Η τέλεια ομορφιά

“ Αλήθεια είναι ομορφιά,

ομορφιά είναι αλήθεια” Τζον Κητς

Στην ανάρτηση “Ο βίος ως έργον τέχνης” (27/8/19) ανέφερα: “Ο Καντ παρότι θεωρεί την Τέχνη μια πολυτέλεια ξεκομμένη από την τύρβη της καθημερινότητας, κάνει μια κατά την άποψή μου κορυφαία διαπίστωση αναφέροντας ότι το ωραίο είναι εκείνο που αρέσει χωρίς ειδικό αποχρώντα λόγο και συμφέρον.

Στα πρώτα πλάνα της ταινία του Πάολο Σορεντίνο “Η Τέλεια Ομορφιά” (La Grande Bellezza” Ιταλία, Γαλλία, 2013) παρουσιάζεται ένας τουρίστας ο οποίος μη αντέχοντας την ομορφιά των αρχιτεκτονημάτων του λόφου Γιανικουλούμ της Ρώμης καταρρέει...

Όταν ο καθηγητής μαθηματικών του ΑΠΘ Γιάννης Αντωνίου, αντίκρισε το ανάκτορο του Φιλίππου του 5ου στις Αιγές ανέφερε: “Βλέποντάς το, ως άνθρωπος, με κατέλαβε ένα αίσθημα γαλήνης, αρμονίας και μέθεξης. Ως μαθηματικός, αντιλήφθηκα καθαρά με το μάτι, χωρίς να το μετρήσω με χάρακα, ότι επρόκειτο για ένα ορθογώνιο με λόγο πλευρών 1,62. Αυτό σημαίνει ότι η μικρότερη πλευρά του ορθογωνίου είναι περίπου το 62% του μήκους της μεγάλης. Αυτός είναι ο χρυσός λόγος στον οποίο έχουν αποδοθεί από την αρχαιότητα θεϊκά χαρακτηριστικά”. Ειδικότερα η προϊσταμένη της εφορίας αρχαιοτήτων Ημαθίας Αγγελική Κοτταρίδη επισημαίνει: “Όλο το κτίριο είναι σχεδιασμένο με χρυσές τομές. Δηλαδή όλες οι αναλογίες μέχρι τα ύψη του κτιρίου είναι 1,62, που είναι η χρυσή τομή. Γι' αυτό, όταν το κοιτάμε μας φαίνεται όμορφο, μας αρέσει η πρόσοψη αυτή”.

Ο Χρυσός Λλόγος θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια μαθηματική ιδιότητα/σχέση εάν δεν διαπιστώνονταν ότι συναντάται / ενυπάρχει παντού στη Φύση. Οι ειδικοί αναφέρουν ότι ενυπάρχει παντού, σε κάθε τι “ωραίων”. Ενυπάρχει στο σχήμα των λουλουδιών και του αστερία της θάλασσας, στο κουκουνάρι, το σώμα του αλόγου, στα όστρακα, στο σαλιγκάρι, στον γενετικό κώδικα, στους φυσικούς κρυστάλλους, τους κυκλώνες, τους σπειροειδείς γαλαξίες, στον “Ανθρωπο του Βιτρούβιου” του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, τον “Μυστικό Δείπνο" του Νταλί, τον Παρθενώνα...

Τον Χρυσό Λόγο / Χρυσή Τομή (Χ.Λ. / Χ.Τ.) ανακάλυψε ο Πυθαγόρας, είναι ο κατά Πλάτωνα Θεός , αυτό που συνέχει το Σύμπαν. Τρεις είναι οι συνήθεις λόγοι για τους οποίους ο άνθρωπος αποδίδει θεϊκή υπόσταση σε κάτι και η Χ.Τ. τους πληροί: Ο 1ος είναι ότι δεν μπορεί να το περιγράψει, ο 2ος ότι το παρατηρεί παντού και ο 3ος ότι δεν κατανοεί το λόγο της ύπαρξής του.

Η πρώτη αναφορά στον Χ.Λ. γίνεται από την μεγάλη στην εποχή της μαθηματικό Θεανώ την Θουρία (6ος αι. π.Χ.), μαθήτρια και κατόπιν γυναίκα του Πυθαγόρα. Ειδικότερα, 2 αριθμοί, ο μεγαλύτερος α και ο μικρότερος β έχουν λόγο Χ.Τ. δηλαδή α : β = φ, εάν α : β = (α+β) : α. Επιλύοντας την εξίσωση 2ου βαθμού, προκύπτει ότι ο Χ.Λ. φ = 1,618….. (ο Χρυσός Αριθμός /Χ.Α είναι άρρητος αριθμός / τα μαθηματικά θεωρείται ότι είναι η “γλώσσα του Θεού” / οι αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί τον αναφέρουν ως την διαίρεση ενός ευθύγραμμου τμήματος σε “μέσο και άκρο λόγο”). (1)

Μετά τη Θεανώ, ο Ευκλείδης στα “Στοιχεία” (300 π.Χ.) αναφέρει την Χ.Τ. Στο προσκήνιο επανήλθε τον 12ο αιώνα από τον Φιμπονάτσι. Στην λύση “κλειστής μορφής” της περίφημης ομώνυμης “Ακολουθίας” του, όπου εξ ορισμού, οι 2 πρώτοι αριθμοί Φιμπονάτσι είναι το 0 και το 1, και κάθε επόμενος αριθμός είναι το άθροισμα των δύο προηγούμενων αριθμών, (0,1, 1,2,3,5,8,13,21,34,55,….. ) παρουσιάζεται συνάφεια με τον Χ.Λ. Επίσης οι αριθμοί Φιμπονάτσι αναφέρονται και ως το αριθμητικό σύστημα της φύσης.

Στην σύγχρονη εποχή επανήλθε με την Θεωρεία του Χάους. Την δεκαετία του 1960, ο μαθηματικός Βλαντιμίρ Άρνολντ κατασκεύασε έναν χαοτικό μετασχηματισμό 2 κατευθύνσεων (η μία να μεγαλώνει τις αποστάσεις και η άλλη να τις μικραίνει) και διαπίστωσε ότι ο Χ.Α. ορίζει αυτές τις κατευθύνσεις. Για να καταδείξει δε την έντονη παραμόρφωση που παρατηρείται αποτύπωσε την επήρειά του στο σχήμα μια γάτας (γνωστός ως “μετασχηματισμός της γάτας του Άρνολντ”).

Το γεγονός είναι ότι ο Χ.Λ. ενυπάρχει σε κάθε τι το ολοκληρωμένο, το ωραίων. Κατά την άποψη μου είναι αυτός που αποδεικνύει στην πραγματικότητά μας την ύπαρξη αυτού που πρωτοτύπως έχω αποκαλέσει Ευφυής Τυχαιότητα, την Συμπαντική δημιουργό ενέργεια / δύναμη, την Δημιουργό του Σύμπαντος (την Μήτηρ, την Κυρία)... (υπάρχουν εκτενέστερες αναφορές σε προηγούμενες αναρτήσεις ).

Το γεγονός είναι ότι ο Χ.Α. δεν εμπλέκεται μόνο στο “Αρμονικό” αλλά και στο “Χαοτικό” όπου “χάος σημαίνει ευαισθησία στις αρχικές συνθήκες: μικρές διαταραχές των, μεγεθύνονται δραματικά, δημιουργώντας άτακτη (σσ. άτακτη φαινομενικά; ) διάχυση” (Γ. Αντωνίου).

Λογοτεχνίζοντας θα έλεγα: Κατά την άποψή μου, Αρμονία και Χάος αποτελούν τις 2 όψεις του Συμπαντικού Νομίσματος (νόμισμα = καθιερωμένο).Ένα Νόμισμα που “κόπηκε” στο νομισματοκοπείο της Ευφυούς Τυχαιότητας.

Την προβολή της Ευφυούς Τυχαιότητας στην πραγματικότητά μας, Θα μπορούσα να την περιγράψω ως μια αυτοόμοια διαδικασία, που ευνοήθηκε εξελικτικά σε σχέση με άλλες και έτσι επικράτησε ως διαμορφωτικός μηχανισμός στη φύση. Εκ τούτου τόσο ο εγκέφαλος όσο και το σώμα μας ως συν-εξελίσσομενα / σε αμοιβαία εναρμόνιση με τη φύση, είναι υποκείμενα της δυναμικής της. Η βίωση του αισθήματος του κάλλους, δεν είναι μια εύκολη υπόθεση για τον σημερινό άνθρωπο ο οποίος διαπράττει ύβριν έναντι της συν-εξελισσόμενης του Βιόσφαιρας. Και oι υβριστές κάνουν τα πάντα για να το πολεμήσουν, όχι μόνο γιατί μπορεί να σταματήσει και τους χτύπους της καρδίας τους, αλλά κυρίως διότι αδήλως τους δημιουργεί υπαρξιακή κρίση (στα δικά μου τώρα: θέλουν να ανεβάσουν τα υπέρβαρα μοντέλα των ειδικών ενδυματολογικών καταλόγων στις πασαρέλες και πολεμούν τους “αγγέλους” της “Victoria Secret” / τους πειράζουν οι ζαρτιέρες των μοντέλων, αλλά επικροτούν τις ζαρτιέρες στις παρελάσεις Gay Parade...).

Αυτή η υπαρξιακή κρίση αριστουργηματικά παρουσιάζεται στην “Τέλεια Ομορφιά” και για να σας την αποτυπώσω δεν μπόρεσα να βρω καλύτερο στιγμιότυπό της (έργο ζωγραφικής) από το κατωτέρω,...

Αυτήν την υπαρξιακή κρίση βιώνει σήμερα ο Κόσμος μας. Ένας Κόσμος ο οποίος κάνει κάθε τι για να να καταστρέψει κάθε τι το ΩΡΑΊΩΝ...

