Στοχαζόμενος την αστερόσκονη

Είμαστε άνθρωποι επειδή κοιτάμε τα άστρα

ή κοιτάμε τα άστρα επειδή είμαστε άνθρωποι;

Τον 2ο αιώνα π.Χ ο Ίππαρχος από τη Νίκαια της Βιθυνίας, ο μεγαλύτερος ερευνητής του ουρανού στην αρχαιότητα, (τότε η αστρονομία και η αστρολογία αποτελούσαν μια ενότητα) ανακάλυψε τη μετάπτωση των ισημεριών της γης, δηλαδή την κυκλική κίνηση του πολικού άξονα της γης, η οποία τον οδηγεί να διαγράψει ένα κώνο σε διάστημα περίπου 25000 χρονών, το οποίο ονομάζουμε Kοσμικό έτος. Κατά τη διάρκεια του Kοσμικού έτους, το σημείο ισημερίας μετατοπίζεται προοδευτικά από αστερισμό σε αστερισμό του ζωδιακού κύκλου, κατά τη διάρκεια μια χρονικής περιόδου 2150 χρονών περίπου, γνωστή ως Κοσμικός ή Πλατωνικός μήνας. Ο Ίππαρχος καθόρισε επίσης, ότι το σημείο ισημερίας εκείνης της περιόδου συνέπιπτε στις 0 μοίρες του Κριού. Από αστρολογικής άποψης κάθε Kοσμικός μήνας βρίσκεται υπό την επίδραση του ζωδίου στο οποίο πραγματοποιείται η ισημερία και χωρίζεται σε 3 φάσεις. Η πρώτη και η τρίτη φάση είναι τα χρονικά διαστήματα, όπου έχουμε την αλληλεπίδραση των επιρροών των εισερχομένων με τα απερχόμενα ζώδια. Στη δεύτερη φάση έχουμε την πλήρη έκφραση του ζωδίου που έχει πια εισέλθει, η επίδραση του οποίου βρίσκεται στο αποκορύφωμα της.

Αν λάβουμε υπόψη, με βάση ιστορικά γεγονότα, ότι η ταύτιση από τον Ίππαρχο του σημείου εκείνης της περιόδου με τον Κριό δεν ήταν τυχαία, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι μια μυστική εσωτερική γνώση, μια αρχετυπική δυναμική, υποκρύπτεται πίσω από την εξέλιξη της ιστορίας και περιμένει την κατάλληλη στιγμή να αποκαλυφθεί από τον άνθρωπο, πάντα εν μέρει, για να δώσει μια νέα κατεύθυνση. Αυτό που σήμερα επαγγέλλεται η φιλοσοφία της αστρολογίας, μια φιλοσοφία που εκθέτει το ηλιακό μας σύστημα ως ένα τεράστιο οργανωμένο υποσύνολο του συμπαντικού, που αλληλεπιδρά και επηρεάζει την εξέλιξη των μερών του, στη συγκεκριμένη περίπτωση του άνθρωπου και των γεγονότων στη γη. Ο άνθρωπος την προσλαμβάνει ως μια ασυνείδητη γνώση ενός κοσμικού γεγονότος που έρχεται, το οποίο ο συνειδητός νους το ερμηνεύει ή το απορρίπτει, σύμφωνα με την κοσμοθεωρία που έχει ενστερνιστεί. Η ασυνείδητη αυτή γνώση χρησιμοποιήθηκε εξαρχής, πολλές φορές καταχρηστικά, ταυτίζοντας φαινομενικές αστρονομικές κινήσεις με την καθημερινότητα των ανθρώπων, ως μέσον εξυπηρέτησης ιδιοτελών σκοπών και χειραγώγησης. Στις μέρες μας, αυτές οι φαινομενικές αστρονομικές κινήσεις ενδύθηκαν την επιστημονική ακρίβεια, για να καταλήξουν τέχνη εξαπάτησης εκείνων που βρίσκονται σε σύγχυση και ανασφάλεια. Προς επίρρωση των πιο πάνω μπορούμε να αναφέρουμε, ότι η επικράτηση της λατρείας του κρυοκέφαλου Άμμωνα στην Αίγυπτο, σφραγίζει την είσοδο της εποχής του Κριού αρχές της τρίτης χιλιετίας π.Χ., εποχή που αρχίζει και η μετανάστευση των διάφορων ινδοευρωπαικών φυλών, οι οποίες είχαν ως σύμβολο το κριάρι. Είναι επίσης η εποχή στην οποία, ανακαλύπτεται η επεξεργασία του σιδήρου, συμβόλου του πλανήτη Άρη που κυβερνάει τον Κριό. Τέλος αναφερόμενος στη Βίβλο, υπενθυμίζω πως, όταν ο Θεός πρόσταξε το Μωυσή να ξεκινήσει την πορεία του προς τη Γη της Eπαγγελίας, ζήτησε από τους Ισραηλίτες να θυσιάσουν κριάρια.

