Και όμως ενανθρώπησε...

Χριστουγεννιάτικη τριλογία.

1ος λόγος: Κάποτε στον Βόλο...

- “Λουκά ξύπνα. Στις 10 θα έρθει ο Άκης, να πάτε για τα κάλαντα”, φώναξε από μέσα η μητέρα.

Ο Λουκάς κινήθηκε κάτω από τα βαριά σκεπάσματα. Σεντόνι, κιλίμι και από πάνω μια φλοκάτη. Έβγαλε το κεφάλι έξω και φύσηξε απαλά την αναπνοή του, χνωτάρισε. Κάτι σαν καπνός που τον παρακολούθησε να διαλύετε. Το πιο κρύο δωμάτιο του μεγάλου μεταπολεμικού δυόροφου με τα ψηλοτάβανα που είχαν νοικιασμένο, μέναν στο ισόγειο.

Άχρηστο το έλεγε αυτό το δωμάτιο ο Λουκάς, σαλόνι η μητέρα του. Άνοιγε μόνο για τις επισκέψεις και το κυριότερο εκεί ήταν αιχμαλωτισμένη και η μια από τις δύο σόμπες πετρελαίου μάρκας “Δουκουβαλ”, βολιώτικη, που είχαν στο σπίτι. Η άλλη έκαιγε στο “καθημερινό” δίπλα στην κουζίνα.

Εκεί έτρεψε ο Λουκάς για να ζεσταθεί περνώντας από την καλή τραπεζαρία με το παχύ χαλί, όπου πήρε μια ανάσα Χριστουγέννων. Στο μεγάλο δωμάτιο κυριαρχούσαν ο μπουφές με το τζαμλίκι επάνω γεμάτο ποτηράκια κρύσταλλα και ασημικά. Το μεγάλο δρύινο τραπέζι στρωμένο με το βελούδινο τραπεζομάντιλο με τα λουλούδια, το καλό, και στο κέντρο το μεγάλο ανθοδοχείο γεμάτο λιόπουρνα με τα κόκκινα μπουρμπουλάκια, Γύρω του 6 βαριές καρέκλες και άλλες 4 στις γωνίες του δωματίου. Οι 2 μετακινημένες, άφηναν χώρο για το χριστουγεννιάτικο δένδρο και ένα μεγάλο αλεξανδρινό, σε σμαλτωμένη πράσινη κεραμική γλάστρα, γεμάτο κόκκινα λουλούδια. Ένα ελατάκι που μαζί με το φαρδύ σκαμνάκι για βάση και την χρυσή “κορυφή” έφθανε τα 2 μέτρα, γεμάτο με εκείνες τις πολύχρωμες μπάλες που σπάζανε με το παραμικρό. Κάτι χρυσοπράσινες γιρλάντες το γυρόφερναν, το βαμβάκι στα κλαδιά έκανε το χιόνι και στις άκρες των μπροστά κλαδιών ήταν πιασμένα 15 μανταλάκια που στήριζαν κόκκινα κεράκια.

- “Προσοχή παιδιά, προσοχή μην σπάσουνε οι μπάλες”, το χριστουγεννιάτικο τραγούδι της μητέρας του Λουκα όταν το στολίζανε.

Πάνω στο σκαμνάκι το καμάρι της μικρής αδελφής του Λουκά. Το είχε φτιάξει με την βοήθεια της μητέρας του για το σχολείο. Πάνω σε ένα κομμάτι κόντρα πλακέ μια φάτνη από πλαστελίνη και από έτοιμη χαρτοκοπτική όλα τα υπόλοιπα. Έξω υπήρχαν 2 πράσινες πλαστικές καμήλες, από τα άγρια ζώα που έδινε δώρο το ROL, η σκόνη πλυσίματος, στις μεγάλες συσκευασίες. Ο χαμός γίνονταν με την “μικρή” όταν ο πατέρας του Λουκά έφερνε στο σπίτι νέο κουτί.

Ο Λουκάς άνοιξε την πόρτα και κλείνοντας την γρήγορα για να μην φύγει η ζέστη, μπήκε στο “καθημερινό”. Μύριζε Χριστουγέννα. Μελομακάρονο με δακράκι. Στην μια πλευρά ένας μεγάλος καναπές με την “μικρή” να διαβάζει παραμύθι, τραπέζι με χριστουγεννιάτικο τραπεζομάντηλο, ανθοδοχείο με λιόπουρνα, 6 καρέκλες και στην γωνία ένα τραπεζάκι καλυμμένο με σεμεδάκι και πάνω του το ραδιόφωνο. Δίπλα στην πόρτα η σόμπα.

- “Καλημέρα μαμά και αδελφές”, φώναξε...

Ο Λουκάς κοίταξε από το παράθυρο που έβλεπε στην αυλή. Δεν ήταν μόνο τα κουρτινάκια που τον εμπόδιζαν να δει. Δύο μπάλες κρέμονταν από το πόμολο, κολλημένες βαμβακούλες με σελοτέιπ στο τζάμι και στο πρεβάζι δίπλα δίπλα ένα μικρό αλεξανδρινό και το “γυαλί” με τα δακράκια για να μην τα κτυπάει η ζέστη. Κούνησε το κεφάλι του για να δει καλύτερα. Το ποδήλατο του πατέρα του έλειπε, το ακουμπούσε στην τουλούμπα. Με αυτό πήγαινε στο μαγαζί του, κοντά στο σπίτι, κάτω από την Μεταμόρφωση στην αρχή της Δημητριάδος. Σήμερα Παραμονή θα ήταν ανοιχτό συνέχεια μέχρι τις 8 το βράδυ για να προλάβουν να ψωνίσουν και από τα γύρω χωριά. Πουλούσε υφαντά στρωσίδια και κουβέρτες, φλοκάτες σεντόνια και λανάριζε μαλλί που του φέρναν από τα γύρω χωριά. Τελευταία ο πατέρας του Λουκά είχε φέρει και κουβέρτες μηχανής που άρχισαν να έχουν μεγάλη τράβηξη.

Στο μικρό κοτέτσι ησυχία. Ο κόκορας βρισκόταν στο ντουλάπι της κουζίνας για να σιτέψει ο αλανιάρης. Όλα είχαν ξεκινήσει χθες το βράδυ με το κοφτερό μαχαίρι του πατέρα του Λουκά και ακολούθησε η μητέρα με καυτό νερό για το ξεπουπούλιασμα και μετά καψάλισμα με το βαμβάκι στο πιρούνι, ποτισμένο με λίγο οινόπνευμα και άναμμα. Δίπλα της βοηθούσε η μεγάλη αδελφή του Λουκά η Μαρκέλλα για να μαθαίνει.

