Η τριλογία μιας Αυγουστιάτικης σχόλης...

Υπάρχουν καιροί που δρας και καιροί

που περιμένεις. Φαίνεται, ζούμε στους δεύτερους...

Λόγος 1ος

ΣΚΙΈΣ

Στο αγοραίο / φως, σκιά του εαυτού / μας, γενίκαμε (τ. Χαϊκού).

Σκιά, έλλειμμα φωτός. Το ζητούμενο του καλοκαιριού.

Σκιά, γέννημα φωτός. Το ζητούμενο της άσβεστης περιέργειά μας, για το πως είναι το Σύμπαν.

Η σκιά βοήθησε τον Γαλιλαίο να δει βουνά στην Σελήνη.

Σκιώδεις ανακαλύψεις και η Γη μαζί με μας, από τα πάντα του Κόσμου, έγινε σχεδόν ένα τίποτα.

Και εμείς (πάντα;) μνησίκακοι, της το ανταποδώσαμε.

Της δώσαμε φήμη κακή.

Σκιώδη κυβέρνηση, λέμε την κυβέρνηση που δεν έχει εξουσία.

Η σκιώδης πλευρά μιας υπόθεσης, είναι πάντα η κακή της.

Η σκιά πάντα μας φοβίζει.

Διαπράττει πράγματα πολύ ανησυχητικά.

Αντιγράφει τα πάντα, ακόμη και εμάς.

Ξαφνικά, από το πουθενά, αποκτάς έναν δίδυμο που όχι μόνο σε ακολουθεί,

αλλά έχει το θράσος να σε παραμορφώνει.

Και το βράδυ, που πάνε οι σκιές;

Τρυπώνουν μέσα στα πράγματα, όπως πιστεύουν τα παιδιά;

Και όπως όλους τους φόβους μας, προσπαθήσαμε και αυτόν να τον ημερώσουμε με την Τέχνη.

Η σκιά ανέβηκε στο πανί.

“Θέατρο σκιών” σε ανατολή και δύση χθες, “έβδομη τέχνη” σήμερα.

Η σκιά δεν εξαφανίστηκε.

“Σκιά” του εαυτού της έγινε στα βασίλεια μας, τις πόλεις μας.

Οι σκιές με τον ηλεκτροφωτισμό, κάτι πρωτόγνωρο για το φυσικό περιβάλλον, έγιναν στατικές.

Σκιές πλανητικές, γήινες σκιές, απόλυτα γνωστές.

Σκιές απόλυτα προβλέψιμες, για το πότε κρύβουν το Φεγγάρι, πότε τον Ήλιο μας.

Σκιές και είναι το τερατώδες, χωρίς να ξέρουμε τον λόγο,

ΜΑΣ ΣΥΓΚΛΟΝΊΖΟΥΝ.

( Το ανωτέρω, πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μακρινίτσα, τ. 26, 8/2001)

Λόγος 2ος

ΤΟ ΦΙΛΌΤΙΜΟ

Η ελληνική γλώσσα διαθέτει λέξεις που δεν μπορούν να μεταφραστούν σε καμία άλλη γλώσσα. Όπως η λέξη φιλοτιμία, από την οποία προέρχεται το φιλότιμον. Η αρχική σημασία της λέξης ήταν μάλλον αρνητική. Δήλωνε αγάπη για τις τιμές, φιλόδοξη επίδειξη, ισχυρογνωμοσύνη, ασωτία. Σχετικά αναφέρει ο Πλούταρχος στον βίο του Θεμιστοκλέους: “Η φιλοτιμία του ξεπερνούσε τους πάντες, ώστε ενώ ακόμη ήταν νέος και αφανής, εκλιπαρούσε τον Επικλέα τον περιζήτητο τότε στην Αθήνα κιθαριστή από την Ερμιόνη, να μελετά σπίτι του για να μαζεύεται πολύς κόσμος... ( φιλοτιμούμενος πολλούς την οικίαν ζητείν...)”. Ήταν τόσο φιλότιμος ο Θεμιστοκλής που όταν πήγε στην Ολυμπία ανταγωνιζόταν με τον Κίμωνα στη λαμπρότητα και στην πολυτέλεια των δείπνων του και της σκηνής του. Και αυτό “ουκ ήρεσκε τοις Ελλησι”. Το φιλότιμον είχε βέβαια και τη θετική σημασία της γενναιοδωρίας, την οποία εμείς σήμερα προβάλουμε και μάλιστα ως βασικό και ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ελληνικής ψυχής.

Το πρόβλημα είναι, ότι το τι είναι το περιλάλητο ελληνικό φιλότιμο δεν είναι σαφώς προσδιορισμένο. Μια ομάδα Ελλήνων και ξένων ερευνητών κοινωνικών επιστημών επιχείρησε να αφαιρέσει το πέπλο της αοριστίας που περιβάλλει την έννοια του φιλότιμου και να καταλήξει σε έναν συγκεκριμένο ορισμό. Ένας εκ των πρωτεργατών του εγχειρήματος ανέφερε σχετικά (2014): “Κάθε λαός έχει ένα ιδανικό στο οποίο τείνει και που κανείς δεν μπορεί να καπηλευτεί. Για τους Έλληνες είναι το φιλότιμο. Είναι ωστόσο πολύ σύνθετο ως έννοια. Όταν πριν 3 χρόνια ξεκινήσαμε να το ερευνούμε, ανακαλύψαμε τις τερατώδεις διαφορές στο τι σημαίνει για κάθε Έλληνα φιλότιμο”. Όπως διαπίστωσαν στο φιλότιμο αποδίδονται συχνά οξύμωρα χαρακτηριστικά όπως η πραότητα, η συγκαταβατικότητα, η ανιδιοτέλεια ακόμη και η αφέλεια. Αλλά και το πείσμα, η υπερηφάνεια, η ευθιξία ή ακόμη και η ετεροδοσοληψία (1). Επιδίωξή τους ήταν να καταστήσουν το φιλότιμο κάτι συγκεκριμένο, κάτι μετρήσιμο, κάτι σχεδόν χειροπιαστό και εν τέλει κάτι που δυνητικώς θα διέπνεε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς του Έλληνα, μετατρέποντας το ακόμα και σε εξαγώγιμο προϊόν, συμπληρώνοντας το σλόγκαν σε “ο ήλιος, η θάλασσα και το φιλότιμο μας...”

Λόγω του ότι θεώρησα έως και αιθεροβάμονα, αυτή την παραδοχή και επιδίωξή τους, αποφάσισα να διατυπώσω την αντίρρησή μου, εμμέσως, ανταποκρινόμενος στο κάλεσμά τους για διατύπωση ορισμού του φιλότιμου στην ιστοσελίδα philotimo.org (3/2015). Ο ορισμός: Το φιλότιμο, όπως το αντιλαμβανόμαστε σήμερα, είναι ένα αυθόρμητο συναίσθημα, έκτακτης φιλαλληλίας, δια του οποίου ταυτίζεται τον υποκείμενο με το πρόβλημα – αίτημα του άλλου / άλλων, με αποτέλεσμα την άμεση ανταπόκριση – συνεισφορά στην προσπάθεια επίλυσής του. Η αιτιότητα του μπορεί να αποδοθεί - αναγνωρισθεί ως μια έκτακτη διέγερση της Αριστοτελικής Εντελέχειας (ροπή προς την τελειότητα), επιγενετικό αποτέλεσμα της δυναμικής του χώρου (Ελληνικού) εις το DNA των γηγενών (Ελλήνων) (2).

Σημειώσεις:

1. Ο όρος ετερο-δοσο-ληψία. Δημιουργήθηκε από τον Θεοδόση Τάσιο για να καταδείξει ότι σε κάθε παράνομη δοσοληψία, ευθύνη δεν φέρει μόνο ο ενεργητικός παράγοντας της, αλλά και ο παθητικός. Μια υπενθύμιση, στον πολίτη ότι υπάρχει συνυπευθυνότητα αν δεν εκδίδονται οι νόμιμες αποδείξεις για κάθε αγορά προϊόντος και υπηρεσίας του. Και αυτό όταν η Παραφύση επιτίθεται με την υπερφορολόγηση στις εστίες νομιμότητας, όσες έχουν απομείνει στην χώρα, τροφοδοτώντας με επιχειρήματα την παραβατικότητα. Σήμερα μικροεπιχειρηματίες που δεν διανοούνταν να μπουν στη “μαύρη” οικονομία, το επιζητούν ως μόνη λύση για την επιβίωσή τους. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση “παθόντα”: “Με συμφέρει να φοροαποφύγω 10%, παρά να προσπαθήσω να αυξήσω τον τζίρο μου κατά 30%”. Σε αυτό το περιβάλλον οι “επιζήσαντες” πολίτες αυτής της χώρας πρέπει να μείνουν πιστοί στην αρχή “νόμος είναι και ο άδικος νόμος” για να επιζεί και η ελπίδα ότι θα γίνει επιτέλους αντιληπτό ότι ένας λαός ελεύθερος υπακούει αλλά δεν υπηρετεί. Υπακούει και δεν υπηρετεί όταν δέχεται ως κυρίαρχη μόνο την γενική βούληση (Ρουσό, “Κοινωνικό Συμβόλαιο”). Και αυτό διότι την γενική βούληση συναποτελεί ο πολίτης όταν συνενώνει το εαυτό του (το συμφέρον του) με την κοινωνία (το κοινωνικό συμφέρον) και όχι ξεχωριστά με άτομο ή άτομα. Αυτή η γενική βούληση πρέπει ναυπαγορεύει τους νόμους, να δίνει την ισχύ στους νόμους και μέσω της υπακοής σε αυτούς είναι που ο πολίτης δεν υπακούει στους ανθρώπους. Σε αυτό το περιβάλλον οι “επιζήσαντες” πολίτες πρέπει να παραμείνουν ένθερμοι υποστηρικτές των πιστεύων τους: Υπακοή στους νόμους, σεβασμός στους θεσμούς, αλλά και διαρκής αγώνας για την άρση – βελτίωση των κακών κειμένων. Σε αυτό το περιβάλλον όπου ο πολίτης που διεκδικεί-υποστηρίζει-εφαρμόζει το αυτονόητο, δηλαδή την νομιμότητα και φαντάζει το ελάχιστον περίεργος αυτό που τον καθοδηγεί είναι το “κατά τον δαίμονα εαυτού” (“πράττω κατά συνείδηση”, και για τους ροκάδες, αυτή την ρήση γράφει πινακίδα στο μνήμα του Τζιμ Μόρισον).

