Το Πνεύμα των Χριστουγέννων...

 

Οι στενόκαρδοι,

αδυνατούν να λύσουν ψυχικά αινίγματα…

Το πνεύμα των Χριστουγέννων. Και κάθε χρόνο μας λέει: “Εγώ ειμί η αλήθεια”. Η μόνη αλήθεια που μπορεί να τιθασεύσει το ενυπάρχον θηρίο...

Το πνεύμα των Χριστουγέννων. Και είναι αυτό που μου ψιθυρίζει, το ότι ως πολύχρονος μειώνονται τα προσδόκιμα…

Το πνεύμα των Χριστουγέννων. Και επιμένω. Ένας μαχόμενος πεσιμιστής...

Το πνεύμα των Χριστουγέννων. Και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, στο κύριο θέμα της ανάρτησης...

Το πνεύμα των Χριστουγέννων. Και σας εύχομαι Καλά Χριστούγεννα...

Επίλογος

Η αυτοβλακεία, δεν είναι απλά βλακεία,

διότι απλά γράφει Ιστορία

Η επικαιρότητα σε σκίτσα

Βασίλης Βασιλικός

Στις 30/11/23 απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, αλλά και ευρωβουλευτής επί Παραφύση (ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ). Πολυβραβευμένος συγγραφέας, από τους πιο γνωστούς παγκοσμίως (ένας από τους 10 πιο μεταφρασμένους Έλληνες συγγραφείς, τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε 33 γλώσσες). Κυρίως γνωστός για το μη μυθοπλαστικό μυθιστόρημά του “Ζ”, που αναφέρεται στα γεγονότα της δολοφονίας του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη. Υπήρξε μια από τις εμβληματικές φυσιογνωμίες της αντίστασης κατά της χούντας, γεγονός που τον κατέστησε δέσμιο μιας εποχής “όχι μόνο στον τρόπο που τον αντιμετωπίζει το κοινό του, αλλά και στον τρόπο με τον οποίον αντιμετωπίζει ο ίδιος το έργο του”.

Και ως εκ τούτου και δέσμιο σε μια μανιχαϊκή αντίληψη του κόσμου, δηλαδή ένα κόσμο χωρισμένο σε καλούς και κακούς εν είδει κλασικού γουέστερν.

Και ως εκ τούτου δεν είναι τυχαίο, που το “Ζ” μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από των ανάλογων αντιλήψεων σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά, τον οποίο και διεθνώς καθιέρωσε ως έναν από τους γνωστότερους σκηνοθέτες πολιτικών ταινιών (“Ζ”, Γαλλία, Αλγερία, 1969 / Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης / Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας).

Και ως εκ τούτων και η εξιδανίκευση του ρόλου του Ζαν Λουί Τρεντινιάν που υποδύθηκε τον αδέκαστο εισαγγελέα Χρήστο Σαρτζετάκη. Και όπως αναφέρει και ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, μια εξιδανίκευση, που νομίζαμε ότι θα μας βγει ο Τρεντινιάν και μας βγήκε ο Σαρτζετάκης, όταν εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας (η μοιραία κατάληξη κάθε μανιχαϊστικής αντίληψης επί του πεδίου).

Και για το ιστορείν: Ο Σαρτζετάκης αποτέλεσε την πρόταση έκπληξη του Ανδρέα Παπανδρέου για την προεδρία κατά την προεδρική εκλογή της 29 Μαρτίου 1985. Εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας από το ΠΑΣΟΚ και τα κόμματα της αριστεράς, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 5 Μαΐου 1990. Η εκλογή του συνδέθηκε με 2 προβλήματα Συνταγματικού Δικαίου, τα “χρωματιστά ψηφοδέλτια” και την “ψήφο Αλευρά”. Για την ψηφοφορία χρησιμοποιήθηκαν ψηφοδέλτια διαφορετικού χρώματος για κάθε υποψήφιο, κάτι που η τότε αξιωματική αντιπολίτευση (ΝΔ) κατήγγειλε ως απόπειρα ακύρωσης του μυστικού χαρακτήρα της ψηφοφορίας, επειδή, όπως υποστήριξε, το χρώμα του κάθε ψηφοδελτίου διακρινόταν από τον ημιδιαφανή φάκελο. Υποστηρίχθηκε επίσης ότι ο τότε Πρόεδρος της Βουλής Γιάννης Αλευράς δεν έπρεπε να λάβει μέρος στην ψηφοφορία ως εκτελών χρέη Προέδρου της Δημοκρατίας μετά την πρόωρη παραίτηση του Κων. Καραμανλή ο οποίος είχε αντιληφθεί το “παιχνίδι” του Ανδρέα Παπανδρέου.

Επανερχόμενος θα αναφέρω κάτι που επισήμανε ένας ομότεχνός του ο Τάκης Θεοδωρόπουλος: “Ο,τι και αν έγραψε στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Βασίλης Βασιλικός παραμένει ο συγγραφέας του «Ζ». Και για όσους τον γνώρισαν, ένας φιλικός και γενναιόδωρος άνθρωπος. Θέλω να μιλήσω για τη γενναιοδωρία του, κυρίως στον τρόπο που αντιμετώπιζε τους ομοτέχνους του. Η εκπομπή του στην ΕΤ3 μπορεί να μην είχε μεγάλη ακροαματικότητα, όμως δεν την είχε, διότι ο «κύριος με το καπέλο» δεν αντιμετώπιζε τους προσκεκλημένους του αφ’ υψηλού. Δεν τους αντιμετώπιζε ανταγωνιστικά. Τους βοηθούσε να αναδείξουν το δικό τους έργο. Του το χρωστάμε. Στο μικρό χωριό της λογοτεχνικής μας ζωής, ο Βασιλικός προσπαθούσε να αναδείξει τους νεότερους συγγραφείς”.

Χένρυ Κίσιγκερ

Στις 29/11/23 απεβίωσε σε ηλικία 99,5 ετών ο Χένρυ Άλφρεντ Κίσινγκερ. Αμερικανός γερμανοεβραϊκής καταγωγής πολιτικός, διπλωμάτης, ακαδημαϊκός, καθηγητής πολιτικής επιστήμης και διεθνών σχέσεων και συγγραφέας, που υπηρέτησε ως 56ος υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, από το 1973 έως το 1977 υπό τους προέδρους Ρίτσαρντ Νίξον και Τζέραλντ Φορντ.

Ως υπουργός εξωτερικών υπηρέτησε, κατά γενική ομολογία, μια μακιαβελική γεωπολιτική που έδωσε την δυνατότητα στο αμερικανικό περιοδικό “Rolling Stone” να κυκλοφορήσει με τίτλο του κεντρικού διαμερίσματος: “Ο αγαπημένος εγκληματίας πολέμου της κυρίαρχης τάξης της Αμερικής επιτέλους πέθανε”.

Ακριβώς,\ πριν 50 χρόνια, στις 16 Οκτωβρίου 1973 απονεμήθηκε στον Κίσινγκερ, το Νόμπελ Ειρήνης από κοινού με τον Λε Ντουκ Το, τον επικεφαλής διαπραγματευτή του Βόρειου Βιετνάμ, “επειδή διαπραγματεύτηκαν από κοινού την κατάπαυση του πυρός στο Βιετνάμ το 1973” (Παρίσι 27/1/1973, επί της ουσίας δεν ήταν μια ειρηνευτική συμφωνία, αλλά μια ανακωχή που άρχισε γρήγορα να καταρρέει).

Ο Λε Ντουκ Το, αρνήθηκε το βραβείο, ο Κίσινγκερ δεν τόλμησε να ταξιδέψει στο Όσλο για να το παραλάβει και 2 από τα 5 μέλη της επιτροπής απονομής παραιτήθηκαν.

“Ένα απόλυτο φιάσκο”, το χαρακτήρισε ο Νορβηγός ιστορικός του Νόμπελ Ασλ Σβέεν, ο δε Αμερικανός σατιρικός τραγουδιστής Τομ Λέρερ δήλωσε ότι με το βραβείο “η πολιτική σάτιρα έγινε παρωχημένη”.

