Μετεκλογικώς

Κοντός ψαλμός αλληλούια

• Η νέα κυβέρνηση που μας προέκυψε, μετά τις εκλογές της 25/01/2015, στηρίζεται στη συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝ.ΕΛ.. Μια συνεργασία που σημειολογικά είχε επικυρωθεί προεκλογικά, δια της αγαστής συνεργασίας Χαϊκάλη-Λαζόπουλου στην φαρσοκωμωδία προσπάθειας χρηματισμού του πρώτου για να ψηφίσει Πρόεδρο Δημοκρατίας. Μια συνεργασία που στα μάτια των Ευρωπαίων εταίρων μας, προσομοιάζει για παράδειγμα, με μια ανάρμοστη, παρά φύσιν, στα όρια του γελοίου συνεργασία της Γαλλικής Αριστεράς με την Λεπέν. Άλλη μια εξέλιξη που επιβεβαιώνει πανηγυρικά δυστυχώς, ότι η Ελλάδα δεν είναι μια κανονική χώρα. Έχει την δική της κανονικότητα την περίφημη «ελληνική ιδιαιτερότητα», για την οποία ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας είναι υπερήφανο και το δηλώνει σε κάθε ευκαιρία. Αυτή η «ελληνική ιδιαιτερότητα» παρήγαγε το μοναδικό παράδοξο να θέλουμε κομμουνισμό με πολυτέλειες καπιταλισμού, αυτή παρήγαγε τους «σοσιαλιστές της σαμπάνιας», αυτή παρήγαγε μια θέληση να είμαστε σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) που μόνο εμείς έχουμε στο κεφάλι μας.
• Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ., η μη αποδοχή της ΤΡΟΙΚΑΣ, με τρίτο κτύπημα στην Ε.Ε. την εναντίωση στην εξωτερική πολιτική της, σχετικά με την δυνατότητα να επιβληθούν αυστηρότερες κυρώσεις στην Ρωσία, λόγω της εισβολής της στην Ουκρανία. Η ΠΑΡΑΦΥΣΗ (έτσι θα αποκαλώ στο εξής αυτή την συγκυβέρνηση), δεν αντιλαμβάνεται την προσπάθεια της Ρωσίας «να ανακτήσει τον ανέκαθεν ιμπεριαλιστικό ρόλο της στην Ευρωπαϊκή Ιστορία, έπειτα από το αναπόφευκτο διάστημα παράλυσης που έφερε η ήττα της στον Ψυχρό πόλεμο. Ο Πούτιν αποκαθιστά τη συνέχεια». Η Παραφύση φαίνεται να αγνοεί τον ρόλο της Ρωσίας στην Ευρωπαϊκή ιστορία. «Αγνοεί δηλαδή ότι ποτέ δεν υπήρξε καλή Ρωσία, έστω και αν στη δική της πολιτική επί του Ανατολικού Ζητήματος, οφείλουμε την ελευθερία μας ως επαρχίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας». (Στέφανος Κασιμάτης). Ευτυχώς η Μέρκελ ως πρώην πολίτης της Ανατολικής Γερμανίας την γνωρίζει καλά γιατί την έχει αισθανθεί στο πετσί της.
• Τα αποτελέσματα των εκλογών έφεραν στο προσκήνιο το κόμμα ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ του Βασίλη Λεβέντη, το οποίο για πρώτη φορά στην μακρόχρονη παρουσία του στις εκλογές, κατόρθωσε να συγκεντρώσει ποσοστό 1,7%. Ο Βασίλης Λεβέντης με τον ιδιότυπο λόγο και τρόπο του, πρόεβλεψε την επερχόμενη καταστροφή και επισήμαινε τις αιτίες της στην πολιτική και οικονομική τους διάσταση, αντιπαρερχόμενος την διακωμώδηση έως και χλευασμό που δέχονταν, ιδίως την δεκαετία του ΄90, από τα Μ. Μ. Ενημέρωσης. Το αποκορύφωμα του χλευασμού του, θα θυμούνται οι παλαιότεροι, συντελέστηκε στην εκπομπή του άθλιου δημοσιογράφου και μετέπειτα βουλευτή και υπουργού της Ν.Δ. Πάνου Παναγιωτόπουλου, ο οποίος κατά την διάρκεια της, επέμενε να τον ταΐσει πίτσα. Ο Βασίλης Λεβέντης αποτελεί την επίκαιρη επιβεβαίωση της ρήσης του Σοπενχάουερ «Η αλήθεια διέρχεται από τρία στάδια α) διακωμωδείται β) συναντά βίαιη αντίσταση και γ) γίνεται αποδεκτή ως αυταπόδεικτη».
• Συνεχίζω τα θέματα μου προσεγγίζοντας τα με μια παιγνιώδη ματιά. Ελπίζω μέσα στις τόσες επίσημες αργίες που έχουμε στην χώρα μας, να μην προστεθεί και αυτή της «τραπεζικής αργίας».
• Επειδή συνεχώς και όχι αναίτια αναφερόμαστε σε ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής μας σκηνής, θα υπενθυμίσω ότι στην αρχή κάθε ποδοσφαιρικής περιόδου, το μέγα ερώτημα για κάθε νέο προπονητή που αναλαμβάνει ομάδα είναι «αν θα προλάβει παρέλαση».