Η σόμπα μπουμπούνιζε στο “καθημερινό” για να σπάει το κρύο και στην κουζίνα. Αυτά τα σπίτια είχαν και μεγάλες κουζίνες. Ήταν στενόμακρη. Στην μία πλευρά είχε ένα μεγάλο κτισμένο πάγκο με εστία για να μαγειρεύεις με κάρβουνα, και από πάνω μια τσίγκινη κατασκευή για εξαερισμό, Στο υπόλοιπο ντουλάπια για τα πιατικά και τρόφιμα και από πάνω τους αραδιασμένα στην σειρά τα κατσαρολικά και λαμπύριζαν τα χαλκώματα, στο ίδιο ύψος με την λάμπα του ηλεκτρικού. Ο πάγκος όπως και ο τοίχος από πάνω του ήταν καλυμμένος με μωσαϊκά πλακάκια ασπρόμαυρα με σχέδια ρόμβους, τα ίδια με το πάτωμα. Σε μια γωνιά και η “παγωνιέρα” για το καλοκαίρι. Η μητέρα του Λουκά δεν μαγείρευε με κάρβουνα. Πάνω στην σχάρα υπήρχε μια μεγάλη γκαζιέρα πετρελαίου “Κόρμπας”, βολιώτικη, αναμμένη. Το γάλα είχε αρχίσει να αχνίζει. Διπλά η μητέρα με την Μαρκέλλα ετοιμάζανε το πρωινό. Γάλα, το πρωινό του γαλατά, ψωμί της μητέρας, βούτυρο και μέλι χύμα από τον κυρ Μήτσο τον μπακάλη της γειτονίας.

- “Ελάτε παιδιά γρήγορα για πρωινό πριν πετσιάσει το γάλα και μετά δε το θέλετε”, είπε η μητέρα του Λουκά και μαζευτήκανε όλοι γύρω από το τραπέζι του “καθιστικού”. Ποτέ δεν λείπανε τα σμπροξήματα και το κλαψούρισμα της “μικρής”.

- “Έθιμο το έχετε;” Ρώτησε η μητέρα και άρχισε να αλείφει την φέτα της.

- “Τι είναι έθιμο μαμά;” Απάντησε η “μικρή”.

- “Φάε τώρα, θα σου πει η Μαρκέλλα μετά...”, είπε δίνοντας το αλειμμένο ψωμί.

Ο Λουκάς άκουσε το ψιλοσκούξιμο της καγκελωτής σιδερόπορτας όταν άνοιγε. Με την άκρη του ματιού του είδε από το παράθυρο τον Άκη να μπαίνει στην αυλή.

- “Μαμά ο Άκης”, είπε και σαν αστραπή φόρεσε παπούτσια, πήρε το χοντρό πανωφόρι και έτρεψε να τον συναντήσει...

Βγήκαν στο δρόμο.

- “Το Πήλιο δεν φαίνεται, χιονίζει” είπε ο Άκης.

- “Η μαμά, μου είπε ότι ο καιρός είναι χιονιάς. Μπορεί να χιονίσει και εδώ το βραδάκι”, συμπλήρωσε ο Λουκάς.

Ο Άκης ήταν ο κολλητός του Λουκά. Συμφωνούσαν στα περισσότερα. Και στο ότι έπρεπε να πηγαίνουν για τα κάλαντα σε λίγους και καλούς, αυτούς που δίναν από δίφραγκο και πάνω. Αν πηγαίνανε στα μαγαζιά της Ερμού, δεκάρες και πενηνταράκια θα μαζεύανε.

Είχανε 2 σίγουρα ταληράκια. Ένα από τον κύριο Δημήτρη τον διευθυντή του Μονοπωλίου, παραδίπλα από το σπίτι του Λουκά. Το άλλο από την Αθηνούλα που με την μητέρα της την Μαριγώ είχαν σπίτι - ξυλουργείο μαζί το διπλανό προς τα κάτω σπιτάκι, Ροζού και Αλεξάνδρας γωνία.

Ο Λουκάς με τον Άκη μπήκανε στο Μονοπώλιο. Κόσμος πολύς λόγω των ημερών, κυρίως για τράπουλες και καθαρό πετρέλαιο για τις γκαζιέρες. Ο κύριος Δημήτρης στον γκισέ εξυπηρετούσε. Ένας καροτσέρης πηγαινοέρχονταν μεταφέροντας στον ώμο τσουβάλια αλάτι.

- “Μέχρι να τελειώσει, έλα να σου δείξω”, είπε ο Λουκάς και προχώρησε λίγα μέτρα προς μια μεγάλη αποθήκη με ένα βουνό χοντρό αλάτι. Ο Άκης ακολούθησε.

- “Καλημέρα σας και Καλά Χριστούγεννα” φώναξε ο Λουκάς για να ακούσουν οι κυρ Αριστείδης και Νίκος που γέμιζαν τσουβάλια με αλάτι.

- “Λουκά, τα κονομίσαμε, τα κονομίσαμε;” με μια φωνή απάντησαν από μέσα.

- “Που το πάνε το αλάτι;” ρώτησε ο Άκης.

- “Ο κύριος Δημήτρης μου έχει πει στα “αλατάδικα”* στα “παστά”*, στα μπακάλικα και για τις ελιές. Το ψιλό αλάτι που παίρνουμε από τον κυρ Μήτσο, από το “αλατάδικο” κάτω από την Μεταμόρφωση είναι” , είπε ο Λουκάς ( *σσ. βιοτεχνίες επεξεργασίας αλατιού και αλιπάστων)

- “Ελάτε να τραγουδήσετε”, τους φώναξε ο κύριος Δημήτρης. Τους είχε δει να μπαίνουνε.

- “Ένα λεπτό να τραγουδήσουν τα παιδιά και μετά συνεχίζουμε”, είπε σε αυτούς που περίμεναν.

Όπως τα είχανε υπολογίσει, από ένα ταληράκι ο καθένας και προχώρησαν για την Αθηνούλα. Μπήκανε στο ξυλουργείο της Μαριγώς. Η Αθηνούλα κάθονταν στο μπροστά δωματιάκι κάτι σαν μικρό γραφείο με 2 παλιούς καναπέδες αριστερά και δεξιά. Στα πλάγια υπήρχε μια πόρτα που οδηγούσε στο δωμάτιο με τα έτοιμα φέρετρα και ακολουθούσε το ξυλουργείο που τα έφτιαχναν. Πίσω από το γραφειάκι ήταν η πόρτα που οδηγούσε στον χώρο που ζούσαν. Η Αθηνούλα είχε πει στον Λουκά ότι τα φέρετρα τα έδιναν στα γραφεία κηδειών της πόλης και στους χωριάτες, αυτοί όλα τα άλλα τα κάναν μόνοι τους.

- “Μαμά έλα, ήρθε ο Λουκάς με τον φίλο του να τραγουδήσουν” φώναξε για να την ακούσει από μέσα.

Τραγούδησαν. Η Αθηνούλα τους έδωσε ένα ταληράκι και από ένα ξύλινο σπαθί που τους είχε φτιάξει για τον “πόλεμο” με την πάνω γειτονιά. Συνέχισαν το τραγούδι σύμφωνα με το πρόγραμμα τους σε σπίτια της γειτονιάς. Μετά κατέβηκαν στην Ερμού στα μαγαζιά να δουν κίνηση και τις βιτρίνες των καταστημάτων με τα φωτισμένα με πολύχρωμα λαμπάκια δένδρα.

