Το χρονικό προαναγγελθέντων τραγωδιών...

 

“Μιλήσαμε πολύ / μα δεν κοιτάξαμε ούτε στιγμή

πίσω από τις λέξεις” Μαρινέλλα Βλαχάκη (“Καθ’ οδόν”)

Μια «σπασμένη» σημαία σε μαύρο φόντο σχεδίασαν οι Beetroot Design για να εκφράσουν τη συντριβή τους μετά το δυστύχημα στα Τέμπη.

Χώρα του υπαρκτού Ελληνισμού: Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2023 και ώραν 23:20

(πλησίον οικισμού Ευαγγελισμού Τεμπών)

Ανερχόμενη προς Θεσσαλονίκη επιβατική αμαξοστοιχία, συγκρούσθηκε μετωπικά με εμπορική κατερχόμενη προς Αθήνα. Μια τραγωδία που από λάθος του σταθμάρχη Λάρισας Βασίλη Σαμαρά, συνεπικουρούμενο από σωρεία λαθών συναδέλφων του, οδήγησε την επιβατική στην γραμμή καθόδου προς Αθήνα. Το γεγονός επίσης της μη λειτουργίας, λόγω μακροχρόνιων καθυστερήσεων ολοκλήρωσης του έργου, της σηματοδότησης και της τηλεδιοίκησης, μας επιτρέπει να ομιλούμε για τον ορισμό του ανθρώπινου λάθους λόγω ανευθυνότητας, της συνειδητής. Το τραγικό αποτέλεσμα: 57 νεκροί και 48 τραυματίες, κατά πλειοψηφία νέα παιδιά που επέστρεφαν στις σχολές τους μετά το τριήμερο της Αποκριάς και της Καθαράς Δευτέρας.

Δεν είναι σούπερ νόβα, είναι η μεγάλη έκρηξη που συνόδεψε την σύγκρουση των τραίνων.

(κυριολεκτικά και μεταφορικά)

“Αλληθωρίζοντας.../ λοξοκοιτώντας...”

Όπως προσπαθώ να κάνω πάντα, έτσι και αυτήν την φορά θα προσπαθήσω αρχικά να προσεγγίσω την τραγωδία με 3 ματιές κάπως “αλληθωρίζουσες / λοξοκοιτάζουσες”.

1η ματιά: Κάθε επί γης δρώμενο εμπεριέχει θάνατο. Οι θρησκευόμενοι θα ισχυριστούν ότι είναι απόρροια του προπατορικού αμαρτήματος, εγώ ισχυρίζομαι ότι αποτελεί συμπαντικό προαπαιτούμενο (βασικές γνώσεις κοσμολογίας απαιτούνται για την επιβεβαίωσή του)

Ως εκ τούτου και κάθε τεχνολογικό επίτευγμα του ανθρώπου εμπεριέχει θάνατο (δυνητικώς). Παράδειγμα, η ανακάλυψη του πλοίου εμπεριέχει δυνητικώς θάνατο, που εκδηλώνεται ως ναυάγιο με την μορφή ατυχήματος, δυστυχήματος, τραγωδίας.

Το παρήγορο είναι, ότι επίσης δια των τεχνολογικών επιτευγμάτων του, ο άνθρωπος προσπαθεί να περιορίσει / αντισταθεί στον εμπεριεχόμενο θάνατο. Αγώνας άνισος. Στο προαναφερόμενο παράδειγμα του ναυαγίου, ο άνθρωπος μπορεί να περιορίσει τις εκδηλώσεις του και να περιορίσει τις εκ τούτου συνέπειες, ποτέ να τις μηδενίσει. Τις περισσότερες φορές, το ανθρώπινο λάθος ή ακολουθία ανθρώπινων λαθών, είναι ο καθοριστικός παράγοντας που οδηγεί στο ναυάγιο και την απώλεια ζωής Άλλωστε, ο Βιβλικός μύθος το προαναγγέλλει. Ο πρώτος επί γης θάνατος είναι αδελφοκτόνος. Ο Κάιν δολοφόνησε τον Άβελ.

2η ματιά. Στην ανάρτηση του Φεβρουαρίου με αφορμή τον σεισμό της Τουρκίας, είχα και πάλι επισημάνει ότι οι παρεμβάσεις της συμπαντικής “Ευφυούς Τυχαιότητας” στην επί Γης πραγματικότητα, μορφοποιούνται και δια του σχήματος που είχε επισημανθεί / αποκαλυφθεί στην Αρχαία Ελλάδα. Αυτό του “ύβρις, άτις, νέμεσις και τίσις”.

Οι αρχαίοι πίστευαν πως μια “ύβρις” συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την “άτην”, δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη ανοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την “νέμεσιν”, την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την “τίσιν”, δηλαδή την τιμωρία και τη συντριβή / καταστροφή του. Και εδώ η “ύβρις” συνετελέσθη κατά την Μεταπολίτευση, με την τεράστια και εγκληματική διασπάθιση δημοσίου χρήματος δια των λεγόμενων προβληματικών ΔΕΚΟ. Η κορυφαία τριάδα, ΟΤΕ, ΔΕΗ με προεξάρχοντα τον ΟΣΕ. Ως εκ τούτων ο σταθμάρχης της Λάρισας δύναται να χαρακτηρισθεί ως ο εκτελεστικός βραχίωνας αυτής της συνθήκης (γνωστός θεώρησε την προηγούμενη ανάρτησή μου ως “προαναγγελία” της ταγωδίας και μου είπε “καλύτερα να τρως, παρά να μιλάς…”).

Και ο Πλούταρχος στο έργο του “Βίοι Παράλληλοι” εμμέσως το επισήμανε γράφοντας, “Ἀλλ’ ἔοικεν οὐχ οὕτως ἀπροσδόκητον ὡς ἀφύλακτον εἶναι το πεπρωμένον”, δηλαδή “φαίνεται ότι το πεπρωμένο δεν είναι τόσο απρόσμενο, όσο αναπόφευκτο”.

Και το αναπόφευκτο των δυστυχημάτων είναι η θεωρία του χάους εν τη πράξη. Μια “πεταλούδα” την στιγμή της προετοιμασίας, δυνητικώς προκαλεί την “καταιγίδα” κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης. Και δυνητικώς, διότι οι εξέλιξη των χαοτικών εκφάνσεων εξαρτάται από τον “ελκυστή” τους. Και “ελκυστής” των συγκεκριμένων πράξεων και παραλείψεων στο δρομολόγιο του τραίνου των Τεμπών, ήταν η σύγκρουση με την εμπορική αμαξοστοιχία και όχι με τον προαστιακό της Θεσσαλονίκης.

Και αλλοίμονό, εάν σε μια χώρα σαν αυτήν του Υπαρκτού Ελληνισμού, όπου κυρίαρχη είναι μια κουλτούρα ανευθυνότητας, που παράδειγμα, θεωρεί τους κανόνες επιβραδυντικές λεπτομέρειες, τις ασφαλιστικές δικλίδες περιττές διαδικασίες, όλες οι σχετικές δρομολογήσεις να κατέληγαν σε τραγωδίες.

* Και: “«Η γραφική κοιλάς των Τεμπών», διαβάζαμε κάποτε στα σχολικά «αναγνωστικά». Η Κοιλάς των Παθών συν τω χρόνω έγινε. Αλλά και η Τιμωρός Κοιλάδα· τιμωρός της γενικευμένης πλέον στην κοινωνία μας ανευθυνότητας, ει μη και αναισθησίας, πλείστων Ελλήνων” (Βασίλης Αγγελικόπουλος).

Και στις 2 μόλις λέξεις,“μην προσπαθείς”, που είναι γραμμένες στο απλό μνήμα του Τσαρλς Μπουκόφσκι στο Λος Άντζελες, εάν “λοξοκοιτάξεις”, ένα εκατομμύριο μηνύματα: Αισιοδοξία μέσα στη ματαιότητα της ύπαρξης. Αδράνεια στο κέντρο της χαοτικής και ατέρμονης κίνησης...

3η ματιά. Τρία γεγονότα ήταν αυτά που με οδήγησαν στην ανάρτηση της 20/4/2019 με τίτλο “Θυσία: Ο θάνατος ως δυνατότητα” και στα οποία και αναφέρομαι εκτενώς. Το πιο πρόσφατο τα προ-αναφερόμενα ήταν αυτό της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα. Σε αυτό είχα πρώτο - αναφερθεί στην ανάρτηση της 31/10/2013, “Με απαντοχή”, με αφορμή την προ ολίγων ημερών τότε δολοφονία του (18/9/2013).

Μεταξύ άλλων είχα αναφέρει: “Αυτό που χαρακτηρίζουμε θυσία, είναι το «τυχαίο» γεγονός σ’ ένα χαοτικό σύστημα γεγονότων, που «ελκυστής» τους είναι η θετική ολοκλήρωση μιας εξέλιξης. Αυτό που μπορεί, να αποδοθεί με τη φράση μου, «το τυχαίο είναι ευφυές». Αυτό που, όσον αφορά τη δημιουργία του ανθρώπου, γεφυρώνει, την άποψη περί Ευφυούς Σχεδιασμού (Θεού) και την τυχαιότητα, που χαρακτηρίζει τη Δαρβινική θεωρία της Εξέλιξης.

Επιστρέφοντας στα σημερινά μπορούμε, να χαρακτηρίσουμε τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ως τη θυσία (τυχαίο γεγονός) που πυροδότησε ή απέτρεψε γεγονότα σε μια πορεία, που ελκυστής της είναι η επαναθέσμιση της ελληνικής κοινωνίας. Συνετέλεσε ολοφάνερα στον αφοπλισμό της Χρυσής Αυγής, το μεγάλο κίνδυνο να μετατραπούν, άνθρωποι καθημερινοί, αδύναμοι, μη σκεπτόμενοι, σε φορείς του ναζιστικού ερέβους”.

Και στην περίπτωση της τραγωδίας των Τεμπών, 2 επίσης “τυχαία” γεγονότα δεν την ήθελαν μεγαλύτερη και την περιόρισαν:

1) Το ότι δεν συνέβη εντός της σήραγγος των Τεμπών, με αποτέλεσμα και λόγω της μη λειτουργίας των μέσων ασφαλείας, σήμερα να μιλούσαμε για εκατόμβη νεκρών.

