Με απαντοχή

Κόντρα στο lifestyle της άρνησης

Στην ελληνική μυθολογία οι Κύκλωπες ήταν γίγαντες που είχαν στο μέτωπο ένα μόνο κυκλικό μάτι. Σύμφωνα με τον Ησίοδο ήταν γιοι του Ουρανού και της Γαίας (Γης). Ο πατέρας τους, τους είχε κλείσει στον Τάρταρο γιατί φοβόταν ότι θα τον εκτόπιζαν. Τους απελευθέρωσε ο αδελφός τους Κρόνος, για να  βοηθήσουν τη μητέρα τους να πάρει εκδίκηση. Τελικά ο Κρόνος ευνούχισε τον Ουρανό, όπως παρόμοιοι ήρωες ινδικών και κινέζικων μύθων, και έτσι χωρίστηκε ο Ουρανός από τη Γη. Είναι το αφετηριακό γεγονός (ετυμολογική συγγένεια των λέξεων Κρόνος-χρόνος) που οδήγησε στην απώλεια της εγγενούς αξίας της ανθρώπινης ζωής και έκανε κοινωνικά αποδεκτό, ότι η βελτίωση του ανθρώπινου γένους μπορεί να περνάει από το θάνατο, που, ως εκλογικευμένη βαρβαρότητα, αποτελεί την οδό προς τον πολιτισμό.

Ως εκ τούτου ο άνθρωπος ιδιαίτερα τα χρόνια μ.Χ φαίνεται, να πορεύεται ως ένας μονόφθαλμος γίγαντας, δηλαδή έχοντας δισδιάστατη όραση, με αποτέλεσμα να μη μπορεί, να αντιληφθεί το βάθος των πραγμάτων. Ήταν στο πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα, στο τέλος της «ιχθυακής εποχής»¹ που, χαρισματικοί άνθρωποι του πνεύματος επισήμαναν τη μετάλλαξη του ανθρώπου σε κάτι τρομακτικό, και προσπάθησαν, να διαλύσουν τις ισχύουσες αυταπάτες. Με τη «Μεταμόρφωση» (1915) ο Κάφκα και το «Ρινόκερο» (1959) ο Ιονέσκο, μέσα από τις αρχετυπικές μεταμορφώσεις τους, έδωσαν τη δυνατότητα, σ’ αυτήν την πραγματικότητα να αναδύεται και να επαναφορτίζεται διαρκώς, από το νόημα της στιγμής και της εποχής που διαβάζονταν ή παρουσιάζονταν. Το “δε θα γίνω σαν και σας” του πρωταγωνιστή στο «Ρινόκερο» να φωτίζει λυτρωτικά τη σκέψη, να προσφέρει ένα ανθεκτικό καταφύγιο, την απαντοχή. Να αντέχουμε, ελπίζοντας.

Στον «Επαναστατημένο άνθρωπο» (τίτλος που σωστότερα θα ήταν να αποδοθεί ως ο εξεγερμένος άνθρωπος) ο Αλμπέρ Καμί τολμά, σε μια εποχή λατρείας της επανάστασης, να υπογραμμίσει την αβυσσαλέα διαφορά μεταξύ εξέγερσης και επανάστασης, να αποσυνδέσει την εξέγερση από τα απόλυτα δόγματα, τους ιδεολογικούς φανατισμούς, τις απλοϊκές αυταπάτες και την επαναστατική σωτηριολογία και να εμποτίσει την πολιτική πράξη με το αίσθημα της ανθρωπιάς και της καλοσύνης.

Στις μέρες μας για να αντέξουμε ελπίζοντας, πρέπει να αφήσουμε την λογική (την καθεστηκυία) κατά μέρους, να απομακρυνθούμε (κριτικά) από την εικόνα (των γεγονότων) και να προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε. Τότε μια καινούρια θέαση (της πραγματικότητας) θα ξεπηδήσει από τη μέχρι τότε δισδιάστατη εικόνα. Αυτές ήταν οι οδηγίες (εκτός των παρενθέσεων) που συνόδευαν μια τρέλα, στα μέσα της δεκαετίας του ’90, τα στερεογράμματα. Εικόνες που «αλληθωρίζοντας» λίγο μπορούσες, να ανακαλύψεις την κρυμμένη τρίτη τους διάσταση. Την κρυμμένη διάσταση τριών γεγονότων της επικαιρότητας προσπαθώ, να αναδείξω παρακάτω.

1) Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα

Τον Ιούνιο του 1998 ο καθηγητής φιλοσοφίας Δημήτρης Λιαντίνης, χάθηκε από το σπίτι του. Μοναδικό ίχνος ένα γράμμα προς την κόρη του, που εξηγεί την πορεία του προς το θάνατο. Σταχυολογώντας αυτό το γράμμα αναφέρω: “Διοτίμα μου, φεύγω αυτοθέλητα…να ζήσεις απλά, σεμνόπρεπα και τίμια όπως σε δίδαξα…η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι, στις αθώες νέες γενεές που έρχονται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας της σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Η λύπη μου γι’ αυτό το έγκλημα με σκοτώνει”. Και τελειώνει την επιστολή του με τη φράση: “Έζησα έρημος και ισχυρός”. Τότε συμμετέχοντας με επιστολή μου στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» της 3/7/98 σε σχετικό προβληματισμό αρθρογράφου της, χαρακτήρισα την εξαφάνιση του καθηγητή Λιαντίνη, απόπτωση. Δηλαδή τον προγραμματισμένο θάνατο επιλεγμένων κυττάρων κάθε πολυκύτταρου οργανισμού, από τον οποίο εξαρτάται η επιβίωσή του. Ταυτίζοντας την απόπτωση με την έννοια της θυσίας, όπου κάποιοι σ’ αυτή τη ζωή πρέπει να θυσιάζονται αυτοβούλως ή εν αγνοία τους, για να επιβιώσει ο άλλος, οι άλλοι, η ανθρωπότητα². Αυτό που χαρακτηρίζουμε θυσία, είναι το «τυχαίο» γεγονός σ’ ένα χαοτικό σύστημα γεγονότων, που «ελκυστής» τους είναι η θετική ολοκλήρωση μιας εξέλιξης. Αυτό που μπορεί, να αποδοθεί με τη φράση μου, “το τυχαίο είναι ευφυές”. Αυτό που, όσον αφορά τη δημιουργία του ανθρώπου, γεφυρώνει, την άποψη περί ευφυούς σχεδιασμού (Θεού) και την τυχαιότητα, που χαρακτηρίζει τη Δαρβινική θεωρία της εξέλιξης.

Επιστρέφοντας στα σημερινά μπορούμε, να χαρακτηρίσουμε τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ως τη θυσία (τυχαίο γεγονός) που πυροδότησε ή απέτρεψε γεγονότα σε μια πορεία, που ελκυστής της είναι η επαναθέσμιση της ελληνικής κοινωνίας. Συνετέλεσε ολοφάνερα στον αφοπλισμό της Χρυσής Αυγής, το μεγάλο κίνδυνο να μετατραπούν, άνθρωποι καθημερινοί, αδύναμοι, μη σκεφτόμενοι, σε φορείς του ναζιστικού ερέβους. Από την άλλη, απέτρεψε τη φθινοπωρινή ανατροπή της κυβέρνησης, που θα επιχειρούσε ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός, η σάρισα του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, συνεχώς διαζευγμένος από την ηθική των ορίων, της ευθύνης και του λόγου, επενδύει σταθερά στο μοντέλο αναπαραγωγής της μετριότητας. Μόνη τους λογική η συντεχνιακή. Σε παροξυσμό τώρα που ξηλώνονται τα διάφορα «μαγαζάκια». Ένα σαθρό οικοδόμημα που ισορροπούσε πάνω σε συλλογικά «εγώ», που παρίσταναν τις συλλογικότητες.  Κοινό και στις δύο περιπτώσεις, η απουσία της σκέψης, η οποία μπορεί να κάνει περισσότερο κακό από όλα τα άγρια ένστικτα μαζί. Το λεγόμενο κοινότοπο κακό δεν είναι έργο τεράτων, είναι έργο κανονικών ανθρώπων, που δεν είναι ηλίθιοι, απλώς δε σκέφτονται και γι’ αυτό το λόγο είναι τρομακτικό. Αντιστικτικά παραθέτω, τη κυνική ματιά του Δημήτρη Δανίκα στη «στήλη άλατος» της 29/9/13 ο οποίος αναφέρει σχετικά: “Με απλά λόγια, αν ήμουν στη θέση του Αντώνη Σαμαρά και του Ευάγγελου Βενιζέλου, κάθε μέρα θα άναβα λαμπάδα στο μπόι του αληθινού ιερομάρτυρα Παύλου Φύσσα. Η δολοφονία του, η αναγέννησή μου. Ο χαμός του, η ελπίδα μου. Γιατί, όπως λέει και το ρητό «ουδέν κακόν αμιγές καλού»”.