Με βάση αυτό τον καθορισμό, η περίοδος από τα μέσα του δεύτερου αιώνα π. Χ. έως τα τέλη του 20ου αιώνα περίπου, βρισκόταν υπό την επίδραση του ζωδίου των Ιχθύων. Η παρουσία που καθόρισε αυτήν την περίοδο, ήταν εκείνη του Ιησού Χριστού. Ως αφετηριακή προσωπικότητα αυτής της περιόδου και μάλιστα με την ιδιότητα του θεανθρώπου, θέλησε να οπλίσει τον άνθρωπο με την Αγάπη, η οποία εκφράζεται στο συνάνθρωπο με τη φιλαλληλία και την αλληλεγγύη, για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της επερχόμενης εποχής. Ο Ιησούς Χριστός δεν ασχολήθηκε με την παραγωγή του πλούτου, γνωρίζοντας για την ενυπάρχουσα βία στον άνθρωπο, την οποίαν άλλωστε κι αυτός θα βίωνε. Μια βία η οποία στην πιο εκπολιτισμένη της μεταμόρφωση, υπό την επίδραση του Υδροχόου στο τέλος της τρίτης φάσης της ιχθυακής περιόδου, θα έπαιρνε τη μορφή του ανταγωνισμού, ο οποίος θα αποτελούσε την κινητήρια δύναμη, μιας εκλεπτυσμένης μορφής εκμετάλλευσης των πολλών από τους λίγους δηλαδή, του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής.

Ο Ιησούς μίλησε επίσης, με την παραβολή του «άφρονα πλουσίου», για την επερχόμενη λαίλαπα της συνεχούς συσσώρευσης πλούτου από τους λίγους, υπομνήσκοντας ότι η μόνη αντίρροπη δύναμη, θα μπορούσε να ήταν η συνεχής υπενθύμιση της θνητότητας του ανθρώπου. Τον απασχόλησε η διανομή του πλούτου, γι’ αυτό παρότρυνε όλους τους ανθρώπους με τη φράση “ο έχων δύο χιτώνας να δίνει τον έναν”, προφητεύοντας έτσι την καθολική επικράτηση της συσσώρευσης, η όποια για το λόγο αυτό έλαβε συγχωροχάρτι, μετονομαζόμενη σε οικονομική εξασφάλιση. Η φιλαλληλία και η αλληλεγγύη κατά το Μεσαίωνα, με τις ευλογίες της εκκλησιαστικής εξουσίας, εξέπεσε στη φιλανθρωπία, δηλαδή ένα κομμάτι ψωμί για να μη ξεσηκωθούν οι πεινασμένοι της εποχής και απειλήσουν την εξουσία. Από τα μέσα του 19ου αιώνα, κατά τη διάρκεια της τρίτης φάσης της ιχθυακής περιόδου, παρουσιάζεται η λεγόμενη αριστοκρατική φιλανθρωπία. Δηλαδή η φιλανθρωπία πολύ πλούσιων ανθρώπων, που διέθεσαν μεγάλα χρηματικά ποσά, για τη δημιουργία συνήθως μεγάλων κοινωφελών δομών για την ενίσχυση των αδυνάμων, συνήθως στους τόπους καταγωγής των. Την εποχή αυτή, που συμπίπτει με την εποχή εκβιομηχάνισης της παραγωγής, παρουσιάζεται ο Καρλ Μαρξ, ο οποίος ασχολήθηκε με την παραγωγή του πλούτου. Κατέδειξε επιστημονικά τον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Μια θεωρία με υψηλό επίπεδο αφαίρεσης, που τη βοήθησε να εξελιχθεί σε ιδεολογία των μαζών και επικαθόρισε την πολιτική πράξη οργανώσεων και κινημάτων. Απέτυχε να αλλάξει ριζικά την πορεία του κόσμου, διότι η κριτική στην ανθρώπινη αλλοτρίωση ήταν βασισμένη στην πεποίθηση ότι «ο άνθρωπος δημιουργείται από τις συνθήκες» (Μάρξ, Έγκελς), υποτιμώντας «την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων πόθων και τη σημασία του ψυχολογικού παράγοντα» (Έρικ Φρομ). Συμπερασματικά θα μπορούσαμε να επικαλεστούμε τον Νόρμαν Μέιλερ ο οποίος ανέφερε “τα λόγια του Ιησού συναντούν τα γραπτά του Μαρξ συμπίπτοντας απολύτως στο εξής σημείο: το χρήμα αφημένο στην τύχη του, καταστρέφει όλες τις ανθρώπινες αξίες”.