Παρότι ήταν αργά μεσημέρι, ο κόσμος στην Ερμού πολύς, με σακούλες και δέματα στα χέρια. Μερικά παιδιά ακόμη τραγουδούσαν. Οι γύφτοι δεν είχαν σταματήσει να περιφέρονται με γραμμόφωνα με χωνί στηριγμένα από τους ώμους που παίζανε χριστουγεννιάτικα κάλαντα και το πανεράκι στο χέρι για το ρεγάλο.

Γύρω στις 4, λίγο πριν αρχίσει να σκοτεινιάζει, ο Λουκάς και Ανδρέας έξω από το σπίτι άνοιξαν το κουτί που μάζευαν τα χρήματα.

- “Εικοσιεξίμισυ και 1,5 δραχμή που ψώνισα εγώ στον κυρ Παναγιώτη εικοσι-οκτώ δραχμές”, είπε ο Λουκάς και έδωσε στον Άκη 14 δραχμές.

- “Θα τα πούμε αύριο το πρωί στην εκκλησία” είπε ο Άκης και ξεκίνησε για το σπίτι του.

- “Καλά Χριστούγεννα και καλά να περάσατε”, του απάντησε ο Λουκάς και μπήκε στην αυλή. Εκείνη την στιγμή άνοιξε η πόρτα και ένα τσούρμο κοριτσάκια, οι φίλες της “μικρής” που έφευγαν πέρασαν δίπλα του σπρώχνοντάς τον.

- “Καλά Χριστούγεννα Λουκά” σαν χορωδία του φώναξαν.

Το τραπέζι του “καθιστικού” ήταν γεμάτο με “κουζινικά” , κουκλάκια, παίζανε τις “κυρά κουμπάρες”.

- “Λουκά πως πήγε;” ρώτησε η μητέρα από την κουζίνα “και εσύ Έλενα μάζεψε τα παιχνίδια, για να τσιμπήσουμε κάτι”.

Ήταν ένα από τα 2 μεσημέρια του χρόνου που στο σπίτι του Λουκά δεν στρώνανε για μεσημεριανό. Το άλλο ήταν την Μ. Παρασκευή. Η Μαρκέλλα φάνηκε στην αυλή.

- “Βλέπω όλο αργούμε τελευταία, με τον Δημητράκη ήμασταν...;”, ρώτησε περιπαικτικά ο Λουκάς.

- “Σκάσε Λουκά, θα ακούσει η μαμά”, απάντησε με νεύρο.

Όλοι μαζί τσίμπησαν λίγο ψωμάκι καψαλισμένο στην σόμπα, τυράκι φέτα, από 2 φετούλες μουρταδέλα και για γλυκό από ένα φοινίκι.

- “Και τώρα τα δωράκια από το τραγούδι”, είπε ο Λουκάς. Στην “μικρή” έδωσε το κομμάτι τσιχλόφουσκας.

Στην Μαρκέλλα ένα φιλαράκι τσίχλας τυλιγμένης με γεύση κανέλας. “Όχι για τώρα , ξέρεις εσύ για πότε...” είπε και της έκλεισε πονηρά το μάτι.

Στην μητέρα του ο Λουκάς έδωσε μια μεταλλική δακτυλήθρα λέγοντας: “Μαμά βαρέθηκα να σε βλέπω να την ψάχνεις, κάθε φορά που πας να ράψεις, τώρα θα έχεις 2”.

Μισή ώρα μετά απόλυτη ησυχία επικρατούσε στο δωμάτιο. Στο δωμάτιο απλώνονταν τώρα μια μυρουδιά μίγμα από το λεμονάτο χοιρινό που σιγόβραζε στην κουζίνα με το άρωμα φράουλας της τσιχλόφουσκας.Η Μητέρα του Λουκά λαγοκοιμόταν στον καναπέ πριν ξαναρχίσει τις δουλειές. Η “μικρή” διάβαζε ένα βιβλίο εικονογραφημένο με ζώα της ζούγκλας. Η Μαρκέλλα συμπλήρωνε τα “λευκώματα” που τις είχανε δώσει οι φίλες της (σσ. το facebook της εποχής). Ο Λουκάς προσπαθούσε να συναρμολογήσει έναν γερανό “Meckano” που είχε από την κλήρωση δώρων στην τάξη του. Το ραδιόφωνο έπαιζε ξένα τραγούδια. Η μεγάλη αδελφή του Λουκά άκουγε μετά μανίας Γιάννη Πετρίδη.

Όλα από εδώ και πέρα θα κυλούσαν σύμφωνα με το πρόγραμμα.

Γύρω στις επτάμισι, η μητέρα του Λουκά με την μεγάλη αδελφή του θα ξεκινούσαν την προετοιμασία για το βραδινό τραπέζι. Θα έκλεινε η πόρτα της κουζίνας και θα άνοιγε αυτή της μεγάλης τραπεζαρίας για να ζεσταθεί. Θα έστρωναν το τραπέζι με τα καλά σερβίτσια για 6 άτομα, 5 αυτοί και ένας ο ανύπαντρος θείος της ο Βασίλης. Στο τέλος θα άναβαν τα κεράκια στο χριστουγεννιάτικο δένδρο για πρώτη φορά. Όλες και όλες 4 φορές άναβαν για τις γιορτές. Παραμονή Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς και Ανήμερα και πάντα με τα “μάτια δεκατέσσερα” για να μην πάρει καμιά φωτιά. Μετά θα κλείνονταν στην κουζίνα. Η μητέρα του Λουκά θα τηγάνιζε ένα βουνό πατάτες που περίμεναν κομμένες στο νερό για να μην μαυρίσουν. Η Μαρκέλλα θα έκοβε σαλάτα λάχανο με καρότο και μπόλικο λεμόνι, θα έκοβε το ψωμί και θα το έβαζε σε ένα πανεράκι με αστεράκια, θα έπαιρνε από το “φανάρι”* στην αυλή την φέτα και θα τα μετέφερε στο στρωμένο τραπέζι (*σσ. το ψυγείο του χειμώνα).

Κατά τις οκτώμισι θα έρχονταν ο πατέρας κρατώντας ένα κουτί με 6 πάστες “ντόμινο” από τον Χαλκιαδόπουλο για μετά το φαγητό. Και θα έλεγε: “Καλά Χριστούγεννα, είμαστε όλοι εδώ;” Λίγο μετά θα χτυπούσε το μπούτζινο “χεράκι”* της εξώθυρας και η μητέρα του Λουκά και όλα τα παιδιά θα έτρεχαν να ανοίξουν. Πριν η Μητέρα προλάβει να πάρει την καμπαρντίνα και το καπέλο του θείου της Βασίλη, ο Λουκάς θα τον ρωτούσε: “Να τα πω;”. Δεν θα προλάβαινε να πει ούτε μια στροφή και ο θείος θα του έδινε το “κόκκινο χαρτονόμισμα”, ένα δεκάρικο το οποίο ο Λουκάς αυτήν την χρονιά θα το έβαζε και αυτό στον κουμπαρά για να πάρει επιτέλους το ποδήλατο αυτό το καλοκαίρι (* σσ. το ρόπτρο).

