Μέρες Απρίλη …

Το Πάσχα λέει ότι μπορείς να θάψεις την αλήθεια. 

Εκείνη όμως δεν θα μείνει θαμμένη 

(Κλάρενς Χολ, αμερικανός θεολόγος)

12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015 / ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ. 

Στο βορειοδυτικό άκρο της πλατείας της Μακρινίτσας, στο Πήλιο, υπάρχει κτισμένος ο μικρός ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Τον πλούσιο γλυπτό διάκοσμό του, υπογράφει ο λιθογλύπτης Θεοδόσιος, από την Βράχα των Αγράφων, το 1806. Η θεματολογία του, μεταξύ άλλων, και από την Χριστιανική υμνολογία, με ωραίο δείγμα την παράσταση «Ωσπερ πέλεκαν», που υποδηλώνει τη θυσία του Χριστού για την σωτηρία των ανθρώπων. Απεικονίζει έναν πελεκάνο που λυγίζει το μακρύ λαιμό και τρυπά το στήθος του, προσφέροντας στα παιδιά του το πατρικό αίμα, για να θεραπευτούν από το θανατηφόρο δάγκωμα του φιδιού.

Η εορτή του Πάσχα (πέρασμα), αποτελεί μία συνεχή υπενθύμιση ότι της Αναστάσεως προηγείται πάντα η θυσία. Ανάσταση για τον άνθρωπο αποτελεί το πέρασμα σε μια ζωή όπου η αγάπη, δεν συνιστά ένα τρόπο συμπεριφοράς, αλλά συνιστά τον τρόπο ύπαρξης του. Και η θυσία του, ο αγώνας να υπερβεί, να «σταυρώσει» την φύση του, δηλαδή την προκαθορισμένη ύπαρξη του, για να υπάρξει επειδή αγαπά.

Δυστυχώς, δύο χιλιάδες χρόνια, ο Χριστιανός αδυνατεί να αντιληφθεί το βαθύτερο νόημα αυτής της εορτής. Μία διαπίστωση που έχει παλιές ρίζες. Μία διαπίστωση που οδήγησε και τον πρόδρομο του υπαρξισμού Νίτσε (1844-1900) να γράψει στον «Αντίχριστο». «Η λέξη Χριστιανισμός καθεαυτή είναι μία παρεξήγηση: κατά βάθος, μονάχα ένας χριστιανός υπήρξε, κι αυτός πέθανε στον σταυρό…Είναι πέρα, πέρα λάθος να εντοπίζουν το διακριτικό γνώρισμα του χριστιανισμού σε μια πίστη, στην πίστη τάχα για λύτρωση μέσω του Χριστού. Μόνο η χριστιανική πρακτική, μια ζωή όμοια μ’ εκείνη που έζησε ο, που πέθανε στον σταυρό-αυτό είναι το μόνο χριστιανικό.»

Θα λέγαμε ότι οι χριστιανοί σήμερα προσομοιάζουν με τον Ιούδα. Προδίδουν τον Κύριο με το «φιλί» της υποκρισίας και κίνητρο την απληστία. Το «παράδοξο του Ιούδα», το γεγονός δηλαδή ότι με ελεύθερη βούληση ο Ιούδας υπηρέτησε το Θεϊκό Σχέδιο Λύτρωσης του ανθρώπου, στοιχειώνει τον άνθρωπο, καλώντας τον με ελεύθερη βούληση και αυτός να υπηρετήσει το πεπρωμένο του.

