Ο Ι.Χ.Θ.Υ.Σ.

 

“Καλός Χριστιανός,

χωρίς την δωροδοκία των Ουρανών” Μπέρναρντ Σω

Και τον 2ο αιώνα π. Χ. ο Ίππαρχος ο Ρόδιος από τη Νίκαια της Βιθυνίας, ο μεγαλύτερος ερευνητής του ουρανού στην αρχαιότητα, (τότε η αστρονομία και η αστρολογία αποτελούσαν μια ενότητα) ανακάλυψε την μετάπτωση των ισημεριών της γης, δηλαδή την κυκλική κίνηση του πολικού άξονα της γης, η οποία τον οδηγεί να διαγράψει ένα κώνο σε διάστημα περίπου 25000 χρονών, τνο οποίο ονομάζουμε Κοσμικό έτος.

Και κατά την διάρκεια του Kοσμικού έτους, το σημείο ισημερίας μετατοπίζεται προοδευτικά από αστερισμό σε αστερισμό του ζωδιακού κύκλου, κατά τη διάρκεια μια χρονικής περιόδου 2150 περίπου χρονών, γνωστή ως Κοσμικός ή Πλατωνικός μήνας. Ο Ίππαρχος καθόρισε επίσης, ότι το σημείο ισημερίας εκείνης της περιόδου συνέπιπτε στις 0 μοίρες του Κριού.

Και από αστρολογικής άποψης, κάθε Κοσμικός μήνας βρίσκεται υπό την επίδραση του ζωδίου στο οποίο πραγματοποιείται η ισημερία και χωρίζεται σε 3 φάσεις. Η 1η και η 3η φάση είναι τα σχετικά σύντομα χρονικά διαστήματα, όπου έχουμε την αλληλεπίδραση των επιρροών των εισερχομένων με τα απερχόμενα ζώδια. Στην 2η φάση έχουμε την πλήρη έκφραση του ζωδίου που έχει πια εισέλθει, η επίδραση του οποίου βρίσκεται στο αποκορύφωμα της.

Και με βάση αυτό τον καθορισμό, η περίοδος από τα μέσα του 2ου αιώνα π. Χ. έως λίγο μετά τα μέσα του 20ου αιώνα, βρισκόταν υπό την επίδραση του ζωδίου των Ιχθύων.

Και η παρουσία που καθόρισε αυτήν την περίοδο, ήταν εκείνη του Ιησού Χριστού. Ως αφετηριακή προσωπικότητα αυτής της περιόδου και μάλιστα με την ιδιότητα του Θεανθρώπου, θέλησε να οπλίσει τον άνθρωπο με την Αγάπη, η οποία εκφράζεται στο συνάνθρωπο με την φιλαλληλία και την αλληλεγγύη, για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της επερχόμενης εποχής.

Και με θρησκειολογικούς όρους έφερε μια Νέα Συμφωνία (Καινή Διαθήκη) με τον Θεό, ατομική ή συλλογική, δια της οποίας δημιουργούνταν οι προϋποθέσεις για την σωτηρία και ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Και η αυτή Νέα Συμφωνία , εν αντιθέσει με αυτήν της Παλαιάς Διαθήκης, όπου ο Θεός παρουσιάζονταν ως τιμωρός, έγινε με ένα Θεό Πατήρ, δηλαδή έναν Θεό της Αγάπης, καθώς η έννοια της αγάπης ενυπάρχει, είναι εγγενής σε αυτήν του πατρός. Ενός Πατρός έμπλεου Αγάπης για το Δημιούργημά Του, που θυσιάζει ακόμη και τον Υιόν Του δια την σωτηρία του.

Και επίσης δια αυτής της ύψιστης Θυσίας Του, νοηματοδοτεί και την έννοια της και ως δυνατότητα του θανάτου.

Και επανερχόμενος στα αστρονομικά / αστρολογικά, με βάση τον καθορισμό του Ιππάρχου, για περισσότερο από 2000 χρόνια, ήμασταν κάτω από την κυρίαρχη, με διακυμάνσεις, επιρροή του υδάτινου ζωδίου των Ιχθύων. Το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου ήταν η ανάδυση και επικράτηση του Χριστιανισμού ως μιας νέας παγκόσμιας θρησκείας, που χρησιμοποίησε στο συμβολικό πεδίο της αλλά και στο τελετουργικό της μέρος, στοιχεία που έχουν σχέση με το νερό αλλά και με τα, μη αποδεκτά ως μη επιστημονικά, αστρολογικά χαρακτηριστικά του ζωδίου των Ιχθύων (λογικώς αποδεκτά με την οπτική της συγκριτικής αστρολογίας).

Σχετικά με την επιρροή του υδάτινου στοιχείου στο Χριστιανισμό, μπορούμε να επισημάνουμε τις αναφορές στην Αγία Γραφή για το βάπτισμα, το βάδισμα του Χριστού πάνω στα νερά της λίμνης, την μετατροπή του νερού σε κρασί κλπ. Όσον αφορά δε την αστρολογική του συνάφεια με το ζώδιο των Ιχθύων, θα μπορούσαμε να αναφέρουμε, ότι η γραπτή χριστιανική παράδοση βρίθει από αναφορές σε ψαράδες, συμπόνια για τους περιθωριακούς της κοινωνίας, οίκτο και πίστη μέχρι μαρτυρίου. Μάλιστα τους μαθητές Του Ανδρέα και Σίμωνα Πέτρο ο Χριστός τους “ψάρεψε” μαζί με εκείνη την τεράστια ψαριά στην λίμνη της Γεννησαρέτ. Έχουμε επίσης την σίτιση του πλήθους με 2 ψάρια και 5 άρτους στην “επί του Όρους ομιλία του Χριστού”, για να καταλήξουμε στη χρήση της λέξης Ιχθύς ως αρκτικόλεκτη για την περιγραφή του Ιησού: Ι.Χ.Θ.Υ.Σ (Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ).

Και ο Χριστιανικός κόσμος εορτάζει την έλευση αυτού του “Θείου Βρέφους” τα Χριστούγεννα.

Και ακριβέστερα με τις “Γιορτές των Χριστουγέννων”, δηλαδή το σύνολο των εορτών από την ημέρα Γέννησης της 25ης Δεκεμβρίου έως τα Θεοφάνεια την 6η Ιανουαρίου.

Και γεγονός είναι ότι το νέο που θέλει να εδραιωθεί, είναι λογικό να μην θέλει να ανατρέψει ριζικά το κοινωνικό γίγνεσθαι της εποχής του μέχρι να εδραιωθεί.

Και ως εκ τούτου την εποχή που καθιερώθηκε ο εορτασμός της γέννησης του Χριστού από τους Χριστιανούς της Ανατολής και η οποία πιθανολογείται τον 2ο ή 3ο αιώνα, στην περιοχή (Αίγυπτος, Αραβία) εορτάζονταν κατά το παλαιό ημερολόγιο το χειμερινό ηλιοστάσιο (6 Ιανουαρίου).

Και ακριβώς λοιπόν, στην λατρεία του ήλιου που νικά κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο το σκότος της νύχτας, οι Χριστιανοί αντιπαράθεσαν την λατρεία του αληθινού ήλιου, του Χριστού, που ανέτειλε στον κόσμο για να τον σώσει και να τον λυτρώσει.

Και εάν αυτές είναι οι απαρχές της εορτής, σήμερα μιλάμε για μια εορτή με ευρεία αποδοχή και το σήμα κατατεθέν της, το Χριστουγεννιάτικο Δένδρο, παγκοσμίως αναγνωρίσιμο.

Και ο Νίτσε, ο άνθρωπος που μαστίγωσε όσο λίγοι τους χριστιανούς, επειδή εξέθρεψαν την “ηθική των σκλάβων”, αγαπούσε μία και μοναδική γιορτή. “Τα Χριστούγεννα δεν αφορούν μόνο εμάς τους ίδιους, αλλά όλη την ανθρωπότητα, πλούσιους και φτωχούς, άσημους και δυνατούς. Και είναι ακριβώς αυτή η παγκόσμια χαρά που ενδυναμώνει την προσωπική μας διάθεση”, γράφει στα 13 του.

Και την εντύπωση αυτή θα την διατηρήσει μέχρι την ωριμότητά του.

Και λόγω του ότι ο άνθρωπος, κατά Αριστοτέλη, είναι από την φύση του εκτός από “κοινωνικό ον” (“Ηθικά Νικομάχεια”) και “οικονομικό και κοινωνικό” (“Ηθικά Ευδήμεια”), επισημαίνω και τα κάτωθι.

Και στην διδασκαλία του, ο Ιησούς Χριστός δεν ασχολήθηκε με την παραγωγή του πλούτου, αναγνωρίζοντας την ενυπάρχουσα βία στον άνθρωπο, την οποίαν άλλωστε κι αυτός θα βίωνε. Μια βία η οποία στην πιο εκπολιτισμένη της μεταμόρφωση, υπό την επίδραση του Υδροχόου στο τέλος της 3ης φάσης της Ιχθυακής περιόδου, έλαβε την μορφή του ανταγωνισμού.

Και ο ανταγωνισμός, θα αποτελούσε την κινητήρια δύναμη, μιας εκλεπτυσμένης μορφής δυνητικής εκμετάλλευσης των πολλών από τους λίγους δηλαδή, του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής.

Και για το ΧθέΣήμερΑύριο.

Και το 1969, το μουσικό συγκρότημα “The 5th dimension” με το τραγούδι τους “Age of Aquarius” (η εποχή του Υδροχόου), υποδέχεται την έλευση της Υδροχοϊκής Εποχής, η οποία χρονικά τοποθετείται στις αρχές της δεκαετίας του 70.