Θα τρώγανε, οι μεγάλοι θα πίνανε και χύμα ρετσινούλα, θα γελούσανε. Ο θείος θα έλεγε αστείες ιστορίες από τότε που ήταν στην Αθήνα, ο πατέρας για παράξενες πελάτισσες και σίγουρα η μητέρα του Λουκά για αυτό που είχε συμβεί με τον κόκορα το προηγούμενο απόγευμα. Τους ξέφυγε, βγήκε στη Ροζού και τον κυνηγούσαν με τον πατέρα να τον πιάσουν.

Έντεκα η ώρα, ο Λουκάς και οι αδελφές του κοιμόνταν του καλού καιρού. Αξημέρωτα η μητέρα θα τους ξυπνούσε και κατά τις εξήμισι θα βρίσκονταν στην Μεταμόρφωση για να ακούσουν το “η γέννησή σου Χριστέ ο Θεός...”.

2ος λόγος: Το Χριστουγεννιάτικο δένδρο.

Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές τα Σατουρνάλια ήταν ο πρόδρομος των Χριστουγέννων. Υπάρχουν μαρτυρίες από το 336 μ.Χ ότι από 17-23 Δεκεμβρίου στην Ρώμη εορτάζονταν τα Σατουρνάλια προς τιμήν του θεού Σατούρνο (αντιστοιχεί στον ελληνικό θεό Κρόνο). Κατά την διάρκειά της οι Ρωμαίοι στόλιζαν διάφορα δέντρα με στολίδια όπως καρύδια ή άλλα φαγώσιμα (η 25η Δεκεμβρίου ως η ημέρα της γέννησης του Χριστού καθιερώθηκε τον 4ο μΧ. Αιώνα).

Σύμφωνα με την παράδοση, ως σύμβολο των Χριστουγέννων το δένδρο πρωτοκαθιερώθηκε από τον Άγγλο ιερομόναχο Άγιο Βονιφάτιο τον 8ο αι. ο οποίος για να εξαλείψει την ιερότητα που απέδιδαν οι ειδωλολάτρες στη δρυ, έβαλε στη θέση του το έλατο σαν σύμβολο χριστιανικό και ειδικότερα σαν σύμβολο των Χριστουγέννων.

Στους Γερμανούς αποδίδεται η έναρξη της παράδοσης του χριστουγεννιάτικου δέντρου, όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Ο παράδοση αναφέρει ότι αυτό είναι αποτέλεσμα του συνδυασμού 2 σχετικών με τα Χριστούγεννα εθίμων, στην Γερμανία του 16ου αιώνα Ένα προερχόμενο από ένα λαϊκό μεσαιωνικό δράμα για τον Αδάμ και την Εύα που παίζονταν τα Χριστούγεννα. Σε αυτό ένα έλατο διακοσμημένο με μήλα, το οποίο συμβόλιζε το Δέντρο της Γνώσης στον Κήπο της Εδέμ κυριαρχούσε στο σκηνικό. Και ένα Χριστουγεννιάτικο, το “Φως των Χριστουγέννων”. Σε μια τριγωνική ξύλινη κατασκευή με ράφια, τοποθετούσαν χριστουγεννιάτικα ειδώλια, κλαδιά, και ένα κερί στην κορυφή, σύμβολο της γέννησης του Χριστού . Τον 16ο αιώνα είχε ήδη συντελεστεί η συγχώνευση της πυραμίδας των Χριστουγέννων και του δέντρου του Παραδείσου, στο δέντρο των Χριστουγέννων. Οι ευσεβείς χριστιανοί αντικατέστησαν στο δένδρο τα μήλα με χρυσές σφαίρες από χαρτί και τοποθέτησαν το “Φως” στην κορυφή του .

Η παράδοση θέλει ως καθιερωτή του τον ιδρυτή του Προτεσταντισμού Μαρτίνο Λούθηρο τον16ο αί. Έως δε τον 18ο αι. το έθιμο είχε διαδοθεί ευρέως στον χώρο των Γερμανών Προτεσταντών, αλλά απέκτησε βαθιές ρίζες στη Γερμανία μόνο τον επόμενο αιώνα.

Στις 22 Δεκεμβρίου 1882, συνεργάτης του Τόμας Έντισον εφευρέτη του ηλεκτρικού λαμπτήρα, ηλεκτροφώτισε το πρώτο χριστουγεννιάτικο δέντρο στη Νέα Υόρκη, αντικαθιστώντας τα κεριά με ηλεκτρικούς λαμπτήρες.

Το έθιμο του Χριστουγεννιάτικου δέντρου το έφεραν στην Ελλάδα οι Βαυαροί και για πρώτη φορά στολίστηκε δέντρο στα Ανάκτορα του Όθωνα το 1833. Από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά το δέντρο με στις πολύχρωμες μπάλες μπήκε σε όλα τα ελληνικά σπίτια.

Πρόδρομός του σύμφωνα με την Ελληνική παράδοση το χριστόξυλο ή δωδεκαμερίτης ή σκαρκάνζαλος, ένα χοντρό ξύλο από αχλαδιά ή αγριοκερασιά (κατά τη λαϊκή αντίληψη, τα αγκαθωτά δέντρα απομακρύνουν τα δαιμονικά όντα και τους καλικάντζαρους). Οι πρόγονοί έκαιγαν το χριστόξυλο στο τζάκι του σπιτιού την παραμονή των Χριστουγέννων, με την πίστη ότι η στάχτη του προφύλασσε το σπίτι και τα χωράφια από κάθε κακό.

Ο μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος αναφέρει σχετικά στο βιβλίο του “Δεσποτικές Εορτές”: “Έχω την υποψία ότι η συνήθεια να στολίζουμε δένδρο κατά την διάρκεια των Χριστουγέννων δεν είναι απλά ένα έθιμο που μας ήλθε από την Δύση και το οποίο πρέπει να αντικαταστήσουμε από άλλα έθιμα πιο ορθόδοξα. Δεν έχω, βέβαια, ενδιατρίψει γύρω από την ιστορία του Χριστουγεννιάτικου δένδρου και από που προήλθε, αλλά νομίζω ότι συνδέεται με την εορτή των Χριστουγέννων και το αληθινό της νόημα. Κατ’ αρχάς δεν είναι άσχετο με την προφητεία του Προφήτου Ησαΐου: «εξελεύσεται ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί, και άνθος εκ της ρίζης αναβήσεται» (Ησ. ια’, 7). Αυτή την προφητεία είχε υπ’ όψη του ο ιερός Κοσμάς ο ποιητής, όταν έγραφε: «Ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί, και άνθος εξ αυτής Χριστέ εκ της Παρθένου ανεβλάστησας…»

Αυτό ιστορεί η ανωτέρω αγιογραφία. Ρίζα είναι ο Ιεσσαί, ο πατήρ του Δαυίδ, ράβδος είναι ο βασιλεύς Δαυίδ, άνθος που βγήκε από την ρίζα και την ράβδο είναι η Θεοτόκος. Και ο καρπός που προήλθε από το άνθος της Παναγίας είναι ο Χριστός.

