Για την καρδιά ενός Άγγελου...

 

Θλίψη, θυμός, οίκτος...

Μόνο η ΝΤΡΟΠΉ μπορεί να σώσει τον Κόσμο μας...

4 Φεβρουαρίου 2025: Και η καρδιά του τρίχρονου Αγγέλου, του αγοριού που κακοποιήθηκε τόσο άγρια από την μητέρα και τον σύντροφό της θα μεγαλώσει μέσα σε ένα άλλο παιδί. Ας νιώσει εκεί την αγάπη που της άξιζε, μιας και δεν ήμασταν άξιοι να την φροντίσουμε στο σώμα του.

Και ενός λεπτού σιγή και μια βαθιά υπόκλιση, επιφύλασσαν στον 3χρονο Άγγελο το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό που συμμετείχε το πρωί της Τρίτης (4/2) στην διαδικασία της λήψης οργάνων στο ΠΑΓΝΗ.

Και ως πολιτισμικά Χριστιανός.

Και με το συναίσθημα της ντροπής είχα ασχοληθεί στην ομώνυμη ανάρτηση της 25/2/ 2013.

Και με αφορμή την ταινία “Ντροπή”, φιλεσίν βλέπετε, έγραψα τα κάτωθι (σας παραθέτω τις πρώτες παραγράφους της).

“Η κινηματογραφική ταινία «Shame»(Ντροπή) του Steve McQueen(Μ. Βρετανία 2011) αναφέρεται σ’ έναν άνθρωπο χωρίς ιδιότητες, ο οποίος οδηγεί με τη συμπεριφορά του την συναισθηματικά ασταθή αδελφή του σε απόπειρα αυτοκτονίας. Γεγονός που τον οδηγεί να συνειδητοποιήσει τη συναισθηματική του γύμνια και να αισθανθεί ΝΤΡΟΠΗ.

Η Βίβλος αναφέρεται στους Πρωτόπλαστους ως «ανθρώπους χωρίς ρούχα» οι οποίοι, αφού παραπλανήθηκαν και αμάρτησαν, αντιλαμβάνονται τη γύμνια τους ενώπιον του Θεού και αισθάνονται ΝΤΡΟΠΗ. Ο Τζαπατίστα Βίκο, επιβεβαιώνοντας τη βιβλική αφήγηση, τοποθέτησε το συναίσθημα της ντροπής στις απαρχές της κοινωνίας, εξαιτίας της ικανότητας του να παράγει συμπεριφορά .

Το κείμενο αυτό αναφέρεται στους σημερινούς Έλληνες, ανθρώπους γυμνούς από την ιδιότητα του πολίτη, οι οποίοι, λόγω της σημερινής κατ’ ουσία κοινωνικής κρίσης, ακολούθησαν όπως πάντα τον εύκολο δρόμο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση το δρόμο της αγανάκτησης, για να μπορέσουν να στοχοποιήσουν αποκλειστικά κάποιους άλλους για την κατάστασης τους. Η αγανάκτηση όμως, είναι μια ψυχική παρόρμηση η οποία για να γίνει δημιουργική, πρέπει να τρέφεται από το αίσθημα της ΝΤΡΟΠΗΣ, αλλιώς μπορεί να έχει καταστροφικά αποτελέσματα.

Η σημερινή κοινωνική και οικονομική κρίση θα πρέπει να λειτουργήσει για τους Έλληνες και σαν ένα είδος «καθρέφτη της αλήθειας», που θα τους φέρει αντιμέτωπους με τις αλήθειες μιας ενδοσκόπησης, όπως κατ’ αναλογία οι δύσκολες ατομικές περιστάσεις μπορεί να αποτελέσουν ευκαιρία μιας λυτρωτικής αυτογνωσίας. Και τότε σίγουρα θα αισθανθούν ΝΤΡΟΠΗ”.

Επίλογος

Το πιο καθοριστικό:

Να αντιληφθείς τι ακριβώς συμβαίνει σε μια συγκεκριμένη στιγμή.

TEXT

* Γάζα: Ανταλλαγή αμάχων με δολοφόνους.

* Ο πρώτος στόχος της διεθνούς κοινότητας θα έπρεπε να είναι η απελευθέρωση των Παλαιστινίων από την τυραννία της τρομοκρατικής οργάνωσης.

* Οι Παλαιστίνιοι θα καταλήξουν όπως οι Ινδιάνοι (Νέιθαν Θραλ).

* Γάζα: Βλέπω ανταγωνισμό με την “Ριβιέρα” του Ελληνικού...

* Οι “Free Palestine”, μετά Τραμπ εξαφανίστηκαν. Μάλλον θα εννοούσαν από τους Παλαιστινίους…

* Ωραίο: Ο Μασκ δεν είναι ναζί, γιατί οι ναζί έφτιαχναν πραγματικά καλά αυτοκίνητα (Πηγή: Protagon.gr).

* Σαντορίνη: Πώς η Καλντέρα έφτασε να θυμίζει… φαβέλα πολυτελείας (Χριστόφορος Νίκας).

* Φρεντερίκ Μπαστιά (19ος αι.) για τους φόρους: Το εμπόριο δεν είναι μονομαχία.  Κλείνοντας πόρτες στους άλλους, κλείνεις ταυτόχρονα και τη δική σου πρόσβαση σε πηγές ευημερίας, δημιουργίας και ειρηνικής συνεργασίας.

* Ώδινεν όρος και έτεκεν Τριαντόπουλο (Δ. Καμπουράκης).

* Τέμπη: Οι οπαδοί της συγκάλυψης έμειναν από ξυλόλιο…

* Το ξυλόλιο του Βελόπουλου, η πολιτική μετάφραση της κηραλοιφής του (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

*  Σημασία για όλους αυτούς, απ’ τον Ανδρουλάκη έως τον Βελόπουλο, έχει να μείνει ζωντανή η υποψία πως κάτι μας κρύβουν. Ιδανική καύσιμη ύλη για την παράνοια (Τάκης Θεοδωρόπουλος). 

* Κι ο Καμμένος έθεσε εαυτόν στη διάθεση των γεγονότων. ‘Ενας-ένας βγαίνουν από τις τρύπες τους (Πηγή: Protagon.gr ).

* Όσο ανεβαίνουν οι ψεκασμένοι, τόσο θα αναδεικνύεται ο Μητσοτάκης σε μοναδικό ηγέτη του μετώπου της λογικής και του ορθολογισμού.

* Η Αμερικανόρωσική συμφωνία για την Ουκρανία θυμίζει το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο για την (23/8/1939).

* Θα τρελαθούμε εντελώς. Οι τύποι που εισέβαλαν στο Καπιτώλιο κάνουν στην Ευρώπη μαθήματα δημοκρατίας (Πηγή: Protagon.gr).

* Έξω ο κόσμος καίγεται και εδώ οι αυτόβλακες κτενίζονται...

* ΝΔ: Η μόνη που διδάχθηκε από την Ιστορία και έφερε την εθνική συμφιλίωση το 1974.

* Μέρες καριέρας στην Γερμανία: Και παρουσιαστήκαν Γερμανοί που ήθελαν να εργασθούν στην Ελλάδα…

* Δημοσκοπήσεις: Δέκα κόμματα κάτω από το 15% δεν είναι αντιπολίτευση, αλλά συστατικά σε ετικέτα συσκευασμένων τροφών (Αντώνης Πανούτσος).

* Τι λέτε λοιπόν παλικάρια; O Τραμπ με το φαιδρό και χυδαίο βίντεο για τη Γάζα είναι καλός αλλά ο Μπάιντεν ήταν ο genocide Joe; (Πηγή: Protagon.gr).

* Επιλεκτική ευαισθησία (στα όρια της υποκρισίας): Η απάντηση στο ερώτημα: Πόσα συλλαλητήρια έχουν οργανωθεί για το ολοκαύτωμα στο Μάτι;

*Η αθάνατη ελληνική αυτοβλακεία: Η απάντηση στο ερώτημα: Ποιος σκότωσε τα παιδιά στα Τέμπη;

* Οι εγχώριοι “Free Palestine”, τώρα δουλεύουν για το “Δεν έχω ανάσα”...

Υπερπολιτικοποίηση-κομματικοποίηση

Και θα ξεκινήσω με το γενικό συμπέρασμα: Οι διαδηλώσεις για τα Τέμπη που έγιναν πανελλαδικά στις 26/1 έδειξαν ότι τα Τέμπη θα μας ακολουθούν για καιρό. Θα αποτελούν κομμάτι της πολιτικής ζωής μας για χρόνια. Όπως μας ακολούθησε η δολοφονία του Γρηγορόπουλου, ανεξαρτήτως αν ο Κορκονέας μπήκε φυλακή. Δηλαδή ακόμη και αν η δικαστική απόφαση συμβαδίσει με το “περί δικαίου λαϊκό αίσθημα” των πλατειών.

Και για το πόσο καιρό θα μας ακολουθήσουν, εξαρτάται από την ωριμότητα της ελληνικής κοινωνίας.

Και αυτό διότι επάνω στον μύθο της συγκάλυψης, εκτός του ότι έχει στηθεί ένα μεγάλο πολιτικό παιχνίδι, έχει διαποτίσει / μολύνει και ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Και οι μύθοι δύσκολα κλονίζονται, όταν μάλιστα αυτοί υποδαυλίζονται, το έλαχιστον ενιαυσίως, από το πολιτικό καιροσκοπισμό.

Και όπως έχω επισημάνει επανειλημμένως, η υπερπολιτικοποίηση των πάντων είναι η κατάρα που μας αποτρέπει να προσεγγίσουμε δομικά τα προβλήματα που ανακύπτουν και να δώσουμε βελτιωτικές λύσεις .

Και δεν αντιλαμβανόμαστε, ότι οι τραγικές καταστροφές που έπληξαν τα τελευταία χρόνια την χώρα (Μάνδρα, Μάτι, Τέμπη), είναι απόρροια μιας διαλυτικής κατάστασης που επικρατεί Μεταπολιτευτικά σε όλους τους τομείς και για την οποία, λίγο οι πολλοί, είμαστε συνυπεύθυνοι όλοι.

Και αυτός είναι και ο βαθύτερος λόγος που τα Τέμπη, δεδομένων των συνθηκών (εχθροπαθής αντιπολίτευση), έγινε αντικείμενο άγριας κομματικής εκμετάλλευσης, αντί να αποτελέσει το καθοριστικό γεγονός για να αντιμετωπιστούν τα δομικά προβλήματα των σιδηροδρόμων.

Και με λίγα λόγια να αλλάξουμε νοοτροπία, να γίνουμε πολίτες.

Και να μην ρίχνουμε νερό στον μύλο αυτών, που με σημαιοφόρο την Αριστερά, έχουν επιλέξει τα Τέμπη ως πεδίο αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση. Γεγονός που και από μόνο του είναι αρρωστημένο.

Και προχθές ήταν οι πλατείες και οι “προδότες γερμανοτσολιάδες”. Σήμερα οι “εγκληματίες των Τεμπών”. Και είναι αυτοί, που χθες είχανε κάνει γαργάρα, το ολοκαύτωμα στο Μάτι με τους 102 καμένους και τους πολλούς ανάπηρους εγκαυματίες.

