Τελικά το αυτό-ανοήτο,
επιβάλλεται ως αυτονόητο.
Υπάρχουν οι βλάκες εκ φύσεως
(βιολογικό δεδομένο), τους οποίους πρέπει
να περιβάλλουμε με την προσήκουσα
κατανόηση. Υπάρχουν όμως και αυτοί οι
οποίοι λειτουργούν σαν βλάκες, απόρροια
του κοινωνικού δεδομένου μιας “ανέμελης”
αγραμματοσύνης, αλλά και ενός ηθικού,
αυτού της κακοήθειας ( δομικά στοιχεία).
Αυτούς είναι που ονοματίζω “αυτόβλακες”.
Το
επαχθέστερο είναι ότι
η αυτοβλακεία αποτελεί “στάση ζωής”
/ “τρόπος
ζωής”, και
ως εκ τούτου και δύσκολη
η
Θεραπεία
της.
Δηλαδή
ο τρόπος οργάνωσης της υλικής, ψυχικής
και πνευματικής ζωής του
αυτόβλακα είναι με
τέτοιο τρόπο οργανωμένη,
ώστε
το πράττειν,
η συμπεριφορά του να
υποστηρίζει
το προκρινόμενο
ως επωφελέστερο
σχέδιο
για
την προσωπική ανέλιξή
του.
Και η
“στάση
ζωής” / “τρόπος
ζωής”, δομούνται
στα υπολείμματα προγενέστερων εμπειριών
και ανασφαλειών και στην περίπτωση του
αυτόβλακα στην γενική
αδυναμία
του να επιβιώσει / ανταποκριθεί /
επικρατήσει εντός ενός ανταγωνιστικού
κοινωνικού γίγνεσθαι. Ως εκ τούτων η
ανηθικότητα, η ωμότητα, η αμετροέπεια,
πλείστες φορές υπό τον μανδύα μιας
ιδιότυπης δουλοπρέπειας (
προσομοιάζουσα με
ταπεινότητα / συγκαταβατικότητα),
αναδεικνύονται ως κύρια χαρακτηριστικά
της προσωπικότητάς του. Ως
εκ τούτων και
αποκλείεται
ο αυτόβλακας να είναι καλός και ο καλός
να είναι αυτόβλακας...
Ως
εκ τούτων, βασικά χαρακτηριστικά της
αυτοβλακείας αναδεικνύονται η
επιτηδειότητα και η απάτη Και όταν ο
αυτόβλακας υπό την μορφήν της επιτήδειου
ή του απατεώνα εξαναγκασθεί να δώσει
μάχη, θα την δώσει δια του πνευματικώς
ευκολότερου και συνεπώς ανηθικότερων
όπλων: του ψεύδους, της διαστροφής, της
ραδιουργίας, της συκοφαντίας. Εξ αυτών
συνάγεται και το κατά Ευάγγελο Λεμπέση
ακλόνητο δόγμα: “ Η ανηθικότητα είναι
αποκλειστικό προϊόν των βλακών”. Για
να συμπληρώσει ο Μουζίλ, στην ομιλία
του “Περί βλακείας” (1937) ότι και η βία,
για την ακρίβεια η ωμότητα είναι προϊόν
της, “είναι βλακεία εν δράσει”.
Η
αυτοβλακεία ενδημεί στην
χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού.
Και στους κύκλους
των λεγόμενων “πολιτικοποιημένων”,
“προοδευτικών” γενικώς “ψαγμένων”
της διανόησης και
των καλλιτεχνών,
εκδηλώνεται και σαν “ενδογαμική έξη”,
η οποία απορρίπτει apriori
κάθε
μη ομοφρονούντα σκέψη, οδηγώντας
τους νομοτελειακά στον μαρασμό και
τελικά στον σκοταδισμό. Και αυτό σε
χώρους που μόνο με την ελεύθερη /
ανυπότακτη σκέψη γονιμοποιείται.
Και
αυτό σε χώρους, οι
οποίοι
θα έπρεπε να προάγουν σκοπούς και αξίες
συλλογικής σημασίας και να προτείνουν
απαντήσεις στα ερώτημα
μιας συγκροτημένης πορείας προς ένα
συνεχώς βελτιούμενο /
λειτουργικότερο
κοινωνικό γίγνεσθαι. Δηλαδή
να συμβάλουν
στο
κοινωνικό γεγονός του εξανθρωπισμού.
Για
τον αυτόβλακα, και η απλή παρουσία του
“ευφυούς ανθρώπου” αποτελεί πρόκληση
εις το έπακρον. Και αυτό συμβαίνει, διότι
ενώ ο κοινός βλάκας (ο εκ της φύσεως),
δεν δύναται να έχει “επαρκή συνείδηση”,
ο αυτόβλακας έχει “επαρκή συνείδηση”
για να αντιληφθεί ότι ο “ευφυής άνθρωπος”,
δηλαδή ο άνθρωπος που έχει πλήρη και
ισόρροπη λειτουργία των ενστίκτων, της
διαίσθησης, του συναισθήματος και της
νόησης του (Ανρί Μπερξόν), αποτελεί τον
μεγαλύτερο εχθρό του. Ως εκ τούτων οι
αυτόβλακες έχουν δομήσει την άμυνά τους
εντός του κοινωνικό - πολιτικού γίγνεσθαι
της χώρας του Υπαρκτού Ελληνισμού (του
οποίου και επικυριαρχούν) στο και
political
correct
μοτίβο: “Δεν
αλλάζει γνώμη επειδή κάποιος τον έκανε
να αισθανθεί βλάκας. Οι άνθρωποι που
δεν σκέπτονται σαν εσένα δεν είναι
λιγότερο έξυπνοι από σένα.. Και μην
ξεχνάτε ότι στο τέλος της ημέρας
εκατομμύρια άνθρωποι τον / τους
ψήφισαν”.
