Αυγερινού τρίπτυχον

“Δογματισμός είναι να ταυτίζεις την αλήθεια,

 με τις αντοχές της σκέψης σου” Λίο Στράους.

Εισαγωγικό σημείωμα εικονοποιού.

Οι άνθρωποι δεν διαφωνούν μεταξύ τους, πρωτίστως για την λογική συνοχή των απόψεών τους και των θέσεων που υποστηρίζουν. Αν συνέβαινε αυτό,  η νηφάλια κατάθεση των επιχειρημάτων εκατέρωθεν, θα αρκούσε ώστε να λυθούν οι διαφορές.  Οι διαφορές των ανθρώπων όμως δομούνται σε βάσεις ασυμφιλίωτες και αυτός είναι και ο κύριος λόγος που αναπτύσσονται οι “λογικές” επιχειρηματολογίες που τις υποστηρίζουν. Και οι βάσεις είναι  ασυμφιλίωτες διότι συν δομούνται με αυτά που γενικώς αναφέρονται ως συμφέροντα. Ο Τόμας Χομπς (17ος αι.), έχει αναφέρει σχετικά: “Αν στην ιδιότητα του τριγώνων να έχουν άθροισμα γωνιών που ισούται με 2 ορθές , είχε προσαρτηθεί κάποιο συμφέρον, τότε σίγουρα η ιδιότητα αυτή θα είχε και του οπαδούς της και τους αντιπάλους της”.

Ο Παν. Κονδύλης σχετικά έχει αναφέρει, ότι η “έσχατη πραγματικότητα” συναποτελείται “ από υπάρξεις, άτομα ή ομάδες που αγωνίζονται για την αυτοσυντήρηση τους και μαζί, αναγκαστικά, για την διεύρυνση της ισχύος τους”. Η “αξιολογική ελεύθερη” ανάλυση, που είναι σύμφωνη με τις προκείμενες της “κοινωνικής οντολογίας”, υποδεικνύει ότι “κυρίαρχος” είναι εκείνος που μπορεί να ερμηνεύει “δεσμευτικά δήθεν αντικειμενικές αρχές” και να τις προσθέτει στη σφαίρα του “αληθινού”.

Το “μεταμοντέρνο” απόρριγμα,  άλωσε τον κόσμο μας και τον οδήγησε στην σημερινή του κρίση πολιτική, οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική, δια της αντίληψης ότι η “αλήθεια” δεν υφίσταται. Υπάρχουν μόνο “αφηγήσεις” που ανταγωνίζονται η μία την άλλη, τορπιλίζοντας επί της ουσίας, την δια του λόγου (διαλόγου) αντιμετώπιση της πραγματικότητας. Με αυτόν τον τρόπο μετουσιώθηκε η έννοια του πολίτη σε αυτήν που αποκαλώ λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ, αυτή που τελικά έφερε στο εγχώριο προσκήνιο τον Νήπιο και πρόσφατα (τα απόνερα της;) στο παγκόσμιο τον Τραμπ.

Η αλήθεια όμως είναι ότι “είμαστε γεννημένοι να αναζητούμε την αλήθεια” (Μοντέν 16ος αι.), αναγνωρίζοντας ότι η δια της ερμηνείας προσέγγισης της, αποτελεί ένα είδος “άσκησης βίας” (Χάιντεγκερ). Αναγνωρίζοντας ότι η αλήθεια γίνεται αληθινή, την κατάλληλη στιγμή (Μαρξ).   Αναγνωρίζοντας, ότι σε προσωπικό επίπεδο μπορεί να επιβιώνει ο μύθος, η γέφυρα που μας ενώνει με την δυνατότητα υπέρβασης του αδυνάτου. Αναγνωρίζοντας σε επίπεδο κοινωνίας, ότι αυτός που αισθάνεται ως χρέος του, να λέει την αλήθεια είναι ταυτόχρονα και συνεπής. Τέλος αναγνωρίζοντας ότι η αναζήτηση της αλήθεια (α-λήθεια), είναι μια συνεχής διαδικασία περιγραφής και επικαιροποίησης, κατά βάση αρχέγονων αναζητήσεων και προβλημάτων, με απαραίτητο συνοδοιπόρο την μη-λήθη, δια της οποίας, ο άνθρωπος ξεπερνά φόβους του παρελθόντος, ή αποδέχεται την διαχρονικότητα άλλων. Ο Σοπενχάουερ ανέφερε ότι “η αλήθεια, διέρχεται από  τρία στάδια: 1ον διακωμωδείται, 2ον συναντά βίαιη αντίσταση και 3ον γίνεται αποδεκτή ως αυταπόδεικτη.

Στην ανάρτηση αυτή η “ερμηνεία” αναγνωρίζεται ως μια νέα ανάγνωση ενός Βιβλικού κειμένου, που όπως κάθε κείμενο , “κείται” για ποικίλες ερμηνείες. Ή όπως έλεγε ο Μπαρτ, “μια νέα συγγραφή”. Μια ανάγνωση πρωτότυπη και πιθανώς ιερόσυλη για τους Χριστιανούς “τζιχαντιστές”. 

Εικόνα πρώτη: Μια μικρή ερωτική ιστορία. (Λογοτεχνίζοντας επί προσωπικού).

Αποκαλόκαιρο και σούρουπο. Και ένας νέος έρωτας έχει εισβάλλει στη ζωή μου. Και μόλις είχα αφήσει πίσω μου, εκείνη την δημιουργική ερωτική φάση, τότε που τον αναζητάς, τότε που είσαι ερωτευμένος με τον έρωτα. Και περπατώ παραποτάμια, για να περάσει η ώρα μέχρι να την συναντήσω. Είναι τότε που ο δικός σου χρόνος, διαστέλλεται ή συστέλλεται, ανάλογα με το αν είσαι μακρυά ή κοντά της...

Ξέρω, έχω μπλέξει άσχημα. “Ο έρωτας είναι ένα μεγάλο ταξίδι, ξεκινάς για κάτι νέο, ελπίδα για ένα βήμα στην πορεία προς την αυτογνωσία”. Το άλλοθί μου, για την παράδοση σου την ολοκληρωτική. Αλλά πάλι, κάθε τι καινούργιο γεννιέται με πόνο. Έτσι δεν είναι; Πόνος αναγκαίος, ανεκτός, κατά κάποιο τρόπο ζητούμενος, όπως αυτός της γέννας. Άλλωστε ο έρωτας δεν σε ερωτά...

Περπατάω... Εντάξει, ξέρω, την ερωτική φάση δεν μπορείς να την πεις και ιδανική. Περισσότερο με κατατονική μοιάζει. Δεν κοιμάσαι, δεν τρως. Ευτυχώς, το ξέρω είναι εφήμερος, θνησιγενής – μου αρέσει αυτή η λέξη... Μια τελετουργία μυστηριακού θανάτου – αναγέννησης, κάτι σαν την εφηβεία. Το μονοπάτι του Δυτικού που μπορεί και να τον φέρει κοντά στην “εξ αποκαλύψεως” αλήθεια, Σημειώστε το αυτό...

Είμαι ερωτευμένος. Είναι ζωή σε υπερβολική δόση. Χωρίς αναφορές, σε ότι ζήσαμε ή θα ζήσουμε. Ξέρω, δεν μπορεί να κρατήσει μια ζωή. Θα πεθαίναμε πολύ γρήγορα, ίσως από υπερβολή. Από την όψη γεννιέται η επιθυμία, το πρώτο στάδιο, έτσι λέει η Κάμα- Σούτρα. Και το τελευταίο , το δέκατο, παθαίνεις διαλείψεις και φθάνεις στον θάνατο... Ε, όχι κι έτσι.

Προσγειώνομαι. Εγώ θέλω να ελπίζω.  Αυτός ο έρωτάς μου, μπορεί να είναι για πάντα, γιατί μπορεί να ανατροφοδοτείται. Να ανατροφοδοτείται, άλλωστε ερωτικό λένε, είναι κάθε τι που συνιστά μια διακήρυξη ποιοτικής ανεξαρτησίας, αμόλυντης από υποκρισίες.

Περπατάω και η σκέψη της πάλι με απογειώνει. Με εκτοπίζει από την  εν εξελίξει ζωή. Ευτυχώς που είναι πεζόδρομος. Μετεωρίζομαι, περίεργη κατάσταση, άλλα αισθάνομαι μια πληρότητα που καταλαμβάνει τα πάντα, εξαφανίζει τα πάντα, δεν έχει ανάγκη τίποτα εκτός από τον εαυτό της. Το μυαλό μου γεμάτο απ’ αυτήν, απρόσωπη, ασώματη, καθαρή η σκέψη μου γι’ αυτήν.  Το κεφάλι μου, κοντεύει να σπάσει.  Ξαφνικά, μια ιδέα, μα τελείως ξαφνικά ζωντανεύει στο μυαλό μου και την εκτοπίζει. Ποια; Αυτήν. Και με καθηλώνει...

Θεέ μου, το Βιβλικό “καὶ ᾠκοδόμησεν ὁ Θεὸς τὴν πλευράν, ἣν ἔλαβεν ἀπὸ τοῦ Ἀδάμ” (Γεν 2,22), επιβεβαιώνει την νέα θεωρία περί δημιουργίας της Σελήνης. Πρόσφατα την είχα διαβάσει σε κάποιο από τα περιοδικά εκλαϊκευμένης επιστήμης, δεν θυμάμαι σε ποιο, κυκλοφορούν αρκετά. Η απομυθοποίηση του Μύθου...