Και για το ιστορείν: Στις 27 Ιανουαρίου 1973 ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ συνυπέγραψε με εκπρόσωπο της κυβέρνησης του Βορείου Βιετνάμ στο Παρίσι την συμφωνία κατάπαυσης των εχθροπραξιών και την αποχώρηση όλων των αμερικανικών δυνάμεων εντός 60 ημερών. Η συμφωνία αυτή ισοδυναμούσε με συνθηκολόγηση των ΗΠΑ και παράδοση του Νοτίου Βιετνάμ στους Βιετκόνγκ.

Η συμφωνία ανακωχής του Ιανουαρίου 1973 άρχισε να παραβιάζεται σχεδόν αμέσως και από τις 2 πλευρές. Έχοντας αποσύρει και τις τελευταίες αμερικανικές δυνάμεις από το Βιετνάμ, οι Νίξον και Κίσινγκερ αποφάσισαν ορθώς να μην βγάλουν καμία ανακοίνωση για τις παραβιάσεις της ανακωχής. Παριστάνοντας ότι όλα ήταν καλά, ήλπιζαν να μην αντιληφθεί η αμερικανική κοινωνία την κατάσταση. Οι Αμερικανοί ήταν τόσο ανακουφισμένοι για την απεμπλοκή τους από το Βιετνάμ, που δεν είχαν καμία όρεξη να συνεχίσουν να ασχολούνται μαζί του.

Παρά όσο γράφτηκαν για το Νόμπελ εκείνο, η άποψή μου ήταν και είναι, ότι ήταν γεωπολιτικώς ορθή. Ένα βάλσαμο για το τρωθέν παγκόσμιο κύρος των ΗΠΑ, απαραίτητο για την διατήρηση της συλλογικής ασφάλειας, εκείνη την ψυχροπολεμική περίοδο.

Και ήταν ο Κίσινγκερ θιασώτης της συλλογικής ασφάλειας που οδήγησε την ανθρωπότητα στην φάση της ειρηνικής συνύπαρξης. Το “δόγμα της συλλογικής ασφάλειας” υποστήριζε την συζήτηση και διαπραγμάτευση μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων για την επίτευξη ενός modus vivendi που δυνητικώς θα περιόριζε την πιθανότητα ενός πυρηνικού πολέμου. Μια κατάσταση που επέβαλλε και την αποχή από πράξεις και συμπεριφορές, ακόμη και συμβολικές που θα υπονόμευαν την εσωτερική σταθερότητα των αντιτιθέμενων συνασπισμών. Και στον βωμό αυτής της ισορροπίας για την διατήρηση του “δόγματος” θυσιάστηκε και η υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων. Υπό αυτήν την οπτική εξηγείται και η πρόταση του Χένρι Κίσινγκερ στον πρόεδρο Τζέραλντ Φορντ να μηn δεχτεί στον Λευκό Οίκο τον αντιφρονούντα Ρώσο συγγραφέα Αλεξάντρ Σολζενίτσιν.

Μια κατάσταση για την οποία ο Κίσινγκερ επινόησε τον όρο “ισορροπημένη δυσαρέσκεια”. Δηλαδή όταν η επιλογή είναι μεταξύ μιας κακής και μιας χείριστης λύσης το ζητούμενο είναι η διαχείριση αυτής της κατάστασης να φέρει τις λιγότερες απώλειες σε όλους τους παίκτες, συμπεριλαμβανομένου και του μεσολαβητή. Με αυτή την λογική αντιμετώπισε ο Χένρι Κίσινγκερ την Ελληνική Χούντα, την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο και τις μετά ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Όμως το ιστορικό δεδομένο μιας συνεχώς αυξανόμενης πολυπλοκότητας του κόσμου, ήταν αδύνατον να συγκρατηθεί στο διηνεκές από μια “επινοημένη ισορροπία”, γεγονός που επιβεβαιώθηκε με την κατάρρευση του υπέρ- συγκεντρωτικού Ρωσικού συνασπισμού (ένας φυσικός, θα έλεγε ότι η συνεχώς αυξανόμενη εντροπία αυτού του συστήματος, οδήγησε στην έκρηξη του).

Η απειλή ενός πυρηνικού είναι που οδήγησε και στην δημιουργία από το περιοδικό “Bulletin of Atomic Scientists” του Ρολογιού της Αποκάλυψης ((Doomsday Clock), το οποίο και αποτέλεσε αναπόσπαστο χαρακτηριστικό του. Το ρολόι αυτό είναι μια συμβολική συσκευή που έχει σχεδιαστεί για να προειδοποιεί τον κόσμο για το πόσο κοντά βρίσκεται στην καταστροφή. Η επίσημη καθιέρωσή του, έγινε το 1947 από τους επιστήμονες και τους μηχανικούς του “Manhattan Project”, που συνδέονταν στενά με την ανάπτυξη της ατομικής βόμβας. Ανησυχούσαν για τους “καταστροφείς των κόσμων” που είχαν δημιουργήσει. Έκτοτε οι δείκτες του συνεχώς αιωρούνται πολύ κοντά στα μεσάνυχτα. Και εν όψη της νέας χρονιάς, αντί για “Happy Year”, η βρετανική εφημερίδα “Mirror” γράφει ότι το 2024 το Ρολόι της Αποκάλυψης θα σημάνει “μεσάνυχτα”, δηλαδή το τέλος της ανθρωπότητας.

Στιγμιότυπα αυτοβλακείας

* PISA 2022: Νέα ελληνική τραγωδία στην εκπαίδευση που επιδεινώθηκε λόγω της πανδημίας. Οι επιδόσεις των 15χρονων Ελλήνων σε μαθηματικά, κατανόηση κειμένου και φυσικές επιστήμες, όχι μόνο ήταν χειρότερες από την προηγούμενη έρευνα του 2018, κάτι που παρατηρήθηκε παγκόσμια λόγω της πανδημίας, αλλά είναι κατά πολύ χαμηλότερες από τον μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ.

Και το συμπέρασμα: PISA και πούπουλα στους εκπαιδευτικούς μας…

Στην PISA επισημαίνεται ότι περισσότεροι από τους μισούς Έλληνες μαθητές αναφέρουν ότι στην τάξη δεν μπορεί να γίνει μάθημα λόγω του “χαβαλέ” που επικρατεί. Επίσης ότι οι καθηγητές είναι επί της ουσίας αδιάφοροι σχετικά με το λειτούργημα που καλούνται να επιτελέσουν (λειτούργημα: μια ξεχασμένη λέξη).

Και το επιστέγασμα: Χάσμα χωρίζει τις επιδόσεις των μαθητών στα δημόσια από εκείνες των μαθητών στα ιδιωτικά σχολεία. Αυτό πιστοποιεί ότι η εκπαίδευση έχει σταματήσει να λειτουργεί ως ιμάντας κοινωνικής ανέλιξης και μάλλον αναπαράγει τις ανισότητες, καθώς λειτουργεί με δύο “ταχύτητες”. Παρά τα όποια βήματα αναβάθμισης των τελευταίων χρόνων, η απόσταση που μένει να καλυφθεί είναι μεγάλη. Και αυτήν την προσπάθεια, την σαμποτάρουν οι προοδευτικοί αυτόβλακες του καθηγητικού κατεστημένου με σύνθημα: “Η αποτυχία μας η κανονικότητα τους”. Αντιλαβού;

* “Μάθε, παιδί μου, γράμματα! Όμως, πού; Το σχολείο από μόνο του δεν μπορεί πια να ωθήσει τους μαθητές του σε ένα καλύτερο μέλλον διά της επαγγελματικής και κοινωνικής ανέλιξής τους. Και πάνω από όλα, το ελληνικό δημόσιο σχολείο δεν εκπαιδεύει πια. Αν δεν είναι αυτό κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει, τότε ποιο είναι;” (Πιέρρος Ι. Τζανετάκος).