Και στους στίχους του τραγουδιού, περιγράφεται μια εποχή στην οποία τις θέσεις της υποκρισίας και της εκμετάλλευσης θα πάρουν η αλληλεγγύη και η εμπιστοσύνη, μια εποχή όπου η αρμονία και η κατανόηση θα κυριαρχήσουν μεταξύ των ανθρώπων, με επακόλουθο η ειρήνη να οδηγεί τον πλανήτη ( κινήματα Χίπις, New Age).

Και σήμερα λοιπόν, βρισκόμαστε στα πρώτα χρόνια 1ης φάσης της Υδροχοϊκής Εποχής, όπου το παλιό τείνει να παρέλθει και το καινούριο δείχνει τα σημάδια του.

Και για παράδειγμα ο καπιταλισμός, του οποίου ο αντίκτυπος αποκτά και κοινωνική διάσταση. Από την μια, τα κέρδη δεν θα περιλαμβάνουν μόνο τον πλούτο, αλλά και κάθε μορφής εξουσίας με δυνητική όξυνση των αντιθέσεων και από την άλλη ανακαλύπτει και προωθεί την έννοια της “εταιρικής κοινωνικής ευθύνης”.

Και αφήνουμε την εποχή των Ιχθύων της οποίας κυρίαρχο στοιχείο ήταν το νερό και μπαίνουμε στην εποχή του Υδροχόου. Ένα ζώδιο, που μαζί με τα ζώδια των Διδύμων και του Ζυγού, έχουν ως κυρίαρχο στοιχείο τον αέρα.

Και ο αέρας , στην συγκριτική αστρολογία, γενικώς θεωρείται ως το στοιχείο που συνδέεται με την ορθολογική ικανότητα και την σκέψη, στοιχεία που ειδικότερα στο ζώδιο του Υδροχόου εκφράζονται στην αναζήτηση μιας γενικότερης προσέγγισης των πραγμάτων. Δηλαδή απευθύνεται σε όλο και μεγαλύτερα σύνολα με ελκυστή το κοσμικό επίπεδο, μια τάση που δίνει δυνητικά την ικανότητα αντίληψης ή σύνδεσης με το όλον. Και είναι μια αναζήτηση που δεν περιορίζεται στο θεωρητικό πεδίο. Δηλαδή ενδιαφέρεται για ιδέες και πρακτικές που η επικράτησή τους, θα μπορούσε να ενορχηστρώσει παγκόσμιες εφαρμογές για το καλό της ανθρωπότητας.

Και η έκφραση που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει την περίοδο της σύγκρουσης της νέας εποχής με την παλιά, δηλαδή την περίοδο που διανύουμε από τα μέσα της δεκαετίας του 70 και μετά, είναι ΟΛΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Και το σημερινό παγκόσμιο γίγνεσθαι παρουσιάζεται να συνηγορεί εκκωφαντικά στην ανωτέρω προσέγγιση. Δηλαδή να τα πραγματώνει επιβεβαιωτικά.

Και αυτό το σπουδαίο κοσμικό γεγονός θα ήταν αδύνατον να μην επιδρά και στον ανθρώπινο ψυχισμό. Από το 1959 ο Καρλ Γιουνγκ προσεγγίζοντας το θέμα των Κοσμικών μηνών από την ψυχολογική σκοπιά αναφέρει “Ξέρω καλά ότι η φωνή μου, όπως παλιότερα έτσι και τώρα, είναι πολύ αδύνατη για να φτάσει στ’ αυτιά του πλήθους. Εκείνο το οποίο με σπρώχνει σ’ αυτό δεν είναι η αλαζονεία, αλλά η συνείδηση του ψυχολόγου. Αυτή με αναγκάζει να εκπληρώσω το χρέος μου και να προετοιμάσω εκείνους τους λίγους οι οποίοι θα θελήσουν να με ακούσουν για τα επερχόμενα γεγονότα ενδεικτικά του τέλους μιας εποχής. Όπως μας είναι γνωστό από την ιστορία της αρχαίας Αιγύπτου, έχουμε να κάνουμε με εκδηλώσεις ψυχικών αλλαγών, οι οποίες πάντα εμφανίζονται στο τέλος ενός Πλατωνικού μήνα και στην αρχή ενός άλλου. Κατά τα φαινόμενα, είναι αλλαγές στη μορφολογία των ψυχικών αρχετύπων ή των «θεών», όπως θα έλεγαν κάποτε, οι οποίες επιφέρουν ή συνοδεύουν μακροχρόνια μεταμορφώσεις στη συλλογική ψυχή. Πλησιάζουμε τώρα σε αυτή τη μεγάλη αλλαγή την οποία μπορεί να την αναμένει κάποιος, όταν το εαρινό σημείο μπει στον Υδροχόο”.

Και όπως κάθε “τοκετός”, έτσι και αυτός της meta Εποχής θα έχει τις οδύνες του.

Και αντιλαμβανόμενος και εναρμονιζόμενος, με την νέα αυτή συνθήκη, με το καινούριο που γεννιέται, είναι σαν να έχεις πάρει μαθήματα ανώδυνου τοκετού. Δεν εξαλείφει τον πόνο. Τον κάνει όμως ηπιότερο, και το σπουδαιότερο, σε προετοιμάζει ψυχολογικά για να τον αντιμετωπίσεις.

Και για να κάνω, μέρες που είναι, το τέλος της ανάρτησης προκλητικό, θα πω ότι αυτό που θα καθορίσει την Υδροχοϊκή Εποχή θα είναι η έλευση του meta Βρέφους.

Και θα είναι το γενετικό υβρίδιο Ανθρώπου και Μηχανής.

Και ο Τεχνικώς Νοήμων meta Θεός να βάλει το χέρι του...

Σχετικές αναρτήσεις και μια ταινία

“Στοχαζόμενος την αστερόσκονη” της 18/1/2013

“Η γέννηση του Χριστιανιστή” της 21/12/2017

“Θυσία: Ο θάνατος ως δυνατότητα” της 20/4/2019

“Τitane”, Γαλλία, Βέλγιο, 2021 της Ζουλιά Ντικουρνό. Θα την έλεγες και επικαιροποίηση της ταινίας “Το Μωρό της Ροζμαρί”, ΗΠΑ, του Ρομάν Πολάνσκι.

Επίλογος

Αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδος,

από την Scope Ratings, σε “BBB” με σταθερό outlook’

ΤΕΧΤ

* Και βεβαίως εργάστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ για το μετρό. Πως να το καθυστερήσει...

* Οι ξένοι αποθεώνουν το μετρό της Θεσσαλονίκης. Μα, δεν είδαν, οι αδαείς, τον κουβά με το νερό που στάζει; Πηγή: Protagon.gr

* Και γέμισαν τα επείγοντα των νοσοκομείων στην Θεσσαλονίκης, με τύπους που δάγκωσαν την γλώσσα τους και δηλητηριάστηκαν. 

* Το Final 4 στο Άμπου Ντάμπι. “Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη”…

* Έρχονται παρεμβάσεις για τις τράπεζες. Ας πούμε δεν θα σε χρεώνουν μισό ευρώ αν κάθεσαι σε καρέκλα εντός του υποκαταστήματος. Πηγή: Protagon.gr

* Μουσείο της Ακρόπολης, Πάρκο Νιάρχου μετρό της Θεσσαλονίκης και προσεχώς Ελληνικό. Τα ονόματα της ήττας των αντιδραστικών μειοψηφιών.

* Να εκφράσουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας προς την influencer που μας ενημέρωσε, με ανάρτηση, ότι πρήστηκαν τα χείλη της. Πηγή: Protagon.gr

* Με προβλήματα άνοιας ήταν ο Μπάιντεν από την πρώτη μέρα στο Λευκό Οίκο. Για αυτό ήταν καλός πρόεδρος. Πηγή: Protagon.gr

* Και για να το τελειώνουμε. Νέοι συμπολίτες μας, οι Παύλος και Νικόλαος Ντεγκρές...

Η λέξη της χρονιάς

Και έψαξε πολύ, όπως και κάθε χρόνο, ο εκδοτικός οίκος Oxford University Press, που εκδίδει το διάσημο λεξικό της αγγλικής γλώσσας, για να επιλέξει την λέξη ή πιο σωστά, την έκφραση, της φετινής χρονιάς. Το κοινό που συμμετείχε στην ψηφοφορία και η επιτροπή των ειδικών κατέληξαν στην “εγκεφαλική σήψη / brain rot”, που προκαλείται όταν ο εγκέφαλος “καίγεται από τον “βομβαρδισμό” με online περιεχόμενο. Η έκφραση σημαίνει “επιδείνωση της ψυχικής ή πνευματικής κατάστασης ενός ατόμου, ως αποτέλεσμα της υπερκατανάλωσης περιεχομένου (κυρίως διαδικτυακού) που θεωρείται ασήμαντο”.

Και επιλέχτηκε αυτή η λέξη / έκφραση της χρονιάς διότι η χρήση της σημείωσε εφέτος αύξηση 230%.

Και πρέπει επειγόντως να αντιληφθούμε, ότι ο ψηφιακός εθισμός, η σύγχυση της πραγματικότητας με την αίσθησή της, οδηγεί στην αλλοίωση των πολιτισμικών κυττάρων της κοινωνίας μας, δηλαδή της ανθρωπιάς μας.

Και πρέπει επειγόντως να δράσουμε.

Και η πιο καθοριστική δράση, εναπόκειται στους γονείς. Επιτέλους να τολμήσουν να συγκρουστούν με τα ήδη εθισμένα παιδιά τους.

Trumpουκισμός (νεολογισμός της Λένας Παπδημητρίου). Συνώνυμο του “νέου αυταρχισμού” που αρχίζει να κατακτά τον πλανήτη. O Εconomist επέλεξε το “kakistocracy / κακιστοκρατία”, δηλαδή οι κάκιστοι στην εξουσία.

Και το “φολκλόρ” έγινε “lore”. Πρόκειται για μια λέξη που λατρεύτηκε εφέτος στο περιβάλλον του TikTok .