Ένα, δύο, τρία βήματα και Θεέ μου, τι γίνεται σήμερα, “μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια”; Ο μύθος της γέννησης της Θεάς της Σοφίας, της Αθηνάς, από το κεφάλι του Δία. “Ο Ήφαιστος σήκωσε λοιπόν το τσεκούρι του, το ζύγισε καλά ανάμεσα στις σκληρές και ροζιασμένες από τη φωτιά και το αμόνι παλάμες του και κατάφερε μια γερή τσεκουριά στη δόξα του πατρός του, κατακούτελα… Ξαφνικά ο Όλυμπος σείστηκε κι αυτό που αντίκρισαν οι θεοί και οι θεές θα το συζητούσαν για χρόνια… Μέσα από το κεφάλι του Δία ξεπετάχτηκε πάνοπλη –θωρακοφόρος και ασπιδοκρατούσα- μια πανώρια θεά, τα καταγάλανα μάτια της οποίας σκίαζε μια πολεμική περικεφαλαία… Ότι πιο αταίριαστο δηλαδή…!”

Ένας μύθος που εξηγεί, αυτό που μου συμβαίνει. Εμένα όμως, φαίνεται με κτύπησε κατακούτελα η γυναίκα του η Αφροδίτη. Αθηνά, η Θεά που κληρονόμησε την δύναμή του πατρός της Δία και την σοφία, την φρόνηση, αλλά και την γνώση του καλού και του κακού, της μητρός της Μήτιδος.  Αθηνά, η Θεά που προσωποποιεί και τα δύο είδη της αρχαιοελληνικής σοφίας. Την “σοφία” την “φρόνηση”, που είναι η πρακτική σοφία. Η τέχνη δηλαδή να κάνουμε ευφυείς επιλογές, για να ζούμε όσο το δυνατόν πιο αρμονικά, πιο ευτυχισμένα. Υπάρχει όμως και η “σοφία”, η “θεωρητική”, η στοχαστική σοφία, η εμπειρία δηλαδή μιας απρόσωπης αλήθειας, μιας γνήσιας σχέσης με το αληθινό, απελευθερωμένης από το “εγώ”.

        Επανέρχομαι. Τα φώτα της πόλης έχουν ανάψει. Το φεγγάρι, σχεδόν ολόγιομο σκάει μύτη. Την βλέπω στο παρκάκι να περιμένει, κοιτά προς το μέρος μου. Χαμογελάω, σήμερα της έχω και δωράκι...

Πάτησε ξένα οικόπεδα. / Το καλοκαίρι / δεν λέει να φύγει.

Κι όποτε βγαίνω στις κάθετες. / Στ’ αριστερά μου κοιτώ τη σελήνη.

Ένα μικρό την τυλίγει, τόξο ουράνιο,/ Κάτι της λείπει για να’ ναι πανσέληνος.

Η ομορφιά της / αν και ελάσσονος τόνου / είναι απερίγραπτη.

Σαν τη γυναίκα εκείνη / που απ’ τα μέσα της λάμπει.

(Τάσος Δενέγρης)

Εικόνα δεύτερη: Ένα παραμύθι για το μύθο.

Κατ’ αρχήν πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι δεν πρέπει να συγχέουμε τους μύθους του απώτατου παρελθόντος με το μύθευμα. Πρέπει να τους εκλαμβάνουμε ως ένα είδος αφήγησης.

Η Βιόσφαιρα προκαλούσε δέος και απορίες στον πρωτόγονο άνθρωπο. Πως δημιουργήθηκε αυτός και όλα  που τον περιέβαλλαν; Η ανάγκη για περιγραφή της προέλευσης τους, φαίνεται πως διαμόρφωσε τους κοσμογονικούς μύθους, προσαρμοσμένους στα ανθρώπινα δεδομένα. Η κεντρική ανθρωπομορφική εικόνα στους περισσότερους καταγεγραμμένους μύθους της Δημιουργίας, είναι αυτή της γέννησης του ανθρώπου. Να επισημάνω, ότι μόνο στην αρχαιοελληνική (μύθος του Ανδρόγυνου) και την ινδουιστική  μυθολογία, αναφέρεται ότι οι γυναίκες δεν προήλθαν  από τον άντρα και ότι το πρώτο πλάσμα στον κόσμο ήταν μισό άντρας και μισό γυναίκα. Αυτοί οι μύθοι, αποτελούν μια απλοποιημένη και γι’ αυτό συμβολική καταγραφή γνώσης, που στόχο είχε να είναι όσο το δυνατόν κατανοητή στις πλατιές μάζες και όχι ένα verbatim που πρέπει να δεχόμαστε στην κατά λέξη ακρίβειά τους. Η εξέλιξη της σύγχρονης επιστήμης, συνέβαλε στην “απομυθοποίηση” ορισμένων μύθων -  αυτό άλλωστε επιχειρείται και με αυτήν την ανάρτηση – αποκαλύπτοντας παράλληλα το τεράστιο της ασυμβατότητας, μεταξύ της σε αυτόν περιεχόμενης αλήθειας και του ιστορικά αποδεκτού γνωστικού επιπέδου της εποχής εκείνης (σχετικά στην ανάρτηση “Ένα τρίπτυχο – 1ο μέρος, σημείωση 2). 

Στο μεγάλο ερώτημα,  πως είναι δυνατόν να εμπεριέχεται τέτοια γνώση σε τόσο παλιές ιστορίες, ώστε να λειτουργούν ως «κάψουλες γνώσης» για τους επερχόμενους, υπάρχουν ποικίλες ερμηνευτικές προσεγγίσεις, ακόμη και εξωγήινης προέλευσης. Το αυτό ερώτημα δύναται να τεθεί και για την γλώσσα μας, την Ελληνικήν και τον τεράστιο όγκο πληροφοριών που μόνο η ετυμολογική της προσέγγιση, εκτός των άλλων, αποκαλύπτει. Δεν θα αναφερθώ στις εξωγήινης προέλευσης προσεγγίσεις , διότι βρίθει σχετικά το Διαδίκτυο , θα αναφερθώ σε μία των “Εσωτεριστών”, η οποία δυνητικώς ερμηνεύει και την πριν την “Έκπτωση” του ανθρώπου ύπαρξη, του επί “Γης Παραδείσου”.

“Ο Μύθος απηχεί την συμπαντική αλήθεια. Στην εποχή του αρχέτυπου, όταν η παρθενία της φύσεως ήτα ακέραιη, η ψυχή του ανθρώπου καθαρή και λειτουργούσε με το σύμπαν σε πνεύμα ολότητας, δημιουργήθηκε αυτόνομα το υλικό που αργότερα, σε χρόνους ρωγμής του ολικού ‘είναι’ του όντος και περαιτέρω σε καιρούς επικράτησης της τεμαχιστικής αντίληψης των πραγμάτων, χρησιμοποιήθηκε για να οικοδομηθεί ο μύθος. Έτσι ο μύθος δεν είναι παρα-μύθι ή μυθ-ιστορία, αλλά αποτελεί λείψανο και απόηχο ενός μεγαλειώδους συμπαντικού γεγονότος και μιας αλήθειας που διαδραματίστηκε στα πλαίσια της συμπαντικής συνείδησης, της συμπαντικής ψυχής και του συμπαντικού γίγνεσθαι. Στους διάφορους μύθους, οι οποίοι αναφέρονται σε πανάρχαιες μη ιστορικές εποχές, στην εποχή του αρχέτυπου, ο άνθρωπος ως στοιχείο της φύσεως, βίωνε στα πλαίσια της συμπαντικής ολότητος, εφ’ ο και δεν είχε καμία δυσκολία να επικοινωνεί με τ’ άστρα και το φεγγάρι, με ποτάμια και θάλασσες, με τον αγέρα και τα πουλιά, με τους θεούς. Και ο θάνατος ήταν ασύλληπτος ως νόημα. Στη θέση του υπήρχε η μεταλλαγή και το ταξίδι στους ουρανούς ή στον κάτω κόσμο, δηλαδή σε ένα άλλο είδος ζωής και συνέχειας της συμπαντικής συνείδησης. Τότε οι μύστες επικοινωνούσαν άνετα και άμεσα  με το άναρχο θείο και ιεργούσαν μεταξύ Θεού και ανθρώπων, μεταφέροντας και ενεργοποιώντας την φωνή της συμπαντικής αλήθειας, οπότε και δεν υπήρχε χώρος για μοναξιά, δυστυχία φόβο και κοπετό. Γιατί όλοι ήσαν Θεοί και όλοι Εν (σσ ‘Εν το Ον’ Ηράκλειτος). Ο πανάρχαιος μύθος είναι προσεγγίσιμος από τον τεμαχιστικό ανθρωπάκο, μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και υπό εξαιρετικές συνθήκες. Και λέω προσεγγίσιμος, όχι εισπράξιμος, γιατί η εποχή του αρχέτυπου, όταν ο μύθος ήταν βίωμα, δεν υπάρχει πια. Όμως η Φύση ουδέποτε εγκαταλείπει εαυτήν και ουδέποτε βιάζεται ολοσχερώς. Πάντα φροντίζει για την διαιώνιση των χαρακτηριστικών της, παρά τις όποιες βλαβερές επεμβάσεις που υφίστανται. Έτσι στα πλαίσια του συμπαντικού γίγνεσθαι αφήνει ‘σημεία” (Σπύρος Νόνικας).  Ο Ευγένιος Αρανίτσης όρισε τον Μύθο ως  την “Ηχώ του Λόγου Του Πρώτου”. (Σχετικά με την “εξ’ αποκαλύψεως ερμηνεία” και στην ανάρτηση “Διαδραστικά” της 24/1/2014).