Αναφέρθηκα
απλώς
σε “επαρκή συνείδηση”, διότι ο αυτόβλακας
έχει ακυρωμένο και το “συνειδέναι”,
δηλαδή την δυνατότητα να γνωρίζουμε
και συσχετίζουμε πολλά πράγματα μαζί
(κριτική
σκέψη). Για τον λόγο αυτό οι ενέργειες
του είναι πολύ συχνά άστοχες ή ακόμα
και ενάντια στις επιδιώξεις του (και
μόνο οι τελευταίες ενέργειες της του
Νηπίου και της Παραφύσης του, το
αποδεικνύουν περίτρανα).
Ο
αυτόβλακας όμως έχει συναίσθηση της
κατάστασής του και
μόνο πρόσκαιρα μπορεί να την αποκοιμίσει.
Το ότι
είναι αδύνατον να την
ακυρώσει,,
διότι αυτή
είναι
αγκυρωμένη
στην ενυπάρχουσα ροπή
του ανθρώπου προς την τελειότητα
(εντελέχεια),
εκεί όπου πηγάζει η γνώση του “καλού
και του κακού”,
είναι
και η κόλασή του.
Ο
αυτόβλακας δεν μπορεί να αντιληφθεί /
κατανοήσει τα “περί αληθείας” των
Πολιτών. Ο Πολίτης αναγνωρίζει
στην αλήθεια την πιο
αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου να διακρίνει
την ορθή από τη λαθεμένη γνώση. Ο
πολίτης συνδυαστικά,
έχει σταθερά στα υπ’ όψιν του την του
Αριστοτέλη απόφανση: “Το
να ζητάς παντού το χρήσιμο (σσ.
εγωιστική / εγωτική χρησιμοθηρία)
δεν ταιριάζει καθόλου στους μεγαλόψυχους
και ελεύθερους ανθρώπους”.
Ο Πολίτης
γνωρίζει ότι αντικειμενική αλήθεια
υπάρχει,
όπως επίσης ότι όποιος διατείνεται ότι
την κατέχει, είτε είναι αυτόβλακας ή
φανατικός ή και το χειρότερο ένας
συνδυασμός και των 2. Η
μόνη αληθινή επιδίωξη, είναι η ίδια η
αναζήτησής της, υπό την αίρεση πως στο
τέλος αυτή και πάλι θα παραμένει ζητούμενο
(είναι σαν την ελευθερία). Επιδίωξη του
Πολίτη είναι η ανακάλυψη της αλήθειας
που αποκαλώ “διαχρονικά
λειτουργική
αλήθεια”. Μια αλήθεια ικανή να
ανταποκριθεί σε μια ταχύτατα μεταβαλλόμενη
πραγματικότητα, όχι
δια μιας λογικής εξαπατήσεων (μετά
αλήθεια),
η οποία
οδηγεί και εις την
αυτοεξαπάτηση
τον Πολίτη
και δια
αυτής εις την “δικτατορία του παρόντος”.
Μία
αλήθεια αλγοριθμικής
λογικής, αλληλεπίδρασης
διαχρονικών αληθειών
με τις
αλήθειες του
σήμερα, αντίδοτο
και στην δικτατορία του παρόντος
(φιλαλληλία,
αλληλεγγύη, ανοχή,
μεγαθυμία,
ήθος, αρετή, λογική κρίση, αυτονόητο,
συνέπεια,
συνεργασία,
δημοκρατία, διάλογος,
πλουραλισμός,
πολίτης,
βιόσφαιρα - περιβάλλον, βιοηθική, κλπ.).
“Λέξεις
που επιζήσατε από την ζωή, κάντε του
παρέα”
(Μπέκετ).
Τα
“περί αληθείας” των Πολιτών είναι
δομημένα
δηλαδή
στην έννοια της διαχρονίας. Η δύναμη
αντίστασης,
η επ-αναστατική δύναμη
ενάντια
στην δικτατορία του παρόντος που δεν
επιτρέπει / απαγορεύει να γίνει αντιληπτό
ότι το παρόν είναι γέννημα του παρελθόντος.
Και ένα παρόν αποκομμένο
από το παρελθόν, ένα
παρόν “πατροκτόνο” δεν δύναται να
γεννήσει ένα ελπιδοφόρο αύριο
(χθέΣήμερΑύριο). Στο σήμερα, αυτό που
συμβαίνει το πρωί, το βραδύ φαίνεται
μακρινό και αυτό της περασμένης εβδομάδας
φαίνεται
προϊστορικό.