      Με βάση τον καθορισμό του Ιππάρχου, για περισσότερο από 2000 χρόνια, ήμασταν κάτω από την κυρίαρχη, με διακυμάνσεις, επιρροή του υδάτινου ζωδίου των ιχθύων. Το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου ήταν η ανάδυση και επικράτηση του Χριστιανισμού ως μιας νέας παγκόσμιας θρησκείας, που χρησιμοποίησε στο συμβολικό πεδίο της αλλά και στο τελετουργικό της μέρος, στοιχεία που έχουν σχέση με το νερό αλλά και με τα, μη αποδεκτά ως μη επιστημονικά, αστρολογικά χαρακτηριστικά του ζωδίου των Ιχθύων.

Σχετικά με την επιρροή του υδάτινου στοιχείου στο Χριστιανισμό, μπορούμε να επισημάνουμε τις αναφορές στην Αγία Γραφή για το βάπτισμα, το βάδισμα του Χριστού πάνω στα νερά της λίμνης, τη μετατροπή του νερού σε κρασί κλπ. Όσον αφορά δε την αστρολογική του συνάφεια με το ζώδιο των Ιχθύων, θα μπορούσαμε να αναφέρουμε, ότι η γραπτή χριστιανική παράδοση βρίθει από αναφορές σε ψαράδες, συμπόνια για τους περιθωριακούς της κοινωνίας, οίκτο και πίστη μέχρι μαρτυρίου. Έχουμε επίσης, τη σίτιση του πλήθους με δυο ψάρια και πέντε άρτους στην «επί του Όρους ομιλία του Χριστού», για να καταλήξουμε στη χρήση της λέξης Ιχθύς ως αρκτικόλεκτη για την περιγραφή του Ιησού (Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ) .

Επανερχόμενος στην ιχθυακή εποχή αναφέρομαι σε ορισμένα θετικά αστρολογικά χαρακτηριστικά του Ιχθύ, που επενέργησαν εν τέλει, με τρόπο που επηρέασε αρνητικά την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Ως θετικά χαρακτηριστικά αναφέρονται η προθυμία για θυσία, η πίστη για βαθιά αφοσίωση, χαρακτηριστικά ικανά, για την υπέρβαση του Εγώ προς εξυπηρέτηση ενός υψηλότερου ιδανικού. Η πίστη εδράζεται σε μια αθεράπευτα μεταφυσική ανάγκη του ανθρώπου, η οποία γεννιέται από την επιθυμία του να ανασυνθέσει μια χαμένη μυθική πληρότητα, και είναι ικανή στην υπερβολή της να μας οδηγήσει σε ένα δύσκολα αντιμετωπίσιμο φανατισμό, με αποτέλεσμα ενέργειες όπως η αυτοδικία και η επιβολή πρακτικών που όλοι είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν. Αυτά τα χαρακτηριστικά, τα οποία ως περιρρέουσα ατμόσφαιρα της ιχθυακής εποχής εμφανίστηκαν ως βαθιά συναισθηματική ευαισθησία και ακραίος ιδεαλισμός, προέκτειναν στην εμμονική τους διάσταση οι διάφορες εξουσίες, για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Ως αποτέλεσμα, έχουμε την ανάδειξη και την κυριαρχία, στις ζωές των ανθρώπων, λέξεων ιδεολογικά φορτισμένων, με κοινή κατάληξη σε -ισμός. Όλα τα μεγάλα σε απήχηση -ισμός πχ Χριστιανισμός, Μουσουλμανισμός, Κουμμουνισμός, απ’ τη στιγμή που εδραιώθηκαν, λόγω του ότι παρουσιάστηκαν ιδιαίτερα ελκυστικά, βασιζόμενα σε σωστές ίσως και σωτήριες ιδέες για την ανθρωπότητα, ενδύθηκαν μεσσιανικά χαρακτηριστικά, επαιρόμενα  ότι κατέχουν τη μοναδική λύση ή το χειρότερο τη μοναδική αλήθεια, με τα γνωστά αρνητικά αποτελέσματα. Διαχρονικά δε, κατάφεραν δια του διαίρει, τη βασιλεία των πατρώνων τους.

Το 1969 το μουσικό συγκρότημα «The 5th dimension» με το τραγούδι τους «Age of Aquarius» (η εποχή του Υδροχόου), υποδέχεται την έλευση της υδροχοϊκής εποχής, η οποία χρονικά τοποθετείται στις αρχές της δεκαετίας του 70. Στους στίχους του τραγουδιού περιγράφεται μια εποχή, στην οποία τις θέσεις της υποκρισίας και της εκμετάλλευσης θα πάρουν η αλληλεγγύη και η εμπιστοσύνη, μια εποχή όπου η αρμονία και η κατανόηση θα κυριαρχήσουν μεταξύ των ανθρώπων, με επακόλουθο η ειρήνη να οδηγεί τον πλανήτη. Αφετηριακό γεγονός, ώστε να πιθανολογήσουμε τα γενικά χαρακτηριστικά της νέας εποχής, είναι μια διαφορετική ωριμότητα, η οποία θα μας επιτρέψει να αναγνωρίσουμε, ότι πολλές φορές χρησιμοποιήσαμε τη λέξη σύμπτωση ως καταφύγιο της αδυναμίας μας για ερμηνεία, ή το χειρότερο, ως καταφύγιο μιας δογματικής μας προσήλωσης, ώστε να αποφύγουμε τη χρησιμοποίησή της για να χαρακτηρίσουμε τα προαναφερθέντα.