* Ενημερωτικές τηλεοπτικές εκπομπές, με παρουσιαστές χαμηλής αντιληπτικής ικανότητας, όπως αυτές του Παπαδάκη στον ΑΝΤ1 και του Αυτιά στον ΣΚΑΪ, παρουσιάζουν υψηλά νούμερα τηλεθέασης. Το υστέρημα σε αντίληψη, υποκαθίσταται από μια θεατράλε παρουσία που φαίνεται ότι συνεπαίρνει τους αυτόβλακες.

* Η εγκληματική κουλτούρα ανοχής που επικράτησε την Μεταπολίτευση έφερε τον Don Leon στα σχολεία μας. Η “συγγνώμη” κατά την απολογία του τράπερ που ανατίναζε τα ΑΤΜ δεν δείχνει ντροπή, είναι μέρος του παιχνιδιού. Το κράτος μπορεί και να σε πιάσει, όμως εσύ σε περιβάλλον μιας γενικευμένης νοοτροπίας ανεκτικότητας δυνητικώς θα το ψιλό-κοροϊδέψεις, αρκεί να την βγάλεις καθαρή και να καλοπερνάς ακόπως. Απόρροια αυτής διαβρωτικής κουλτούρας και η διαδεδομένη αντίληψη στον κόσμο των εφήβων, που λέει ότι τα λεφτά είναι το παν και ότι μπορείς εύκολα να τα αποκτήσεις. Και η νεανική εγκληματικότητα στο κόκκινο. Και οι ηθικοί αυτουργοί ακόμη κενολογούν ανερυθριάστως.

Μεταξύ αυτών και αυτοί που κατακεραυνώνουν τον Μητσοτάκη και την ελληνική διπλωματία γιατί δεν έχουν το ανάστημα και δεν ακολουθούν την επαμφοτερίζουσα στάση του Ερντοράν. Αυτό το “και με τον έναν και με τον άλλον”, εξιτάρει τόσο τους κουλτουριάρηδες της κωλοτούμπας, που δεν αντιλαμβάνονται ότι τελικώς αποβαίνει εις βάρος τους,. Και είναι αυτοί, που ενώ τα “είπα ξείπα” του Ερντοράν από το “Μητσοτάκης γιοκ” στο “φίλε Κυριάκο” φαντάζουν στα μάτια τους θαυμαστά, τα “είπα ξείπα” στο εσωτερικό ακόμη και για τα πιο επουσιώδη ζητήματα, αυθωρεί τον εξοργίζουν.

Η “λέξης της χρονιάς”

Και μιας και έχω αναφερθεί επανειλημμένως στις “λέξεις της χρονιάς”, σχετικά να επισημάνω: Είναι ένας θεσμό που παγιώθηκε εδώ και λίγες δεκαετίες από σημαντικά αγγλόφωνα λεξικά και φυσικά δεν φιλοδοξεί να τα πει όλα σε μερικές συλλαβές. Πιο πολύ επιδιώκει να συλλάβει μια κυρίαρχη τάση της δημόσιας σφαίρας ή να καταγράψει (με τη βοήθεια μιας επιτροπής ειδικών, ψηφοφορίας του κοινού ή άλλων μεθόδων) αυτό που περισσότερο απασχόλησε την κοινή γνώμη την προηγούμενη χρονιά.

Ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος (θέλει να αποκαλείται φιλό-φιλόσοφος και το καλύτερό του, απλώς συγγραφέας), ερωτηθείς σχετικά πρότεινε ως λέξη της χρονιάς την “Βία”.

* “Ως λέξη και ως εμπειρία η «Βία» αντιπροσωπεύει την περασμένη χρονιά. Βία των φυσικών φαινομένων, που προκάλεσε η κλιματική κρίση, αλλά και βία ως ατομική ή συλλογική παραβίαση άλλων θελήσεων – από την ανελέητη ενδοοικογενειακή, την ενδοσχολική, την οπαδική, την «αναρχική» ή τη διακρατική, έως την απαλή των μέσων μαζικής επικοινωνίας. Η βία τείνει να εξελιχθεί σε πολιτισμικό χαρακτηριστικό, καθώς ασκείται με ιδιαίτερη έμφαση στα συναισθήματα μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας. Με τον χρόνο τα κινητά, τα τάμπλετ, οι υπολογιστές, εξελίσσονται σε Υπερεγώ, το οποίο τείνει να καθορίζει την εικόνα μικρών και μεγάλων, έργο μέχρι τώρα της οικογένειας και του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος. Ανοίγει τον δρόμο της επιβεβαιώσεως διά της επιθετικής εξωστρέφειας, ενός Εγώ το οποίο πλέον είναι κυριαρχικά ναρκισσιστικό, δηλαδή με «άλλον» τον ίδιο τον εαυτό του και τον πραγματικό άλλον, ένα μηδενικό. Κοινωνική προέκταση αυτού του ναρκισσισμού είναι τα κινήματα των δικαιωματιστών τα οποία παραδίδουν την επιθυμία στα ένστικτα. Αυτά με τη συνδρομή της ίδιας της τεχνικής που εξιδανικεύει τα πρακτικά αποτελέσματα. Στη θεοποίηση του αποτελέσματος η γλώσσα από άνοιξη μαραζώνει σε επικοινωνία και χειραγώγηση, ενώ ταυτόχρονα σχηματίζεται ένα ρεύμα το οποίο προαναγγέλλει για τον κόσμο μας βαθιά παρακμή. Από την άποψη αυτή ο χρόνος δεν περνά αλλά έρχεται”.

Και ο χρόνος δεν περνά αλλά έρχεται... Δηλαδή δεν δημιουργεί εμπειρίες δυνητικώς λυτρωτικές αλλά βεβαιότητες αγχωτικές...

Είδες το “επιτελικό κράτος”…

Και ο Μητσοτάκης αντιλαμβανόμενος ότι η προσπάθεια αντιμετώπισης της αυτοβλακείας είναι ένα κολοσσιαίο πρότζεκτ, αποφάσισε να κυβερνήσει με προμετωπίδα το “επιτελικό κράτος”. Από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του είναι το gov.gr. Και οι αυτόβλακες χρήστες του, αυτό το προσπερνούν θεωρώντας το “αυτονόητο”, μη αντιλαμβανόμενοι ότι στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, το αυτονόητο είναι επαναστατικό.

Και ο Μητσοτάκης αντιλαμβανόμενος ότι η αυτοβλακεία ακυρώνει την φυσική νοημοσύνη, αποφάσισε να το υπερπηδήσει. Με άλμα, να γίνουμε παγκόσμιο κέντρο Τεχνητής Νοημοσύνης.

Και την Δευτέρα 11/12/23 η τεχνική νοημοσύνη εισέβαλλε στο Δημόσιο. Από τον υπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης Δημήτρη Παπαστεργίου, παρουσιάστηκε επισήμως ο Ψηφιακός Βοηθός στο Δημόσιο (mAIgov).

“Είναι μια εφαρμογή Τεχνητής Νοημοσύνης που επιτρέπει στον πολίτη να βρει ακριβώς αυτό που ψάχνει. Το σύστημα δέχεται γραπτές και προφορικές ερωτήσεις και σε καθοδηγεί ως προς την υπηρεσία και τη διαδικασία. Μέχρι σήμερα έπρεπε να γνωρίζεις τι ακριβώς ψάχνεις στο gov.gr. Όταν όμως έχεις διαθέσιμες 1.600 υπηρεσίες, ενδέχεται να μην γνωρίζεις από πού να αρχίσεις. Όχι πια. Τώρα θα λες στον Ψηφιακό Βοηθό τι θέλεις να κάνεις και θα σε καθοδηγεί. Κοινώς, δεν χρειάζεται να γνωρίζεις πού πρέπει να απευθυνθείς. Αρκεί να ρωτήσεις τον Ψηφιακό Βοηθό” (Πηγή: Protagon.gr ).

Και το “επιτελικό κράτος” πήρε την επιβράβευση του από το Economist. Το λες και Χριστουγεννιάτικο δώρο στον Μητσοτάκη.

Χώρα της χρονιάς ανακήρυξε την Ελλάδα το περιοδικό “Economist” για το 2023 με τον πρωθυπουργό, σε ανάρτησή του να κάνει λόγο για “αναγνώριση των προσπαθειών του ελληνικού λαού”.