Σήμερα
αυτή
η αλήθεια είναι πιο εύκολα προσεγγίσιμη
από τους μεγαλύτερους ηλικιακά (η
αφεντιά μου), τους “μετανάστες” του
διαδικτύου (προσπαθούμε
να
ταιριάξουμε το σεμεδάκι
με το led
πορτατίφ),
αυτούς δηλαδή που μεγάλωσαν με εφημερίδες,
ραδιόφωνο και τηλεόραση. Αυτούς
που έχουν την εμπειρία της έγκυρης
πηγής, αυτής η οποία δύναται τεκμηριώσει
την μεταδιδόμενη είδηση, αυτής που η
εγκυρότητά της δομήθηκε στον χρόνο.
Για τους πολύ
νεότερους,
τους “γηγενείς / ιθαγενείς” τους
διαδικτύου παρουσιάζεται
ως εξαιρετικά δύσκολο να αναπτύξουν
άλλα κριτήρια εκτός
των αισθητηριακών. Παράδειγμα να
αντιληφθούν τις διαφορές μεταξύ
διαφορετικών πηγών ειδήσεων. Όλες
περνάνε γρήγορα από την οθόνη και τελικά
όλες φαίνονται ίδιες επί της οθόνης.
Το
οπτικό υλικό, συνήθως
υπέρτερο ποσοτικά του κειμένου,
εξαιρετικά εντυπωσιακό, δυνητικώς
χειραγωγεί.
Το
γενικόλογο σύνθημα “πρέπει
να διασταυρώνουμε τις ειδήσεις”, είναι
κενό περιεχομένου, διότι δεν παρέχει
συγκεκριμένες
λύσεις, προσβάσιμες στο ευρύ κοινό,
εκφέρεται απλώς
για
να ηρεμεί / αποκοιμίζει συνειδήσεις
(και του εκφέροντος).
Τα
“περί αληθείας” των Πολιτών είναι
δομημένα σε ένα σύστημα παιδείας ικανό
να δημιουργεί πολίτες υπηρέτες των
ύψιστων δημόσιων αγαθών στον κόσμο μας
( βιόσφαιρα, ελευθερία, δημοκρατία,
αλληλεγγύη, φιλαλληλία).(1) Πολίτες
εν εγρηγόρσει προς αντιμετώπιση των
κινδύνων που απορρέουν από την αλματώδη
τεχνολογική εξέλιξη (επισημαίνω ότι η
τεχνολογική εξέλιξη είναι μια απολύτως
φυσική διαδικασία, απόρροια του εχέφρονος
του ανθρώπου / οι μέλισσες έφτασαν μέχρι
τις κυψέλες...)
Τα
“περί αληθείας” των Πολιτών στην
προμετωπίδα τους φέρουν το γενικό και
όχι γενικόλογο σύνθημα:
Ενθουσιάζομαι, σημαίνει ότι γίνομαι
ανεπιφύλακτα επιφυλακτικός.
Και
για σένα αυτόβλακα: Ότι
και να κάνεις η “η πραγματική ζωή θα σε
βρει. Η κρυψώνα δεν είναι αεροστεγής”
(Μπέργκμαν)
Υποσημείωση
1.
Fake
news ή
ψευδείς ειδήσεις, post
truth η
μετα-αλήθεια, troll
είναι μόνο 3
από τους νέους όρους που κατακλύζουν
τον τελευταίο καιρό τις
συζητήσεις στην
δημόσια σφαίρα.
(έντυπα
και ηλεκτρονικά, κοινωνικά δίκτυα κλπ).
Κάπου εδώ εμφανίζεται και ο όρος Media
Literacy για
τον οποίο η Κατερίνα Χρυσανθοπούλου,
εκπρόσωπος του Media
Literacy Institute (Ινστιτούτο
για την Παιδεία στα Μέσα), αναφέρει: “Τον
όρο Media
Literacy (Γραμματισμός
στα Μέσα / μιντιακός
γραμματισμός)
τον
αποδίδουμε ως “Παιδεία στα Μέσα”,
ακριβώς επειδή στα ελληνικά διαθέτουμε
την λέξη “παιδεία” που
είναι είναι υπερσύνολο του γραμματισμού,
αλλά και
δεν ταυτίζεται με την “εκπαίδευση”
(media
education). Και
αυτό διότι η δυνατότητα να χρησιμοποιούμε
την νέα τεχνολογία, δεν σημαίνει ότι
έχουμε γίνει “πληροφοριακά εγγράμματοι”.
Μια κρίσιμη διάσταση της παιδείας στα
Μέσα είναι το “News
Literacy”, η
ειδησεογραφική παιδεία, που εστιάζει
στην ενημέρωση από ειδησεογραφικές
πηγές. Η
Παιδεία στα Μέσα μας εκπαιδεύει στον
έλεγχο και
αυτοέλεγχο, στην απόκτηση “ψηφιακής
αγωγής”. Ενός συνόλου συμβάσεων που
ακολουθούμε στην online
ή
ψηφιακή μας συμπεριφορά, ώστε
να μάθουμε να θέτουμε τις σωστές ερωτήσεις
σχετικά με ότι βλέπουμε, διαβάζουμε ή
ακούμε, καθώς και να ελέγχουμε το
περιεχόμενο
που δημιουργούμε ή παίρνουμε από άλλους,
Χωρίς αυτή τη θεμελιώδη ικανότητα, ένα
άτομο δεν είναι σε θέση να ασκήσει την
ιδιότητα του πολίτη μια σύγχρονης
δημοκρατικής κοινωνίας”.