Συμπέρασμα το Χριστουγεννιάτικο δένδρο, στην κορυφή του οποίου βρίσκεται ο Θεάνθρωπος Χριστός, μας θυμίζει το γενεαλογικό δένδρο του Χριστού ως ανθρώπου, την αγάπη του Θεού, αλλά και τις διαδοχικές καθάρσεις των Προπατόρων του Χριστού.

.

3ος λόγος: Και όμως ενανθρώπησε...

Η “παράδοση” αναφέρει ότι αποχωρώντας ο Γαλιλαίος, μετά την εμπρός του ιερατείου αποκήρυξη της “πλάνης” του ότι η “Γη κινείται...”, σιγοψιθύρισε την αταλάντευτη βεβαιότητά του για την Γη: “Και όμως κινείται...”! Θα έλεγα ότι ο Γαλιλαίος γνώριζε ότι η αλήθεια τελικώς θα επικρατήσει διότι “η αλήθεια είναι η αντίδραση των πραγμάτων όταν τα κακομεταχειριζόμαστε” (Ευγένιος Αρανίτσης) και “η αλήθεια γίνεται αληθινή την κατάλληλη στιγμή”. Σήμερα που ο άνθρωπος κακομεταχειρίζεται την βιόσφαιρα, παθητικό άθυρμα ενός άκρατου καταναλωτισμού και μιας τεχνολογικής εξέλιξης η οποία τείνει να τον καταβροχθίζει απανθρωπίζοντας τον, η αλήθεια του “αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν”, επικαιροποιημένη για να περιλαμβάνει τα πάντα σε “αγάπα την Βιόσφαιρα ως εαυτόν”, παρουσιάζεται ως η μόνη λογική και ελπιδοφόρα αντίδραση του. Με όρους πολιτικής οικονομίας ο άνθρωπος πρέπει να λειτουργήσει ως Πολίτης επιδιώκοντας αυτό που ονομάτισα Φ.Α.Β.Α. (Φιλελεύθερη Αειφόρα Βιοηθική Ανάπτυξη) και παράλληλα ως πρόσωπο την συσσώρευση “κοινωνικού κεφαλαίου”.(1) Και πάλι με όρους πολιτικής οικονομίας, η επέλαση της δημαγωγίας και του λαϊκισμού είναι το αποτέλεσμα του μη δημιουργικού συγκερασμού της πολιτικής λόγω πολιτικών ιδεολογημάτων, με τον οικονομικό ρεαλισμό (παρέμεναν ακοστολόγητες οι επιπτώσεις της ανάπτυξης στην βιόσφαιρα).

Και ο κάθε “Γαλιλαίος” σιγοψιθυρίζει: Και όμως ενανθρώπησε... Είναι Χριστού-γεννα, αυτά τον οδήγησαν να σε αποκαλεί,“συνάνθρωπε”...

* “Με ποια γλώσσα, ποια «σημαίνοντα» (σήμερα θα λέγαμε: με ποια «μαθηματικά») μπορεί να σημανθεί η ύπαρξη ως ελευθερία, όχι βουλητική (επιλογών) αλλά υπ αρκτική (τρόπου της ύπαρξης) ελευθερία; Και έχουμε δεδομένη στη γλώσσα μας τη λέξη γι’ αυτόν τον τρόπο: είναι η αγάπη – όχι σαν ποιότητα συμπεριφοράς, αλλά ως τρόπος της ύπαρξης: Να υπάρχεις, επειδή ελεύθερα θέλεις να υπάρχεις, και να θέλεις να υπάρχεις, επειδή αγαπάς.

Στη γλώσσα των Χριστουγέννων, ένα κορίτσι της Ναζαρέτ, ανθρωπινότατο, γεννάει ελευθερώνοντας τη φύση από την αναγκαιότητα της σποράς, μεταποιεί σε ελευθερία σχέσης την κύηση. Αυτή και ο προστάτης της Ιωσήφ και ο σταύλος της Βηθλεέμ και οι αγραυλούντες ποιμένες, όλα, είναι μια γλώσσα για να ειπωθεί η Γιορτή της Μεγάλης Χαράς. Ότι είναι ρεαλιστική δυνατότητα η «σωτηρία»: να γίνει ο άνθρωπος «σώος», υπαρκτικά ακέραιος, να γευθεί το πλήρωμα της ζωής. Η πληρότητα είναι πάντοτε ελευθερία, η ελευθερία πάντοτε έρωτας, επομένως πάντοτε δυνατότητα και ποτέ δικαίωμα, πάντοτε κατορθωμένο χάρισμα και ποτέ συνταγή.

Κάθε «Γαλιλαίος» και σήμερα νιώθει υπόδικος για τη λάμπουσα αλήθεια της Μεγάλης Γιορτής και μάταιο να την αντιτάξει στον πρωτογονισμό και απάνθρωπο ολοκληρωτισμό των «Αγορών», στα παραισθησιογόνα της «ελευθερίας» των καταναλωτικών επιλογών. Αρνείται να ιδεολογικοποιήσει την πίστη του στον έρωτα, στο άθλημα της αγαπητικής αυθυπέρβασης. Περιορίζεται στον ανάκουστο ψίθυρο: «και όμως ενανθρώπησε»! Έχει την εμπειρική βεβαιότητα ότι η αλήθεια των Χριστουγέννων, η ενανθρώπηση της ελευθερίας, δεν χάνει ούτε ζημιώνεται από τον μυωπικό φανατισμό του «εκσυγχρονισμού» και της «προόδου». Η αλήθεια παραμένει ακέραιη και περιμένει τη συνάντησή της με την ελευθερία και δίψα του οποιουδήποτε εραστή της (Χρήστος Γιανναράς).

Σημείωση 1: Ένα από τα σπουδαιότερα θέματα που επειγόντως πρέπει να απασχολήσει την διεθνή κοινότητα στα πλαίσια της Βιοηθικής, είναι οι εμφανείς ήδη επιπτώσεις αλλά και οι αφανείς ακόμη αλλά αναμενόμενες της Τεχνικής Νοημοσύνης (ΤΝ). Ήδη η βιομηχανοποίηση της ΤΝ, λόγω του ότι παράγει απίστευτο πλούτο με μεγάλη ταχύτητα, αποτελεί σήμερα την κατ’ εξοχήν πηγή μεγάλων ανισοτήτων. Παράδειγμα 135 ερευνητές-παραγωγοί λογισμικού της Microsoft παράγουν ετησίως 100 φορές περισσότερο πλούτο από ότι 200.000 εργαζόμενοι της βιομηχανίας Ρενό. Αποτέλεσμα η μέση ετήσια αμοιβή της εργασίας στα ερευνητικά κέντρα της Microsoft, της Google ή της Intel να είναι από 10-30 φορές υψηλότερη από την αντίστοιχη ενός εξειδικευμένου εργαζόμενου στην αυτοκινητοβιομηχανία.