• Παρακολουθώντας τον υπουργό οικονομίας Γιάννη Βαρουφάκη από τότε που ήταν σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου και τις έκτοτε οβιδιακές μεταμορφώσεις της οικονομικής του σκέψης, θεωρώ ότι θα ήταν πιο δόκιμο αντί να αλλάξει την ορθογραφία του ονόματος του, με ένα ν, να αλλάξει το επώνυμο του σε ΜΠΑΡΟΥΦΑΚΗΣ.
• Εάν με μια μη παιγνιώδη ματιά προσεγγίσουμε, την κάθε εκλογική αναμέτρηση στη χώρα μας, θα διαπιστώσουμε ότι επανέρχεται στο προσκήνιο «η Μεγάλη Χίμαιρα» της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας που είναι ότι «μια δημοκρατική κοινωνία μπορεί να λειτουργήσει χωρίς ελίτ. Η μάλλον, ότι δεν τις χρειάζεται παρά μόνον μια πολιτική ηγεσία, η οποία εκφράζει τη λαϊκή βούληση, η οποία πάλι λαϊκή βούληση ταυτίζονταν με το μορφωτικό επίπεδο των νέων κυρίαρχων στρωμάτων… Ξεχνάει πως στην Ευρώπη την δημοκρατία δεν την γέννησαν οι «ξεβράκωτοι» της Επανάστασης. Την γέννησαν οι Βολταίροι και οι Ντιτερό και στη σύγχρονη Ελλάδα την στήριξαν οι Κοραήδες και οι Παπαρρηγόπουλοι» (Τάκης Θεοδωρόπουλος). Την απουσία των ελίτ στη χώρα μας θα την διαπιστώσουμε εάν προσπαθήσουμε να βρούμε έναν πραγματικά άξιο για Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Σχετικά γράφει η Μαρία Κατσουνάκη: «Άξιοι, οι επιστήμονες που διαπρέπουν εδώ και στο εξωτερικό ασφαλώς υπάρχουν και πολλοί. Εκείνο όμως που λείπει είναι ο άνθρωπος ο οποίος μπορεί να φέρει το στίγμα της Ελλάδος στο διεθνή χώρο. Να εκπέμπει και ταυτόχρονα να επινοεί τη χώρα, να την υπερβαίνει και να την περικλείει. Στο παρόν δοκιμαζόμαστε, το παρελθόν αναδεικνύεται πιο γενναιόδωρο».
• Η Ιστορία τελικά αποδεικνύεται ότι είναι πολύ πανούργο, διότι κατορθώνει να μας ξεγελά, έτσι ώστε να παρουσιάζεται ως εξαιρετικά δύσκολο να διδαχθούμε από αυτήν. Και αυτό διότι, ενώ διαγράφει συνεχώς μικρούς και μεγάλους κύκλους σπυροειδώς στον χωροχρόνο, κατορθώνει να κρατά την ανθρωπότητα σε υπανάπτυξη δηλαδή σε «αδυναμία συσσώρευσης εμπειρίας» (Πένδρο Χουάν Γκουντιέρες). Αυτά σκέφτηκα όταν διάβασα το πιο κάτω άρθρο του Στέφανου Κασιμάτη «Ένα τελευταίο επεισόδιο του Ψυχρού Πολέμου» στην εφημερίδα Καθημερινή της 21/12/14 «Φαντάζεσθε που αλλού μένει ακόμη ανοικτός ένας λογαριασμός του Ψυχρού Πολέμου; Εδώ που βρισκόμαστε, στην Ελλάδα, κατά φοβερή σύμπτωση στην Ελλάδα. Κατά φοβερή σύμπτωση μάλιστα, το ζήτημα πάει να διευθετηθεί εβδομήντα χρόνια μετά την κομμουνιστική εξέγερση του Δεκεμβρίου του 1944, αναμέτρηση η οποία, λόγω του ιδεολογικού περιεχομένου της, θεωρείται η πρώτη θερμή σύγκρουση της Δύσης με την απειλή του κομμουνισμού επί ευρωπαϊκού εδάφους και μάλιστα προτού καν λήξει ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος, παρ’ όλον ότι η Σοβιετική Ένωση κρατούσε τότε αποστάσεις από την μάχη στην Αθήνα».
• Η επιδίωξη μου να είμαι «Ελληνικός» (Κ. Καβάφης), δηλαδή ο ψυχισμός μου να αποικιοποιείται από την διαχρονία του ελληνικού, με οδηγεί να αναφερθώ και σε οιωνούς για την Παραφύση, οι οποίοι δεν είναι καλοί. Την επόμενη των εκλογών, την ημέρα της ορκομωσίας της, μπορεί να μην έπεσε μετεωρίτης (Τσίπρας), έπεσε όμως ένα αεροπλάνο της πολεμικής μας αεροπορίας που συμμετείχε σε άσκηση του ΝΑΤΟ, εντός ενός αεροδρομίου στην Ισπανία. Νεκροί οι δύο Έλληνες πιλότοι του και επί του εδάφους, εννιά Γάλλοι συνάδελφοι τους, 13 βαριά τραυματίες και κατεστραμμένα άγνωστος αριθμός αεροπλάνων.
• Τέλος ας μην ξεχνάμε ότι «Αι Ειδοί του Μαρτίου» είναι μπροστά μας, με την ελπίδα ότι τελικά δεν θα χυθεί αίμα στο Κολοσσαίο της Ευρωζώνης.