Και μια που μιλάμε για λέξεις, πολλοί είναι αυτοί που επιμένουν έως φωνασκούν, ότι το πρέπει το νομικό μας σύστημα να καθιερώσει την λέξη “γυναικοκτονία”, δηλαδή γυναικών δολοφονημένων από το χέρι του συντρόφου, του συζύγου ή του πατέρα τους.

Και αυτό όταν φέτος είχαμε 16 φόνους γυναικών και 125 την 4ετία 2020-2024.

Και κανείς δεν αναφέρεται στις “δρομοκτονίες”, δηλαδή στους νεκρούς από τροχαία που προκλήθηκαν από οδηγούς που παρέβησαν τον ΚΟΚ.

Και ο αριθμός τους ανέρχεται στο 20-22% των θανάτων από τροχαία, οι οποίο ανέρχονται μεταξύ 600-620 ετησίως. Δηλαδή μιλάμε για 120-130 “δρομοκτονίες” ετησίως.

Και η λογική που επικρατεί γενικώς στους δρόμους, σε μια “χριστουγεννιάτικη” εικόνα…

Μηχανάκι, οδηγός χωρίς κράνος με μια τεράστια “τζαμποσακκούλα”, κυκλοφορεί όπου νάνε...

Και εκεί που λέγαμε ότι τελειώσαμε με τις “λέξεις” για εφέτος μας έσκασε μια μετωνυμία.

Και στις 3/12 ο Νήπιος (Τσίπρας) μιλώντας στο Forum του “Οικονομικού Ταχυδρόμου” μεταξύ άλλον ανέφερε: “Αυτή η δραματοποίηση του δημοψηφίσματος που ήταν η στιγμή σωτηρίας της χώρας και κάποιοι το ονόμασαν κωλοτούμπα μας οδήγησε στην αναδιάρθρωση του χρέους,” για να συμπληρώσει ότι “είναι οι ανοησίες αυτές που λένε ότι θέλησα να κάνω έναν ελιγμό. Ήταν ένα Plan B. Το Plan A ήταν η προσπάθεια να πάμε πάντα σε έναν έντιμο συμβιβασμό”.

Και ο διεθνής πλέον όρος, ελέω Νηπίου, “κωλοτούμπα / kolotuba” μετονομάστηκε σε “ Plan B.” Ένα Plan B, που μας οδήγησε σε κλείσιμό των τραπεζών, υποθήκευση της Δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια και το 3ο αχρείαστο Μνημόνιο που μας στοίχησε το ελάχιστον 100 δισεκατομμύρια ευρώ. Έτσι για να μην ξεχνάμε. ..

Και εγώ θα σας παρουσιάσω την πιο αποκαλυπτική λέξη του 2024.

Και είναι Ελληνική.

Και δυνητικώς αποκαλύπτει την δύναμη της meta-λήθειας.

Και είναι η λέξη Ψίμυθος (Ψί-μυθος) και κανείς από τους αυτόβλακες που την πάτησαν δεν ψυλλιάστηκε τίποτα..

Και Ψίμυθος το ου-τοπικό νησί που απέκτησε σάρκα και οστά χάρη σε έναν ευφάνταστο λογαριασμό στο “Χ”. Και να διαβάζεις αυτά που γράφανε οι αυτόβλακες, αυτοί που φαντασιακά είναι σε όλα είναι μέσα και να τρελαίνεσαι. “Δεν έχεις πάει Ψίμυθο;”. “Ε, ρε φίλε, γαμάτο”. “Εγινε χαμός φέτος”.

Και ύστερα ,να οι απανταχού ψευδοαναμνήσεις από τότε που πηγαίναμε στο νησί “με ένα παρεό” ή “τότε που δεν πήγαινε πλοίο και κολυμπούσαμε μίλια με τους γονείς μας για να φτάσουνε”.

Και μέχρι και τα παραπολιτικά τρολ ενεργοποιήθηκαν για να πλήξουν τον αγαπημένο τους υπουργό. Στον υπουργό Υγείας Αδωνι Γεωργιάδη αναφέρομαι: “Παραιτήθηκε και ο τελευταίος αγροτικός γιατρός στην Ψίμυθο. Ένα νησί 600 κατοίκων και χιλιάδων επισκεπτών χωρίς γιατρό. Το ΕΣΥ του Αδωνι”.

Ας μην ήταν η Μενδώνη…

Και είναι κατάρα η ρηχή μας μνήμη. Το Μουσείο της Ακρόπολης έχει το ρεκόρ: 109 προσφυγές! Για να μη γίνει. Το Μετρό της Θεσσαλονίκης έρχεται δεύτερο: 90! Τώρα καμαρώνουμε όλοι μαζί. Και κυρίως όσοι πολεμούσαν το έργο.

“Και δυστυχώς οι Έλληνες μόνο σε προσωπικά έργα επιδίδονται με ζήλο”. (Κωνσταντίνος Τσάτσος).

Λονδίνο, 3 Δεκεμβρίου: Συνάντηση Μητσοτάκη -Στάρμερ (χωρίς λόγια)

Και για να επανέλθει η Σελήνη στην τροχιά της…

“Η μετατόπιση της Σελήνης από την τροχιά της” είναι το πρώτο μέρος του τίτλου του βιβλίου της Ιταλίδας ελληνίστριας Αντρέα Μαρκολόνγκο, “Μια νύχτα στο Μουσείο της Ακρόπολης” (δεν διασώθηκε στην ελληνική έκδοση).

Και η Μαρκολόνγκο ,ξεκίνησε να γράφει το βιβλίο της μετά από μια μαγιάτικη ολονυκτία του 2022 στο Μουσείο. Σκοπός της να μοιραστεί το βίωμά της ,περιγράφοντας την ιστορία της απουσίας των Γλυπτών του Παρθενώνα από το μουσείο ,το οποίο έγινε για να τα υποδεχτεί.

Και ο σκοπός του βιβλίου της, όπως αναφέρει, ήταν διττός. Πρώτον, να συστήσει στο ξένο κοινό την εξαιρετική ιστορία των Γλυπτών του Παρθενώνα, μια ιστορία που λίγοι γνωρίζουν λεπτομερώς. Και δεύτερον να παρουσιάσει μια ιστορία τόσο τραγική που μοιάζει να έχει γραφτεί από τον Αισχύλο και πάνω απ’ όλα για μια ιστορία που περιμένει δικαιοσύνη. 

Και σχετικά με την προαναφερθείσα στάση σε συνέντευξή της ανέφερε: “Πρόκειται για μια φράση που βρίσκω ποιητική και τραγική. Σύμφωνα με έναν αρχαιολόγο που βρισκόταν στην Ελλάδα στις αρχές του 19ου αιώνα, ήταν η φράση που ξεστόμισαν οι Έλληνες καθώς έβλεπαν τα αρχαία τους Γλυπτά να μεταφέρονται στην Αγγλία. Για μένα, αυτή η φράση συμπυκνώνει απόλυτα την απόγνωση που πρέπει να ένιωθαν οι Έλληνες μπροστά σε μια τόσο πρωτοφανή και απίστευτη πράξη, μια πράξη ενάντια στην ίδια τη φύση της τέχνης, σαν κάποιος να είχε μετακινήσει το φεγγάρι από την τροχιά του μέσα στη νύχτα”.

Αθήνα, 4 Δεκεμβρίου: Συνάντηση Μητσοτάκη-Ανδρουλάκη (χωρίς λόγια)

Πολιτιστικός αποκεντρωτισμός εκφυλισμός...

Και για του λόγου το αληθές. Δεν περίμενες τραγούδι με βρισιές μπροστά στα παιδιά σου, αλλά με αυτόν τον πολιτισμό της αρπαχτής που χτίσαμε / ανεχθήκαμε όλοι μαζί, αυτό ήταν το συνεπαγόμενο.

Και το συγκεκριμένο συνέβη στα Τρίκαλα, (2/12) στον γνωστό Μύλο των Ξωτικών, με τον Γιώργο Τσαλίκη και την “επιτυχία” του “το απαγορευμένο” (φαίνεται ότι ζήλεψε την επιτυχία της Τζούλιας Αλεξανδράτου / “το απαγορευμένο” ήταν η 1η της πορνοταινία με τεράστιο τιράζ).

Και “άντε και γαμήσου”, που λέει και το τραγούδι σου Τσαλίκη…

Και για το γενικέψουμε. Στις εορταστικές εκδηλώσεις ανά την επικράτεια, για τον φωτισμό του χριστουγεννιάτικου δένδρου, τραγουδιστές από τις πίστες με τα γαρίφαλα και παρουσιαστές εκπομπών γκόσιπ, τις δίνουν έναν εντελώς παρακμιακό ύφος και μάλιστα πληρωμένο από όλους μας.

Και το ερώτημα είναι: Με εκείνα τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ, για τα οποία ξοδεύτηκαν ένας σκασμός λεφτά, με σκοπό την πολιτιστική αναβάθμιση της περιφέρειας, τι έγινε ρε παιδιά;

Και με πλέρια επισημότητα, όχι μόνο αφήσαμε την ρηχότητα να κυριαρχήσει, αλλά ρίχνουμε και νερό στον μύλο της λαϊκοπόπ κουλτούρας.

Και βεβαίως το χριστουγεννιάτικο στρουμφοχωριό της χώρας μας, δεν μπορούσε να λείπει. Στον Βόλο αναφέρομε του πνιγμένου στο μπλέ φως. Ένα φως “εσωστρεφές”, για μια εξωστρεφή περίοδο, αυτήν των Χριστουγέννων. Είναι το φως που μαζί με το λευκό, επιλέγονται για τους σταυρούς των εκκλησιών.

Και στον Βόλο για την εκδήλωση φωτισμού του δένδρου, βρέθηκαν ο Κωνσταντίνος Αργυρός μαζί με την παρουσιάστρια Κατερίνα Καινούργιου (3/12).