2) Το ότι η σταθμάρχης των Νέων Πόρων έδωσε προτεραιότητα καθόδου, προσέξτε, λειτουργώντας εκτός του οικείου γενικού κανονισμού κυκλοφορίας, στην εμπορική αμαξοστοιχία και όχι στον με 60 περίπου επιβαίνοντες προαστιακό Θεσσαλονίκης που είχε μικρή καθυστέρηση. Και τότε θα μιλούσαμε για μετωπική σύγκρουση 2 επιβατικών αμαξοστοιχιών.

Οι 2 πρόσωπα του Θεού…

Ο Θεός στις μονοθεϊστικές Θρησκείες εμφανίζεται με 2 πρόσωπα. Αυτό της “Παλαιάς Διαθήκης” και αυτό της “Καινής Διαθήκης”.

Ο Θεός της “Παλαιάς Διαθήκης” παρουσιάζεται ως γεννήτωρ αυστηρός και τιμωρητικός. Και δεν ήταν τιμωρητικός μόνον έναντι των εχθρών του Ισραήλ, αλλά και απέναντι στον ίδιο τον “περιούσιο” λαό Του, όταν αυτός παρέβαινε τις Εντολές Του. Η τελευταία επί γης εμφάνισή Του, έγινε δια των λόγων του πρώην μητροπολίτη Αμβροσίου, ο οποίος απέδωσε τον θάνατο των παιδιών στα Τέμπη, στην συμμετοχή τους στο καρναβάλι (των Πατρών), στις γιορτές του Σατανά, όπως τις χαρακτηρίζει. Το απεχθέστερο δε, το ότι μιλά σήμερα ως απολειφάδι της μεσαιωνικής εξουσιαστικής χριστιανικής ηθικής.

“ Ύβρις απέναντι στο πένθος και τη δυστυχία. Ύβρις απέναντι στην ανθρωπιά. Ύβρις καθαρή με την αρχαία σημασία της: ο Αμβρόσιος θεωρεί πως είναι υπεράνω της ανθρώπινης κατάστασης και μπορεί να την κρίνει κατά το δοκούν” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Υπάρχει και ο Θεός της Καινής Διαθήκης. Ο Θεός Πατήρ, έννοια αυθύπαρκτη της Αγάπης, που θυσιάζει εν τη συγχωρητική Του ευσπλαχνία, τον Υιό του δια την σωτηρίαν του ανθρώπου. Αυτόν τον Θεό, εξέφρασαν τα λόγια του Πατέρα Χριστόδουλου, πατέρα του Κυπριανού Παπαϊωάννου που σκοτώθηκε στα Τέμπη και μίλησε στο “Mega”: “Είμαστε όλοι άνθρωποι, όλοι μπορεί να κάνουμε λάθη. Ας τους συγχωρήσουμε. Εγώ εκείνο βρήκα μέσα μου στήριγμα… Θα συγχωρώ τους αίτιους για να παρηγορηθεί η ψυχή μου και η ψυχή αυτού που έχει φύγει”. Αλληλούια.

“Ο πατέρας Χριστόδουλος μπήκε στη θέση των αυτουργών που σκότωσαν το παιδί του. Είναι ιερέας, όμως δεν ξεχνάει ότι είναι άνθρωπος. Και ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να σφάλλει. Ο Χριστόδουλος ανέλαβε την ευθύνη της ανθρώπινης κατάστασής του” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Επισήμανση: Η ηθική ενυπάρχει μέσα μας (η αριστοτελική “εντελέχεια”) και αποτελεί έκφραση της αντίρροπης δύναμης στο βίαιον του ανθρώπου (η ηθική δεν είναι θεοκρατική). Εκφάνσεις της, η βαθύτατη ανθρωπιά και η συγχώρεση. “Τα δάκρυα του Αχιλλέα όταν αποφασίζει να δώσει στον Πρίαμο τον νεκρό Έκτορα για να τον κηδεύσει. Κι ο Αχιλλέας πενθούσε τον Πάτροκλο, όμως μπήκε στη θέση του Πριάμου”.

Η Θέση αυτή, δεν αναιρεί τον πολιτισμικό χαρακτήρα του Χριστιανισμού, του οποίου το βασικό δόγμα “αγάπα τον πλησίον σου, ως εαυτόν”, δυνητικώς αποτελεί δια της συνεπιφερώμενης αυτοβελτίωσης και παράγοντα κοινωνικής ευζωίας (για να αλλάξει ο κόσμος πρέπει πρώτα να αλλάξω εγώ… / σχετικά και στην ανάρτηση της 21/12/2017 “Η γέννηση του Χριστιανιστή” / κάθε Έλληνας ελληνικής καταγωγής, είναι κατ’ ελάχιστον πολιτισμικά και Χριστιανός).

Ο πανδαμάτωρ χρόνος

Βάλσαμο τα λόγια του Πατέρα Χριστόδουλου. Και τα έχουμε ανάγκη αυτά, όχι τόσο εμείς οι θλιμμένοι, αλλά οι πενθούντες και ιδιαιτέρως οι γονείς που καλούνται να διαχειριστούν τον ύψιστο των πόνων στον παιδοκεντρικό μας κόσμο, αυτόν της απώλειας παιδιού. Για αυτούς, το πένθος δυσβάστακτο, ο εφιάλτης παρών, η λέξη πένθος κυριολεκτική.

Για εμάς τους άλλους, είναι απαράδεκτο να την χρησιμοποιούμε. Όχι μόνο αποτελεί προσβολή προς τους πενθούντες, αλλά επιτελούμεν ύβριν.

Το μόνο που μπορώ να πω είναι: Εύχομαι και ελπίζω, ο “πανδαμάτωρ χρόνος” να μετριάσει το πένθος της ψυχή τους. Και μετά από πολλά χρόνια, με αφορμή τα 11 μέτρα που διακριτικώς ανακοίνωσε για τα θύματα η κυβέρνηση, να βρεθεί έστω και ένας από το οικογενειακό τους περιβάλλον, ο οποίος θα “αναγνωρίσει” στον θάνατό του, μια θυσία που συνέβαλλε στην οικογενειακή τους βελτίωση (ήδη ένας συγγενής θύματος εκφράστηκε θετικά για τα μέτρα της κυβέρνησης).

Σχετικά έγραψαν:

* Τάκης Θεοδωρόπουλος: “Εμείς οι υπόλοιποι, ας είμαστε ειλικρινείς, αισθανόμαστε ανακουφισμένοι που δεν είμαστε στη θέση τους. Οφείλουμε να τους συμπαρασταθούμε, στο μέτρο του δυνατού, να τους ζητήσουμε συγγνώμη, στον βαθμό που φέρουμε κάποιο μερίδιο της ευθύνης, πάντως δεν έχουμε δικαίωμα να πούμε ότι πενθούμε”.

* Άρης Αλεξανδρής: “Η συμφορά, όμως, έχει και τα παραπροϊόντα της: το φθηνό συναίσθημα, τους χυδαίους εμπόρους του δράματος, την αδίστακτη σπέκουλα που υπακούει σε δικούς της κανόνες και υπηρετεί το δικό της σχέδιο. Η ένταση των ημερών δημιούργησε την ψευδαίσθηση πως κάθε δημόσια τοποθέτηση είναι θεμιτή· πως ο πόνος των άλλων είναι μια μεγάλη δεξαμενή από την οποία όλοι δικαιούνται να αντλήσουν υλικά έκφρασης και αυτοπροσδιορισμού. Κάποιοι ξέχασαν ότι το δυστύχημα αφορά κυρίως τα θύματά του και θεώρησαν ότι η οικειοποίηση της συντριβής τους είναι ένα ακόμη αξεσουάρ, μια μόδα προς επίκαιρη κατανάλωση. Ο αχαλίνωτος ναρκισσισμός ορισμένων επιχείρησε να καταπιεί μέχρι και το αποκλειστικό δικαίωμα των πληγέντων στο πλήγμα τους.

Η ικανότητα των ανθρώπων να ενώνονται κάτω από ένα συγκλονιστικό γεγονός και να ανακαλύπτουν από την αρχή την αλληλεγγύη και τη συμπόνια που συνέχουν τις κοινωνίες τους εννοιολογικά και βιωματικά είναι ασφαλώς υψίστης σημασίας. Είναι η ουσία της συνύπαρξης. Η αισθητικοποίηση του θρήνου, ωστόσο, είναι το ακριβώς αντίθετο της ενσυναίσθησης: μια εκδήλωση κυνισμού που εκβιάζει το συναίσθημα, κραυγάζοντας παράλληλα την απουσία του. Τα συγκινητικά σκιτσάκια, τα σπαραξικάρδια τσιτάτα, οι φανταστικοί διάλογοι των χαμένων παιδιών με τους γονείς τους είναι η μαζική παραγωγή μιας βιομηχανίας πένθους, που χρησιμοποιεί τον θάνατο ως καύσιμο για να πουλήσει την πραμάτεια της. Ο viral συναισθηματικός πολτός θυμίζει το θρησκευτικό παραεμπόριο έξω από τις εκκλησίες: κεράκια, εικονίσματα, φυλαχτά, θαυματουργά λαδάκια – μια αισχροκερδής επιχείρηση με άλλοθι την επίκληση στα Θεία”.

Γενικεύοντας.

Η σημασία του “πανδαμάτορος χρόνου” στην ανθρώπινη ιστορία είναι καθοριστική. Και αυτό διότι όλη η ιστορία της ανθρωπότητας είναι σπαρμένη από τραγωδίες και τραύματα, τα οποία πρέπει / απαιτείταινα αφεθούν πίσω για να προχωρήσει μπροστά. Αυτό που παρατηρείται είναι ότι ο “πανδαμάτωρ χρόνος” σε ένα κόσμο στο “fast forward” λειτουργεί αναλόγως. Αυτό μας το επιβεβαιώνει και η πρόσφατη πανδημία. Δηλαδή πόσο γρήγορα αρχίσαμε να ξεχνάμε, τα 6 εκατομμύρια θανάτων παγκοσμίως και τους 40.000 συμπολίτες μας που απεβίωσαν εξ αιτίας της.