Σημειώση 1: Ο Χ.Λ. παριστάνεται με το γράμμα “φ” προς τιμήν του Φειδία ο οποίος φέρεται να τον χρησιμοποίησε στις αναλογίες των ανθρώπινων μορφών που δημιούργησε. Αυτή τη θεϊκή αναλογία αξιοποίησε ο Ικτίνος για την ανέγερση του Παρθενώνα και ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι για να συνθέσει τον “Άνθρωπο του Βιτρούβιου” και την περίφημη Τζοκόντα, το κεφάλι της οποίας εμπεριέχεται σε ένα χρυσό ορθογώνιο παραλληλόγραμμο, στο οποίο ο λόγος της μεγαλύτερης πλευράς προς τη μικρότερη ισούται με “φ”. Όσον αφορά το πρόσωπο, όσο περισσότερο το πηλίκο της διαίρεσης του ύψους του με το πλάτος του, προσεγγίζει τον “φ” τόσο πιο όμορφο θεωρείται. Σε επίπεδο χαρακτηριστικών, ένα πρόσωπο για να είναι όμορφο σύμφωνα με τη Χ.Τ. πρέπει το μήκος του αυτιού να ισούται με το μήκος της μύτης και το πλάτος του ματιού με το διάστημα μεταξύ των δύο ματιών.

Επίλογος

“...Ο αισιόδοξος βλέπει ευκολίες

σε κάθε δυσκολία” Ουίνστον Τσόρτσιλ.

Το χιούμορ...

Ένας από τους “δύσκολους” αναγνώστες των αναρτήσεων, με χαρακτήρισε εμμονικό με αυτούς που περιπαικτικά αποκαλώ “πολιτικορεκτάδες”. Και κατά το σύνηθες του είπα: “Η απάντηση μου στην επόμενη ανάρτηση”.

Ως απάντηση παραθέτω κάτι που ανέφερε σε μια πρόσφατη συνέντευξή του ο Τζον Κλιζ ένας εκ των σεναριογράφων πολλών εκ των διάσημων σκετς των “Monty Python” και όχι μόνον. “Με τους πολιτικά ορθούς ανθρώπους γίνεται το εξής, μοιάζει σαν όλοι να περνάνε καλά και τότε μπαίνει στο δωμάτιο η δυσκοίλια θεία ή ο δυσκοίλιος θείος και όλοι σταματούν να κινούνται πάνω-κάτω και να γελάνε πολύ και όλοι φέρονται πολύ ευγενικά και καθωσπρέπει, μέχρι η δυσκοίλια θεία ή ο δυσκοίλιος θείος φύγει από το δωμάτιο και συνεχιστεί η διασκέδαση”.

Οι πολιτικορεκτάδες, όχι μόνον έχουν παντελή έλλειψη χιούμορ, αλλά και το φοβούνται όπως “ο διάολος το λιβάνι” διότι αναδεικνύει την γελοιότητα της αυτοματοποιημένης τους συμπεριφοράς. Ο Γάλλος φιλόσοφος Ανρί Μπεργκσόν έχει επισημάνει ότι “όταν οι άνθρωποι στρέφονται σε μια αυτοματοποιημένη συμπεριφορά γίνονται ουσιαστικά γελοίοι και γελάμε μαζί τους”. Για τον λόγο αυτό και η σημερινή πραγματικότητα η οποία βρίθει από “αυτοματοποιημένες” συμπεριφορές, αναλογιστείτε πόσες, ευφραίνει τους γελοιογράφους...

Μήπως είμαι ρατσιστής;

* “Ξέρω ότι θα απογοητευθούν ορισμένοι πρώην φίλοι, αλλά και μερικοί νυν συνάδελφοι, όμως η εισαγγελέας Πρωτοδικών Καλλιόπη Θεολογίτου ζήτησε την αρχειοθέτηση της δικογραφίας η οποία στηρίχθηκε στην καταγγελία του Παναγιώτη Δημητρά. Βάσει της καταγγελίας, κατηγορήθηκα για παρότρυνση σε ρατσιστική βία εξαιτίας δύο άρθρων μου στην «Κ», όπου υποστήριζα ότι η Αθήνα δεν είναι πολυπολιτισμική πόλη.(...) Κάποιος, κουνώντας το δάχτυλο, μου είχε υπενθυμίσει πως θα πρέπει να συμμορφωθώ στην απόφαση του δικαστηρίου, την οποία προεξοφλούσε. Τον είχα ρωτήσει αν, σε περίπτωση που καταδικαζόμουν, θα έπρεπε να γράφω άλλα απ’ αυτά που γράφω, να μην περιγράφω το μεταναστευτικό ως πρόβλημα, αλλά ως ευλογία θεού, και να μην εκφράζω τις απόψεις μου για το Ισλάμ και τον θεοκρατικό φανατισμό που θέλει να καταστρέψει τις αξίες του δικού μου πολιτισμού. Μεταξύ αυτών και την ελευθερία να εκφράζω τη γνώμη μου. Αυτή κινδυνεύει από τους πάσης φύσεως εισαγγελίσκους του δημόσιου βίου που δικαιολογούν την ύπαρξή τους ποινικοποιώντας τον διάλογο, κοινώς υπονομεύοντας τη δυνατότητα της ελεύθερης κρίσης. Το πρόβλημα δεν αφορά μόνον τη χώρα μας. Θα πρέπει κάποτε να σκεφθούμε σοβαρά πώς ο μεσαίωνας της πολιτικής ορθότητας γεννάει τη βαρβαρότητα του λαϊκισμού. Και οι δύο είναι τα αυτοάνοσα της δημοκρατίας. Η συνύπαρξη με πληθυσμούς που μεταφέρουν στις αποσκευές τους τρόπους ζωής που είναι ασυμβίβαστοι με τον δικό μας, όπως η σαρία για παράδειγμα, είναι η βασική πρόκληση της ελληνικής κοινωνίας. Κυρίως διότι αυτή επιβάλλεται. Είναι καταναγκαστική και για όσους περνούν τα σύνορα και για όσους τους υποδέχονται. Οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση για τη διαχείριση του προβλήματος δεν μπορεί παρά να ξεκινήσει απ’ αυτήν την παραδοχή” (Τάκη Θεοδωρόπουλου).

Πάπαλα το “Αγαπάμε Αλέξη...”

Όλες οι μετεκλογικές έρευνες γνώμης, αναδεικνύουν κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Το 70-75% παρουσιάζεται να συμφωνεί με τα πεπραγμένα και την αισιόδοξη προοπτική που δίνει στην χώρα ο Μητσοτάκης. Και αβίαστα προκύπτουν τα ερωτήματα: Που πήγαν όλοι αυτοί που λέγαν, “αγαπώ Αλέξη γιατί είναι ένας από μας”; Που πήγαν όλοι αυτοί που θεωρούσαν τους εαυτούς τους “μη προνομιούχους”, που δεν ανήκουν στην “ελίτ”, σε “οικογένειες” και “τζάκια”. Που πήγαν όλοι αυτοί που ταυτιζόταν με τον πιο “ανθρώπινο” και συμπαθή Νήπιο που δεν μιλάει ξένες γλώσσες, τα ελληνικά του είναι έως μέτρια, κάνει γκάφες, αλλά αισθάνονταν ότι αναβάθμιζε την εικόνα “τους” στην πρωθυπουργική θέση. Έστω στην υπουργική, άντε στην βουλευτική όπως την “τσέο” (έτσι αποκαλεί τους GEO, η “εκ των καθαριστριών” πρώην υπουργός και νυν βουλευτής Κατερίνα Νοτοπούλου). Και τέλος πως έγιναν τόσοι πολλοί αυτοί που πλέον δεν φοβούνται μια κυβέρνηση που αλλάξει την ατζέντα, τους επιβάλλει να συνδεθούν με την πραγματικότητα, δηλαδή να δουν τις πραγματικές αιτίες της κρίσης τις οποίες βολικά είχαν φορτώσει στα μνημόνια, τον νεοφιλελευθερισμό και τους “κακούς ξένους”.

Η εξήγηση βρίσκεται στο “Ιστορείν”. Κανείς δεν μπορεί να κρατήσει υπό τον έλεγχο του την ροή των γεγονότων. Σχετικά ο Στίβεν Γκρινμπλατ στο δοκίμιό του “Τύραννος – Ο Σαίξπηρ για την πολιτική” αναφέρει: “Οι σαιξπηρικοί τύραννοι και οι υποτελείς τους, στο τέλος συντρίβονται από την ίδια τους τη βαρβαρότητα κι από ένα συλλογικό πνεύμα ανθρωπιάς που μπορεί κάποτε να καταπιεστεί, αλλά ποτέ να εξαλειφθεί”. Το κακό είναι ότι ο άνθρωπος είναι ανεπίδεκτος μαθήσεως. Ο Μπέρναρτ Σω έχει επισημάνει σχετικά: “Αν η ιστορία επαναλαμβάνεται και το απροσδόκητο πάντα συμβαίνει, πόσο ανεπίδεκτος από την εμπειρία είναι ο άνθρωπος;”.

Πάπαλα και ο συνταξιοδοτικός νόμος του μέγα συνταγματολόγου Κατρούγκαλου. Τις βασικές του διατάξεις / τις παραφύση παραδοχές του, έκρινε αντισυνταγματικές το ΣτΕ ( ανταποδοτικότητα, υπολογισμός εισφορών, 4/10). Επί της ουσίας έκρινε αντισυνταγματικό κάθε τι που “τιμωρούσε την Ελλάδα που δούλευε” και συνταγματικό, την ενοποίηση των ασφαλιστικών φορέων στον ΕΦΚΑ.