Πολλοί από  τους αρχετυπικούς μύθους περί δημιουργίας του Κόσμου, παρουσιάζεται να έχουν ενταχθεί στην Παλαιά Διαθήκη. Αυτή αποτέλεσε και την κιβωτό της αναλλοίωτης επιβίωσής τους, διότι τους προστάτεψε από επεμβάσεις που υπέστησαν άλλοι μύθοι στο κύτταρό τους, δηλαδή τροποποιήσεις στον κανονιστικό τους χαρακτήρα, ώστε να εξυπηρετήσουν στην πορεία του χρόνου ιδιοτελή συμφέροντα. Αλλά και η τότε ένταξη του μύθου, που αποτέλεσε έκτοτε το θέσφατο περί της δημιουργίας της γυναίκας στην Παλαιά Διαθήκη, εμπεριείχε και ιδιοτέλεια. Τα σχετικά με την Γένεση άρχισαν να σχηματοποιούνται στον Ιουδαϊσμό την πρώτη μονοθεϊστική θρησκεία, περί το 650 πΧ. Ήταν τότε που άρχισε η διαδικασία της υποβάθμισης του ρόλου της γυναίκας, ήταν τότε που άρχισε να σφυρηλατείται η άποψη ότι η σωματική ηδονή (το σεξ)  απομακρύνει από τον Θεό. Θέση την οποία υιοθέτησαν όλες η μονοθεϊστικές θρησκείες, ισχυριζόμενες ότι η σωματική ηδονή ήταν συνυφασμένη με την υπαρξιακή ατέλεια. Σχετικά να επισημάνω: Η καταγραφή του μύθου, τον  απομακρύνει από τον “ορίζοντα της μεταφυσικής” και τον εγκαθιστά στην “λογική της θεσμοποίησης” μεταμορφώνοντας τον σε Κανόνα ή Ιερό Κείμενο. Δηλαδή εξυπηρετώντας μια κοινωνικοπολιτική στρατηγική ελέγχου των πιστών, η οποία παρουσιάζεται ως εσωτερική αντίδραση της θρησκευόμενης κοινότητας, έναντι των απειλών κατά της ακεραιότητάς της. Η υποβάθμιση του ρόλου της γυναίκας και η δαιμονοποίηση του σεξ αποτυπώνεται και στην Δυτική Τέχνη. Η Ρεζίς Μισέλ αναφέρει ότι “η Δυτική Τέχνη, δεν ξέρει να μιλάει για το σεξ παρά μόνο με ένα τρόπο, τη βία”. Η γυναίκα παρουσιάζεται μονίμως στην θέση του θύματος, με την ρεαλιστική σημασία της λέξης. Μια τέχνη καταπιεστική, που παρουσιάζει λιγότερο το σεξ και περισσότερο σχέσεις εξουσίας. Την αντρική κυριαρχία, την κυριαρχία του νόμου του ισχυρού, κυρίαρχο στοιχείο του “δυτικού ανθρωπισμού”.

Αντιθέτως, το παραμύθι είναι μια αφήγηση που χρησιμοποιεί το ψέμα για να πει αλήθειες. Υπάρχουν παραμύθια που δεν συνδέονται με την πραγματικότητα, αλλά επικεντρώνονται στον άνθρωπο που κατορθώνει να ανακαλύψει τις δυνάμεις που ο ίδιος διαθέτει, μέσα από δυσκολίες που του παρουσιάζονται, ώστε να περάσει στο στάδιο της ωριμότητας. Θα λέγαμε ότι ανοίγουν ένα δρόμο προς την αυτογνωσία. Ο Μπρούνο Μπελτεχάιμ αναφέρει σχετικά, “τα παραμύθια μεταδίδουν σημαντικές εντολές στο συνειδητό, υποσυνείδητο και ασυνείδητο επίπεδο, που αντιστοιχούν στο εκάστοτε επίπεδο ανάπτυξη”. (Σχετικά, προτείνω να διαβάσετε το πεζογράφημα του Ν. - Γ. Πεντζίκη “Αρχείον – Φάκελος οκτώ”). Υπάρχουν όμως και κάτι άλλα παραμύθια, που η “μαγική τους συμβουλή”, δίνεται μόνο σ’ αυτούς που παραμένουν με τ’ αυτιά, τα μάτια τους ανοιχτά, με τις αισθήσεις ζωντανές, στο “μύλο που όλα τα αλέθει”. Ένα τέτοιο είναι και το παραμύθι της “Σταχτοπούτας”, το “παραμύθι του μύθου”.

Αν ψάξεις το παραμύθι της Σταχτοπούτας θα αναρωτηθείς; Πως γίνεται στις 12 τα μεσάνυχτα, όλα τα πράγματα να χάνουν την μαγική τους μεταμόρφωση, να απομαγεύονται, όλα εκτός από το γοβάκι που αφήνει πίσω της η Σταχτοπούτα, που παραμένει γοβάκι; Αυτό το γοβάκι βρίσκει ο Πρίγκιπας. Αυτό του δίνει την δυνατότητα να την αναζητήσει, να βρει την αληθινή Σταχτοπούτα. Να συνδέσει δηλαδή, τον μύθο με την πραγματικότητα (από την ανάρτηση “Το γοβάκι της Σταχτοπούτας” της 1/11/2010).

Εικόνα τρίτη: Η αναζήτηση της Σταχτοπούτας...

Στις αρχές του 1995, σε κάποιο από τα περιοδικά εκλαϊκευμένης επιστήμης – κυκλοφορούσαν τότε αρκετά – διάβασα ότι μερικοί  αστροφυσικοί άρχισαν να υποστηρίζουν ότι η Σελήνη δημιουργήθηκε από υλικά της Γης. Είναι η χρονιά που δια μιας “μικρής ερωτικής ιστορίας”, είχα την εμπειρία που δυνητικώς, ο έρωτας παρέχει. Αυτήν που αναφέρει, ότι δια του έρωτα δύναται να επιτύχεις μια “ασύνειδη” διεύρυνση της συνείδησης, κατά την οποίαν μία άπειρη ποικιλία παραμέτρων ευαισθησίας αναπτύσσονται και το Ον αναβλύζει εκ του υποκειμένου του, του “παθόντος” δηλαδή. Αυτή η “εμπειρία”, ταυτίζεται και  με την κατά Φρόιντ άποψη, που θέλει την ερμηνεία “επιστήμη του υποσυνειδήτου” μέσω των ονείρων και του έρωτα, κάτι σαν την λεγόμενη “φλασιά”... Ο έρωτας σε αυτήν του την έκφανση, παρουσιάζεται με τα χαρακτηριστικά του  άριστου ηγέτη, κατά Λάο Τσε (ιδρυτής Ταοϊσμού). Και είναι άριστος ο ηγέτης, όταν οι άνθρωποι σχεδόν αγνοούν την ύπαρξή του. Και όταν αυτός έχει τελειώσει το έργο του, οι στόχοι του ολοκληρωθούν, οι άνθρωποι θα πουν: Το κάναμε μόνοι μας... 

Στις 25/11/1997 στην εφημερίδα “Η Ελευθεροτυπία” (DER SPIEGEL), σε ανταπόκριση απο την Ουάσιγκτον, διάβασα σχετικά: “Λίγο μετά την δημιουργία του ο πλανήτης μας απειλήθηκε από άμεση καταστροφή, όταν ένα άγνωστο ουράνιο σώμα προσέκρουσε σ’ αυτόν. Η σύγκρουση διέρρηξε το λεπτό ακόμη γήινο φλοιό, εκσφενδονίζοντας στο Σύμπαν τρισεκατομμύρια τόνους πύρινου υλικού, τμήμα του οποίου σχημάτισε τη Σελήνη. Ολοένα περισσότεροι είναι οι αστροφυσικοί που ασπάζονται την ανωτέρω θεωρία περί δημιουργίας του γήινου δορυφόρου πριν από περίπου 4,5 δισ χρόνια, ενώ ομάδα Αμερικανών ερευνητών προχώρησε πρόσφατα στην αναπαράσταση της διαδικασίας αυτής με εντυπωσιακές λεπτομέρειες (σσ η Σελήνη έχει ιδιαίτερα μεγάλο μέγεθος για δορυφόρο, είναι σε μέγεθος το 1/4 της Γης). Το γεγονός αποδείχθηκε σωτήριο για την εξέλιξη της Γης και της ζωής επάνω σ’ αυτήν. Σύμφωνα με υπολογισμούς Γάλλων ερευνητών η δύναμη της έλξης της Σελήνης, παίζει για τον πλανήτη μας ρόλο σφιχτού ‘χαλινού’ που λειτουργεί αποτρεπτικά σε πιθανές παρεκκλίσεις του άξονα περιστροφής του. Χωρίς το μόνιμο διαστημικό συνοδό της, η Γη θα συμπεριφέρονταν  σαν τη γειτονική Αφροδίτη, που στριφογυρίζει γύρω από τον Ήλιο σε ρυθμούς ακανόνιστους, σαν παιδική σβούρα. Οι συνέπειες  μιας τέτοιας πλανητικής συμπεριφοράς θα ήταν τρομερές. Θα απουσίαζε κάθε μορφή τάξης από τα καιρικά φαινόμενα και το κλίμα θα είχε έντονες και συνεχείς μεταπτώσεις, γεγονός που δεν θα άφηνε περιθώρια προσαρμογής σε κανένα από τα ζωικά είδη των ανωτέρων βαθμίδων εξέλιξης (σσ η σταθερή κλίση του άξονα της Γης είναι 23 μοίρες).  Μπορεί όμως, η σύγκρουση των δύο πλανητών να υπήρξε και προϋπόθεση της μετέπειτα εμφάνισης ζωής στην επιφάνεια της Γης και αυτό διότι λόγω του συμβάντος αυτού καταστράφηκε μέρος της γήινης ατμόσφαιρας, που μόλις είχε αρχίσει να σχηματίζεται. Χωρίς αυτήν την διαπλανητική ‘αφαίμαξη’ η γήινη ατμόσφαιρα θα είχε αποκτήσει πάχος όπως  εκείνη της  Αφροδίτης, όπου ένα παρόμοιο του ‘θερμοκηπίου’ φαινόμενο ανεβάζει τις θερμοκρασίες της επιφάνειας πάνω από 400 βαθμούς Κελσίου”.