Για το ιστορείν…

Το 1882, ξεκίνησε επί της ουσίας η ανάπτυξη του ελληνικού σιδηροδρόμου. Επί πρωθυπουργίας του πρώτου εκσυγχρονιστεί πρωθυπουργού, του Χαρίλαου Τρικούπη και ως εκ τούτου δικαίως θεωρείται ο εμπνευστής και θεμελιωτής του ελληνικού σιδηροδρόμου. Όταν ανέλαβε την εξουσία ο Τρικούπης, υπήρχε μόνο η γραμμή Αθήνα-Πειραιάς μήκους 8,5 χιλιομέτρων και αποφάσισε να κατασκευαστεί, μέσα σε 5 χρόνια, σιδηροδρομικό δίκτυο μήκους 1.800 χιλιομέτρων και κόστους περίπου 250 εκ. δραχμών. Το πολιτικό του όραμα για τον σιδηρόδρομο: Το μέσον για την τόνωση της εσωτερικής ανάπτυξης της χώρας με στόχο την ουσιαστική πλέον ανεξαρτητοποίηση της χώρας. Επρόκειτο για μία από τις μεγαλύτερες επενδυτικές αποφάσεις στη νεότερη ελληνική ιστορία και όλη η Ελλάδα τότε εξελίχθηκε σε ένα πελώριο εργοτάξιο.

Παρένθεση: (Μεγάλη στιγμή του Τρικούπη η σύγκρουση του με τον βασιλιά το 1874. Ήταν τότε που δημοσίευσε το άρθρο “Τις πταίει;” με το οποίο κατηγορούσε τον Γεώργιο Α΄, ότι διόριζε κυβερνήτες σύμφωνα με τα δικά του συμφέροντα, χωρίς να τηρεί τις δημοκρατικές διαδικασίες. Το πρόβλημα αυτό το έλυσε λίγο αργότερα, με την ψήφιση “της αρχής της δεδηλωμένης”. Με αυτήν η κυβέρνηση έπρεπε να εξασφαλίζει την “δεδηλωμένη” εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας της Βουλής).

Η βάση της προβληματικής εξέλιξης του κοινωνικού γίγνεσθαί της Ελλάδος, η οποία διαχύθηκε και στους άλλους θεσμικούς χώρους (πολιτικό, οικονομικό, , πολιτισμικό), ήταν η ατελής μετάβασή της στην νεωτερικότητα. Ο κοινοτισμός και η συνεπαγόμενη οικογενειοκρατία, δομικό στοιχεί της προ-νεωτερικότητας, συνέχισε να επικρατεί μετεξελιχθείσα και σε κομματικοκρατία και επί ΠΑΣΟΚ και στην συνδικαλοκρατία στον Δημόσιο οργανισμό της χώρας, αναστέλλοντας μέχρι πρότινος κάθε προσπάθεια εξυγίανσης του. Και λόγω του ότι την έζησα και την λούστηκα, την αποκάλεσα “εσωτερικό ιμπεριαλισμό”. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η έννοια “πολίτης”, ήταν το ελάχιστον ασύμβατη, εάν όχι υπό διωγμόν. Απόρροια, το πως ο Έλληνας αντιλαμβάνεται κάθε τι το Δημόσιο, απολύτως ορατό στην αντιμετώπιση του δημόσιου χώρου.

Παρένθεση: (Σωροί σκουπίδια στοιβάζονται στο τμήμα της οδού Χαριλάου Τρικούπη στο Αγρίνιο, όπου αυτές τις μέρες εκτελούνται εργασίες ανάπλασης του δρόμου. Οι κάδοι εξαιτίας των εργασιών ανάπλασης έχουν απομακρυνθεί, όπως κάποιοι αυτόβλακες φαίνεται πως… βαριούνται να περπατήσουν μέχρι τους πλησιέστερους κάδους και απλά προχωρούν στην ανεξέλεγκτη εναπόθεση των σκουπιδιών λειτουργώντας σαν κοινωνικά σκουπίδια.)

Ως εκ τούτων, ο σιδηρόδρομος έγινε το αποπαίδι, προς όφελος των λεωφορειούχων και του αυτοκινήτου. Στα πεπραγμένα της πρώτης περιόδου του Κωνσταντίνου Καραμανλή και όταν αυτός ήταν υπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων, περιλαμβάνεται και το ξήλωμα των γραμμών ενός μέσου σταθερής τροχιάς, του τραμ στην Αθήνα (1953). Μια ενέργεια που συμβόλισε την κατεύθυνση ενός συγκοινωνιακού σχεδιασμού που έδινε “μονόπαντη” έμφαση στις οδικές μεταφορές και στα συνδεόμενα με αυτές συμφέροντα, όπως οι λεωφορειούχοι και ο κλάδος του αυτοκίνητο . Και μετά ήρθε η Μεταπολίτευση με την πασοκοκρατούσα λογική / νοοτροπία, της οικονομικής κακοδιαχείρισης, του κρατικού συνδικαλισμού και των παραφερναλίων τους, αυτών που οδήγησαν και τον ΟΣΕ σε μια θανάσιμη τροχιά προς την τραγωδία των Τεμπών. .

Συμπερασματικά: Στην Ελλάδα της ψωροκώσταινας ο σιδηρόδρομος ήταν παράγων της κοινωνικής ζωής. Στην Ελλάδα της “πλουτοκώσταινας (Πέτρος Μάρκαρης), ο σιδηρόδρομος απαξιώθηκε στην κοινωνική συνείδηση. Και αντιμετωπίστηκε από τις κυβερνήσεις ως υποχρέωση απέναντι στις επιταγές της προσαρμογής μας στην Ε.Ε., αλλά και ως πεδίον δόξης λαμπρό για την διαφθορά. Τα ποσά που δαπανήθηκαν για τους ελληνικούς σιδηροδρόμους ήταν δυσθεώρητα, εάν ληφθεί υπόψη ότι κατά την περίοδο 1994-2000, ο ΟΣΕ υλοποιούσε το μεγαλύτερο μέχρι τότε επενδυτικό πρόγραμμα, της τάξεως του 1,2 δισ. Ευρώ ((παραμονές της πτώχευσης, κάθε τετράγωνο και αντιπροσωπεία αυτοκινήτου, κάθε πεζοδρόμιο και Καγιέν).

Η τύφλωση

Στην φιλελεύθερη δημοκρατία η “αλήθεια” είναι πληθυντική και γι’ αυτό επισφαλής. Δηλαδή δυνητικώς οι αλήθειες είναι πολλές και για αυτό μπορεί ο καθένας να την υποβάλλει στις προκρούστειες ορέξεις του. Και για τον λόγο αυτό, η φιλελεύθερη δημοκρατία για την εύρυθμη λειτουργία της απαιτεί τους Πολίτες. Με λίγα λόγια, η εύρυθμη λειτουργία της είναι αντιστρόφως ανάλογη του μεγέθους της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια). Ένα συνονθύλευμα αυτόβλακων, το ελάχιστο υποχείρια του θυμικού και ως εκ τούτου και εύκολα χειραγωγούμενα. Εκεί η έννοια της κοινωνικής ευθύνης είναι άγνωστη. Δηλαδή το λογικό αίσθημα ότι ανήκεις σε ένα σύνολο για το οποίο φέρεις κι εσύ το μερίδιο της ευθύνης.

Επιγραμματικώς: Η μάζα, η μεγαλύτερη απειλή της φιλελεύθερης κοινωνίας (είμαστε λαός, αλλά δεν είμαστε “Ο ΛΑΌΣ”).

Αυτή η μάζα άρχισε να γίνεται ορατή μετεμφυλιακώς. Αυτή ήταν που δημιούργησε την παράδοση να εμφανίζεται, κάθε τόσο, κάποιο κόμμα που με την οργάνωσή του, την στελέχωσή του, την συνθηματολογία του, την σαφώς μειωμένη ευφυΐα των αρχηγών του, να καθηλώνει τον πολιτικό λόγο και τον πατριωτισμό στο επίπεδο της κωμικής ατραξιόν.

Αυτή η μάζα όμως, επί της ουσίας, γαλουχήθηκε από την λεγόμενη νοοτροπία ΠΑΣΟΚ και μεγαλούργησε στην διάρκεια της Μεταπολίτευσης λόγω της συνεχούς της πολιτικής ανατροφοδότησης, έως την πτώχευση της χώρας του “Υπαρκτού Ελληνισμού” το 2009. Και αναζωπυρώθηκε με την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κυρίαρχη πολιτική δύναμη από το 2012 έως το 2019. Μια πολιτική δύναμη η οποία για να επικρατήσει γύρισε και πάλι τα κλειδιά του θυμού στην τροχιά της αυτοκτονικής απελπισίας “ίνα πληρωθεί το ρηθέν” του Μονταίνιου: “Προκειμένου να μην έχεις σε κάποιον να επιτεθείς, προτιμάς να επιλέξεις κάτι φανταστικό, ακόμη κι αν δεν το πιστεύεις”.

Το κακό με τις νοοτροπίες, είναι ότι εδράζονται στο θυμικό και ως εκ τούτου απαιτείται μεγάλη δόση λογικής για να υποχωρήσουν. Στην περίπτωση της “νοοτροπίας ΠΑΣΟΚ”, απαιτείται να ενισχυθεί η αντίρροπη δύναμη, αυτή της λογικής του Πολίτη, με πρώτο στόχο τον έλεγχό της. Το κακό είναι ότι το δηλητήριο της νοοτροπίας ΠΑΣΟΚ, συνεχίζει να εγχύνεται ακόμη και σήμερα με τις αναμνηστικές δόσεις που χορηγούνται δια του αντιπολιτευτικού λόγου. Μικρές διαχρονικές δόσεις δηλητηρίου, που οδήγησαν το κοινωνικό γίγνεσθαι στον μιθριδατισμό. Μια κατάσταση που βολεύει και ο καθένας κοιτάζει να επωφεληθεί. Και ως εκ τούτου να φαντάζει δόκιμο το ρηθέν ότι “όλοι μας κουβαλάμε μέσα μας ένα μικρό πασόκο”. Μόνον όταν η δόση αυτή μεγαλώσει, όπως έγινε με το Μάτι και τα Τέμπη, αντιλαμβανόμαστε αυτήν την νοοτροπία ως κίνδυνο που μας απειλεί.