Και επανερχόμενοι, προσπαθούν και πάλι να διαιρέσουν την κοινωνία, σε ευαισθητοποιημένους και ανάλγητους (παλιά τους τέχνη κόσκινο).

Και η αντιπολίτευση θέλει να ελπίζει, ότι μια κρίση ηγεμονίας της κυβέρνησης θα δημιουργήσει ένα αίτημα “εναλλακτικής” διακυβέρνησης στην κοινωνία και θα την ενισχύσει.

Και ελπίζω, ότι τελικώς θα αποδειχθεί, ότι αυτή είναι μια αναχρονιστική ελπίδα που βασίζεται σε παρελθούσες ανεπίστρεπτες πολιτικές περιόδους. Οψόμεθα.

Και υπάρχει αντικειμενική πολιτική ευθύνη.

Και αυτό διότι επιτράπηκε ο ΟΣΕ, ο αμαρτολότερος των οργανισμών με ευθύνη της πασοκοκρατίας, να λειτουργεί ακόμη όπως περίπου λειτουργούσε. Δηλαδή να είναι απολύτως λογικό στο μυαλό των εργαζομένων του, η παραβίαση των εσωτερικών κανόνων λειτουργίας, όπως και το να είναι ο συγκεκριμένος σταθμάρχης στην θέση του και μάλιστα μόνος του, την μοιραία εκείνη μέρα και ώρα της μεγάλης κυκλοφορίας.

Και η εξυγίανση που πρέπει να γίνει γενικότερα στον Δημόσιο Τομέα της χώρας μας, είναι ένα κολοσσιαίο έργο, διότι κατ’ απαίτηση των γενικώς αντιπολιτευομένων, όχι μόνο την κυβέρνηση αλλά και την λογική, πρέπει αυτό να γίνει υπό την αίρεση της μη αξιολόγησης και των απολύσεων. Αυτόβλακες αντιλαβού;

Και αυτό που πρέπει να μην ξεχάσουμε ποτέ, είναι ότι όλα αυτά, στα οποία επενδύουν οι αντιπολιτευόμενοι, είναι κατ’ αρχάς επακόλουθα της σύγκρουσης 2 τραίνων που κυρίως προήλθε από την άμεση ή έμμεση εγκληματική αμέλεια υπάλληλων του ΟΣΕ και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ.

Και για τον λόγο αυτό ξεκίνησα τον “Επίλογο” επισημαίνοντας, ότι το πιο καθοριστικό, είναι να αντιλαμβάνεσαι τι ακριβώς συμβαίνει σε μια συγκεκριμένη στιγμή.

Και αυτό που πρέπει επειγόντως να αντιληφθούν οι απανταχού δημοκρατικά κυβερνώντες, είναι ότι οι εξεγέρσεις των δρόμων ή οι μαζικές συντηρητικές αναδιπλώσεις που ανατινάζουν τον κόσμο γύρω μας, είναι δύσκολο να ανιχνευθούν. Και αυτό διότι έπαψαν πια να ανιχνεύονται στα καφενεία, στις απεργίες, στις κομματικές οργανώσεις. Εκδηλώνονται πλέον μέσα από τα αόρατα δίκτυα του cloud και γίνονται αντιληπτές με την εκδήλωσή τους.

Και το μόνο που απομένει σταθερό είναι ότι ξεκινούν με το αίτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης και του ψαλιδίσματος των φτερών των λεγόμενων ανελέητων ελίτ, για να καταλήξουν στην ανάδειξη αν όχι δικτατόρων, αυταρχικών που παράδειγμα μέσα σε μια νύχτα απολύουν 2 εκατομμύρια δημοσίους υπαλλήλους (βλέπε Τραμπ).

Και αυτό για να επιβεβαιώνεται το εκ του ιστορείν ρηθέν: “Τις επαναστάσεις τις σχεδιάζουν οι ονειροπόλοι, τις πραγματοποιούν οι φανατικοί και τις εκμεταλλεύονται τα καθάρματα…” (έχω επανειλημμένως επισημάνει ότι αυτό που υπάρχει είναι μόνο η προεργασία και η εκδήλωση της ως “επαναστατική στιγμή”, γεγονός δυνητικώς εκμεταλλεύσιμο).

Και φτάσαμε στο σημείο, με σχετική ανάρτηση του, ο Βασίλης Βιλιάρδος, βουλευτής του κόμματος Βελόπουλου, αντιπρόεδρος της Βουλής, να προσκαλεί σε “πορτοκαλί επαναστάσεις”, χωρίς βέβαια να αναφέρεται στην αποτυχία τους.

Και όπως μας εξηγεί ο αντιπρόεδρος της Βουλής: “Ο όρος σημαίνει την οργανωμένη υποκίνηση μια λαϊκής εξέγερσης, με στόχο την βίαιη ανατροπή μιας κυβέρνησης και την πολιτική αποσταθεροποίηση, όπου σήμερα ένα από τα βασικότερα εργαλεία, είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης”.

Και η ανάρτηση, λόγω αντιδράσεων κατέβηκε πάραυτα. Αλλά δεν παύει να μας δείχνει την αντίληψη περί της δημοκρατίας που έχουν οι πλειονότης των αντιπολιτευομένων.

Και οι ανάλγητοι καιροσκόποι, Νήπιος (Τσίπρας), Καμένος και Λαζόπουλος είδαν ευκαιρία και επανεμφανίστηκαν.

Και όπως πριν 11 χρόνια, εκμεταλλεύτηκαν την οργή των αυτόβλακων κατά των Μνημονίων, σήμερα ελπίζουν για μια νέα ευκαιρία επενδύοντας στον ανθρώπινο πόνο, ξύνοντας την πληγή που έχει προκαλέσει στο κοινωνικό γίγνεσθαι το δυστύχημα των Τεμπών.

Και φυσικά, όχι για τους συγγενείς που δίνουν την μάχη για την αλήθεια των γεγονότων, αλλά για την πάρτη τους. Αντιλαβού;

Και “σε μια τέτοια δύσκολη και πρωτόγνωρη κατάσταση, ζητείται ελπίς”, ήταν ένα από τα κεντρικά μηνύματα που εξέπεμψε ο Νήπιος στην ομιλία του στο πλαίσιο της ημερίδας του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα, με θέμα το Κράτος Δικαίου (Ωδείο Αθηνών, 6/2).

Και ναι, αναζητά ελπίδα ο Νήπιος, όχι για την χώρα και τους χαροκαμένους γονείς, αλλά για το πολιτικό του μέλλον. Άλλωστε μόλις 51 ετών είναι…

Και μια υπόθεση εργασίας: Ας υποθέσουμε ότι ο Μητσοτάκης ανταποκρίνεται στο συνεχές αίτημα Ανδρουλάκη και Φάμελου, παραιτείτε και οδηγούμαστε σε εκλογές.

Και ας υποθέσουμε ή μάλλον σήμερα παρουσιάζεται ως βεβαιότητα, ότι η χώρα μετά βρίσκεται σε περίοδο αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης έπειτα από μία ή δυο συνεχόμενες εκλογές.

Και μετά ας υποθέσουμε, σε τι κατάσταση θα βρισκόμασταν.

Και οι αυτόβλακες, δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι πολύ λίγα πράγματα μπορεί κάποιος να ελέγξει σήμερα και ακόμη λιγότερα αύριο. Τα αλλά εναπόκεινται σε διαδικασίες και ψηφίζουμε για να επιλέξουμε αυτούς που μπορούν να εξασφαλίσουν τις πιο αξιόπιστες και λειτουργικές λύσεις Αντιλαβού;

* “Για φαντασθείτε μια κυβέρνηση που θα την αποτελούσαν όσοι καταγγέλλουν τη σημερινή για «δολοφονία» στα Τέμπη και για συγκάλυψη προκειμένου να αποκρύψουν τους πραγματικούς ενόχους. Θέλετε ονόματα; Φάμελλος, Ζωή Κωνσταντοπούλου, Νίκος Ανδρουλάκης και γιατί όχι Βελόπουλος και κάποιος εξέχων Ρουβίκωνας. 

Προοδευτική» δύναμη στην Ελλάδα του 2025 είναι όποια νοσταλγεί το παρελθόν της. Ο κ. Ανδρουλάκης τον Αντρέα τον Παπανδρέου, η κ. Κωνσταντοπούλου την εποχή που κρατούσε όλη νύχτα ξάγρυπνους τους βουλευτές και ο κ. Φάμελλος τη νύχτα εκείνη που συμμετείχε στη σύσκεψη μετά την τραγωδία στο Μάτι. Oλοι αυτοί νοσταλγούν την εξουσία που έχασαν. Και ψάχνουν να την ξαναβρούν. Λογικό. Αυτός είναι ο ρόλος της αντιπολίτευσης” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

* “Τέμπη: Ακάλεστοι ανάμεσα σε ιερά παρόντες Στην τεράστια συγκέντρωση με συγκίνησαν, με ταρακούνησαν αλλά και με ανατρίχιασαν πολλά. Η παρουσία κάθε πολιτικού, οποιουδήποτε κόμματος, είναι μέσα στα ανατριχιαστικά. Γιατί όλα τα ράμματα, για όλων τις γούνες, τα έχουμε πρόσφατα. Και «πληρωμένα» αδρά στο ταμείο της ζωής μας και της πατρίδας μας. Πονηρές αλεπουδίτσες μύρισαν ευκαιρία” (Ρέα Βιτάλη).

* Ο Πύργος της Πίζας είναι στραβός. Έχει μια περίεργη κλίση. Έτσι που να μην πέφτει μεν αλλά που συγχρόνως, να έχεις πάντα την αγωνία, ανασφάλεια, υποσυνείδητη βεβαιότητα ό,τι, ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί και να γκρεμιστεί. Άραγε, υπάρχει κανείς νοήμων που να πιστεύει ότι φταίει η κατασκευή του τελευταίου ορόφου του; Το λάθος, το κακέκτυπο ξεκινάει από τα θεμέλιά του. Ο,τι παθογενές εκβράστηκε, ακόμα μια φορά μπροστά στα μάτια μας, και στην περίπτωση της τραγωδίας των Τεμπών, είναι έγκλημα διαρκείας” (Protagon.gr).

* Και για το τέλος άφησα τον Γιάννη Σιδέρη να μιλήσει για την εξωστρεφώς διαχέουσα τον πόνο της, χαροκαμένη μητέρα Μαρία Καρυστιανού: “Δε αξιολογούμε, περιγράφουμε: Η Καρυστιανού, μια μητέρα με «ιδιαίτερη» προσωπικότητα, που για το Μάτι έγραφε στα σόσιαλ «στο μυαλό μας φταίει πάντα το κράτος, ποτέ εμείς», δυναμική και αεικίνητη, παθιασμένη και  με χαρακτηριστικά… ινφλουένσερ, ήταν το ηχείο του παραπόνου των γονιών των Τεμπών, έστω και αν στη συνέχεια έγινε το ηχείο λίγων εκ των γονιών αυτών”.