Τέλος υπάρχει μια φράση στην Αποκάλυψη που αναφέρει: “Ο Θεός ξερνάει τους χλιαρούς (ούτως ότι χλιαρός ει, και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου)”. “Ο Θεός ξερνάει τους χλιαρούς” είναι το μότο του Έλληνα πολίτη σήμερα, των “ακτιβιστών της αλλαγής”, που δεν απεμπολούν την ρήξη, εντός μιας κοινωνικής πραγματικότητας που προτιμά να συμβιβάζεται παρά να διεκδικεί την επαναθέσμιση της Πολιτείας μας.

2. Σχετικά με την δυναμική του χώρου σε προηγούμενες αναρτήσεις έχω αναφέρει: 1) Σε αυτήν εδράζεται η λέξη “νόστος”. 2) Όλα τα παιδιά που γεννιούνται στην Ελλάδα, ασχέτως καταγωγής των γονέων τους, πρέπει αυτομάτως να λαμβάνουν την Ελληνική ιθαγένεια. Και να μην χρειάζεται εάν είσαι παιδί μεταναστών δεύτερης γενιάς να γίνεις Αντετοκούνμπο, ώστε η πολιτεία και ιδιοτελώς ενεργούσα και παρακάμπτοντας την μεγάλη σχετική ουρά και εφαρμόζοντας για πρώτη φορά τις “διατάξεις περί ανιθαγένειας” να σε πολιτογραφήσει Έλληνα, αφήνοντας εν τέλει και ερωτηματικά περί της νομιμότητας αυτών των ενεργειών.

Λόγος 3ος

ΎΜΝΟΣ ΣΤΟ ΦΩΣ

Λίγο φως: (Ιρίνα Σάικ)

Περισσότερο φως: (Μαντόνα)

Άπλετο φως: (Τζένιφερ Λόρενς) (1)

Φως Αυγουστιάτικο: (Έμιλι Ραταϊκόφσκι)

Σημείωση 1:

Και άπλετο φως, ζήτησε η Τζένιφερ Λόρενς (14/8), να ριχθεί στην επίθεση νεοναζιστή και τα επακόλουθα ρατσιστικά επεισόδια στο Σάρλοτσβιλ της Βιρτζίνια (12-13/8).

Ενώ ο Τταμπ σιγοντάριζε τους ρατσιστές του Νότου...

Και διεθνής η κατακραυγή...

Τι κοιτάτε;

Και άπλετο φως, στην “ύπαρξη - θεωρία των 2 άκρων” έριξαν οι της Παραφύση: Ο της Παραφύση υπουργός Δικαιοσύνης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Σταύρος Κοντονής με επικριτική επιστολή αρνήθηκε την συμμετοχή του (18/8), ο μόνος της Ε.Ε., στο διεθνές συνέδριο που διοργανώνει η Εσθονική Προεδρία της Ε.Ε.(23/8) με θέμα: “Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διεπράχθησαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα”. Την επομένην (19/8) η της Παραφύση Γ. Γ. Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Μαρία Γιαννακάκη, χαρακτήρισε του Εσθονούς φιλοναζί. Και όπως ήταν αναμενόμενο, το ΚΚΕ χαιρέτισε την απόφαση της κυβέρνησης να μην συμμετάσχει στο ευρωπαϊκό συνέδριο , ως αντιπολιτευόμενο δε, επισημαίνοντας πως αυτό “δεν αποτελεί άλλοθι για την αντιλαϊκή πολιτική, που με συνέπεια εφαρμόζει μαζί με κομπλεξικούς αντικομμουνιστές” (20/8). Συμπέρασμα: Οι ιδεοληψίες όλων αυτών δεν τους επιτρέπει να αντιληφθούν-αποδεχθούν το ότι η Ευρώπη έχει πλέον κατανοήσει ότι η καταδίκη των εγκλημάτων κατά του ανθρώπου δεν μπορεί να έχει την παραμικρή προϋπόθεση.

* “Όταν θέλουμε να προτάσσουμε την Ευρώπη των αξιών, της Δημοκρατίας, των Δικαιωμάτων, του Κράτους Δικαίου, της κοινής ιστορικής συνείδησης και της αλληλεγγύης σε σχέση με την Ευρώπη της νομισματικής ένωσης και των αυστηρών κανόνων οικονομικής διακυβέρνησης, το λιγότερο που οφείλουμε να κάνουμε ως χώρα - ανεξαρτήτως της πολιτικής φυσιογνωμίας ή της σκοπιμότητας της εκάστοτε κυβέρνησης - είναι να αντιλαμβανόμαστε πώς έχει διαμορφωθεί ιστορικά το κοινό αξιακό υπόβαθρο της Ε.Ε. που ταυτίζεται με το ιστορικό, αξιακό και θεσμικό υπόβαθρο της φιλελεύθερης δημοκρατίας και του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους δικαίου” (Ευάγγελος Βενιζέλος).

* “Πρόκειται άλλωστε για τη συνέχεια της επιλογής του ΣΥΡΙΖΑ, του Τσίπρα, του Κοτζιά, του Δραγασάκη και των υπόλοιπων νεοσταλινικών φυραμάτων, να στηρίζουν με έργα και με λόγια τα δικτατορικά καθεστώτα Κάστρο και Μαδούρο, εκθέτοντας διεθνώς τη χώρα. (...) Την ίδια στιγμή όμως ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κάθε Κοντονής υποστηρίζουν το δικαίωμα του κάθε κομμουνιστικού, του κάθε αναρχομηδενιστικού γκρουπούσκουλου, να διοργανώνει συνέδρια, συγκεντρώσεις, ομιλίες, διαμαρτυρίες, happenings και άμα λάχει να καίει κανένα τρόλεϋ, να σπάει καμιά βιτρίνα, κανένα σταθμό του μετρό, να ρίχνει κανένα γιαούρτι σε συγκεντρώσεις κομμάτων, ίσως και κανένα νερατζάκι με ξυραφάκια σε ‘αμετανόητους συνοδοιπόρους της αντικομμουνιστικής υστερίας’! Κατ’ αρχήν λοιπόν έχουμε υποχρέωση να υπερασπισθούμε τη Δημοκρατία απέναντι στον φανερό και στον ύπουλο σκοταδισμό του ΣΥΡΙΖΑ και του κάθε Κοντονή. Να τους καταγγείλουμε ότι επιχειρούν να προστατεύσουν την ολοκληρωτική ιδεολογία του Κομμουνισμού. Να τους θυμίσουμε πως η χώρα μας έκανε τις μεταπολεμικές τις επιλογές κατανοώντας ότι ο Κομμουνισμός με τα Γκουλάγκ δίδαξαν τον Ναζισμό και τον Χίτλερ πώς να εκκαθαρίζει γρήγορα τους ‘ακάθαρτους’. (...) Ότι για μεν τους κομμουνιστές οι ‘ακαθαρσίες’ των εκκαθαρισμένων ήταν ιδεολογικές, για δε τους φασίστες αιματολογικές, αλλά και οι δύο τύποι ‘ακαθάρτων’ αποτελούσαν ανυπέρβλητο εμπόδιο για την ολοκληρωτική κυριαρχία των δύο αιματόβρεκτων δυτικών δικτατορικών ιδεολογιών του 20^ου αιώνα. Ότι τόσο η κομμουνιστική όσο και η ναζιστική κάθαρση είχαν ακριβώς το ίδιο ιδεολογικό περίβλημα, διακήρυσσαν και τα δύο καθεστώτα ότι είχαν στόχο τη δημιουργία μιας κοινωνίας ‘καθαρής’ όπου θα ζούσε ο ‘Νέος Τύπος Ανθρώπου’ όπου και τα δύο καθεστώτα πίστευαν! Ότι τόσο οι Κομμουνιστές όσο και οι Ναζί διάλεξαν την εργασία ως τρόπο εκκαθάρισης των ‘ακάθαρτων’, οι πρώτοι στα Γκουλάγκ και οι δεύτεροι στα στρατόπεδα εργασίας. Ότι τόσο οι Κομμουνιστές όσο και οι Ναζί χρησιμοποίησαν την εργασία, είτε ως τρόπο τιμωρίας και διαπαιδαγώγησης των ακάθαρτων, είτε ως τρόπο γρήγορης απαλλαγής της κοινωνίας από τις επικίνδυνες ακαθαρσίες τους, την ίδια στιγμή που και οι δύο αυτοπαρουσιάζονταν ως απελευθερωτές της εργασίας. Ότι τόσο οι Κομμουνιστές όσο και οι Ναζί θεώρησαν τους εαυτούς τους Μεσσίες της απελευθέρωσης της ανθρωπότητας ώστε αυτή να ζήσει σε συνθήκες ταξικής καθαρότητας για τους πρώτους και φυλετικής για τους δεύτερους και το τίμημα που πλήρωσε η ανθρωπότητα όπου επικράτησαν παραμένει συγκλονιστικό, αποκαλυπτικό και ανυπολόγιστο. Ότι η αγριότητα, η διαφθορά και η εγκληματικότητα που χαρακτήρισε τα Κομμουνιστικά και τα Ναζιστικά καθεστώτα, οι ανθρωποφαγικές επιδόσεις τους, ήταν εν τέλει οι δύο ανεπιτυχείς προσπάθειες του δυτικού ολοκληρωτισμού να κυριαρχήσει διεθνώς για να καταστρέψει το σύνολο της συμβολαιακής / θεσμικής θωράκισης του δυτικού κόσμου, το σύνολο του αξιακού συστήματος της νεωτερικότητας” (Θεόδωρος Ζαρέτος, “Νεοκομμουνιστικά Αποκαΐδια”). Και πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι ο Μπακογιάννης δολοφονήθηκε για να μην συμφιλιωθούν οι Έλληνες. “Γιατί η συμφιλίωση θα έβαζε ταφόπλακα στα σχέδια της Αριστεράς να καταλάβει την εξουσία και να καταλύσει την αμαρτωλή αστική δημοκρατία! Η πρόσφατη παράκρουση του γιού Κουφοντίνα ως απάντηση στον Περιφερειάρχη Μπακογιάννη το επιβεβαιώνει” (Ανδρέας Ζαμπούκας).