Σημειολογικώς: “Μόνον να γράφεις τ’ όνομά σου κι εκείνο το ‘μαθες μισό…”, αναφέρει το τραγούδι “Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες” των Ελευθερίου / Ανδριόπουλου (1979), το οποίο μαζί με το με το “Καλημέρα ήλιε” του Λοΐζου αποτελούσαν το σήμα κατατεθέν του ΠΑΣΟΚ. Αποτέλεσμα: Μόνο ένας στους 5 φοιτητές (19,62%) των ελληνικών ΑΕΙ να αποφοιτά στην ώρα του, δηλαδή στον ελάχιστο χρόνο σπουδών της σχολής του. Και μόνο ένας στους 2 να παίρνει πτυχίο.

Κύριο χαρακτηριστικό αυτής της μάζας, είναι ο εθισμός στην ανευθυνότητα. Και λόγω της συνεχούς πολιτικής ανατροφοδότησης της μετά την επικράτηση του ΠΑΣΟΚ (1981), η ενέργεια απόδοσης ευθυνών κατέστη “αντιδημοκρατική”. Και αυτό από τα “μικρά”, όπως στον τρόπο οδήγησης, έως τα “τεράστια” όπως το Μάτι τα Τέμπη.

Και αγνοούμε, διότι κανείς δεν μας το δίδαξε, ούτε στο σπίτι ούτε στο σχολείο, ότι η δημοκρατία στηρίζεται στην απόδοση ευθυνών. Αυτό την κάνει να διαφέρει από την τυραννία. Και η δημοκρατία μας κατέστη υποχείριο της τυραννικής ανευθυνότητας.

Και αγνοούμε, διότι κανείς δεν μας το δίδαξε, ούτε στο σπίτι ούτε στο σχολείο ότι η ευθύνη είναι συνυφασμένη με την κοινωνική συνείδηση. Και η ευθύνη είναι πάντα ατομική. Ο καθένας ευθύνεται για τις πράξεις του και τις συνέπειες που έχουν αυτές για το κοινωνικό σύνολο. Επινοήσαμε την ενσυναίσθηση για να κρύψουμε τον φόβο που μας προκαλεί η ανάληψη ευθύνης και η απουσία κοινωνικής συνείδησης. “Καμία ευθύνη στον σταθμάρχη” με υπογραφή Α, γράφανε πανό στις διαδηλώσεις που ακολούθησαν της τραγωδίας.

Εγκληματική συνέπεια η έως το 2019, κατασυκοφάντηση της έννοιας αξιολόγηση στον τερατώδη Λεβιάθαν που αποκαλείται “βαθύ κράτος” του Δημοσίου.

Και πιο συγκεκριμένα για την εύρυθμη λειτουργία του σιδηροδρόμου, πρέπει / απαιτείται να τηρούνται με ευλαβική προσοχή, τα πρωτόκολλα ασφαλείας σε ολόκληρη την αλυσίδα, ταυτόχρονα με το αίσθημα ατομικής ευθύνης και επαγγελματικής ευσυνειδησίας.

Αλήθεια είναι ότι κανείς δεν δύναται να αφαιρέσει (ακόμη) τον παράγοντα άνθρωπο από την εξίσωση της ασφαλείας και εύρυθμης λειτουργίας του σιδηροδρόμου. Είτε μιλούσε για τα τρένα στην Γερμανία, στην Ιαπωνία, είτε εδώ. Πάντα μπορεί να υπάρξει κάποιος που μπορεί να γυρίσει το κουμπί στο “χειροκίνητο”.

Αλήθεια επίσης είναι ότι εάν υπήρχε ένα αξιόπιστο σύστημα αξιολόγησης δομών και ανθρώπων στον ΟΣΕ, θα αξιολογούσε το πώς λειτουργούν οι ελληνικοί σιδηρόδρομοι και θα διαπίστωνε την έλλειψη επιπέδων ασφαλείας για ένα δημόσιο μέσον μεταφοράς και προφανώς ο συγκεκριμένος σταθμάρχης δεν θα έκανε αυτή τη δουλειά. Θα είχε αξιολογηθεί αρνητικά.

Αναλογιστείτε, το βράδυ εκείνο της 28/2, μπορούσε τοπικά να λειτουργήσει ένα σύστημα που θα απέτρεπε την σύγκρουση, αν στη βάρδια βρισκόταν ένας στοιχειωδώς καταρτισμένος χειριστής.

Και λίγες ημέρες μετά (20/3), όταν ο υφυπουργός μεταφορών Μιχάλης Παπαδόπουλος κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στον σταθμό του ΟΣΕ στην Λάρισα ανέφερε ότι το σύστημα τηλεδιοίκησης στη Λάρισα λειτουργεί, πετάχτηκαν οι “φρουροί” του ΟΣΕ για να τον “διορθώνουν”, για το τι συνιστά και τι όχι, στον δικό τους κόσμο, “τηλεδιοίκηση”.

Σχετικό: Το 2009 μια υπόθεση για διορισμούς στην “Αττικό Μετρό” πήρε τον δρόμο των δικαστηρίων. Η δικογραφία άκρως αποκαλυπτική:

1. Κατά μία σατανική σύμπτωση, το 80% των διορισθέντων, κατάγονταν από την Ροδόπη και την Λάρισα. Δηλαδή από τις 2 περιοχές όπου είχαν εκλεγεί, αντιστοίχως, ο τότε υπουργός Μεταφορών, Ευριπίδης Στυλιανίδης και ο τότε υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, Γιώργος Σουφλιάς.

2. Στα χέρια των υπευθύνων της “Αττικό Μετρό”, μεταξύ πολλών άλλων βιογραφικών, είχε φτάσει ένα από το γραφείο του Σουφλιά, στο οποίο κάποιος από το γραφείο του υπουργού είχε σημειώσει ιδιοχείρως για τον συγκεκριμένο υπό πρόσληψη εργαζόμενο: “Δεν κάνει για τίποτε. Βολέψτε τον κάπου”. Με λίγα λόγια ζούμε σε μια χώρα που πρώτα παράγει ανθρώπους που “δεν κάνουν για τίποτε. Και έπειτα ένα ολόκληρο σύστημα, ολόκληρη η χώρα ανεξάρτητα από παρατάξεις, ψάχνει να τους “βολέψει κάπου”. (Πηγή: Protagon.gr).

 Λες «ατομική ευθύνη» κι ο άλλος καταλαβαίνει ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο προσπαθείς να συγκαλύψεις την πολιτική ευθύνη. Δεν μπορεί να σκεφτεί ότι η ατομική ευθύνη καταλήγει στην πολιτική ευθύνη. Δεν μπορεί να συλλάβει ότι η πολιτική ευθύνη είναι ένα σύνολο από ατομικές ευθύνες. Η «ευθύνη» είναι μια κούφια λέξη που δεν οδηγεί σε συμπεριφορά. Στον δημόσιο διάλογο η πολιτική είναι κάτι σαν το κράτος. Μια αφηρημένη οντότητα η οποία λειτουργεί είτε βάσει συμφερόντων –εξίσου αφηρημένων– είτε βάσει ιδεολογημάτων – ενός νεφελώματος από αυτοματισμούς. Για την τραγωδία στα Τέμπη φταίει ο καπιταλισμός, είπε ο κ. Κουτσούμπας. Φταίει η ιδιωτικοποίηση, ακούγονται σαν ηχώ οι άλλοι. Οι τραγελαφικοί διάλογοι που ακούμε μετά το δυστύχημα αν δεν ήταν βαμμένοι με το αίμα τόσων θυμάτων, θα μπορούσαν να είναι διάλογοι μαύρης κωμωδίας” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Επιγραμματικώς: Ανευθυνότητα η Θανάσιμη.

Οι διαδηλώσεις

Η λέξη “διαδήλωση” αποτελεί μεταφραστικό δάνειο από την γαλλική “manifestation” και έχει εννοιολογική διαφορά από την λέξη “συλλαλητήριο” με την οποία συγχέεται. Την Μεταπολίτευση οι διαδηλώσεις είναι αυτές που επικράτησαν σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας.

Κύρια χαρακτηριστικά τους:

1. Σχεδόν πάντα διοργανώνονται από κόμματα και οργανώσεις της Αριστεράς και συντεχνίες που πρόσκεινται σε αυτήν προς υποστήριξη των αιτημάτων τους, που επί του πολιτικού γίγνεσθαι συνήθως εξυπηρετεί / συνηγορεί στα αντιπολιτευτικά της σχέδιά.

Και δια του λόγου το αληθές η απάντηση βρίσκεται στο ερώτημα: Πού ήταν ο συλλογικός θυμός, αυτός που εκφράζεται σήμερα με θορυβώδεις διαδηλώσεις για την τραγωδία των Τεμπών, μετά το ολοκαύτωμα στο Μάτι, με ξεκάθαρα υπεύθυνη την Παραφύση, κυβέρνηση της “1ης φορά Αριστερά”;

Και λόγω του ότι μου αρέσει να “προκαλώ” επισημαίνω: Ο Θάνατος στα Τέμπη κτύπησε ακαριαία. Στο Μάτι κάηκαν. Σε μια εκατοβάθμια κλίμακα πόνου, οι πόνοι του τοκετού κυμαίνονται πέριξ του 55, οι πόνοι του θανάτου από φωτιά πέριξ του 75. Πέριξ της κορυφής, ο πόνος από τον θάνατο όταν γδάρετε κάποιος ζωντανός.