Και μόλις ο “Economist” ανακήρυξε την Ελλάδα “χώρα της χρονιάς” οι αντιπολιτευόμενοι άρχισαν το γνωστό τους τραγούδι: “Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ κι αγαπημένε, πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε”. Μεταφραζόμενο σε: Μια χαρά ήταν όταν ήμασταν ο αιωνίως φτωχός, αδικημένος, κυνηγημένος, προδομένος, αδικαίωτος λαός. Τι τις θέλουμε τώρα τις πρωτιές και τις διακρίσεις;

Και ως λέξη της χρονιάς το Cambridge πρόκρινε τον όρο “hallucinate”, τονίζοντας επίσης τις “παραισθητικές” ιδιότητες της τεχνητής νοημοσύνης στον τομέα της πληροφόρησης. Και είναι αλήθεια, οι Πολίτες αυτής της χώρας με τα ανωτέρω, σε παραίσθηση νομίζουν ότι ζουν…

Και καπάκι: Μέχρι και δυνατότητα επιστολικής ψήφου θα έχουμε στις Ευρωεκλογές. Και δεν είναι παραίσθηση…

Άλλα βλέπουν τα μάτια μας, άλλα λένε τα λόγια μας. ..

7 Δεκεμβρίου 2023: Αγώνας βόλεϊ Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού, γήπεδο “Μελίνα Μερκούρη” στου Ρέντη. Κάποιος στόχευσε τον μηρό του 31ος ετών αστυνομικού της διμοιρίας των ΜΑΤ που βρίσκονταν σε απόσταση από το γήπεδο, με μια ναυτική φωτοβολίδα από αυτές που δεν σβήνουν ούτε στο νερό. Ο αστυνομικός, έπαθε ανακοπή, ανετάχθη, έχασε όμως τόσο αίμα από τη ρήξη της μηριαίας αρτηρίας του ώστε να βρίσκεται σε καταστολή και να μπαινοβγαίνει στο χειρουργείο (στις 12/12 οι γιατροί αναγκάστηκαν να ακρωτηριάσουν το βληθέν αριστερό του πόδι).

Ο δράστης εκτελούσε “διατεταγμένη υπηρεσία” ως μέλος εγκληματικής οργάνωσης (συμμορίας). Δηλαδή του είπαν τι να κάνει, ήξερε τι έκανε, στόχος δεν ήταν κάποιος οπαδός της αντίπαλης ομάδας, αλλά ένας αστυνομικός. Άρα δεν πρόκειται για “οπαδική” βία, όπως οι αυτόβλακες των ΜΜΕ μετέδιδαν την είδηση. Δεν έχει σημασία αν η απόπειρα δολοφονίας έγινε σε γήπεδο όπου παιζόταν βόλεϊ ή χόκεϊ επί πάγου, ή σε κάποιο δρόμο των Εξαρχείων όπου άλλοι “συνάδελφοι” του υποψήφιου δολοφόνου στοχεύουν κατά καιρούς αστυνομικούς με μολότοφ για να τους κάψουν.

Και η κυβέρνηση ανακοίνωσε την 3η σχετική δέσμη μέτρων επί διακυβέρνησής της. Αυτό που κάνει την ποιοτική διαφορά είναι ότι με την νέα δέσμη μέτρων θα επιδιωχθεί αυτή τη φορά να υπάρξει αποτέλεσμα, ιδιαίτερα μέσω της αναβάθμισης της δικαστικής έρευνας, που θα προχωρήσει σε ενοποίηση των διάσπαρτων σχετικών δικογραφιών, όπως έγινε στην υπόθεση της Χρυσής Αυγής. Οψόμεθα…

Επίσης αναφέρω και την απόφαση για την διεξαγωγή όλων των αγώνων της Super League 1 κεκλεισμένων των θυρών μέχρι τις 12 Φεβρουαρίου με επέκταση του μέτρου και στις ομάδες β΄ της Super League 2, οι οποίες ανήκουν σε ΠΑΕ της 1ης κατηγορίας, αλλά και στους αγώνες Κυπέλλου και στους φιλικούς, εφόσον η γηπεδούχος ομάδα συμμετέχει στη Super League 1.

Ο κύριος λόγος που το αναφέρω είναι η παρακάτω γελοιογραφία. Ζωγράφισε και πάλι ο Δημήτρης.

Αν δεν εντάξουμε αυτό το γεγονός στο γενικότερο κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο ανήκει, τότε δεν πρόκειται ποτέ ούτε να αντιληφθούμε τις πραγματικές του διαστάσεις ούτε να το αντιμετωπίσουμε. Απλώς θα συνεχίσουμε να ρίχνουμε νερό στον νερόμυλο της κουλτούρας γενικής ανοχής και ειδικότερα στην κουλτούρα ανοχής της περιθωριακής βίας που δομήθηκε επί ΠΑΣΟΚ με την επικράτησή του το 1981 και έκτοτε ταλανίζει το κοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας.

Το τελευταίο σοβαρό σχετικό επεισόδιο το είχαμε το 2019 και είναι γνωστό με τον τίτλο “Λευτεριά στους Ποινικούς”.

* Ο Ανδρέας Στασινός αναφέρει σχετικά: “Τέλος Ιουνίου και στα δημοσιογραφικά γραφεία επικρατούσε μια σχετική αναστάτωση. Οι εκλογές καθυστερούσαν κατά μια εβδομάδα και όλοι αναρωτιούνταν γιατί. Η απάντηση δόθηκε με την ψήφιση –στο παρά ένα της επερχόμενης πτώσης του ΣΥΡΙΖΑ– ενός νέου Ποινικού Κώδικα που άλλαξε τη μοίρα πολλών, χιλιάδων, υποθέσεων. Η πολιτική της αποσυμφόρησης των φυλακών από την τότε κυβέρνηση δεν πέρασε απαρατήρητη και από τους ίδιους τους κρατούμενους, που όπως είναι φυσικό περιμένουν τη στιγμή που θα βγουν από τη φυλακή. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε τον Ιούλιο του 2019 ποσοστό 80,54% στο Κατάστημα Κράτησης Κορυδαλλού και 85,42% στο Κατάστημα Κράτησης Κορυδαλλού 2”.

Να υπενθυμίσω ότι ακόμη και ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης επί Παραφύση (ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) Σταύρος Κοντονής, έχει χαρακτηρίσει “στίγμα και όνειδος” αυτή την κίνηση που έγινε παραμονές των εκλογών του 2019.

Ένα τραγικό γεγονός που ποτέ δεν έφυγε από την επικαιρότητα. Κατά την διάρκεια της πρόσφατης συζήτησης του προϋπολογισμού στην Βουλή, ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης αναφέρθηκε σε αυτό απευθυνόμενος στους Συριζαίους .

“Εκτός από τα δικαιώματα αυτών που εγκληματούν, υπάρχουν και τα δικαιώματα των θυμάτων. Η τροποποίηση που κάνατε στον Ποινικό Κώδικα το 2019, παρατείνοντας τη λειτουργία της Βουλής κατά μια εβδομάδα, παρά το ότι είχατε ορίσει ημερομηνία εκλογών, οδήγησε 5.000 δικογραφίες κακουργηματικού χαρακτήρα, σύμφωνα με την ανακοίνωση της Ένωσης Εισαγγελέων τότε, στο αρχείο. Κάποιοι δηλαδή, ακόμη και μια ημέρα πριν από τη δίκη απέφυγαν τον κίνδυνο για ισόβια”.