Διευρύνοντας την έννοια του Πάσχα μπορούμε να ισχυριστούμε, ότι στην ανθρώπινη ιστορία κάθε «πέρασμα» σε μια άλλη κατάσταση χρειάζεται πάντα θυσίες. Άλλωστε βρίσκεται και στο DNA μας, ως διαδικασία της απόπτωσης. Δηλαδή τον προγραμματισμένο θάνατο επιλεγμένων κυττάρων, κάθε πολυκύτταρου οργανισμού, από τον οποίο εξαρτάται η επιβίωση του. Εάν δε ταυτίσουμε την διαδικασία της απόπτωσης με την έννοια της θυσίας, τότε κάποιοι σε αυτήν τη ζωή πρέπει να θυσιάζονται αυτοβούλως ή εν αγνοία τους για να επιβιώσει ο άλλος, οι άλλοι, η ανθρωπότητα. Εάν δε, θέλουμε να εντάξουμε την έννοια της θυσίας στην διαδικασία εξέλιξης, θα λέγαμε ότι είναι το «τυχαίο» γεγονός σ’ ένα χαοτικό σύστημα γεγονότων, που «ελκυστής» τους είναι η θετική ολοκλήρωση μίας εξέλιξης. Αυτό με οδήγησε να διατυπώσω τον ισχυρισμό ότι «το τυχαίο είναι ευφυές». Ένας ισχυρισμός, που όσον αφορά την δημιουργία του ανθρώπου, γεφυρώνει την πίστη «περί ευφυούς σχεδιασμού» δηλαδή από τον Θεό, με την τυχαιότητα που χαρακτηρίζει της Δαρβινικής Θεωρία της εξέλιξης. Τέλος χρειάζεται να υπενθυμίσω τη «θυσία» του Παύλου Φύσσα που πυροδότησε τις εξελίξεις, τις σχετικές με τη Χρυσή Αυγή ώστε τα πολλά στελέχη της σήμερα να δικάζονται ως μέλη εγκληματικής οργάνωσης.

21^η ΑΠΡΙΛΙΟΥ (1967) / Η ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ. Ήταν τότε που ένα άλλο πουλί, το ιερό πουλί των Αιγυπτίων, ο Φοίνικας, κάνει την εμφάνιση του στο έμβλημα της Δικτατορίας. «Ώσπερ φοίνιξ», προπαγάνδιζε την αναγέννηση της Ελλάδος, από τις στάχτες της. Εν τέλει όπως έδειξαν οι εξελίξεις, αναγέννηση της Ελληνικής δημοκρατίας έγινε και η δικτατορία αποτέλεσε την φάση αυτοπυρπόλησης του φοίνικα. Την επταετή τιμωρία μας δηλαδή, για την εμφυλιοπολεμικά οργανωμένη δημοκρατία και κοινωνία, που είχαμε δομήσει μεταπολεμικά.

Σχετικά με τις δικτατορίες, η ιστορική εμπειρία δείχνει, ότι υπάρχει μία αρχική περίοδος όπου φαίνεται ότι αυτές «λειτουργούν» αποδοτικά. Αυτό είναι και το πλέον επικίνδυνο σημείο για την «ελευθερία», διότι τότε είναι που δημιουργούνται ισχυρά κοινωνικά ερείσματα υπέρ της, ακόμη και στο εξωτερικό. Αυτά τείνουν να ακυρώσουν την ιστορική εμπειρία, την σχετική με τους απώτερους σκοπούς κάθε είδους δικτατορίας. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της χιτλερικής Γερμανίας, για την οποία ο γκουρού της ψυχολογίας Ελβετός Κάρλ Γιούνγκ έγραφε διθυράμβους, αλλά και ο Ουΐνστον Τσόρτσιλ πίστευε, πως η παρουσία του Χίτλερ ήταν ευεργετική για την Γερμανία.

Επ’ ευκαιρία της «μαύρης επετείου» ας θυμηθούμε την ρήση του Χαριλάου Φλωράκη «όποιος κατουράει στη θάλασσα, το βρίσκει στο αλάτι», αναλογιζόμενοι ότι με την ψήφο του ο ελληνικός λαός ανέδειξε δύο πολιτικούς δικτατορικής νοοτροπίας, προλεταριακής και φασίζουσας κατεύθυνσης, στους Θώκους της Προεδρίας της Βουλής (Κωνσταντοπούλου) και του Υπουργείου Άμυνας (Καμμένος), αντιστοίχως.