Στις 12/6/2003 στο εβδομαδιαίο περιοδικό της “Ε” “Γεωτρόπιο” τ.170 σε άρθρο του Διονύση Π. Σιμόπουλου με θέμα την Γη διάβασα επίσης: “Πριν από 4,2 δισ χρόνια και ενώ η Γη βρίσκονταν σε μια ημίρρευστη κατάσταση, μια πύρινη πλανητική σφαίρα, στο μέγεθος του Άρη συγκρούσθηκε με την νεαρή τότε Γη μας, Μετά τη σύγκρουση ο εξωγήινος εισβολέας αφομοιώθηκε από τη Γη, διασκορπίζοντας συγχρόνως στο Διάστημα τεράστιες ποσότητες διάπυρων υλικών, που μέσα σε περίπου 100 χρόνια  ενώθηκαν σχηματίζοντας τον αρχέγονο δορυφόρο μας”. Στις 2/9/2006 στο “Γεωτρόπιο” τ. 333 σε άρθρο του ιδίου με θέμα την Σελήνη, διάβασα τα ίδια, με μόνη την διαφοροποίηση ότι τα διασκορπισθέντα στο Διάστημα υλικά από την σύγκρουση, ενώθηκαν σε μόλις 24 ώρες, σχηματίζοντας την Σελήνη. Λίγα χρόνια μετά παρακολούθησα και σχετικό ντοκιμαντέρ στον ΣΚΑΪ, όπου στο εξωγήινο εισβολέα είχε δοθεί και το όνομα Ορφέας.

Παρά τα ανωτέρω, έλειπε κάτι που δεν μου επέτρεπε να δημοσιεύσω ότι “βρήκα την Σταχτοπούτα μου”. Έλειπε η απάντηση στο ερώτημα των γεωλόγων και των χημικών “πώς είναι δυνατό να αναπτύχθηκε η ζωή με βάση τον άνθρακα, αφού ο τελευταίος -ως πτητικό στοιχείο- κανονικά θα έπρεπε πολύ γρήγορα, λίγο μετά τη δημιουργία του πλανήτη μας, είτε να είχε διαφύγει στο διάστημα εξατμιζόμενος από τις ‘κολασμένες’ θερμοκρασίες της αρχέγονης Γης, είτε να είχε ‘κλειδωθεί’ στον μεταλλικό πυρήνα της Γης. Η απάντηση που περίμενα μου δόθηκε διαβάζοντας    τα παρακάτω στις 6/9/2016 στο skai.gr : “Σχεδόν όλος ο άνθρακας της Γης -χάρη στον οποίο υπάρχει ζωή πάνω στον πλανήτη μας, αφού στον άνθρακα βασίζονται όλοι οι έμβιοι οργανισμοί- πιθανώς προέρχεται από μια κατακλυσμική σύγκρουση, που συνέβη πριν περίπου 4,4 δισεκατομμύρια χρόνια ανάμεσα στη Γη και σε ένα άλλο εμβρυικό πλανήτη, σύμφωνα με νέες εκτιμήσεις επιστημόνων. Η παρουσία του άνθρακα στη Γη, η οποία δημιουργήθηκε πριν από 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια, αποτελεί ένα παλαιό μυστήριο για τους επιστήμονες. Οι γεωλόγοι και χημικοί αναρωτιούνται πώς είναι δυνατό να αναπτύχθηκε η ζωή με βάση τον άνθρακα, αφού ο τελευταίος -ως πτητικό στοιχείο- κανονικά θα έπρεπε πολύ γρήγορα, λίγο μετά τη δημιουργία του πλανήτη μας, είτε να είχε διαφύγει στο διάστημα εξατμιζόμενος από τις ‘κολασμένες’ θερμοκρασίες της αρχέγονης Γης, είτε να είχε ‘κλειδωθεί’ στον μεταλλικό πυρήνα της Γης.

Όμως τόσο ο μανδύας του πλανήτη μας -το ενδιάμεσο στρώμα μεταξύ της επιφάνειας και του πυρήνα- όσο και η βιόσφαιρα της επιφάνειας διαθέτουν άφθονο άνθρακα μέχρι σήμερα.

Οι ερευνητές από τις ΗΠΑ και την Κίνα, με επικεφαλής τον γεωλόγο Ρατζίπ Ντασγκούπτα του Πανεπιστημίου Ράις του Τέξας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό γεωεπιστημών ‘Nature Geoscience’, ανέπτυξαν ένα νέο μοντέλο. Σύμφωνα με αυτό, η Γη δέχθηκε έξωθεν μια γενναία ‘ένεση’ άνθρακα, όταν -γύρω στα 200 εκατομμύρια χρόνια μετά τον σχηματισμό της- έπεσε πάνω της ένας πρωτο-πλανήτης με μέγεθος όσο ο σημερινός Ερμής, ο οποίος τελικά απορροφήθηκε από τον πλανήτη μας και τον εμπλούτισε με τον τόσο ζωτικό άνθρακα”.

Αυτή η δημοσίευση, μου επιβεβαίωσε ότι  μετά 22 χρόνια, επιτέλους βρήκα “την Σταχτοπούτα μου”.

Κεντρική Εικόνα: Η Πανμέγιστη ερωτική ιστορία...

 Ο, της Παλαιάς Διαθήκης Μύθος.

Γεν. 2,21. καὶ ἐπέβαλεν ὁ Θεὸς ἔκστασιν ἐπὶ τὸν Ἀδάμ, καὶ ὕπνωσε· καὶ ἔλαβε μίαν τῶν πλευρῶν αὐτοῦ καὶ ἀνεπλήρωσε σάρκα ἀντ᾿ αὐτῆς.

Τότε ο Κύριος ο Θεός τον έριξε σε βαθύ ύπνο κι αποκοιμήθηκε. Πήρε μία από τις πλευρές του και τη θέση της τη συμπλήρωσε με σάρκα.

Γεν. 2,22. καὶ ᾠκοδόμησεν ὁ Θεὸς τὴν πλευράν, ἣν ἔλαβεν ἀπὸ τοῦ Ἀδάμ, εἰς γυναῖκα καὶ ἤγαγεν αὐτὴν πρὸς τὸν Ἀδάμ.

Μετά από την πλευρά που πήρε από τον Αδάμ σχημάτισε μια γυναίκα και την οδήγησε σ' αυτόν.

Γεν. 2,23. καὶ εἶπεν Ἀδάμ· τοῦτο νῦν ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μου· αὕτη κληθήσεται γυνή, ὅτι ἐκ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς ἐλήφθη αὕτη·

Τότε ο Αδάμ είπε: αυτό επιτέλους είναι κόκαλο από τα κόκαλα μου και σάρκα από τη σάρκα μου. «Γυναίκα» αυτή θα λέγεται, γιατί απ' τον άντρα πάρθηκε.

Η απο-μυθοποίηση.

Πριν από 4,2 δισ χρόνια, η Ευφυής Τυχαιότητα

οδήγησε μια πλανητική σφαίρα να συγκρουσθεί με την Γή.

Από τα, στο Διάστημα, διασκορπισθέντα υλικά

δημιουργήθηκε η Σελήνη της.

Και το γένος των Ανθρώπων δημιουργήθηκε...

Έρωτα, αλληλούια...

Το μπιλιέτο.

Valentine’s Day: Ας ερωτοτροπήσουμε και με την ευφυΐα, συνευρισκόμενοι με κάθε τι, που η πανανθρώπινη διάνοια έχει δημιουργήσει, χωρίς ιδεοληπτικούς αποκλεισμούς αφορισμούς και στερεοτυπικούς περιορισμούς.

Η κορδέλα συσκευασίας.

Μια πρωτότυπη ερμηνεία - To Χάρισμα, μόνο χαρίζεται / Μια πρωτότυπη ερμηνεία - Το Χάρισμα, μόνο χαρίζεται /  Μια πρωτότυπη ερμηνεία – Το Χάρισμα... 

Για τον λόγο αυτό, χάρισμά σας...

Ε π ί λ ο γ ο ς

“Φυλάξου από τον άνθρωπο,

που απόκτησε δύναμη την οποία δεν άξιζε”.

“The Master”, ΗΠΑ, 2012, του Πολ Τόμας Άντερσον. 