Για το ιστορείν: Πριν 10 χρόνια στις 28/9/2013 στην ανάρτηση με τίτλο “Miss Violence”, μεταξύ άλλων έγραψα.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Δεν λέω ποτέ το νόημα όσων λέω

Ιανουάριος 1999 Μετά την πρόσφατη σύλληψη δύο μαθητών (υπό κατάληψη) λυκείων της Αθήνας με εκρηκτικά σημαίνον στέλεχος της Αριστεράς διαβεβαίωσε τους γονείς για την αθωότητα τους. Εκπαιδευτικός συνδικαλιστής της Δεξιάς τους κάλεσε να συνεχίσουν τον αγώνα και τόσο ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων όσο και ο Σύλλογος των Καθηγητών «τσόνταραν» λεφτά για την αποφυλάκιση τους!!! Από το άρθρο του Θ. Λουκάκη με τίτλο «Η κοινωνία της ανοχής» που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Το ΒΗΜΑ» της 17/01/1999

Σεπτέμβριος 2013 Ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης απευθυνόμενος στους μαθητές Επαγγελματικού Λυκείου των Αθηνών, στου οποίου τον Αγιασμό για την νέα σχολική χρονιά παρευρέθηκε, τους προέτρεψε να αντισταθούν, υπονοώντας σαφώς να καταλάβουν το σχολείο συμπαραστεκόμενοι στις προγραμματισμένες απεργίες των καθηγητών τους, ώστε και αυτοί να μπορούν να απεργούν με το αζημίωτο. Στο όνομα της πολιτικής σκοπιμότητας, τελείως ανεύθυνα έως εγκληματικά, ο Τσίπρας παρότρυνε σε παράνομη ενέργεια ανώριμες, λόγω ηλικίας, προσωπικότητες μη διστάζοντας ακόμη και εισπήδηση στη γονική κηδεμονία.

Σημειώσεις: 1., 2., 3.

4.Αυτό το πολιτικοκοινωνικό περιβάλλον αποτέλεσε το ιδανικό εργαστήριο στο οποίο μπορούμε να δούμε εφαρμοσμένη την «Θεωρία των δύο άκρων». Ο Μάνος Χατζηδάκης είχε πει σχετικά «Ο φασισμός έχει εγκατασταθεί, όταν ο κόσμος έχει συνηθίσει το πρόσωπο του τέρατος» δηλαδή τη βία. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, πολιτικά μορφώματα με αντίθετες ιδεολογικές αφετηρίες παρουσιάζονται με ίδιες πολιτικές πρακτικές, οι οποίες κινούνται σε διαβαθμίσεις μεταξύ ακραίου ακτιβισμού και εγκληματικής βίας. Το δεξιό άκρο καταλαμβάνει η Χρυσή Αυγή, η λειτουργία της οποίας εκπορεύεται από το χιτλερικό φασισμό, το ναζισμό, μια ιδεολογία η οποία απευθύνεται στα πιο ταπεινά ένστικτα των ανθρώπων και ονείδισε τον 20ο αιώνα. Το αριστερό άκρο καταλαμβάνουν οι πιο ακραίες εκφάνσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και οι «κουκουλοφόροι» της ανομίας και των καταστροφών (αναρχία). Οι ξεχασμένες για αυτούς ιδεολογικές αφετηρίες είναι «τα ζητούμενα των ζητουμένων»,δηλαδή η κοινοκτημοσύνη των αγαθών, με όχημα την ιδεολογία του κουμμουνισμού και το «ούτε να άρχεις ούτε να άρχεσαι» της αναρχικής ιδεολογίας (αναρχισμός). Μεταξύ αυτών των δύο πολιτικών μορφωμάτων αναπτύχθηκε το κοινωνικό μόρφωμα του χουλιγκανισμού, το οποίο τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από τα δύο άκρα ανάλογα με τις εκδηλώσεις (ποδοσφαιρικός αγώνας, διαδηλώσεις κτλ). Το γεγονός είναι ότι η Χρυσή Αυγή, δεν τρύπωσε στον Δήμο Αθηναίων και στο Κοινοβούλιο. Ψηφίστηκε από τον κυρίαρχο λαό που την αναβάθμισε στις εκλογές της 18/06/2012 από εγκληματικό νεοναζιστικό γκρουπούσκουλο, στο 4ο σε δύναμη κόμμα, με ποσοστό 6,92% των ψήφων και 18 βουλευτές στη βουλή. Σήμερα που παρουσιάζεται δημοκοπικά ως το 3ο σε εκλογική δύναμη κόμμα, επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά την άποψη του σουρεαλιστή συγγραφέα Πάνου Κουτρουμπούση, ότι ο λαός συναποτελεί το κόμμα Κ.Δ.Ο.Α (Κτηνώδης Δύναμη Οργιώδης Άγνοια). (Σχετικά στην ανάρτηση της 01/09/2012 με τίτλο «Οι νεοβάρβαροι»).Το αφετηριακό γεγονός που πυροδότησε την κατάσταση που ζούμε σήμερα, πρέπει να αναζητηθεί στην αρχή της Μεταπολίτευσης. Ήταν η άκρατη κομματικοποίηση της νεολαίας, η οποία εγκληματικά επεκτάθηκε και στους ανήλικους μαθητές, με τους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων να θυσιάζουν τη λειτουργηματική διάσταση της εργασίας τους, στο βωμό των συντεχνιακών τους συμφερόντων.

Ο “12ος παίχτης μας…”

* “Αφοσιωμένοι οπαδοί, αυτούς που συνήθως παίκτες και παράγοντες εξυμνούν ως «ο υπέροχος κόσμος της ομάδας μας», ο «12ος παίκτης μας»– που ήταν διακινητές ναρκωτικών ή επικεφαλής σε σπείρες εκβιαστών και ληστειών. Και αυτοί οι καλοί κύριοι είχαν καταφέρει να προσηλυτίσουν νέα παιδιά στο πακέτο έγκλημα - οπαδισμός δελεάζοντάς τα με ένα εισιτήριο ή μια θέση στο πούλμαν για το Αγρίνιο, τις Σέρρες ή τα Γιάννενα.

Η λογική λέει πως αν δεν πιάσεις πρώτα αυτούς που ξέρεις ότι μόλις «σχόλασαν» από μια ληστεία, μια μεταφορά ναρκωτικών (ή ένα ξυλοδαρμό ιδιοκτήτη μαγαζιού που δεν πλήρωσε προστασία) για να πάνε στο ματς, δεν νοείται να ανοίξεις ξανά τα γήπεδα. Το ερώτημα εδώ δεν είναι γιατί έκλεισαν τα γήπεδα στερώντας από τον κόσμο το ποδόσφαιρο, που είναι «θέαμα και γιορτή», αλλά γιατί άργησαν τόσο πολύ να τα κλείσουν (Protagon.gr).

* “Είναι κοινό μυστικό από τη Ρωσία έως τη Λατινική Αμερική και από την Ανατολική Ευρώπη έως τα Δυτικά Βαλκάνια, ιδίως σ’ αυτά, ότι χουλιγκανισμός και κοινό έγκλημα συχνά πατάνε σε κοινά πεδία· ότι σκληροί σύνδεσμοι οπαδών της τελετουργίας του πολέμου και της βίας ενίοτε αποτελούν τις δεξαμενές από όπου ακραία μορφώματα και οργανωμένο έγκλημα στρατολογούν εκτελεστικά χέρια.

Νεαροί που ξεδίνουν πετσοκόβοντας ανταγωνιστές με καδρόνια, λοστούς, βεγγαλικά, μαχαίρια, εύκολα αδράχνονται από τα πλοκάμια της μαφίας για σκοτεινές εξυπηρετήσεις, ντελίβερι ουσιών, εκβιασμούς, προστασία, ειδικές υπηρεσίες ασφαλείας… Πρόσφατη έρευνα της Παγκόσμιας Πρωτοβουλίας κατά του Διεθνούς Οργανωμένου Εγκλήματος (GI-TOC) έδειξε ότι από τους 122 συνδέσμους φιλάθλων στα Δυτικά Βαλκάνια, όπου το πρόβλημα είναι οξυμένο, οι 78 ταυτοποιήθηκαν ως ultras –με οπαδούς φανατισμένους, βίαιους, συχνά ριζοσπαστικοποιημένους– και 21 είχαν εμπλοκή με το οργανωμένο έγκλημα και την πολιτική. Περιγράφονται ως εκρηκτικά κοινωνικά υποσύνολα λόγω των διασυνδέσεών τους με τον υπόκοσμο, της ροπής τους στον θρησκευτικό και στον ακροδεξιό εξτρεμισμό” (Τασούλα Καραϊσκάκη).