2. Σχεδόν πάντα αποτελούν την “παιδική χαρά” των κάθε αποχρώσεως λαϊκιστών. Αυτών που επενδύουν για την ανάδειξη και την επιβίωσή τους στον θυμό. Εκεί είναι που εκχύνονται οι δόσεις του αυτοκτονικού θυμού. Εκεί είναι που γίνεται η χρήση μιας γλώσσας που απηχεί την Λαϊκή Μάζα ΚΔΩΑ. Και είναι μια γλώσσα εγκληματική στα μάτια των Πολιτών διότι ενθαρρύνει τις πλάνες της, αντί να δοκιμάσει να αναμετρηθεί μαζί της με πειθώ. Σήμερα όσοι υποκρύπτονται πίσω από τις διαδηλώσεις για τα Τέμπη, προσδοκούν την νεκρανάσταση του συλλογικού θυμού που οδήγησε στο 2015 και στις καταστροφικές του συνέπειες. Ελπίζω αφενός, ότι η μνήμη σήμερα δεν είναι τόσο κοντή ώστε να μην θυμηθούν, ότι μόλις ξεθύμανε ο θυμός του 2015, που εκ της φύσεως του πάντα ξεθυμαίνει, έμειναν με κλειστές τις τράπεζες, ένα “ΟΧΙ” που δια κωλοτούμπας ανερυθριάστως μετατράπηκε σε “ΝΑΙ” και ένα 3ο Μνημόνιο το αχρείαστο, που κόστισε στην χώρα το ελάχιστον 100 δις. Και αφετέρου ότι μετά από τα δεινά που περάσαν, συναποτελούν σήμερα μια μάζα κουρασμένη από τον θυμό της.

3. Σχεδόν πάντα και κυρίως κοντά στην ολοκλήρωσής τους “διανθίζονται” με το happening των αναρχο-μπαχαλάκιδων. Αυτό περιλαμβάνει ένα κοκτέιλ από μολότοφ, κάψιμο κάδων, ξήλωμα μαρμάρων, όταν δε έχουν μεγάλο κέφι καίνε αυτοκίνητα σπάνε βιτρίνες και ΑΤΜ και στο τσακίρ κέφι, καίνε και κανένα άνθρωπο. Για την καταστολή αυτής της παράνομης βίας, επεμβαίνει η νόμιμη και όλοι στον χώρο των διαδηλώσεων κατ’ ελάχιστον δακρύζουν ανεξαιρέτως. Σε αυτές των Τεμπών εκτός από το happening των αναρχο-μπαχαλάκιδων που “διανθίστηκε” με την βεβήλωση του μνημείου των νεκρών της Marfin, είχαμε και αυτό των καλλιτεχνών.

* Σχετικά και εμπαίζοντάς τους ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει: “Χαρούμενα όσο ο κ. Μπιμπίλας και οι ηθοποιοί του που έβγαλαν σέλφι στη διαδήλωση κάνοντας διάφορες κωμικές γκριμάτσες για να δείξουν πόσο χαρούμενοι ήσαν που συμμετείχαν στο πένθος για τα Τέμπη. Και το δημοσίευσαν κιόλας στο fb για να μην ξεχαστεί. Πώς το λέει ο Εμπειρίκος: «Οι Έλληνες που πρώτοι αυτοί στον κόσμον εδώ κάτω έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου»”.

Και για το ιστορείν: Ένα από τα ελάχιστα συλλαλητήρια που έχουν πραγματοποιηθεί, το πιο πρόσφατο, είναι αυτό της “Γραβάτας”, των “μενουμευρωπαίων πολιτών” υπέρ της παραμονής στην Ε.Ε., παραμονές του παράνομου δημοψηφίσματος του 2015.

* “Εκείνοι όμως που είχαν την μερίδα του λέοντος στην τηλοψία μετά την τραγωδία ήτανοι «οργισμένοι», αυτοί που δεν έλεγαν απλώς τα ντέρτια του λαού, αλλά κατακεραύνωναν το «σύστημα»: τους πολιτικούς, τις επιχειρήσεις, τους ξένους, τη CIA, τον καπιταλισμό κ.λπ. Ο συγχωρεμένος Γιώργος Τράγκας είχε το υψηλότερο (φανερό) κασέ σε όλη την πιάτσα. Ως «πολέμιος του συστήματος» ήταν περιζήτητος. Υπεράνω όλων η οργή του λαού” (Πάσχος Μανδραβέλης).

Επιγραμματικώς (όχι και τόσο): Εάν σήμερα όλη η αντιπολίτευση, όπως εκφράσθηκε στις διαδηλώσεις αλλά και παντοιοτρόπως, είναι θιασώτες του συστήματος “business as usual”, της πεπατημένης, πολέμια της αξιολόγησης και “επιτελικού κράτους”, τότε όλοι οι Πολίτες συναποτελούν σήμερα τους λεγόμενους “αντισυστημικούς”. Αυτόβλακα, αντιλαβού;

Παρακολούθημα

* “«Μόλις φτάσεις, πάρε με». Δυσθεώρητη η απώλεια κι εμείς μυρμήγκια. Θα δώσει μάχη η ψυχή. Θα λιώσει, θα ανασυσταθεί. Θα παρηγορηθεί κι ας μένει εσαεί απαρηγόρητη. Αλλά θα έρχονται κάτι μικρά να σε σκοτώνουν. Το νούμερό του στο κινητό σου. Και το μήνυμα να το διαβάζεις, να το ξαναδιαβάζεις. Γράμμα-γράμμα. Να ζουν αυτά και να λείπει ο άνθρωπος” (Ρέα Βιτάλη).

***********

Τα σφραγισμένα φέρετρα των νεκρών της τραγωδίας, που αποφάσισε η αναπληρώτρια υφυπουργός υγείας Μίνα Γκάγκα, επικρίθηκε από τους αυτόβλακες, οι οποίοι δεν δύναται να αντιληφθούν ότι παραπέμπει σε τελετουργικό σεβασμού. Γιατί και οι νεκροί έχουν δικαίωμα στην αξιοπρέπεια...

*“Δεν έχουν δει, προφανώς, σώμα απανθρακωμένο, κορμί διαμελισμένο, πτώμα που αποσυντίθεται, οι περισσότεροι από αυτούς που επιτέθηκαν με δριμύτητα στη Μίνα Γκάγκα, αναπληρώτρια υπουργό Υγείας, μετά την αποστροφή της για «σφραγισμένα φέρετρα» των θυμάτων της τραγωδίας στα Τέμπη” (Πηγή: Protagon.gr ).

***********

Η κουρτίνα αργά αργά ανοίγει. Άνθρωποι-ποντίκια. Τι σόι άνθρωποι!.. Ο επιμελητής Α του Νοσοκομείου Βόλου γράφει άδεια έναν μήνα… Άκου! Έναν μήνα άδεια στον Επιθεωρητή του ΟΣΕ. Χωρίς καμία εξέταση, κατ’ εντολήν τηλεφωνική του διευθυντή της κλινική, πολιτευτή του ΠΑΣΟΚ.

Ποιανού Επιθεωρητή; Αυτού που βγάζει μεταξύ των άλλων και τις βάρδιες των σταθμαρχών της Λάρισας. Αυτού που όλα τα “νυχτερινά”, την φουλ περίοδο λόγο του 3ημέρου της Καθαράς Δευτέρας τα ρίχνει στον καινούργιο, λουφάροντας τους παλιούς. Δεν μπορεί να μην είχε μετρήσει τις ικανότητες, αυτός ο ίδιος τον έχει “κόψει”, δεν τον ξαναβάζει στην Λάρισα τον Μάρτιο. Δεκατρία δρομολόγια σε 2 ώρες για το στραβάδι. Και έχει στρώσει τον δρόμο προς την καταστροφή.

Ποιανού Επιθεωρητή; Αυτού του ανύπαρκτου αισθήματος ατομικής ευθύνης και επαγγελματικής ευσυνειδησίας.

Το σχετικό ρεπορτάζ αναφέρει: Ο μοιραίος σταθμάρχης τις περισσότερες μέρες του Φεβρουάριου εργαζόταν στο σταθμαρχείο της Καλαμπάκας. Στη συνέχεια για 2 ημέρες πραγματοποίησε την μαθητεία του στο σταθμαρχείο της Λάρισας και για τις 5 τελευταίες νύχτες του Φεβρουαρίου ανέλαβε τη νυχτερινή βάρδια της Λάρισας.

***********

Και μετά ήρθε το μπλάνκο. “Ο κάθε σταθμάρχης μετά τη βάρδιά του παραδίδει και παραλαμβάνει ο νέος, μια διαδικασία η οποία εντυπώνεται εγγράφως στο αντίστοιχο βιβλίο. Μετά το συμβάν, η ώρα παράδοσης – παραλαβής διορθώθηκε με μπλάνκο”, ανέφερε στην απολογία του ενώπιον των αστυνομικών της Τροχαίας Λάρισας ο προφυλακισμένος σταθμάρχης.

***********

Από άρθρο του Β. Μανδραβέλη της 20/8/2020 με τίτλο: “Ο... κλειδούχος του ΟΣΕ και το παράλληλο σύμπαν των ΔΕΚΟ”

“Σε καθημερινή βάση τις τελευταίες ημέρες και σε απόσταση ούτε... ενός χιλιομέτρου από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Θεσσαλονίκης, περίπου 200 επιβάτες της ΤΡΑΙΝΟΣΕ ταλαιπωρούνται. Με σταματημένη την αμαξοστοιχία περιμένουν από 15 έως 30 λεπτά της ώρας μέσα στο συρμό.

Ποιον; Τον... κλειδούχο του ΟΣΕ, τον υπάλληλο δηλαδή που θα επιτρέψει με χειροκίνητη διαδικασία την είσοδο του τρένου στον σταθμό της πόλης. Στο σημείο αυτό, το αυτόματο σύστημα δεν λειτουργεί. Ούτε και πρόκειται να λειτουργήσει την προσεχή διετία.

Τις τελευταίες μάλιστα ημέρες, άγνωστο γιατί, πιθανώς λόγω των καλοκαιρινών αδειών, ο κλειδούχος του ΟΣΕ απουσίαζε από την θέση του. Οι επιβάτες περίμεναν όρθιοι μέσα στο τρένο, ενώ ο οδηγός της αμαξοστοιχίας έστελνε sms για να εντοπιστεί ο συνάδελφός του”.