Επίλογος

Ως επιδοργιο

Παρακολουθώντας τις προγραμματικές δηλώσεις της Παραφύση, η αίθουσα της Βουλής μου φάνταζε σαν την αίθουσα του Τιτανικού, με την ορχήστρα να παιανίζει, ενώ το πλοίο μόλις είχε προσκρούσει σε παγόβουνο.

Παρακολουθώντας τις δηλώσεις του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, καθηγητή Γιάννη Πανούση, σκέφτηκα ότι ίσως τελικά παρουσιάζεται ως αναπόφευκτα (μοιραίο), η αρχή και το τέλος της επταετούς κρίσης να γίνει με πύρα (της Αθήνας). Στην εναρκτήριο πυρά (2008), προΐστατω ένας άλλος καθηγητής ο Προκόπης Παυλόπουλος.

Παρακολουθώντας τις Προγραμματικές Δηλώσεις της Παραφύση και την συνέντευξη του «Πάνου Καμμένου» στον Γιάννη Πρεντεντέρη η Ελλάδα αυτομάτως, κυριολεκτικά πάγωσε (χιονιάς και θυελλώδεις άνεμοι, ο οιωνός).

Τέλος, παρακολουθώντας την προβολή της ταινίας «Oh Boy», Γερμανία, 2012 του Γιαν Όλε Γκέρστερ, την ημέρα των Τριών Ιεραρχών, από την πάντα επίκαιρη Κινηματογραφική Κοινότητα Νέας Ιωνίας Βόλου (www.provoles.gr) σκέφτηκα, ότι έστω και μετεκλογικά, αυτή η ταινία θα έπρεπε να προβληθεί ταυτόχρονα από όλα τα Μ.Μ.Ε., επίγεια, δορυφορικά και διαδικτυακά, για να την δουν όλοι οι Έλληνες. Σε ειδική δε προβολή στα μέλη της Παραφύση. Εννοώντας, με το ειδικό αξεσουάρ που συνοδεύει την ταχύρρυθμη εκπαιδευτική μέθοδο της υπνοπαιδείας, μιας και σαν υπνωτισμένοι δρουν μέχρι στιγμής. Η ταινία θα μπορούσε να έχει και τον τίτλο «Μαθήματα ταχύρρυθμης ενηλικίωσης», μιας και περιγράφει, πως τα γεγονότα που συμβαίνουν στην διάρκεια μιας ημέρας του νεαρού πρωταγωνιστή, του δίνουν την δυνατότητα επιτέλους να αντιληφθεί, ότι ενώ όλοι γύρω του μοιάζουν να συμπεριφέρονται παράξενα, όσο περισσότερο το σκέφτεται, διαπιστώνει ότι δεν είναι οι άλλοι περίεργοι αλλά αυτός. Ειδικό ενδιαφέρον για μας, παρουσιάζει η σκηνή όπου ο πατέρας του πρωταγωνιστή, του ανακοινώνει την διακοπή της χρηματοδότησης του, διότι αποκάλυψε ότι είχε διακόψει τις σπουδές του, που αυτός ψευδώς διατείνονταν ότι παρακολουθούσε.

Σας επιδόρπιο

Valentine’s Day

Παρακολουθήστε την ταινία «Δικός της» (Her) Η.Π.Α., 2013 του Σπάικ Τζόνζι. Η «καρδιά» της ταινίας χτυπά στο «Είμαι δική σου και δεν είμαι…».

Seedrinker