Σχετικό
το άρθρο του Στέφανου Κασιμάτη:
*
“Έγινε
θέμα προ ημερών, επειδή η κυβέρνηση
διόρισε στη θέση του γενικού γραμματέα
Ενημέρωσης και Επικοινωνίας έναν δικό
της δημοσιογράφο, ο οποίος το 2012 διέπρεψε
ως διαδικτυακό τρολ του ΣΥΡΙΖΑ. Να
εξηγήσω ότι το «τρολ», εκ του αγγλικού
troll (τερατάκι των μυθολογιών του Βορρά),
είναι ένας τύπος σκυμμένος πάνω σε ένα
λάπτοπ, που δουλειά του είναι να επιτίθεται
σε επιλεγμένους στόχους μέσα από τα
social media.” Η
συνέχεια του
άρθρου
στην διεύθυνση:
Επίλογος
“Φυλάξου από τον άνθρωπο που
ξαφνικά,
απέκτησε εξουσία χωρίς να την
αξίζει...”
“The
Master”,
ΗΠΑ,
2012,
του Πολ Τόμας Άντερσον.
Χειμώνας είναι...
Ρίξτε κάτι επάνω σας...
29/10/2018: “Go
back Mrs Merkel...” ή “Ίνα
τί με εγκαταλείπεις
Κυρία...”
Στις 29/10 η Άγκελα Μέρκελ ανήγγειλε την
σταδιακή της αποχώρηση από το πολιτικό
προσκήνιο της Γερμανίας (της Ε.Ε.;).
Σχετικό:
1) Στοχαστείτε
την καριέρα
του Α. Τσίπρα γράφει ο Τόνι Μπάρμπερ
(Financial Times): “Κάποτε τον
φοβόντουσαν στις πρωτεύουσες της Ε.Ε.
ως ένα είδος Λένιν του Αιγαίου. Τώρα
είναι ο αγαπημένος
του κατεστημένου της
Ε.Ε.”
2) Επί την
ευκαιρία, στοχαστείτε
την καριέρα της Μέρκελ. Ήταν η πρώτη που
αντιλήφθηκε αμέσως
μετά την Κρίση,
ότι αυτό που προέχει /
χρειάζεται η Ε.Ε. είναι η
περαιτέρω
εμβάθυνση της (Ευρωπαϊκή
ενσωμάτωση) και όχι η
περαιτέρω επέκτασή της. Και
ότι προς τούτο απαιτείται ισχυρή
οικονομία. Και ισχυρή οικονομία σημαίνει
ισχυρή Ευρωζώνη (προϋπόθεση
η δημοσιονομική προσαρμογή / συνέπεια).
“Η αλληλεγγύη μεταξύ των
Ευρωπαίων εταίρων δεν πρέπει να οδηγήσει
σε μια ένωση αμοιβαιοποίησης του χρέους.
Αντιθέτως, πρέπει να έχει στόχο να βοηθά
τις άλλες χώρες, ώστε να βοηθούνται
μόνες τους”(συνέντευξη
της στην “Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε”,
με 2 λόγια: “αντί να τους
δίνεις ψάρια, μάθε τους
να ψαρεύουν”).
Η Μέρκελ γνωρίζει
καλά ότι κάθε νέα μεταρρύθμιση, θα
χρηματοδοτηθεί από την
Γερμανία. Επίσης
ότι η ευρωφοβική / ακροδεξιά “Εναλλακτική
για την Γερμανία” ιδρύθηκε ως αντίδραση
στα πακέτα διάσωσης προς την Ελλάδα και
μετεξελίχθηκε στην σημερινή ξενοφοβική
αξιωματική αντιπολίτευση.
Να υπενθυμίσω ότι η τελευταία
επέκταση της Ε.Ε.
στις χώρες του Βισεγκράντ (Ουγγαρία,
Πολωνία, Σλοβακία και Τσεχία, 1/5/2014) μόνο
προβλήματα έχει επιφέρει (αντιδρούν
στην ενσωμάτωση, πυροδοτούν
τον
εθνολαϊκισμό
/ ευρωσκεπτικισμό).
Για τον λόγο αυτό, η
επίκληση της εισόδου της πΓΔΜ στην Ε.Ε.,
ως κάτι που εξυπηρετεί
η “Συμφωνία των Πρεσπών”, είναι
μύθευμα. Μοναδικός στόχος, ήταν η είσοδός
τους στο ΝΑΤΟ και βρήκαν
2 “πρόθυμους αυτόβλακες”
(Νήπιο και Κοτζιά), για να το επιτύχουν
( και να μην υπερψηφιστεί η συμφωνία, η
πΓΔΜ στο
ΝΑΤΟ θα μπει).
Σουρεάλ...
Η αλά Παραφύση Συνταγματική αλλαγή...
Η
αλά
Παραφύση Εξεταστικές Επιτροπές...
Ο
θίασος της Παραφύση ανεβάζει στην
Βουλή
το έργο “Καμικάζι αγάπη μου: Μεθ’ ημών
και όλοι οι αλλόπιστοι”,
σε
συνέχειες (προσπάθεια
δολιοφθοράς
του
πολιτικού
συστήματος).
Σήμερα 6/11
παίζετε το 1ο μέρος με τίτλο “Ερρίκος
Ντυνάν”.