***********

Στις 13 Μαΐου 2017, στο Άδενδρο, εκτροχιάστηκε τρένο. Έπεσε πάνω σε παρακείμενο κτίσμα και όσοι βρίσκονταν εκεί κοντά είδαν τον χάρο με τα μάτια τους. Το τραγικό, σκοτώθηκαν 3 και άλλοι 10 τραυματίστηκαν βαριά.

Και ήταν σαν να μην συνέβη τίποτε. Ο Νήπιος (Τσίπρας) έστειλε τα συλλυπητήριά του μέσω Twitter: “Πληροφορήθηκα με οδύνη για το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Άδενδρο Θεσσαλονίκης. Θέλω να συλλυπηθώ τις οικογένειες των θυμάτων και να ευχηθώ ταχεία ανάρρωση στους τραυματίες”.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε μια και μοναδική ανακοίνωση για να στείλει συλλυπητήρια και ευχές για ταχεία ανάρρωση, με μια απλή αναφορά στην ανάγκη για “ταχύτατη διερεύνηση των αιτιών και των συνθηκών του δυστυχήματος”. Αλληλούια…

***********

Ο Κωστής Χατζηδάκης σε τηλεοπτική συζήτηση, αναφέρθηκε στο ατύχημα του Μπράλου το 2008, επί υπουργίας του: “Όταν μία αμαξοστοιχία προσέκρουσε σε βαγόνια που αποκολλήθηκαν από προπορευόμενο συρμό, βαγόνια τα οποία αποκαλύφθηκε ότι εκτελούσαν λαθραίες μεταφορές εμπορευμάτων. «Όταν έγινε το ατύχημα του Μπράλου, υπήρχε τηλεδιοίκηση που “έπιασε” ότι είχαν φύγει βαγόνια από την αμαξοστοιχία και έστειλε μήνυμα στο μηχανοδηγό. Ο μηχανοδηγός το αγνόησε, συνέχισε το ταξίδι του και έμειναν τα βαγόνια πίσω και τράκαρε το άλλο τρένο”.

***********

Τρεις “βαρώνοι” του σκραπ και των 8 υπάλληλοι του ΟΣΕ, λαδώνονταν με έως και 40.000 ευρώ προκειμένου να υπογράφουν εικονικές αναθέσεις μεταφοράς (υπεξαίρεσης) σιδηροδρομικού υλικού και να στήνουν διαγωνισμούς σκραπ, όπου οι πλειοδότες ενώ αγόραζαν μερικές δεκάδες τόνους μετάλλων, τελικώς ανέσυραν μερικές χιλιάδες από τις αποθήκες του ΟΣΕ. Παρά τις συλλήψεις, οι κλοπές δεν μειώθηκαν, διότι επί της ουσίας οι υπάλληλοι είχα το ακαταδίωκτο λόγω της προστασίας που τους παρείχε η συντεχνία τους και οι ποινές στους πλειοδότες, όποτε και όταν αποδίδονταν ήταν σαν χάδι (επίκειται η μετατροπή σε ιδιώνυμο, του εγκλήματος της κλοπής και της κλεπταποδοχής σιδηροδρομικού υλικού).

***********

Ο ΟΣΕ δεν μπορεί να εξαιρείται. Η κουρτίνα αργά αργά ανοίγει και στα οικονομικά του. Η επιχείρηση δεν μπορεί να συνεχίσει να έχει έσοδα 12 εκατ. ευρώ και κόστος πωλήσεων πάνω από 130 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 24 εκατ. ευρώ είναι το κόστος μισθοδοσίας (α' εξάμηνο 2019). Όσον αφορά το 2020. Μόνο κατά τους πρώτους 6 μήνες δημιουργούσε ζημίες ύψους περίπου 1 εκατ. ευρώ κάθε ημέρα (ήταν τα μόνα στοιχεία που μπόρεσα να εντοπίσω σε σχετικά δημοσιεύματα / ομερτά κανονική;).

Τα προβλήματα έρχονται από παλιά. Απολύτως χαρακτηριστικό της αδιαφορίας των κυβερνήσεων για το μέσο. Ο Αχιλλέας Χεκίμογλου έγραψε μεταξύ άλλων στο ρεπορτάζ του με τίτλο “Καλώδια 10 εκατ. ευρώ έκλεψαν από τον ΟΣΕ”: “Συνεχείς και σχεδόν καθημερινές επιδρομές στα καλώδια της ηλεκτροκίνησης έχουν αναστείλει τον εκσυγχρονισμό της λειτουργίας του σιδηροδρόμου”. Σχετικά με την οικονομική κατάσταση, όταν το 2005 αποφασίστηκε να χωριστεί ο ΟΣΕ σε 2 εταιρείες, υποδομής και εκμετάλλευσης, τα χρέη του έφταναν τα 4,5 δισ. ευρώ. Το 2008, ένα χρόνο πριν από την οικονομική κρίση, ο ΟΣΕ χρωστούσε ήδη 7,7 δισ. ευρώ.

***********

Βροχή έρχονται οι πληροφορίες που σου δείχνουν ότι αυτό το ανθρώπινο λάθος έγινε σε ένα περιβάλλον που ήταν έτοιμο να το γεννήσει.

Ανθρώπινο λάθος; Αφηρημάδα; Αδιαφορία; Φονική αμέλεια; Μήπως το αίσθημα της ατομικής ευθύνης έχει τόσο ατροφήσει ώστε το “εντάξει, μωρέ, τι έγινε” να έχει αναγορευθεί σε ηθική επιταγή;

***********

Μία μόνο σιδηροδρομική γραμμή έχει η χώρα και 3 κρατικούς οργανισμούς να ασχολούνται με αυτήν. Ο ΟΣΕ, η ΕΡΓΟΣΕ και αυτήν που αν όχι μάθαμε, τώρα συνειδητοποιήσαμε ότι υπάρχει, την Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων (συν ένα υπουργείο).

Παρ’ όλα αυτά, οι “πρωτοπορίες” της χώρας, αυτές του “ρωμαλέου φοιτητικού κινήματος” των “ανώνυμων συλλογικοτήτων” και των “αναρχικών μπαχαλάκιδων” επέλεξαν τα γραφεία της Hellenic Train στην Συγγρού να διαμαρτυρηθούν και να τα σπάσουν. Όλοι τους κατά μιας ιδιωτικής εταιρείας, υψώνοντας το γνωστό πανό “Οι νεκροί μας, τα κέρδη τους”. Όλοι τους για να αποπροσανατολίσουν. Όλοι τους οι προστάτες, σιτίζοντες και σιτιζόμενοι του “βαθέως κράτους” είναι. Προσπάθεια τους η συσκότιση. Μέγας κίνδυνος, μην τυχόν και το πρόβλημα περιγραφεί και ορισθεί σωστά. Και αυτό γιατί μόνο τότε δυνητικώς επιλύεται.

Κίνδυνος στην λάσπη

Jens Cullmann / Ζιμπάμπουε: Εθνικό Πάρκο Mana Pools

Για το ιστορείν: Εάν επιχειρήσουμε να αναζητήσουμε τις ρίζες του “βαθέως κράτους” θα πέσουμε πάνω σε αυτό που το πουλέν της Αριστεράς, ο Μακρυγιάννης φέρεται ειπών: “Εάν δεν φάγωμεν ημείς, ας πάει κατά διαόλου η ελευθερία”. Ήταν στην Εθνοσυνέλευση του 1844, ένα χρόνο μετά την απόφαση του Όθωνα να παραχωρήσει Σύνταγμα, όπουκαι πάρθηκαν μεγάλες αποφάσεις για το μέλλον της Ελλάδος. Μεγάλη μάχη δόθηκε για το ποιοι θα έχουν το δικαίωμα να διορισθούν στο δημόσιο. Η σύγκρουση δόθηκε ανάμεσα στους “αυτόχθονες” και τους “ετερόχθονες”. Υπέρ των “αυτοχθόνων” ο Μακρυγιάννης. Υπέρ των “ετεροχθόνων” ο Κωλέττης ο οποίος φέρεται ειπών: “Διά την μεγάλην ταύτην ιδέα του ελληνισμού επολεμήσαμεν, διά τους απανταχού Έλληνας”. Πλειοψηφία οι “αυτόχθονες” και το ελληνικό Δημόσιο θα το επανδρώσουν όσοι προέρχονται από τις απελευθερωμένες περιοχές, της Πελοποννήσου, της Στερεά και των Κυκλάδων, δηλαδή οι αμόρφωτοι και οι πεινασμένοι. Χαρακτηριστικό της επικυριαρχίας τους στα πράγματα της Ελλάδος είναι ότι ο μεγάλος ιστορικός μας Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, δεν διοριζόταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο ως Κωνσταντινουπολίτης, κοινώς “ετερόχθων”.

Οι τότε “αυτόχθονες” μετεξελίχθηκαν στους σύγχρονους κομματικούς, τα μέλη των συντεχνιών, τους συνδικαλιστές με “μακρυγιάννηδες” τους εργατοπατέρες, που επί της ουσίας συνδιοικούσαν επί “πασοκρατίας” και σήμερα με την αρωγή της Αριστεράς δίνουν την μάχη των χαρακωμάτων στην ελληνική πολιτική σκηνή.

***********

Μπαχαλάκια, λες ότι θέλεις να εκφράσεις την οργή σου για το δυστύχημα των Τεμπών. Από ότι καταλαβαίνω η απόφαση για σένα έχει τελεσιδικίσει. Τα “δολοφόνησε” το κράτος. Έτσι σου είπαν, να το σκέφτηκες αποκλείεται, που μυαλό για τέτοια. Αλλά το μνημείο των νεκρών της Marfin, τι σου έφταιξε; Γιατί τόσο μίσος στην μνήμη των ανθρώπων που θα μπορούσαν να είναι μητέρα σου, φίλη σου, αδελφή σου; Μήπως γιατί σου θυμίζουν το φασιστικό τέρας που είσαι;

***********

Υπάρχει ελπίς; Πιστεύω ότι τα πράγματα θα αλλάξουν μόνον όταν στην ελληνική κοινωνία επικρατήσει η λογική του Πολίτη. Όταν δηλαδή καταφέρει να αλλάξει την στάση της απέναντι στο αίσθημα της ευθύνης. Όταν καταφέρει να αντιληφθεί ότι τα δικαιώματα δομούνται στις υποχρεώσεις της. Τιτάνιο έργο, θα μου πείτε. Όπως είχε πει και ο στρατηγός Ντε Γκωλ όταν, κατά την απελευθέρωση της Γαλλίας κάποιος τον υποδέχθηκε με το πανό: “Θάνατος στους ηλίθιους”.