Το ΣτΕ είπε πάπαλα και στην αναδρομικότητα. Η απόφαση δεν δημιουργεί υποχρέωση καταβολής νέων αναδρομικών. Για να πληρώσουν και κάτι οι “δεν πληρώνω” και οι λοιποί αυτόβλακες που έφεραν στην εξουσία 2 φορές, είτε με την ψήφο τους είτε με την αποχή τους την Παραφύση. Αλληλούια...

Επιτέλους να επιστρέψει το αυτονόητο. Στην ανάρτηση “Αυταπάτες” της 16/5/2016 είχα αναφέρει: “Ως παραφύση, παρουσιάζεται και ο νέος νόμος για το συνταξιοδοτικό της Παραφύση (8/5), διότι απεμπολεί την βασική αρχή κάθε συνταξιοδοτικού προγράμματος που είναι η ανταποδοτικότητα. Αυξάνει επίσης υπερμέτρως τις εισφορές των αυτοαπασχολούμενων και ελεύθερων επαγγελματιών, εισάγοντας ένα ακόμη αντικίνητρο στην επιχειρηματικότητα, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο και ερείσματα, ώστε η φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή να αποτελούν πλέον κοινωνικά αποδεκτούς τρόπους επιβίωσης της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας. Χαρακτηριστική η δήλωση επιχειρηματία, ότι τον συμφέρει να φοροδιαφύγει 15%, παρά να επιτύχει αύξηση του τζίρου κατά 35%”.

Ο φτερωτός θεός του fake…

Στις 25/9 κυκλοφόρησε η Star με πρωτοσέλιδο ένα θέμα για το οποίο τις προηγούμενες ημέρες είχε δοθεί, επαρκής / πειστική απάντηση.

Μετά την επίσκεψη του Τζαν Γιαμάν πρωταγωνιστή της σειράς “Φτερωτός θεός” (Σκαϊ) στην Ακρόπολη, κυκλοφόρησε η ανωτέρω φωτογραφία και έγινε χαμός στο διαδίκτυο. Το φωτό πρακτορείο του Γ. Παπαδάκη που τράβηξε την φωτογραφία, εξήγησε ότι πρόκειται για απομόνωση ενός καρέ μιας σεκάνς που απεικονίζει μια χαρακτηριστική κίνηση του πρωταγωνιστή για να διορθώσει την θέση των γυαλιών του. Και παρ’ όλα αυτά, οι διαδικτυακοί κατ’ επάγγελμα ψεύτες συνέχισαν απτόητοι. Βρέθηκε δε και ένας μ@λ@κ@ς Έλληνας ομογενής κάτοικος Λονδίνου που έκανε διακοπές στην Σκόπελο και μήνυσε τον Γιαμάν για προσβολή εθνικού συμβόλου. Και όταν από τηλεοπτική εκπομπή ρωτήθηκε γιατί μετά τις εξηγήσεις επιμένει, έδωσε την αποστομωτική απάντηση: “Να αλλάξει δάκτυλο...”. Έψαξα και βρήκα την εκπομπή, ήμουν περίεργος να δω την φάτσα του. Και αντίκρισα μια κρεατόμπαλα με πόδια, στην κυριολεξία έναν χοντρό μ@λ@κ@. Φαίνεται να ζήλεψε τις “φέτες” του Τζαν και τα εκατοντάδες κοριτσάκια που τον κυνηγούσαν στην εδώ του παραμονή...

Τέλος συνειδητοποίησα ότι έχω κάτι κοινό με τον Τζαν. Όχι βέβαια το σώμα, ούτε τις θαυμάστριες, διορθώνω την θέση των γυαλιών μου με τον ίδιο τρόπο...

Και το συμπέρασμα: Ψέματα επί ψεμάτων στο διαδίκτυο και στο τέλος δεν θα θυμόμαστε, θα ξεχάσουμε ότι υπάρχει η αλήθεια.

Το πώς γενικώς στήνεται το “μύθευμα” είναι απλό. Ένας κεντρικός πυρήνας αναλαμβάνει την διοχέτευση του σε δεκάδες ιστοσελίδες και στη συνέχεια πολλοί “χρήστες” , οι αυτόβλακες των κοινωνικών δικτύων, παίζουν τον ρόλο της ντουντούκας. Δεν είναι ελληνικό φαινόμενο, οι αυτόβλακες είναι το Νο 1 παγκόσμιο πρόβλημα, “όπλο χειραγώγησης” στα χέρια, των Συριζαίων των Πουτινιστών των Τραμπικών και λοιπών αυταρχικών...

Δια αυτής της πρακτικής ο Τραμπ σήμερα έχει καταστεί ο Νο 1 παγκόσμιος κίνδυνος της ακραίας πόλωσης. Και αυτό διότι λόγω της τοξικής παραπολιτικής γραμμής του, έμπλεης fake news, τα οποία διαχεόμενα δια των μέσων επικοινωνίας και δικτύωσης, υπονομεύουν τις δυνατότητες πολιτικής επίλυσης καυτών προβλημάτων.

* “Η επιπολαιότητα του Τραμπ στα διεθνή θέματα ισοδυναμεί με βλακεία. Θυμάμαι την περίφημη σκηνή από τον «Δικτάτορα» του Τσάπλιν, στην οποία ο Εβραίος σωσίας του δικτάτορα παίζει με την υδρόγειο. Ταιριάζει περισσότερο στον Τραμπ, παρά στον Χίτλερ. Ο Χίτλερ διέλυσε τον κόσμο βάσει σχεδίου· τούτος εδώ απειλεί να τον διαλύσει αυτοσχεδιάζοντας” (Στ. Κασιμάτης).

“Λόγω τιμής – 20 χρόνια μετά” (ΣΚΑΪ)

Και όχι μόνο λόγω τιμής, διαχρονικά επιμένω ότι ο άνδρας πρέπει / καλό είναι, να παντρεύεται μικρότερη γυναίκα κατά 10-15 χρόνια. Και έρχεται το “Λόγω τιμής – 20 χρόνια μετά” να το επιβεβαιώσει περιτράνως. Δείτε το και θα το αντιληφθείτε...

Μιας και αναφέρθηκα στο γάμο, γράφω και αυτό: “Αγόρια, μην παντρευτείτε ποτέ γυναίκα που τρέφεται από το χειροκρότημα...” (Στράτος Διονυσίου).

Drones

Σε παλαιότερη ανάρτηση είχα προτείνει την αναχαίτιση (καταστροφή) κάθε μη επανδρωμένου στρατιωτικού μέσου που παραβιάζει τα σύνορα της χώρας, εις ξηράν, αέραν και θάλασσαν.

Η Τουρκία ανακοίνωσε ότι κατέρριψε drone που παραβίασε τον εναέριο χώρο της στα τουρκο-συριάκα σύνορα (30/9). Αντιθέτως η Ελλάδα επέτρεψε σε drone που είχε απονηωθεί από τουρκικό πολεμικό πλοίο που έπλεε εντός των διεθνών υδάτων, να υπερίπταται του χώρου διενέργειας της άσκησης “Νικηφόρος”, παραβιάζοντας τον εναέριο της χώρο (πηγή Milliliter). Τότε είχα προτείνει η απόφαση “καταστροφής” να κοινοποιηθεί στην Τουρκία με ρηματική διακοίνωση, τώρα είναι περιττή διότι απλώς η Ελλάδα θα πράττει αναλόγως.

Στις 21/10 είχαμε και την πρώτη υπερπτήση τουρκικού drone πάνω από ελληνικό νησί, την νήσο Ρω.

Κόλαφος...

Κόλαφος για τον πρώην αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης Δ. Παπαγγελόπουλο / “Ρασπούτιν”, η κατάθεση της πρώην εισαγγελέως Διαφθοράς Ελένης Ράικου, της παραιτηθείσας λόγω πιέσεων του, αλλά και του ενεργεία εισαγγελέως Ιωάννη Αγγελή. Καταθέσεις που άλλαξαν άρδην τα δεδομένα. Τώρα πλέον μιλάμε για ένα παραθεσμικό / παραδικαστικό κύκλωμα που δεν “αθώωνε” μόνο, αλλά κατασκεύαζε ενόχους δια παρεμβάσεων, απειλών, πιέσεων, για πολιτική χρήση από τον Νήπιο και όχι μόνο.

Τα νέα στοιχεία καθιστούν μονόδρομο όχι μόνο την σύσταση της Προανακριτικής Επιτροπής ως πολιτικό όργανο αλλά και την μετεξέλιξή της σε δικαστικό όργανο (δικαιοδοσία Εισαγγελικής Αρχής). Αυτό που δυνητικώς φοβάται ο Μητσοτάκης, είναι τις εξ αυτού του γεγονότος υπερβολές / πολιτική τοξικότητα / παθογένεια, γεγονός το οποίο δεν βοηθά την προσπάθεια ανάταξης της οικονομικής και επιχειρηματικής εμπιστοσύνης στην χώρα (ψιθυρίζεται ότι ίσως είναι μπλεγμένος και ο Ανάξιος / ε, ρε γλέντια...).

Σχετικό: Κάθε Κοινοβούλιο στον κόσμο έχει τον Καραγκιόζη του. “Στην Βρετανία, ο τίτλος, που συνήθως απονέμεται από τον Τύπο, είναι «licensed clown», ο γελωτοποιός της Αυλής” (Στ. Κασιμάτης). Στην Βουλή της χώρας του Υπαρκτού Ελληνισμού οι αυτόβλακες έχουνε εκλέξει όχι μόνο πολλούς Καραγκιόζηδες αλλά και ένα τραμπούκο τον Πολάκη. Τελευταίο του κατόρθωμα οι τραμπουκισμοί του στην Προανακριτική (22/10).