Σήμερα λοιπόν διανύουμε τη μεταβατική περίοδο όπου το παλιό τείνει να παρέλθει και το καινούριο δείχνει τα σημάδια του. Αφήνουμε την εποχή των Ιχθύων της οποίας κυρίαρχο στοιχείο ήταν το νερό και μπαίνουμε στην εποχή του Υδροχόου. Ένα ζώδιο, που μαζί με τα ζώδια των Διδύμων και του Ζυγού, έχουν ως κυρίαρχο στοιχείο τον αέρα. Ο αέρας χαρακτηρίζεται γενικά, ως το στοιχείο που συνδέεται με την ορθολογική ικανότητα και τη σκέψη, στοιχεία που στο ζώδιο του Υδροχόου εκφράζονται μέσα από πιο γενικά πλαίσια. Απευθύνονται σε όλο και μεγαλύτερα σύνολα με ελκυστή το κοσμικό επίπεδο, μια τάση που δίνει δυνητικά την ικανότητα αντίληψης ή σύνδεσης με το όλον. Σε πρακτικό επίπεδο ο Υδροχόος δεν ενδιαφέρεται μόνο θεωρητικά, για ιδέες και πρακτικές. Ενδιαφέρεται για ιδέες και πρακτικές που η επικράτησή τους, θα μπορούσε να ενορχηστρώσει παγκόσμιες εφαρμογές για το καλό της ανθρωπότητας.

Η έκφραση που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει την περίοδο της σύγκρουσης της νέας εποχής με την παλιά, δηλαδή την περίοδο που διανύουμε από τα μέσα της δεκαετίας του 70 και μετά, είναι  ΟΛΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ κυριολεκτικά και μεταφορικά. Οι άνθρωποι κυριολεκτικά μαθαίνουν να λειτουργούν στην περιοχή του αέρα. Σχετικά, αναφέρω επιγραμματικά, την καθ’ ύψος επέκταση των πόλεων, που συνοδεύεται από έναν παγκόσμιο ανταγωνισμό για όλο και ψηλότερους ουρανοξύστες, τις μετεωρολογικές προβλέψεις, τις ασύρματες τεχνολογίες, τις αεροπορικές μεταφορές, την εξερεύνηση του διαστήματος με ταξίδια ακόμα και τουριστικά σ’ αυτό, τις εκφράσεις όπως «στον αέρα», «όλα στον αέρα», που υιοθετούνται και κατακλύζουν τα ΜΜΕ και όχι μόνο. Η ανθρωπότητα βιώνει μια περίοδο μεγάλων ανακατατάξεων όπου, θα μπορούσαμε μεταφορικά να ισχυριστούμε ότι, όλα είναι στον αέρα. Σχετικά αναφέρω επιγραμματικά, το τέλος του Υπαρκτού Σοσιαλισμού και τη συνακόλουθη δημιουργία νέων κρατικών οντοτήτων, την ανάδυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το τέλος του Απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής, το τέλος στις δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής και της Βόριας Αφρικής, το τέλος στις χρηματιστηριακές και χρηματοπιστωτικές φούσκες (αέρας) και τέλος, τη συμφωνία του Κιότο για τον έλεγχο της αέριας ρύπανσης.

Βιώνουμε μια εποχή, όπου ότι στηρίχθηκε στα -ισμός, άρχισε σιγά σιγά να υποχωρεί ή κατέρρευσε. Έτσι από τα τέλη της δεκαετίας του 80, η οπισθοφυλακή των πατρώνων του παλιού, εκμεταλλευόμενοι μνήμες του παρελθόντος αλλά και τις οικονομικές κρίσεις, προσπαθώντας να συντηρήσουν τις παλιές διαιρέσεις, επινοούν ή χρησιμοποιούν ξανά λέξεις και όρους που αναφέρονται σε λαούς και έθνη και των οποίων η κατάληξη είναι -φοβία. Έτσι έχουμε την επανεμφάνιση της γερμανοφοβίας στη Γαλλία, προσφάτως δε και στην Ελλάδα, γαλλοφοβία στη Γερμανία, ρωσοφοβία σε Πολωνία, Λιθουανία, Λετονία, Εσθονία και όχι μόνο, λέξεις οι οποίες έρχονται να προστεθούν στην αναζωπυρωμένη «παραδοσιακή ξενοφοβία», που στόχο της αποτελούν κυρίως οι μετανάστες και οι οικονομικοί πρόσφυγες. Ως επακόλουθο έχουμε την εμφάνιση ή ισχυροποίηση πολιτικών μορφωμάτων που τρέφονται από τον εθνικισμό, το ρατσισμό και κάθε άλλη συναφή βαρβαρότητα.