Και εμείς στον Βόλο δεν είχαμε Τσαλίκη, αλλά εδώ και 10 χρόνια έχουμε Μπέο.

Και αυτός, δεν μπορούσε μα μην προσδώσει κάτι παρακμιακό στην εκδήλωση.

Και ο Μπέος καταφέρθηκε εναντίον των τεχνικών για προβλήματα ήχου που παρουσιάστηκαν την ώρα που ο τραγουδιστής ερμήνευε πάνω στη σκηνή με τα παρακάτω λόγια, τα λόγια τα έμπλεα χριστουγεννιάτικου πνεύματος: “Λοιπόν για να μην έρθω εκεί και σας πλακώσω στα χαστούκια, αυτό δεν αρμόζει στον Κωνσταντίνο Αργυρό. Φτιάχτε τον ήχο, γιατί ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να πληρωθείτε”. Αλληλούια…

Και ο “όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω” Λιάγκας σχολίασε το γεγονός στην εκπομπή του : “by the way, έχει στολίσει πολύ ωραία τον Βόλο”. Αλληλούια...

Και το κερασάκι… Ανήμερα της εορτής του Αγίου Νικολάου (6/12), πολιούχου της πόλης του Βόλου, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, Δημήτρης Μάντζος, κατά την διάρκεια τοποθέτησής του στη Βουλή, αναφερόμενος στις πρόσφατες εξελίξεις γύρω από την άρση ασυλίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου, άσκησε σκληρή κριτική για την κατάσταση που επικρατεί στον Βόλο.

Και μεταξύ άλλων ανέφερε: “Ο Βόλος είναι μια υπόθεση που έχει ξεφύγει από τον κύκλο του γκροτέσκο και έχει περάσει σε ένα πλαίσιο όπου προσβάλλονται θεμελιώδεις δημοκρατικές αρχές. Τα δικά μας στελέχη έχουν γίνει δέκτες διώξεων από τη δημοτική αρχή”. Αλληλούια...

Και τέλος για την αποκεντρωμένη διαπλοκή, για στην οποία επανειλημμένως έχω αναφερθεί τα τελευταία γεγονότα το ξανά επιβεβαιώνουν (πολεοδομίες Χαλκιδικής).

Και μην ξεγελιέστε: Οι “εχθροί του λαού” κυκλοφορούν ανάμεσα μας. Αντιλαβού...

Και δεν πρόλαβε “να στεγνώσει το μελάνι”, που λέγαμε στην εγχάρακτη γραφή και έσκασε στην περιοχή μου (Αλμυρός Βόλου), το θέμα με κτηνοτρόφους που πέταξαν παρανόμως (εκτός υγειονομική ταφή) νεκρά πρόβατα, το πιθανότερο από ευλογιά, στον παρακείμενο χείμαρρο Ξηριά, χωρίς να σκεφτούν ούτε τους συναδέλφους τους.

Και διερωτόμαστε, “γιατί ακόμη στην περιοχή μας δε έχει αντιμετωπιστεί αυτή η ζωονόσος;”.

Και λόγω της υπέρ-πολιτικοποίησης των πάντων σε αυτήν την χώρα, οι αυτόβλακες ως συνήθως θα διερωτηθούν, “επιτέλους πότε θα κάνει κάτι αυτό το ανίκανο κράτος; “.

Και έγινε της Νότιας Κορέας…

Και στην Νότια Κορέα έγινε ένα μίνι πραξικόπημα που από ότι γνωρίζουμε. αποτελούσε την απέλπιδα προσπάθεια του προέδρου, Γιουν Σουκ Γιολ να σώσει τον εαυτό του. από διώξεις για διαφθορά.

Και ξαφνικά, όπως γίνονται συνήθως τα πραξικοπήματα, ο πρόεδρος Γιουν Σακ Γιολ) εμφανίστηκε στις τηλεοράσεις των πολιτών του (4/12), για να τους ενημερώσει πως κηρύττει στρατιωτικό νόμο. Και ως συνήθως κατηγόρησε την αντιπολίτευση πως ελέγχει το Κοινοβούλιο και “παραλύει” την κυβέρνηση με αντικρατικές δραστηριότητες και μάλιστα υπέρ του Βορρά, δηλαδή της Βόρειας Κορέας

Και το πρωτότυπο επικράτησε και εδώ όπως άλλωστε και στα σενάρια του νοτιοκορεάτικου σινεμά.

Και ως εκ τούτου, εν αντιθέσει με κάθε άλλο πραξικόπημα, ενδεχομένως της ιστορίας, ο Γιουν δεν είχε μαζί του κανέναν, με πρώτες τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας που επίσης πιάστηκαν εξ απηνής.

Και ως εκ τούτου και 5 ώρες αργότερα, στις οποίες είχαν μεσολάβησει η παρέμβαση χιλιάδων διαδηλωτών, η ομόφωνη καταψήφιση της Βουλής, η οποία, άλλο και τούτο, κατάφερε να συνεδριάσει και την κάθετη πτώση της αξίας του νομίσματος της χώρας, ο Γιουν επανεμφανίστηκε στις τηλεοράσεις των Κορεατών για να ενημερώσει πως πραξικόπημα τέλος.

Και για το ιστορείν: “Θα γίνει της Κορέας”, ήταν μια παροιμιώδης φράση που ακουγόταν στην Ελλάδα μέχρι και την δεκαετία του 1980, για να δείξει την αναστάτωση, την ένταση, την σύγκρουση, την αναταραχή, το ανακάτωμα.

Και η αναφορά της φράσης, ήταν ο πόλεμος της Κορέας (1950-1953), στον οποίο συμμετείχε και η Ελλάδα με το περίφημο “Εκστρατευτικόν Σώμα Ελλάδος εις Κορέαν”.

Και ο πόλεμος αυτός, ένα από τα πρώτα κεφάλαια του Ψυχρού Πολέμου που ξεχάστηκε γρήγορα στον δυτικό κόσμο. Ήταν όμως η σύγκρουση που διαμόρφωσε οριστικά τον χάρτη της κορεατικής χερσονήσου με τα 2 κράτη που ξέρουμε σήμερα (Βόρεια και Νότια Κορέα) και συνέβαλε στην ανάδυση της Κίνας ως του 2ου ισχυρού πόλου της “κομμουνιστικής επικράτειας”, με 1ον τ’οτε αυτόν της Σοβιετικής Ένωσης.

Και 80 χρόνια πριν...

* “Τα χαράματα της 6ης Δεκεμβρίου 1944, ανήμερα του Αγίου Νικολάου, ξεκίνησε η μεγάλη επίθεση των Ελασιτών κατά του στρατοπέδου Μακρυγιάννη. Το τι έγινε είναι γνωστό με κάθε λεπτομέρεια. Όπως πλέον είναι γνωστό το τι έγινε καθ΄ όλη τη διάρκεια των 33 ημερών που διήρκεσε η μάχη της Αθήνας. Και εξ αιτίας όλων αυτών των γεγονότων η ήττα του ΚΚΕ δεν ήταν μόνον στρατιωτική – εξακολουθούσε να ελέγχει όλη την Ελλάδα – ήταν πρωτίστως ηθική. Τα εγκλήματα που διέπραξαν, οι ομαδικοί τάφοι που βρέθηκαν, η Ελένη Παπαδάκη ( ) και η ομηρεία χιλιάδων αμάχων, όλα αυτά «έβλαψαν την εικόνα του Κόμματος», όπως διαπίστωνε ο Νίκος Ζαχαριάδης στη 12η ολομέλεια, τον Ιούνιο του 1945. Ουσιαστικά μετά τα Δεκεμβριανά, το ΕΑΜ είχε διαλυθεί. Η μια βασική συνιστώσα του, οι σοσιαλιστές, είχαν καταδικάσει τη βία έχοντας αποστασιοποιηθεί από τις επιλογές της ηγεσίας του ΚΚΕ ( σσ. Ελένη Παπαδάκη, διάσημη ηθοποιός του θεάτρου που βρήκε φρικτό θάνατο από την οργάνωση ΟΠΛΑ).

Μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, αν εξαιρέσουμε τη φορτισμένη λόγω κυπριακού διετία 1956-1958, η Αριστερά παρέμεινε στο περιθώριο της πολιτικής ζωής διότι αυτό ακριβώς επεδίωκε το μεγαλύτερο μέρος του κεντρώου χώρου, ο οποίος πρωτοστατούσε στον αντικομμουνισμό. Ο Γεώργιος Παπανδρέου στη Βουλή εγκαλούσε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή γιατί άδειαζε τους τόπους εξορίας. Και αυτή την πολιτική την ακολούθησε και όταν έγινε πρωθυπουργός.

Στη δικτατορία η Αριστερά αντιστάθηκε, στελέχη της εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν. Η Αριστερά εξαγνίστηκε, μόνο που αυτός ο εξαγνισμός προσέλαβε αναδρομική μορφή. Επεκτάθηκε και στο παρελθόν, συμπεριλαμβάνοντας και τον εμφύλιο πόλεμο.

Έτσι οι εκτελεστές της ΟΠΛΑ και της Πολιτοφυλακής ενεγράφησαν στο μαρτυρολόγιο της Αριστεράς, μέσα στην φρενίτιδα της Μεταπολίτευσης. Εγκληματίες μαζικών δολοφονιών αμάχων, καταδικασμένοι σε πρώτο και σε δεύτερο βαθμό από τα Κακουργοδικεία, μετατράπηκαν σε λαϊκούς αγωνιστές. Σε ήρωες που απαιτούσαν σεβασμό, ενώ πολλοί που επέζησαν, στη συνέχεια συνταξιοδοτήθηκαν από το Ελληνικό Κράτος.