Οι τελευταίες συνεδριάσεις της Βουλής μοιάζουν να είναι το πρελούδιο μιας επερχόμενης άγριας εποχής, που οι παλαιότεροι λένε ότι προσομοιάζει με αυτή της περιόδου του 1960. Το ερώτημα είναι θα πέσει ξύλο ή μήπως οι πολιτικοί μας έχουν εξασκηθεί τόσο στο λεκτικό ρίγκ των τηλεπαραθύρων, ώστε δεν θα σηκώσουν χέρι; Το κωμικό στοιχείο σε αυτή την τραγική κατάσταση βρίσκεται στο ότι οι «χρυσαυγίτες» παριστάνουν τους έκπληκτους θεατές. Άλλωστε όπως είπε και ο Γεώργιος Παπανδρέου, « ο λαός είναι παντοδύναμος, μπορεί ακόμη και να αυτοκτονήσει».

23 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010/ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ. 

Ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, ανήμερα της ονομαστικής του εορτής, ανακοίνωσε, με φόντο το ακριτικό Καστελλόριζο, την προσφυγή της χώρας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, για να αποφύγει την χρεωκοπία. Ο τότε υπουργός Παύλος Γερουλάνος λύνει το μυστήριο του σκηνικού, που τόσο σχολιάστηκε τα επόμενα χρόνια. «Η κάμερα η οποία είχε στηθεί εκεί, ήταν για διαφορετικό σκοπό και όταν ήρθε η πληροφορία, ότι θα γίνει ανακοίνωση απ’ τον πρωθυπουργό, νομίζω ότι απλώς δεν ασχολήθηκε κανείς να αλλάξει το σκηνικό». Πολλοί όμως υποστηρίζουν, ότι έγινε εκεί σκόπιμα για να μην προκληθεί πανικός στην κοινή γνώμη και συγχρόνως να υποβαθμιστεί η απόφαση της προσφυγής.

Στο ερώτημα πως χρεοκοπήσαμε η απάντηση είναι σταδιακά και μετά ξαφνικά. Ο Στάθης έγραψε « Η βόμβα της ήσσονος προσπάθειας, του λαϊκού καρκατσουλιού και της ασυδοσίας, που πρώτος έθεσε στα θεμέλια της χώρας, μάλιστα στο όνομα του σοσιαλισμού, ο Ανδρέας Παπανδρέου, εξερράγη στα χέρια του γιου του. Τη βόμβα αυτή κλώτσησε ο Σημίτης, ο οποίος αντί να εκσυγχρονίσει την Ελλάδα, τη βύθισε στην πιο βαθειά διαπλοκή και την πιο αισχρή εξάρτηση. Την ίδια βόμβα, που όλο και φόρτωνε εκρηκτική ύλη, την έκανε ο Καραμανλής βόμβα μεγατόνων, εξαπατώντας σε έσχατο προδοτικό βαθμό τον λαό και παραδίδοντας το κράτος που θα «επανίδρυε», ολότελα και ολοκληρωτικά στους «νταβατζήδες» που θα ακύρωνε. Και φθάσαμε στον Γιώργο με πολλούς να ελπίζουν ότι δεν είναι Γιωργάκης».

Ο Σταύρος Μπένος ως λάτρης της αρχαιοελληνικής κουλτούρας αναφέρει σχετικά «Το ΠΑΣΟΚ είναι το πολιτισμικό πρόσωπο της χώρας. Η ύβρις της μεταπολίτευσης, αποκαθαίρετε μέσω των πρωταγωνιστών της. Και με έναν τρόπο παράδοξο, η βόμβα έσκασε στο γιο του Παπανδρέου.».

Ο Δημήτρης Χατζόπουλος παρουσιάζει την οπτική του αμετανόητα αδιόρθωτου «ελληνάρα», με μια γελοιογραφία που τον παρουσιάζει αραχτό στην ακροθαλασσιά να αναλογίζεται «Όταν βρώμαγε το χνώτο μου από την πείνα, πείθω τους Ευρωπαίους ότι είμαι πλούσιος και με βάζουν στο ευρώ. Εκεί αρχίζω να τρώω τις επιδοτήσεις, βγάζω ένα σκασμό λεφτά και μόλις με πήραν χαμπάρι πείθω το Δ.Ν.Τ. ότι είμαι φτωχός και με βοηθά. Τι άλλο να κάνω ο πούστης;…».