* “Η διατύπωση ήταν πρόχειρη, αλλά η ουσία της δήλωσης (μέσω Twitter) της κ. Μαριέττας Γιαννάκου ήταν απολύτως σωστή: θύμιζε, απλώς, την αριστερή προέλευση του εθνικοσοσιαλισμού. Προφανώς, δεν είναι κάτι ευρέως γνωστό ότι το περιβόητο κόμμα (NSDAP) που έγινε το εργαλείο του Χίτλερ για την ανέλιξή του ήταν αριστερής προέλευσης – το δείχνουν, άλλωστε, οι σαχλές αντιδράσεις στη χρήσιμη υπόμνηση της κ. Γιαννάκου. Ο Χίτλερ πήρε ένα κόμμα που προϋπήρχε του ιδίου· ένα κόμμα του εργατικού κινήματος, με έντονα σοσιαλιστικές τάσεις, αλλά και χαρακτήρα εθνικιστικό. Το μετασχημάτισε, αλλά οι τάσεις στο εσωτερικό του κόμματος, οι φιλεργατικές, σοσιαλιστικές και αντικαπιταλιστικές, ήσαν πάντα ισχυρές μέχρι το 1934. Σε αυτές, άλλωστε, βασίστηκε η δημιουργία και η γιγάντωση των Ταγμάτων Εφόδου – δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί πρώην κομμουνιστές κατετάγησαν αυτοβούλως στα S.A. Με τη σφαγή της περιβόητης «Νύχτας των μεγάλων μαχαιριών», το 1934, ο Χίτλερ ουσιαστικά έλυσε το πρόβλημα της αριστερής πτέρυγας του κόμματός του. Αλλά η βολική αμάθεια επιβάλλει να μένουν εκτός εικόνας όλες εκείνες οι διαστάσεις και τα επίπεδα που κάνουν την εικόνα να χάνει την απλότητά της” (Χρ. Κασιμάτης).

* “Είναι ανόητο να εξισώνει κάποιος τον κομμουνισμό με τον ναζισμό. Διαφέρουν ακόμη και στον αριθμό των θυμάτων. Οι διάφορες εκδοχές των κομμουνιστικών καθεστώτων σκότωσαν πολλαπλάσιους απ’ όσους πρόλαβαν να δολοφονήσουν οι ναζί. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το τέρας του ναζισμού τσακίστηκε νωρίς, ενώ οι κομμουνιστικοί ολοκληρωτισμοί άντεξαν 60 και 70 χρόνια. Επομένως κάθε εξίσωση –και σύμφωνα με την τυπική λογική– είναι λάθος. Μπορεί, όπως λένε πολλοί νοσταλγοί του σοβιετικού ολοκληρωτισμού, να έχουν διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, αλλά αυτό δεν ήταν και μεγάλη παρηγοριά για τις μάνες που έχασαν τα παιδιά τους στον μεγάλο λιμό της Ουκρανίας (Γολoντομόρ). Τη διετία 1932-1933, στη διάρκεια του κομμουνιστικού μετασχηματισμού της σοβιετικής αυτής δημοκρατίας πέθαναν 7 εκατομμύρια από πείνα. Το ‘Μεγάλο Αλμα Εμπρός’ (1958-1962), άλλη μία φαεινή κομμουνιστική ιδέα για την οργάνωση της παραγωγής στην Κίνα, είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 45 εκατομμύρια. Σύμφωνα με τον Ολλανδό ιστορικό Frank Dikötter (τον πρώτο που απέκτησε πρόσβαση στα αρχεία του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας), έξι εκατομμύρια από αυτούς εκτελέστηκαν ή πέθαναν κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων. ‘Ανάμεσα στις τιμωρίες, ακόμη και για μικρές κλοπές, όπως π.χ. μιας πατάτας από ένα παιδί, ήταν να ρίχνουν δεμένους τους δράστες μέσα σε λίμνες· γονείς εξαναγκαζόταν να θάψουν ζωντανά τα παιδιά τους, να τα χώνουν σε περιττώματα· άλλους τους έκαιγαν ζωντανούς ή έκοβαν τη μύτη και τα αυτιά τους. Οι άνθρωποι εξαναγκάζονταν να δουλεύουν γυμνοί στο μέσον του χειμώνα· σε ποσοστό 80% οι χωρικοί σε μια περιοχή... επειδή ήταν πολύ γέροι ή άρρωστοι για να είναι παραγωγικοί αφέθηκαν να πεθάνουν από την πείνα’ (Independent, 17.9.2010). ‘Αλλά, ο σκοπός (σ.σ.: του Μάο Τσετούνγκ), η πρόθεσή του ήταν καλή», αποφάνθηκε παλαιότερα ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. ‘Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τον Χίτλερ με τον Μάο! Μπορεί τα κομμουνιστικά καθεστώτα να είχαν αυτό το τεράστιο έλλειμμα ελευθερίας, αλλά τουλάχιστον είχαν στο κέντρο της σκέψης τους τον άνθρωπο’ (Schooligans, 23.4.2008). Οι ιστορικοί έχουν πολλή δουλειά τεκμηριώνοντας τις διαφορές (στις προθέσεις, στις μεθόδους, στα αποτελέσματα κ.λπ.) των στυγνών καθεστώτων. Η δουλειά όμως των υπουργών και των γενιτσάρων Γραμματέων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μιας δημοκρατικής κυβέρνησης είναι να καταδικάζουν την ολοκληρωτική βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, όποια πρόθεση κι αν οι σφαγείς δηλώνουν ότι έχουν. Ολα τ’ άλλα είναι συριζαϊσμοί... (Πάσχος Μανδραβέλης, “Ολοκληρωτισμοί από ένα βαρέλι...”)

* Όπως έχω επισημάνει σε παλαιότερη ανάρτηση, οι διαφορές μεταξύ ναζιστικών και κομμουνιστικών εκκαθαρίσεων έχουν ποιοτικά και μεθοδολογικά χαρακτηριστικά. Οι εκκαθαρίσεις των ναζιστών είχαν ρατσιστικά χαρακτηριστικά γι’ αυτό και “γενοκτόνες”, ενώ των κομμουνιστών ιδεολογικά γι’ αυτό και “αδελφοκτόνες”, επί πλέιν οι ναζιστές εφάρμοσαν έναν βιομηχανικής μεθοδολογίας τρόπο εξόντωσης. Η πυρηνική προσέγγιση του Κουμμουνισμού αποκαλύπτει, ότι δομικό στοιχείο για την επίτευξη των επιδιώξεών του (προλεταριακή δικτατορία) , αποτελούσε η επαναφορά στον σύγχρονο κόσμο μιας κοινωνικής οργάνωσης στα πρότυπα της προνεωτερικότητας. Η επικαιροποίηση της έγκειτο στην αντικατάσταση του προνεωτερικού σχήματος οικογένεια – κοινότητα από το κόμμα – κομμούνα. Δεν είναι τυχαίο ότι τον επαχθέστερο κομμουνιστή ηγέτη της Ευρώπης, τον Στάλιν, τον αποκαλούσαν “πατερούλη”. Ειδικότερα ευαγγελίζονταν την ιδέα ότι η ανθρώπινη φύση μπορεί και πρέπει να ανακατασκευαστεί σύμφωνα με τους αναπόδραστους “νόμους της Ιστορίας”. Την αξίωση δηλαδή όχι να πλαστεί η κοινωνία σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες των ανθρώπων, αλλά να πλαστεί ένας νέος ανθρωπότυπος στις προδιαγραφές ενός προνεωτερικού μοντέλου ( σοσιαλιστική κοινωνία). Όπως το έλεγε και η επιγραφή στην είσοδο του στρατοπέδου “αναμόρφωσης” στην νήσο Σολοβέτσκι: “Με ατσαλένιο χέρι θα οδηγήσουμε την ανθρωπότητα στην ευτυχία”. Ως εκ τούτων ήταν αδύνατον ο κομμουνισμός να μην είναι ταυτόσημος του ολοκληρωτισμού. Τέλος να επισημάνω ότι πριν την Νέα Εποχή, δυστυχώς πρέπει να τριτώσουν τα κακά της μοίρα μας. Και τριτώνουν με τον ισλαμικό ολοκληρωτισμό...

* Και τρεις υπενθυμίσεις: Μέρες που είναι: Στις 20 Αυγούστου συμπληρώθηκαν 77 χρόνια από την δολοφονία του Λέοντος Τρότσκι (20/8/1940) κατ’ εντολήν του Στάλιν, δια χειρός του Ισπανού πράκτορα των Σοβιετικών Ραμόν Μερκαντέρ. Μια πιο πρόσφατη: Το 2009, στη σχετική ψηφοφορία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την καθιέρωση της ημέρας μνήμης, ουδείς Έλληνας ευρωβουλευτής ψήφισε το κοινό ψήφισμα που εξομοίωνε κομμουνισμό και ναζισμό και που εγκρίθηκε με άνετη πλειοψηφία. Οι ευρωβουλευτές της ΝΔ ως υπόδουλοι της αριστερής ιδεολογικής ηγεμονίας στην κοινωνική μας πραγματικότητα, απείχαν από την ψηφοφορία, ενώ ο επικεφαλής τους, ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης, δήλωνε ότι “Η αποτίμηση ιστορικών γεγονότων είναι αποκλειστικό έργο των ιστορικών και μόνο”. Οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ καταψήφισαν, θεωρώντας ότι “το ψήφισμα αυτό προχωράει σε ανεπίτρεπτη εξομοίωση ναζισμού και κομμουνισμού”. Και μια πρόσφατη: Πέρυσι στην αντίστοιχη εκδήλωση που διοργάνωσε η προεδρεύουσα της Ε.Ε. Σλοβακία στην Μπρατισλάβα, η της Παραφύση Ελλάδα εκπροσωπήθηκε-συμμετείχε δια του εκεί Πρέσβεως. Φέτος η Παραφύση έχει βγει προς άγραν αριστερών ψήφων...

Και άπλετο φως, στην της Παραφύση καταστροφικής διακυβέρνησης: Στο σημείο που βρισκόμασταν 3 χρόνια πριν (Σεπτέμβριος 2014), έχει επιστρέψει η ελληνική οικονομία. Αυτό αποτυπώνεται στην ανακοίνωση του οίκου αξιολόγησης Fitch Rating (18/8), με την οποίαν αναβάθμισε την αξιολόγηση της Ελλάδος κατά 2 βαθμίδες, στο “Β-” από “CCC” με θετικές προοπτικές, υπό την αίρεση της επιτυχούς ολοκλήρωσης της επικείμενης 3ης Αξιολόγησης. Αυτή η αναβάθμιση της χώρας μας στο διεθνές περιβάλλον, σε σχέση με το χειρότερο σημείο στο οποίο την οδήγησε η Παραφύση, ουδεμία άμεση επίπτωση έχει στην εγχώρια κατάσταση, η οποία παραμένει σταθερά χειρότερη με αρνητικές προοπτικές.