2) Η εκλογική νίκη της Μέρκελ   

Μια κόρη πάστορα πρώην «κόκκινη» της Ανατολικής Γερμανίας οπαδός του Κολ σύζυγος καθηγητού Χημείας, άλλοτε ευέλικτη σα χέλι και άλλοτε σιδηρά Κυρία, εκλέχθηκε για τρίτη συνεχή θητεία Καγκελάριος της Γερμανίας. Με διακηρυγμένες επιδιώξεις την απεξάρτηση από την πυρηνική ενέργεια για τη χώρα της, την πιστή εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας για την Ευρωπαϊκή Ένωση και την καθιέρωση φόρου επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, του γνωστού και ως φόρου Τόμπιν, για την παγκόσμια οικονομία. Ένα φόρο «κόκκο άμμου» στα γρανάζια της κερδοσκοπίας, ο οποίος όμως αποτελεί τη συνεχή υπόμνηση της ανάγκης αφοπλισμού της χρηματοπιστωτικής εξουσίας, η οποία, εκτός των άλλων, απαξιώνει το χώρο της πολιτικής, υπονομεύοντας την εμβάθυνση της δημοκρατίας. Τα ποσά που θα προκύψουν, θα πρέπει να κατευθυνθούν προς την εξάλειψη της φτώχειας και της εξαθλίωσης και προς την εκπαίδευση, ιδίως νέων γυναικών στις υποανάπτυκτες χώρες διότι, όπως λέει και το γνωμικό “αν δώσεις εκπαίδευση σ’ ένα κορίτσι, εκπαιδεύεις ένα έθνος”. Με το Σύμφωνο Σταθερότητας επιδιώκει, τη διαχείριση ενός χρέους 2,5 – 3 τρις ευρώ των χωρών της νότιας Ευρώπης, αλλά και τη δημοσιονομική τους εξυγίανση, προϋπόθεση για μια υγιή μακροπρόθεσμη ανάπτυξη που θα συμβάλλει στην πορεία προς μια ομοσπονδιακή Ευρώπη. Αντιστάθηκε σθεναρά, στην πολιτική της πιστωτικής χαλάρωσης που ακολούθησαν οι ΗΠΑ, για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, μια πολιτική που σήμερα δέχεται επικρίσεις και από οικονομικούς κύκλους στο εσωτερικό της. Πρόσφατα, ο μεγαλο-επενδυτής Στάνλευ Ντρουκενμίλερ δήλωσε σχετικά: “Η Αμερικανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα λήστευε τους φτωχούς, για να πληρώνει τους πλούσιους. Η πολιτική της πιστωτικής χαλάρωσης αυξάνει τα κέρδη των πλουσίων και τα σπασμένα θα πληρώσουν οι επόμενες γενιές”. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι, η κα Μέρκελ επιχειρεί, μέσω της πάντα πρωτοπόρου Ευρώπης, να δρομολογήσει μια πορεία, που θα εξασφαλίσει στις επόμενες γενιές τον ενάρετο κύκλο στην εξέλιξη και όχι μόνο στην οικονομία. Αναγκαστικά λοιπόν, ο ιστορικός του εγγύς μέλλοντος θα επεκτείνει το χαρακτηρισμό «μανούλα», που της έχουνε προσδώσει οι Χριστιανοδημοκράτες, για να περιγράψει την προσφορά της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η επικείμενη κυβερνητική της συνεργασία με τους σοσιαλιστές για τη δημιουργία του «μεγάλου συνασπισμού», δίνει τη δυνατότητα στη Σοσιαλδημοκρατία, να ανακτήσει το χαμένος της κύρος από την επέλαση της οικονομικής παγκοσμιοποίησης τις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80. Είναι κατάλληλες οι συνθήκες πλέον για τον ιστορικό συμβιβασμό ανάμεσα, στο κράτος και την αγορά, στον καπιταλισμό και ένα νέο εργατικό κίνημα, στον οικονομικό ανταγωνισμό και την κοινωνική αλληλεγγύη. Σχετικά με τις σημερινές συνθήκες ο Moises Naim στο βιβλίο του «The end of power» αναφέρει ότι, ενώ το 1977 οι χώρες κυβερνούνταν από αυταρχικά καθεστώτα ήταν 89, σήμερα έχουν περιοριστεί σε 22. Από τις 34 χώρες του ΟΟΣΑ, μόνο 4 διαθέτουν πλέον μονοκομματικές κυβερνήσεις με απόλυτη πλειοψηφία στο κοινοβούλιο τους. Η ισχύς δε των μεγάλων συνδικάτων, διαβρώνεται συνεχώς. Επισημαίνει τον κίνδυνο εμφάνισης επικίνδυνων δημαγωγών, ακραίων κινημάτων, αποσχιστικών τάσεων, αντιμεταναστευτικών ομάδων και θρησκευτικών φονταμενταλιστών. Το αντίδοτο θεωρεί ότι, είναι η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών στο πολιτικό σύστημα, πράγμα που απαιτεί με τη σειρά του ριζοσπαστικές αλλαγές στη λειτουργία των πολιτικών κομμάτων, ώστε να ανακτήσουν την ικανότητα, να κινητοποιούν τους πολίτες και ιδίως τη νεολαία προς το κοινό καλό. Κατά την άποψή μου, αυτό πρέπει να επιχειρηθεί από τη διαλογική δημοκρατία και την ανάδειξη του κοινωνικού κεφαλαίου ³. Το εύλογο ερώτημα είναι, ποιος θα είναι ο ρόλος της αριστεράς μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες. Η απάντηση θα έπρεπε να είναι γνωστή από παλιά. Είναι η συνείδηση του κόσμου, που θα επιβάλλει στις προοδευτικές πολιτικές, να μην παραμένουν λόγια λόγω των πιέσεων του οικονομικού θεσμικού χώρου και να επιδιώκει,  μια συνεχώς υψηλότερη οικονομική αξία για την ανθρώπινη ζωή και τη βιόσφαιρα. Να ξαναβρεί δηλαδή ο πολιτικός θεσμικός χώρος, δια της συνέπειας και της αξιοπιστίας, τη χαμένη του ισχύ. Οι λύσεις να δίνονται από την πολιτική και όχι από την αγορά. Και αυτό διότι, το κοινωνικό-πολιτικό-οικονομικό μοντέλο που επαγγέλλεται η αριστερά, αποδείχθηκε ως ανεφάρμοστο από ένα ατελές όν, τον εκπεσόντα άνθρωπο, και δυστυχώς όπου εφαρμόστηκε, επιβεβαίωσε το ιστορικά αποδεδειγμένο γεγονός ότι, πολλά από τα χειρότερα πράγματα που συνέβησαν στον κόσμο, είχαν ως αφετηρία αγαθές προθέσεις.