Η αποδοχή αυτής της νέας κατάστασης ήταν το πιστοποιητικό για να χαρακτηριστεί κάποιος «προοδευτικός». Ήταν ένα από τα διαβατήρια της Μεταπολίτευσης, χωρίς το οποίο σε συγκεκριμένους κοινωνικούς χώρους, ουδεμία είχες τύχη.

Σήμερα, η λαίλαπα της κυβερνώσας Αριστεράς παρέσυρε και «το ηθικό πλεονέκτημα» και κυρίως απαξίωσε τις φωνές που είχαν πρωτοστατήσει σε αυτήν την επανασυγγραφή της Ιστορίας του εμφυλίου πολέμου. Ούτως ή άλλως ογδόντα χρόνια μετά, τα αρχεία των πρώην σοσιαλιστικών χωρών έχουν ανοίξει και μέσα από αυτά πολλοί μύθοι έχουν καταρρεύσει. Το μονοπώλιο του αριστερού αφηγήματος έχει λήξει, η πάλη των ιδεών συνεχίζεται και το πεδίο της Ιστορίας είναι ένας από τους χώρους όπου διεξάγεται αυτή η ιδεολογική πάλη” (Σάκης Μουμτζής).

Και οι μόνοι που θέλουν να τους διατηρήσουν με “σημαίες και καδρόνια” είναι οι πιστοί της κομμουνιστικής θρησκείας, δηλαδή του ΚΚΕ

Και για του λόγου το αληθές, επεισόδια σημειώθηκαν το Σάββατο 23/11 στην Μάνδρα Αττικής όταν κατά τη διάρκεια εκδήλωσης που διοργανώθηκε από το Ελληνοουκρανικό Επιμελητήριο, για τα θύματα του Μεγάλου Λιμού της Ουκρανία (Χολοντομόρ 1932-1933), έμμισθοι τραμπούκοι του ΚΚΕ (στελέχη τα λένε, ιερείς θα τους έλεγα εγώ) και εθελοντές της ΚΝΕ, παρενέβησαν προπηλακίζοντας τους παρευρισκομένους με σημαίες και καδρόνια.

Και να υπενθυμίσω, ότι μέχρι και 12 εκατομμύρια εθνικά Ουκρανοί, πέθαιναν κατά την διάρκεια του Μεγάλου Λιμού.

Και επίσης να υπενθυμίσω, ότι μπροστά στην “Μαύρη Βίβλο” του Κομμουνισμού, αυτή του Φασισμού γκριζάρει...

Και 16 χρόνια πριν...

Και στις 6 Δεκεμβρίου 2008, ένας 15χρονος μαθητής πυροβολήθηκε εν ψυχρώ στα Εξάρχεια από τον ειδικό φρουρό της ΕΑ Επαμεινώνδα Κορκονέα.

Και το γεγονός αυτό, είχε ως αποτέλεσμα την πυροδότηση εκτεταμένων ταραχών, συγκρούσεων και και διαδηλώσεων σε όλη την ελληνική επικράτεια, που χαρακτηρίστηκαν και ως Δεκεμβριανά του 2008.

Και με αφορμή την δολοφονία ενός άτυχου δεκαεξάχρονου, που βρέθηκε στον δρόμο ενός ψυχασθενούς αστυνομικού ενιαυσίως την 6ην Δεκεμβρίου έχουμε διαδηλώσεις που καταλήγουν στην γνωστή θεατρική παράσταση με τις μολότοφ.

Και όπως λέει η Χάνα Αρεντ, “η αδυναμία της σκέψης οδηγεί στην κοινοτοπία του κακού”.

Και είναι μια συνθήκη που την εγκαινίασαν οι καταστροφές του 2008. Εδραίωσαν μια κοινωνική ωμότητα η οποία έγινε απολύτως ορατή με τις δολοφονίες στην Μαρφίν (5/5/2010). Δολοφονημένοι, που ακόμη δεν δικαιώθηκαν. Δολοφονημένοι χωρίς καμία επέτειο.

Και 2 περίπου μήνες πριν…

Και στις 18 Οκτωβρίου ημέρα εορτής της Σημαίας, προσκλήθηκε σε Λύκειο της Βέροιας για να απευθύνει ομιλία προς τους μαθητές, με θέμα την απελευθέρωση της Βέροιας από τον ΕΛΑΣ, ο Αλέκος Χατζηκώστας, τοπικός δημοσιογράφος και μελετητής της τοπικής ιστορία. Τον ομιλητή συνόδευε η Αλέιδα Γκεβάρα, κόρη του Τσε Γκεβάρα, διευθύντρια του “Κέντρου Μελετών Τσε Γκεβάρα” στην Κούβα, η οποία επισκέπτονταν την χώρα μας.

Και 1 περίπου μήνα πριν…

Και στις 25 Νοεμβρίου στο 2ο ΕΠΑΛ Ιλίου διοργανώθηκε ημερίδα για την εξάλειψη βίας κατά των γυναικών με προσκεκλημένα μέλη του “Ρουβίκωνα”.

Και ελπίζω τα γεγονότα αυτά να αποτελούν τον επιθανάτιο ρόγχο του “προοδευτικού” “φιλεκπαιδευτικού” ξεχαρβαλώματος στην εκπαίδευση, που έχει πίσω του ιστορία τεσσάρων και πλέον δεκαετιών και εμπνευστή τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Και θα το περιγράψω πιο πολιτικά: Η ιδεολογία της μεταπολίτευσης είναι που μετέτρεψε το σχολείο σε χώρο πολιτικής και κοινωνικής “ζύμωσης”. Και διεκπεραιωτές της, οι γενιές των εκπαιδευτικών που γαλουχήθηκαν με αυτήν.

Και είναι αυτή η ξεχαρβαλωμένη εκπαίδευση που σιγοντάρει στην τάση απόρριψης της σύνθετης σκέψης προς χάριν της απλοϊκής. Αυτή που οδηγεί στην πνευματική και διανοητική εξασθένηση, κάτι που έχει επισημάνει ο Χένρι Ντέιβιντ Θόρω από τα μέσα του 19ου αιώνα.

Και είναι αυτή η ξεχαρβαλωμένη εκπαίδευση που ανοίγει τον δρόμο για την “εγκεφαλική σήψη”.

* Και “εάν δεν επανέλθει το “αντιεκπαιδευτικό σύστημα”, δεν έμαθες την αλφαβήτα, στην ίδια τάξη και δεν ξαναμπεί ο επιθεωρητής της “μαύρης αντίδρασης”, οι Έλληνες όχι δεν θα ξέρουν την αιτιατική (που την έχουν ξεχάσει κιόλας) αλλά απλά θα μουγκανίζουν. Α! προς άρση παρεξηγήσεων, αριστερός είμαι!” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Τα Θυρανοίξια

Και μετά 5,5 χρόνια, στις 7 Δεκεμβρίου και ώρα Ελλάδος 20.00, παρουσία 40 ηγετών και 2500 προσκεκλημένων έγιναν τα θυρανοίξια του αναγεννημένου καθεδρικού ναού της Παναγίας των Παρισίων μετά την καταστροφική πυρκαγιά της 15ης Απριλίου 2019 (μεταξύ των ηγετών, πολυάριθμοι Ευρωπαίοι, εστεμμένοι, ο νεοεκλεγείς Τραμπ και το κολαούζο του Μασκ (ή αντιστρόφως;) αλλά και ο Ζελένσκι / την χώρα εκπροσώπησε η Κατερίνα Σακελαροπούλου).

Και ήταν 15 Απριλίου του 2019, λίγο πριν τις 18:18 τοπική ώρα Γαλλίας, όταν ξέσπασε η πυρκαγιά στην στέγη του ναού, παγκόσμιου μνημείου της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Και εξαιτίας της, κατέρρευσε σημαντικό μέρος της στέγης του και το γοτθικό βέλος, ενώ σοβαρές ζημιές υπέστη και στο εσωτερικό του , με αποτέλεσμα αρκετά κειμήλια να καταστραφούν.

Και μετά από 15 ώρες συνεχούς φωτιάς, την επόμενη μέρα το πρωί στις 16 Απριλίου, η Πυροσβεστική του Παρισιού ανακοίνωσε επίσημα ότι η πυρκαγιά είχε σβήσει εντελώς.

Και τότε στην ανάρτηση της 20/4/2019 με τίτλο “Θυσία: Ο θάνατος ως δυνατότητα / Επίλογος / Η δύναμη του πολιτισμού” είχα αναρτήσει σχετικά:

* “Το εντυπωσιακό, το απορίας άξιον, είναι τα αντανακλαστικά που ξύπνησε η καταστροφή (σσ. της Παναγίας των Παρισίων). Σαν ξαφνικά ο κόσμος μας να αισθάνθηκε την αξία της. Όχι την εμπράγματη, αυτή δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει για τους επισκέπτες και για τους πιστούς. (...)Αυτά τα «σύμβολα» οργανώνουν την κοινή μας ευαισθησία. Αυτά δημιουργούν το αίσθημα της πολιτισμικής κοινότητας. Κατηγορούμε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, τον θεωρούμε άκυρο, ξεπερασμένο, προσπαθούμε να αγνοήσουμε τη συμβολή του χριστιανισμού στη δημιουργία του. Και έρχεται μια τέτοια καταστροφή για να μας θυμίσει πόσο απαραίτητος μας είναι” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Η Παναγία των Παρισίων είναι ένα επιβλητικό οικοδόμημα αφιερωμένο στο θείο, στο μεταφυσικό. Και επάνω της έχει χαραγμένους συμβολισμούς που απευθύνονται στο σύνολο του ευρωπαϊκού πολιτισμού, όπως άλλωστε αρμόζει στην πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης. Και υπερβάλλοντας, θα έλεγα κάτι ανάλογο με τον Παρθενώνα της ιστορικής πρωτεύουσας της Ευρώπης, την Αθήνα.