Το κοριτσάκι με την κοτσίδα...

“Μου έκλεψαν τα όνειρά μου” είπε Γκρέτα Τούνμπεργκ καταχειροκροτούμενη από τους ηγέτες της παγκόσμιας κοινότητας, τους οποίους λίγο πριν είχε προγκήξει.

Και λόγω του ότι “το μέσο είναι το μήνυμα (Μακ Λούαν). Το “μέσο” για το οικολογικό μήνυμα, είναι ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι με αγέλαστο πρόσωπο ρυτιδωμένο από θυμό, με λόγο “Χιλιαστικής κοσμοσυντέλειας”, που θα μπορούσε άνετα να αποτελέσει μέλος της “Οικογένεια Άνταμς” (“The Addams Family”, ΗΠΑ, 1993 του Μπάρι Σόνενφελντ).

Γουένσντεϊ Άνταμς

Η Γκρέτα ένα τυχερό κοριτσάκι (γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου) που “ξέχασε” τα κλεμμένα όνειρα εκατομμυρίων άλλων παιδιών της ηλικίας της, να μην σκοτώνονται, να μην μένουν ανάπηρα από πολέμους, να μην διψούν, να μην πεινούν, να μην τα βιάζουν, να μην τα οδηγούν σε γάμο, στην πορνεία, να πηγαίνουν σχολείο.

Κένυα: Έλλειψη νερού, ένα αγοράκι πίνει βρώμικο νερό.

Η Γκρέτα τέλος θα ήταν πραγματικά / πρακτικά χρήσιμη εάν έπειθε τους οπαδού της να πουν “απεταξάμην των πλαστικών” (μετά τις “συγκεντρώσεις της Παρασκευής”, πολλά τα πλαστικά απορρίμματα).

Υποβρύχιος καθαρισμός του Βοσπόρου (πρότζεκτ: Zero Waste Blue).

* “Η 16χρονη Τούνμπεργκ αναπτύχθηκε με όλους τους κανόνες της “πολιτικής ορθότητας” και της ‘βιομηχανίας ειδώλων’. Σχεδόν παιδί κάτι που την κάνει συμπαθή ενώ ταυτόχρονα της εξασφαλίζει το ακαταλόγιστο, κορίτσι σε μια εποχή κηρυγμένου πολέμου στην πατριαρχία, με επιθετικό λόγο και μούτες που συνάδουν με την κουλτούρα της ανυπακοής. Θα σώσει τον κόσμο; Οχι βέβαια. Το πολύ να διασώσει επικοινωνιακά κάποια συνέδρια (Πέπη Ραγκούση).

* “Η πραγματική Γκρέτα, όμως, είναι ένα υστερικό κοριτσάκι, με ύφος που σου επιτρέπει εύκολα

να τη φαντάζεσαι με στολή της Hitlerjugend και η οποία, σε ρόλο Ιωάννας της Λωρραίνης για τον πλανήτη και την οικολογία, αποφάσισε να σώσει τον κόσμο. Είναι το προϊόν της διασταύρωσης του σκανδιναβικού καλβινισμού με την παλαβή Αριστερά, που μόνο στη Σουηδία θα μπορούσε να υπάρξει στην τέλεια μορφή του, εκεί όπου το χιούμορ είναι άγνωστο και, δυστυχώς, ακατάληπτο. Αν κάποιοι της έκλεψαν την παιδική ηλικία, φοβάμαι ότι αυτοί είναι μάλλον οι γονείς της (ηθοποιοί αμφότεροι), που προφανώς μετέχουν στην παραγωγή της παράστασης και την υποστηρίζουν. Υπό άλλες συνθήκες, εκείνοι που σήμερα την αποθεώνουν θα μιλούσαν για εκμετάλλευση ενός «αθώου παιδιού», αλλά εδώ ο σκοπός είναι αγαθός και αγιάζει το μέσον” (Στ. Κασιμάτης).

Τέλος οι Anonymous προειδοποίησαν την Γκρέτα Τούνμπεργκ με νέο μήνυμα (5/10) αφήνοντας υπονοούμενα για χειραγώγηση του αγώνα της από μεγάλα συμφέροντα, τα οποία ως μοναδικό σκοπό έχουν την αποκόμιση τεράστιων κερδών.

Γενικώς πρέπει να επισημανθεί ότι η ελπίδα δομείται πάνω στον έλεγχο του θυμικού και την ενεργοποίηση της λογικής. Τότε θα γίνει και πασιφανές ότι όποιος πιστεύει ότι η ζωή δεν θα του κλέψει όνειρα είναι βαθιά νυχτωμένος...

Ανάπλαση Πλατείας Εξαρχείων (26/9).

Εργατοπατέρες...

Ένα από τα κύρια αιτήματα της απεργίας της 2/10 (πολύ μικρή συμμετοχή με συγκεντρώσεις τύπου “3 και ο κούκος”) ήταν η κατάργηση της διάταξης που προβλέπει ότι για την προκήρυξη κινητοποιήσεων θα πρέπει να υπάρχει η σύμφωνη γνώμη του 50% + 1 των μελών ενός πρωτοβάθμιου σωματείου, επικυρωμένη δια ηλεκτρονικής ψηφοφορίας. Τι πιο λογικό / αμεσο- δημοκρατικό να διαπιστώνεται ότι η απεργία να έχει τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας των εργαζομένων. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι “σφραγιδοκράτορες”, οι γνωστοί μας σε όλους εργατοπατέρες χάνουν το προνόμιο της απόφασης και την αβάντα της προσωπικής διαπραγμάτευσης (και κάτω από το τραπέζι και ιδιοτελώς...).

Προσοχή, η διάταξη δεν αφορά τις Ομοσπονδίες, ούτε σωματεία με εθνική διασπορά μελών όπως παράδειγμα οι Τράπεζες. Για να γίνει απεργία σε μία τράπεζα δεν απαιτείται η σύγκληση γενικής το διοικητικό συμβούλιο του σωματείου συνέλευσης και η ψηφοφορία των μελών, αποφασίζει σχετικά. Και για να λέμε τα πράγματα μετ’ όνομά τους, αυτοί που πλήττονται κυρίως από τη συγκεκριμένη ρύθμιση είναι οι αριστεροί εργατοπατέρες που μπορούσαν να κηρύξουν απεργία και να φέρουν για “περιφρούρηση” της το ΠΑΜΕ κρατώντας την επιχείρηση κλειστή (γνωρίζω περιπτώσεις που αυτή η πρακτική έδωσε το τελειωτικό κτύπημα στην επιχείρηση ή την οδήγησε σε μετεγκατάσταση της στο εξωτερικό). Τα περί φακελώματος των συνδικαλιστών με το ηλεκτρονικό αρχείο σε κάνει να διερωτάσαι, για ποιο λόγο κάποιος να θέλει να μένει στη σκιά η συνδικαλιστική του δράση; Αλληλούια...

* “Άκου συνδικαλιστάκο… Λίγες σκιές στον δρόμο σε μια ακόμα απεργιακή κινητοποίηση με στόχο τι; Να κλείσεις το Κέντρο και να χαθούν μεροκάματα; Όλοι σε ξέρουν πώς εκμεταλλεύεσαι την εξουσία σου. Αλλά το μεγαλύτερο κακό που έχεις κάνει είναι ότι σκότωσες κάθε δίκαιο αίτημα των εργαζομένων, εξευτελίζοντας την έννοια της εύλογης διαμαρτυρίας και της πρέπουσας αγωνιστικής κινητοποίησης” (Χρ. Μιχαηλίδης).

* “Επιτέλους! Αυτή, δηλαδή η προχθεσινή, ήταν μια απεργία που είχε νόημα και σκοπό. Μια απεργία που δεν έγινε για το στενό συμφέρον του ενός ή του άλλου κλάδου, αλλά για το κοινό καλό και το γενικό συμφέρον. Διότι ο μόνος λόγος για τον οποίο έγινε η απεργία (η αργία, για να μην κοροϊδευόμαστε) ήταν επειδή, με τις ρυθμίσεις του αναπτυξιακού νομοσχεδίου που θα φέρει η κυβέρνηση, προωθείται ο εκδημοκρατισμός του συνδικαλισμού – γιατί αυτό σημαίνει να αποφασίζει η πραγματική πλειοψηφία των εργαζομένων την απεργία και όχι οι κλίκες κομματόσκυλων που προστατεύονται από ευνοϊκή νομοθεσία. Χάρη στην προχθεσινή απεργία, αυτό έγινε αντιληπτό από τους περισσότερους. Εύγε λοιπόν στη ΓΣΕΕ για τη λαμπρή υπηρεσία που προσέφερε! Τους άξιζε η αργία. Χαλάλι τους” (Στ. Κασιμάτης).

Τέλος μια αξιομνημόνευτη κατηγορία εργατοπατέρων είναι αυτών της ΠΟΕ-ΟΤΑ. Αποφάσισαν απεργιακές κινητοποιήσεις (22-23/9) αντιδρώντας σε διάταξη του αναπτυξιακού νομοσχεδίου (άρθρο 179) που δίνει τη δυνατότητα σύναψης δημόσιων συμβάσεων με ιδιώτες των υπηρεσιών Καθαριότητας, Ηλεκτροφωτισμού και Πρασίνου των δήμων.