Και εδώ θα τονίσω ότι υπάρχουν και όρια.

Και ο σεβασμός προς κάθε μια μητέρα που χάνει το παιδί της είναι αυτονόητος, γονιός είμαι και εγώ.

Και η Καρυστιανού, με 2 επιστολές της προς τους βουλευτές επιχείρησε να παρέμβει ακόμη και στην εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη Πρόεδρου της Δημοκρατίας (11/2)

Και οι διατυπώσεις στις επιστολές, προκαλούν έκπληξη δυσάρεστη για την αμετροέπειά τους και την καταπάτηση των ορίων.

Και η Καρυστιανού, πρέπει επιτέλους να αντιληφθεί, ότι οφείλει και αυτή να σέβεται όσα εμείς πιστεύουμε. Μόνον ο αλληλοσεβασμός προστατεύει τον σεβασμό. Αντιλαβού;

Και λίγες ώρες μετά την εκλογή Προέδρου, οι φασίστες του “Ρουβίκωνα” έκαναν “παρέμβαση” με τρικάκια στο σπίτι του Τασούλα.

Και την μεθεπομένην (13/2), η Καρυστιανού είπε να καταθέσει και μια μήνυση, ντόρος να γίνεται, σε βάρος του εφέτη ανακριτή της υπόθεσης Σωτήρη Μπακαΐμη  και τυχόν άλλων εμπλεκομένων για απάλειψη ή η μη συμπερίληψη τεραστίου όγκου στοιχείων της δικογραφίας. Αντιλαβού;

Και αντιστικώς: Στις 29/1,  αεροσκάφος της  American Airlines που εκτελούσε την πτήση 5342 από την Ουίτσιτα του Κάνσας με 60 επιβάτες και 4μελές πλήρωμα, συγκρούστηκε την ώρα που προσέγγιζε για προσγείωση στον διάδρομο 33 του αεροδρομίου Ρόναλντ Ρίγκαν της Ουάσιγκτον, με στρατιωτικό ελικόπτερο Black Hawk  το οποίο εκτελούσε εκπαιδευτική πτήση και είχε πλήρωμα 3 ατόμων (μεταξύ των επιβατών της μοιραίας πτήσης ήταν 15 Αμερικανοί και Ρώσοι αθλητές, και προπονητές του καλλιτεχνικού πατινάζ).

Και φυσικά δεν κατηγορήθηκε ο Κυβερνήτης της Πολιτείας. Οι ευθύνες αναζητούνται στο προσωπικό του πύργου ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας του αεροδρομίου (και εδώ η ελλιπής στελέχωση του κέντρου έλεγχου κυκλοφορίας παρουσιάζεται ως η κυρία αιτία της σύγκρουσης / εκείνη την αποφράδα νύχτα από τον σταθμό Λαρίσης την “είχαν κάνει” οι εγκληματικώς ασυναίσθητοι έμπειροι του ΟΣΕ, λόγω Καθαράς Δευτέρας και δεν είναι μυστικό, ότι στο ελληνικό δημόσιο υπάρχουν γενικώς χιλιάδες ανεξέλεγκτοι τρόποι για να “την κάνεις” νομοτύπως, τα “δικαιώματα” βλέπεις ).

Και ο μόνος που προσπάθησε, εκεί στις ΗΠΑ, σε συνέντευξή του να πολιτικοποιήσει το θέμα, είναι ο Τραμπ επιρρίπτοντας ευθύνες στον Μπάιντεν και την πολιτική συμπερίληψης. Και επί της ουσίας, έγινε περίγελος των δημοσιογράφων.

Και 2 ημέρες μετά (31/1), ιδιωτικό αεροασθενοφόρο με 6 επιβαίνοντες συνετρίβη στην Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια.

Και έτσι τρίτωσε: Τον κύκλο των αεροπορικών καταστροφών είχε ανοίξει στις 28 Ιανουαρίου πολεμικό αεροσκάφος F-35 Lightning II, της Αμερικανικής πολεμικής αεροπορίας που συνετρίβη ενώ εκτελούσε άσκηση στην Αεροπορική Βάση Ίελσον στην Αλάσκα. Ευτυχώς, ο πιλότος του αεροσκάφους πρόλαβε να εκτιναχθεί χωρίς να τραυματιστεί. Τα αίτια συντριβής του F-35 ερευνώνται, με πιθανότερο αίτιο σύμφωνα με ειδικούς, “δυσλειτουργία εν πτήσει”.

Και παραλλήλως : Και 10 χρόνια πριν, περίπου την ίδια ημερομηνία με τα ανωτέρω δυστυχήματα, στην χώρα μας ορκίστηκε η επάρατος Παραφύση (27/1/2015 κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ), η οποία προέκυψε από τις εκλογές της 25/1/2015, κατά τις οποίες οι “αυτόβλακες των πλατειών”, ανέδειξαν ως 1ο κόμμα τον ΣΥΡΙΖΑ.

Και σχετικώς με τα Τεμπή. Είναι η Παραφύση, αυτή που μπορεί να παρέλαβε ένα διεφθαρμένο και ανίκανο Δημόσιο, αλλά το μόνο που έκανε ήταν να ενισχύσει όλα αυτά τα στοιχεία υπανάπτυξης.

Και αυτό ήταν από τα βαρύτερα τιμήματα της “προοδευτικής πολιτικής”.

Και με τα Τέμπη, ξεπληρώνουμε μέρος των “τόκων” αυτής της επιλογής μας. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειασθεί να ξεπληρώσουμε άλλους. Αυτή είναι η ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης.

Και στις 12/2/1015, με τίτλο “Μετεκλογικώς” είχα αναρτήσει τα κάτωθι:

Και ειδικότερα: “Η επιδίωξη μου να είμαι «Ελληνικός» (Κ. Καβάφης), δηλαδή ο ψυχισμός μου να αποικιοποιείται από την διαχρονία του ελληνικού, με οδηγεί να αναφερθώ και σε οιωνούς για την Παραφύση, οι οποίοι δεν είναι καλοί. Την επόμενη των εκλογών, την ημέρα της ορκομωσίας της, μπορεί να μην έπεσε μετεωρίτης (Τσίπρας), έπεσε όμως ένα αεροπλάνο της πολεμικής μας αεροπορίας που συμμετείχε σε άσκηση του ΝΑΤΟ, εντός ενός αεροδρομίου στην Ισπανία. Νεκροί οι 2 Έλληνες πιλότοι του και επί του εδάφους, 9 Γάλλοι συνάδελφοι τους, 13 βαριά τραυματίες και κατεστραμμένα άγνωστος αριθμός αεροπλάνων”.

* “Και γενικότερα: “Εάν με μια μη παιγνιώδη ματιά προσεγγίσουμε, την κάθε εκλογική αναμέτρηση στη χώρα μας, θα διαπιστώσουμε ότι επανέρχεται στο προσκήνιο «η Μεγάλη Χίμαιρα» της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας που είναι ότι «μια δημοκρατική κοινωνία μπορεί να λειτουργήσει χωρίς ελίτ. Η μάλλον, ότι δεν τις χρειάζεται παρά μόνον μια πολιτική ηγεσία, η οποία εκφράζει τη λαϊκή βούληση, η οποία πάλι λαϊκή βούληση ταυτίζονταν με το μορφωτικό επίπεδο των νέων κυρίαρχων στρωμάτων… Ξεχνάει πως στην Ευρώπη την δημοκρατία δεν την γέννησαν οι «ξεβράκωτοι» της Επανάστασης. Την γέννησαν οι Βολταίροι και οι Ντιτερό και στη σύγχρονη Ελλάδα την στήριξαν οι Κοραήδες και οι Παπαρρηγόπουλοι» (Τάκης Θεοδωρόπουλος)”.

* “Η άγνοια είναι το έδαφος του λαϊκισμού. Η εμμονική καχυποψία, ο πρώτος σπόρος του. Ενώ το ψέμα, όσο αλλόκοτο και αν είναι, γίνεται το λίπασμα που τον βοηθά να ανθίσει και να γιγαντωθεί. Ένα παράσιτο, δηλαδή, το οποίο δυστυχώς πότιζαν επί μήνες πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα της δημόσιας ζωής που εκμεταλλεύονται με τον πιο χυδαίο τρόπο τον ανείπωτο πόνο των συγγενών»” (Κυριάκος Μητσοτάκης, από την συνέντευξή του στην “Καθημερινή” τη; 16/2).

Και το επιμύθιο: Και ο Θεός ας αγκαλιάσει τις ψυχές όσων χάθηκαν, να γαληνέψει όσους πενθούν, να συγχωρήσει όσους ευθύνονται και να δώσει σοφία σε όσους τολμήσουν τις θεσμικές αλλαγές που επιβάλλεται να ξεκινήσουν.

Και χωρίς θεσμικές τομές, οι συγκεντρωμένοι, οι αγανακτισμένοι και αδικαίωτοι δύναται θα παρασυρθούν ή θα εξαναγκαστούν να επιζητούν λύσεις σε Σωτήρες.

Και η μόνη αλήθεια είναι, πως Σωτήρες δεν υπάρχουν.

Και αυτό μπορεί να μας το διαβεβαιώσει και ο Θεός.

Για τα 2 χρόνια από την τραγωδία των Τεμπών

Σχετικά με τις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη, ο Στάθης Καλύβας υπενθύμισε πως η επιλεκτική συγκίνηση και ο επιλεκτικός θυμός δεν είναι πάντα αθώος. “Μόνο το 2024 σκοτώθηκαν 75 άνθρωποι τον μήνα σε τροχαία (και τραυματίστηκαν βαριά άλλοι 61) χωρίς να φταίει ούτε το κράτος, ούτε οι πολιτικοί, ούτε το κακό μας ριζικό αλλά η κακή συμπεριφορά αρκετών ανώνυμων ανθρώπων την οποία συναντούμε καθημερινά αλλά για κάποιο περίεργο λόγο δεν φαίνεται να προκαλούν ούτε συγκίνηση ούτε θυμό”.