Αυτό το σπουδαίο κοσμικό γεγονός θα ήταν αδύνατον να μην επιδρά και στον ανθρώπινο ψυχισμό. Από το 1959 ο Καρλ Γιουνγκ προσεγγίζοντας το θέμα των Κοσμικών μηνών από την ψυχολογική σκοπιά αναφέρει “Ξέρω καλά ότι η φωνή μου, όπως παλιότερα έτσι και τώρα, είναι πολύ αδύνατη για να φτάσει στ’ αυτιά του πλήθους. Εκείνο το οποίο με σπρώχνει σ’ αυτό δεν είναι η αλαζονεία, αλλά η συνείδηση του ψυχολόγου. Αυτή με αναγκάζει να εκπληρώσω το χρέος μου και να προετοιμάσω εκείνους τους λίγους οι οποίοι θα θελήσουν να με ακούσουν για τα επερχόμενα γεγονότα ενδεικτικά του τέλους μιας εποχής. Όπως μας είναι γνωστό από την ιστορία της αρχαίας Αιγύπτου, έχουμε να κάνουμε με εκδηλώσεις ψυχικών αλλαγών, οι οποίες πάντα εμφανίζονται στο τέλος ενός Πλατωνικού μήνα και στην αρχή ενός άλλου. Κατά τα φαινόμενα, είναι αλλαγές στη μορφολογία των ψυχικών αρχετύπων ή των «θεών», όπως θα έλεγαν κάποτε, οι οποίες επιφέρουν ή συνοδεύουν μακροχρόνια μεταμορφώσεις στη συλλογική ψυχή. Πλησιάζουμε τώρα σε αυτή τη μεγάλη αλλαγή την οποία μπορεί να την αναμένει κάποιος, όταν το εαρινό σημείο μπει στον Υδροχόο”. Σχετικά θα μπορούσαμε να αναφέρουμε, ότι αυτή η ασύνειδη ψυχολογική επιβάρυνση κατά τον Γιουνγκ, συνεπικουρούμενη από μια πραγματικότητα όπου επικρατεί κάθε είδους ανασφάλεια, είναι υπεύθυνη για τα παγκοσμίως αυξανόμενα κρούσματα κατάθλιψης, τα οποία πλήττουν ανθρώπους κάθε κοινωνικής διαστρωμάτωσης, με αποτέλεσμα την αύξηση των αυτοκτονιών και της κατανάλωσης ψυχοτρόπων φαρμάκων και ναρκωτικών.

Ενδοσκοπώντας, μπορούμε να πούμε, ότι η περίοδος μετά τη Μεταπολίτευση, είναι η περίοδος όπου το παλιό έδωσε στη χώρα μας, την τελευταία ελπίζω μάχη, της οπισθοφυλακής του με το επερχόμενο νέο. Τότε, υπήρχε διάχυτη στην κοινωνία μας, η ανάγκη για αλλαγή. Το αίτημα αυτής της, και με ψυχολογικό υπόβαθρο, ανάγκης, ήταν να υπερβεί επιτέλους η ελληνική κοινωνία τα προνεωτερικά χαρακτηριστικά της. Δηλαδή χαρακτηριστικά των κοινωνικών δομών πριν το 1600μ.Χ, που βασίζονταν στην οικογενειοκρατία, τα οποία ευνούχιζαν τη δημοκρατία μας, εμποδίζοντας έτσι το λαό να εξελιχθεί σε δήμο. Και το χειρότερο, του προσέδιδε χαρακτηριστικά όχλου, που στοιχιζόταν πίσω από πολιτικά κόμματα τα οποία λειτουργούσαν και επικρατούσαν βάσει οικογενειοκρατικών δομών.

Αυτή την ανάγκη αναγνώρισε ως Υδροχόος και εκμεταλλεύτηκε ο χαρισματικός λαοπλάνος Ανδρέας Παπανδρέου. Το αίτημα για αλλαγή αποτέλεσε το κυρίαρχο σύνθημα του ΠΑΣΟΚ στην πορεία του προς την εξουσία. Όταν δε έγινε κυβέρνηση το 1981, λειτούργησε με βάση ένα πολιτικό υβρίδιο, τον «οικογενειοκρατικό σοσιαλισμό». Ανέπτυξε μια οικονομία κρατικοδίαιτη και κρατικοεξαρτώμενη, όπου τις οικογενειακές δομές αναπλήρωσαν μικρά προλεταριάτα (ΔΕΗ, ΟΤΕ, εφοριακοί, πανεπιστημιακοί κλπ), υπό την «πατρική» καθοδήγηση της συνδικαλιστικής τους νομενκλατούρας. Αυτή τη διοικούσε, με πολιτικά πρόσωπα διορισμένα «ελέω» του πατερναλιστή Αντρέα, πολλές φορές, εκβιάζοντάς τα.