* “Αν όμως ολόκληρος ο κόσμος γνωρίζει τη Notre Dame είναι γιατί ο Βίκτωρ Ουγκώ έκρυψε μέσα της τον πιο παράδοξο και δυνατό έρωτα, το πιο όμορφο gothic love story. Ο Κουασιμόδος δεν έχει τίποτε να κρύψει. Είναι πιο αγνός και από τον ίδιο τον έρωτά του. Η Εσμεράλδα λάμπει επειδή είναι εύθραυστη, διαυγής, αθώα αλλά και ολίγον απλοϊκή. (…) Η παράδοξη αυτή ένωση ανέδειξε τον Οίκο του Θεού στο πιο κοντινό σκαλοπάτι προς την ανθρώπινη ψυχή. Γι’ αυτό όλοι δάκρυζαν και σώπαιναν βλέποντας τη φωτιά να κατακαίει τα μέσα τους. Γι’ αυτό όμως δεν σβήνουν τα σύμβολα” (Μπάμπης Παπαδημητρίου).

Και στα θυρανοίξια σε μια ομιλία, αντάξια ενός προέδρου της πολιτισμικής πρωτεύουσας της Ευρώπης, ο Μακρόν επεσήμανε:

“Ανακαλύψαμε ξανά τι μπορούν να κάνουν τα μεγάλα έθνη: να υλοποιήσουν το αδύνατο (…) Επιλέξαμε την ανάκτηση, τη βούληση, την πορεία της ελπίδας. Και για να καταστεί αυτό δυνατό, μια πρωτόγνωρη αδελφικότητα. (…) Θα πρέπει να κρατήσουμε σαν θησαυρό αυτό το μάθημα ευθραυστότητας, ταπεινότητας και θέλησης και να μην ξεχνάμε ποτέ πόσο μετράει ο καθένας και πόσο το μεγαλείο αυτού του καθεδρικού ναού είναι αναπόσπαστο κομμάτι της δουλειάς όλων. (...) Στέκομαι μπροστά σας για να εκφράσω την ευγνωμοσύνη του γαλλικού έθνους, την ευγνωμοσύνη μας σε όλους όσους έσωσαν, βοήθησαν και ανοικοδόμησαν τον καθεδρικό ναό. (…) Απόψε μπορούμε μαζί να μοιραστούμε χαρά και περηφάνια. Ζήτω η Παναγία των Παρισίων, Ζήτω η Δημοκρατία, Ζήτω η Γαλλία” (το κόστος αποκατάστασης του Ναού καλύφθηκε από δωρεές).

Και γίνεται αντιληπτό το μεγαλείο του πολιτισμού μας. Δείτε το παρακάτω:

https:www.youtube.comwatchv=CLLFxQhWmeY&t=738s&ab_channel=FRANCE24English

Α ρε Βελόπουλε με το “ξανθό γένος του Βορρά”…

Και δεν χρειάστηκαν περισσότερες από 12 ημέρες, οι δυνάμεις των τζιχαντιστών (light;) και των άλλων ομάδων της αντιπολίτευσης, στις οποίες διατηρεί ισχυρό έρεισμα η Τουρκία, για να προελάσουν από την Ιντλίμπ στη Δαμασκό, να ανατρέψουν το υπό την πουτινική υποστήριξη καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσαντ και να τρέψουν τον ίδιο σε φυγή στο Πουτινιστάν, τα ξημερώματα της Κυριακής (8/12). Α ρε Βελόπουλε με το “ξανθό γένος του Βορρά”…

Και φαίνεται πως όχι μόνο οι πόροι που είχαν στη διάθεσή τους, αλλά και το γεγονός ότι δεν βρήκαν ιδιαίτερη αντίσταση, συνέβαλε στην ταχεία επέλαση των ομάδων της αντιπολίτευσης και στην κατάληψη των συριακών πόλεων. Α ρε Βελόπουλε με το “ξανθό γένος του Βορρά”…

Και ηγέτης αυτών των δυνάμεων ο χαρακτηρισμένος ως τρομοκράτης και επικηρυγμένος από τις ΗΠΑ για 10 εκατομμύρια δολάρια.

Και ο Αλ Τζουλάνι, είναι επικεφαλής της χαρακτηρισμένης από τις ΗΠΑ οργάνωση HTS (Χάγιατ Ταχρίρ Αλ Σαμ), η οποία αποτελούσε τον ισχυρό πόλο των αντικαθεστωτικών, αλλά και μετεξέλιξη της Αλ Κάιντα και της Αλ Νούσρα. Ο 2ος και λιγότερο ισχυρός πόλος, που δεν φαίνεται να είναι το ίδιο καλά οργανωμένος όπως οι τζιχαντιστές, απαρτίζεται από τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό ο οποίος υποστηρίζεται έμπρακτα από την Τουρκία και έχει στις τάξεις και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Και οι επαΐοντες αναφέρουν, ότι στις συνεννοήσεις των 2 πόλων που θα ακολουθήσουν για τη νομή της εξουσίας, δεν είναι σίγουρο ότι δεν θα υπάρξουν συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις.

Και η μετάβαση δεν θα είναι απλή, ούτε ανέφελη. Και αυτό διότι τελικώς οι βασικοί πρωταγωνιστές, είναι πολλοί και ποικιλόμορφοι (πολιτικά, εθνοτικά, θρησκευτικά) και γεωγραφικά διάσπαρτοι εντός των συριακών συνόρων. Και οι χαμένοι, της υπόθεσης οι υποστηρικτές του Άσαντ: Ρωσία, Ιράν και η σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ του Λιβάνου.

* Και σχετικά ο Κωνσταντίνος Φίλης αναφέρει: “Αν κάποιος τον Οκτώβριο του 2023 σχεδίασε την 7η Οκτωβρίου σε βάρος του Ισραήλ, με σκοπό να αποδυναμώσει το Ισραήλ και να ενισχύσει το Ιράν, 14 μήνες μετά μπορούμε να πούμε ότι αυτός ο σχεδιασμός -αν έγινε από την Τεχεράνη, δεν είμαι σίγουρος- είχε καταστροφικά αποτελέσματα. Διότι οι δύο ισχυρότεροι πληρεξούσιοι του Ιράν που γειτνίαζαν με το Ισραήλ, η Χεζμπολάχ και η Χαμάς έχουν αποδεκατιστεί ή εξουδετερωθεί επιχειρησιακά. Το Ιράν έχασε την επιρροή που ασκούσε στη Συρία, άρα και την πρόσβαση του στη Μεσόγειο μέσω Συρίας και έχει μείνει με έναν σχετικό έλεγχο που ασκεί στο Ιράκ. Σήμερα το Ιράν και έπειτα από μια περίοδο που μεσουρανούσε, είναι σε πάρα πολύ ανίσχυρη θέση”.

Και σήμερα το Πουτινιστάν “στήνει κώλο” στο νέο καθεστώς της Συρίας για να διασώσει τις εκεί 2 βάσεις της (η ναυτική της Ταρσού και αεροπορική της Χμεϊμόμ) και πάραυτα επέτρεψε την έπαρση της σημαίας του νέου καθεστώτος στην πρεσβεία της Συρίας στην Μόσχα. Α ρε Βελόπουλε με το “ξανθό γένος του Βορρά”…

Και τέλος για ένα σχετικό ιστορείν θα αναφερθώ στην Πλατεία Ταχρίρ (Αιγυπτιακή Επανάσταση του 2011, γνωστή στους Αιγύπτιους ως Επανάσταση της 25ης Ιανουαρίου).

Και πόση ρομαντική αφέλεια είχαν εκείνοι οι πανηγυρισμοί που έβλεπαν στην πλατεία Ταχρίρ την νέα Βαστίλλη που θα άλλαζε το πεπρωμένο του αραβικού κόσμου. Οι επαναστάσεις, ακόμη κι εκεί όπου δεν οδήγησαν σε εμφύλιο σπαραγμό, όπως στην Αίγυπτο, απελευθέρωσαν δυνάμεις που δεν οδηγούσαν προς το “τέλος της ιστορίας”, δηλαδή την επικράτηση της Δυτικής Δημοκρατίας, αλλά προς τα μεσαιωνικά της έγκατα.

Και στην Συρία έφερε το όνομα Μπασάρ Αλ Άσαντ.

Και σήμερα το όνομα Aλ Τζολάνι. Ενός τζιχαντιστή κατ’ εμφάνιση και λεγομένων του light (χωρίς τουρμπάνι και με περιορισμένη την γενειάδα).

Και τόσο light, που μέχρι και το τζιχαντικό του όνομα άλλαξε ο “εμίρης” της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ Αμπού Μοχαμεντ αλ Τζολάνι.

Και πλέων χρησιμοποιεί τον βαφτιστικό του όνομα, Αχμεντ αλ-Σαράα.

Και το αρνητικό είναι, ότι εάν δεις το dress code των γυναικών στην επαρχία του Ιντλίμπ, που την διοίκησή της είχε ο Αλ Τζολάνι και από όπου ξεκίνησε την κάθοδό του προς την Δαμασκό είναι αυστηρά total black, από την κορφή έως τα νύχια.

Και αυτό που πλέον πρέπει να αντιληφθεί η Δύση, είναι ότι όταν προσπαθείς να αλλάξεις τον χάρτη, δεν μπορείς να είσαι βέβαιος ότι θα ελέγξεις τις δυνάμεις που απελευθερώνεις (για την “Αραβική Άνοιξη” που τελικώς κατέληξε σε βαρυχειμωνιά έχω αναφερθεί εκτεταμένως).