* Και το ιστορείν από τον Τάκη Θεοδωρόπουλο: “Στις Αργινούσες, κάτι βραχονησίδες έξω απ’ τη Λέσβο, ο στόλος της Αθήνας κέρδισε στη ναυμαχία κατά του σπαρτιατικού. Ηταν η τελευταία νίκη της Αθήνας στον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Η δημοκρατία της όμως αποδείχθηκε πως ήταν έτοιμη να αυτοκτονήσει. Οι στρατηγοί που είχαν νικήσει στη ναυμαχία κατηγορήθηκαν πως δεν φρόντισαν να περισυλλέξουν τους νεκρούς και τους τραυματίες. Οι ίδιοι υποστήριξαν πως τους εμπόδισε η κακοκαιρία. Παρ’ όλα αυτά είχαν αναθέσει το καθήκον σε δύο τριηράρχους – ας πούμε επικεφαλής μοίρας του στόλου. Στη συνέλευση κάποιοι πρότειναν να δικασθούν οι στρατηγοί συλλογικά, κάτι το οποίο απαγόρευαν οι νόμοι της πόλης. Ο μόνος που υποστήριζε ότι ο κάθε στρατηγός πρέπει να δικασθεί χωριστά, όπως ορίζει ο νόμος, ήταν ο Σωκράτης. Εκείνη την ημέρα έτυχε να έχει εκλεγεί πρόεδρος των πρυτάνεων, της οιονεί εκτελεστικής εξουσίας. Η συνεδρίαση διεκόπη για την επομένη. Ο Ξενοφών μας λέει ότι είχε ήδη πέσει το σκοτάδι και δεν μπορούσαν να διακρίνουν ποιος ψήφιζε τι. Στη διάρκεια της νύχτας ομάδες πολιτών με επικεφαλής τον Θηραμένη παρακινούσαν τους συγγενείς των θυμάτων να συγκεντρωθούν την επομένη στο δικαστήριο για να απαιτήσουν την καταδίκη των στρατηγών. Ο Θηραμένης ήταν ο ένας από τους δύο τριηράρχους στους οποίους είχαν αναθέσει οι στρατηγοί τη σωτηρία των ναυαγών. Προφανώς φοβόταν ότι αν δεν καταδικασθούν αυτοί κινδύνευε ο ίδιος. Οι συγγενείς των θυμάτων ξεσήκωσαν μεγάλη φασαρία. Με τα κεφάλια ξυρισμένα και πασπαλισμένα με στάχτες, και τις γυναίκες να γδέρνουν με τα νύχια τους το πρόσωπό τους και να ολολύζουν η κρίση θολώνει, όπως και να το κάνεις. Ας μην ξεχνάμε το κλείσιμο του «Επιταφίου» του Περικλή που ζητά από τις γυναίκες –μητέρες, συζύγους, αδελφές– των νεκρών να τους πενθήσουν κατά τους νόμους. Ας μην ξεχνάμε και την Αντιγόνη: το πένθος της απειλεί την εξουσία του Κρέοντα. Ειρήσθω εν παρόδω: ο Θηραμένης ήταν μέλος της σωκρατικής ομήγυρης και ένας εκ των Τριάκοντα Τυράννων που ανέλαβαν την εξουσία στην Αθήνα μετά την πανωλεθρία στους Αιγός Ποταμούς και την οριστική της ήττα στον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Δύο μόλις χρόνια μετά τη ναυμαχία στις Αργινούσες και τη δίκη των στρατηγών.

Αυτή η ιστορία, την οποία αφηγείται ο Ξενοφών στα Ελληνικά του, αναδεικνύει την πολιτική δύναμη του συλλογικού πένθους. Ένα συναίσθημα το οποίο υπερβαίνει τη λογική”.

Και ο Ξενοφών μας θυμίζει/διδάσκει, ότι δεν χρειάζεται τεθωρακισμένα για να ξεπέσει η δημοκρατία σε τυραννία. Φτάνει η υπονόμευση των θεσμών της.

Και ιστορικά αποδεδειγμένο: Οι εξεγέρσεις των δρόμων δεν κινούνται με βάση την κοινή λογική.

Και ως εκ τούτου, κάποιοι κάποιοι εξυφαίνουν ακραία επεισόδια τύπου Γρηγορόπουλου και Μαρφίν στις 28 Φεβρουαρίου στην εκδήλωση για την τραγωδία των Τεμπών. Νεροκουβαλητής των, και η πολιτευόμενη πλέον Καρυστιανού.

Και μια πρόβλεψη: Στο εγγύς μέλλον αυτός ο παροξυσμός για τα Τέμπη τελικώς θα λειτουργήσει ευνοϊκά για την κυβέρνηση. Οψόμεθα...

Αναστάσιος, ο άνθρωπος του Θεού

Και στις 25/1/2024 απεβίωσε σε ηλικία 95 ετών, ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος (Γιαννουλάτος, γεν. 4/11/1929).

Και ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος ήταν Έλληνας Ορθόδοξος κληρικός, θεολόγος, συγγραφέας, Ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και προκαθήμενος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας, την οποία ανέστησε μετά την σταύρωση της, από την Κομμουνιστική Θρησκεία , όταν το 1992 ανέλαβε ως Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας. 

Και ανεξάρτητα από το τι πιστεύει ή δεν πιστεύει κανείς, ο Αναστάσιος ήταν ακριβώς το είδος του ανθρώπου που χρειάζονται οι θρησκείες σήμερα, αλλά πολύ περισσότερο είναι το είδος του ανθρώπου που χρειάζεται ο κόσμος μας. Ένας κόσμος στον οποίο πρέπει να μάθουμε να ζούμε μαζί και με σεβασμό προς αλλήλους, εάν θέλουμε να επιβιώσουμε.

Και ο Αναστάσιος σε όλη του την ζωή πήγε κόντρα στη μισαλλοδοξία, την μεγάλη πληγή του είδους μας. Και το έκανε ως εκπρόσωπος ενός δόγματος. Και αυτό που τελικώς έχει σημασία, δεν είναι ποιου δόγματος ήταν, σημασία έχει το παράδειγμα.

Και για το τέλος, κάτι που είπε σε συνέντευξή του, στον Παπαχελά (20/12/2017): “Θεέ μου, μπορεί να έχεις πολλά παράπονα από μένα… αλλά προσπάθησα να σε αγαπήσω...”.

Με το δέκα στην φανέλα...

Και στις 24/1/2025, απεβίωσε ο αποκαλούμενος “στρατηγός” των ελληνικών γηπέδων Μίμης Δομάζος (γεν. 22/1/1942). Το “δεκάρι” στην φανέλα του ΠΑΟ.

Και ο Μίμης Δομάζος, ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού μέσου. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους Έλληνες ποδοσφαιριστές όλων των εποχών.

Και το 2003 ψηφίστηκε ως ο 2ος καλύτερος Έλληνας ποδοσφαιριστής από την ΕΠΟ για τον εορτασμό των 50 χρόνων της ΟΥΕΦΑ (1ος ο Βασίλης Χατζηπαναγής).

Αχ, Λάρισα, Λάρισα, σε είδα και λαχτάρισα...

Και αυτό πρέπει να αναφωνεί η ΝΔ.

Και αυτό διότι από εκεί ξεκίνησαν τα τελευταία χρόνια αντιπολιτευτικές πομφόλυγες που όμως κατάφεραν να παρασύρουν κόσμο.

Και στην 1η περίπτωση να φέρουν την Παραφύση (ΣΥΡΙΖΑΝΑΛ) στην εξουσία, στην δε 2η, αυτήν που λουζόμαστε λόγω του δυστυχήματος των Τεμπών, να δημιουργεί ελπίδες στους αντιπολιτευόμενους, ότι θα μπορέσουν να απαλλαγούν από το μεγάλο τους βάσανό, τον Μητσοτάκη.

Και θυμάστε που το 2012-15, όσοι έλεγαν ότι “η χρεωκοπία έφερε τα μνημόνια” και όχι το αντίθετο, θεωρήθηκαν από τους παρασυρμένους αυτόβλακες των αντιμνημονιακών, φονιάδες των νεαρών παιδιών που κάηκαν στη Λάρισα; (1/3/2013, 2 φοιτητές έχασαν τη ζωή τους και 3 μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο λόγω των αναθυμιάσεων από αυτοσχέδιο μαγκάλι που είχαν ανάψει για να ζεσταθούν)

Και φονιάδες, διότι λόγω των μνημονίων, οι φοιτητές δεν είχαν λεφτά να βάλουν πετρέλαιο και άναψαν σόμπα που τους έκαψε. Εκεί ξαναγυρίσαμε.

Και σε όλα αυτά προσθέστε και την τραγική κατάληξη στην υπόθεση εξαφάνισης του 39χρονου Βασίλη Καλογήρου, την οποία ο Φάμελος από το βήμα της Βουλής με εύσχημο τρόπο συνέδεσε με τα Τεμπή (17/1/25).

Και αυτό διότι ο εξαφανισθείς ήταν γιος της εισαγγελέως Εφετών Λάρισας Σοφίας Αποστολάκη- Καλογήρου, η οποία προΐστατο λόγω της θέσεως της και στην δικαστική έρευνα για τα Τέμπη.

Και χωρίς αυτή να έχει εμπλακεί ενεργά στην υπόθεση, δηλαδή να έχει δώσει σχετική παραγγελία για την υπόθεση. Αλλά αυτά είπαμε είναι ψιλά γράμματα, για τους αυτόβλακες.

Και στις 24/2 έρχεται να προστεθεί και αυτό: Δήλωση υποστήριξης  κατηγορίας κατά παντός υπευθύνου για αρπαγή και δολοφονία του 39χρονου Βασίλη Καλογήρου κατέθεσε ο συνήγορος της οικογένειάς του, για λογαριασμό του πατέρα του εκλιπόντος.

Και αυτό, παρότι η έρευνα για τα αίτια που οδήγησαν στον θάνατο τον 39χρονο βρίσκεται σε εξέλιξη και με τα έως τώρα δεδομένα να απομακρύνουν την εκδοχή της δολοφονίας.

Και πολλοί λένε ότι η ανωτέρω ενέργεια της οικογένειας, μπορεί να είναι και προσχηματική. Άγνωστες οι βουλές, ενός υπό την επήρεια μεγάλης οδύνης λόγω πένθους. Οψόμεθα...

Και επαναλαμβάνω: ΝΔ, Λάρισα, Λάρισα σε είδα και λαχτάρισα...

Για την Δικαιοσύνη...

Και στις 13/2 ο αρχηγός της από σπόντα αξιωματικής αντιπολίτευσης Νίκος Ανδρουλάκης, σε συνέντευξή του, στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ALPHA, έκανε μια δήλωση για την δικαιοσύνη, το ελάχιστον προβληματική.

Και είπε: “Όταν ανέλαβα την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ είχα μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη εγώ είμαι ένας άνθρωπος πολύ καθαρός και ευθύς. Η εμπειρία μου αυτά τα χρόνια έχει κλονίσει την εμπιστοσύνη μου και προς την εξουσία, το κράτος, τον Πρωθυπουργό και προς την Δικαιοσύνη”.

Και εν κατακλείδι, έχουμε Ανδρουλάκη, Φάμελλο και Βελόπουλο να λένε ότι δεν εμπιστεύονται την Δικαιοσύνη.

Και προσέξτε δεν είπαν “θέλουμε να δούμε κάποιες αλλαγές στον τρόπο που λειτουργεί η Δικαιοσύνη”.

Και η λογική συνεπαγωγή. Προτρέπουν εμμέσως να πάρει κανείς τον νόμο στα χέρια του δηλαδή να ισχύσει ο νόμος της ζούγκλας.

Και αυτοί που δεν διατυμπανίζουν (και μάλιστα από θέση ευθύνης) τις επιφυλάξεις
τους για την ακεραιότητα των θεσμών δεν είναι χαζοί ούτε “προσκυνημένοι”. Απλώς είναι υπ-εύθυνοι, δηλαδή έχουν επίγνωση του πόσο χειρότερα μπορούν να γίνουν τα πράγματα, εάν οι αυτόβλακες που εποφθαλμιούν να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους νομιμοποιηθούν ηθικά.