Ένας «ελληνάρας», με ένα σύστημα αξιών δικό του, original, που έχει εξαχθεί βάσει των δικών του αποκλειστικών αναγκών και ως εκ τούτου συναποτελεί μια κοινωνία με έντονα αυτιστικά χαρακτηριστικά. Αυτό σχολιάζει η γελοιογραφία του Ηλία Ταμπακέα που παρουσιάζει μία λιμοκτονούσα οικογένεια, να συζητά κάπου στην Αφρική, με την μητέρα να κρατά ένα σκελετωμένο παιδάκι στην αγκαλιά της. Μητέρα : «Τους κακόμοιρους τους Έλληνες, να τους τύχει τέτοια κρίση…» και ο πατέρας να συμπληρώνει «Αχ, ναι!...Εγώ λέω να κάνουμε έναν έρανο…!».

Ακούμε συνεχώς τον Τσίπρα και άλλα στελέχη της Παραφύση να προτάσσουν θέμα ανθρωπιστικής κρίσης στην χώρα μας, σε κάθε επαφή τους στο εξωτερικό. Και αυτό όταν είναι της πάση γνωστό, τι σημαίνει και τι συμβαίνει σχετικά στις χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής αλλά και στις εμπόλεμες ζώνες, που σήμερα τροφοδοτούν ένα έκρυθμο μεταναστευτικό ρεύμα στην Ευρώπη. Αυτό μας κάνει να σκεφτούμε ότι τρία τινά μπορεί να συμβαίνουν. Ή ότι στην Παραφύση έχουν «ασελγήσει» στο νόημα των λέξεων, ή ότι πρόκειται για μετωνυμία της επαιτείας τους προς την Ε.Ε. ή το χειρότερο, θεωρούν ότι η ζωή των Ελλήνων είναι πολλαπλάσιας αξίας των ανθρώπων των πραγματικά υποκειμένων ανθρωπιστικής κρίσης.

Και η στάση της αντιπολίτευσης; Σύσσωμη στο πλευρό της παλιάς νοοτροπίας, σύσσωμη στο πλευρό των εθιμικών, στις αρχές κάθε χρόνου, αγροτικών κινητοποιήσεων. Μία στάση που αναπαριστάται σε εικονογράφηση του Γ. Δερμέτζογλου. Αυτή παρουσιάζει τρακτέρ σε πορεία και έναν αγρότη να λέει στο άλλον «Ποιο μπαμπάκι και πιο σιτάρι Μήτσο μ’…, την καλύτερη απόδοση στο στρέμμα την έχει το Μπλόκο…».

Και παρ’ όλα αυτά οι μηχανισμοί του διεφθαρμένου πελατειακού κράτους, οι συντεχνίες και οι κρατικοδίαιτοι, αντιστέκονται. Γεγονός που καθυστερεί τις αποφάσεις της κυβέρνησης για την δημοσιονομική προσαρμογή (πρωτογενές έλλειμμα 2009, 10,5% του ΑΕΠ ή 24,2 δισ. Ευρώ). Γεγονός που τελικά οδηγεί την κυβέρνηση, να στηρίξει την δημοσιονομική προσαρμογή στα έσοδα και όχι στις δαπάνες, για να προστατέψει την εγχώρια νομεκλατούρα, εις βάρος της πραγματικής οικονομίας, με έμμεση ενθάρρυνση και υποστήριξη από την αντιπολίτευση. Αποτέλεσμα, δυσανάλογα μεγάλες συνέπειες, διότι το ποσοστό αποδοτικότητας των μέτρων ήταν μόνο 33%. Δηλαδή χρειάστηκαν να υιοθετηθούν δημοσιονομικά μέτρα ύψους 3 ευρώ για να μειωθεί το έλλειμμα 1 ευρώ. Η καθυστέρηση αυτή στην λήψη των απαραίτητων μέτρων, αναπαριστάται σε εικονογράφηση του Γ. Δερμετζόγλου που παρουσιάζει τον πρωθυπουργό, στο υπουργικό συμβούλιο να λέει… «νομίζω ότι περάσαμε τις εκατό πρώτες μέρες κάνοντας δεύτερες σκέψεις…».