Ακολουθούν
τα “Αρθροσκοπήσεις”, “ΚΕΛΠΝΟ”, και
“Φάρμακα”.
Να
με συγχωρείτε, ξέχασα να αναφέρω το “Και
βλέπουμε...”.
Η
αλά Παραφύση “κοινωνική πολιτική”.
Δομικό της στοιχείο το γεγονός ότι η
Αριστερά τρέφεται από την κακομοιριά
και την μιζέρια, για τον λόγο αυτό και
είναι το μόνο που ξέρει να δημιουργεί...
Αλληλούια.
Η
αλά Παραφύση δημόσια τηλεόραση.
Η
αλά
Παραφύση “υπεύθυνη αντιμετώπιση των
εξωτερικών προκλήσεων”.
Είναι συνώνυμη
της στάσης “προκλήσεις χωρίς πιεστικές
απαντήσεις...” (αντιδράσεις
αμήχανες και φοβισμένες).
Την βιώσαμε με την αιχμαλωσία / ομηρεία
των Ελλήνων στρατιωτικών την βιώνουμε
με την εξόντωση του Κωνσταντίνου Κατσίφα.
Μια στάση η οποία υπονομεύει δραματικά
το κύρος της χώρας. Πόσο
πιο προκλητικό να γίνει το Αλβανικό
κράτος; Οι δηλώσεις του Έντι
Ράμα άκρως προκλητικές. Έραψαν
τα τραύματα στην σορό του Κατσίφα πριν
το εξετάσει ο Έλληνας ιατροδικαστής.
Δεν
αποδέχθηκαν
την συμμετοχή Ελλήνων αστυνομικών στις
έρευνες και προσχηματικά, καθυστερούσαν
να παραδώσουν την σορό (την παρέδωσαν
10
ημέρες μετά, 7/11).
Και
ο επίλογος: Μετά την κηδεία ο Ράμα (με
ύποπτο παρελθόν, ναρκέμπορος / προκλητικά
τουρκόφιλος), μίλησε για “προβοκάτορες
κηδειών”.
Αλληλούια.
Και
“λαγούς με πετραχήλια” τάζει
ο
Νήπιος...
Κατά τη διάρκεια
της 5ης Τετραμερούς Συνόδου Κορυφής
στην
Βάρνα της Βουλγαρίας (2/11,
Ελλάδα,
Σερβία, Βουλγαρία, Ρουμανία)
ο Νήπιος
έριξε την ιδέα για την
πραγματοποίηση του “Μουντιάλ 2030” στα
Βαλκάνια... Αλληλούια.
Η
“εμφιάλωση” μιας ελπίδας...
Συνειρμοί...
Θρησκευτικοί.
Σύμφωνα
με την έρευνα του Pew Research Center (30/10)
η οποία
πραγματοποιήθηκε σε 34 χώρες της Ανατολικής
και Δυτικής Ευρώπης
οι Έλληνες
πρώτευσαν, με 92% θετική απάντηση, στην
ερώτηση: “Πιστεύετε στην ύπαρξη του
Θεού”. Συνειρμικά και το σπουδαιότερον
η πίστη τους αυτή στον Θεό θα πρέπει να
διαφεντεύει την ζωή των Ελλήνων και θα
καθοδηγεί τις πράξεις τους. Συνειρμικά,
θα πρέπει η συντριπτική τους πλειοψηφία
θα πιστεύει στην Ορθοδοξία και ως εκ
τούτου θα γνωρίζουν τις διαφορές της
Ορθόδοξης Εκκλησίας από την Καθολική.
Συνειρμικά θα πρέπει να γνωρίζουν το
ελάχιστον την “Κυριακή Προσευχή” (το
“Πάτερ ημών...) και το “Πιστεύω...” και
ως εκ τούτου να αποδέχονται / πιστεύουν
ότι θα υπάρξει και “ανάσταση νεκρών”
(για την γνώση του “Συμβόλου της Πίστεως”,
ρωτήστε τους ιερείς να σας ομολογήσουν
τι γίνεται στις Βαφτίσεις, όπου απαιτείτε
η “Ομολογία Πίστεως” από τον ανάδοχο
για λογαριασμό
του βαπτιζόμενου νηπίου).
Αντιθέτως,
στην έρευνα της “διαΝΕΟσις” “Τα
πιστεύω των Ελλήνων το 2018”, οι Έλληνες
στην ερώτηση “Πόσο συχνά εκκλησιάζεστε;”
απαντούν, ότι μόνο το 13,7% εκκλησιάζεται
κάθε Κυριακή, με την πλειονότητα τους
να πηγαίνει στην εκκλησία 1-2 φορές τον
χρόνο.
Ως
εκ τούτων, συνειρμικά αλλά
και
με τις απαντήσεις
που
η καθημερινότητα μας προσφέρει απλόχερα,
επιβεβαιώνεται πλήρως το ρηθέν: Στην
χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού είσαι,
έτσι απλά, ότι δηλώσεις.... (για τον λόγο
αυτό, έχω προτείνει / εισάγει τις εκφράσεις
/ έννοιες “πολιτισμικά Χριστιανός”
και “Χριστιανιστής”, αναζήτηση στο
Google:
seedrinker πολιτισμικά
χριστιανός / χριστιανιστής). Αλληλούια.