Και θα επαναλάβω, αυτό που που μας θυμίζει/διδάσκει ο Ξενοφών. Δηλαδή, ότι δεν χρειάζεται τεθωρακισμένα για να ξεπέσει η δημοκρατία σε τυραννία. Φτάνει η υπονόμευση των θεσμών της. Επιτέλους, αντιλαβού...

Η 3η Φεβρουαρίου 1830

Και η 3η Φεβρουαρίου 1830, είναι η επίσημη ημερομηνία γέννησης του Ελληνικού Κράτους. Το Πρωτόκολλο του Λονδίνου που υπέγραψαν οι τρεις Προστάτιδες Δυνάμεις και επέδωσαν στην Υψηλή Πύλη έχει τεράστια ιστορική σημασία, παρότι ορισμένα από τα πιο βασικά σημεία του άλλαξαν μέσα σε μόλις δυόμισι χρόνια

Και αντανακλαστικώς, μου ήρθε στο μυαλό η “3η Σεπτέβρη” (1974), τότε που ετέθησαν οι βάσεις διάλυσης του Κράτους. Μια ζωή Μαζό(χιστές)...

Σημεία των καιρών...

Και το σύνθημα YOLO (“You Only Live Once”), αντικατέστησε το YONO (“You Only Need One”)

Και είναι το σύνθημα που προωθεί την φιλοσοφία του “ουκ εν τω πολλώ το ευ…”.

Και επικαιροποιημένο, ότι μπορείς να βρεις ικανοποίηση με το να έχεις μόνο τα απαραίτητα, χωρίς να αισθάνεσαι ότι πρέπει να τρέχεις πίσω από τις τελευταίες τάσεις ή προσδοκίες των άλλων.

Και ως εκ τούτου παρουσιάζεται ως απολύτως κατάλληλο και για όσους αναζητούν επιλεκτικά την σύνδεση με τα σωστά πράγματα ή άτομα, επιθυμώντας να συμβάλλουν έμπρακτα και στην μείωση της μόλυνσης του περιβάλλοντος.

Και πιο συγκεκριμένα επιλέγοντας να αποκτήσετε λιγότερα και ποιοτικότερα αντικείμενα, μειώνετε την πιθανότητα να συμβάλλετε στην αύξηση των τεράστιων ποσοτήτων απορριμμάτων που καταλήγουν στις χωματερές και τους ωκεανούς.

Και για το ιστορείν: Η ρήση:  “οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ, ἀλλ᾿ ἐν τῷ εὖ τὸ πολύ” απποτελεί παράφραση της ρήσης του αυλητή Καφισία, όταν ένας μαθητής του έπαιζε τον αυλό με ιδιαίτερη ένταση: “οὐκ ἐν τῷ μεγάλῳ τὸ εὖ κείμενον εἴη, ἀλλ᾿ ἐν τῷ εὖ τὸ μέγα” (Αθήναιος,  “Δειπνοσοφισταί”, 2ος αι. μ.Χ.).

*******

Και το γνωστό εδώ και χρόνια, ελέω Τραμπ, “MAGA” (Make America Great Again) διευρύνθηκε τελευταίως, ελέω Μασκ ,στο “MEGA” (Make Europe Great Again).

Και αφού παρείχε την αμέριστη υποστήριξή του στην ακροδεξιά Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) και επιτέθηκε στο κυβερνών Εργατικό Κόμμα της Βρετανίας, ο Ελον Μασκ εγκαινίασε και επίσημα το κίνημα “MEGA”.

Και έγραψε ο δισεκατομμυριούχος σύμβουλος του Τραμπ στο X του: “Λαοί της Ευρώπης, ενταχθείτε στο κίνημα MEGA. Κάνετε Ξανά την Ευρώπη Μεγάλη” (1/2.)

* “Και σκεφτείτε, όπως μας θυμίζει ο Αντονέλο Γκουερέρα της La Repubblica, τον Σεπτέμβριο του 2021, όταν το X ήταν ακόμα Twitter, ο Ελον Μασκ είχε γράψει: «Θα προτιμούσα να μείνω μακριά από την πολιτική».

Και συνοψίζει: Σήμερα ωστόσο έχοντας καταφέρει να καταστεί ανθύπατος του «αυτοκράτορα» Τραμπ και να ασκεί εκτελεστική εξουσία στις ΗΠΑ, ο Mister X επιδιώκει με τον πλέον απροκάλυπτο τρόπο «να καταστεί ο ‘Ρασπούτιν’ μιας μαύρης και λαϊκιστικής Διεθνούς στην Ευρώπη, μέσω μιας φαουστικής συμφωνίας με την συχνά φιλοπουτινική ακροδεξιά». Παρόμοιο στόχο είχε θέσει κατά την πρώτη θητεία Τραμπ ο Στιβ Μπάνον, αλλά ήταν πολύ περιθωριακός σε σχέση με τον Ελον Μασκ, ενώ στη συνέχεια έπεσε και στη δυσμένεια του αμερικανού προέδρου”. (Πηγή: Protagon.gr ).

Και στις 8/2 ηγέτες των ακροδεξιών κομμάτων του 3ου μεγαλύτερου σε ψήφους μπλοκ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, οι “Πατριώτες για την Ευρώπη”, εξήραν την επιστροφή του Τταμπ στην εξουσία σε μια σύνοδο στη Μαδρίτη που πραγματοποιήθηκε υπό το σύνθημα “Κάντε την Ευρώπη Μεγάλη Ξανά” (MEGA).

Και από ελληνικής πλευράς, στην Σύνοδο συμμετείχε και απεύθυνε χαιρετισμό η Πρόεδρος και ευρωβουλευτής της Φωνής Λογικής, Αφροδίτη Λατινοπούλου. Αυτόβλακες, χαρείτε την...

*******

Και με επαπειλούμενο έναν μεγάλος μετασεισμός στην περιοχή της Σαντορίνης, οι αυτόβλακες δεν πιστεύουν ούτε τους ειδικούς και καβαλάνε κάθε θεωρία συνωμοσίας, υπαινισσόμενοι σαμποτάζ κατά των επιχειρηματιών του νησιού και κυβερνητικό αντιπερισπασμό για τα Τέμπη.

Και εάν παρ’ ελπίδα, γίνει ο σεισμός, θα απαιτούν εκ των υστέρων να είχαν γίνει στην εντέλεια όλα εκείνα τα προληπτικά μέτρα που λαμβάνονται και με τα οποία σήμερα διαφωνούν και τα καταγγέλλουν ως υπερβολικά.

Και άβυσσος η ψυχή των αυτόβλακων, πιο άβυσσος η ψυχή του αντιπολιτευόμενου.

Και παρότι ζούμε σε έναν τόπο που θα έλεγες ότι δεν υπάρχει σωτηρία από πουθενά, “τολμάμε να ελπίζουμε” (Αναστάσιος).

Και πρωτογενώς, παρουσιάζεται ως εντελώς άτοπο να μπλέκουμε την ανθρωπογενή καταστροφή που έχει προκληθεί στην, Σαντορίνη με οποιοδήποτε φυσικό φαινόμενο. Η φύση είναι ηθικά αδιάφορη. Ούτε τιμωρεί, ούτε νουθετεί. Και φιλοσοφικά διαφωτισμένο και από τον ίδιο τον Βολταίρο. (1)

Και ως εκ τούτου, η τεράστια και μη αναστρέψιμη καταστροφή που έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια από τους ανθρώπους η Σαντορίνη στο όνομα ενός τουρισμού της αρπαχτής, δεν δύναται να προκαλέσει σεισμούς και εκρήξεις ηφαιστείων, που μπορεί να συμβούν μπορεί και όχι και μάλιστα σε μια προβληματική ως προς αυτά περιοχή.

Και όμως αυτό το “υπερ” στην εκμετάλλευση του περιβάλλοντος, την φοροκλοπή (ΦΠΑ) και φοροαποφυγή, των επισκεπτών της και των δημοσίων υπαλλήλων που αποστέλλονται για την στελέχωση υπηρεσιών, για την υποστελέχωση των οποίων έχουν το θράσος εντόνως να διαμαρτύρονται, δευτερογενώς, θα έπρεπε να μας προβληματίζει ως προς την επιτελούμενη “Ύβριν”, διατυπωμένο έστω και με ένα “λες;”.

Και θα έλεγα ότι την περιοχή αποφάσισε να επισκεφτεί η Νέμεσις, όχι για να τιμωρήσει αλλά για να αποκαταστήσει την ισορροπία, την συμπαντική σταθερά.

Και έτσι να μην είναι, με την διάρρηξη της ρουτίνας που είχαμε μάθει να θεωρούμε “φυσική”, η φύση και χωρίς να το “εννοεί”, μας δείχνει τις πλάνες μας.

* “Θα ήθελα να ευχηθώ και να δουν οι άνθρωποι τον τόπο αλλιώς μέσα από αυτήν την ταλαιπωρία και να τον εκτιμήσουν όπως του αξίζει, αλλά ξέρω ότι ακόμη και οι ευχές έχουν όρια. Στη Σαντορίνη αυτά τα όρια έχουν ξεπεραστεί προ πολλού” (Μαρία Δεδούση).”

Σημειώσεις:

1. Η φύση είναι ηθικά αδιάφορη. Και ένα χρόνο μετά τον τον μεγάλο σεισμό της Λισσαβώνας (1/11/1775) ο Βολταίρος έγραψε ένα ποίημα για την καταστροφή της Λισσαβώνας “Poème sur le désastre de Lisbonne” με τον υπότιτλο: εξέταση του αξιώματος “Όλα είναι καλά”.

Και επί της ουσίας δεν είναι μια απλή ποιητική σύνθεση με κάποιες σκέψεις ή συναισθήματα του ποιητή. “Είναι ένα φιλοσοφικό-μεταφυσικό ερωτηματολόγιο, που θέτει επί τάπητος, ένα από τα μεγαλύτερα και οξύτερα προβλήματα που αντιμετώπιζε (και αντιμετωπίζει) το ανθρώπινο πνεύμα: Πώς συμβιβάζεται η πίστη του ανθρώπου σε έναν Θεό αγαθό και παντοδύναμο, που έκανε τα πάντα «καλά λίαν», με τις φυσικές καταστροφές που αφήνουν τον άνθρωπο αβοήθητο και ανήμπορο; Πού είναι η περίφημη «θεία πρόνοια»; Γιατί δεν επεμβαίνει ο Θεός να προστατεύσει τα παιδιά του; Το πρόβλημα της «θεοδικίας» του Λάϊμπνιτς (1597-1652), γνωστό από την αρχαιότητα (Επικούρειοι, Στωϊκοί, Ιώβ κ.άλλ.), επαναδιατυπώνεται εδώ με στιβαρότητα. Και θέτοντας αδυσώπητα ερωτήματα κατδεικνύεται ότι, η ανθρώπινη γνώση αδυνατεί να τα εξηγήσει όλα.