Σήμερα η ύπαρξη της τρικομματικής κυβέρνησης(ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) αποτελεί την πρώτη προσπάθεια πολιτικής υπέρβασης, της οικογενειοκρατίας και των –ισμών στη χώρα μας, για την αντιμετώπιση ενός πραγματικού προβλήματος, αυτού της κατάρρευσης της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας χωρίς ιδεοληψίες¹. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος όπως αναφέρει ο Γ. Δραγασάκης, διάγει τη φάση της βίαιης ενηλικίωσής του, παρουσιάζεται σήμερα ως η κωμικοτραγική εκδοχή του παλαιού ΠΑΣΟΚ και μαζί με νεοπαγείς πολιτικές δυνάμεις, αντιπολιτεύονται βάσει του αντιμνημονιακού ιδεολογήματος. Αποτελούν δε, το απολειφάδι της παλαιάς εποχής, το οποίο ελπίζω η Ελλάδα να αποφύγει, για να μη βιώσει την εφαρμογή της ρήσης του Μαρκούζε “Κάποιες φορές, η κωμική επανάληψη της ιστορίας, μπορεί να είναι πιο τρομακτική από την αρχική τραγωδία

Σήμερα, το να προσπαθήσουμε έστω και να πιθανολογήσουμε την εξέλιξη της ανθρωπότητας στη διάρκεια των 2000 και πλέον χρόνων της υδροχοϊκής εποχής, είναι ουτοπικό, όταν μάλιστα γνωρίζουμε ότι πριν την ανακάλυψη των ημιαγωγών(τρανζίστορ), ήταν τελείως αδύνατη, με τα δεδομένα της τότε εποχής, η πρόβλεψη της επερχόμενης ηλεκτρονικής εποχής. Ακροβατώντας στα δεδομένα της εποχής, το πιο ακραίο και ταυτόχρονα συμβατό με την υδροχοϊκή αντίληψη γεγονός που θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι θα συμβεί, είναι η έλευση της εποχής όπου η επιστημονική εξέλιξη, θα μπορέσει να ενεργοποιήσει καθολικά, τις ερευνούμενες σήμερα τηλεπαθητικές ιδιότητες του ανθρώπινου εγκεφάλου, με ότι αυτό συνεπάγεται για την ανθρώπινη συνύπαρξη.

Μπορούμε όμως με οδηγό την υδροχοϊκη αντίληψη, να αναγνωρίσουμε ασφαλέστερα τη σημερινή οικονομική κρίση, ως το πρελούδιο μιας νέας παγκόσμιας συμφωνίας αειφόρου, αλληλέγγυας ανάπτυξης, προς όφελος της ανθρωπότητας. Η συμφωνία αυτή θα περιλαμβάνει την εξέλιξη, της συντελούμενης σήμερα λόγω της οικονομικής κρίσης, αποανάπτυξης του ανεπτυγμένου κόσμου, προς όφελος πλέον, των λαών του μη ανεπτυγμένου κόσμου. Μια διαδικασία που θα κρατήσει τους ανθρώπους στον τόπο τους, για να προσφέρουν στην ανάπτυξή του. Θα λειτουργήσουν διαφορετικές εκφάνσεις της δημοκρατίας, πριν επικρατήσουν κοινοί δημοκρατικοί θεσμοί, συνεπικουρούμενοι πλέον και από το δημοκρατικό ήθος πολιτών και πολιτικών. Η συσσώρευση του κεφαλαίου θα υποχωρήσει ως ζητούμενο, ενισχύοντας τη δημιουργία και τη συσσώρευση του λεγόμενου κοινωνικού κεφαλαίου². Οι μεγάλοι υπερεθνικοί σχηματισμοί θα εξελιχθούν σε ομοσπονδιακούς και νέοι θα δημιουργηθούν, στην κατεύθυνση μιας οικουμενικότητας, ζητούμενο της οποίας θα είναι, η συνεχώς υψηλότερη οικονομική αξία της ανθρώπινης ζωής και της βιόσφαιρας γενικώς. Για την επίτευξη αυτών των στόχων μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως εργαλεία, οι ήδη υπάρχοντες παγκόσμιοι θεσμοί όπως ο Ο.Η.Ε. η Παγκόσμια Τράπεζα, το Δ.Ν.Τ. ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τροφίμων κλπ αναμορφωμένοι βέβαια, διότι στη μέχρι τώρα πορεία τους στρεβλώθηκαν, για να υπηρετήσουν τα συμφέροντα της οικονομικής παγκοσμιοποίησης και απομακρύνθηκαν από το αρχικό πλαίσιο της αποστολής τους.