4 Δεκεμβρίου 2023: Της Αγίας Βαρβάρας, Ημέρα του πυροβολικού

Και αυτήν την ημέρα, εγεννήθη η “Νέα Αριστερά”. Και οι κακεντρεχείς είπαν, ότι το “νέα” ταιριάζει σε πρόσφυγες. Όπως λέμε και στην περιοχή μου “Νέα Ιωνία”.

Και μετά αυτήν την εξέλιξη πρέπει να σκεφτούν εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ να μην ανακοινώνουν όσους φεύγουν, αλλά πόσοι τελικά έμειναν.

COP28: Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή,

Ντουμπάι 30/11/23 - 12/12/23

Τελικώς στο παρά πέντε της διάσκεψης, επιτεύχθηκε συμφωνία που χαρακτηρίστηκε ιστορική, διότι για 1η φορά στην ιστορία των διασκέψεων του ΟΗΕ, αναδεικνύεται ο ρόλος των εκπομπών ορυκτών καυσίμων στην άνοδο της θερμοκρασίας και ορίζεται ένας οδικός χάρτης για την μείωση της χρήσης πετρελαίου, φυσικού αερίου και άνθρακα . Για 1η φορά για το κλίμα, οι χώρες του πλανήτη συμφώνησαν σε “μετάβαση προς την απομάκρυνση από τα ορυκτά καύσιμα στα ενεργειακά συστήματα με έναν δίκαιο, τακτικό και ισότιμο τρόπο, ώστε να επιτευχθούν καθαρά μηδενικές (εκπομπές) ως το 2050 σε συμφωνία με την επιστήμη”.

Η συμφωνία που εγκρίθηκε στο Ντουμπάι, έπειτα από δύο εβδομάδες σκληρών διαπραγματεύσεων, έχει στόχο να στείλει ένα ισχυρό μήνυμα στους επενδυτές και αυτούς που χαράσσουν πολιτική, ότι ο κόσμος είναι τώρα ενωμένος στην βούληση να διαρρήξει τους δεσμούς του με τα ορυκτά καύσιμα, κάτι το οποίο οι επιστήμονες χαρακτηρίζουν την τελευταία βάσιμη ελπίδα για να αποσοβηθεί η κλιματική καταστροφή.

Προς μια πολιτισμένη διαφωνία...

7 Δεκεμβρίου 2023: Επίσκεψη Ερντοράν στην Αθήνα. Και 100 χρόνια, μετά την συμφωνία της Ζυρίχης υπεγράφη μια μη δεσμευτική διακήρυξη από τους Μητσοτάκη- Ερντοράν (ας όψεται η ανάγκη). Μια διακήρυξη εκπολιτισμένης αντιμετώπισης των διαφορών.

Η επιτυχία της συνάντησης στεναχώρησε την διαφορετικών αποχρώσεων πατριδοκάπηλη και μη αντιπολίτευση, αλλά και τους “παλαιοδεξιούς” της συμπολίτευσης, με προεξάρχοντες τους Αντώνη Σαμαρά και Κωστά-κη Καραμανλή και τους συν αυτώ.

Στα ανωτέρω προσθέστε και την έντονη διαφωνία του Αντώνη Σαμαρά, την σχετική με την τροπολογία που δίνει την δυνατότητα άδειας διαμονής, σε λαθρομετανάστες. Σε λαθρομετανάστες οι οποίοι όμως ζουν στην Ελλάδα επί 3ετία έως τις 30/11/23 και διαθέτουν δήλωση προσφοράς εργασίας από εργοδότη στην Ελλάδα για την απασχόλησή τους με καθεστώς εξαρτημένης εργασίας ή παροχής υπηρεσιών ή έργου και προσέξτε, για όσο αυτή διαρκεί.

Και είναι πασιφανής η διαπίστωση ότι ο Σαμαράς επιδιώκει να βρει ο ίδιος έναν ρόλο, μέσα σε ένα πολιτικό σκηνικό που κυριαρχείται από τον Μητσοτάκη.

Και ο Μητσοτάκης φαίνεται πως απόκτησε τελικά την εσωκομματική του αντιπολίτευση...

* “Κουράστηκε πια ο Σαμαράς να βλέπει κεντρώες πολιτικές να εφαρμόζονται και αποφάσισε να δείξει στον Κυριάκο τι εστί δεξιό βερίκοκο; Εδώ που τα λέμε, η Ελλάδα αποτελεί πάλι μια ευρωπαϊκή εξαίρεση. Παντού στην ήπειρο μας τα πράγματα στρέφονται από δεξιά μέχρι ακροδεξιά, ενώ εδώ επικρατεί και εφαρμόζεται η κεντρώα μετριοπαθής πολιτική. Ενδεχομένως λοιπόν, ο Σαμαράς προσπαθεί να μας βάλει με τον τρόπο του στο ευρωπαϊκό κλίμα. (…) Τέλος πάντων, ως φαίνεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης απόκτησε τελικά την εσωκομματική του αντιπολίτευση. Λίγο η επίσκεψη Ερντογάν, λίγο οι υποθέσεις των ομόφυλων ζευγαριών, λίγο η εσωτερική διαχείριση των μεταναστών, ο Σαμαράς κατάφερε να συγκροτήσει μιαν επαρκή εσωκομματική αντιπολιτευτική ατζέντα που του επιτρέπει να κάνει τον αρχηγό κόντρα στον Κυριάκο. Ως τώρα, ο Μητσοτάκης είχε την σπάνια πολυτέλεια να μην έχει σοβαρό εσωκομματικό αντίπαλο (ή μάλλον υπονομευτή), διότι τον σχεδόν απόστρατο Σαμαρά δεν τον λες και δελφίνο” (Δημήτρης Ευθυμάκης).

* “Τα κείμενα έχουν πάντα ξεχωριστή θέση στην Ιστορία. Είναι από τη φύση τους τεκμήρια. Είτε τηρούνται οι προβλέψεις τους είτε όχι, παράγουν αποτελέσματα – όχι πάντα νομικής, σίγουρα όμως πολιτικής φύσης. Ένα τέτοιο κείμενο είναι η «Διακήρυξη των Αθηνών – Περί Σχέσεων Φιλίας και Καλής Γειτονίας», που υπέγραψαν χθες Κυριάκος Μητσοτάκης και Ταγίπ Ερντογάν. Όλα όσα είχαν ακουστεί τους τελευταίους μήνες προφορικά, σε κοινές ή παράλληλες δηλώσεις ή μεμονωμένες συνεντεύξεις αποτυπώθηκαν σε τρεις σελίδες χαρτί, που αποτελούν πλέον τεκμήριο” (Πιέρρος Ι. Τζανετάκος).

Και μια σχετική υπενθύμιση: Στην ανάρτηση της 30/7/23 “Η Meta - Μεταπολίτευση / Επίλογος - Όνειρο τουρκικής νυχτός…” είχα γράψει: “Η δική μου εκτίμηση είναι ( θυμηθείτε την), ότι αυτήν την φορά παρά τις όποιες σκόπιμες παλινωδίες του, ο επισπεύδων για την επίλυση της διαφοράς στην Χάγη είναι ο Ερντοράν. Και αυτό διότι δια της επιλύσεως προσβλέπει σε ένα Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Ο ιδανικότερος επίλογος της πολιτικής του καριέρας και αυτό που θα κάνει την ποιοτική διαφορά στην αναμέτρησή του με το φάντασμα που στοιχειώνει την αγωνία του για υστεροφημία, αυτό τού του Ατατούρκ”.

Στον καλό συμβιβασμό όλοι (πρέπει να) είναι δυσαρεστημένοι…

“Στην ζωή δεν υπάρχουν λύσεις, υπάρχουν επιλογές” (Στάνισλαβ Λεμ, Πολωνός συγγραφέας).

“Και τον Μάιο έρχεται τουρκικό δωδεκάρι στη Eurovision” {Πηγή: Protagon.gr).