10 Ιανουαρίου 1989: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είπε το ιστορικό: “Τα πρωτοφανή γεγονότα που σημειώνονται τον τελευταίο καιρό δημιουργούν την εντύπωση ότι η Ελλάς μετεβλήθη σε απέραντο φρενοκομείο”. “Ίσως είναι η φράση που έπρεπε να αποκτήσει επετειακό χαρακτήρα. Να λέμε, δηλαδή, συμπληρώθηκαν 10, 20, κ.ο.κ. χρόνια από τότε που έγινε αυτή η δήλωση. Η δήλωση αφορούσε την πολιτική συνθήκη της εποχής εκείνης, αποτελεί όμως μια διαπίστωση τόσο καίρια και σημαντική, ώστε να επαναλαμβάνεται από τότε συνεχώς και αδιαλείπτως με κάθε αφορμή. Φέτος, λοιπόν, τις μέρες αυτές τις εορταστικές, συμπληρώνονται 28 χρόνια ακριβώς και η ψυχική υγεία της χώρας μας (για να μην επεκταθούμε στον πλανήτη) είναι περισσότερο κλονισμένη παρά ποτέ. Όχι μόνο γιατί έχει υπολογιστεί ότι περίπου το 10% - 12% του πληθυσμού πάσχει από ψυχικές ασθένειες αλλά και γιατί ορισμένοι εκ των πασχόντων είτε ηγούνται ‘κινήσεων’ και πολιτικών σχηματισμών είτε βρίσκουν φιλόξενη στέγη ως οπαδοί και θαυμαστές τους” (Μαρία Κατσουνάκη).

Ορκωμοσία Τραμπ (20/1): Πατούλης – Βαλάντης, το εγχώριο δίδυμο που παραβρέθηκε στην ορκωμοσία του. (Σημειωτέον ότι οι δύο υπουργοί που ταξίδεψαν με το πρωθυπουργικό τζετ, ήσαν απλώς καλεσμένοι της ομογένειας· δεν είχαν πρόσκληση για την τελετή της ορκωμοσίας, όπως είχαν ο Πατούλης και ο Βαλάντης. Αν μάλιστα ευσταθούν οι αποκαλύψεις του Α. Διαματάρη, εκδότη του ‘Εθνικού Κήρυκα’, της ιστορικής εφημερίδας της ομογένειας, τότε φαίνεται ότι οι δύο υπουργοί προσκλήθηκαν κατόπιν αιτήματος δικού τους, που διεκπεραιώθηκε μέσω της πρεσβείας μας στην Ουάσιγκτον...). Ο Δήμαρχος Αμαρουσίου Γ. Πατούλης, είναι ο γνωστός λάτρης του χρυσοποίκιλτου κιτς τύπου Τραμπ, είναι ο πρόεδρος όλων των δημάρχων και όλων των γιατρών της χώρας και για να μην ξεχνάμε, ο σφοδρός πολέμιος της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης, όταν συζητείτο η καθιέρωσή της.   Σχετικά ο Χρ. Κασιμάτης έγραψε:   “Μπορεί να είναι τυχαίο ότι, πλην του Πατούλη, μόνον ένας άλλος Ελληνας είχε πρόσκληση για την τελετή και αυτός ήταν ο τραγουδιστής Χρυσοβαλάντης Αυγενικός, γνωστότερος με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο ‘Βαλάντης’; Τον προσκάλεσαν, είπε, επειδή ο ίδιος από την πρώτη στιγμή πίστεψε στον Τραμπ και, βεβαίως, επειδή έχει έναν ξάδελφο στην Αμερική, ο οποίος όμως τυγχάνει βουλευτής των Ρεπουμπλικανών σε κάποια πολιτεία. Ο Βαλάντης! Μιλάμε ότι πρέπει να χωθείς πάρα πολύ βαθιά, μέσα στη φρικαλέα αποθήκη με τα άχρηστα και τα σκουπίδια της εποχής της αστακομακαρονάδας, πρέπει να διατρέξεις αληθινούς κινδύνους εκεί μέσα, για να καταφέρεις να βγεις έξω φέρνοντας μαζί σου τον Βαλάντη. Πόσο καλλιτέχνις, λοιπόν, υπήρξε η Μοίρα, που βρήκε την ορκωμοσία του Τραμπ, για να ενώσει Πατούλη και Βαλάντη ως εκπροσώπους (υπό την ευρεία έννοια) της χώρας μας και του πολιτισμού της! Δεν ξέρω αν κάποιοι νιώθετε άσχημα για την εκπροσώπηση, αλλά νομίζω ότι δεν θα έπρεπε. Για την περίσταση, ήταν η αρμόζουσα απολύτως. Και, τέλος πάντων, ήταν και αυτή που μας άξιζε. Η κατάντια της Αμερικής υπό τον Τραμπ έγινε για λίγο ο καθρέπτης στον οποίο μπορέσαμε να δούμε και τη δική μας...”.

Το pet του Λευκού Οίκου: Παρατηρώντας προσεκτικά, βίντεο και φωτογραφικά ενσταντανέ  του Τραμπ με την σύζυγό του Μελάνια,   και την κόρη του Ιβάνκα, από την τελετή ορκωμοσίας,  διαπιστώνεις ότι επί της ουσίας, ο Τραμπ έχει αναθέσει τον ρόλο της Πρώτης Κυρίας στην κόρη του. Ο ρόλος της συζύγου του; Αυτός του pet και μάλιστα ενός φοβισμένου pet...(# free Melania, twitter)

Το συνώνυμο της “μετά – αλήθειας”: Οι φωτογραφίες που δημοσιεύθηκαν και έδειχναν το συγκεντρωμένο πλήθος στην Ουάσιγκτον κατά την ορκωμοσία του απελθόντος προέδρου Μπαράκ Ομπάμα το 2009 και του Ντόναλντ Τραμπ (20/1), ήταν αδιάψευστοι μάρτυρες. Ο πρώτος είχε διπλάσιο πλήθος στην ορκωμοσία. Απολύτως φυσιολογικό μίας και ο Τράμπ κατά την προεκλογική του εκστρατεία προσέβαλε τη μισή Αμερική: Γυναίκες, Μεξικανούς, άτομα με ειδικές ανάγκες και  λοιπούς... Παρά το γεγονός, όμως, ότι οι φωτογραφίες ήταν οι αδιάψευστοι μάρτυρες αυτού του γεγονότος, ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Σιν Σπάισερ, αμέσως μετά τη δημοσιοποίησή τους, προσπάθησε να τις  διαψεύσει επικαλούμενος δικά του στοιχεία, πέντε τον αριθμό.  Αργότερα, η στενή συνεργάτης του Τραμπ, Κέλιαν Κονγουέι, εκλήθη να σχολιάσει σε μια εκπομπή το γεγονός ότι τέσσερα από τα πέντε «στοιχεία» που παρουσίασε ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου ήταν λάθος. Και αυτή απάντησε : «Μην τα δραματοποιείτε τόσο πολύ. Ο υπουργός Τύπου παρουσίασε εναλλακτικές αλήθειες...». Η απάντηση αυτή είναι απολύτως ταιριαστή με την ιδέα της ‘διπλής σκέψης’,που εισήγαγε ο Όργουελ (1949), με το “δυστοπικό” μυθιστόρημά του “1984”. Σύμφωνα  με αυτήν , η κυβέρνηση κατασκευάζει τη δική της εκδοχή των γεγονότων και την επιβάλλει ως ‘αλήθεια’ που συνυπάρχει με την πραγματικότητα. Να επισημάνω, ότι οι πωλήσεις του “1984” αυξήθηκαν κατακόρυφα, αμέσως μετά την εκλογή του Τράμπ.  Το μυθιστόρημα όμως, που προέβλεψε την αυταρχική γοητεία του Ντόναλντ Τραμπ, είναι το “Δε γίνονται αυτά εδώ” του Σίνκλερ Λιούις. “Είναι τόσο καίριο, τόσο παθιασμένο, τόσο έντιμο, τόσο απαραίτητο, που μόνο οι δογματικοί, οι σχισματικοί και οι αντιδραστικοί θα του βρουν μειονεκτήματα” γράφει σχετικά ο New Yorker. “Το μυθιστόρημα του Σίνκλερ Λιούις είναι μια λογοτεχνική προειδοποίηση για την εύθραυστη φύση της δημοκρατίας. Ο Αμερικανός συγγραφέας, ο πρώτος που τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ (1930), περιγράφει πώς ο ολοκληρωτισμός θα μπορούσε να κυριαρχήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το βιβλίο είναι μια έξοχη πολιτική σάτιρα που μετεξελίσσεται σε μια εκτεταμένη δυστοπία: ένας εκλεγμένος πρόεδρος μετατρέπεται σε δικτάτορα για να σώσει το έθνος από την απάτη της κοινωνικής πρόνοιας, την εγκληματικότητα, το σεξ και τον φιλελεύθερο Τύπο. Το μυθιστόρημα γράφτηκε στη διάρκεια του Μεσοπολέμου, την περίοδο που οι ΗΠΑ βυθίζονταν στην οικονομική ανασφάλεια και στην Ευρώπη αναδυόταν το ναζιστικό σκότος” (Αργυρώ Μποζώνη, thetoc.gr, 26/1). 