Επίλογος

“Αυτός ο τόπος εκδικείται

όσους τον παίρνουν στα σοβαρά...”

Γιάννης Τσαρούχης

Η ατάκα. Η Παραφύση πανηγυρίζει παραφύση για την έξοδο της στις “αγορές”. Όμως ένας με παραφύση βάρος, πανηγυρίζει φυσιολογικά. Η σχετική ατάκα του: “Γλείφουν εκεί που έφτυναν” (Ευάγγελος Βενιζέλος).

Αυτήν την περίοδο ο Νήπιος ζει και αναπνέει αγορές . Την ίδια στιγμή, η χώρα έχει την Πρώτη Φορά Αριστερά, η οποία εφαρμόζει στην πραγματική οικονομία, για πρώτη επίσης φορά στην Ελλάδα, ένα σκληρό νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα.

Τα παράδοξα.

* “Έλα ντε... Προφανώς δεν ξέρω αν η Ηριάννα είναι αθώα ή ένοχη, ή αν θα έπρεπε να είναι ελεύθερη μέχρι να δικαστεί η έφεσή της. Και για τις αποφάσεις των σχετικών δικαστηρίων είμαι γεμάτος αμφιβολίες. Αλλά έχω και μια βεβαιότητα. Πως δεν θα μπορούσα δημοσίως να εκφράσω τις αμφιβολίες μου αυτές αν δεν ζούσα σε μια αστική δημοκρατία. Αν δεν ζούσα στο μοναδικό σύστημα το οποίο επιτρέπει να έχουν απαιτήσεις από αυτό και τη δικαιοσύνη του ακόμα και αυτοί που θέλουν να το καταλύσουν. Και μπράβο του...” (Μάνος Βουλαρίνος).

* “Ο Τσίπρας με την τηλεοπτική συνέντευξή του προ εβδομάδος (σσ. 26/7, στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ALPHA), θύμισε σε όσους προσπαθούσαμε να το ξεχάσουμε (προσωρινώς έστω) με τι έχουμε μπλέξει. Η κυβέρνησή του, είπε, θα υπερασπιστεί το δικαίωμα και του τελευταίου πολίτη και του αναρχικού να κρίνει τις δικαστικές αποφάσεις από τη σκοπιά του κοινού περί δικαίου αισθήματος. Όταν όμως μια οποιαδήποτε κυβέρνηση, πόσο μάλλον η δική του, υιοθετεί και αναπαράγει την αντίληψη των φίλων της Ηριάννας (ελπίζω με δύο νι...) για το κοινό περί δικαίου αίσθημα, τότε η ίδια γίνεται μεγάφωνο των αντιλήψεων αυτών και η υπεράσπιση μετατρέπεται εκ των πραγμάτων σε πίεση προς τη Δικαιοσύνη. Όπως το κατάλαβα εγώ τουλάχιστον, με τις σχετικές αναφορές του στη συνέντευξη, ο Τσίπρας επιχειρεί όχι απλώς να δικαιολογήσει, αλλά να ‘νομιμοποιήσει’ τις κυβερνητικές παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη. Δεν τελειώσαμε, δηλαδή, με τον πόλεμο που εξαπέλυσαν ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του στο ‘θεσμικό εμπόδιο’ (προφανώς για τον σοσιαλισμό). Στην πραγματικότητα, έχουμε μόλις ξεκινήσει” (Χρ. Κασιμάτης).

* Στην ίδια συνέντευξη, ο Νήπιος παραδέχθηκε ότι κατά το παρελθόν, έχει κάνει λάθη στην επιλογή συνεργατών του. Το ερώτημα είναι: Οι τώρα επιλογές του είναι οι σωστές; Η απάντηση εμπίπτει στην αρμοδιότητα των γελοιογράφων...

Αυγουστιάτικες θεάσεις. Έχει γούστο: Το ζητούμενο μεταξύ της αντικειμενικότητας του ωραίου και της υποκειμενικότητας του γούστου, είναι το ωραίο γούστο.

Και όταν βρέχει γυναίκες μην κρατάτε ομπρέλα... (Χρ. Κασιμάτης).

Έχει γέλιο: Ο φιλόσοφος Αντισθένης συμβούλευε τους Αθηναίους (επικαιροποίηση: Λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ) να ανακηρύξουν με την ψήφο τους τα γαϊδούρια σε άλογα. Και όταν του είπαν ότι κάτι τέτοιο είναι έξω από κάθε λογική, ο Αντισθένης παρατήρησε: “Μήπως και στρατηγούς (επ. πρωθυπουργούς) δεν αναδεικνύετε άντρες απλώς με την ψήφο σας και χωρίς να έχουν πάρει καμία απολύτως εκπαίδευση;"

Ο Πύρρος (επ. Ο Νήπιος), ο βασιλιάς της Ηπείρου (επ. Ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ), νίκησε δυο φορές τους Ρωμαίους (επ. Την ΝΔ στις εκλογές), αλλά έχασε πολλούς στρατιώτες και αξιωματικούς (επ. Ψηφοφόρους και βουλευτές). Τότε είπε: “Αν πετύχουμε άλλη μια νίκη σαν και αυτές, καταστραφήκαμε”.

Έχει και Τοτό: Ο δάσκαλος μπαίνει στην τάξη και απευθυνόμενος στον Τοτό του λέει: “Τοτό, έχω σημερα για σένα, ένα καλό και ένα άσχημο νέο. Το καλό είναι ότι κληρώθηκες για σημαιοφόρος και το κακό, έμεινες στην ίδια τάξη...

Τέλος έχει και “εδώ ο παπάς , εκεί ο μπαμπάς, που είναι ο παπάς;” Ο Παπάς είναι στον ΟΑΣΘ (ο μπαμπάς του Νίκου Παπά, Στέλιος).

Η “διάβαση” του “Ρουβίκωνα”. Η αναρχική συλλογικότητα “Ρουβίκωνας” διέβη ανενόχλητη την είσοδο της Βουλής , και για καταλαβαινόμαστε, έκανε ντου μέρα μεσημέρι στο περιστύλιο της Βουλής και πέταξαν φέιγ βολάν (26/7, να υπενθυμίσω, ο Ιούλιος Καίσαρας διέβη τον ποταμό Ρουβίκωνα για να καταλύσει την δημοκρατία στην Ρώμη). Μια χούφτα “μπαχαλάκηδων” “επιτέθηκε” δια της εισβολής της στην Βουλή, στο της Δημοκρατίας αυτονόητο, την στοιχειώδη λογική της συλλογικής συνύπαρξης. Αποτελεί κατεπείγουσα ανάγκη να αντιληφθούμε -συνειδητοποιήσουμε ότι στη χώρα μας έχει τρωθεί η κοινή λογική που προϋποτίθεται για να λειτουργήσουν και ανταποκριθούν στον σκοπό τους οι θεσμοί εδραίωσης και λειτουργίας μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Επίσης xωρίς λειτουργούντες θεσμούς δεν υπάρχει ούτε βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη. Δεν λειτουργεί η οικονομία, όταν δεν λειτουργούν σωστά η Βουλή, τα δικαστήρια, τα πανεπιστήμια. Η ευημερία είναι μέγεθος ανάλογο της δημοκρατίας. “Καμιά λειτουργική δημοκρατία δεν έχει υποφέρει από λιμό” (Αμάρτια Σεν). Και όπως έχω ξανά επισημάνει η “κοινή λογική” δεν χαρακτηρίζεται κοινή, διότι a priori την διαθέτουμε όλοι, αλλά διότι μπορούμε να την αποκτήσουμε όλοι, εάν βεβαίως η κανονιστική κλίμακα αξιών, η οποία κατασκευάζεται από την κυρίαρχη κάθε φορά τάση, τα μικροσυμφέροντα και οι υποκριτικές κοινωνικές συμβάσεις μας το επιτρέψουν. Και η “κοινή λογική” είναι κάτι το άπιαστο για τον Νίκο Βούτση. Αυτός αντιλαμβάνεται το περιστύλιο της Βουλή σαν σκηνή θεάτρου δια την “θεραπείαν, κάθε νόσου και κάθε μαλακίας”. Αύριο, ας υποθέσουμε, των “χρυσαυγιτών” και από μεθαύριο κάθε “συλλογικότητας”, ακόμη και ποδοσφαιρικής...

* “Η διαμαρτυρία ήταν ‘συμβολική’ –ένας ανάερος ‘ακτιβισμός’. ‘Συμβολική’ στην ιδιόλεκτο της Αριστεράς ονομάζεται κάθε πολιτική ενέργεια που για λόγους προπαγανδιστικούς πρέπει να αποσυνδεθεί από τις πραγματικές της συνέπειες. Για παράδειγμα, ‘συμβολική’ είναι η κατάληψη που, παρ’ ότι πραγματική, πρέπει να παρουσιαστεί σαν ανώδυνη πρόβα, σαν κατοπτρισμός. Έτσι και η εισβολή του ‘Ρουβίκωνα’. Ήταν μεν εισβολή, αλλά ‘συμβολική’, σύντομη κι απαλή. Υποτίθεται ότι με αυτούς τους ευφημισμούς προστατεύονται οι αντιεξουσιαστές. Όμως στο πεδίο των όντως συμβολισμών, ο πρόεδρος της Βουλής τούς κατατρόπωσε. Ζητώντας από την αστυνομία να μην τους προσαγάγει, ζητώντας κιόλας από τα περιπολικά να τους γυρίσουν στον τόπο της δράσης τους, ο Νίκος Βούτσης εξανέμισε –κι ας μην το ήθελε– το συμβολικό κεφάλαιο των αναρχικών.