Και με το ποίημα αυτό, ο Βολταίρος στρέφεται και κατά της καθολικής πορτογαλικής εκκλησίας που απέδωσε τον φοβερό σεισμό και τα τσουνάμι που ακολούθησαν, με χιλιάδες θύματα, στην «μήνιν» του Θεού για τα αμαρτήματα των ανθρώπων. Μια συνηθισμένη εξήγηση θρησκευτικών ηγετών και θρησκόληπτων φονταμενταλιστών μέχρι την εποχή μας. Για αυτούς οι φυσικές καταστροφές και οι θεο-μηνίες, είναι ξεσπάσματα της οργής του Θεού στους αμαρτωλούς”.

2. Για να αποκαταστήσει την ισορροπία: Και για να γίνει αυτό αντιληπτό σε μια από τις πολλές διαστάσεις της, θα παρουσιάσω μια ερώτηση (διερώτηση) του Ζώη Τσώλη: “Πώς μπορείς να στρέψεις την οικονομία στην καινοτομία και στην βιομηχανία όταν ο τουρισμός συνδέεται με «εύκολο χρήμα» (easy money) για ολόκληρες Περιφέρειες της χώρας – πέρα από τα νησιωτικά συμπλέγματα της Ελλάδας και την Κρήτη;”.

Και ο Enri Canaj εικονογραφεί.

 

“Η φωτογραφίας που τράβηξε ο Enri Canaj για την «Καθημερινή» μεταφέρει αυτό το άρρητο μήνυμα. Έρημο καφέ στην καλντέρα. Καγκελάκι που θα το έλεγες σκεβρωμένο, αν δεν ήταν μέταλλο κακοχυμένο. Γυμνές μεταλλικές καρέκλες. Λες και ήθελε ο «ντιζάινερ» να εκδικηθεί με μια επίθεση ευτέλειας το εκθαμβωτικό τοπίο. Η μόνη «παρουσία» που διακόπτει την ερημία είναι στην άκρη του μπαλκονιού μια ημίγυμνη Αφροδίτη, ασάλευτη στη μέση του χαμού -σαν εργαζόμενο κορίτσι που το έχει ξεχάσει εκεί ο προαγωγός του κι εκείνο φοβήθηκε να αφήσει το πόστο του. Μια Αφροδίτη γύψινη, που την έχουν ραγίσει οι σεισμοί σε όλο της το φτηνό σώμα” (Μιχάλης Τσιντσίνης).

*******

Και την Κυριακή 9/2, οι Ελβετοί κλήθηκαν να ψηφίσουν για την λαϊκή πρωτοβουλία των “Νέων Πρασίνων” για την “περιβαλλοντική ευθύνη” που επί της ουσίας σημαίνει “δώστε βιώσιμο μέλλον στα παιδιά (σας)”.

Και σύμφωνα με αυτήν, θα πρέπει να γίνει μια ριζική αναδιάρθρωση της ελβετικής οικονομίας και κοινωνίας, με στόχο να συρρικνωθεί ο “περιβαλλοντικός αντίκτυπος” της Ελβετίας κατά δύο τρίτα, έως και τρία τέταρτα, σε διάστημα 10 ετών.

Και ο στόχος αυτός, βασίστηκε στην εκτίμηση ότι αν επεκτεινόταν το σημερινό καταναλωτικό πρότυπο της Ελβετίας σε όλο τον κόσμο, θα χρειάζονταν 4 πλανήτες ίδιοι με τη Γη για την κάλυψη των αναγκών που θα προέκυπταν.

Και τροποποιώντας ένα αριστερό σύνθημα θα έλεγα: “Οι γονείς είναι αυτοί πουλάνε το σκοινί στα παιδιά τους για να κρεμαστούν…”.

*******

Και για τους Παλαιστίνιους, εκεί στην Γάζα τα σχέδια του Τραμπ αντηχούν απόηχους της “nakba” (“καταστροφή” στα αραβικά), δηλαδή του μαζικού εκτοπισμού των Παλαιστινίων το 1948, για την δημιουργία του κράτους του Ισραήλ.

*******

Και η πιο κάτω φωτογραφία, είναι το συνεπακόλουθο αυτού που παλαιότερα εντάσσαμε στην ψυχοπαθολογία και αναφέρονταν ως “ανθρωπομορφικές σχέσεις με τα ζώα”.

Και σήμερα το ελάχιστον, σε μια έστω και ήπια μορφή του, παρουσιάζεται όχι μόνο ως ανεκτή, αλλά επικροτείται και μετά ενθουσιασμού.

Και επί τη ευκαιρία να επισημάνω ότι παραπλησίως έχει κινηθεί και αυτή της “ορθορεξίας”.

Και η μη κυβερνητική οργάνωση ΑΡΣΙΣ, καταγγέλλει ότι κυκλώματα επαιτείας από Ρουμανία και Βουλγαρία, τα οποία δρουν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, έχουν επικαιροποιήσει τις μεθόδους ευαισθητοποίησης των δυνητικώς “πελατών τους”.

Και προς τούτο, έχουν επιστρατεύσει μέχρι και σκυλάκια, τα οποία και κρατάνε στην αγκαλιά τους, σαν συμπάσχοντα.

Και αυτό διότι φαίνεται, ότι μετράνε περισσότερο ή έστω προσθετικά, από τον ρακένδυτο εκμεταλλευόμενο που τρέμει στο κρύο.

Και είναι σίγουρο ότι αυτά τα σκυλάκια, τελικώς παίρνουν καλύτερα από τα θύματα των κυκλωμάτων εμπορίας, που έχουν “μοιράσει” και γεωγραφικά την χώρα.

Και Ρουμάνοι είναι κυρίως αυτοί που δραστηριοποιούνται στην Αθήνα και Βούλγαροι στην Θεσσαλονίκη.

“Στιγμή Σπούτνικ”

Και η νέα “Στιγμή Σπούτνικ” για τις ΗΠΑ είναι “Made in China”.

Και η έκφραση αυτή χρησιμοποιείται όταν κάποιος συνειδητοποιεί ότι ο αντίπαλός του είναι πολύ πιο προχωρημένος από όσο πίστευε. Ειπώθηκε στις 27/1 από τον πρωτοπόρο του διαδικτύου και νυν μεγαλοεπενδυτή της Σίλικον Βάλεϊ Μαρκ Αντρίσεν, για να περιγράψει το σοκ των ΗΠΑ από το τεχνολογικό επίτευγμα της κινεζικής DeepSeek, που φέρνει τα πάνω κάτω στην ΤΝ.

Και για το ιστορείν: Ήταν 4 Οκτωβρίου 1957, όταν η Σοβιετική Ένωση εκτόξευσε στο Διάστημα τον Sputnik 1, τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο που τέθηκε σε τροχιά γύρω από τη Γη. Επρόκειτο αναμφίβολα για μια τεράστια επιστημονική, τεχνολογική και προπαγανδιστική επιτυχία για την Μόσχα. Και στην Ουάσινγκτον ξέσπασε πανικός, καθώς κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει, ή μάλλον να χωνέψει, ότι ο “εχθρός” προηγούνταν τόσο πολύ στην κούρσα για την εξερεύνηση και την κατάκτηση του Διαστήματος.

Και η Deepseek (βαθειά αναζήτηση), το εργαστήριο TN που ιδρύθηκε από έναν διαχειριστή hedge fund ονόματι Λιανγκ Γουενφένγκ, λάνσαρε την 27/1 το μοντέλο της DeepSeek-R1, εξηγώντας σε μια λεπτομερή δημοσίευση πώς δημιουργείται ένα μεγάλο γλωσσικό μοντέλο με περιορισμένους πόρους το οποίο μπορεί να μαθαίνει και να βελτιώνεται αυτόματα, χωρίς ανθρώπινη επίβλεψη.

Και η κυκλοφορία του μοντέλου R1 της DeepSeek προκάλεσε πανικό στη Σίλικον Βάλεϊ και sell off στο χρηματιστήριο.

Και αυτές οι ξέφρενες πωλήσεις, πυροδοτήθηκαν από φόβους ότι οι αμερικανικοί τεχνολογικοί γίγαντες στην ΤΝ, όπως οι Meta και Anthropic, μπορεί να μην μπορούν να διατηρήσουν το τεχνικό τους πλεονέκτημα, να κυριαρχήσουν στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης όπως αναμενόταν.

Και το σχετικό πολιτικό σχόλιο: Στην ερώτηση “τι το αξιοσημείωτο συνέβη την προηγούμενη εβδομάδα στον κόσμο;” “Οι Κινέζοι σημείωσαν απίστευτα κέρδη στην τεχνητή νοημοσύνη και οι Αμερικανοί απίστευτα κέρδη στην ανθρώπινη βλακεία”, απαντάει ο Ντέιβιντ Μπρουκς των New Υork Times.

Και φυσικά δεν αναφέρεται, συλλήβδην σε όλους τους Αμερικανούς. Η προσοχή του είναι στραμμένη στην νέα κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ, καθώς κρίνει πως η συμπεριφορά της, κατά την διάρκεια της περασμένης εβδομάδας, μπορεί να χαρακτηριστεί μόνον ως ηλίθια.

ΕΑΚ (Εθιμικές Αγροτικές Κινητοποιήσεις)

Politico: “Έλληνες αγρότες εξαπατούν την ΕΕ”. Το περιοδικό, στην έντυπη έκδοσή του, απευθύνει δριμύ κατηγορώ στην Ελλάδα. Εικονογραφεί το εξώφυλλο με έναν αρχαιοελληνικό αμφορέα που εμφανίζει έναν γραφειοκράτη των Βρυξελλών να δίνει χρήματα σε έναν Έλληνα αγρότη.

Και οι περισσότεροι βρίσκονται στην Κρήτη. Διαχρονικό γεγονός.

Αρχαία ιστορία. Ξεκίνησε με τα Κοινοτικά Πακέτα Στήριξης (ΚΠΣ) του αγροτικού τομέα, επί της εθνο-καταστροφικής διακυβέρνησης του Αντρέα.

Και για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να ενθυμούνται οι παλαιότεροι, τότε τα δηλωθέντα καλλιεργήσιμα στρέμματα, παράδειγμα της Θεσσαλίας, δημιουργούσαν έναν θεσσαλικό κάμπο που έφτανε μέχρι τη Θεσσαλονίκη.

Και για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να ενθυμούνται οι παλαιότεροι, τότε χιλιάδες τόνοι ανύπαρκτων φρούτων (μήλα, ροδάκινα, πορτοκάλια) οδηγούνταν σε απόσυρση και ταφή, για να αποζημίωθούν από τα ΚΠΣ.

Και ήταν η αλήστου μνήμης εποχή, που η “περήφανη αγροτιά”, καλλιεργούσε προϊόντα όχι προς κατανάλωση ή εξαγωγή, αλλά για να τα “αποσύρει”. Αλληλούια...