* Και σας παρουσιάζω κάτι σχετικό με τα ανωτέρω, συνδυασμένο με τον εσωτερικό παραλογισμό των αυτόβλακων: “Τελικά, είναι καλό ή κακό να είσαι ισλαμιστική ομάδα; Το ελληνικό facebook ξέρει καλύτερα από κάθε άλλον. Εάν αυτοί του Τζολάνι πάνε και βαρέσουν το Ισραήλ, όσοι τους βρίζουν σήμερα ως ισλαμοφασίστες που έριξαν τον καλό Ασάντ που ήταν «ανάχωμα στον αμερικανικό και σιωνιστικό ιμπεριαλισμό», θα τους αποθεώνουν αύριο” (Μαρία Δεδούση).

* Και για τους light τζιχαντιστές ο Κώστας Γιαννακίδης αναφέρει: “Ο Ασάντ ήταν ένα κάθαρμα από τα λίγα στην παγκόσμια Ιστορία. Αδίστακτος φονιάς του λαού του προκειμένου να έχει φορτηγά με χρυσάφι και μία από τις μεγαλύτερες συλλογές Ferrari στον κόσμο. Μπορούν οι επόμενοι να είναι χειρότεροι; Δύσκολο. Ομως ενδεχομένως θα μπορούσαν να αποδειχθούν ίδιοι”.

Και για το τέλος. “Παιδομάζωμα” σε Βόρεια Κορέα και Υεμένη κάνει ο Πούτιν για να αντιμετωπίσει τους Ουκρανούς, που πολεμούν με τον εκ της Δύσεως περιορισμό χρήσης των πιο αποτελεσματικών όπλων που τους έχουν δοθεί. Α ρε Βελόπουλε με το “ξανθό γένος του Βορρά”…

* Και για να συνοψίσουμε: “Η Δύση βρίσκεται αντιμέτωπη με 2 επεκτατισμούς. Από την μια τον ρωσικό, από την άλλη τον ισλαμικό. Και δεν είναι μόνον τα ανοιχτά μέτωπα που την απειλούν. Είναι η διείσδυσή τους στις δυτικές κοινωνίες που υπονομεύουν τις πολιτισμικές τους άμυνες. Διότι η σύγκρουση δεν είναι μόνον γεωστρατηγική ή οικονομική. Είναι και πολιτισμική.

Κυρίως με όσους επικαλούνται τις κατακτήσεις του δυτικού πολιτισμού για να τις ακυρώσουν. Η πολιτισμική ανοχή έχει μεταφρασθεί σε αποδοχή του Ισλάμ. Η δυσπιστία απέναντι στις δυτικές δημοκρατίες έχει μεταφρασθεί σε αποδοχή του απολυταρχισμού του Πούτιν”(Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και λόγω του ότι τρέφω μεγάλη συμπάθεια στον πωλητή των Επιστολών του Χριστού, μέρες που είναι, λυπήθηκα πολύ γιατί δεν πρόλαβε να χαρεί την “φουντουκιά”.

Και για να διευκρινίσω: Η Πουτινική πρεσβεία στην Αθήνα ευχήθηκε στους Έλληνες μέσω του ‘Χ” στις 22 Νοεμβρίου καλό Σαββατοκύριακο (23-24), παραθέτοντας την φωτογραφία μιας φουντουκιάς. Δηλαδή μιας … Oreshnik (το όνομα και του περιβόητου νέου της βαλλιστικού πυραύλου).

Και το “πιάσαμε” το υπονοούμενο. Είναι κάτι ανάλογο με αυτό που είχε πει ο Ερντοράν με τους πυραύλους του, που φτάνουν μέχρι την Αθήνα ή παλαιότερα και ο σύντροφος Χρουστσόφ, όταν είχε απειλήσει με πυρηνικά την Ακρόπολη.

Και χωρίς το υπονοούμενο, η πρεσβεία του Πουτινιστάν απείλησε τους Έλληνες με ολοκαύτωμα. Και ακολούθησε μια εκκωφαντική σιωπή από τους “υπέρ-πατριώτες”.

Και μάλιστα επίχαιραν οι αυτόβλακες εκείνο το μεσημέρι Παρασκευής...

Και η φωτογραφία της ανάρτησης ήταν η φωτογραφία του έργου του Ρώσου ζωγράφου Σίσκιν “Οι φουντουκιές της Κριμαίας” (1884), που συνόδευε την ανάρτηση της Πουτινικής Πρεσβείας.

“Δυστυχώς επτωχεύσαμεν...”

Και παρέμεινε στην ιστορία για μια φράση, που ποτέ δεν εκστόμισε στην Βουλή. (1)

Και αναφερόμαστε στον Χαρίλαο Τρικούπη, ο οποίος στις 10 Δεκεμβρίου 1893 ανήγγειλε από το βήμα της Βουλής τη χρεοκοπία της χώρας. Και ήταν το γεγονός που τον οδήγησε σε εκλογική πανωλεθρία, με αποτέλεσμα να μην εκλεγεί ούτε βουλευτής, λέγοντας το παροιμιώδες “Ανθ' ημών Γουλιμής, καληνύχτα σας”. (2)

Και το αξιοπρόσεκτο είναι ότι παρά τις ουκ και ολίγες πτωχεύσεις του ελληνικού κράτους, αυτή επί Τρικούπη, είναι η μόνη που ξέρουμε οι περισσότεροι.

Και η πτώχευση εκείνη οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό, στο μεγαλεπήβολο πρόγραμμα δημοσίων έργων και υποδομών που είχε βάλει σε εφαρμογή ο Τρικούπης, το οποίο και απαιτούσε πολλά χρήματα για να υλοποιηθεί. Και όταν λέμε “έργα” εννοούμε “ΈΡΓΑ”.

Και χάρη στον Τρικούπη δημιουργήθηκε ουσιαστικά το σιδηροδρομικό δίκτυο στην Ελλάδα. Μέχρι το 1882 λειτουργούσαν μόλις 9 χιλιόμετρα σιδηρόδρομου, δηλαδή το τμήμα μεταξύ Θησείου και Πειραιά.

Και μόλις 11 χρόνια αργότερα λειτουργούσαν 914 (!) χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών και ακόμα 490 ήταν υπό κατασκευή.

Και χάρη στον Τρικούπη, έγινε ένα έργο που το είχαν ονειρευτεί οι Αρχαίοι Έλληνες αλλά και ο Νέρωνας: Η διάνοιξη της Διώρυγας της Κορίνθου.

Και επίσης οραματίστηκε την ζεύξη Ρίου-Αντιρρίου, η οποία τελικά επιτεύχθηκε περισσότερο από έναν ολόκληρο αιώνα αργότερα και ονομάστηκε προς τιμήν του “Χαρίλαος Τρικούπης”.

Και κάτι τελευταίο, ήταν ο πολιτικός που ξεκίνησε και ολοκλήρωσε μεγαλειώδη έργα επί των ημερών του.

Και μετά φέρτε στο μυαλό σας 2 λέξεις: Μετρό Θεσσαλονίκης…

Και αποδεικνύεται ότι το Ιστορείν, άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους κατεβάζει...

Σημειώσεις: Δύο σταγόνες Ιστορίας...

*1. “Δυστυχώς επτωχεύσαμεν.” “Στα πρακτικά τα Βουλής αυτή η φράση δεν αναφέρεται, θα πρέπει όμως να την εκστόμισε ο Τρικούπης σε κάποια αψιμαχία που δεν καταγράφτηκε, διότι την επομένη μέρα υπήρχε αυτούσια σε αρκετά πρωτοσέλιδα εφημερίδων”.

*2. “Ανθ' ημών Γουλιμής, καληνύχτα σας”: “Ο Γουλιμής έμεινε στην Ιστορία από μια κακεντρεχή αναφορά του Τρικούπη, αλλά όταν έμαθε ότι για μόλις τέσσερις ψήφους πέταξε από τη Βουλή τον ίδιο τον Τρικούπη, προσφέρθηκε να παραιτηθεί, έτσι ώστε ο πρώην πρωθυπουργός να παραμείνει τουλάχιστον βουλευτής. Ο Τρικούπης αρνήθηκε. Ήταν όμως μια πράξη μεγαλοψυχίας του Γουλιμή, που έμεινε στα ψιλά της Ιστορίας

Η φράση αυτή, που επίσης έμεινε στην Ιστορία, χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές έκτοτε, όταν κάποιο τρανταχτό όνομα καταρρέει και τη θέση του παίρνει κάποιος που, κατά το κοινώς λεγόμενο, δεν τον ξέρει ούτε η μάνα του. Δείτε όμως πώς η Ιστορία επιλεκτικά επικεντρώνεται σε κάποια γεγονότα, αφήνοντας στο σκοτάδι άλλα, που πιθανότατα αλλοιώνουν τη γνωστή και κοινά παραδεκτή εικόνα της. Ο Μιλτιάδης Γουλιμής ήταν δικηγόρος στο Μεσολόγγι, με σπουδές στο Παρίσι, γιος βουλευτή και γόνος παλιάς οικογένειας αρματολών. Όταν πήρε την έδρα από τον Τρικούπη, είχε ήδη εκλεγεί δύο φορές βουλευτής, το 1887 και το 1890. Ασφαλώς δεν είχε ούτε κατά διάνοια το πολιτικό ύψος του Τρικούπη που είχε γράψει Ιστορία ως πρωθυπουργός επί 11 χρόνια, δεν ήταν όμως και κανένας που ξεκίνησε από το πουθενά.

Η επιτίμηση, που ολοφάνερα υπήρχε στη φράση «ανθ’ ημών Γουλιμής», οφειλόταν σε κάτι άλλο: ο Μιλτιάδης Γουλιμής τις δύο πρώτες φορές είχε εκλεγεί με το κόμμα του Τρικούπη, αλλά στις εκλογές του 1895 είχε μεταπηδήσει στο αντίπαλο κόμμα, στους Δηλιγιαννικούς. Ο Χαρίλαος Τρικούπης λοιπόν, συγχύστηκε και πικράθηκε ένα παραπάνω, όχι διότι έχασε την έδρα από έναν άγνωστο, αλλά διότι την έχασε από έναν δικό του αποστάτη.