Τι νόημα έχει ο ακτιβισμός, αν δεν διακινδυνεύεις τίποτε εξασκώντας τον; Τι αντιεξουσιαστής είναι αυτός που η εξουσία τον φροντίζει σαν πελάτη της; (σσ. συγκρίνετέ τους με τους ακτιβιστές της Βενεζουέλας, 100 και πλέον νεκρούς μετρούν). Το γεγονός ότι σε αυτού του είδους τις ενέργειες αναγνωρίζεται συνδικαλιστική ασυλία δεν μετριάζει τον διαλυτικό, αντικοινοβουλευτικό τους αντίκτυπο. Το αντίθετο. Όπως και η προκάτοχός του (σσ. Κωνσταντοπόυλου) , ο Βούτσης εκθέτει τον θεσμό που εκπροσωπεί, δείχνοντας ότι τον κρίνει ανάξιο προστασίας από ‘συμβολικές’ παραβιάσεις και προπαγανδιστικές καταχρήσεις. Ποια από τις δύο ρουτίνες είναι πιο διαβρωτική για την κοινοβουλευτική ζωή; Εκείνη που εξελίσσεται ‘ακτιβιστικά’ στο κατώφλι ή η άλλη που παγιώνεται μέσα στο βουλευτήριο; Τα φέιγ βολάν ή οι τροπολογίες; (Μιχάλης Τσιντσίνης)

Να επισημάνω σχετικά: Τον αριθμό “500” αγγίζει, σύμφωνα με το ηλεκτρονικό “πινάκιο” της Βουλής, το πλήθος των υπουργικών τροπολογιών που έχουν κατατεθεί –και, φυσικά, ψηφιστεί– κατά την τρέχουσα ΙΖ΄ κοινοβουλευτική περίοδο, δηλαδή τους τελευταίους 21 μήνες. Με άλλα λόγια, αντιστοιχούν περίπου 23 τροπολογίες κάθε μήνα. Οι ρυθμοί, πάντως, φαίνεται πως κατά περιόδους επιταχύνονται ραγδαία. Όσα συνέβησαν ειδικά το διήμερο 27-28/7 στο Κοινοβούλιο καταδεικνύουν πως η κατάθεση τροπολογιών γινόταν ακόμα και ανά πεντάλεπτο! Στέλεχος του Ποταμιού, το οποίο πρώτο αποχώρησε από τη διαδικασία σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον τρόπο νομοθέτησης (ακολούθησαν ΚΚΕ και ΝΔ), επισημαίνει την πυκνότητα του κυβερνητικού χρόνου νομοθέτησης μέσω τροπολογιών, αναφέροντας συνοπτικά τις ώρες κατάθεσης: 12.55 – 13.00 – 13.05 – 13.15 – 13.20 – 13.25 – 13.30 κλπ. Πέραν τούτου αξίζει να επισημανθεί ότι οι τελευταίες τέσσερις από τις συνολικά 22 επίμαχες, κατατέθηκαν αφού είχε ήδη αρχίσει η διαδικασία συζήτησης και ψήφισης του νομοσχεδίου στην Ολομέλεια. Η τελευταία της Παραφύση πατέντα: 5 τροπολογίες, διαφορετικών υπουργείων, ενσωματωμένες σε μια (στο υπό συζήτηση νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας για την τριτοβάθμια εκπαίδευση ).

“Έγκλημα χωρίς Ίχνη” του John D. MacDonald (εκδ. Bell). Σκαλίζοντας κάτι παλιά βιβλία του αδελφού μου, στο πατρικό μας σπίτι, ανακάλυψα το προαναφερόμενο. Ένα ΒΒ βιβλίο (“Beach Book” - “Βιβλίο Παραλίας), ενός ευ-πώλητου και στην χώρα μας συγγραφέα αστυνομικών της δεκαετία του 1980. Το κύριο μέρος της ιστορίας εξελίσσονταν σε ένα κοινόβιο της “Εκκλησίας των Απόκρυφων”, μιας “new age θρησκείας”, από αυτές που κατά δεκάδες ξεφύτρωναν την δεκαετία του 1970, κυρίως στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ, πολλές εκ των οποίων και με παγκόσμια απήχηση (“Τα Παιδιά του Θεού” είχαν κάνει θραύση και στην χώρα μας την δεκαετία του 1970 και είχαν απασχολήσει-προβληματίσει τότε, το κοινωνικό μας γίγνεσθαι). Το διάβασα, εντύπωση μου έκανε η αναφορά του “ήρωα” για ένα από τα θύματα-φανατικούς οπαδούς: “Φουκαριάρα. Είχε βγει στον κόσμο με αδειανό κεφάλι και κάποιος το είχε παραγεμίσει με μία εφιαλτική ιδέα, στολισμένη μ’ ένα σωρό πομπώδεις λέξεις. Η ίδια δεν μπορούσε να ξέρει πόσο φοβερή ήταν αυτή η ιδέα, επειδή δεν είχε καμιά άλλη να τη συγκρίνει.” Αφού την υπογράμμισα, έγραψα την εξής παραπομπή: “Επικαιροποίηση: Δίπλα στην “φουκαριάρα” προσθέστε το ‘λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ – Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια’ 1/8/2017”. Στο εσώφυλλο έγραψα: “Αυτό το βιβλίο ταξιδεύει...” και το αφίσα σε ένα παραλιακό παγκάκι του Άι Γιάννη Πηλίου. Καλοτάξιδο...

Η Αντικαταστάτης. Αναίρεση κατά του απαλλακτικού βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών για την πρώην γενική γραμματέα Εσόδων, Αικατερίνη Σαββαΐδου, αλλά και κατά της ομόφωνης απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών με την οποία αθωώθηκε για την μη υποβολή πόθεν έσχες ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης, άσκησε η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου (1/8) στον απόηχο και της αναίρεσης της απαλλαγής του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου. Ο Γκίκας Χαρδούβελης σχολίασε σχετικά (2/8): “Πιο εύκολο είναι να πάει κανείς στον παράδεισο παρά να αθωωθεί επί ΣΥΡΙΖΑ”.

Τον Γεωργίου τελικά κατάφεραν να τον καταδικάσουν, μετά από δυο απαλλακτικά βουλεύματα του Συμβουλίου Εφετών της Αθήνας. Ποινή φυλάκισης δύο ετών, με τριετή αναστολή, του επέβαλε το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθήνας (1/8) , καθώς κρίθηκε ένοχος για το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος κατ' εξακολούθηση, πλημμεληματικού βαθμού κατηγορία, που είχε προτείνει ο Εισαγγελέας Έδρας του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Μάλιστα, ο εισαγγελέας σημείωνε, πως η πράξη που αποδίδεται στον κατηγορούμενο έχει ιδιαίτερη ηθική απαξία. Υπενθυμίζεται ότι τους επόμενους μήνες αναμένεται και η κρίση του Αρείου Πάγου σχετικά με την κατηγορία της ψευδούς βεβαίωσης, αδίκημα σε βαθμό κακουργήματος, το οποίο αφορούσε τις καταγγελίες περί διόγκωσης του ελλείμματος του 2009 με αποτέλεσμα να διευκολυνθεί, κατά τους καταγγέλλοντες, η υπαγωγή της χώρας σε μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής, μνημόνια. Τυχόν καταδικαστική απόφαση δύναται να προκαλέσει μείζων πρόβλημα στην χώρα, όταν μάλιστα η Παραφύση, έχει αναλάβει να καλύψει όλα τα δικαστικά έξοδα του Γεωργίου. Ανακοίνωση εξέδωσαν και οι πληρεξούσιοι δικηγόροι του Ανδρέα Γεωργίου αναφορικά με τη σημερινή καταδίκη προαναγγέλλοντας την προσφυγή του στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (1/8). Επίσης η Α. Breidthardt της Ευρωπαϊκή Επιτροπής, σημείωσε: “Έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη στην αξιοπιστία και την ακρίβεια των στοιχείων της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας κατά την περίοδο 2010-2015 και μετά”. Οι Financial Times (FT), για μια ακόμη φορά χαρακτηρίζουν ως “εξόχως ανησυχητική” την καταδίκη του πρώην διοικητή της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέα Γεωργίου στο άρθρο γνώμης που δημοσιοποιήθηκε στις 6/8. “Ο κ. Γεωργίου, - πρώην στέλεχος του ΔΝΤ και, κατά συνέπεια, μέλος μιας μισητής διεθνούς ελίτ τεχνοκρατών- αποτελεί ένα βολικό εξιλαστήριο θύμα για τις αποτυχίες της πολιτικής τάξης της Ελλάδας”. Σε αυτό τονίζεται επίσης: “Η ασυνήθιστη απόφαση απόδοσης κατηγοριών σε βάρος του κ. Γεωργίου μετά την αθώωσή του μοιάζει περισσότερο σαν μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια ‘ξεπλύματος’ της κυβέρνησης Καραμανλή, της περιόδου 2004-'09, στη θητεία της οποίας καταγράφηκαν οι μεγαλύτερες υπερβάσεις σε επίπεδο δανεισμού, την ώρα που χειραγωγούνταν τα στοιχεία. Εκτιμάται δε ευρέως ότι η σκληροπυρηνική αριστερή κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα βρίσκεται σε επικοινωνία και έχει την ανοχή υποστηρικτών του Καραμανλή”. Ο κόσμος το έχει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι.

Οι απαράδεκτοι: Ο πρόεδρος του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου Μιχάλης Βλασταράκος και ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, Δήμαρχος Αμαρουσίου και πρόεδρος όλων των Δημάρχων Γεώργιος Πατούλης, έχουν πάρει σβάρνα τα κανάλια, υποστηρίζοντας την απαλλαγή των γιατρών από την υποχρέωση εγκατάστασης POS προφασιζόμενοι ότι αυτό εμμέσως ακυρώνει το Ιατρικό Απόρρητο. Σκοπίμως δεν θέλουν να αντιληφθούν ότι υποχρεωτική είναι μόνο η εγκατάσταση του POS και όχι η διατραπεζική πληρωμή της “επίσκεψης”. Είναι τα ίδια κ@θίκι@ (POS είπατε;) που πριν μία επταετία περίπου, ξιφουλκούσαν κατά της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης.