Καταλήγοντας, θα μπορούσαμε σχηματικά να πούμε, ότι ο άνθρωπος, κατά την ιχθυακή εποχή, πορεύτηκε σύμφωνα με τη χαμερπή ετυμολογική του ερμηνεία. Ο Ν. Βαρδιάμπασης πριν μερικά χρόνια έγραψε σχετικά “…στο θρ- λοιπόν του αν-θρ-ώπου εμπεριέχεται όλο το γενετικό υλικό του θρ-ώσκοντος θηρ-ίου, ώστε να γίνονται αποδεκτές από την πλειοψηφία οι θηρ-ιωδίες όπως η τρέχουσα γενοκτονία των Αράβων, που αντιγράφει τη γενοκτονία των Ινδιάνων της Β. Αμερικής, τη γενοκτονία των Αρμενίων της Μ. Ασίας, τη γενοκτονία των Εβραίων της Ευρώπης και τόσων άλλων, μικρών ή μεγάλων, που προηγήθηκαν και θα ακολουθήσουν…” Ας ελπίσουμε ότι στη νέα εποχή του Υδροχόου, ο άνθρωπος θα πορευθεί σύμφωνα με την υψιπετή ετυμολογική του ερμηνεία: άνω θρώσκω τας οπάς (πάνω σηκώνω τα μάτια)

Άνω θρώσκω τας οπας.

Καθώς τον ουρανό κοιτώ

ένα τίποτα είμαι εγώ.

Καθώς κοιτώ τον ουρανό

κι όμως μέρος του είμαι και γω.

Ευλάβεια γεμίζει την ψυχή,

ευλάβεια κοσμική³...

Τέλος, για σήμερα και για κάθε επερχόμενο σήμερα, ας πορευτούμε, προσπαθώντας συνειδητά, να εναρμονιζόμαστε με το επιτελούμενο κοσμικό γεγονός, ώστε να διατηρήσουμε και την ψυχική μας υγεία. Ας πορευτούμε, σιγοτραγουδώντας⁴

Πάμε γι' άλλες πολιτείες ερωτικές,

να βρεθούμε σ' εμπειρίες λυτρωτικές,

αν το θες.

Πάμε γι' άλλες πολιτείες αναρχικές⁵,

να βρεθούμε σ' απεργίες προσωπικές,

αν το θες.

Πάμε γι' άλλες πολιτείες μελλοντικές,

να βρεθούμε σ' εμπειρίες αληθινές,

αν το θες.

Επίλογος

Κάθε «τοκετός» έχει τις οδύνες του. Αντιλαμβανόμενος και εναρμονιζόμενος με το καινούριο που γεννιέται είναι σαν να έχεις πάρει μαθήματα ανώδυνου τοκετού. Κάνει τον πόνο ηπιότερο, και το σπουδαιότερο, σε προετοιμάζει ψυχολογικά για να τον αντιμετωπίσεις.

Σημειώσεις

1 Πριν τη Γαλλική Επανάσταση οι άνθρωποι για λόγους αυτοπροστασίας κυκλοφορούσαν στην αριστερή πλευρά του δρόμου, διότι αυτό τους έδινε τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουν με επιτυχία τους πολυάριθμους κλέφτες εκείνης της εποχής. Και αυτό διότι είχαν την αριστερή τους πλευρά, όπου περπατούσαν και τα άτομα που συνόδευαν προστατευμένη από τα κτήρια, και το δεξί χέρι ελεύθερο για να μπορούν να αμυνθούν. Οι ηγέτες της Γαλλικής Επανάστασης, με κεντρικό σύνθημα «Ελευθερία-Ισότητα-Αδελφοσύνη», ταυτίζοντας την αριστοκρατία με τους κλέφτες, , θεώρησαν, μετά την επικράτησή τους, ότι στη νέα κοινωνική πραγματικότητα οι άνθρωποι θα κυκλοφορούσαν ελεύθεροι και ασφαλείς, βαδίζοντας έκτοτε στη δεξιά πλευρά του δρόμου. Σ’ αυτό το γεγονός εδράζεται και η διαφορετική σήμερα κυκλοφορία των αυτοκινήτων στη Μεγάλη Βρετανία και τις χώρες της Κοινοπολιτείας, απ’ ότι στις άλλες χώρες πολιτικά επηρεασμένες από τις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης. Ένα ιδεολόγημα για την εξυπηρέτηση των σκοπών της Γαλλικής Επανάστασης που, εξελίχθηκε με το πέρασμα των χρόνων σε ιδεοληπτική θέση με ποικίλες εκφάνσεις, η οποία εμφανίζεται σήμερα στη χώρα μας με την αποκλειστική ταύτιση των πολιτικών με τους κλέφτες του δημόσιου χρήματος. Κάθε μέρα όμως αποδεικνύεται περίτρανα, ότι γενικώς «όλοι μαζί τα φάγαμε», γεγονός άλλωστε συνακόλουθο μιας αποθεσμισμένης κοινωνίας όπως η ελληνική.