Το πιο ανησυχητικό όμως το επισημαίνει ο Χένρι Κίσινγκερ διερωτώμενος: “Μήπως η διαδικασία λήψης αποφάσεων από την τεχνητή νοημοσύνη ξεπεράσει τις ερμηνευτικές δυνατότητες της ανθρώπινης γλώσσας και λογικής;” και συνεχίζει “τι θα γίνει η ανθρώπινη συνείδηση, αν η εξηγητική δύναμή της υπερκερασθεί από την τεχνητή νοημοσύνη και άρα οι κοινωνίες δεν είναι σε θέση πλέον να ερμηνεύουν τον κόσμο γύρω τους;”

Επίλογος

“Κεφάλι χωρίς μνήμη,

θέση αφρούρητη”. Ναπολέων

Ο Ανδρέας ζεί...

Σύμφωνα με το Καταστατικό του ΣΥΡΙΖΑ, το Συνέδριο οργανώνεται από Επιτροπή την οποία εκλέγει η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος. Ο Νήπιος με την ωμή ανακοίνωση των 695 προσώπων της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης η οποία θα διοργανώσει το 3ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ γράφει το καταστατικό και τα συνέδρια εκεί που τα έγραφε και ο Ανδρέας... Μεταξύ των ανασυγκροτητών και ο Απόστολος Γκλέτσος και η Ρεγγίνα Βάρτζελη που ξέρει τα εσώψυχα του πασόκου. Άλλωστε όπως έχω αναφέρει στα εσώψυχα της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Οργιώδης Άγνοια) η “αρρώστια” του “πασοκισμού” παραμένει ανίατη.

Όλοι αυτοί οι πρώην Παπανδρεϊκοί που τώρα τρέχουν στον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απαντήσουν στο εξής εύλογο ερώτημα: Πότε έπραξαν σωστά το 2010 ή τώρα; Και τα 2 δεν μπορούν να συμβαίνουν. Μην περιμένετε απάντηση από καιροσκόπους και πολιτικούς τυχοδιώκτες.

70 χρόνια ΝΑΤΟ.

Και όλοι οι “συγγενείς”, με τους μισούς τσακωμένους αναμεταξύ τους, μαζεύτηκαν για τα εβδομηκοστά γενέθλια ενός “εγκεφαλικά νεκρού” οργανισμού (3/12).

Ο Μακρόν, αυτές τις κρίσιμες ώρες, είναι ο μόνος Ευρωπαίος ηγέτης που τολμά να πει αλήθειες και να συγκρουστεί με τον πρωτογονισμό του Τραμπ. Το ότι το ΝΑΤΟ είναι “εγκεφαλικά νεκρό”, όπως δήλωσε ο Μακρόν, είναι πλέον προφανές. Επίσης πρότεινε το προφανές. Να είναι υποχρεωτική η προσφυγή των μελών του στο Διεθνές Δικαστήριο για την επίλυση των μεταξύ των διαφορών.

Τα Ελληνοτουρκικά.

Σε 9 μήνες περίπου, Αύγουστο – Σεπτέμβριο του 2020 όλος ο Δυτικός Κόσμος θα θυμηθεί ότι βρισκόμαστε στην 2500η επέτειο της μάχης των Θερμοπυλών και της ακολουθήσασας ναυμαχίας της Σαλαμίνας (480 πΧ.). Η μεν 1η έχει αναγνωριστεί ως το ιστορικό μέτρο του υπέρτατου ηρωισμού και της θυσίας, η δε 2η, στην οποία και εστιάζω, ως η ναυμαχία που διέσωσε τον Ελληνικό και Δυτικό πολιτισμό. Ήταν η αποφασιστική νίκη των ελεύθερων το πνεύμα Ελλήνων πολιτών κατά των “βαρβάρων” Περσών. (1)

Στην επίκαιρη τραγωδία του παρόντος στην μάχη Αισχύλου, “Πέρσες”, ο συγγραφέας χωρίς αμετροέπεια, αλαζονεία ή έπαρση αφήνει τον αγγελιοφόρο να εξιστορήσει στην βασίλισσα Ατόσα “πως μ’ ένα μόνο χτύπημα τόση ευτυχία γίνηκε στάχτη κ’ έρεψε των Περσών το άνθος...”.

Κων. Βολανάκης “Το κάψιμο της Τουρκικής Φρεγάτας”

(Το έργο του πατέρα της ελληνικής Θαλασσογραφίας εικονίζει την πυρπόληση της τουρκικής φρεγάτας στο λιμάνι της Ερεσού από τον Δημ. Παπανικολή στις 27/5/1821).

Ελπίζω και εύχομαι μα μην απαιτηθεί να δώσουμε την “ναυμαχία του Αιγαίου” στα 2500 χρόνια από την ναυμαχία της Σαλαμίνας... Ελπίζω τα “ξύλινα τείχη” να αντιστοιχηθούν σήμερα με μια αποτελεσματική επιθετική διπλωματία.

Το γεγονός είναι ότι είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να κάνουμε πολύ περισσότερα από την διαχρονική μας αντίδραση, η οποία συνίσταται σε μια σειρά τυπικών κινήσεων, που είναι μέρος της χορογραφίας της νομιμότητας. Ενίσχυση της αμυντικής μας ικανότητας, επιθετική διπλωματία και πολιτισμική διπλωματία. Πρέπει συνεχώς να επισημαίνεται / υπενθυμίζετε διεθνώς, ότι εκ της γεννήσεως του η “καρδιά” του Ελληνισμού χτυπά στο Αιγαίο και επιβιώνει ακόμη και μετά την αποκοπή του αριστερού της “πνεύμονα”, αυτού του Ελληνισμού των Μικρασιατικών παραλίων.

Και η “καρδιά” του Ελληνισμού εικονοποιείται εξαιρετικά στο 1ο σποτ της Επιτροπής “Ελλάδα 2021”.

https://www.naftemporiki.gr/story/1544334/to-proto-spot-tis-epitropis-ellada-2021

Παράδειγμα, τι θα λέγατε δια ενός Casus Belli (δια της Βουλής), εις περίπτωσιν κατά την οποίαν οι Τούρκοι προσβάλουν εμπράκτως Ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, βάση του πρόσφατου παράνομου μνημονίου συνεννόησης που συνυπέγραψαν με την θνησιγενή κυβέρνηση της Λιβύης, για τις θαλάσσιες δικαιοδοσίες στην ανατολική Μεσόγειο (27/11); Να υπενθυμίσω: Η Τουρκία μας απειλεί με Casus Belli στην περίπτωση που νομίμως (βάσει του σχετικού Διεθνούς Δικαίου) προβούμε στην επέκταση των θαλασσίων συνόρων μας στο Αιγαίο από τα 6 στα 12 μίλια.