2α Αυγούστου: Η Παγκόσμια Ημέρα Καταστροφής του Περιβάλλοντος για το 2017. Είναι η “Ημέρα που ξεπεράσαμε τα όρια της Γης - Earth Overshoot Day” και αποτελεί τον τρόπο με τον οποίο ο διεθνής ερευνητικός οργανισμός Global Footprint Network (GFN) υπολογίζει την ημερομηνία του έτους κατά την οποία η κατανάλωση των φυσικών πόρων από την ανθρωπότητα ξεπερνάει αυτά που ο πλανήτης μπορεί να αναπληρώσει. Φέτος η ανθρωπότητα εξάντλησε νωρίτερα από κάθε άλλη φορά τους φυσικούς πόρους του πλανήτη και από σήμερα μέχρι και το τέλος του 2017 θα ζούμε με δανεικά… από τις επόμενες γενιές, ανακοίνωσε το WWF. Όσον αφορά τα κράτη της Ε.Ε. και ειδικότερα την Ελλάδα, ο τρόπος ζωής παράγει κάθε χρόνο ένα υπέρογκο “οικολογικό χρέος”. Αυτό το θλιβερό ετήσιο ρεκόρ μετάθεσης της μέρας εξάντλησης των φυσικών πόρων όλο και πιο νωρίς μέσα στον χρόνο, αποδεικνύει πως το οικολογικό χρέος της ανθρωπότητας μόνο βιώσιμο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, σύμφωνα με το WWF και το παγκόσμιο δίκτυο GFN. Συνολικά, η ανθρωπότητα χρειάζεται 1,7 πλανήτες τον χρόνο για να συνεχίζει να ζει με τον ίδιο τρόπο, ενώ αν όλοι ζούσαν όπως οι Έλληνες, θα χρειαζόμασταν 2,5 πλανήτες. Με άλλα λόγια, η ανθρωπότητα χρησιμοποιεί τη φύση 1,7 φορές γρηγορότερα (ή στην περίπτωση των Ελλήνων 2,5 φορές ταχύτερα) από τον ρυθμό με τον οποίο τα οικοσυστήματα μπορούν να αναπληρώσουν τις απώλειες. Πρώτη στη σχετική κατάταξη αναδεικνύεται η Αυστραλία (με 5,2 πλανήτες) και οι ΗΠΑ ακολουθούν με 5 πλανήτες. Εντύπωση αλλά και ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι η Κίνα και η Ινδία -που μαζί αντιπροσωπεύουν το 36% περίπου του παγκόσμιου πληθυσμού- βρίσκονται ακόμη σχετικά μακριά από την κορυφή, κάτι που σημαίνει ότι όσο την πλησιάζουν, καθώς θα βελτιώνεται το επίπεδο ζωής του πληθυσμού τους, η κατάσταση θα επιδεινώνεται. Η φετινή 2η Αυγούστου αποτελεί αρνητικό ρεκόρ από το 1970 - όταν και για πρώτη φορά η ανθρωπότητα δημιούργησε «οικολογικό χρέος» (20 χρόνια πριν, το 1997, η αντίστοιχη ημερομηνία ήταν στα τέλη Σεπτεμβρίου). Σύμφωνα με την οργάνωση, “λύσεις υπάρχουν και ο τρόπος ζωής μας μπορεί να είναι η αρχή για να αντιστρέψουμε τα πράγματα. Αν σκεφτεί κανείς ότι η ζήτηση για τροφή αποτελεί το 28% του παγκόσμιου αποτυπώματος της ανθρωπότητας, ενώ την ίδια στιγμή η σπατάλη τροφίμων αγγίζει τους 1,3 δισεκατομμύρια τόνους τον χρόνο, τότε απλές κινήσεις για τη μείωσή της σπατάλης μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Η διαχείριση της τροφής μας είναι μόνο ένα παράδειγμα, ενώ οι καθημερινές μας μετακινήσεις, η πίεση προς τις πολιτικές ηγεσίες της κάθε χώρας για βιώσιμη στροφή και η αλλαγή του τρόπου που καταναλώνουμε, είναι μερικές μόνο ακόμα για να μειώσουμε… και ίσως να μηδενίσουμε το χρέος μας απέναντι στον πλανήτη” (Πηγή: ΑΠΕ). Σχετικά: 1) Το Στέιτ Ντιπάρμεντ έστειλε επίσημη ενημέρωση απόσυρσης των ΗΠΑ, από την Συμφωνία του Παρισιού για την Κλιματική Αλλαγή (4/8). Και η σχετική λογοκρισία: Σύμφωνα με μια σειρά ηλεκτρονικών μηνυμάτων που περιήλθαν στην κατοχή της βρετανικής εφημερίδας Guardian (8/8) από ένα τμήμα του αμερικανικού υπουργείου Γεωργίας (USDA), οι εργαζόμενοι ενημερώθηκαν φέτος τον Φεβρουάριο να αποφεύγουν να χρησιμοποιούν τον όρο “κλιματική αλλαγή” και να επιλέγουν αντ’ αυτού τις “ακραίες καιρικές συνθήκες”. Φαίνεται ότι στόχος αυτής της απαγόρευσης είναι να ευθυγραμμιστεί ο κρατικός μηχανισμός με τις νέες προτεραιότητες πολιτικής του ηγέτη της χώρας, ο οποίος έχει κατ’ επανάληψη αποκηρύξει την κλιματική αλλαγή. 2) Ο πλανήτης υπερθερμαίνεται: Για 391 μήνες ανεβαίνει συνεχώς η θερμοκρασία, καθώς όλους αυτούς τους μήνες οι θερμοκρασίες ήταν υψηλότερες από το μέσο όρο των στοιχείων που έχουν καταγραφεί από το 1880 οπότε και ξεκίνησαν να καταγράφονται τα σχετικά δεδομένα.

2α Αυγούστου 1948, δυτικά της Κόνιτσας. – Για να μην ξεχνάμε...

Νεαρά κορίτσια, μεταφέρουν σε φορείο, έναν τραυματισμένο στρατιώτη του Εθνικού Στρατού, ο οποίος τραυματίστηκε σε μάχη με τους αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού σε περιοχή μεταξύ του Σμόλικα και του Γράμμου (ΑP Photo)

“Επιστροφή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στο 1982”. Ο επικήδειος του δημόσιου πανεπιστημίου και όχι μόνο...(2/8)

.

Η Παραφύση απέδειξε για άλλη μια φορά, το πόσο εύκολη είναι η οπισθοδρόμηση. Μπορεί να γίνει ακαριαία. Η άρση της οπισθοδρόμησης, όμως, δεν μπορεί να γίνει μ’ ένα νόμο, ένα άρθρο. Η εμπιστοσύνη έχει ήδη κλονισθεί. Σχετικά παρελθόντα: Στις 11/1/1982 (εποχή του αριτερό-τριτοδρομικού Ανδρέα) η Βουλή συζητούσε νομοσχέδιο “περί εγγραφής μαθητών στα λύκεια”, όταν αιφνιδιαστικά,μετά τα μεσάνυχτα, εισήχθη τροπολογία με αντικείμενο την επιβολή του μονοτονικού στην εκπαίδευση. Η ΝΔ, τότε αξιωματική αντιπολίτευση, κατήγγειλε που ένα “μέγα θέμα” έρχεται προς ψήφιση ως τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο και μάλιστα μεταμεσονύχτιες ώρες και αποχώρησε από την διαδικασία. Ο Χρήστος Γιανναράς αναφέρει σχετικά: “Να γεννιέσαι σε μια γλώσσα που μιλιέται τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια, και τα τελευταία δύο χιλιάδες διακόσια χρόνια εξασφαλίζει την ιστορική και λειτουργική της συνέχεια χάρη στην πολυτονική γραφή της, να σου έχει χαριστεί μια τέτοια γλώσσα, είναι δώρο ζωής και χάρισμα ποιότητας της ζωής από τα σπανιότερα που μπορεί να χαριστούν σε άνθρωπο. (...) Το μονοτονικό κατάργησε τη σημειογραφία που συνέδεε την αρχαιοελληνική φωνητική ‘προσωδία’ με την γραπτή αποτύπωσή της και καθιστούσε ενιαία την ελληνική γλώσσα από τον Όμηρο ως σήμερα” (δεν υπήρχαν τόνοι στα αρχαία ελληνικά, απλούστατα, επειδή σώζονταν στην προφορική εκφορά τους). Με το μονοτονικό διερράγη “η συνέχεια της της γραπτής σημαντικής των σημασιών” στην ελληνικής γλώσσας “που είναι και έμπρακτη συνέχεια της ιστορικής του συνείδησης, της ένσαρκης στον γραπτό λόγο συνέχειας του ελληνικού ‘τρόπου”. Η αντίδραση των φορέων (Ακαδημία Αθηνών, Ακαδημαϊκή Κοινότητα, Φιλολογικές Εταιρείες, Δικαστικό Σώμα, δικηγορικοί σύλλογοι, Ιερά Σύνοδος κλπ) σε αυτήν την “ηροστράτεια” πράξη (1) μηδενική. Η Ελλάδα είχε προετοιμαστεί και ήταν πανέτοιμοι για τον γλωσσικό της αφελληνισμό της, από τη αριστερή προπαγάνδα περί προοδευτισμού και η ΝΔ απέδειξε στην πράξη ότι ακόμη και εάν δεν συνέπλεε, ήταν ιδεολογικά και πολιτικά αδύναμη να αντιπαλέψει με τους αυτουργούς του “ιστορικού εγκλήματος”. Πρέπει πάντα να έχουμε υπ’ όψιν μας ότι η “πάλη των τάξεων” και ο “διεθνισμός” αποτελούν δομικά στοιχεία της Αριστερής ιδεολογίας. Και εκεί πρέπει να αναζητήσουμε την ισοπεδωτική προς τα κάτω λογική των ενεργειών της άλλα και την υφέρπουσα πολιτική αφελληνισμού. Το 1930 στο περιοδικό “Πρωτοπορία, ο μαρξιστής διανοούμενος Γιάννης Σιδέρης έγραψε χαρακτηριστικά: “Την ημέρα που θα επιβληθεί πια το λατινικό αλφάβητο και που θα μπει στα σχολεία, θα έχουμε προχωρήσει πολύ και θ’ αποδεχτεί πως έχουν γκρεμιστεί ένα σωρό προλήψεις και αμορφωσιές”. Το τραγικό είναι ότι “ευνουχίζοντας” την γλώσσα ενός λαού μαζί “ευνουχίζεις” και τον λαό της, το επιβεβαιώνει η σημερινή κατάντια της χώρας μας.

Σήμερα δομικό στοιχείο του της Παραφύση λαϊκισμού (ένα “υβρίδιο” αριστερού και ακροδεξιού), δεν αποτελεί η υπόσχεση εύκολων λύσεων αλλά η κατασκευή εχθρών και η καλλιέργεια του διχασμού. Η κυρίαρχη πολιτική τακτική του, η μοναδική στρατηγική του πλέον, η ακραία αντιπαράθεση δια της υποδείξεως εχθρών. Στην Ελλάδα, όπου έχουμε εντρυφήσει σε όλες τις εκφάνσεις του λαϊκισμού, παρατηρούμε ότι η επένδυση στον διχασμό είναι η πιο επιτυχημένη στρατηγική για την κατάληψη και διατήρηση της εξουσίας. Επίσης διαπιστώνουμε και τα όρια του “υβριδίου” – απελευθερώνει δυνάμεις που αργά ή γρήγορα στρέφονται εναντίον των ιδίων που τις ενθάρρυναν. Κι αυτό διότι δεν αποτελεί στρατηγική, η επίκληση στα πιο πρωτόγονα ανακλαστικά του ατόμου και της κοινωνίας.