Σήμερα 5 χρόνια μετά, πρωθυπουργός της χώρας είναι ο Τσίπρας. Αυτός που στην Πάτρα, την προεκλογική περίοδο του 2012, βροντοφώναξε σε συγκεντρωμένους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ «Το ΠΑΣΟΚ της καρδιάς σας είναι εδώ».

Το 1991 το ΠΑΣΟΚ της Αλλαγής κυβέρνησε για να εκμηδενίσει την δεξιά. Το 2015 επανέρχεται μεταλλαγμένο σε ΠΑΡΑΦΥΣΗ για να εκμηδενίσει τα μνημόνια. «κάποιες φορές η κωμική επανάληψη της ιστορίας (Μάρξ), μπορεί να είναι πιο τρομερή από την αρχική τραγωδία (Μαρκούζε)».

Εδώ θα επισημάνω έναν διάλογο μεταξύ Ανδρέα Παπανδρέου και Θεόδωρου Πάγκαλου λίγο μετά το 1981. «Πρόεδρε, προεκλογικά υποσχόμασταν έξοδο από το ΝΑΤΟ και από την ΕΟΚ και ο κόσμος παραληρούσε…». «Μα, Θόδωρε νομίζεις πως αν πίστευαν πως θα το κάναμε θα μας ψήφιζαν;». «Τότε γιατί παραληρούσαν Πρόεδρε;». «Μα διότι τους άρεσε να τα ακούνε…» χαμογέλασε ο Ανδρέας.

Για το τέλος μια παλαιότερη γελοιογραφία του ΣΤΑΘΗ (2006), που παρουσιάζει δύο ανθρώπους να περπατούν συνομιλώντας «Πρέπει να κάνουνε μία ανεξάρτητη αρχή για τις μαλακίες…» λέει ένας για να ρωτήσει απορημένος ο άλλος «Γιατί; Είναι ο μόνος τομέας που ο ανταγωνισμός λειτουργεί αποτελεσματικά σ’ αυτήν τη χώρα…».

28 ΑΠΡΙΛΙΟΥ (2010). Ο σημερινός υπουργός Οικονομικών Μπαρουφάκης αναρτά στο site protagon το άρθρο του, με τίτλο «Η αισιόδοξη πλευρά της χρεωκοπίας». Ήταν τότε που ο Γιώργος Παπανδρέου καλούνταν να εφαρμόσει πολιτικές, αντιλαμβανόμενος ότι «πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού, αλλά η επιλογή μεταξύ του δυσάρεστου και του καταστροφικού» (Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ). Και επέλεξε το δυσάρεστο πρόγραμμα σταθεροποίησης της οικονομίας (μνημόνιο), διότι χωρίς την ευρωπαϊκή βοήθεια το 2010, θα προχωρούσαμε σε άτακτη χρεωκοπία και οι σημερινές μας δυσχέρειες, θα φάνταζαν ενοχλήσεις σε σχέση με αυτό που θα επακολουθούσε. Και όλα αυτά σ’ ένα περιβάλλον ρηχών συνθημάτων περί ενός άλλου κόσμου «ένθα ουκ έστιν λύπη, ου πόνος ου στεναγμός…».

Επίλογος

Ο ύπνος της λογικής, αφυπνίζει

τα τέρατα (Γκόγια)

17 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015. ΑΘΗΝΑ. Οι «ταλιμπάν» της εγχώριας αναρχίας, μετά από 19 ημέρες, διέκοψαν την κατάληψη της Πρυτανείας του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου. Μία κατάληψη που μακροημέρευσε λόγω της ανοχής που επέδειξε η Παραφύση. Η κατάληψη του Πανεπιστημίου Ξάνθης συνεχίζεται…

Όπως οι μουσουλμάνοι εξτρεμιστές-τρομοκράτες που επιτίθενται σε πανεπιστήμια και σχολεία, έτσι και οι εγχώριοι οπαδοί ενός αναχρονιστικού, ιδεοληπτικού σκοταδισμού, που αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικοί αριστεροί, αναρχικοί, αναγνωρίζουν στην μόρφωση τον μεγαλύτερο εφιάλτη τους, διότι αυτή είναι που δύναται να μειώσει αποτελεσματικά το δυναμικό αναταραχής, σε κάθε κοινωνικό σχηματισμό.