Και ήταν η εποχή που το μεγαλύτερο μέρος των ΚΠΣ, δεν χρησιμοποιήθηκε για την αναδιοργάνωση του αγροτικού τομέα αλλά φαγώθηκε σε πολυτελή σπίτια και αυτοκίνητα, αστακομακαρονάδες, μπουζούκια και puttanas (λατινική η λέξη).

Η χώρα της γκρίνιας…

Και υπάρχουν προβλήματα σε αυτήν την χώρα. Και το μεγαλύτερό της η γκρίνια. Μια συνεχής ψυχοφθόρα γκρίνια.

Και ως πολύχρονος θα σας πω ότι από πάντα γκρινιάζαν.

Και μου ήταν αφόρητο, να ακούω γνωστούς μου με καταστήματα ρούχων και υποδημάτων στο κέντρο του Βόλου, διαχρονικώς να γκρινιάζουν “ότι δεν βγαίνουν...”

Και διερωτάσαι, πως κατάφεραν, να φτιάξουν όμορφα σπίτια και εξοχικά, να αγοράσουν ωραία αυτοκίνητα να μεγαλώσουν άνετα τα παιδιά τους, να τα σπουδάσουν και τώρα που βγήκαν στην σύνταξη να κάνουν και ωραία ταξιδάκια.

Και όταν τους το επισήμανα, δυσάρεστος γινόμουνα.

Και για να έχουμε μια αντίληψη σχετικά, σας παρουσιάζω το νέο Δελτίο Οικονομικών Εξελίξεων της Alpha Bank.

Και σύμφωνα με αυτήν, εντυπωσιακή ήταν η αύξηση του πλούτου για ελληνικά νοικοκυριά από το 2022 και μετά, με τον συνολικό καθαρό πλούτο να φτάνει τα 956 δισεκατομμύρια ευρώ το 2ο τρίμηνο του 2024. Αυτή η αύξηση αντιπροσωπεύει μια εντυπωσιακή ανατίμηση της τάξης του 31% σε σχέση με την αρχή του 2022 και μια εντυπωσιακή αύξηση 39% σε σχέση με την κατώτατη τιμή του πρώτου τριμήνου του 2020, όταν ο πλούτος των νοικοκυριών βρισκόταν σε πολύ χαμηλά επίπεδα λόγω των οικονομικών επιπτώσεων της πανδημίας και της οικονομικής κρίσης.

Και όπως σημειώνεται ο πλούτος διακρίνεται σε χρηματοοικονομικό, δηλαδή ρευστά διαθέσιμα και κινητές αξίες (ομόλογα, μετοχές κ.λπ.) και σε μη χρηματοοικονομικό που προσεγγίζεται κατά κύριο λόγο με τις αξίες των ακινήτων, ενώ για τον υπολογισμό του καθαρού πλούτου αφαιρείται το χρέος των νοικοκυριών.  Αυτό το θετικό αποτέλεσμα οφείλεται σε μια σειρά παραγόντων που επηρέασαν τον πλούτο των ελληνικών νοικοκυριών, κυρίως την άνοδο των τιμών των ακινήτων, την αύξηση των καταθέσεων και την ενίσχυση των χρηματοοικονομικών στοιχείων ενεργητικού.

Και όσον αφορά τον δείκτη ανισότητας στην Ελλάδα, έναν δείκτη προς πολιτική εκμετάλλευση και ο οποίος μετριέται με τον συντελεστή Gini, είναι σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία, ο 4ος χαμηλότερος μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωζώνης. Τα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα στη χώρα μας κατέχουν το 12% του πλούτου έναντι 5% στην Ευρωζώνη, ενώ το πλουσιότερο 10% στην Ελλάδα κατέχει το 45% του πλούτου έναντι 57% στην Ευρωζώνη. Αντιλαβού;

Και για όσους είναι οπτικοί τύποι:

Και στα ανωτέρω προσθέστε ότι το υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών στις 5/2 ανακοίνωσε διπλασιασμό του ορίου ένταξης στον υποχρεωτικό εξωδικαστικό μηχανισμό προκειμένου να εντάσσονται ευκολότερα ακόμη περισσότεροι οφειλέτες για την ενίσχυση και της προστασίας του οφειλέτη απέναντι στον κίνδυνο πλειστηριασμού της ακίνητης περιουσίας του. Δηλαδή αναγκάστηκε να αυξήσει τα όρια ευαλωτότητας κατά 100%, διότι με τα αρχικά όρια, παρουσιάζονταν ελάχιστοι οι ευάλωτοι προς ένταξη στην ρύθμιση. Αντιλαβού;

* Το απόλυτο πανηγύρι κατανάλωσης ξεκινάει από καφέδες και φαγητά, περνάει μέσα από γκαρνταρόμπες και καταλήγει σε πάσης φύσεως νέας τεχνολογίας συσκευές. Στο τέλος παραπονιέσαι ότι δεν σου φτάνουν, και όντως ο βασικός μισθός είναι κατώτερος...του αγόρασε κάτι ακόμα (Λίλα Σταμπούλογλου).

Και τέλος ένα απόφθεγμα του Λα Ροσφουκό (17ος αι.):  “Οποιοδήποτε πρόσχημα κι αν δίνουμε στις στενοχώριες μας, συχνά δεν είναι παρά το προσωπικό συμφέρον και η ματαιοδοξία που τις προκαλούν”.

Εκεί ακόμη φοβούνται τα “τούβλα”…

Η μαθήτρια γύρεψε επιτακτικά κιμωλία για να γράψει και αυτή κάτι στον τοίχο, όπως οι συμμαθητές της, ώστε η νεπαλέζα “θεά της Παιδείας” να μην την κατατάξει στα “τούβλα” (ΦΩΤΟ: Navesh Chitrakar Πηγή: Protagon.gr ).

Μόχλευση ισχύος

Την Κυριακή 26/1 ο Τραμπ με ανάρτησή του όρισε την πρακτική των ενεργειών του ως “Fafo”, που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει “βάλτα μαζί μου και ανακάλυψε τις συνέπειες”. Στην ίδια ανάρτηση ο Τραμπ εμφανίζεται να φοράει ένα καπέλο και ένα κοστούμι με ρίγες, μοιάζοντας με γκάνγκστερ της δεκαετίας του 1920.

Και το σύστημα Fafo, παρουσιάζεται να έχει πέραση σε μικρές εμπορικές χώρες όπως η Κολομβία. Και το ερώτημα είναι, εάν τα πράγματα θα εξελιχθούν διαφορετικά, εάν ο “γκάνγκστερ” Τραμπ επιχειρήσει να κάνει το ίδιο στην Ε.Ε. και άλλες μεγάλες χώρες.

Και το τραμπικό σύστημα Fafo, επί της ουσίας το σύστημα μόχλευσης ισχύος, θέτει σε αμφισβήτηση την αξιακή εγγύτητα με τους εταίρους και συμμάχους των ΗΠΑ και την αίσθηση ότι ανήκουν στην ίδια “οικογένεια”, το “αίσθημα συνοχής”.

Και στο τέλος αυτό που μένει, είναι μόνο συμφέροντα.

Και ως εκ τούτου, παράδειγμα όταν οι ΗΠΑ καθίσουν απέναντι στον Κινέζο ηγέτη τα περί δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα πάνε περίπατο .

Και θα κυριαρχήσουν οι μπίζνες, δηλαδή θα διαπραγματευθούν μόνο για τα συμφέροντά τους και τίποτα άλλο.

Και η αλήθεια είναι ότι έχουμε ήδη μπει σε ένα νέο Ψυχρό Πόλεμο, με βασικούς πρωταγωνιστές τις ΗΠΑ και την Κίνα.

Και η νέα διαχωριστική γραμμή δεν θα είναι τα συστήματα παραγωγής, αλλά τα συστήματα τεχνικής νοημοσύνης.

Και είναι γεγονός, ότι η Αμερική δεν μπορεί να είναι ανταγωνιστική σε αυτό το πεδίο (πόλεμο) με την Κίνα, την νέα αντίπαλο, χωρίς την Ευρώπη.

Και εάν ο Μασκ, ο “δούρειος ίππος” του Τραμπ, δεν κατορθώσει να αλώσει την ενότητα της Ε.Ε. δια της ακροδεξιάς, ο Τραμπ θα αναγκαστεί να αποδεχθεί, ότι οι σύμμαχοι δεν στοιχίζονται πίσω από μία υπερδύναμη μόνο με απειλές και εκβιασμούς. Οψόμεθα…

* Επισημάνσεις από άρθρο του Ντέιβιντ Μπρουκς αρθρογράφου των New York Times με τίτλο “Πώς θα αποτύχει ο Τραμπ”.

“Η «αρρενωπότητα» που προβάλλει ο πρόεδρος των ΗΠΑ, παραπέμποντας στον 19ο αιώνα, είναι επί της ουσίας ένα εγχείρημα λαϊκισμού. Συγκεντρώνει, δε, όλα τα μειονεκτήματα του λαϊκισμού, σε συνδυασμό με την ανικανότητα. ”.

“Τα λαϊκιστικά κινήματα τείνουν να καθοδηγούνται από άνδρες που εκπέμπουν δύναμη, αρρενωπότητα και πλούτο. Και αξιοποιούν τη φυσική απέχθεια των Αμερικανών για τους κανόνες, τους κανονισμούς και τους γραφειοκράτες ηθικολόγους”.

Η κεντρική ιδέα του άρθρου του Μπρουκς είναι πως τελικά ο Τραμπ, όντας απολύτως αντιθεσμικός, “δημιουργεί μια εκλογική μοναρχία (electoral monarchy), ένα σύστημα στο οποίο όλη η εξουσία βρίσκεται στα χέρια του. Αυτή είναι μια συνταγή για στρεβλές ροές πληροφοριών, διαφθορά, αστάθεια και διοικητική ανικανότητα. Όπως έχουμε δει επανειλημμένως στο πέρασμα των αιώνων, υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ των ανθρώπων που λειτουργούν με το πνεύμα της αποδιοργάνωσης και εκείνων που λειτουργούν με το πνεύμα της μεταρρύθμισης”.

Λες και ήταν 10 χρόνια πριν…

Και 10 χρόνια πριν (2015) και τότε Φεβρουάριος ήταν, όταν ο Γιάννης Βαρουφάκης, για λογαριασμό του Νηπίου (Τσίπρας) εισέβαλε στην Ε.Ε. σαν ταύρος σε υαλοπωλείο και 6 μήνες μετά υποχωρούσε σαν βρεγμένη γάτα.

Και σήμερα, 10 χρόνια μετά, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζ. Ντ. Βανς ,για λογαριασμό του Τραμπ, εισέβαλλε στην Ευρώπη και αυτός σαν ταύρος σε υαλοπωλείο (Διάσκεψη του Μονάχου, 13/2).

Και 10 χρόνια πριν οι σύμμαχοί του Νηπίου βρίσκονταν στην Άκρα Δεξιά.

Και σήμερα, 10 χρόνια μετά, οι σύμμαχοι του Τραμπ βρίσκονται στην Άκρα Δεξιά.