Το “Ρολόι της Αποκάλυψης”: Οι δείκτες του ρολογιού της Αποκάλυψης, που συμβολίζει πόσο επικείμενη είναι η καταστροφή του πλανήτη, μετακινήθηκαν κατά 30 δευτερόλεπτα πιο μπροστά και πλέον δείχνουν 2 λεπτά και 30 δευτερόλεπτα πριν τα μεσάνυχτα, ανακοίνωσαν την Πέμπτη (26/1) οι επιστήμονες, αναφέροντας μεταξύ των λόγων που οδήγησαν σε αυτό την εμπρηστική ρητορική του Ντόναλντ Τραμπ. O λεπτοδείκτης του ρολογιού είχε μετακινηθεί για τελευταία φορά στις 22/1/2015, όταν προχώρησε κατά δύο λεπτά. Επίσης, πρέπει να επισημανθεί ότι τόσο κοντά στα “μεσάνυχτα” είχε βρεθεί ξανά μόνο το 1953, όταν οι σχέσεις ΗΠΑ- ΕΣΣΔ ήταν ιδιαίτερα τεταμένες. Το “Ρολόι της Αποκάλυψης” δημιουργήθηκε από το Συμβούλιο Επιστήμης και Ασφάλειας του περιοδικού ‘Bulletin of Atomic Scientists”, από Αμερικανούς επιστήμονες που συμμετείχαν στο “Σχέδιο Μανχάταν”, αυτό που ανέπτυξε για πρώτη φορά τα πυρηνικά όπλα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το ιδιότυπο αυτό Ρολόι, που δείχνει πόσο τρωτός είναι ο κόσμος απέναντι στην πυρηνική, την περιβαλλοντική και την πολιτική απειλή, είναι σήμερα στην χειρότερη στιγμή του, εδώ και 64 χρόνια (thetoc.gr 27/1).

Quiz:  Προσπαθήστε να αντιστοιχείστε – συνδέσετε, τις χρονολογίες μετακίνησης των δεικτών του “Ρολογιού της Αποκάλυψης”, με σοβαρά γεγονότα του εγχώριου πολιτικού γίγνεσθαι. Παρουσιάζει ενδιαφέρον. 

Καλλιτεχνικές “δηλώσεις της ψυχής” (ψυχεδέλεια) του Ευρώ:

Το καλλιτεχνικό κίνημα της ψυχεδέλειας, θυμίζει η νέα διακόσμηση της αίθουσας του Eurogroup. Το αποτέλεσμα πάντως είναι πράγματι εντυπωσιακό τόσο στο δάπεδο όσο και στην οροφή της αίθουσας. Όλα τα χρώματα μαζί, μια πολύχρωμη ενότητα, ένα “ουράνιο τόξο” το ζητούμενο της  “Ευρωπαϊκής Ψυχής”.

Ο Νήπιος, Τραμπ(ουκίζει) στο “Θέμα” της ελευθεροτυπίας.

Δύο χρόνια,  παραφύση διακυβέρνησης (25/1):  Η πολιτική κουλτούρα της Παραφύση δεν βασίζεται στην εμπειρία της δουλειάς των μελών της, αλλά στο “παίγνιον” και σε ότι αυτό συνεπάγεται: το κόλπο, το στρατήγημα, την μπλόφα, την πονηριά κ.λπ. Το θλιβερό γεγονός του θανάτου (24/1) ενός Αιγύπτιου μετανάστη στην Μόρια της Λέσβου, το πιθανότερο από αναθυμιάσεις  σόμπας,  πρέπει να θεωρηθεί ως μια μακάβρια σύμπτωση, η αρμόζουσα, ως έναρξη των επετειακών εκδηλώσεων για τα δύο χρόνια ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ...(ακολούθησε 2ος νεκρός μετανάστης στην Μόρια 28/1, και 3ος στις 30/1, ο 5ος τους δύο τελευταίους μήνες, κάτι σαν στρατόπεδο εξόντωσης). “Ο ‘άλλος κόσμος’ που υποσχέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ πως είναι εφικτός, ύστερα από δύο χρόνια αποδείχθηκε φριχτός. Πολλοί θεωρούν πως μέσα στον σωρό των δεινών υπάρχει τουλάχιστον αυτό το πολύτιμο. Έπειτα από αυτά τα δύο χρόνια αλλοπρόσαλλης διακυβέρνησης, αν μη τι άλλο αποκομίσαμε τη συνείδηση του ψεύδους. Η ηγεμονία της Αριστεράς κατέρρευσε στη συνείδηση της πλειοψηφίας, μαζί με τις προσδοκίες που διαψεύσθηκαν και τις υποσχέσεις που αθετήθηκαν. Οι παλικαρισμοί της εθνικής αγανάκτησης ορφάνεψαν, το λεγόμενο ηθικό πλεονέκτημα αποδείχθηκε ανήθικο, οι θεσμοί της Δημοκρατίας κινδυνεύουν όσο δεν κινδύνευσαν από την εποχή των συνταγματαρχών, και η ελληνική κοινωνία φτώχυνε σε όλα τα επίπεδα. Αρα το ‘πρώτη φορά Αριστερά’ μάς οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο ‘ποτέ πια Αριστερά” (Τάσος Θεοδωρόπουλος). Δύο χρόνια Παραφύση και “Χρόνια Πολλά, στα ‘παιδιά’ που δεν έφαγαν την φόλα”... 

Γενική Γραμματεία Δημόσιας Λοταρίας:  Ανακοινώθηκε (24/1), η λειτουργία ενός είδους λοταρίας, ως κίνητρο για ένα λαό τζογαδόρων να λειτουργήσουν ως Πολίτες, στο θέμα της έκδοσης αποδείξεων. “Μόνον χαρτοκλέφτες υψίστης ολκής μπορούσαν να κλέψουν αυτό το λαό των άσσων του τζόγου”, έλεγε  ο Μ. Καραγάτσης δια του “Γιούγκερμαν”, για τους Έλληνες της δεκαετίας του ΄20. Και σήμερα αυτός ο λαός, ακόμη και σ’ αυτόν τον τομέα εξέπεσε, καταντώντας τζογαδόρος τύπου Μπαρουφάκη (Βαρουφάκη), δηλαδή για τα μπάζα...

Ίδρυμα Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος: Προαναγγελθείς θάνατος ή, για την ακρίβεια, προαναγγελθείσα κατάρρευση, η στιγμή που το Ίδρυμα Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος θα έπεφτε στην αγκαλιά του ελληνικού Δημοσίου; Και ήρθε αυτή η στιγμή, και το φιλί του θανάτου μαζί της... Ο Γιώργος Κιμούλης Διευθύνων Σύμβουλος του Ιδρύματος.

Ο Άρειος Πάγος αποφάσισε αμετακλήτως (26/1), την μη έκδοση των 8 Τούρκων στρατιωτικών που κατέφυγαν με  ελικόπτερο στη χώρα μας, αιτούμενοι πολιτικό άσυλο  αμέσως μετά την καταστολή του πραξικοπήματος στην χώρα τους. Μετά την απόφαση, ο Ερντογάν   στις σχετικές δηλώσεις δυσαρέσκειάς του, υπαινίχθηκε ότι ο Νήπιος αθέτησε την προς αυτόν υπόσχεση , για την, σε σύντομο χρονικό διάστημα παράδοση των στρατιωτικών. Εάν επαναφέρετε στην μνήμη σας τις τότε σχετικές δηλώσεις του Νηπίου και του αναπληρωτή υπουργού Άμυνας Δ. Βίτσα, θα συνηγορήσετε υπέρ των υπαινιγμών Ερντογάν. Επίσης θα αντιληφθείτε ότι δια των δηλώσεων τους, οι παντελώς άχρηστοι, μετέτρεψαν ένα θέμα Δικαίου σε πρόβλημα Εξωτερικής Πολιτικής.

Νέα Σελήνη και Κινέζικη Πρωτοχρονιά (28/1): Η Χρονιά του Κόκκορα, ξεκίνησε λιγότερο λαμπερά από ότι η παράδοση απαιτούσε. Οι αρχές απαγόρευσαν τα βεγγαλικά στο Πεκίνο, λόγω της υψηλής ατμοσφαιρικής ρύπανσης.

Το “φλάμπουρο” της μετά-αλήθειας: Σε συνέντευξή του στον Γ. Αυτιά (Σκαϊ 29/1), ο Αλέκος Φλαμπουράρης ισχυρίστηκε: 1) “Εξαλείφθηκαν οι εικόνες του παρελθόντος, όπου άνθρωποι έψαχναν στα σκουπίδια την τροφή τους”.

2) “Η κυβέρνηση κάνει θαύματα”. Αληθώς, όπως παραδέχθηκε η Παραφύση (31/1), έχουν υλοποιηθεί μόνο το 30% των προαπαιτούμενων της 2ης αξιολόγησης. 3) “Θα τρίβετε τα μάτια σας, σχετικά με την ανάπτυξη”.

Και μετά απογειωθήκαμε...

Εθνικό Κέντρο Διαστημικών Εφαρμογών (30/1): Ο της Παραφύση Νίκος Παπάς, ανακοίνωσε την ίδρυση του και απολύτως φυσικά, το μυαλό σας θα σκεφτεί προσλήψεις. Λάθος, ετοιμάζονται να φύγουν. Έτσι κι αλλιώς, από άλλο πλανήτη δεν είναι;

Η μετα-αλήθεια για το νόμισμα:  Όταν το νόμισμα αυτονομείται, δηλαδή όταν η αξία του δεν συναρτάται από το οικονομικό γίγνεσθαι, τότε έχουμε δηλώσεις, όπως αυτήν του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Ξυδάκη (30/1), που θέλει συζήτηση “περί νομίσματος” στην Βούλη, “ρίχνοντας νερό στο μύλο” των “δραχμοσεναρίων” εγχωρίως και του Grexit εξωχωρίως (ανάλογες δηλώσεις, έκανε από το βήμα της Βουλής και ο βουλευτής των ΑΝΕΛ Κ. Κατσίκης στις 8/2). 