Σημείωση 1: Η αποφθεγματική φράση “πας μη Έλλην βάρβαρος” δεν υπονοούσε ότι οι “βάρβαροι” δεν είχαν να επιδείξουν πολιτισμό. “Η λέξη «βάρβαρος» προσδιόριζε στη γλώσσα των Ελλήνων, λαούς που δεν είχαν «βίον πολιτικόν», αγνοούσαν το άθλημα της «πόλεως», το «πολιτικόν άθλημα» μετοχής στην πραγμάτωση του «κατά κόσμον» (κοσμιότητα), δηλαδή «κατ’ αλήθειαν» τρόπου της συνύπαρξης” (Χρήστος Γιανναράς).

Επέτειος δολοφονίας Γρηγορόπουλου (6/12)

Την τελευταία πενταετία μας υπενθυμίζει και την αναγκαιότητα να μας ξεκουμπιστεί ο Ανάξιος. Τότε ως πολιτικός προϊστάμενος της Αστυνομίας επέτρεψε να καούν η Αθήνα και πολλές μεγάλες πόλεις λόγω του ότι την είχε “καταργήσει / ευνουχίσει” ως εκφραστής μιας ψοφοδεούς και ανήμπορης πολιτείας, ίδια ο εαυτός του.

Σήμερα οι πολιτικοί εκφραστές της επετείου των καταστροφών πανικόβλητοι από την περιθωριοποίησή τους προσπαθούν να σώσουν το θέαμα με φωτογραφία μια ξεγυμνωμένης πλάτης μπαχαλάκια εν δράσει (2 ώρες μετά το τέλος της ειρηνικής πορείας) κατά την ώρα της σύλληψης του.

* “ Ένας τύπος, σαν αυτόν που είχε αποπειραθεί να σπάσει με κλωτσιά τον αυχένα αστυνομικού μπροστά στο άγαλμα του Τρούμαν, συλλαμβάνεται από αστυνομικούς και στην προσπάθειά του να διαφύγει του τραβούν το μπλουζάκι και ξεγυμνώνουν την πλάτη του. Διαδίδεται μάλιστα ότι κάποιος αστυνομικός τού απευθύνθηκε στον ενικό, ενώ δεν είχαν καν συστηθεί. Αίσχος. Αγνοούν αυτοί οι κύριοι το δημοκρατικό δικαίωμα του κουκουλοφόρου να καίει, να καταστρέφει και να πετάει ψυγεία από τις ταράτσες;” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Η γελοίο - ιστορία της βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ Νίνας Κασιμάτη.

Αντιστικτικά

Φιλανδία: Το εκπαιδευτικό σύστημα αυτής της χώρας κινείται με οδηγό το τρίπτυχο: “ Ελευθερία. Ευθύνη, Πειθαρχία”. Είναι η χώρα της οποίας σήμερα το πολιτικό σύστημα κυριαρχείται από γυναίκες κυρίως τριανταπεντάρες (Πρωθυπουργός, πολιτικά κόμματα).

Χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού: Το εκπαιδευτικό σύστημα αυτής της χώρας (λέμε τώρα), την Μεταπολιτευτική εποχή, την εποχή της “εκδημοκρατισμένης παιδείας”, την εποχή του εκπαιδευτικού της μεσαίωνα κινείται με οδηγούς τα τρίπτυχα: “ψωμί, παιδεία, ελευθερία”, “μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι”.

Και για την κατάσταση αυτή είναι υπεύθυνο όλο το κοινωνικό γίγνεσθαι αυτής της χώρας με προεξάρχοντες: Τους γονείς που ενδιαφέρονται απλώς για “χαρτιά”. Τους εκπαιδευτικούς που με την συνενοχή τους, ανοχή τους ή την σιωπή τους το “υπηρέτησαν”, με τη αρωγή δε του συνδικαλισμού τους δημιούργησαν το “βαθύ κράτος της εκπαίδευσης” που αντιστέκεται σθεναρά σε κάθε προσπάθεια αλλαγής.

Είναι η χώρα της οποίας σήμερα “το ανάπηρο εκπαιδευτικό μας σύστημα αδυνατεί να διαμορφώσει πολίτες που αισθάνονται ελεύθεροι επειδή μπορούν να πειθαρχήσουν και να αναλάβουν την ευθύνη των σκέψεων και των πράξεών τους” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Σκάνδαλο Novartis (γελοίο-γραφία).

8

Ένας “τρελός” ή σοσιαλισμός;

Σε αυτό το ερώτημα κυρίως κλήθηκαν να απαντήσουν οι Άγγλοι στις εκλογές της Πέμπτης 12/11. Και απάντησαν καλύτερα να σε κυβερνά ένας “τρελός” παρά ο σοσιαλισμός...

* “Όπως πάντα, η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη από την εικόνα της. Τα καλά νέα στις βρετανικές εκλογές ήταν ότι έχασε ο ιδεολογικός απόγονος του Στάλιν· τα κακά νέα ότι κέρδισε ο clown με την ξεθωριασμένη σφουγγαρίστρα για μαλλί. Σε κάθε περίπτωση, ο χαβαλές είναι πάντα προτιμότερος από τις περιπέτειες. Άλλωστε, η Βρετανία είναι ήδη μπλεγμένη στην περιπέτεια του Brexit, που κόντεψε να διαλύσει το πολιτικό σύστημά της. Μια περιπέτεια, της οποίας η έκβαση δεν είναι καθαρή, παρότι τις εκλογές κέρδισε ουσιαστικά εκείνος που εκπροσώπησε πειστικότερα το σύνθημα «get Brexit done». (...) “Η νίκη του Bojo και των Συντηρητικών είναι ευρεία. Το περίφημο «κόκκινο τείχος», πέρα από το οποίο ήταν αδύνατο να εκλεγεί Συντηρητικός, κατέρρευσε. Οι Συντηρητικοί κέρδισαν πάνω από 360 έδρες, έχουν δηλαδή άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία 40 βουλευτών και, επίσης, ποσοστό ψήφων περίπου 44%. Δεδομένου του μονοεδρικού-πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος, είναι προφανές ότι τα κάστρα των Εργατικών έπεσαν με τον πολιορκητικό κριό του Brexit. Η νίκη οφείλεται σε σημαντικό βαθμό στη στρατηγική που κατάφερε να ταυτίσει τον Τζόνσον με το Brexit και της οποίας εμπνευστής ήταν ο κορυφαίος σύμβουλος του Τζόνσον, ο Ντομινίκ Κάμινγκς. (Αντιπαθέστατος και αδίστακτος τύπος, αλλά πάντως ικανότατος.) (…) Η νίκη του Τζόνσον, με σημαία το Brexit και την αύξηση των δημοσίων δαπανών, σημαίνει τη μεταμόρφωση του Συντηρητικού Κόμματος της Βρετανίας και την επιστροφή του στις ρίζες, σε μια εποχή πριν από τον Κάμερον και τους «beautiful people». Διατηρεί μεν τον αντιευρωπαϊκό προσανατολισμό του θατσερισμού, επιστρέφει όμως σε παραδοσιακές πολιτικές ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους και των δημοσίων επενδύσεων. Η νίκη του, ωστόσο, δεν σημαίνει ταχεία διεκπεραίωση του Brexit, αφού ούτως ή άλλως θα χρειασθεί τουλάχιστον ένας χρόνος στην καλύτερη περίπτωση. Το μείζον, όμως, που πηγαίνει παρέα με το Brexit, είναι αν η κυβέρνησή του θα καταφέρει να κρατήσει Ηνωμένο το Βασίλειο. Ήδη, με τη συμφωνία Τζόνσον με την Ευρώπη, ουσιαστικά η Βόρειος Ιρλανδία μένει εκτός επικράτειας, όσον αφορά το ισχύον τελωνειακό καθεστώς. Με τον εκλογικό θρίαμβο του Τζόνσον τελείωσε μία πράξη· το έργο όμως συνεχίζεται...” (Στέφανος Κασιμάτης).