Εκκλησιαστικοί.
Στην
προαναγγελία
συμφωνίας
για την
δημιουργία “Ταμείου
Αξιοποίησης Εκκλησιαστικής Περιουσίας”,
προέβησαν
μετά την συνάντησή τους, ο Νήπιος με τον
Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο (6/11).
Συνειρμικά:
Από
“ιστορική συμφωνία” (χαρακτηρίστηκε
και ως “ιστορική απάτη”),
κατέληξε την επομένην “σχέδιο συμφωνίας”
(και
την μεθεπομένην, δηλαδή μετά την σύγκλιση
της Ιεραρχίας στις 16/11 σε “συμφωνία
λείψανο”)
Μια
συνομολογηθείσα “εν κρυπτώ” πολιτική
συμφωνία
έμπλεη “δημιουργικής ασάφειας” (για
να θυμηθούμε τον Μπαρουφάκη).
Δεν πρόκειται για τον διαχωρισμό Κράτους
– Εκκλησίας αλλά για τον
συνεταιρισμό τους
(εσύ
το “παγκάρι”, εγώ τα
“ψηφαλάκια
/ κάλπη
/
για
το ξεκαθάρισμα της
εκκλησιαστικής περιουσίας προς
όφελός της
/
αμφισβητεί
Δημόσια περιουσία / το
Κτηματολόγιο τότε γιατί
το πληρώνουμε;).
Ο
Ιερώνυμος ως πρώην ΠΑΣΟΚ, μοιραίως
εξελίχθηκε εις την “αριστερά
του Κυρίου”, δηλαδή
εις ΣΥΡΙΖΑ και
διχάζει την Εκκλησία.
(1)
Δυνητικώς
η
συμφωνία
αυτή
επιδεινώνει
έτι περαιτέρω, τις σχέσεις της Εκκλησίας
της Ελλάδος με το Οικουμενικό Πατριαρχείο,
επίσης
και της Παραφύση.
Δυνητικώς,
διότι η
συμφωνία αφορά τους κληρικούς και την
περιουσία της Εκκλησίας της Ελλάδος
και
όχι την Εκκλησία της Κρήτης, τις
Μητροπόλεις της Δωδεκανήσου ή την
Πατριαρχική Εξαρχία της Πάτμου (σχετικώς
οψόμεθα).
Με
αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται κατ’
αρχάς ιερείς
“2 ταχυτήτων”, όσον αφορά τον τρόπο
μισθοδοσίας τους, διότι
εάν ισχύσει η συμφωνία, το πιθανότερο
είναι, τελικά να επεκταθεί σε όλους
τους ιερείς. Με
2 λόγια: Από το ΑΜΉΝ στο ΑΜΆΝ...
Η
συμφωνία συνεπάγει: Δεσποτοκρατία
και Άγιος ο Θεός.
Επίσης
“την
μεγαλύτερη και πιο βίαιη αλλαγή εργασιακών
σχέσεων από ιδρύσεως του Ελληνικού
κράτους”, όπως
την χαρακτήρισε ο Ιγνάντιος. Και
στα
κάγκελα ο Κλήρος.
Αυτή η “βίαια
αλλαγή (;)”,
εάν
πραγματοποιηθεί
θα
δώσει
την
παραφύση
δυνατότητα προεκλογικών υποσχέσεων
για διορισμούς από την Παραφύση. Τελικώς
η μόνη επικρατούσα θρησκεία στην χώρα
του Υπαρκτού Ελληνισμού είναι αυτή της
“δημόσιο-υπαλληλίας”...
Την
χαρακτηρίζω παραφύση
διότι το ΣτΕ έχει κρίνει από το 1983 ότι
οι ιερείς δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι
ή υπάλληλοι κρατικών Νομικών
Προσώπων Δημοσίου Δικαίου. Είναι
θρησκευτικοί λειτουργοί με εργοδότη
όχι το Δημόσιο, αλλά τις Μητροπόλεις
τους, που είναι εκκλησιαστικά ΝΠΔΔ
ανεξάρτητα σε σχέση με το Δημόσιο (η
μισθοδοσία τους εγγυημένη διότι είναι
ενταγμένη στο δημόσιο λογιστικό).
Η σχέση τους δηλαδή με το Δημόσιο
προσομοιάζει με αυτήν των Πανεπιστημιακών.
(2)
Αλληλούια.
Και
τα ερωτήματα:
1.
Το “Documento”, τώρα,
θα αρχίσει να δημοσιεύει σκάνδαλα
ιεραρχών που αντίκειται στην συμφωνία;
2.
Ο “πρόλογος” της Παραφύση μας στοίχησε
150-200 δισ. ευρώ, ο “επίλογός” της πόσα;
Άλλωστε “πίσω έχει η αχλάδα την ουρά”...
Υποσημειώσεις:
1.
*
“Οι
πολιτικοί λένε «εκκλησία» και έχουν
στον νου τους τη θεσμική μήτρα του
μεσαιωνικού στην Ευρώπη θρησκευτικού
ολοκληρωτισμού. Λένε «κράτος» και
εννοούν τις νομικές (ορθολογικές)
αντιστάσεις κάθε ευρωπαϊκής-εθνικής
συλλογικότητας σε αυτόν τον ολοκληρωτισμό.