“Το τέρας είναι μέσα μας...” (Άλφρεντ Χίτσκοκ): Ένα εξώφυλλο υπενθύμιση...

Ένα εξώφυλλο που προκάλεσε και αντιδράσεις, κυρίως λόγω της αισθητικής του. Ένα “σκληρό” εξώφυλλο, τόσο, όση και η σκληρή αλήθεια – υπενθύμιση – ειρωνεία της ιστορίας, ότι ο φονταμενταλισμός είναι “made in USA”.  Ο φονταμενταλισμός εμφανίζεται πρώτη φορά, ως λέξη και ως γεγονός στον αμερικανικό προτεσταντισμό του μεσοπολέμου, όπου συντηρητικές Προτεσταντικές ομάδες (Ευαγγελιστές), απορρίπτουν την θεωρία της εξέλιξης (δαρβινισμός) και επιβάλλουν τον πουριτανισμό (ποινικοποίηση της αντισύλληψης, νομοθεσία σεξιστικών διακρίσεων κλπ). Ακραία κατάληξη του αμερικανικού φονταμενταλισμού είναι η κατάπτυστη “ηθική πλειοψηφία” της εποχής του Ρέιγκαν και η διαβόητη μεταμοντέρνα “πολιτική ορθότητα” των νεοδεξιών επιγόνων του (Μπους πατήρ και υιός). Να υπενθυμίσω ότι η “πολιτική ορθότης”, στην ακραία της έκφανση, επιβάλλει να αποκαλούμε τον χοντρό, παχύσαρκο, άνθρωπο με “οριζόντια ανάπτυξη”... Προτού η έννοια “φονταμενταλισμός” συνδεθεί με το ισλαμισμό, αναφέρονταν σε ακραίες αντιλήψεις που εκπορεύτηκαν από χριστιανικές σέκτες. Με την έκθεση της Μαρίας Ιζκέρδο Ρόχο, που συζητήθηκε στο Ευρωκοινοβούλιο (12/3/2002), δόθηκε ένας διασταλτικός ορισμός του φονταμενταλισμού. Σύμφωνα με αυτόν ο φονταμενταλισμός σήμερα εμφανίζεται με διάφορες μορφές (θρησκευτική, πολιτική, ιδεολογική) και δηλητηριάζει τις ζωές των ανθρώπων. Σήμερα, ο  εθνολαϊκίστικος φονταμενταλισμός δια του Τραμπ δίνει την κορυφαία του παράσταση, απειλώντας και τις  δημοκρατικές ελευθερίες ( την οικονομική, την Δικαστική και της ελευθεροτυπίας). Ελπίζω και εύχομαι την ερχόμενη άνοιξη, να μην χρειαστεί το “DER SPIEGEL” να επανέλθει με ανάλογο εξώφυλλο. Στη θέση του Τραμπ η  Λεπέν, η οποία θα κρατά το κεφάλι της Ενωμένης Ευρώπης... Τέλος, θεωρώ απαραίτητο να αναφερθώ και στον φονταμενταλισμό της αγοράς (εξηγεί και το εικονογράφημα αυτού του blog). “Για πολλά χρόνια, ο φονταμενταλισμός της αγοράς αποδυνάμωνε την δημοκρατία, πλήττοντας (καθολικά) τον ρόλο του κράτους και της δημόσιας εξουσίας. Παρέσυρε τους εκλογείς να αποδεχθούν την παρακμή των θεσμών, πείθοντας τους ότι θα περνούν καλύτερα όταν η δημοκρατική συζήτηση θα βουβαθεί και όταν αυτοί δεν θα είναι πλέον πολίτες, αλλά ένα φτωχό υποκατάστατό τους, καταναλωτές” (Μπέντζαμιν Μπάρμπερ). Αυτό το “εύφορο έδαφος” βρήκε ο εθνολαϊκισμός και θέριεψε τα χρόνια της Κρίσης.

Γκούσταβ Κλιμτ, ο μεγαλειώδης της ερωτικής ζωγραφικής: Στις 6 Φεβρουαρίου, συμπληρώθηκαν 99 χρόνια από τον θάνατό του (6/2/1918). Ένας άλλος αποκεφαλισμός: Ο πίνακας απεικονίζει τον βιβλικό χαρακτήρα της Ιουδήθ, κρατώντας το κομμένο κεφάλι του Ολοφέρνη. Η Ιουδήθ αποπνέει ένα βλέμμα γεμάτο από ηδονή και διαστροφή. Ο Κλιμτ, απεικόνισε λιγότερο μια βιβλική ηρωίδα και περισσότερο μια αρχετυπική “μοιραία γυναίκα” (Ιουδήθ 1, 1901 – Ιουδήθ 2, 1909).

Απεβίωσε ο τραγουδοποιός Λουκιανός Κηλαηδόνης (7/2): Απεβίωσε ο τροβαδούρος των “εμβατηρίων της καθημερινής ζωής”. Απεβίωσε ο “υμνητής” της συλλογικής ανεμελιάς της δεκαετίας του ΄80.

Ο ακρωτηριασμός της, της Παραφύση μακριάς χειρός, εις την Δικαιοσύνην (8/2): Μετά το ΣτΕ και ο Άρειος Πάγος, με την κατ’ ουσίαν, ομόφωνη απόφαση των 65 Αρεοπαγιτών, καταψήφισε την αντισυνταγματική πρόταση της Προέδρου του Βασιλικής Θάνου, “περί άμεσης παράτασης των ορίων ηλικίας των δικαστών”, δηλώνοντας με αυτόν τον τρόπο: Κομμένη, κάθε απόπειρα ελαστικοποίησης του Συντάγματος. Ομόφωνη, ήταν και η καταψήφιση αυτής της πρότασης, από τους 12 Εισαγγελείς της Ολομέλειας Εισαγγελέων.

Συμβούλιο της Επικρατείας, απόφαση 360/2017 (9/2): Οριστική η έκπτωση του Αχιλλέα Μπέου, από το “αξίωμα” του Δημάρχου Βόλου. Και εδώ η Δικαιοσύνη είναι, που αποκατέστησε την τρωθείσα τιμή του “αξιώματος”, από τους συν-τοπίτες μου και όχι συν-πολίτες μου, την βολιώτικη λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια), που τον εξέλεξε στο “αξίωμα”, έναν ανάξιο.

“Κινηματογραφική Κοινότητα Ν. Ιωνίας Βόλου” (www.provoles.gr) (10/2): Προβλήθηκε η ταινία “Λουλούδια – Loreak”, Ισπανία, 2014, των Γιον Γαράνιο και Χοσέ Μαρί Γενάγα. Αναφέρεται στην Πένθητική διαδικασία, την αλυτρωτική, μιας μητέρας που δεν επιτρέπει στον πανδαμάτορα χρόνο να κάνει την δουλεία του. Την άρνησή της, από μια σύζυγο και την εν τέλει αποδοχή της και στο “είδωλό” της...όπως την βιώνει η Ανέ (πρωταγωνίστρια). Δεν αναφέρω περισσότερα, διότι σας προτείνω να την δείτε. Θα αναφερθώ όμως στο πένθος με την ευρύτερη έννοια: “Ως πένθος με την ευρύτερη έννοια, ορίζουμε την ψυχολογική διαδικασία του ανθρώπου που του δίνει την δυνατότητα να αποχωρίζεται από οτιδήποτε έχει κλείσει ο κύκλος του. Καλούμαστε ως άνθρωποι, να αποχωριζόμαστε από την πρώτη στιγμή που συγκροτείται η συνείδηση μας. Αφού έχουμε αφήσει πίσω με την γέννηση μας το μητρικό σώμα, καλούμαστε να αφήσουμε την παιδική ηλικία μας μέσω μιας ιδιαίτερα απαιτητικής διαδικασίας, της εφηβείας. Και μετά τις φιλοδοξίες μας, τις φαντασιώσεις μας, έρωτες, φιλίες και δικούς μας ανθρώπους. Υπάρχει όμως και η αντίρροπη τάση,  που προσπαθεί να διατηρήσει τα πράγματα μέσα μας ως κυρίαρχες παραστάσεις του παρελθόντος (δεν αναφέρομαι στις αναμνήσεις) που δυναστεύουν την εξέλιξη μας εντός της πραγματικότητας. Αντιλαμβανόμαστε το πραγματικό σημαίνει και ότι έχουμε την δυνατότητα να εγκαταλείψουμε αυτό που τελείωσε, και μάλιστα με συντριβή και οδύνη. Αν δεν τα καταφέρουμε τότε ψυχισμός μας κατρακυλάει από τον θυμό στον φόβο για να καταλήξει στην κατάθλιψη την τρέλα ακόμη και στον θάνατο” (από την ανάρτηση “Το κάθαρμα” της 31/8/2013). 