Η μικρή Γκρέτα και το τρενάκι...

* “Το γνωστό προβληματικό κοριτσάκι, που έχει αφήσει το σχολείο και γυρίζει τον κόσμο με ένα ιστιοπλοϊκό, με σκοπό να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για το τέλος της ανθρωπότητας που έρχεται, αυτή τη φορά δεν επέστρεψε ακτοπλοϊκώς από τη Μαδρίτη στο σπίτι της, καθώς η Μαδρίτη δεν έχει θάλασσα. Προτίμησε να πάρει από εκεί το τρένο για το Βερολίνο, αν και θα μπορούσε να επιστρέψει περπατώντας, που νομίζω ότι θα ήταν το καλύτερο για όλους. Από το τρένο, λοιπόν, πόσταρε μια φωτογραφία της, καθισμένη στο πάτωμα, στον χώρο των αποσκευών. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων ωστόσο, γύρω από την ανθρώπινη υπόσταση και την αξιοπρέπεια της αγέλαστης ακτιβίστριας, οι Γερμανικοί Σιδηρόδρομοι έκριναν σκόπιμο να ανακοινώσουν ότι η μικρή Γκρέτα ταξίδεψε με εισιτήριο πρώτης θέσης. Το έλεγα εγώ ότι το προβληματικό κοριτσάκι είναι απάτη και ότι το εκμεταλλεύονται, με ευθύνη των γονέων του. Αλλά και υπό το πρίσμα αυτό και πάλι είναι εύστοχη η επιλογή της ως προσώπου της χρονιάς από το περιοδικό Time. Η περίπτωσή του ενσαρκώνει όλα τα δεινά της πολιτικής ορθότητας, στην οποία οφείλει, εκτός άλλων παραγόντων βέβαια, την παρακμή της η Δύση” (Στέφανος Κασιμάτης).

Το πλαίσιο.

Εάν θέλετε μια σύντομη και περιεκτική περιγραφή της κομματικής μας πραγματικότητας διαβάστε αυτό: https://www.kathimerini.gr/1053906/opinion/epikairothta/politikh/h-xrhsimothta-enos-kikilia

Σαν επιδόρπιο

Καλά Χριστούγεννα

Επανειλημμένως έχω επισημάνει ότι η προοδευτική αλαζονεία των υποστηρικτών του πολυπολιτισμικού μοντέλου ισοδυναμεί με πολιτισμική αμνησία. Ισχυρίζονται ότι το πολιτισμικό παρελθόν πρέπει να αφεθεί εκεί που βρίσκεται, στα αρχεία των ιστορικών. Επιχειρούν να επιβάλλουν τον “λοβοτομημένο άνθρωπο” ο οποίος θα έχει ξεχάσει ακόμη και το φύλο του και ελευθέρως θα το επιλέγει.

Επανειλημμένως έχω επισημάνει ότι το Παρίσι (η Γαλλία) είναι η πολιτισμική πρωτεύουσα της Ε.Ε. και για τον λόγο ότι εκεί διεξαχθεί το αποτυχών “πολυπολιτισμικό πείραμα”, δια του οποίου επιχειρήθηκε η ακύρωση των αρχών του “δημοκρατικού πλουραλισμού”. Και το χειρότερο υπέστη τις συνέπειες καθιστάμενο πεδίον μάχης της εγχώριας ισλαμικής τρομοκρατίας.

Το Ισλάμ είναι μια επιθετική / επεκτατική Θρησκευτοπολιτική ιδεολογία. Δεν είναι δομημένη στην συνύπαρξη και τον διάλογο, αλλά στην λογική της επικράτηση της και της συντριβής των άλλων.

Το κληροδότημα του πολυπολιτισμικού μοντέλου είναι ότι καθιέρωσε μια αντιδημοκρατική δύναμη να λειτουργεί αντιδημοκρατικά, εκμεταλλευόμενη τις δημοκρατικές πρόνοιες.

Στην Γαλλία λοιπόν του διαφωτισμού, είναι που η απολυταρχία της πολιτικής ορθότητας “υπαγόρευσε” την απαγόρευση (προσέξτε την απαγόρευση) του χριστουγεννιάτικου στολισμού των δημαρχείων με φάτνες για να μην προσβάλλονται οι Μουσουλμάνοι, διότι οι Εβραίοι, οι Ινδουιστές, οι Βουδιστές δεν έχουν κανένα πρόβλημα, ακόμη και οι άθεοι. Όχι βέβαια όλοι οι άθεοι, διότι υπάρχουν και αυτοί οι ποίοι ενώ ζητούν σεβασμό απέναντι στο θρησκευόμενο Ισλάμ δεν χάνουν ευκαιρία για να επιδείξουν την ασέβειά τους απέναντι στο Χριστιανισμό. Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: Η περίφημη πολυπολιτισμική κοινωνία τους είναι στην πραγματικότητα διπολιτισμική. Και όλα τα μέτρα ασφαλείας που λαμβάνονται στις χριστουγεννιάτικες εορτές ανά την Ευρώπη δεν είναι γιατί φοβούνται επιθέσεις από φανατικούς ταοϊστές.

* “Εδώ και χρόνια μετονομάσαμε την ευχή «Καλά Χριστούγεννα» σε «Καλές Γιορτές» για να μην αποκλείονται όσοι δεν γιορτάζουν τη γέννηση του Χριστού. Εμπορικό σήμα, θα μου πείτε. Παραγνωρίζει όμως το γεγονός ότι οι «Γιορτές των Χριστουγέννων» αφορούν και τους αγνωστικιστές και τους άθεους, κοινώς είναι μια γιορτή του πολιτισμού μας που ξεκινά απ’ τη θρησκεία. Είναι όμως γιορτές των Χριστουγέννων. Και περιλαμβάνουν και τη φάτνη και το έλατο. Τα Χριστούγεννα και ότι σημαίνουν είναι μια ευρωπαϊκή γιορτή. Αν τα λογοκρίνεις μετονομάζοντάς τα σε «γιορτές», ακρωτηριάζεις τον πολιτισμό μας από ένα ακόμη μέλος του” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Seedrinker