“Μαρμάρων” συνέχεια...

Καν’ το όπως οι Βρετανοί...

Η Ίντιθ Πρίτσετ, σκιτσογράφος της Washington Post, δεν χρειάζεται λέξεις για να σχολιάσει την κλοπή των Μαρμάρων του Παρθενώνα, τις φτάνουν 4 καρέ.

“Πώς να αποκτήσετε αντικείμενα με τον τρόπο του Βρετανικού Μουσείου”

“Βλέπετε κάτι όμορφο που ανήκει στον γείτονά σας, μπαίνετε στο σπίτι του και το παίρνετε (για να το προστατεύσετε)”.

“Όταν ο γείτονάς σας, αναπόφευκτα, έρχεται για να παραπονεθεί, του δείχνετε πόσο όμορφα ταιριάζει το δικό του αντικείμενο στο δικό σας χώρο”.

“Εάν αυτή η τακτική δεν πετύχει, προσφερθείτε για μια ψηφιακή επανένωση του ιδίου με το δικό του αντικείμενο. Μπορεί να το βλέπει εφεξής στο ίντερνετ. Και για το τέλος, μην ξεχάσετε να του υπενθυμίσετε πόσο υπέροχη είναι η σχέση ανάμεσά σας” (Πηγή: Protagon.gr).

Ο λαιμοδέτης του Καρόλου, η θηλιά του Σούνακ;

Ο βασιλιάς Κάρολος, που έχει εκφράσει πολλάκις την αγάπη του για την Ελλάδα, χάρισε το καλύτερο μέχρι στιγμής ενσταντανέ της Συνόδου COP 28 για το κλίμα που διεξάγεται στο Ντουμπάι.

Και αυτό γιατί εμφανίστηκε μπροστά στον Ρίσι Σούνακ με γραβάτα έμφορτη με ελληνικές σημαίες. Και αυτό λίγα 24ωρα μετά την απρέπεια του Βρετανού πρωθυπουργού να ακυρώσει την προγραμματισμένη συνάντησή του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο Λονδίνο, μετά από όσα αυτός είπε για τα Γλυπτά του Παρθενώνα σε συνέντευξή του στο BBC. Υπονοούμενο ή καθαρή σύμπτωση; Καθαρό υπονοούμενο...

“Απόδοτε τα Ελγίνεια Μάρμαρα”

Ο λόγιος Φρειδερίκος Χάρισσον θερμώς υποστηρικτής της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα , έγραψε εν τω “19 Αιώνι” το περίφημον του άρθρον “Απόδοτε τα Ελγίνεια Μάρμαρα”.

“Τα Ελγίνεια μάρμαρα διαφέρουσιν ολοτελώς από όλα τα άλλα αγάλματα. Δεν είναι αγάλματα. Είναι τεμάχια μοναδικού μνημείου, του περιφημοτάτου εν τω κόσμω μνημείου, όπερ ίσταται έτι, ει και κατερειπωμένον, όπερ είναι το εθνικόν σύμβολον και το παλλάδιον γενναίου λαού, και χώρος προσκυνήσεως διά την πολιτισμένην ανθρωπότητα…”.

* “Στο τέλος του 18ου αι. αιώνα ο Ναπολέων εκστρατεύει στην Αίγυπτο. Τον ακολουθεί ο Βιβάν Ντενόν – οι επισκέπτες του Λούβρου σήμερα ξέρουν ότι υπάρχει η πτέρυγα Ντενόν. Στην είσοδό της, στο κεφαλόσκαλο, δεσπόζει η «Νίκη της Σαμοθράκης». «Ένα αριστούργημα που δεν μπορεί να το χωρέσει καμία αίθουσα», όπως έγραψε ο Αντρέ Μαλρώ. Ο Ντενόν λεηλάτησε την Αίγυπτο. Δεν το έκανε δ’ ίδιον όφελος. Είχε μια αντίληψη για την τέχνη η οποία επηρέασε όλον τον σύγχρονο κόσμο. Θα έλεγα περισσότερο ακόμη και από άλλες μεγάλες ιδέες, όπως ο σοσιαλισμός. «Αυτά τα έργα, για να αναδείξουν την πραγματική τους αξία, θα πρέπει να αποκοπούν από τον φυσικό τους χώρο. Εκεί αντιμετωπίζονται ως ιστορικά τεκμήρια. Αν όμως βρεθούν στον ίδιο χώρο με τα έργα της Αναγέννησης μεταμορφώνονται σε αριστουργήματα της τέχνης». Οφείλουμε να το παραδεχθούμε. Αν η Αφροδίτη της Μήλου είχε παραμείνει στο χωραφάκι του Γιώργου Κεντρωτά στο υπέροχο νησί των Κυκλάδων δεν θα ανταγωνιζόταν σε δημοφιλία την Τζοκόντα του Ντα Βίντσι. (…)

Ακόμη κι αν το πάρουμε με τη λογική του Βιβάν Ντενόν, ότι το έργο τέχνης αναδεικνύει την αξία του όταν αποκοπεί από τον φυσικό του χώρο, η γλυπτική του Φειδία δεν αποκόπηκε από τον «φυσικό της χώρο». Αποκόπηκε από ένα αριστούργημα της τέχνης. Ο Παρθενών δεν είναι ένα απλό αρχαιολογικό μνημείο που μας δίνει πληροφορίες για την εποχή του, όπως, ας πούμε, η πέτρα που ούρησε ο Μέγας Αλέξανδρος κάπου στη Μικρά Ασία. Είναι ένα καλλιτεχνικό αριστούργημα το οποίο, αν υπήρχε τρόπος, θα έπρεπε να βρίσκεται προστατευμένο σ’ ένα από τα μεγάλα μουσεία του σύγχρονου πολιτισμού. Ο,τι έχει σχέση μαζί του δεν είναι απλή ιστορική μαρτυρία. Είναι αναπόσπαστο τμήμα της αισθητικής του αξίας, αυτής που ορίζει τη δυναμική της παρουσίας του στον σημερινό κόσμο. Όταν τον βλέπεις στην προοπτική της Πατησίων δεν χρειάζεται να ξέρεις την ιστορία του για να τραβήξει το βλέμμα σου. Σαν το Χαμόγελο της Τζοκόντας.

Έχουν κατηγορήσει τους Έλληνες για εθνικισμό επειδή διεκδικούν την επανένωση των γλυπτών του Παρθενώνα. Όχι πάντα αδίκως. Τώρα όμως το επιχείρημα μπορεί να αντιστραφεί. Οι Βρετανοί επικαλούνται τα εθνικά συμφέροντα της ιδιοκτησίας τους, ενώ οι Έλληνες επικαλούνται την πολιτισμική τους αξία – και γι’ αυτό δεν πρέπει να επιμένουμε στο ιδιοκτησιακό καθεστώς. Όλα αυτά με κάνουν αισιόδοξο ότι κάποια μέρα θα τα δούμε στην Αθήνα” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και μια σχετική επισήμανση

Οι πάστορες της πολιτικής ορθότητας αποκαλούν τους αρχαίους Έλληνες: “Οι τελευταίοι νεκροί λευκοί Ευρωπαίοι άνδρες”.

Και μόνον αισιοδοξία μπορεί να εμπνεύσει η διαμάχη για τα έργα των “τελευταίων νεκρών λευκών Ευρωπαίων ανδρών”. Λευκοί είναι, Ευρωπαίοι είναι, όμως δεν είναι νεκροί, ούτε “τελευταίοι”. Η αξία τους είναι ζωντανή στη συνείδηση των σημερινών ευρωπαϊκών εθνών.

Και ο Σούνακ ως ένα πολυπολιτισμικό υβρίδιο, αφ’ εαυτού εν συγχύσει διότι αδυνατεί να λειτουργήσει διαλεκτικά σε ένα παγκοσμιοποιημένο γίγνεσθαι και ως εκ τούτου και να αντιληφθεί αυτό που είπε ο διανοούμενος Αντρέ Μαρλό: “Τα ερείπια είναι σύγχρονες υπάρξεις. Στον κόσμο που τα γέννησε δεν ήσαν ερείπια”.

