιχεί περίπου στο 10% των συνολικών.

3) Να απαγορευτούν οι γυμνές ιδιωτικές Συμβάσεις Πιστωτικής Ασφάλειας (C.D.S). Δηλαδή αυτές που συνάπτονται από τους σπεκουλαδόρους ασφαλισμένους που δεν είναι πιστωτές ή μέτοχοι (γι’ αυτό και γυμνά), στοιχηματίζοντας στην αποτυχία των οφειλετών (κράτη, επιχειρήσεις) με ελάχιστο ρίσκο για τους ίδιους. Ο Γουόρεν Μπάφετ αναφερόμενος γενικά στα C.D.S. τα αποκάλεσε όπλα μαζικής καταστροφής.

4) Στα χρηματιστήρια εμπορευμάτων να επιτρέπονται μόνο τα συμβόλαια που καταλήγουν σε πραγματική συναλλαγή, διότι έτσι μπορούν να αποφευχθούν τα κερδοσκοπικά παιχνίδια στα βασικά ήδη διατροφής και μπορεί να ελεγχθεί καλύτερα μια πιθανή παγκόσμια διατροφική κρίση, με επακόλουθο την κοινωνική.

5) Να αποφασιστεί ένα παγκόσμιο κούρεμα (cut hair) των χρεών υπερχρεωμένων κρατών, και μόνο αυτών που βρίσκονται στα χέρια του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Διότι είναι πασιφανές σήμερα, ότι όπως έχει εξελιχθεί ο μηχανισμός των χρεών, είναι το κατ’ εξοχήν όπλο του οικονομικού πολέμου που έχει εξαπολύσει το διεθνές κερδοσκοπικό κεφάλαιο εναντίον των λαών. Στη χειρότερη περίπτωση για τον έλεγχο των περιουσιακών στοιχείων και των βασικών υποδομών μιας χώρας, στη δε καλύτερη περίπτωση για να τους καταβάλει φόρο υποτέλειας (τόκους) εφ’ όρου ζωής. Επίσης το cut hair αποτελεί και μια μορφή δικαιοσύνης. Διότι με την προβολή του κινδύνου της στάσης πληρωμών με το οποίο δυνητικά βρίσκονται αντιμέτωποι οι πιστωτές, δικαιολογούν τα υπέρογκα επιτόκια. Χωρίς το κούρεμα αυτά τα υπέρογκα επιτόκια δε θα ήταν τίποτα άλλο παρά ένα αδικαιολόγητο εισόδημα.

6) Να θεσπιστεί παγκόσμια ελάχιστη φορολόγηση στα είδη πρώτης ανάγκης. Η φορολογική κλιμάκωση στα άλλα είδη να είναι ανάλογη, με το κατά πόσον τα αγαθά εξυπηρετούν το κοινωνικό στάτους των καταναλωτών. Ένα μέρος αυτής της φορολογίας να κατευθύνεται προς τις φτωχότερες χώρες για την επιδότηση στις τιμές των ειδών πρώτης ανάγκης. Αυτή η πολιτική τιμών εξυπηρετεί το καθοριστικό ζητούμενο μιας Βιώσιμης Ανάπτυξης που είναι η Βιώσιμη Κατανάλωση.

7) Να καταργηθεί το χρηματιστήριο ρίπων. Τα δικαιώματα ρίπων για τις υπερβάσεις να καταβάλλονται στην Παγκόσμια Τράπεζα η οποία θα τα διοχετεύει για προγράμματα αειφόρας ανάπτυξης στις φτωχότερες χώρες υπό την αυστηρή εποπτεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

         Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι για την εφαρμογή αυτών των μέτρων θα χρησιμοποιηθούν οι ήδη υπάρχοντες παγκόσμιοι θεσμοί, αναμορφωμένοι βέβαια, διότι στη πορεία τους στρεβλώθηκαν και απομακρύνθηκαν από το αρχικό πλαίσιο της αποστολής τους, ώστε να υπηρετήσουν τα συμφέροντα της πολυεθνικής παγκοσμιοποίησης. Εδώ αναφέρομαι στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, Παγκόσμια Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου.