(Οι σημειώσεις από το 3τομο έργο του Δημήτρη Καμπουράκη “Μια σταγόνα ιστορία”).

“Θα είμαι υποψήφιος και το 2027...”

Και συνέντευξη έδωσε ο Μητσοτάκης στον Νίκο Χατζηνικολάου ανήμερα των εγκαινίων του μετρό Θεσσαλονίκης (30/11).

Και αυτή πραγματοποιήθηκε στον εμβληματικό χώρο του νέου σταθμού Βενιζέλου, σηματοδοτώντας την ολοκλήρωση ενός από τα μεγαλύτερα έργα υποδομής της χώρας.

Και η συνέντευξη, παρότι κάλυψε ευρύ φάσμα θεμάτων, εμπεριείχε μια δήλωση απειλή για τα κυβερνητικά όνειρα του ΠΑΣΟΚ: “Θα είμαι υποψήφιος και το 2027”.

Και εν συντομία θα προσπαθήσω να απαντήσω γιατί τελικά ψηφίζεται ο Μητσοτάκης.

Και ως πολύχρονος βίωσα την προ 30ετίας περίοδο.

Και στις μέρες μας, είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς το πόσο ικανοποιημένοι ήταν οι περισσότεροι Έλληνες την περίοδο από το 1995 έως και το 2005.

Και οι τότε δημοσκοπήσεις, έδειχναν ένα επίπεδο ικανοποίησης για την κατεύθυνση της χώρας, που μοιάζει σουρεαλιστικό με τα σημερινά δεδομένα.

Και ήταν η είσοδος στο ευρώ και οι Ολυμπιακοί Αγώνες, που πέρασε στα ψιλά η ακρίβεια που συνόδευσε την είσοδο στο ευρώ, εστιασμένη κυρίως στα τρόφιμα και τις υπηρεσίες. Τότε που από την μια ημέρα στην άλλη, ο μαϊντανός από 50 δραχμές έφτασε στα 50 σεντς , δηλαδή 170 δραχμές περίπου.

Και μετά ήρθε η παγκόσμια κρίση του 2008 και η μετά 2 χρόνια πτώχευση της χώρας.

Και η εμπιστοσύνη στους πολιτικούς κατέρρευσε. Και το κοινό δεν πίστευε πλέον, ότι αυτοί που τους διοικούν ξέρουν τι κάνουν ή ότι μπορούσαν να υποθέσουν ότι είναι ειλικρινείς.

Και ήταν τότε που το κοινό έτεινε ευήκοα τα ώτα στην λαϊκιστική παραμυθία, με αποτέλεσμα τον περαιτέρω κλονισμό της εμπιστοσύνης στους πολιτικούς.

Και κάποια στιγμή, το κοινό συνειδητοποιήσε ότι οι λαϊκιστές που καταφέρονταν εναντίον των ελίτ και έφερε στην εξουσία, εν μια νυκτί άρχισαν να λειτουργούν ως ελίτ και επιτέλους τους κατέστησε υπεύθυνους για την αποτυχία τους να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους.

Και μετά ψήφισαν Μητσοτάκη, γιατί τα δεινά ωρίμασαν το κοινό και αποφάσισε να λειτουργήσει επιτέλους ως πολίτες.

Και αποφάσισε να ακούσει ανθρώπους που δεν δίνουν ψεύτικες υποσχέσεις, αλλά προσπαθούν να πουν την αλήθεια όσο καλύτερα μπορούν.

Και έτσι απέφυγαν αυτήν την φορά, αυτό που έχει επισημάνει η Χάνα Αρεντ: “Μια κρίση γίνεται καταστροφική από την στιγμή που την αντιμετωπίζουμε με προκατασκευασμένες ιδέες, δηλαδή με προκαταλήψεις”.

Και ξαναψήφισαν Μητσοτάκη το 2023 και το πιθανότερο και το 2017, γιατί τελικώς όλα καταλήγουν σε μια απόφαση που λαμβάνεται μια συγκεκριμένη μέρα, από την ανατολή έως την δύση του ηλίου. Μέσα στο παραβάν “συνοψίζονται” όλα. Ο ψηφοφόρος δεν έχει στα χέρια του ιδανικές επιλογές, αλλά συγκεκριμένες, οι οποίες παραπέμπουν σε πιθανές εκβάσεις και συνέπειες για την ζωή του με ζητούμενο να έχουν πρόσημο θετικό.

Είχαν πάει για μαλλί και βγήκαν κουρεμένοι...

Και αυτό έπαθε η αντιπολίτευση στις 15/12, ημέρα ψήφισης του προϋπολογισμού, με την ομιλία του Μητσοτάκη

Και αφού πρώτα ο Μητσοτάκης άφησε επί μέρες και εβδομάδες όλους αυτούς της αντιπολίτευσης να επιτίθενται, να φωνάζουν, να κριτικάρουν, να καταγγέλλουν και να βυσσοδομούν για το θέμα των τραπεζών, μέσα σε 4 παραγράφους της ομιλίας του στην Βουλή γύρισε ανάποδα το παιχνίδι. Κι αυτό που κυρίως την πάτησε ήταν το ΠΑΣΟΚ.

Και εκεί που είχαν πιστέψει ότι ο Μητσοτάκης είχε καταγραφεί στο μυαλό του μέσου Έλληνα ως απρόθυμος να τα βάλει με τις τράπεζες, ξαφνικά τον είδαν να τους τσιμπάει διπλάσια απ’ όσα πρότειναν εκείνοι με εκείνες τις 4 παραγράφους τις ομιλίας του.

Και η παρουσία του Μητσοτάκη στην Βουλή αποκρυστάλλωσε την εικόνα του, ως ενός μεθοδικού και ισχυρού πολιτικού παίχτη που δεν χάνει εύκολα και επίσης ικανού να γυρίζει υπέρ του το παιχνίδι τελικώς...

Και επίσης αποκρυστάλλωσε περιτράνως την ανδρουλακική εικόνα, που συμπυκνώνεται στην φράση “δεν μπορεί (ακόμα) το παιδί...”.

Και για να το επιβεβαιώσει, με το πέρας της ψηφοφορίας στην Βουλή, δήλωσε ότι “κατόπιν πιέσεων μας...” , ελήφθησαν τα μέτρα για τις τράπεζες.

Και οι πολύχρονοι θα ενθυμούνται, ότι στα παιδικά μας χρόνια΄, όταν κάποιος νομίζαμε ότι μας αντέγραψε, το δηλώναμε με μια λέξη “καθρεφτάκι”.

Μια 55ντάρα μα τι 55ντάρα…

Και εάν δεν προαλείφονταν από τον Τράμπ, ως η νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ στην χώρα μας, δυνητικώς θα αποτελούσε θέμα του “Σαν επιδόρπιο”.

Και η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ είναι μια όμορφη ΄σέξι κυρία, “ψημένη” ως δημόσια κατήγορος, ως σταρ του Fox News και ως προστιμάρισα στις πολιτικές εκστρατείες του Τραμπ και έως προσφάτως και αρραβωνιαστικιά του Ντόναλντ Τραμπ τζούνιορ.

 

Και για τα μελλούμενα….

Και αρκετοί χρήστες στο “Χ” έχουν επισημάνει το γεγονός ότι οι 3 πρώτες ημέρες του νέου έτους είναι Τετάρτη / Wensday (1η), Πέμπτη/ Thursday (2η) και Παρασκευή/ Friday  (3η), κάτι που στα αγγλικά συνδέεται με “WTF”.

Και η συντομογραφία “WTF” σημαίνει στα αγγλικά “What the Fuck”. Και εκφράζει έκπληξης απορία ή αναστάτωσης για κάτι που είναι παράξενο, απρόσμενο ή δυσνόητο.

Και τα σημάδια στην διεθνή σκηνή προϊδεάζουν σχετικά. Οψόμεθα...

Και μερικά σκιτσάκια…

Σαν επιδόρπιο

Ο σκηνοθέτης του ωραίου...

Και ήταν ωραία η βραδιά της 12ης Νοεμβρίου 2024 στο ΣΕΦ…

Και δεν έλαμψαν μόνο ο Φουρνιέ, ο Βεζένκοφ και τα άλλα παιδιά του Ολυμπιακού, στην νίκη επί της Βιλερμπάν για τη Euroleague με 94-92, αλλά και μια εντυπωσιακή κοπέλα που παρακολουθούσε το ματς από τις εξέδρες.

Και αυτό οφείλεται στον τηλεοπτικό σκηνοθέτη της μετάδοσης, έναν λάτρη του ωραίου, ο οποίος κατά την διάρκεια της αναμέτρησης, έκανε πολλές φορές ζουμ στο πρόσωπο μιας μελαχρινής καλλονής, η οποία χαμογελούσε αμήχανα όταν έβλεπε τον εαυτό της στα μάτριξ του σταδίου.

Και αμέσως ένα “μανούλι αλέρτ” κτύπησε στο διαδίκτυο.

Και σε λίγο, κάτι λίγα έγιναν γνωστά. Μοντέλο με καταγωγή από το Κόσοβο, που ακούει στο όνομα Μαριγκόνα.

Και τα περισσότερα για την Μαριγκόνα, έγιναν γνωστά στην πάντα ετοιμοπόλεμη εκπομπή του Αρναούτογλου ,“The 2Night Show” της 20/11, στην οποία και ήταν καλεσμένη.

Και να υπενθυμίσω, ότι Κοσοβάρα είναι και η Ντούα Λίπα, με την οποία μοιάζει κιόλας.

Ε Υ Χ Έ Σ

 Το αγγελάκι της  Victoria Secret, Elsa Hosk,

μας ΕΎΧΕΤΑΙ

ΚΑΛΆ ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ και ΚΑΛΌΤΥΧΟ το 2025

Seedrinker