Με λίγα λόγια θέλουν να συνεχίσουν οι δήμοι να “δουλεύουν λουφάροντας”. Ξέρετε πως δουλεύουν; Θυμάστε εκείνα τα αλήστου μνήμης συνεργεία του ΟΤΕ όπου όλες οι βλάβες διορθώνονταν από πολυμελή συνεργεία κατά προτίμηση τα Σαββατοκύριακα για να λαμβάνουν υπερωρίες και εξαιρέσιμα μεροκάματα: Να μην ξεχάσω, ο οδηγός που τους μετέφερε κάθονταν και κοιτούσε (καθεστώς σε όλες το Δημόσιο)... Σήμερα το συνεργείο της Cosmote είναι μονομελές. Ένα μικρό βανάκι, με μια σκάλα στην οροφή του και οδηγό τον επιδιορθωτή της βλάβης. Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, όταν τους κόβουν κάποιο αδικαιολόγητο επίδομα, ο λαός βγαίνει στους δρόμους, ενώ παράλληλα αφήνουν να συντηρούνται ζημιογόνες καταστάσεις στο Δημόσιο, τις οποίες στην ουσία / τελικώς αυτοί οι ίδιοι καλούνται να τις πληρώσουν. Οι αυτόβλακες...

Παρακαλώ, μην μου διαμαρτυρηθεί κανείς προσωπικά. Γνωρίζετε ότι γνωρίζω τα πράγματα από μέσα... Φοβούμαι όμως ότι δεν θα αποφύγω να αναφερθώ σε μια τραγελαφική ιστορία “δημοτικης τεμπελχανάδικης μετριοκρατίας” που έλαβε χώρα κάτω από το σπίτι μου πριν λίγους μήνες.

En Marche / Εμπρός.

Όταν στις 7/5/17 ο Εμανουέλ Μακρόν εξελέγη Πρόεδρος της Γαλλίας, εξέφρασα την άποψη ότι επρόκειτο για την 1η νίκη των Πολιτών ενάντια στο εθνολαϊκισμό, του οποίου η επέλαση φαίνονταν ως μη αναστρέψιμο γεγονός (στην συγκεκριμένη περίπτωση τον ακροδεξιό). Η επιβεβαίωση ήλθε με την έκτοτε υποχώρηση γενικώς σε όλη την Ε.Ε. των λαϊκιστικών κινημάτων (αριστερών και δεξιών), τα δε δεινά που αυτά επέφεραν να είναι πλέον αυταπόδεικτα. Αλλά και με το γεγονός ότι οι ευρωεκλογές της 26/5 ανέδειξαν ένα από τα πιο φιλοευρωπαϊκά και μετριοπαθή κοινοβούλια της Ε.Ε.

Η τελευταία διάσκεψη του G7 (Γαλλία, 24-26/8/19) ανέδειξε τον πρόεδρο Μακρόν τον αισιόδοξο ρεαλιστή φιλελεύθερο ευρωπαϊστή και ως διεθνή ηγέτη. Φορέας της ευρωπαϊκής ενότητας ο Μακρόν, της τελευταίας άμυνας μιας ιστορικής συνείδησης η οποία επιτάσσει την ορθολογική συνεργασία και τους κοινούς θεσμούς για τις προκλήσεις που υπερβαίνουν τα εθνικά μεγέθη. Και αυτό σε μια περίοδο κατά την οποίαν οι βασικές αρχές του φιλελεύθερου διεθνούς συστήματος (κοινοβουλευτική δημοκρατία, διατλαντική συνεργασία, πολυμερείς θεσμοί, ελεύθερο εμπόριο) πλήττονται από εθνολαϊκιστές, αλαζόνες δημαγωγούς ηγέτες (κυρίως των ΗΠΑ και Βρετανίας).

Ο Μάκρον κατόρθωσε να θέσει την Γαλλία ξανά στο προσκήνιο. Τείνει όχι μόνον να εκτοπίσει την Γερμανική πρωτοκαθεδρία, επαναφέροντας στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα την δυναμική του γαλλό – γερμανικού άξονα, αλλά και να διεκδικεί σημαντικό ρόλο στην διεθνή πραγματικότητα. Αυτό δείχνουν άλλωστε και οι σκληρές αντιπαραθέσεις του με τον αλλοπρόσαλλο Τραμπ για τον εμπορικό πόλεμο και και την κλιματική αλλαγή. Στην Ευρώπη, η με τις “ενισχυμένες” ευρωπαϊκές αντιλήψεις νέα πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, δεν είναι τυχαίο ότι εντέλει αποτελούσε πρόταση του Μακρόν, όπως επίσης του πιστώνεται και η επιλογή του Βέλγου Σαρλ Μισέλ για την προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Αλλά και η Γαλλίδα νέα πρόεδρος της ΕΚΤ Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία κατά γενική εκτίμηση θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην προοπτική της ευρωπαϊκής ενοποίησης, τελικά συμπληρωματικά στις επιδιώξεις του Μακρόν θα λειτουργήσει.

Και για να επισημάνω την σημερινή σχετική κατάσταση θα υπενθυμίσω ότι αυτό που βαρυγδούπως αναφέρεται ως “δήλωση Ε.Ε. - Τουρκίας για το μεταναστευτικό προσφυγικό” είναι συμφωνία κρατών μελών της Ε.Ε. με την Τουρκία. Όσον αφορά τα περί “κοινών συνόρων” κλπ. είναι περισσότερο για να τροφοδοτούν τις μεγαλοστομίες του Ανάξιου.

Στην Γαλλία το αεράκι ελπίδας πρωτοφύσηξε με την ίδρυση από τον Μακρόν του κινήματος / κόμματος “En Marche” (6/4/2016). Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού το “Εμπρός” δόθηκε με την εκλογή του Μητσοτάκη στην προεδρία της ΝΔ (10/1/2016). Και άρχισε το ξήλωμα του λαϊκίστικου μοντέλου εξουσίας αυτού που καθιστά δύσκολη την απομάκρυνσή των λαϊκίστικων κυβερνήσεων. Δύσκολή φάνταζε στην Ελλάδα η απομάκρυνση της Παραφύση (κέρδισε 2 εκλογικές αναμετρήσεις και 1 Δημοψήφισμα), όπως σήμερα στην Ουγγαρία του Ορμπάν (και αυτός κέρδισε 3 συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις) και των λαϊκιστών στην Πολωνία (οι δημοσκοπήσεις προβλέπουν την 2η συνεχόμενη εκλογική νίκη). Για τον λόγο αυτό και η ερώτηση προς τον Αλέκο Φλαμπουράρη: “Γιατί και πως τα καταφέρατε να χάσετε;”.

Και άρχισε το ξήλωμα του προσωπικού “χαρίσματος” του Νηπίου δημοσκοπικά καταγεγραμμένο στην απάντηση της ερώτησης “ποιος είναι ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός”. Και άρχισε το ξήλωμα της ζωτικής για την πολιτική επιβίωση του Νηπίου στρατηγικής πόλωσης. Σε αυτήν που διαιρεί την κοινωνία σε “λαό” και “προνομιούχους / κατεστημένο”, ο Μητσοτάκης αντέταξε το “ανάπτυξη για όλους”, διότι γνώριζε ότι τελικά όλα θα κριθούν στο πεδίο της οικονομικής ανάπτυξης. Και άρχισε να γίνεται πλέον εμφανής, να αποκαλύπτεται η περιστολή των δημοκρατικών θεσμών, η προσπάθεια άλωσης του κράτους δια της κομματικοποίησής του.

Η εξ αρχής πολιτικά ευφυής άρνηση του Μητσοτάκη να πέσει στην παγίδα του Νηπίου, δηλαδή να μην τον ακολουθήσει στην πολιτική πόλωσης, αποτυπώθηκαν και δημοσκοπικά, στην σταθερά καθοδική πορεία της δημοτικότητας τόσο του Νηπίου όσο και της Παραφύση. Μετά την εκλογική νίκη του (7/7), η οποία συνιστά και την πρώτη μεγάλη ήττα του λαϊκισμού στην Ευρώπη, ο Μητσοτάκης ανέλαβε προσωπικά την αποστολή να επανασυστήσει την Ελλάδα στον Κόσμο, ως μια χώρα στην οποία αξίζει πλέον να ζει και να επενδύει κανείς.

Σήμερα την εποχή της 4ης βιομηχανικής επανάστασης το “εμπρός” δεν ταυτίζεται με τις έννοιες της αλλαγής του εκσυχρονισμού ή της μεταρρύθμισης, ταυτίζεται με την έννοια της μεταμόρφωσης.

Σχετικά έχω αναφερθεί στην ανάρτηση “Αλλαγή και μεταμόρφωση” της 3/1/2012, αλλά και εμμέσως στην ανάρτηση “Στοχαζόμενος την αστερόσκονη” της 18/1/2013. Όταν μιλάμε για μεταμόρφωση σκεφθείτε την πεταλούδα. Κοσμολογικά / αστρολογικά η “εποχή του Κριού” ταυτίζεται με την κάμπια. Ο “οικουμενισμός” του Μ. Αλεξάνδρου προαναγγέλλει την “εποχή του Ιχθύος” που ταυτίζεται με την χρυσαλίδα, το μήνυμα της οποίας σχηματοποιείται από την διδασκαλία του Χριστού (Ι.Χ.Θ.Υ.Σ.). Η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας έργο 2 πρώην εχθρών σηματοδοτεί την “εποχή του Υδροχόου” στην οποία μόλις εισήλθαμε (πριν περίπου 60 χρόνια / ταυτίζεται με την πεταλούδα / η κάθε “εποχή” αναφέρεται σε μια χρονική περίοδο 2200 περίπου ετών).