Αν θεωρήσουμε τα προαναφερθέντα ως την περιγραφή ενός στερεογράμματος, «αλληθωρίζοντας» μας αποκαλύπτονται οι αρχές του 16^ου αιώνα. Τότε ένας αυγουστινιανός καλόγερος από το μοναστήρι του Βίντενμπεργκ στη Γερμανία, ο Λούθηρος, ξεκίνησε τη μακροχρόνια αντιδικία του με τον Πάπα, που κατέληξε σ’ αυτό που μας είναι γνωστό ως μεταρρύθμιση. Τη σύγκρουση ανάμεσα στον υποκριτικό καθολικισμό (υποκριτική παγκοσμιοποίηση) και τη γενική απαίτηση για συμπόρευση της εκκλησίας (οικονομίας) με τις νέες κοινωνικές απαιτήσεις: Να τοποθετηθεί στο κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής (οικονομικής ζωής) το υποκείμενο, και να χτυπηθούν οι αυθαιρεσίες του Παπισμού (κεφαλαίου), ο οποίος δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια εξουσία χωρίς ουμανιστικό πνεύμα. Ήταν 17 Απριλίου του 1521 όταν ο Λούθηρος παρουσιάζεται στο Συμβούλιο των Ηγεμόνων και μπροστά στον αυτοκράτορα, μη μπορώντας να χωρέσει σε μια ατμόσφαιρα πνευματικής έκπτωσης, λέει το περίφημο: “Δε μπορώ να κάνω αλλιώς. Εδώ ίσταμαι. Ο Θεός Βοηθός”.