         Αν αυτά τα μέτρα εφαρμοστούν, θα αποτελέσουν το καθοριστικό γεγονός ώστε η εξουσία διά της πολιτικής να επιστραφεί στους πολίτες. Στη συνέχεια, μπορούμε αξιόπιστα να υποθέσουμε ότι σχηματισμοί κρατών όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση τα κράτη της Νότιας Αμερικής κλπ, θα λάβουν εξειδικευμένα μέτρα, ανάλογα με τις ειδικές ανάγκες κάθε σχηματισμού. Για παράδειγμα, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσε να δώσει καθοριστικές αρμοδιότητες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Να δημιουργήσει μηχανισμό για τη δανειοδότηση των κρατών μελών με ενιαίο επιτόκιο, και να προωθήσει τη μεταβίβαση πόρων από τις πλεονασματικές χώρες στις ελλειμματικές. Στις Η.Π.Α., η πολιτική να απεμπλακεί από την επιρροή των διαφόρων λόμπυ, που την έχουν καταντήσει ένα νομιμοποιημένο σύστημα δωροδοκίας, στο οποίο τα δύο κόμματα συμφωνούν να παραμένουν στην εξουσία πουλώντας τη χώρα στον πιο γενναιόδωρο πλειοδότη.

         Τέλος, ο τίτλος του κειμένου Δυνητικώς υποδηλώνει ότι η θέσπιση αυτών των μέτρων είναι τόσο εύκολη και λογική, όσο η θέσπιση νόμου, που να υποχρεώνει να τοποθετούνται κόφτες ταχύτητας στα αυτοκίνητα, στην ανώτερη επιτρεπόμενη ταχύτητα κίνησης σε κάθε χώρα. Δηλαδή στη χώρα μας στα 120χλμ.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Με τη μνήμη προσεγγίζουμε την α-λήθεια

         Οι ελληνικές πόλεις νοσούν. Οι πολιτευόμενοι και διαχειριστές των κοινών δωροδοκούνται και εξαγοράζονται. Κι όσο για τη μεγάλη μάζα των πολιτών, είτε δεν αντιλαμβάνονται τα όσα διαπράττουν οι κυβερνώντες, τα όσα αντιλαμβάνονται αλλά δεν αντιδρούν, βυθισμένοι όπως είναι στη ραστώνη και την άνεση της καθημερινότητας. Από τούτη την αρρώστια έχουν προσβληθεί παντού οι πάντες –απλώς, ο καθένας τρέφει την ψευδαίσθηση ότι η συμφορά δε θα χτυπήσει τη δική του πόρτα, αλλά θα διασφαλίσει τα δικά του συμφέροντα εκμεταλλευόμενος τους κινδύνους των άλλων (…)

         Άφησα όλον αυτόν τον καιρό να κυλήσει με συνεχείς αναβολές, μετάθεση των ελπίδων μας σε άλλους, αλληλοκατηγορίες και καταγγελίες. Αυτά συνεχίζετε να τα κάνετε και σήμερα (…)

         Φρονώ λοιπόν ότι απαιτείται να καταβάλετε τους φόρους, να στρατεύεστε αγόγγυστα και να μην κατηγορείται κανέναν πριν γίνετε κύριοι της κατάστασης (…)

         Όλοι πρέπει να εξοργίζεστε εξίσου όταν βλέπετε ότι πολύ εύκολα κινδυνεύουν να κακοποιηθούν οι πιο φτωχοί και αδύναμοι πολίτες, ενώ οι βδελυροί και πλούσιοι μπορούν να αδικοπραγούν ατιμωρητί και να εξαγοράζουν πρόσωπα για να εκβιάζουν καταστάσεις. (…)

         Στρέψτε το βλέμμα προς τους σημερινούς πολιτικούς: άλλοι από φτωχοί έγιναν πάμπλουτοι, άλλοι από άσημοι χόρτασαν τιμές, ορισμένοι έφτιαξαν σπίτια δίπλα στα οποία τα δημόσια οικοδομήματα είναι πιο σεμνά, κι όσο ο πλούτος της πόλης ελαττωνόταν, τόσο ο δικός τους αύξανε.

         Βρίσκονται σε τέτοια εγκατάλειψη και σε τέτοια χάλια τα πράγματα, ώστε ακόμη όσοι μιλούν από τούτο το βήμα πρότειναν συνειδητά τα πιο βλαβερά μέτρα κι εσείς τα ψηφίζατε, πάλι δε θα μπορούσαμε να βρεθούμε σε χειρότερη θέση.

         Τα κείμενα αυτά είναι αποσπάσματα από τους λόγους του Δημοσθένη προς τους αθηναίους πολίτες τον πολύπαθο 4ο αιώνα π.Χ. είναι παρμένα από το «Δημοσθένης-Ισοκράτης, Η Παρακμή του Δήμου» (εκδ. Ροές, Επιλογή-απόδοση: Αλέξανδρος Βέλιος)

         Το κείμενο του επιλόγου με τίτλο «Δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά» δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα τα «ΝΕΑ» της 8-10-2010 στη στήλη ΕΠΩΝΥΜΩΣ της Χάρης Ποντίδα.

Seedrinker