Επισήμανση: Δομικό στοιχείο του πολίτη αποτελεί η άρνηση κάθε είδους μεσσιανισμού. Δηλαδή της έννοιας ότι υπάρχει ένας άνθρωπος με τόσο εξαιρετικές ικανότητες που μπορεί να φέρει αποτελέσματα τα οποία αδυνατεί να δώσει ένα οργανωμένο πολιτικό σύστημα. Αναγνωρίζει / αποδέχεται όμως ότι σε περιόδους κρίσης της πολιτικής διάρθρωσης, δομών και κουλτούρας δύναται να υπάρξουν πολιτικά πρόσωπα “μοχλευτές” της ανάταξης. Στην Ε.Ε. ως τέτοια πρόσωπα παρουσιάζονται η Μέρκελ η οποία “μόχλευσε” την ανάταξη της δημοσιονομικής πειθαρχίας και σήμερα ο Μακρόν ο οποίος “μοχλεύει” την ανάταξη της πορείας προς την ευρωπαϊκή εμβάθυνση / ενοποίηση (βέτο της Γαλλίας συνεπικουρούμενης από την Ολλανδία και την Δανία στην είσοδο της Αλβανίας και της Β. Μακεδονίας στην Ε.Ε. με “έκπτωση όλων των άλλων κριτηρίων πλην των πολιτικών σκοπιμοτήτων”). Εγχωρίως ως τέτοιο πρόσωπο παρουσιάζεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Π.Α.Μ.Ε. αυτόβλακες...

Στην φωτογραφία, ένας αυτόβλακας του ΠΑΜΕ που συμμετείχε στην διαδήλωση κατά της επίσκεψης του Μάικ Πομπέο (5/10), κτυπά με κλωτσιά “καρατέκα” έναν αστυνομικό των ΜΑΤ. Τα επεισόδια. Ξεκίνησαν όταν κάποιοι από τους μετέχοντες στην διαδήλωση αποφάσισαν να πετάξουν μπογιές στο άγαλμα του Τρούμαν στη λεωφόρο Βασ. Κωνσταντίνου και η αστυνομία προκειμένου να τους απωθήσει έκανε χρήση χημικών.

Σχετικές επισημάνσεις: Το ΚΚΕ λόγω έλλειψης “προσωπικού” για την στελέχωση της “θυγατρικής” του ΠΑΜΕ αποφάσισε την περαιτέρω εκπαίδευση του προσωπικού της. Τα αποτελέσματά της φωτογραφήθηκαν...

Αν διερωτάστε γιατί τόσο μίσος κατά του Αμερικανού Προέδρου Τρούμαν; Γιατί στις 12 Μαρτίου 1947 εξήγγειλε το ομώνυμο δόγμα με το οποίο χορηγήθηκε στην Ελλάδα στρατιωτική βοήθεια ύψους 400 εκατομμυρίων δολαρίων για να αντιμετωπίσει την κομμουνιστική απειλή.

Η Λιάνα η Κανέλλη, αυτή που έφαγε το “χαστούκι” σε πανελλήνια μετάδοση (θυμάστε) επικρότησε την ενέργεια αναφέροντας σε πανελλήνια μετάδοση ότι και αυτή το ίδιο θα έκανε. Εδώ βρήσκει την εφαρμογή της η ρωσική παροιμία “Βάρα την, αυτή ξέρει ...”

Πολιτιστικά και πολιτισμικά.

“ Identity politics”

Η σχετικοποίηση των πάντων από την μεταμοντέρνα λαίλαπα, δηλαδή επί της ουσίας η κατάργηση της διάκρισης ανάμεσα στο αντικειμενικό και το υποκειμενικό και η επιβολή του δευτέρου, δυνητικώς οδηγεί προς την ακύρωση της πραγματικότητας δια της άρνησής της. Επακόλουθό της και η λεγόμενη “πολιτική των ταυτοτήτων / Identity politics”, μια δυνητικώς επικίνδυνη πολιτισμική παλαβομάρα.

Αυτό συμβαίνει και με την έννοια της “ταυτότητας φύλου”. Η υποκειμενική αντίληψη του φύλου, επινοεί καινούργιες “ταυτότητες φύλου”, με επιδίωξη να εκτοπίζει την αντικειμενική πραγματικότητα του βιολογικού φύλου και την κατάργηση των 2 φύλων (άρρεν – θύλη).

Ο Στ. Κασιμάτης αναφέρει μερικά παραδείγματα ποικιλιών φύλου, που ανακάλυψε εξερευνώντας τις ειδικές ιστοσελίδες στο Ιντερνετ: “Autogender” είναι όταν το φύλο σου είναι τελείως προσωπικό και ξεχωριστό – sui generis, θα λέγαμε. “Genderfuzz’ είναι όταν έχεις περισσότερα από ένα φύλα και είναι τόσο μπερδεμένα, ώστε ούτε εσύ ο ίδιος ξέρεις τι είσαι. “Oneirogender» (το καλύτερό μου!) είναι όταν ονειρεύεσαι, χωρίς να κοιμάσαι, ότι έχεις ένα φύλο, αλλά χωρίς να νιώθεις την πίεση ή την επιθυμία να γίνεις αυτό το φύλο.

Όσο για σας τους οπισθοδρομικούς που ακολουθείται την πραγματικότητα του βιολογικού φύλλου, η “Identity politics” έχει φροντίσει πριν από σας για σας. Ανήκετε στο φύλο με την ονομασία “apagender”. Ανήκετε, δηλαδή, σε εκείνους που είναι τόσο σίγουροι για το φύλο τους, ώστε νομίζουν ότι δεν υπάρχει λόγος να ερευνήσουν την ταυτότητά του. Αντιλαβού;

Προσφάτως Βρετανικό δικαστήριο κλίθηκε να αποφασίσει τι τελικά είναι, μητέρα η πατέρας; Μια γυναίκα transgender / διεμφυλική κατά την χειρουργική “αποκατάσταση” του “φύλλου” της (το γράφω με 2 λ υπονοώντας “φύλο στον άνεμο”) κράτησε την μήτρα της. Γονιμοποιήθηκε με τεχνική γονιμοποίηση, γέννησε με καισαρική και στο δικαστήριο προσέφυγε για να χαρακτηριστεί ως πατέρας ή γονέας αντί του “μητέρα” που ήταν καταχωρημένος. Το δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή του αποφασίζοντας ότι είναι η “μητέρα” (καημένο παιδάκι). Αλληλούια...

Διαβάστε και αυτό: Της έστειλε φωτογραφία τo πέος του και εκείνη του απάντησε στέλνοντας το δικό της που ήταν… μεγαλύτερο (29/9 https://www.facebook.com/GazzettaPlus/ )

* “Μια καλή διέξοδος, αν ποτέ μπλέξετε με τρελούς που δεν πείθονται ότι το φύλο σας μπορεί να είναι αυτό που φαίνεται (ακριβέστερα, αυτό που θα φαινόταν αν κατεβάζατε το βρακί σας) είναι ο αυτοπροσδιορισμός που χρησιμοποιώ εγώ, για να εκνευρίζω τους υπερευαίσθητους προοδευτικούς περί το θέμα: Είμαι μια λεσβία αιχμαλωτισμένη μέσα στο σώμα ενός άνδρα, οπότε δεν έχω λόγο να παραπονούμαι... (Στ. Κασιμάτης).

Ευρωκοινοβούλιο 23/9/2019.

Ψήφισμα που καταδικάζει τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το Ναζισμό και τον Κομμουνισμό ενέκρινε η Ευρωβουλή τονίζοντας ότι ο Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος υπήρξε άμεσο αποτέλεσμα του Γερμανοσοβιετικού συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ.

Το ψήφισμα κατατέθηκε από τις παρατάξεις σχεδόν ολόκληρου του πολιτικού φάσματος (από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, τους Συντηρητικούς Μεταρρυθμιστές και τους Φιλελεύθερους, μέχρι τους Πράσινους και τους Σοσιαλδημοκράτες και επικυρώθηκε με 535 ψήφους υπέρ, 66 κατά και 52 λευκά.
Το ψήφισμα χαρακτηρίζει την ΕΣΣΔ (σταλινική) συνυπεύθυνη με τη ναζιστική Γερμανία για το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και εισηγείται σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ να κηρύξουν την 23η Αυγούστου (ημέρα κατά την οποία υπεγράφη πριν από 80 χρόνια το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ) ως “Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων των Ολοκληρωτικών Καθεστώτων” τόσο σε εθνικό όσο και σε επίπεδο Ε.Ε. Είχε προηγηθεί στις 23 Αυγούστου κοινή διακήρυξη των κυβερνήσεων Ρουμανίας, Πολωνίας, Εσθονίας, Λιθουανίας και Λετονίας (χώρες θύματα του σταλινισμού), που καταδίκαζε όσους επιχειρούν να “απαλλάξουν” τις ολοκληρωτικές ιδεολογίες από τα εγκλήματά τους. Επίσης καλούσε τις χώρες της Ευρώπης να στηρίξουν “ηθικά και υλικά” την προσπάθεια να διατηρηθεί ζωντανή η μνήμη αυτού του τραγικού κεφαλαίου της ευρωπαϊκής ιστορίας ζητώντας “συντονισμένη δράση” για την “πιο αποτελεσματική καταπολέμηση των εκστρατειών παραπληροφόρησης” και της χειραγώγησης της Ιστορίας.

Επί τη ευκαιρία δια του ιστορείν (“Ο Λένιν στο τρένο” της Catherine Merridale), ας υπενθυμίσουμε και στους Λενινιστές το Μπρεστ – Λιτοσφκ.

Στις 9 Απριλίου του 1917, 32 Ρώσοι μεταξύ των οποίων κεντρικό πρόσωπο είναι ο Λένιν (Βλαντιμίρ Ιλίτς Ουλιάνοφ), βρίσκονται στον σιδηροδρομικό σταθμό της Ζυρίχης, με τελικό προορισμό την επαναστατημένη Αγία Πετρούπολη (με το γνωστό πλέον “σφραγισμένο βαγόνι”). Στον σταθμό βρίσκονταν Ρώσοι εμιγκρέδες “σύντροφοι” τους, εξορισμένοι και αυτοί από τον τσάρο Νικόλαο, για να τους γιουχάρουν ως προδότες και πράκτορες των Γερμανών.