Ο Ανάξιος (10/1): “Από την Πρέβεζα, όπου βρέθηκε για τις εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμήν του πολιούχου της, Αγίου Χαραλάμπους, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε την ακόλουθη δήλωση: ‘Ο Πολιούχος της Πρέβεζας Άγιος Χαράλαμπος, με τον βίο του αλλά και το μαρτύριό του, μας έχει κληροδοτήσει μιαν αιώνια παρακαταθήκη της Χριστιανοσύνης και ιδίως της Ορθοδοξίας, κυριολεκτικώς υπαρξιακή για τη Δημοκρατία μας και τον Πολιτισμό μας: την παρακαταθήκη της ανυπόκριτης Αγάπης για τον Άνθρωπο και τον Συνάνθρωπο, η οποία μετατρέπει την απλή κοινωνική συνύπαρξη σε αληθινή κοινωνία προσώπων, ικανή να εμπνεύσει τα κορυφαία αισθήματα του Αλτρουισμού και της Αλληλεγγύης’.Ο Προκόπης Παυλόπουλος θα μπορούσε θαυμάσια, εκτός από τα καθήκοντα του προέδρου, να ασκεί και καθήκοντα Αρχιεπισκόπου. Δεν είναι τόσο απλό όμως. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συγχέει τεχνηέντως τις δύο Πολιτείες που ήλθε να ξεχωρίσει ο Διαφωτισμός: εκείνη του Θεού και την άλλη των ανθρώπων. Με την ιδιόρρυθμη (για τα μέτρα της εποχής μας…) αντίληψή του για τις δύο Πολιτείες, που γι’ αυτόν ιδεωδώς συγκλίνουν, ο πρόεδρος χρησιμοποιεί έναν λόγο ο οποίος όχι μόνο μας πηγαίνει πριν από τον Διαφωτισμό και τη φιλοσοφική επινόηση του ατόμου, αλλά μας θέτει και εκτός Δύσης. Όλη η πολιτική θεωρία της Δύσης και οι πολιτικοί θεσμοί της, κατά τη Νεότερη Εποχή, βασίζονται στον διαχωρισμό που αρνείται ο Π. Παυλόπουλος. Ίσως να είναι χρήσιμη, πάντως, η σκέψη του ως φιλοσοφικό υπόβαθρο της εποχής που θα διαδεχθεί μια πιθανή –και απευκταία– έξοδο από το ευρώ και την Ευρώπη” (Χρ. Κασιμάτης).

Ανακάλυψη Βαρυτικών Κυμάτων (11/2/2016): Έναν χρόνο πριν, και 100 χρόνια μετά την πρώτη δημοσίευση του Αϊνστάιν για τα βαρυτικά κύματα, ήρθε η επιβεβαίωση της ύπαρξής τους. Η ανακάλυψή τους, αποτελεί την οριστική επιβεβαίωση της Θεωρίας της Σχετικότητας και έγινε από τους ερευνητές του Laser Interferometer Gravity Observatory (LIGO). Αποδείχτηκε ότι η σύγκρουση δύο μαύρων τρυπών, η μία με μάζα 36 ηλιακών μαζών και η άλλη με 29 ηλιακές μάζες, σε απόσταση 1,3 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη, δημιούργησε βαρυτικά κύματα. 

Λίγο πριν από τη σύγκρουση, μάλιστα, οι δύο μαύρες τρύπες περιφέρονταν η μία γύρω από την άλλη 250 φορές το δευτερόλεπτο, ενώ η ταχύτητα περιφοράς τους έφτανε τα 150.000 χλμ. το δευτερόλεπτο. Η σύγκρουση εκείνη δημιούργησε μια μεγαλύτερη μαύρη τρύπα με μάζα 62 ηλιακές μάζες, ενώ οι τρεις ‘χαμένες’ ηλιακές μάζες μετετράπησαν σε ενέργεια βαρυτικών κυμάτων η οποία, ως ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, θα ήταν αντίστοιχη με την ενέργεια που εκπέμπουν 50 φορές όλα τα άστρα του Σύμπαντος! Παρ’ όλα αυτά η παραμόρφωση που κατέγραψαν τα δύο συμβολόμετρα LIGO στη Λουιζιάνα και την Ουάσιγκτον (που είχαν δημιουργηθεί γι’ αυτού του είδους τις παρατηρήσεις) δεν υπερέβαινε τα τέσσερα χιλιοστά της διαμέτρου ενός πρωτονίου. Τέτοιου είδους καταγραφές φαίνεται ότι μπορεί να γίνονται σε καθημερινή βάση, αφού υπολογίζεται ότι τέτοιου είδους συγχωνεύσεις μαύρων τρυπών στο Σύμπαν συμβαίνουν μια φορά κάθε 15 λεπτά. Με την ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων του LIGO αποδείχτηκε, μεταξύ άλλων, πως οι μαύρες τρύπες δεν είναι απλώς μαθηματικά μόνο κατασκευάσματα της θεωρίας του Αϊνστάιν, αλλά υπάρχουν πράγματι στο Σύμπαν, ακόμη και σε διπλά συστήματα τέτοιων αντικειμένων. Μέχρι τώρα δεν είχαμε ποτέ μια τόσο άμεση πληροφόρηση που να προέρχεται από τις ίδιες τις μαύρες τρύπες, αν και είχαμε φυσικά ενδείξεις για την ύπαρξή τους από άλλες πηγές.  

Και το ανθρώπινο είδος, συνεχίζει να μην αντιλαμβάνεται ότι είναι, ένα σχεδόν τίποτα που πράττει σαν να είναι τα πάντα όλα...

Valentine’s Day (14/2): Τα ψάρια, οι πρώτοι εραστές. Οι αρχές της συνουσίας  και τα αρχαιότερα γεννητικά όργανα, που επέτρεψαν σε δύο οργανισμούς να κάνουν σεξ με διείσδυση του αρσενικού μορίου στο θηλυκό, αν και όχι ακριβώς με τον τρόπο που το φανταζόμαστε, έγινε πριν από 385 εκατομμύρια χρόνια. Η ανακάλυψη οδηγεί στο να ξαναγραφτεί η πανάρχαια ιστορία του σεξ στον πλανήτη μας. Την “πρωτιά” κατέχουν τα ψάρια που ζούσαν τότε! Συγκεκριμένα τα πλακόδερμα που είναι οι αρχαιότεροι σπονδυλωτοί πρόγονοι των ανθρώπων.  Η σεξουαλική πράξη κατά πάσα πιθανότητα γινόταν κάπως ασυνήθιστα, με το πλαϊνό μέρος και των δύο συντρόφων, καθώς το αρσενικό γεννητικό όργανο ήταν ένα οστό σε σχήμα αγγλικού γράμματος L, ενώ το θηλυκό ψάρι διέθετε μια μικρή ανατομική δομή στο πίσω μέρος του, δύο μικρά οστά, ανάμεσα στα οποία “κλείδωνε” το αρσενικό μόριο που μετέφερε το σπέρμα. Οι ερευνητές από πολλές χώρες, με επικεφαλής τον καθηγητή παλαιοντολογίας Τζον Λονγκ του Πανεπιστημίου Φλίντερς της Αδελαϊδας της Αυστραλίας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Nature” δήλωσαν ότι ουσιαστικά επρόκειτο για μια τυχαία ανακάλυψη. Σημείωση: Σημερινά ανατομικά χαρακτηριστικά όπως τα σαγόνια, τα δόντια και τα δύο ζεύγη άκρων για πρώτη φορά εμφανίστηκαν στα πλακόδερμα, που πήραν το όνομά τους από το γεγονός ότι διέθεταν μια εξωτερική οστέινη “πανοπλία” για να προστατεύονται στα επικίνδυνα νερά όπου κυκλοφορούσαν. Μετά από μακρά εξέλιξη 70 εκατ. ετών, αυτοί οι οργανισμοί εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς πριν από περίπου 360 εκατ. χρόνια. Ανθρωπολόγοι διατείνονται, ότι και ο πρωτόγονος άνδρας είχε οστέινη υποστήριξη στο πέος , για να είναι “πάντα έτοιμος”, διότι η δυνατότητα συνεύρεσης του με το άλλο φύλο ήταν επισφαλής (μικρός πληθυσμός και χρόνος επιβίωσης του).

Για το τέλος, μια φωτογραφία για την “ψυχούλα” μας...

Σ α ν   ε π ι δ ό ρ π ι ο

“Ολάνθιστος γκρεμός της γυναίκας το σώμα”.

Νίκος Καζαντζάκης

Περί αιδοίου: Οι προγονοί μας το λέγανε “Δελφύς”, δηλαδή “μήτρα”. Ύστερα από χίλια περίπου χρόνια το γυναικείο μόριο μετονομάστηκε σε “σάρωνα”, δηλαδή “καθαρό”. Μία ονομασία που μας έχει αφήσει μέχρι σήμερα τον “Σαρωνικό” κόλπο. Πριν περίπου 900 χρόνια, οι Γάλλοι κατακτητές σταυροφόροι, στα γαλλικά της εποχής, του έδωσαν την σημερινή ονομασία του, αποκαλώντας το απλά και ξάστερα “mon uni” (εξελληνισμένο), δηλαδή το “συνευρισκόμενό μου”...

Πικάσο

Να επισημάνω, ότι μια φωτογραφία, μια εικόνα, δεν θα πάψει να αιχμαλωτίζει το βλέμμα μας. Υποθέτω όμως ότι οι φωτογραφίες που υπερβαίνουν το θέμα τους, είναι αυτές που το υπαινίσσονται και με έναν τρόπο εγκιβωτίζουν μέσα τους μιαν αφήγηση. Δεν είναι στατικές, αλλά κρύβουν μια διαρκή, αέναη κίνηση. Είναι ζωή, με άλλα λόγια...

Τέλος, θεωρώ ότι δεν πρέπει χαρακτηριστώ προκλητικός, πόρνος ή σεξιστής, άλλωστε “σιγά τα λάχανα”...

Γυμνό από λαχανόφυλλα.

Seedrinker