2 Σχετικά στην ανάρτηση της 19/9/2011 «ΤΟ ΑΝΤΙ» (Το κοινωνικό κεφάλαιο)

3 Από την ανάρτηση της 12/4/2011 «Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ;»

4 «Πάμε για άλλες πολιτείες»

Πρώτη εκτέλεση: Ελένη Βιτάλη,

Μουσικη, στίχοι: Σταμάτης Σπανουδάκης

5 Όταν αναφερόμαστε σε πολιτείες αναρχικές, δεν αναφερόμαστε σε πολιτείες όπου δεν υπάρχει ευταξία ή οργάνωση και επικρατεί ακυβερνησία. Αναφερόμαστε στον τρόπο λειτουργίας πολιτειών επηρεασμένων από τη μορφολογική αλλαγή της κατάληξης της λέξης, δηλαδή από αναρχία σε αναρχισμό, αναφερόμαστε σε πολιτείες με μοτό «ούτε να άρχεις ούτε να άρχεσαι», οι οποίες χαρακτηρίζονται από ελευθερία συνεργασία και ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο. Αναφερόμαστε σε πολιτείες με λειτουργική ικανότητα (κατά το πιστοληπτική), ΑΑΑ δηλαδή Αξιοπρέπια-Αλληλεγγύη-Αντίσταση. Για να προσδιορίσουμε το Α που αντιστοιχεί στην Αντίσταση δανείζομαι τα λόγια του Νόαμ Τσόμσκι “Ο αναρχισμός εκκινεί από την ανθρώπινη σκέψη και πράξη. Με στόχο να αναδεικνύει τις δομές ισχύος και κυριαρχίας, να απαιτεί τη διαρκή νομιμοποίησή τους και εφόσον αυτές αποδεικνύονται ανεπαρκείς να τις υπερβαίνει.” Σε καμιά περίπρωση δεν πρέπει να ταυτίζουμε την αντίσταση με το σχεδόν εθιμικό «πόλεμο» με πέτρες και μολότοφ, ομάδων κουκουλοφόρων κατά των ΜΑΤ. Ομάδων που μέχρι πρόσφατα κρύβονταν πίσω από τους «τοίχους της ασυλίας» και όταν ξέμεναν από πολεμοφόδια ζητούσαν από την αστυνομία να αποχωρήσει, ώστε να διαλυθούν ησύχως και μάλιστα παρουσία εισαγγελέα. Ο επαναστατισμός τους είναι αδύνατο να αντιληφθεί ότι δεν υπάρχουν πράξεις χωρίς συνέπειες : οι νικηφόρες επαναστάσεις «ποιούν δίκαιον», οι αποτυχημένες γεννούν μάρτυρες. Πρώτο βήμα, στο δρόμο για τέτοιες πολιτείες, είναι ο λαός να εγκαταλείψει, όπως το αναφέρει ο Πάνος Κουτρουμπούσης, το κόμμα Κ.Δ.Ο.Α. (Κτηνώδης Δύναμη Οργιώδης Άγνοια), με το οποίο συνηγορεί στη χειραγώγησή του και να χειραφετηθεί σε πολίτη. Πρώτα σημάδια μιας τέτοιας ποιοτικής μετατόπισης είναι, όταν αρχίσουμε να μη βλέπουμε δημόσιους χώρους γεμάτους σκουπίδια, αναβάτες δικύκλων χωρίς κράνος ή με το κράνος περασμένο στο μπράτσο, οδηγούς χωρίς ζώνη ασφαλείας, ανθρώπους «γαιδάρους» να παρκάρουν όπου γουστάρουν, ανθρώπους χοντρούς-«κοιλαράδες» με τσιγάρο στο χέρι, να είναι οι πρώτοι που φωνασκούν για την ανεπάρκεια του συστήματος υγείας σε ζωντανές συνδέσεις τηλεοπτικών εκπομπών. Τέλος, καλλιτέχνες κολοσσούς, όπως ο Σταμάτης Κραουνάκης, να κηρύσσουν από την TV την αντικαπνιστική ανταρσία, μετατρέποντας μια αυτοκαταστροφική συνήθεια με επιπτώσεις στο κοινωνικό σύνολο, σε συμβολικό πεδίο αντίστασης.

Seedrinker