3) Δημοτικές Εκλογές

Στις ερχόμενες δημοτικές εκλογές η κυβέρνηση σκέφτεται, να καθιερώσει ένα νέο σύστημα εκλογής. Ένα ψηφοδέλτιο για τους υποψήφιους Δημάρχους και ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο για τους δημοτικούς συμβούλους. Έχοντας υπόψη ότι το εκλογικό όφελος ενυπάρχει στη λογική των κομμάτων, η αλλαγή του δημοτικού κώδικα, παρότι υποστηρίζεται απ’ την κυβερνητική πλειοψηφία ως κίνηση εκσυγχρονισμού, αποτελεί κυρίως κομματική ιδιοτέλεια, που σχετίζεται με την άμβλυνση των αρνητικών εντυπώσεων και πολιτικών συνεπειών ενός πιθανού αρνητικού εκλογικού αποτελέσματος. Ενδοσκοπώντας σ’ αυτή την απόφαση θα ανακαλύψουμε ότι, αποτελεί μια κίνηση για την προώθηση της διαλογικής δημοκρατίας, της οποίας μάλιστα η καλλιέργεια, έχει ως αφετηρία το πρώτο της οργανωτικό σκαλί. Ο Γιώργος Ανδρέου σε άρθρο του στην εφημερίδα το Πρώτο Θέμα της 22/9/13 αναφέρει σχετικά: “Παρά ταύτα, η ρύθμιση είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και ελπίζω να μην την πάρουν πίσω. Γιατί μέσα απ’ αυτή θα κληθούν οι Έλληνες, μαθημένοι μέχρι τώρα στην κομματική στοίχιση και πειθαρχία, να μάθουν, σε πρώτη φάση σε τοπικό επίπεδο και ύστερα ποιος ξέρει, να επιλέξουν αξιολογικά από ευρύτερο ψηφοδέλτιο. Και σε δεύτερη φάση οι εκλεγμένοι θα υποχρεωθούν να κυβερνούν με συναίνεση και συνεννόηση και όχι αυθαίρετα, πελατειακά και με τη δύναμη της κομματικής πλειοψηφίας. Γιατί σίγουρα θα είναι πολλοί οι δήμαρχοι που δεν θα έχουν ελεγχόμενη πλειοψηφία στα νέα δημοτικά συμβούλια. Με απλά λόγια θα πάψει το σύστημα να είναι δημαρχοκεντρικό, όπως ήταν μέχρι σήμερα, με ότι αυτό συνεπαγόταν (αδιαφάνεια, «περιβάλλον» κ.λ.π.). δε θα είναι πλέον αρκετό ο δήμαρχος να μπορεί να εκλεγεί. Θα πρέπει να αυξημένο κύρος, να μπορεί να διαλέγεται, να ακούει, να διαπραγματεύεται, να συνυπάρχει, να συνθέτει αντίθετες απόψεις, να είναι μετριοπαθής, ευρηματικός, ανοιχτόμυαλος και συνετός”.

Επίλογος

Το «Πρώτο Θέ(Α)μα»

Την Κυριακή 22/9/13 το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Πρώτο θέμα» μπούκωσε επονείδιστα με τη φωτογραφία του Παύλου Φύσσα, να κείτεται αιμόφυρτος στην αγκαλιά της συντρόφου του, λίγο πριν ξεψυχήσει, δολοφονημένος από Χρυσαυγίτη στις 18/9/2013. Τη φωτογραφία συνόδευε το κοινότυπο σύνθημα επιλογή ενός «λεξιπενικού» εγκεφάλου, που έγραφε «δε ξεχνώ το φασισμό».