Οι επίσκοποι δεν καταλαβαίνουν «που
πατάν και πού πηγαίνουν»: δέχονται να
παίξουν σε αυτό το ανιστορικό γήπεδο.
Από την «ορκωμοσία» τους κιόλας έχουν
αδιαμαρτύρητα δεχθεί να ταυτίζουν στο
Σύνταγμα της Ελλάδας την εκκλησία με
τη θρησκεία – ναι, να ορίζεται καταστατικά
το λαϊκό εκκλησιαστικό σώμα σαν αφηρημένη
«επικρατούσα εν Ελλάδι θρησκεία». Οπότε
και απαντούν οι άσχετοι επίσκοποι στους
ανιστόρητους πολιτικούς με την κοινή,
παρακμιακής αβελτηρίας γλώσσα: των
«ατομικών δικαιωμάτων», των θεσμικών
«ελευθεριών», της κατασφάλισης περιουσιών,
της «χρησιμότητας» του κλήρου, των
φιλανθρωπικών δραστηριοτήτων του, του
πρωταγωνιστικού ρόλου του στις «εθνικές»
υποθέσεις” (Χρ.
Γιανναράς). Σας προτρέπω να διαβάσετε
όλο το άρθρο:
2.
Την
μισθοδοσία των ιερέων ανέλαβε το
μεταπολεμικό
κράτος (1945),
όταν κλίθηκε να
αντιμετωπίσει με
επικείμενη
την εμφύλια σύρραξη,
τους άθεους κομμουνιστές και
δημιουργήθηκε μια
αίσθηση δημοσιοϋπαλληλίας .
Συνταγματικοί.
Ο Γκαούτσο Μαρξ
είχε πει: “Πολιτική είναι η τέχνη να
ψάχνεις για λάθος προβλήματα, να τα
βρίσκεις παντού, να τα διαγιγνώσκεις
εσφαλμένα και να δίνεις λάθος φάρμακα”.
Και αυτό
επιβεβαιώνεται στις συζητήσεις
για την αναθεώρηση του Συντάγματος,
όπου
επί της ουσίας δεν τίθενται
ζητήματα θεσμικής ανισορροπίας. Στην
χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού “κάθε
περιορισμός της κομματοκρατίας, θεωρείται
υποβάθμιση της Δημοκρατίας” (Δημήτρης
Ψυχογιός).
Όπως
επισήμανα και στην προηγούμενη ανάρτηση,
η
Δημοκρατία μας δεν διαθέτει αυτά που
στην κλασική
φιλελεύθερη
θεωρία
ονομάζονται checks
and balances μεταξύ
κοινοβουλευτικής, εκτελεστικής και
δικαστικής εξουσίας. Στην Δημοκρατία
μας, η Βουλή μόνο
στην
θεωρία
είναι
παντοδύναμη, διότι
επί της ουσίας αυτή
λειτουργεί ως “πρωθυπουργική”, λόγο
της ισχύος των πολιτικών αρχηγών (ως
εκ τούτου και
οι ανεξάρτητες αρχές, μόνο ανεξάρτητες
δεν είναι).
Δηλαδή
όλες
οι εξουσίες βρίσκονται στα χέρια του
πρωθυπουργού και της “ηγετικής ομάδας”
που τον περιστοιχίζει (μόνο
εσωκομματικά μπορεί να αμφισβητηθεί,
εσυνέβη
το
2011 με τον Γ. Παπανδρέου)
.
Και
το επαχθέστερο, συχνά τις χρησιμοποιούν
προς ίδιον
όφελος και ενάντια στο δημόσιο συμφέρον.
Επί Παραφύση δε, αυτό αποτελεί την
καθεστηκυία κατάσταση. Άλλωστε
αυτό που “ευαγγελίζεται” η Παραφύση
είναι
μια
“μετασοβιετικού τύπου δημοκρατία”,
όπου τύποις υπάρχει ο διαχωρισμός των
εξουσιών... Απόδειξη:
Πιο
πειθήνια και υποταγμένη κοινοβουλευτική
ομάδα από αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει
υπάρξει. Η μόνη δυνατότητα που παρέχεται
από το κόμμα στους
βουλευτές της με λειτουργούσα συνείδηση,
είναι
η πολιτική αυτοχειρία, αλλά
το “κατά καρέκλαν” διαφεντεύει...
Αποτέλεσμα:
Επί
Παραφύση, κατέστη
δυνατόν η σύνοδος της Εκκλησίας της
Ελλάδος να παρουσιάζεται αποδεδειγμένα
πιο
φιλελεύθερη / συνεπέστερη
από την σύνοδο της
1ης φορά Αριστεράς.
Οι
Ιεράρχες, μόλις θεώρησαν εαυτούς
εξαπατημένους από το προσύμφωνο
Νηπίου –
Αρχιεπισκόπου
ξεσηκώθηκαν. Αλληλούια...