Βρισκόμαστε στην εποχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του τέλους των αυτοκρατοριών. Η Ρωσία πολεμά στο πλευρό της Αντάντ (Γαλλία, Βρετανία, Σερβία, Ιταλία, Ελλάδα, Βέλγιο, Ιαπωνία, Ρουμανία, ΗΠΑ) έχοντας αντίπαλο τη συμμαχία των Κεντρικών Δυνάμεων (Γερμανική, Αυστροουγγρική, Οθωμανική Αυτοκρατορία, Βουλγαρία καθώς και όλες τις εξαρτώμενες από τις αυτοκρατορίες χώρες όπως Φινλανδία, Λιθουανία, Αζερμπαϊτζάν, Λευκορωσία, Πολωνία και άλλες).

Τον Απρίλιο του 1917, ο τσάρος Νικόλαος Β΄ έχει “παραιτηθεί”, η χώρα είναι διαλυμένη από την πείνα, τον πόλεμο, τη διαφθορά και τις συγκρούσεις. Η προσωρινή κυβέρνηση του πρίγκιπα Λβοφ και του σοσιαλιστή Κερένσκι προσπαθεί να συγκεράσει πολιτικές αντιθέσεις, να επαναφέρει μια στοιχειώδη τάξη και προσπαθεί να βρει τον δρόμο προς μια συναινετική, αστική δημοκρατία. Οι στόχοι τους δεν ταιριάζουν με τις επιδιώξεις του Λένιν, ο οποίος αντιλαμβάνεται τα γεγονότα ως μοναδική ευκαιρία για την απόλυτη επικράτηση των μπολσεβίκων. Τελικά επικράτησαν οι μπολσεβίκοι, γεγονός αβέβαιο εάν ο κάιζερ Γουλιέλμος Β΄, δεν είχε επιτρέψει στον Λένιν να επιστρέψει στην Αγία Πετρούπολη. Για τον κάιζερ και τις Κεντρικές Δυνάμεις ήταν καθοριστικής σημασίας ζήτημα η αποχώρηση της Ρωσίας από την Αντάντ. Σύμφωνα με τις πηγές της εποχής, η γερμανική Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση πληροφόρησε σχετικά το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών: “Η είσοδος του Λένιν στη Ρωσία ήταν επιτυχής. Εργάζεται εξ ολοκλήρου κατά τις επιθυμίες μας”.

Ο Λένιν γνώριζε ότι θα κατηγορηθεί από τους εξορισμένους “συντρόφους” του ως προδότης και για τον λόγο αυτό από την πρώτη στιγμή που επιβιβάστηκε στο τρένο προσπάθησε να επιβάλλει την δική του ερμηνεία στα γενόμενα με αποδέκτες τους “συντρόφους”, τους αντιπάλους και τον λαό (έκτοτε πολλά γράφτηκαν, σε άρθρα και βιβλία, προς υπεράσπισίν του...).

Τελικώς οι μπολσεβίκοι υπό την ηγεσία του Λένιν δεν υπέγραψαν μόνο μια συνθήκη ειρήνευσης με τις κεντρικές Δυνάμεις στο Μπρεστ - Λιτόσφκ (3/3/1918). Δια της συνθήκης παρέδιδαν στις Κεντρικές Δυνάμεις την Λιθουανία και την Πολωνία. Συμφωνούσαν την εκκένωση υπό των ρωσικών στρατευμάτων των Λετονίας, Εσθονίας, Φινλανδίας και Ουκρανίας. Επίσης στην παράδοση της Υπερκαυκασίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, καθώς και κατάπαυση κάθε μπολσεβικικής προπαγάνδας εντός των παραπάνω εδαφών των Κεντρικών Δυνάμεων.

Εν ολίγοις ο σύντροφος Λένιν παρέδωσε το 25% των ρωσικών εδαφών, πληθυσμών, βιομηχανίας και το 10% των πλουτοπαραγωγικών πηγών της πρώην τσαρικής αυτοκρατορίας και επιπλέον 6 δισ χρυσά μάρκα. Είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι ο λαός, στο όνομα του οποίου γίνονται οι κάθε είδους “επαναστάσεις” τις πληρώνει τελικά / πάντα πολύ ακριβά.

Το ευτυχές για τον ρωσικό λαό ήταν ότι οι Κεντρικές Δυνάμεις ήταν οι ηττημένες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και υπό τους όρους της συνθήκης των Βερσαλλιών (η συνθήκη ειρήνης , 28/6/19190) τα συνομολογημένα στο Μπρεστ-Λιτόφσκ θα θεωρούνταν άκυρα. Σύντροφοι,το θέμα είναι ότι ο Λένιν δεν το ήξερε αυτό όταν υπέγραφε...

(“Ο Λένιν στο τρένο”, της ιστορικού Κάθριν Μέριντεϊλ. Σταχυολόγηση από την βιβλιοπαρουσίαση της Σίσυς Αλωνιστιώτου.

https://www.kathimerini.gr/1040634/article/politismos/vivlio/otan-o-lenin-anevhke-sto-treno-ths-istorias ).

Γενικό συμπέρασμα: Η Ιστορία κάνει “τζιζ” για τους κομμουνιστές και τα της αριστεράς παρακλάδια του. Για τον λόγο αυτό και επέβαλαν στις λαϊκές μάζες ΚΔΩΑ το σύνθημα: Αφήστε την Ιστορία και πιάστε το Παραμύθι (ως μύθευμα)...

Έντυπη

Για τον “Δημήτρη”

* Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έγραψε για τον Δημ. Χαντζόπουλο με αφορμή την έκθεσή του με τίτλο “Και διηγώντας τα να γελάς” (ΤΑ ΝΕΑ 28-29/9).

“Έκανα μια άσκηση. Από έναν μεγάλο αριθμό σκίτσων του Δημήτρη Χαντζόπουλου απέσπασα τους υπότιτλους που υπάρχουν στα περισσότερα έργα του και άφησα χωριστά το εικαστικό μέρος. Επιβεβαίωσα την αίσθηση που είχα. Τα "λόγια" λειτουργούν και από μόνα τους. Θα μπορούσαν να είναι ένα καίριο σχόλιο χωρίς εικαστική υποστήριξη. Ένα σχόλιο με μεγάλη πυκνότητα, in media res, στην καρδιά του θέματος, στις μη ορατές δια γυμνού οφθαλμού αλλά καίριες διαστάσεις του γεγονότος. Το ίδιο κατά μείζονα λόγο ισχύει για το εικαστικό μέρος. Αυτό έχει αυτοτελή εικαστική αξία, τις δικές του προφανείς ή λανθάνουσες αισθητικές αναγωγές και κυρίως έχει ενσωματωμένο ένα μεγάλο ζωγραφικό ταλέντο, συστηματική γνώση και σκληρή δουλειά στις λεπτομέρειες. Το πολιτικό σχόλιο συντελείται και με μόνο το εικαστικό μέρος. Αυτό φαίνεται στις περιπτώσεις, μάλλον λίγες, σκίτσων χωρίς υποτιτλισμό. Η σύνδεση όμως εικαστικού έργου και σχολίου λειτουργεί πολλαπλασιαστικά. Για την ακρίβεια προκαλεί μια καθηλωτική έκπληξη για το πώς είναι δυνατό να αναδεικνύεται με ένα σκίτσο -με τις συμβάσεις και τις ασυλίες του χιούμορ- η βαθύτερη σημασία των γεγονότων. Η σύνδεσή τους με καταστάσεις. Η πολιτική τους ουσία”.

(σσ.) Σήμερα ο Θίασος μετά τα 4 συναπτά γιουχαΐσματα του κοινού που τον οδήγησαν εκτός κεντρικής σκηνής, όπου επί 4,5 συναπτά έτη έπαιζε το έργο “Στην χώρα της Παραφύση”, ετοιμάζει ένα νέο έργο την “Τσιπριάδα”. Και στο νέο έργο θα κάνει το μοναδικό που ξέρει να κάνει. Θα ξανά προσπαθήσει να φλομώσει το φιλοθέαμον κοινόν με το της Αριστεράς “όπου φυσήξει ο άνεμος”, αρκεί εισιτήρια να κόβει....

Και μην ξεχνάτε: Η λαϊκίστικη πολιτική, απευθύνεται στο θυμικό των εκάστοτε δυσαρεστημένων, δεν χρειάζεται η λογική... Εάν θέλετε να το δείτε “in vivo” δεν έχετε παρά να ανατρέξετε στην συζήτηση που διεξήχθει στα πλαίσια της “ώρας του πρωθυπουργού”, ιδίως στις δευτερολογίες (Βουλή 4/10). Ο πρωθυπουργός απάντησε σε ερώτηση του Μπαρουφάκη για το μεταναστευτικό.