* Σχετικά ο Κώστας Γιαννακίδης έγραψε δεικτικά: “Ο ινδικής καταγωγής και ινδουιστής πρωθυπουργός της Βρετανίας ασχολείται με την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά και ενοχλείται από το παράδειγμα με έναν πίνακα που φιλοτέχνησε Ιταλός, αλλά βρίσκεται υπό γαλλική κατοχή”.

Τέλος για την μήτρα αλλά και  επί του πεδίου προβλημάτων του πολυπολιτισμικού μοντέλου, σας προτείνω 2 σχετικά ήπιες ταινίες…

1. “Τι Θα Πει ο Κόσμος / What Will People Say”, 2017, Νορβηγία, Γερμανία , Σουηδία, Γαλλία, Δανία, του Ιράμ Χακ.

2. “Η Πέτρα της Υπομονής / The Patience Stone”, 2012, Γαλλία, Αφγανιστάν, του Ατίκ Ραχίμι.

Βήμα ακροδεξιό...

Παλαιότερα, όταν η πολιτική αποτύγχανε σε κάποιες περιπτώσεις παρενέβαιναν οι στρατιωτικοί, ενίοτε με την ανοχή ή και υποστήριξη των εγχωρίων μάλιστα. Της ίδιας νοοτροπίας είναι και αυτοί που σήμερα, είτε στρέφονται σε πρόσωπα που δεν προέρχονται από την πολιτική είτε σε πολιτικούς που φέρνουν περισσότερο σε στρατιωτικό ηγέτη παρά στον παραδοσιακό statesman (μεγάλη η προσπάθεια για να μην τους αναφέρω ως πολίτες).

Και για την αποτυχία της πολιτικής το μεγαλύτερό μέρος της ευθύνης φέρουν τα άτομα τα οποία δεν λειτουργούν ως πολίτες αλλά ως δυνητικά θύματα χειραγώγησης συν αποτελώντας την λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδους Δύναμης (και εκλογικής) Ωργιώδους Άγνοιας).

Και για να το πούμε πιο απλά, υπάρχει κόσμος που πιστεύει ότι η δημοκρατία, ο κοινοβουλευτισμός, είναι κάτι υπερεκτιμημένο.

Και αυτός ο κόσμος, ο συνήθως φωνασκών, είναι που ενδομύχως αποζητά έναν αρχηγό που θα αποφασίζει για λογαριασμό του. Δηλαδή έναν doer. Δηλαδή, με τα σημερινά δεδομένα έναν λαϊκιστή, διατεθειμένο να παρακάμπτει με μεγάλη ευκολία ηθικές αναστολές και θεσμικούς μηχανισμούς προκειμένου να πετύχει τους σκοπούς του.

Και αυτό οδηγεί σε μια πολιτική σκηνή όπου οι παλιές ιδεολογικές διαφορές υποχωρούν δίνοντας την θέση τους στην διάκριση μεταξύ αυτών που έχουν συνείδηση του πραγματικού κόσμου και αναγνωρίζουν την δημοκρατία ως ένα απαιτητικό σύστημα διακυβέρνησης άξιο να το υπηρετήσουν ως πολίτες και όσων ζουν μέσα σε λαϊκιστικές φαντασιώσεις.

Επί του πεδίου και σε επίπεδο Ε.Ε. αυτό πραγματώνεται στην προσέγγιση της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς, η οποία με “Δούρειο Ίππο” τα ζητήματα ταυτότητας, της μετανάστευσης και του Ισλάμ, φέρνει στο προσκήνιο την πιθανότητα (Ευρωεκλογές) να δημιουργηθεί “κάτι σαν μια ακροδεξιά Ευρωπαϊκή Ένωση”. Δηλαδή μια εξέλιξη που μέχρι πρόσφατα φάνταζε αδιανόητη.

Και να μην ξεχνάμε ότι την πύλη εισόδου, άνοιξαν διάπλατα οι αμφισβητίες του ευρωπαϊκού πολιτισμικού γίγνεσθαι, θυσία στην πολιτική ορθότητα.

Ευτυχώς στην χώρα μας, τα τελευταία 5 χρόνια οι Έλληνες επιδεικνύοντας μια πρωτοφανή και συνάμα ελπιδοφόρα πολιτική ωριμότητα επιλέγουν σταθερά για την διακυβέρνηση της χώρας, όχι έναν doer, ούτε έναν παραδοσιακό statesman, αλλά έναν leader. Δηλαδή τον Κυριάκο Μητσοτάκη έναν πολιτικό καθοδηγητή που δίνει λύσεις και σε προβλήματα που στο παρελθόν θα ευνοούσαν την αντιπολίτευση.

Και αυτό σε μια Ε.Ε. όπου οι συμπράξεις μεταξύ Κεντροδεξιάς και Ακροδεξιάς κάνουν παρέλαση. Όπως στην Ιταλία, την Αυστρία, την Φινλανδία την Σουηδία. Σε αυτές προσθέστε και την παρατηρούμενη άνοδο ρατσιστικών δυνάμεων στην Ολλανδία και στην Γερμανία, όπως και τα φαινόμενα Όρμπαν (Ουγγαρία) και Φίτσο (Σλοβακία).

Και όπως διαβλέπει και ο πολιτικός επιστήμονας Χανς Κουντνάνι “μια μετατόπιση της Κεντροδεξιάς προς τα άκρα”.

Για φαντάσου...

Οι ισραηλινές αρχές ερευνούν ισχυρισμούς Αμερικανών ερευνητών ότι ορισμένοι επενδυτές μπορεί να γνώριζαν εκ των προτέρων το σχέδιο της Χαμάς να επιτεθεί στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου και ότι χρησιμοποίησαν αυτές τις πληροφορίες για να επωφεληθούν από ισραηλινούς τίτλους.
Έρευνα των καθηγητών Νομικής, Ρόμπερτ Τζάκσον Τζ. από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και Τζόσουα Μιτς του Πανεπιστημίου Κολούμπια, ανακάλυψε σημαντικές ανοικτές πωλήσεις μετοχών πριν από τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου, που πυροδότησαν τον πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς, ο οποίος μαίνεται εδώ και σχεδόν δύο μήνες.

Η δικιά μας Γάζα…

Η δικιά μας Γάζα είναι εμφύλια…

518 νεκροί τους πρώτους 10 μήνες το 2023.

548 οι σοβαρά τραυματίες ( δυνητικώς θα εμπλουτίσουν τις παρα-ολυμπιακές μας ομάδες).

83 οι θανατηφόρες παρασύρσεις πεζών, τα παράπλευρα θύματα.

Ιδιαιτέρως αφιερωμένο στους αυτόβλακες, που αυτές τις εορταστικές ημέρες θα πιούν και μετά θα πιάσουν τιμόνι. Και γενικώς σε αυτούς που δεν αντιμετωπίζουν την οδήγηση ως μια πολύ σοβαρή εργασία, δυνητικώς επικίνδυνη.

Εν όψει των Χριστουγέννων...

Πριν πετάξεις φαγητό και όχι μόνο τις ημέρες των εορτών, σκέψου τα νούφαρα της πείνας...

Για για να θρέψουν τις οικογένειές τους στις περιοχές του Νότιου Σουδάν, πολλές γυναίκες βασίζονται στους βολβούς νούφαρων καθώς οι σπόροι τους χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο των δημητριακών. Μάλιστα σε ορισμένες περιοχές τα νούφαρα αποτελούν μία από τις ελάχιστες διαθέσιμες πηγές τροφής. Οι ίδιες δε, συχνά εκτίθενται σε δαγκώματα φιδιών, ασθένειες όπως η πνευμονία, ακόμη και σε επιθέσεις κροκοδείλων για να τα συλλέξουν. Φωτογραφία: WFP/Gabriela Vivacqua

Σαν επιδόρπιο

“Το μήλο,

κάτω από την μηλιά πέφτει...”

Και παρακάλεσα τις κυρίες Heidi και Leni Klum να μας ευχηθούν

Καλότυχο το 2024

Seedrinker