Επίσης,
κανείς
δεν προτείνει την
συνταγματικώς κατοχυρωμένη συμμετοχή
εξωκοινοβουλευτικών προσώπων στην
Κυβέρνηση και μάλιστα με ελάχιστη
ποσόστωση (υποχρεωτικότητα, την
οποία η ύπαρξη της Παραφύση ανάγει σε
αδήριτων ανάγκη), όπως
και η υπουργοποίηση βουλευτή να συνεπάγει
την απώλεια της βουλευτικής έδρας Η
“διακυβέρνηση”
απαιτεί τους αρίστους για να παράξει
το έργο και
ιδιαιτέρως
στην
χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού. Είναι
μεγάλο λάθος για ιδεοληπτικούς λόγους,
αλλά κυρίως
δια τον ελέγχο της κοινοβουλευτικής
του ομάδας (άδηλος
μοχλός πίεσης η φιλοδοξία υπουργοποίησης)
να περιορίζεται στους λίγους που
εκλέχθηκαν. Είναι απαραίτητο να αναζητήσει
τους καλύτερους στην μεγαλύτερη δυνατή
δεξαμενή ανθρώπων, εντός
και εκτός Ελλάδος.
Επίσης
κανείς
δεν προτείνει τον ρηξικέλευθο
(διότι μπορεί να γίνει και με νομοθετική
ρύθμιση)
περιορισμό των 300 βουλευτών σε
200, με περιορισμό της δυνατότητας συνεχούς
κοινοβουλευτικής
παρουσίας τους
(προτείνω
για
3 συνεχείς κοινοβουλευτικές θητείες,
διότι
λιγότερες
σε συνδυασμό με τα ανωτέρω, θα λειτουργήσουν
εις βάρος της
κοινοβουλευτική
εμπειρίας του βουλευτή, άρα και του
κοινοβουλευτικού έργου).
Με
αυτόν
τον τρόπο δυνητικώς
επιτυγχάνεται η
ανανέωσης της Βουλής και ακυρώνεται
το αντεπιχείρημα, ότι όταν είναι
λίγοι οι βουλευτές εκλέγονται οι πιο
γνωστοί και ισχυροί. Όσον
αφορά τον περιορισμό του αριθμού, μια
ματιά στα πρακτικά της Βουλής, θα πείσει
και τον πιο δύσπιστο ότι πολλοί βουλευτές
(ψηφοσυλλέκτες)
απλώς παρίστανται και πληρώνονται απλώς
για να “ομολογούν πίστην εις τον
κύριον”, παντοιοτρόπως...
Επίσης,
κανένας δεν ομιλεί για μια ουσιαστική
επικαιροποίηση του Συντάγμαατος,
λιγότερο συγκεκριμένη στα επουσιώδη
(πχ. ορίζει την ηλικία συνταξιοδότησης
των δικαστικών) και με λειτουργικότητα
ανάλογη των κοσμογονικών τεχνολογικών
εξελίξεων (4η Βιομηχανική Επανάσταση,
βιοηθική, γενετική, τεχνική νοημοσύνη).
“Το Σύνταγμα έχει 25.000 λέξεις και η δική
μας πρόταση 11.000”, είπε σχετικα ο Στέφανος
Μάνος αναφερόμενος στην σχετική του
πρόταση (μαζί με τους Π. Βουρλούμη και
Γ. Γεραπετρίτη).
Και
στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, οι
γκεμπελίσκοι των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με μαέστρο
τον αποκαλούμενο και ως “Ρασπούτιν”,
Δ. Παπαγγελόπουλο (αναπληρωτής υπουργός
Δικαιοσύνης , πρώην διοικητής ΕΥΠ)
εφαρμόζουν το συκοφάντησε, ρίξε λάσπη,
πες – πες κάτι θα μείνει... Αλληλούια.
Και
στην
χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, η εισαγγελέας
του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου, στην
δήλωσή της σχετικά με την τρομοκρατική
επίθεση κατά του αντιεισαγγελέα Ισίδωρου
Ντογιάκου (τοποθέτηση βόμβας στο σπίτι
του, 13/11), παρουσιάζεται να συμφωνεί με
τους σκοπούς των τρομοκρατών,
με
τα παιδιά που θέλουν να αλλάξουν τον
κόσμο,
διαφωνώντας απλώς με τα μέσα που
χρησιμοποιούν. Συγκεκριμένα ανέφερε:
“Στο
μόνο στο οποίο συμφωνούμε με αυτούς
τους ανθρώπους, που έχουν οδηγό και Θεό
τους την ωμή βία, είναι, ότι ο κόσμος μας
μπορεί και πρέπει να αλλάξει σε πολλά
επίπεδα. Σε αυτό που διαφωνούμε, όμως,
με αυτούς κάθετα και οριζόντια είναι ο
τρόπος που αυτό πρέπει να γίνει.”
Αλληλούια.
Αστυνομικοί.
Η
αστυνομία στην
Αθήνα, το μόνο που κάνει είναι να
παρακολουθεί βίντεο... (των
παράνομων ενεργειών). Και
η ηγεσία τους συνεχώς να
δηλώνει “προβληματισμένη”
και οι σφαίρες να
σφυρίζουν γύρω μας...
Η Παραφύση την
έχει “παραιτήσει” από το έργο της,
την διατήρηση
της έννομης τάξης. Κατάντησε
το είδωλό της (ο “Ρουβίκωνας” έκανε
εξακρίβωση
στοιχείων σε αστυνομικούς, ευτυχώς
που δεν
τους προσήγαγε / το
σχετικό βίντεο ανέβηκε
στο διαδίκτυο στις 8/11). Αλληλούια.