Το πρωτοσέλιδο χαρακτηρίστηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως χυδαία προσβολή του νεκρού και ενέργεια τελείως ανάλγητη ως προς το οικογενειακό του περιβάλλον. Τα λαλίστατα τηλεοπτικά μέσα τήρησαν σιγή ιχθύος, αναγκαζόμενα να αναφερθούν εμμέσως στο θέμα, αναφερόμενα στην είδηση της επίθεσης των κουκουλοφόρων με κόκκινες μπογιές στην είσοδο του κτηρίου που στεγάζει την εφημερίδα, την οποία και θρυμμάτισαν. Για να θρυμματίσει τις αλγεινές εντυπώσεις, στο «Πρώτο Θέμα» της επόμενης Κυριακής, υπήρξαν εκτενείς σχετικές αναφορές και αναλύσεις, όπου χρησιμοποιήθηκαν οι προσφιλείς εκφράσεις των συντακτών της, όπως : «ιντερνετικό λιντσάρισμα», «δημοσιογραφικές πρωτιές της εφημερίδας», «ΚΥΠατζίδες δημοσιογράφοι», «ζηλόφθονοι δημοσιογράφοι» κ.α, που διαχρονικά υποστηρίζουν θεωρίες συνωμοσίας εις βάρος της εφημερίδας από σκοτεινά πολιτικοοικονομικά κέντρα. Ως άλλοθι δημοσιεύτηκαν ανάλογα πρωτοσέλιδα του εγχώριου και ξένου τύπου του πρόσφατου αλλά και απώτερου παρελθόντος, των οποίων όμως η παρατήρηση οδηγούσε σε αντίθετο συμπέρασμα, από αυτό που επιδίωκε η εφημερίδα. Και αυτό διότι σε αυτά τα πρωτοσέλιδα, οι φωτογραφίες λειτουργούσαν υποστηρικτικά στον κύριο τίτλο και τις συμπληρωματικές πληροφορίες και σχόλια. Σε μόνο μια δε, υπήρξε λεζάντα. Επρόκειτο για το πασίγνωστο πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη», το οποίο είχε τη φωτογραφία του δολοφονημένου το Μάιο του 1936 Τάσου Τούτση με τη θρηνούσα μητέρα του, η οποία και ενέπνευσε τον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου, συνοδευόμενη από τη λεζάντα: “Τι έκανες γιε μου εσύ κακό? Για τους δικούς σου κόπους την πληρωμή σου ζήτησες απ’ άδικους ανθρώπους…”

Γενικεύοντας θα αναφερθώ στη ρήση, «δεν πρέπει να κρίνουμε το χθες με τα δεδομένα του σήμερα», η οποία αυτονόητα οδηγεί και στη ρήση, «δεν πρέπει να κρίνουμε το σήμερα με τα δεδομένα του χθες». Και αυτό διότι είναι πασιφανές ότι, η ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη δημιούργησε νέα δεδομένα, τα οποία επηρεάζουν καθοριστικά τη λειτουργία των θεσμικών χώρων. Ως παρενέργειες παρουσιάζονται, η υποβολή και η κατάχρηση της κάθε δυνατότητας προς όφελος του θεαθήναι. Δύο χαρακτηριστικές περιπτώσεις στον τομέα της ενημέρωσης ήταν: Το περσινό ιδιότυπα λαϊκιστικό κεντρικό δελτίο ειδήσεων του σταρ, το οποίο πλάσαρε ως «νεανικό δελτίο». Μια καταθλιπτική εκδοχή δελτίου ειδήσεων η οποία οδήγησε στην κατάθλιψη και τον εμπνευστή του, διευθυντή του σταθμού. Η ανάγνωση τη εφημερίδας «Πρώτο Θέμα» που προκαλεί την ίδια κατάθλιψη γιατί παρουσιάζει «ηδονοβλεπτικά» και το πιο σοβαρό θέμα. Ο μόνος λόγος για να το αγοράσεις, είναι το κουπόνι-διατακτική αξίας 5 ευρώ για αγορές στο Μαρινόπουλο. Μετά μπορείς χωρίς ενοχές, να διαβάσεις στη δεύτερη σελίδα, τη «Στήλη Άλατος» του Δημήτρη Δανίκα.

Τέλος, για άλλη μια φορά, αυτό που επισήμαναν οι μεξικανοί Πέντρο Αρμάντο και Άνπντο Σαάντι : “Ο Θεός υπάρχει, αλλά είναι σαν να μην υπήρχε, αφού δεν παίρνει μέρος στις ανθρώπινες υποθέσεις. Ο Θεός δε μπορεί να συγκριθεί με τις θρησκείες, είναι εφευρέτης του ανθρώπου. Μπορείτε να πιστεύετε σε ότι θέλετε. Η συμπεριφορά σας όμως, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά, καθορίζεται από συμπαντικούς νόμους, σταθερούς και αιώνιους. Εάν δε τους ακολουθήσετε θα καταστραφείτε. Τέλος”.

Σημειώσεις

1 Σχετικά στην ανάρτηση «Στοχαζόμενος την Αστερόσκονη» της 18/1/13

2 Σχετικά στην ανάρτηση «Επιφυλλιδα» της 12/5/13

3 Σχετικά στην ανάρτηση «Miss Violence» της 28/9/13

Seedrinker