Και 10 χρόνια πριν, ή Ε.Ε με αφορμή την χρεοκοπία της Ελλάδος, έλαβε τα προσήκοντα μέτρα για την αντιμετώπιση ανάλογων καταστάσεων στο μέλλον.

Και σήμερα, 10 χρόνια μετά, η Ε.Ε. με αφορμή την επιθετική και αναθεωρητική πολιτική του Τραμπ, παρουσιάζεται έτοιμη να ενισχύσει την άμυνάν της.

Και εύχομαι και ελπίζω η ιστορία να επαναληφθεί. Οψόμεθα...

Και Τραμπ αλλά Μάο…

Και το πολιτικό blitzkrieg (αστραπιαίος πόλεμος) του Τραμπ έχει προηγούμενο.

Καπαρότι ο Μάο Τσετούνγκ, ο οποίος ηγήθηκε της ανθρωποφάγου κινεζικής Πολιτιστικής Επανάστασης, έχει Τραμπ δεν έχουν πολιτική συγγένεια αμφότεροι είχαν εξίσου αδηφάγα όρεξη για αναστάτωση και χάος.

Και το ιστορείν αναφέρει ότι η τάση του Μάο για αταξία ήταν βαθιά ριζωμένη στην ταραγμένη σχέση του με τον πατέρα του, τον οποίο περιέγραψε στον συγγραφέα Εντγκαρ Σνόου ως “έναν σκληρό αφέντη και «ευέξαπτο άνδρα», ο οποίος έδερνε τον γιο του τόσο βάναυσα που συχνά έφευγε από το σπίτι.

Και ο Μάο έμαθε από αυτόν τον “πόλεμο”, πώς να υπερασπίζεται τον εαυτό του.

Και είχε διαπιστώσει, ότι όταν υπερασπίζονταν τα δικαιώματά του, επαναστατώντας ανοιχτά, ο πατέρας του υποχωρούσε, αλλά όταν ήταν ήσυχος και πειθήνιος τον έβριζε και τον χτυπούσε περισσότερο.

Και εδώ πρέπει να επισημάνουμε κάτι κοινό και ο Τραμπ είχε επίσης έναν βάναυσο πατέρα, που έλεγε επανειλημμένως στους γιους του ότι θα κατάφερναν να γίνουν “βασιλιάδες” μόνο αν ήταν “δολοφόνοι” (τα ιστορικά στοιχεία αντλήθηκαν από το Protagon.gr).

Εκλογή Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας

Και στις 12/2, με 160 ψήφους, στην 4η ψηφοφορία εξελέγη από την Βουλή, ο Κώστας Τασούλας ως ο 9ος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Και μετά την εκλογή του μεταξύ άλλων δήλωσε: “Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ως ρυθμιστής του πολιτεύματος καλείται μεταξύ άλλων να επιδιώξει την εμπέδωση αυτού ακριβούς του πλαισίου, έξω και μακριά ο ίδιος από κάθε κομματικό ανταγωνισμό, κινούμενος μέσα στα προσδιορισμένα πλαίσια του Συνταγματικού του ρόλου. Και αναδεικνύοντας, πότε – πότε, ακριβώς την ανάγκη διαφύλαξης αυτού του «αόρατου νήματος» που στα πολύ μεγάλα και σπουδαία δεν παύει ποτέ σύσσωμηνα μας ενώνει. Αυτό το χρέος το έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ιστορικά, θεσμικά, πολιτειακά. Είναι χρέος προς τον ελληνικό λαό, προς τον εγγυητή του πολιτεύματος δηλαδή, και προς το Σύνταγμα που όλοι σεβόμαστε”.

Και η “αντιπολίτευση κατηγορείσαι την κυβέρνηση ότι δεν επέλεξε την οδό της συναίνεσης. Κάπως περίεργο βέβαια, αφού και τα ίδια τα κομμάτια της αντιπολίτευσης δεν κατάφεραν να συναινέσουν μεταξύ τους για να προτείνουν κάποιον ανθυποψήφιο του κ. Τασούλα. Θα ήταν ο μόνος τρόπος για να αποδείξουν ότι όταν χρησιμοποιούν τη λέξη «συναίνεση», το εννοούν” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και η ορκωμοσία του νέου Προέδρου θα γίνει στις 13/3/2025.

Παρίσι 27-30 Ιανουαρίου2025: Εβδομάδα Μόδας Haute Couture Ete 2025

Και όταν αναφερόμαστε σε Υψηλή Ραπτική (Haute Couture), είναι σαν να λέμε “για τα μάτια μας μόνο”.

Και λόγω του ότι μου αρέσει το φιλοσοφημένο, σας παρουσιάζω ένα ανάλογο μοντελάκι του Christian Dior για την εφετινή θερινή σεζόν.

Και το σιδερόφραχτο παρελθόν το οποίο προσπάθησε να επανακάμψει με την woke κουλτούρα… φυλλορροεί πλέον για να ικανοποιηθεί το λάγνο βλέμμα του παρόντος…

Και το λάγνο βλέμμα του παρόντος, παρουσιάζεται να φυλλορροεί στο επερχόμενο...

Και αυτή είναι μια ενδυματολογική πρόταση με θέμα τα ρομπότ και ανάλογη τσάντα, που τράβηξε τα βλέμματα στα βρετανικά βραβεία θεάματος BAFTA.

14 Φεβρουαρίου: Ημέρα των ερωτευμένων

Και ως πολύχρονος, για αυτήν την ημέρα, θα χρησιμοποιήσω τα λόγια του Κωνσταντίνου Τζούμα: “Αποδόθηκαν τα εύσημα της ηδονής. Αλί σε όσους δεν το έζησαν, δεν το απόλαυσαν, δεν βούτηξαν, δεν πνίγηκαν, δεν διασώθηκαν… Δεν έχουν αυτό το χαμόγελο της πληρότητας”.

*Και ότι καλύτερο διάβασα αυτήν την ημέρα, για αυτήν την ημέρα.

“Ωραίο πράγμα ο έρωτας.

Ταραχώδες. Μποφόρ, βγάζει «απαγορευτικό», αλλά το ταξιδεύεις.

Γελάω με πολλά του, όπως τα σκέφτομαι. Όλες εκείνες οι γραμμές των «όχι, με τίποτα», το «με τίποτα!» υπερτονισμένο, και πώς γκρεμίζονται στο δευτερόλεπτο.

Όλες οι ώρες αναμονής πάνω από τηλέφωνα.

Όλες εκείνες οι αναλύσεις ενός μηνύματος. Λέξη, λέξη… Και δώστου λέξη λέξη… Πόση σημασία στην αποκρυπτογράφηση κάθε λέξης… «Τι να θέλει να πει;».

Όλα εκείνα των ζευγαριών τα μυστικά, οι τολμηρές ενώσεις τους και τα «Μα πώς το τολμήσαμε;» γελώντας.

Η ζήλια, η λυσσαλέα και το αστειότερο όλων, ο θεατρινισμός της δήθεν, όχι ζήλιας. Ο καβγάς αλλά και η άγρια ένωση μετά από καβγά.

Το γέλιο… Λατρεύω το γέλιο των ερωτευμένων.

Η διεκδίκηση. Το ρεζίλι. Δεν έχει χειρότερο ρεζίλι από αυτό του ανθρώπου, στον εαυτό του τον ίδιο. Αλλά, κάνε κι αλλιώς.

Τα έχει κι αυτά ο έρωτας. Πάλη, μάχη, πάθος, γλύκα. Έχει και πόνο. Πολύ! Ακόμα και όταν γίνεται αγάπη. Κι ας μην το λένε. Τι νομίζετε; Έτσι πηδάμε από το ένα συναίσθημα στο άλλο; Θα διαβείς το πιο μελαγχολικό σου μονοπάτι. Μα αν το περάσεις… Μαγευτική η γαλήνη! (Ρέα Βιτάλη).

Και σχετικά προτείνω να δείτε την ταινία “Μια Ερωτική Ιστορία”, 1970, Σουηδία του Ρόι Άντερσον. Όταν ένας νεανικός έρωτας δημιουργώνταν το δικό του περιβάλλον, κάνει πιο οδυνηρή την δυνητική προοπτική του, αντιπαρατιθέμενος με την ενήλικη ζωή, των στρεβλωμένων σχέσεων, των απογοητεύσεων και της συσσωρευμένης κούρασης.

Και ότι καλύτερο είδα σε φωτογραφία, αυτήν την ημέρα, για αυτήν την ημέρα.

Και από πέρυσι, είπα να μην ξαναγράψω κάτι σχετικό με τον έρωτα, γιατί αυτός είναι ο μόνος τομέας του “soft wear” μου, που δεν επιδέχεται “update”.

Και για να τιμήσω τα παρελθόντα, στην ανάρτηση της 25/2/24 “INTEX: Το ερωτικόν”, παρουσίασα ότι έχω γράψει ερωτικόν.

Για φιλεσίν

Δείτε την ταινία “Μην Πετάξεις Τίποτα – Hoard”, 2023, Βρετανία της Λούνα Καρμούν.

Και είναι μια ταινία που θεωρώ ότι προσομοιάζει με την εξαιρετική ταινία “Άσε το Κακό να Μπει”, 2008, Σουηδία του Τόμας Άλφρεντσον.

Και είναι μια αξιόλογη ταινία, διότι κατορθώνει να συγκεράσει το παιγνιώδες με το απειλητικό- τρομακτικό.

Και παρότι χαρακτηρίζεται δραματική, εγώ την χαρακτηρίζω ταινία τρόμου.

Και από ότι είδα, νομίζω ότι στις ΗΠΑ άρχισαν τα γυρίσματα του σίκουελ της ταινίας “Ο Δολοφόνος με το Πριόνι” ( 2013, ΗΠΑ του Τζον Λούσενχοπ), με πρωταγωνιστή τον Έλον Μασκ.

Για την αυτοβλακεία

Και λόγω του ότι, πολλές φορές την έχω αναφέρει, να υπενθυμίσω ότι την έχω ορίσει στην ανάρτηση της 29/11/18 με τίτλο “Οι αυτόβλακες”.

Και το τέλος γελοιογραφικό…

Σαν επιδόρπιο

Seedrinker the scouter...

Και θέλω να επισημάνω, ότι όποιες όμορφες εγχώριες κυρίες προέβαλα στο “Σαν επιδόρπιο”, είχαν όλες τους μια εξαιρετική εξέλιξη στον τομέα τους.

Το τελευταίο και πιο λαμπρό παράδειγμα, είναι αυτό της Μαριγκόνας που παρουσίασα μόλις πριν 2 μήνες στην ανάρτηση της 21/12/24 “Ι.Χ.Θ.Υ.Σ / Σαν επιδόρπιο”.

Και μια φωτογραφία της, από την ανωτέρω ανάρτηση, για να σας την υπενθυμίσω.

Και στις 13/2, πληροφορήθηκα ότι η Μαριγκόνα βρίσκεται στην Ιταλία, όπου η μπασκετική της λίγκα, την ανακοίνωσε ως πρέσβειρα του Κυπέλλου της (Final- 8).

Seedrinker