* “Τι να κάνεις με τους ηλίθιους για να μη γίνεις ένας από αυτούς”. Αυτό διερευνάκαι ο Γάλλος συγγραφέας και ιστορικός της φιλοσοφίας Μαξίμ Ροβέρ.

Σχετικά αναφέρει: “«Ο ηλίθιος μας προκαλεί, μας διεγείρει. Όχι μόνο να αναγνωρίσουμε την ηλιθιότητα μέσα μας, αλλά και να ενεργοποιήσουμε τις ανθρώπινες αξίες στις οποίες πιστεύουμε. Ας τις ονομάσουμε “αρετές”. Δεν ασκείς αρετές με τους ενάρετους. Δεν είσαι ανεκτικός με τους ανεκτικούς ή γενναιόδωρος με τους γενναιόδωρους: είσαι γενναιόδωρος με αυτούς που δεν είναι. Υπό αυτή την έννοια, η ηλιθιότητα, η οποία δεν είναι αυθύπαρκτη, αλλά προκύπτει από τις κοινωνικές σχέσεις (ς.ς αυτοβλακία), μπορεί να αποτελέσει πεδίο για την εξεύρεση πρωτότυπων, δημιουργικών λύσεων στις όποιες διαμάχες. Όχι μόνο για την άσκηση των αρετών, αλλά ίσως και για τη διάδοσή τους. (…) Οι ηλίθιοι δεν έχουν αυξηθεί. Αλλά με τη βοήθεια των μέσων ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης, κατέστησαν πιο ορατοί, θορυβώδεις, παρεμβατικοί, οργανωτικοί. (…) Η ηλιθιότητα δεν είναι ανάλογη με το εισόδημα ή το μορφωτικό επίπεδο. Παρομοίως, τα αντισώματα κατά της ηλιθιότητας, δηλαδή η ενσυναίσθηση, η γενναιοδωρία, το ενδιαφέρον, μπορούν να αναπτυχθούν οπουδήποτε” (Πηγή: Protagon.gr ).

Και το σύνθημα στο πανό του Γάλλου “Θάνατος στους ηλίθιους”, σήμερα αποδιδόμενο θετικά γράφει “Πολίτες ακυρώστε την αυτοβλακία”.

***********

Μπορεί να έχουν προσέξει οι αναγνώστες του blog, ότι την ευχή “χρόνια πολλά” πάντα συνοδεύω με το “και καλότυχα”. Το έναυσμα των σχετικών σκέψεων, μου την είχε δώσει κάτι που είχα ακούσει όταν ήμουν στο γυμνάσιο: “Οι επιβάτες του Τιτανικού και λεφτά είχαν και υγεία είχαν, τύχη δεν είχαν…”.

* Η Μαρία Δεδούση επισημαίνει σχετικά. “Από τύχη ζούμε… Ξυπνάς, λοιπόν, ένα πρωί και ανοίγεις «τα νέα» και η πρώτη σκέψη σου είναι «θα μπορούσα να είμαι σε αυτό το τρένο». Σε αυτό το αεροπλάνο, σε αυτό το λεωφορείο, στο «Εξπρές Σάμινα» (εκεί κι αν θα μπορούσα...), στο «Ηλιος», θα μπορούσα να είμαι σε κείνο το κτίριο που έπεσε με τον σεισμό, να δουλεύω στη «Ρικομέξ», άνετα θα μπορούσα, όλα αυτά και πολλά ακόμη”.

Επίλογος

“Το κλίμα είναι τόσο τοξικό,

που πρέπει ο ΕΟΔΥ να επαναφέρει τη χρήση μάσκας”.

Η επικαιρότητα σε σκίτσα

8 Μαρτίου 2023: Διεθνής ημέρα της Γυναικάς

Και συνεορτάζει ο άνδρας που θαυμάζει τις γυναίκες. Ένας άνδρας που τολμά να εκφράσει τον θαυμασμό του για το γυναικείο φύλο χωρίς την επιβαλλόμενη σεμνοτυφία του νεο-πουριτανισμού.

Νεαρή νομάς φροντίζει την καμήλα της.

Φιναλίστ στην κατηγορία Πορτρέτο. © Donell Gumiran / 2023 Sony World Photography Awards

Τα παραφύση...

Εμ-φύλιος στις ΗΠΑ: Οι Λατίνοι επαναστάτησαν κατά του “Latinx” Η ελίτ της Ουάσινγκτον επινόησε μια “πολιτικώς ορθή” λέξη για να απαλλαγεί από τα γένη της ισπανικής γλώσσας (Latina / Latinos), την οποία ομιλούν εκατομμύρια Αμερικανοί πολίτες, με στόχο τη διευκόλυνση των ΛΟΑΤΚΙ. Για κακή τους τύχη αυτήν την φορά ο κόσμος επί-τέλους αντέδρασε.

Μαγειρεύοντας...το ουδέτερο γένος

Αποσπάσματα από ανακοίνωση της “κατάληψης” της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών: “Το τελευταίο διάστημα, σύσσωμα τα σπουδαστά-τριες-τες και τα φοιτητά-τριες-τες του πολιτισμού και της τέχνης κινητοποιούνται κόντρα στις αντιδραστικές μεθοδεύσεις της κυβέρνησης. Τα καλλιτεχνά/ιδες/ες δείχνουν ότι δεν πρόκειται να το βάλουν κάτω…». «…Θηλυκότητα πήρε τον λόγο και προέβη θαρραλέα μπροστά σε όλο το κατάμεστο αμφιθέατρο σε επώνυμη δημόσια καταγγελία για σεξουαλική παρενόχληση στην ίδια όταν ήταν ανήλικη…”.

Να επισημάνω ότι τα ουδέτερα υλικά στη μαγειρική είναι όλα εκείνα τα υλικά που χρησιμοποιούνται και δεν επηρεάζουν την γεύση του φαγητού, χρησιμοποιούνται κυρίως για την διακόσμηση - στόλισμα” των πιάτων.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση το πιάτο της αυτοβλακείας τους.

* “Και επειδή τα παιδιά αυτά στόχο έχουν την καλλιτεχνική δημιουργία, κινδυνεύουν να πεθάνουν από την πλήξη που καταθέτει στην τράπεζα των ανθρώπινων αισθημάτων αυτό το απαίσιο ουδέτερο: τα σπουδαστά, τα καλλιτεχνά. Απαίσιο γιατί παραμορφώνει τη γλώσσα, τη φύση της ανθρώπινης συνθήκης την οποία η τέχνη, υποτίθεται, υπηρετεί. Αχ, βρε Γιάννη Μόραλη, τι σου ‘μελλε να πάθεις (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Επισήμανση: Οι πολιτικορεκτάδες εκτός των άλλων μπορεί να χαρακτηρισθούν και βιαστές του κοινωνικού γίγνεσθαι δια της γλώσσας. Και αυτό διότι επιχειρούν να το εξαναγκάζουν δια του γλωσσικού , να οδηγηθεί στην αποδοχή της μη φυσικότητας. Να επισημάνω ότι υφίστατο, ως πολιτική πρακτική κυρίως, η γλώσσα να χρησιμοποιείται ως μέσον επηρεασμού της κοινωνίας. Τις περισσότερες φορές προς συγκάλυψη. Παράδειγμα, δια της μετονομασίας και τα αθώα θύματα των πολεμικών συγκρούσεων σε “παράπλευρες απώλειες”. Όπως επεσήμανα και εξήγησα στην προηγούμενη ανάρτηση, μια μετονομασία / αντικατάσταση με θετικό πρόσημο θα ήταν αυτή της λέξης “περιβάλλον” σε“βιόσφαιρα”.

Αναμφίβολο πάντως είναι ότι η γλώσσα πρέπει να ακολουθεί την κοινωνία και όχι τις βουλές οργανωμένων μειοψηφιών.

Για φαντάσου...

“Πιο ευτυχισμένη από ποτέ” δηλώνει η Billie Eilish, έπειτα από την απόφασή της να διαγράψει όλες τις εφαρμογές κοινωνικής δικτύωσης από το κινητό της.

“Illegals”

Μαρία Τσάλλα, η “παράνομος” κατάσκοπος που αποκαλύφθηκε ότι δρούσε στην Ελλάδα μέχρι τον περασμένο Ιανουάριο, οπότε και εσπευσμένως αναχώρησε από την χώρα ενημερωμένη ότι οι ΚΥΠ βρίσκονταν στα ίχνη της (λέτε να ενημερώθηκε από κανένα επίορκο στέλεχος της ΚΥΠ, από αυτά που μαγειρεύουν στοιχεία για το “Documento” του ρωσόφιλου Μπαξεβάνη;).

Το “Πρόγραμμα Παράνομων / ιllegals”, είναι ένα δίκτυο Ρώσων πρακτόρων υπό ανεπίσημη κάλυψη. Ονοματοδοτήθηκε έτσι, από το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ όταν ασχολήθηκε με υποθέσεις ανακάλυψης κατασκόπων που λειτουργούσαν στο συγκεκριμένο πρόγραμμα.

Για το Πουτινιστάν...

Σύμφωνα με τον Αλεξάντερ Γκαμπούεφ, το μεγαλύτερο πλήγμα που επέφερε στην Ρωσία η εισβολή στην Ουκρανία, ενδέχεται να είναι, ότι απώλεσε οριστικά τη δυνατότητα να ευημερεί εν ειρήνη, καταλαμβάνοντας συγχρόνως σημαντική θέση στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων, όπως αυτή διαμορφώνεται στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα.