*Για τον Χατζόπουλο έγραψε και ο συνάδελφός του Ανδρέας Πετρουλάκης:

“Ο Δημήτρης Χαντζόπουλος ανήκει στην κατηγορία «σταυρόλεξο για πολύ απαιτητικούς». Ίσως ο πιο δύσκολος από όλους μας, εννοώ είναι ο γελοιογράφος που απαιτεί τη μεγαλύτερη εγρήγορση και συμμετοχή του αναγνώστη στα σκίτσα του. Αν τον ρωτήσεις σου λέει ότι δεν πρέπει να υποτιμάμε τον αναγνώστη, ότι πρέπει να εμπιστευόμαστε το κριτήριο και την παιδεία του. Για αυτό ο ίδιος παίρνει καθημερινά ρίσκα. Η γελοιογραφία από τη φύση της έχει ούτως ή άλλως θεμελιώδες συστατικό το ρίσκο – η διαρκής αναζήτηση της πρωτοτυπίας και του χιούμορ εμπεριέχει πάντα το ρίσκο να βρεθούν τα ανθρωπάκια σου στο κενό. Αλλά εκείνος αυτή την επισφάλεια την πολλαπλασιάζει διότι θεωρεί εκ προοιμίου ότι ο αναγνώστης του έχει γερές γνώσεις εγκυκλοπαιδικές, εικαστικών τεχνών, σινεμά, ιστορίας κ.λπ. και μπορεί να συνομιλήσει μαζί του με δύσκολες κοινές αναγωγές. Οι αναφορές των υπολοίπων από εμάς συνήθως είναι πιο κοινής λήψεως, πιο ποπ, ο φόβος μας μήπως δεν μας καταλάβουν οι αναγνώστες είναι μεγαλύτερος από του Χαντζόπουλου”.

Τιμής και επικαιρότητος ένεκεν...

Νόμπελ Οικονομίας 2019

Οι οικονομολόγοι Αμπχιτζίτ Μπανερτζί, Έσθερ Ντάφλο και Μάικλ Κρέμερ κέρδισαν το βραβείο Νόμπελ Οικονομίας 2019 διότι δημιούργησαν μια πειραματική προσέγγιση για την καταπολέμηση της παγκόσμιας φτώχειας (κάτι το ελπιδοφόρο για τον κόσμο μας αχνοφέγγει / το βραβείο για την Οικονομία, που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 9 εκατ. σουηδικών κορωνών - 830.000 ευρώ περίπου, προστέθηκε το 1969 από την κεντρική τράπεζα της Σουηδίας στην ομάδα των 5 βραβείων που θεσπίστηκαν σύμφωνα με την διαθήκη του Σουηδού βιομηχάνου Άλφρεντ Νόμπελ).

Η Γαλλοαμερικανίδα Ντάφλο είναι μόλις η δεύτερη γυναίκα που τιμάται με το βραβείο για την Οικονομία στα 50 χρόνια ιστορίας του, καθώς και η νεότερη καθώς είναι 46 ετών. Μοιράζεται το βραβείο και με τον γεννηθέντα στην Ινδία, Αμερικανό Μπανερτζί και τον επίσης Αμερικανό Κρέμερ.

“Οι φετινοί βραβευθέντες εισήγαγαν μια νέα προσέγγιση προκειμένου να δοθούν αξιόπιστες απαντήσεις για τους καλύτερους τρόπους για την καταπολέμηση της παγκόσμιας φτώχειας”, ανέφερε η Ακαδημία σε ανακοίνωση.

Σύμφωνα με την Ακαδημία, το έργο των τριών οικονομολόγων έδειξε πώς το πρόβλημα της φτώχειας μπορεί να αντιμετωπιστεί με το να διασπάται σε μικρότερα και πιο συγκεκριμένα ερωτήματα σε τομείς όπως η εκπαίδευση και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, καθιστώντας έτσι πιο εύκολη την αντιμετώπιση των προβλημάτων (πηγή: Liberal).

Οι “Καρυάτιδες” του Ελληνικού

Η αρχιτεκτονική πρόταση για το κτίριο, του ενός εκ των 2 διεκδικητών για την άδεια καζίνου στο Ελληνικό της, Mohegan Gaming Entertainment είναι εμπνευσμένη από τα αθηναϊκά αγάλματα και κυρίως τις Καρυάτιδες του Ερεχθείου και ονομάζεται Inspire Athens.

Παραθέτω 2 λόγους που καθιστούν την ανωτέρω πρόταση ως την πιο ενδιαφέρουσα...

Σχετικό: Βραχυκύκλωμα επιχειρήθηκε να προκληθεί την τελευταία στιγμή στον διαγωνισμό για το καζίνο του Ελληνικού. Στην εκπνοή της προθεσμίας υποβολής προσφορών, εμφανίσθηκε ένας 3ος παίκτης έκπληξη το Casino του Monte Carlo , ζητώντας την αναβολή του διαγωνισμού για να υποβάλει και αυτό προσφορά. Τελικώς οι 2 μέχρι τότε εμφανείς διεκδικητές ( Mohegan Gaming – ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ και Hard Rock International) υπέβαλαν κανονικά τις προσφορές τους ενώ το αίτημα αναβολής απορρίφθηκε και με την σύμφωνη γνώμη της κυβέρνησης. Τελικώς, τι να υποθέσω; Ότι πίσω από τις κωλυσιεργίες της Παραφύση κρύβονταν το Monte Carlo που θα είναι ένας από τους χαμένους με την λειτουργία του Ελληνικού και γενικώς του παραλιακού μετώπου; Τώρα εάν ενεργοποιηθεί / υλοποιηθεί και η υπάρχουσα πρόταση για πίστα αγώνων F1 στην περιοχή του Σκαραμαγκά, τότε κυριολεκτικά την βάψανε...

Κινηματογραφικής Κοινότητας Ν. Ιωνίας Βόλου, 37η περίοδος 2019-20 www.provoles.gr

“Το Μυστικό της Πέτρα – Petra”, Ισπανία, Γαλλία, Δανία, 2018, του Χάιμε Ροζάλες (προβολή 27/9).

Μια ταινία “πραγματεία” στην “καθαρή” - απόλυτη κακία. Μια κακία στην οποία ο υποκείμενός της άνθρωπος (ο “ανθρώπινος”), γίνεται / αποτελεί τελικώς και το θύμα της. Ο από “μηχανής θεός” αυτής της τραγωδίας συνήθως φέρει το όνομα “αστάθμητος παράγοντας” (αυτός που γενικώς επαναφέρει την ισορροπία).

Σχετικό: Με αφορμή την ταινία “Τζόκερ”ήρθαν στην δημοσιότητα ψυχολογικές έρευνες σχετικά με την “κακία” και την “παραβατική συμπεριφορά”. Σε αυτές επισημαίνεται ότι οι ενήλικες δικαιολογούν δυσκολότερα τις κακές συμπεριφορές. Τα παιδιά δεν διακρίνουν / δυσκολεύονται πολύ να διακρίνουν την διαφορά στα χαρακτηριστικά κάποιου που η συμπεριφορά του δεν ακολουθεί τους κοινωνικούς κανόνες. Επίσης σύμφωνα με τα ευρήματα στα τεστ που έγιναν, φάνηκε πως τόσο οι ενήλικοι όσο και οι ανήλικοι διακρίνουν ευκολότερα την καλοσύνη από την κακία.
Εν κατακλείδι αυτό το οποίο πρέπει να επισημανθεί είναι ότι το πρόβλημα δεν είναι που ένας επί της οθόνης ψυχολογικά διαταραγμένος κόβει εισιτήρια, αλλά ότι ψυχολογικά διαταραγμένες προσωπικότητες “κόβουν εισιτήρια” στην πολιτική σκηνή απανταχού...

Και ο δικός μας, ο Νήπιος ντε, αυτό που αντελήφθην από την ταινία είναι ότι “Πρόκειται για ταινία που δείχνει τη συστημική ταξική αδικία. Την αδικία που γεννά το ταξικό μίσος, την εξέγερση των από κάτω”.

Και προφητικός ο Δημήτρης (Χατζόπουλος). Το Νοέμβριο 2018 είχε δημοσιεύσει στην “Καθημερινή” την πιο κάτω γελοιογραφία.

“Πολύ Αργά για να Πεθάνουν Νέοι – Too Late to Die Young”, Αρεντινή, Χιλή, Βραζιλία, Ολλανδία, Κατάρ, 2018. της Ντομίνγα Σοτογιάρ (προβολή 18/10).

Μια ταινία η οποία “εντίμως” δομείται στην χρήση του “κινηματογραφικού πραγματικού χρόνου” (δεν γνωρίζω εάν αποτελεί την πιο δόκιμη έκφραση / “ανέντιμη” και για αυτό κουραστική η προσχηματική / κουλτουριάρικη χρήση του). Μια κινηματογραφική αφήγηση σχετικά αργόσυρτη, η οποία όμως επιτυγχάνει να εντάξει χωρίς πολλά λόγια, διακριτικά, αποτελεσματικά τον φιλεσίν θεατή στον ρυθμό της, στην ιστορία της. Στον ρυθμό της καθημερινότητα μιας ιδιότυπης κοινότητας , που όσο προχωράει η ιστορία βλέπουμε ότι είναι μια καθημερινότητα γεμάτη “ρωγμές”... (η συνέχεια επί της οθόνης).

“Βλέπει Πανοραμικά - Overview Effect”

“Βλέποντας πανοραμικά” το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης γίνεται εφέτος 60 ετών (31/10 – 10/11).

Η φετινή θεματική του το “Overview Effect - Βλέπει Πανοραμικά” στοχεύει στο μέλλον. Ένας όρος που πρωτοχρησιμοποιήθηκε το 1987 από τον συγγραφέα Φρανκ Γουάιτ για να περιγράψει τα πρωτόγνωρα συναισθήματα που βιώνουν οι αστροναύτες όταν αντικρίζουν τη Γη από το διάστημα και αντιλαμβάνονται τον κόσμο ως μια ενιαία ύπαρξη που περιλαμβάνει τα πάντα.

Επετειακές...

Σαν επιδόρπιο

Φθινόπωρο,τις / ντομάτες αφήστε, των /

μαρουλιών καιρός (Χαϊκίζων όπως πιθηκίζων...)

Ευειδής παραγωγός μαρουλιών στο χωράφι της, κοιτάζει για τον καιρό...

Seedrinker