Την προηγούμενη ημέρα ψήφισης του “Επικήδειου...” με Προεδρικό Διάταγμα αποφασίστηκε ότι η επιλογή σημαιοφόρων και παραστατών στις παρελάσεις των μαθητών του δημοτικού θα πραγματοποιείται με κλήρωση και όχι με βάση τις επιδόσεις τους στα μαθήματα , καθώς επίσης και η κατάργηση της η έπαρσης της σημαίας στα σχολεία. Για την ακρίβεια το υπουργείο Παιδείας αποφάσισε ότι στα δημοτικά σχολεία θα ακολουθείται πλέον το τελετουργικό της έπαρσης που τηρείται σε όλα τα δημόσια κτίρια της χώρας και όχι αυτό που ίσχυε μέχρι σήμερα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι μαθητές δεν θα λένε κάθε πρωί τον εθνικό ύμνο, καθώς δεν θα γίνεται έπαρση της σημαίας, αφού αυτή θα είναι μόνιμα αναρτημένη στον ιστό ( η πρωινή προσευχή διεσώθη, διότι αντιμετώπιζε πρόβλημα αντισυνταγματικότητας). “Η γνωστή αριστερά. Όταν δεν καταργείς το μνημόνιο, καταργείς την έπαρση της σημαίας. Έτσι, για ιδεολογικό ‘ξεκάρφωμα” (Γ. Κουμουτσάκος).

Επίκαιρο: Αυτές τις ημέρες συμπληρώνονται 152 χρόνια (4/8/1865) από την καθιέρωση ως Εθνικού Ύμνου των 2 πρώτων στροφών του “Ύμνου εις την Ελευθερία” του Δ. Σολωμού. “Σε γνωρίζω από την όψη”: “Ο άνθρωπος που εξαγόρασε επί χούντας την 8μηνη θητεία του σήμερα καταργεί όλους τους ηθικούς πυλώνες που διαπλάθουν τον χαρακτήρα του Έλληνα μαθητή, όπως η έπαρση της σημαίας στα δημοτικά, η επιλογή των σημαιοφόρων και των παραστάσεων με κριτήριο την αριστεία και η διαγωγή τους που, σύμφωνα με τον υπουργό Παιδείας, δεν χρειάζεται να είναι κοσμιωτάτη (σσ. ο Γαβρόγλου απέφυγε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία όταν πήρε την ελληνική ιθαγένεια ως Κωνσταντινοπολίτης και κάνοντας χρήση του νόμου της Χούντας την εξαγόρασε εν έτει 1971 πληρώνοντας 3.200 δραχμές). Και όλα αυτά διότι το άρθρο 4 παρ. 11 του νόμου 1566/1985, παρέχει μεταξύ άλλων την εξουσιοδότηση στον υπουργό Παιδείας να καθορίζει “την αξιολόγηση των μαθητών, την οργάνωση της μαθητικής ζωής και το γενικό πλαίσιο των σχολικών εκδηλώσεων”. Στο μυαλό του καθηγητή “Τουρσενόλ” (φίλος του Τεν Τεν): Έτσι αποκαλεί “χαϊδευτικά” και για λόγους ομοιότητας τον Γαβρόγλου, ο Τάκης θεοδωρόπουλος. “Ας φύγουν”, είπε ο υπουργός Παιδείας, για όσους πανεπιστημιακούς διαφωνούν με το “Γαβρόγλειο πανεπιστήμιο” του. Με αυτήν την δήλωση του, δείχνει - προτείνει τον δρόμο του “πολιτικού πρόσφυγα”, ως την πιο πολιτισμένη επιλογή που μπορεί να προσφέρει στους διαφωνούντες γενικώς, η “νέο Μορφωτική” επανάσταση - δικτατορία που φαντασιώνεται. Λίγες ημέρες μετά πιο αποκαλυπτικό, το συντρόφι του ο Παπαδημούλης, (ο σιτιζόμενος στο Ευρωκοινοβούλιο), χαρακτήρισε πολιτικό πρόσφυγα τον Πύρρο Δήμα (ο κατά ΣΥΡΙΖΑ “ντοπαρισμένος Αλβανός”), ο οποίος έχει φύγει στην Αμερική και συμπλήρωσε σκωπτικά: “Ας μείνει ο Πύρρος Δήμας στις ΗΠΑ μέχρι το 2028, μέχρι τότε θα κυβερνάμε”.

Σημείωση 1: Ο Ηρόστρατος προκειμένου να μείνει το όνομά του στην Ιστορία, έφθασε στο σημείο να πυρπολήσει, το 356 π.Χ., το περίφημο Αρτεμίσιο, δηλαδή τον Ναό της Αρτέμιδας στην Έφεσο ένα από τα 7 θαυματα του αρχαίου κόσμου. Η πράξη του έμεινε στην ιστορία σαν “Ηροστράτειο σύνδρομο” και χαρακτηρίζει αυτούς που επιχειρούν να “πυρπολήσουν”, να “καταστρέψουν” κάτι λαμπρό για ν’ ακουστεί τ’ όνομά τους. Σχετικό: “Το μέγα σκάνδαλο στην πολιτεία του κ. Γαβρόγλου είναι η απύθμενη υποκρισία και η απέραντη στρεψοδικία του. ‘Είναι ο πρώτος νόμος (για τα ΑΕΙ) μετά το 1974 που... καθιερώνει διαδικασίες που εξασφαλίζουν μία ουσιαστική εξωστρέφεια των ΑΕΙ’, είπε για το ανοσιούργημά του (ΑΠΕ 9.8.2017). Με τον νόμο του καταργούνται και τυπικώς τα Συμβούλια Ιδρυμάτων, τα οποία είχαν στελεχώσει κορυφαίοι επιστήμονες των μεγαλύτερων πανεπιστημίων του εξωτερικού. Τέτοια ‘εξωστρέφεια των ΑΕΙ’ επιδεικνύει ο λαομπαίχτης...” (Πάσχος Μανδραβέλης). Τέλος να επισημάνω ότι σήμερα, 35 χρόνια μετά, δηλαδή μια γενιά μετά “για να κατανοήσει ο Ελλαδίτης τα κείμενα της κλασικής αρχαιότητας ή της ‘κοινής’ ελληνικής (τον Παπαδιαμάντη τον Ροϊδη το ‘Τη υπερμάχω’) πρέπει να εισαχθεί εξ υπαρχής στη γραπτή σημαντική μιας άλλης γλωσσικής λογικής (σύνταξης, γραμματικής, ετυμολογίας) σε μια άλλη, ξένη γι’ αυτόν γλώσσα (Χρ. Γιανναράς).

Περί αριστείας. Ο Σωκράτης στην “απολογία” του, αναφέρει ότι όλες οι έννοιες υπάρχουν επειδή αντιστοιχούν σε πρόσωπα και πράγματα, σε κοινωνικές καταστάσεις. Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και με την έννοια της αριστείας η οποία (και όχι μόνο αυτή) συστηματικά και επιδεικτικά βάλλεται από την Παραφύση, αποδεικνύοντας και την ανερμάτιστη πολιτική της, αλλά και την εμμονική της επιδίωξη στο όνομα της “προλεταριακής ισότητας”, να επιβάλλει την μετριότητα και την άλογη εξισορρόπηση προσώπων και καταστάσεων. Την συμβουλή “αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων” (“πάντα να αριστεύεις και να είσαι από τους άλλους ο καλύτερος”,εκ του υπείροχον το υπέροχος) δίνει ο Πηλέας στον γιο του Αχιλλέα όταν φεύγει για την Τροία (ΙλιάδαΛ,784). Την ίδια συμβουλή δίνει και ο Ιππόλοχος στον γιο του Γλαύκο, αρχηγό των Λυκίων και αντίπαλο των Αχαιών (Ιλιάδα Ζ,128). Σκοπός του Ομηρικού ήρωα δεν είναι απλά η επιβίωση αλλά η ανάπτυξη όλων εκείνων των ιδεών και αξιών που αναβιβάζουν τον άνθρωπο στο χώρο των θεών. Το παράγγελμα αυτό έγινε το θεμελιώδες ηθικό ιδανικό σε ολόκληρο τον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Το πρότυπο του ήρωα δημιούργησε τον Έλληνα άριστο άνθρωπο, αυτόν που μέσα στην τραγωδία όρθιος αντιμετώπισε το χάος, αυτόν που στο πρόσωπο του Μεγάλου Αλεξάνδρου μετέδωσε παντού το Λόγο. Σε αυτό το ιδανικό εδράζεται και η θεσμοθέτηση των πολυάριθμων και ποικιλώνυμων αγώνων στην αρχαία Ελλάδα. Η αριστεία ξεχωρίζει προς τα πάνω το πρόσωπο ,αλλά κυρίως συμπαρασύρει μιμητικά και τους υπολοίπους συνανθρώπους και αυτοί με τη σειρά τους να δημιουργήσουν και να διακριθούν. Η Σωκρατική «μύγα» της αριστείας αποτελεί κίνητρο προόδου και εξέλιξης, εντός ενός γίγνεσθαι όπου η έννοια της άλογης ισότητας και ομοιότητας είναι παντελώς άγνωστη, εκεί όπου τα πάντα γίγνονται και προ-οδεύουν προς την Τελείωση (Εντελέχεια). Διαχρονικά η κλασσική και καθολική έννοια της αριστείας, αφορά όλους τους ανθρώπους, οι οποίοι αναζητούν το “ξεχωριστό”, δηλαδή θέτουν ως ύψιστο σκοπό την πορεία προς την αυτογνωσία και την τελείωση του εαυτού τους με την ελπίδα ότι θα συμπαρασύρουν στο ελάχιστον και τον κόσμο τους. Να επισημάνω ότι η αριστεία επιβάλλεται να “ανθίσει” στο εκπαιδευτικό περιβάλλον όπου λειτουργεί η άμιλλα, η κοινή προσπάθεια, προετοιμάζοντας τους νέους για το σύγχρονο κοινωνικό γίγνεσθαι όπου θα κληθούν να την διαφυλάξουν εντός ενός ακραίως ανταγωνιστικού και με αθέμιτες πρακτικές περιβάλλοντος. Εις την “ύβριν” δε αυτού του ιδεώδους, εδράζεται η αχαλίνωτη φιλοδοξία, ο ασίγαστος φθόνος και ο διχασμός και η επακόλουθη “νέμεσης” αδιαμφισβήτητη , αν και πολλές φορές δυσδιάκριτη.