Για τον αυταρχικό άξονα...

Η σύνοδος κορυφής Πούτιν - Σι Τζινπίνγκ εδραίωσε τον άξονα Μόσχας-Πεκίνου, δηλαδή τον άξονα του αυταρχισμού (20/3). Και οι 2 πλευρές συμφώνησαν στην “εμβάθυνση της συνολικής στρατηγικής εταιρικής σχέσης συντονισμού για μια νέα εποχή”, το οποίο πρακτικά σημαίνει ότι οι 2 πιο ισχυρές απολυταρχίες στον πλανήτη ορθώνονται ενάντια στη Δύση και τις φιλελεύθερες δημοκρατίες της.

Το Θαύμα των σεισμών….

Επίθεση φιλίας από την Τουρκία του Ερντοράν…

Για τον Μπαρουφάκη…

Τελικώς, πόσο δίκαιο είχα που είχα μετονόμασει, από το 2015, μεταξύ άλλων και τον Γιάν(ν)η Βαρουφάκη σε Μπαρουφάκη (τον Τσίπρα σε Νήπιο, τον Καμμένο σε Καμένο, την κυβέρνησή τους σε Παραφύση και τον Παυλόπουλο σε Ανάξιο και δέχτηκα έντονη κριτική.)

Ο Μπαρουφάκης, μετά την επίθεση που δέχτηκε από τραμπούκους στα Εξάρχεια (10/3) με αποτέλεσμα να του σπάσουν την μύτη, δήλωσε ότι σε αυτούς αναγνώρισε παρακρατικούς προβοκάτορες και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Ευτυχώς η αστυνομία ταυτοποίησε τους δράστες άμεσα, γιατί αλλιώς θα ακούγαμε τέρατα και σημεία (επρόκειτο για ομάδα 6-7σεσημασμένων μπαχαλάκηδων αναρχικών). Γιατί αλλιώς μπορεί οι ίδιοι οι δράστες, μαζί με τους επαγγελματίες αντιφασίστες, με άλλοθι τα λεγόμενα του Μπαρουφάκη, να προβαίνανε στο γνωστό happening (μολότοφ κλπ.). Και απελπισμένος αντιλαμβάνεσαι πόσο εύκολο στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, τα πράγματα μπορεί να γίνουν άνω κάτω. Πολύ πιο εύκολα, από όσο εκ πρώτης όψεως νομίζεις. Αυτόβλακα, εσύ που ρίχνεις νερό στον μύλο τους, αντιλαβού;

Ο Μπαρουφάκης νομιμοποιεί τους γνωστούς φασίστες μπαχαλάκιδες που τον έδειραν, μόνο και μόνο διότι πιστεύει ότι οι παροικούντες στα Εξάρχεια θα έπρεπε να συμπαθούν / υποστηρίζουν τον ίδιο και το κόμμα του.

Για την αυτογελοιοποίηση του Μπαρουφάκη, δεν έχεις να πεις πολλά. Σε μια πολύ σοβαρή υπόθεση έδωσε φαιδρότητα ανάλογη της προσωπικότητάς του. Το επικίνδυνο της αυτοβλακείας του, ότι τρέφει τις συμμορίες των αναρχο-μπαχαλάκιδων.

Και συνεχίζει ο Μπαρουφάκης με την συνηγορία του συριζαίου βουλευτή Γιάννη Μπαλάφα: “Δεν ήσαν αγνοί αναρχικοί αυτοί που χτύπησαν στα Εξάρχεια”. Και εμείς οι άλλοι ανακαλύπτουμε ότι η διαφορά του αγνού αναρχικού από τον υπόκοσμο είναι ότι ο πρώτος τραμπουκίζει και δέρνει από ενσυναίσθηση. Οϊμέ...

2στα2…

Μετά τον Παππά ένοχος και ο Παπαγγελόπουλος από το Ειδικό Δικαστήριο. Δύο στα δύο...

Ρε Ανδρουλάκη...

* “...Στέκεται απέναντι σε έναν Πρωθυπουργό που διαγωνίστηκε πολυμετωπικά, όχι σε τρίαθλο, αλλά σε δέκαθλο αντιξοοτήτων και δραματικών συγκυριών, αυτός ο «άκαπνος» (εννοώ, ως μη κυβερνών) και το πρωταρχικό που απαιτεί είναι αλλαγή προσώπου; Συγγνώμη, κύριε, ποιος είστε; (που θα έλεγε και η μεγάλη Στανίση) Ρέα Βιτάλη”

Και μετά τα Τέμπη…

Δύο νοσηλευτές από ασθενοφόρο εμφανίζονται να “πλένουν” με λάστιχο μια γυναίκα γυμνή πάνω σε μια κουβέρτα απλωμένη στο δάπεδο της πυλωτή (Ωρωπός, 5/3) . Αλληλούια...

Ο ευαγγελισμός...

Μετά από πολλά χρόνια, πλήθος κόσμου συνέρρευσε στις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου (χαρακτηριστική περίπτωση, αυτή των Αθηνών). Η βάση για τον ακομπλεξάριστο πατριωτισμό επιτέλους ετέθη...

Για το Πάσχα που έρχεται...

Του Λαζάρου: “Από τότες είδα πολλά καινούργια τοπία… Είδα και μια παλιά εικόνα σε κάποια χαμηλοτάβανη αίθουσα· τη θαύμαζε πολύς λαός. Παράσταινε την ανάσταση του Λαζάρου. Δε θυμάμαι ούτε το Χριστό ούτε το Λάζαρο. Μόνο, σε μια γωνιά, την αηδία ζωγραφισμένη σ’ ένα πρόσωπο που κοίταζε το θαύμα σα να το μύριζε. Αγωνιζότανε να προστατέψει την ανάσα του μ’ ένα πελώριο πανί που του κρεμόταν από το κεφάλι. Αυτός ο κύριος της “Αναγέννησης” μ’ έμαθε να μην περιμένω πολλά πράματα από τη δευτέρα παρουσία” (από το ποίημα του Σεφέρη “Ο κ. Στρατής Θαλασσινός περιγράφει έναν άνθρωπο”, πέμπτο μέρος, “Άντρας”).

“Το Πέρασμα “ (Πάσχα στα εβραϊκά): “Δεν μπορείς να εξαρτάσαι από το χειροκρότημα του κόσμου για να αποφασίσεις εάν έζησες τη ζωή σου καλά ή όχι. Πρέπει να κάνεις ένα μακρύ και μοναχικό εσωτερικό ταξίδι για να καταλάβεις τι σημαίνει επιτυχία και αποτυχία για σένα” (Καζούο Ισιγκούρο, νομπελίστας συγγραφέας).

Είναι ωραίο να έχεις την κοινή αποδοχή, αλλά τελικά δεν αξίζει και πολλά πράγματα. Είναι ύπουλη και δυνητικώς και λανθασμένη. Πρέπει να βρεις ένα εσωτερικό νόημα και να το αφήσεις να σε εμπνεύσει. Εμπρός λοιπόν, δρόμος δόξης λαμπρής ...

Στοχαζόμενος την αστερόσκονη...

Πριν 10 χρόνια (18/1/2013), στην ανάρτηση “Στοχαζόμενος την αστερόσκονη” έγραφα για την δις χιλιετή Εποχή του Υδροχόου που τις αρχές της διανύουμε.

Στις 23 Μαρτίου, ο Πλούτωνας προχωρά στον Υδροχόο όπου και θα παραμείνει για τα επόμενα 20 χρόνια. Μια αστρολογική κίνηση που μας προϊδεάζει για αυτά που θα μας φέρει η νέα Εποχή.

Την περίοδο από το 2008 μέχρι τώρα, που ο Πλούτωνας βρίσκονταν στον Αιγόκερω, η επί της Γης επήρεια της, δημιούργησε μεγάλους τριγμούς και δονήσεις στον κόσμο της οικονομίας, στο τραπεζικό σύστημα, στις πολιτικές και κοινωνικές δομές και γενικότερα σε όλες τις δομές που συναποτελούν τους πυλώνες ενός εύρυθμου κράτους.

Τα επόμενα χρόνια (ο Πλούτωνας στον Υδροχόο), η συγκριτική αστρολογία προαναγγέλλει μεγάλες αλλαγές σε θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας, στην αναδιανομή του πλούτου, αλλά και ραγδαία τεχνολογική πρόοδο στους τομείς της βιολογίας της ρομποτικής και της τεχνητής νοημοσύνης. Το διαρκές ζητούμενο για την ανθρωπότητα πλέον, είναι η διατήρηση της ανθρώπινης φυσικότητας. Μοναδικό της όπλο στον αγώνα ενάντια σε μια “αυτονομημένη” πλέον τεχνολογική εξέλιξη, ο ΠΟΒ (Παγκόσμιος Οργανισμός Βιοηθικής / παγκόσμιοι κανόνες βιοηθικής).

Και επειδή αναφερόμαστε σε συγκριτική αστρολογία, την τελευταία φορά που ο Πλούτωνας βρισκόταν στον Υδροχόο (1777 – 1797), η ανθρωπότητα βίωσε μια περίοδο μεγάλων αλλαγών σε όλους τους θεσμικούς χώρους (πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, πολιτισμικό). Επαναστάσεις όπως αυτή της Γαλλίας, την ανεξαρτησία της Αμερικής από την Αγγλία, τον Διαφωτισμό, τις απαρχές της βιομηχανικής επανάστασης.

Και επειδή μιλάμε για περίοδο αλλαγών, τα ζώδια που θα βιώσουν μεγάλες αλλαγές θα είναι αυτά της σταθερής ομάδας, δηλαδή Ταύροι, Λέοντες, Σκορπιοί και Υδροχόοι.

Σαν επιδόρπιο

Ο 3ος κόσμος πεινάει,

αλλά μπορεί και να γελάει. Ο 1ος;...

Σιέρα Λεόνε: Αυθεντικό γέλιο, ζωντανά χρώματα.

Φώτο: “Ο κόσμος με τον φακό του Νational Geographic”

Seedrinker