Το νέο χαρακτηριστικό των τελευταίων καταλήψεων, είναι ότι αυτές είναι πλέον υψηλού και συγκεκριμένου πολιτικού στόχου. Μέσω αυτών επιχειρήθηκε και επιτεύχθηκε, οι αντιεξουσιαστές να μετατραπούν σε χειραγωγούς, εξουσιαστές της Δημοκρατίας μας. Επιχείρησαν και πέτυχαν τον καθορισμό της ατζέντας του νομοθετικού έργου της Παραφύση, απαιτώντας και επιτυγχάνοντας, την ψήφιση σε σχετικό νόμο, φωτογραφικής ρύθμισης για την αποφυλάκιση του τρομοκράτη της «17 Νοέμβρη» Σάββα Ξηρού και την αποποινικοποίηση της «κουκούλας», για να νομιμοποιήσουν το κοινό τους dress code με τους μουσουλμάνους τρομοκράτες.

Οι τελευταίες καταλήψεις οδηγούν αβίαστα στο συμπέρασμα ότι η Παραφύση, σε άτυπη συνεργασία με τους καταληψίες, πέτυχε, ότι δεν πέτυχε επί της ουσίας με την ευρωπαϊκή οικονομική τρόϊκα. Δηλαδή πέτυχε να καταργήσει την τρόϊκα θεσμών, που δομούν το Δημοκρατικό Πολίτευμα. Αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με την έναρξη της ποινικής δίκης της Χρυσής Αυγής ανέδειξε με τον εμφαντικότερο τρόπο αυτό που αυτάρεσκα αποκαλούμε εγχώρια «ελληνική ιδιαιτερότητα», και στο εξωτερικό το αντιλαμβάνονται ως «ελληνική νοσηρότητα». Και αυτό αποδεικνύεται διότι το αριστερό φασίζων άκρο, υπεύθυνο για πολύνεκρες τρομοκρατικές ενέργειες και ως εκ τούτο εκτός «συνταγματικού τόξου», παρουσιάζεται να αντιπροσωπεύεται επιτυχώς και αποτελεσματικά από στελέχη της Παραφύση στην κοινοβουλευτική διαδικασία. Ενώ το ακροδεξιό αντίστοιχό του, το οποίο υποδυόμενο το κόμμα, κατόρθωσε με εντολή λαού να αναδειχθεί για δεύτερη φορά, τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη, σήμερα δικάζεται, στην πρώτη ποινική δίκη με ναζιστικά χαρακτηριστικά, που γίνεται μεταπολεμικά στην Ευρώπη. Όχι βέβαια για τις ιδέες του αλλά γιατί ο αρχηγός του, το σύνολο σχεδόν των βουλευτών του και πλήθος στελεχών του, κατηγορούνται ότι συναποτελούσαν εγκληματική οργάνωση.

Σαν επιδόρπιο

Βαραββάν, Βαραββάν…

Σήμερα όλο και πληθαίνουν οι αναφορές σε δημοψήφισμα ή δημοψηφισματικές εκλογές, εάν οι διαπραγματεύσεις στο Eurogroup οδηγηθούν τελικά σε αδιέξοδο. Σχετικά υπενθυμίζω, ότι το πρώτο δημοψήφισμα που οργανώθηκε στη χριστιανική ιστορία ήταν με το ερώτημα «Ιησούν ή Βαραββάν». Το ερώτημα το έθεσε ο Πιλάτος, στο συγκεντρωμένο πλήθος, κάτω από το Πραιτώριο όπου δικάζονταν ο Ιησούς. Και βέβαια οι συγκυρίες ήταν τέτοιες που ο συγκεντρωμένος όχλος (πλήθος λαού) επέλεξε τον Βαραββάν, διαζευγμένος με την ορθή κρίση. Υπενθυμίζω ότι όταν ο Γ. Παπανδρέου πρότεινε δημοψήφισμα (12/2011) και ανατράπηκε, οι συγκυρίες υπερθεμάτιζαν στην παραμονή της χώρας στο ευρώ. Σήμερα;

Σ Υ Ν Ε Χ Ι Ζ Ε Τ Α Ι…

Seedrinker