Και όλα αυτά συμβαίνουν όταν το σχολείο αποτελεί, θα έπρεπε να αποτελεί το πολιτισμικό αντίβαρο της άρνησης του εαυτού μας. Της πορείας απεμπόλησης και ασέβειας προς το παρελθόν μας, το “χθεσινό” μας πρόσωπο, που ξεκίνησε Μεταπολιτευτικά.

Οι Διόσκουροι: Με ένα ιδιαίτερα ευφάνταστο πρωτοσέλιδο κυκλοφόρησε η γαλλική Liberation (10/8), σχολιάζοντας την ανταλλαγή φραστικών απειλών πολέμου μεταξύ των ΗΠΑ και της Βόρειας Κορέας, μετά την αποκάλυψη ότι η Πιονγκγιάνγκ έχει την ικανότητα να εφαρμόσει πυρηνικές κεφαλές στους πυραύλους της.

Στο πρωτοσέλιδο εμφανίζεται ο δικτάτορας της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιονγκ Ουν, με τα μαλλιά και τα ρούχα του Ντόναλντ Τραμπ, ενώ η επιγραφή αναγράφει "Διόσκουροι", με την εφημερίδα να τονίζει την ομοιότητα στην ρητορική τους.

Οι Διόσκουροι Νο 2: “Τελικά η Ιστορία πρέπει να κρύβει πολλή πανουργία. Αφού προσπαθεί να ταυτίσει αυτό το “δίδυμο” των απίστευτων Πρωθυπουργών, τον Αλέξη Τσίπρα και τον Κώστα Καραμανλή, ακόμη και στην έσχατη τραγωδία. Της φυσικής καταστροφής της χώρας. Από το εφιαλτικό καλοκαίρι του 2007 με την εκατόμβη των νεκρών και την τεράστια φυσική καταστροφή έως το καλοκαίρι του 2017. Με τις φωτιές να μαίνονται ανεξέλεγκτες. Με την κρατική μηχανή διαλυμένη και απολύτως ανεπαρκή. Χωρίς υλικά μέσα, σχεδιασμό, προετοιμασία και οργάνωση. Με διάφορους ανευθυνο-ανύπαρκτους υπουργούς να βλέπουν οργανωμένο σχέδιο με στόχο να πληγεί η ‘πρώτη φορά Αριστερά’. Με εγκαταλελειμμένους τους ηρωικούς πυροσβέστες,τους εθελοντές και τους κατοίκους των περιοχών που πλήττονται από τις φωτιές στο έλεος του Θεού και των φυσικών φαινομένων. Ελπίζω οι τραγικές ομοιότητες να μείνουν ως εδώ. Η Ιστορία να επαναληφθεί ως φάρσα - έστω και τραγική. Να μην επανέλθει ως τραγωδία και να μη θρηνήσουμε νεκρούς και αρχαία μνημεία, όπως την αρχαία Ολυμπία του 2007. Όσο για το “δίδυμο” των Πρωθυπουργών της φωτιάς και της... πυρκαγιάς, ας παραμείνουν στα τόσα στοιχεία που τους “ενώνουν και ας μην προχωρήσουν την ταύτισή τους ακόμη και στις στάχτες και τα αποκαΐδια. Άλλωστε υπάρχει και ο... Καμμένος που τους ενώνει. Αρκεί... (του Θανάση Τσεκούρα).

Ηλιοτρόπια: Πέντε από τα πιο εμβληματικά αριστουργήματα της αγαπημένης σειράς "Sunflowers" του Ολλανδού καλλιτέχνη Vincent van Gogh , τα οποία ζωγράφισε όταν ζούσε στην Αρλ της νότιας Γαλλίας (1988-1989), επανασυνδέθηκαν σε μια εικονική έκθεση, η οποία παρουσιάστηκε σε live βίντεο στο Facebook (14/8).

Τα πράγματα είναι αυτά που φαίνονται, αρκεί να ξέρεις πως να τα κοιτάξεις...

Εθελοτυφλούντες... Τρομοκρατικές ενέργειες Τζιχαντιστών στην Ευρώπη, με 17 νεκρούς και 100 τραυματίες εκ των οποίων οι 20 σε κρίσιμη κατάσταση. Ισπανία: Βαρκελώνη 17/8, Καμπρίλς 18/8. Φιλανδία: Τούρκου 19/8. Ρωσία: Σουργκούτ 19/8. Βρυξέλες 25/8. Λονδίνο 26/8. Οι βάρβαροι βρίσκονται “εντός τω τειχών” και δεν τρομοκρατούν μόνο ως “μοναχικοί λύκοι” αλλά και ως “αγέλες λύκων” γρυλίζοντας “Αλλαχού Ακμπάρ”.

Υπάρχουν “λύκοι” οι οποίοι δεν είναι πολιτικοί τρομοκράτες, έτσι όπως μας τους γνώρισε η διεθνής ιστορία, ούτε καν θρησκευτικοί. Είναι άτομα ψυχολογικά ασταθή, που το ISIS και ή η Αλ Κάιντα εκμεταλλεύονται, καθόσον αναζητούν προσχήματα για το “καθαρό” μίσος τους προς τους άλλους, και ως εκ τούτου δεν πρέπει να αναφερόμαστε σε ιδεολογικό αφοπλισμό τους. Και είναι απύθμενο το μίσος τους προς τους άλλους γιατί μισούν πρωτίστως την δική τους ζωή, την αντιλαμβάνονται ως ασήκωτη σαν εμπόδιο, είτε αισθάνονται “αδικημένοι” και “περιθωριοποιημένοι” είτε όχι. Για τον λόγο αυτό και είναι εξόχως δύσκολη η επισήμανσή τους. Οι ερμηνευτικές φόρμουλες της “λογικής” μας είναι δύσκολο να ερμηνεύσουν καταστάσεις που προσομοιάζουν με “χαοτικές”. Υπάρχουν όμως και οι “λύκοι” θρησκευτικοί τρομοκράτες. Πρόκειται για “επαναπατρισθέντες” στις ευρωπαϊκές χώρες μαχητές του ISIS και ριζοσπαστικοποιημένους μουσουλμάνους στις ευρωπαϊκές “ισλαμιστικές γιάφκες”, γεννήματα του μεταμοντέρνου Πολυπολιτισμικού φληναφήματος. Η διαφορά με τους προηγούμενους τρομοκράτες είναι ότι σε αυτούς το ένστικτο της αυτοσυντήρησης έχει κατασταλεί πλήρως. Δεν φοβούνται να πεθάνουν. Λειτουργούν ως στρατιώτες ενός θεού παραγνωρισμένου, με καθοδήγηση ιμάμηδων που ερμηνεύουν το “γράμμα” του ως εντολή θανάτου των αλλόπιστων και της δικής τους θυσίας- αυτοκτονίας ως τρόπο εισόδου στον Παράδεισο. Όσον αφορά την χώρα μας, πρέπει να αισθανόμαστε ασφαλείς διότι οι “τζιχαντιστές” έχουν αντιληφθεί ότι ο “υπαρκτός Ελληνισμός” δρα ως να μισεί τον ίδιο τον εαυτό του, για τον λόγο αυτό και αυτό -εξοντώνεται . Είκοσι οι νεκροί και μεγάλος αριθμός τραυματιών, οι περισσότεροι νέοι, τα θύματα τροχαίων, μόνο στην Κρήτη, τους καλοκαιρινούς μήνες...

“Έλληνες γαρ” (Βασίλη Δημουλά).

Τί παραλογισμός!..

Ζούμε ελεύθεροι [ας πούμε]
σ’ ελεύθερη πατρίδα [που λένε]
ένδοξη κι ειρηνική [αλλά ξεπεσμένη]
πολιτισμένοι [αλλ’ αλλοπρόσαλλοι]
χωρίς ν’ απολαμβάνουμε [κατά κυριολεξίαν]
την ελευθερία μας [που την εκλαμβάνουμε ως ασυδοσία].
Είμαστε πραγματικά ‘'ελεύθεροι πολιορκημένοι’’.

Και η Ζωίτσα εν τάφω...(18/8)

27 Αυγούστου, Φανουρίου μεγαλομάρτυρος. Και ως Ελληνικός επικαλούμαι την ΧΆΡΗ ΤΟΥ, για να “φανερωθεί” στην λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδη Δύναμη Ωργιώδη Άγνοια) ο δρόμος να υπάρξουν ως Πολίτες. Ένα αληθινό θαύμα...

Καλό αποκαλόκαιρο... Και σας προσκαλώ να ερωτοτροπήσουμε με την εφυία. Δηλαδή να αφυπνίσουμε την ικανότητά μας, την ενυπάρχουσα σε κάθε άνθρωπο “οργανική ικανότητα” να συνθέτει και να συγκρίνει φαινομενικά ετερώνυμα φιλοσοφικά ρεύματα και διαφορετικά γνωστικά συστήματα για την ερμηνεία - αποκωδικοποίηση της πραγματικότητας με απαραίτητο οδηγό το “ευαγγέλιο της ριζικής ελευθερίας”.

Σαν επιδόρπιο

Δεκαπενταύγουστος.

Αυτή είναι η αρχαιότερη εικόνα της Παναγίας

Ανακαλύφθηκε στην πρωτοχριστιανική εκκλησία της αρχαίας πόλης Δούρα Ευρωπός στη Συρία και θεωρείται ότι απεικονίζει τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Είναι γνωστή στην επιστημονική κοινότητα από το 1920, όμως έως πρόσφατα οι ερευνητές πίστευαν πως απεικόνιζε την Σαμαρίτισσα, την γυναίκα που συνάντησε ο Ιησούς και την οποία περιγράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Ο μελετητής της Βίβλου δρ Μάικλ Πέπαρντ είναι εκείνος που παρατηρώντας προσεκτικά το έργο, κατέληξε στο συμπέρασμα πως πρόκειται για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, όταν δηλαδή ο Αρχάγγελος Γαβριήλ ανακοίνωσε στην Μαρία πως θα φέρει στον κόσμο τον Ιησού. Η εικόνα χρονολογείται ως του 3ου αιώνα και εκτίθεται στην Πινακοθήκη του πανεπιστημίου Γέηλ, των ΗΠΑ.

Seedrinker