"Τραγωδώντας" και το επίκαιρο... (1)

 

“Είναι πιο εύκολο να εξαπατήσεις τους ανθρώπους,

παρά να τους πείσεις ότι έχουν εξαπατηθεί” Μαρκ Τουέιν

Και άνθρωπος είναι ένα τραγικό όν.

Και όπως έχει ειπωθεί: “Η ζωή είναι κυριολεκτικά μια σπονδή στον θάνατο” αλλά και ότι “είναι το καλύτερα μοιρασμένο στον κόσμο μας”.

Και επίσης: “Η ζωή είναι μια παρένθεση θανάτου”.

Και μπορώ να ισχυριστώ, ότι ο άνθρωπος είναι κυριολεκτικά δομημένος από τον θάνατο.

Και το αναφέρω αυτό, διότι ο ανθρώπινος οργανισμός είναι επί της ουσίας μια βιολογική μηχανή που παράγει χρόνο (ζωή) δια συνεχών εσωτερικών διεργασιών / αλλαγών.

Και όταν μιλάμε για διεργασίες / αλλαγές, επί της ουσίας αναφερόμαστε σε αδιάλειπτους εσωτερικούς θανάτους και για τονίσω και την εναρμόνιση μας με την συμπαντική σταθερά, αδιάλειπτες εσωτερικές “δημιουργικές καταστροφές”.

Και ανθρωποκεντρικώς προσεγγίζοντας το θέμα, θα έλεγα ότι και η δημιουργία του ανθρώπινου όντος μέσα από μια καταστροφική διαδικασία εξέλιξης προήλθε, αυτήν την αναφερόμενη ως “φυσική επιλογή”. Μια διαδικασία όπου, ως συμμετέχουσα αναγνωρίζεται και την έννοια του τυχαίου / τυχαιότητας.

Και αναγνωρίζοντας επί της ουσίας, την αλήθεια και στις 2 κύριες θεωρίες για την δημιουργία του ανθρώπου, δηλαδή την επιστημονική, όπου η έννοια του τυχαίου είναι καθοριστική (φυσική εξέλιξη των ειδών – Δαρβινική) και την θεολογική (περί ευφυούς σχεδιασμού των μονοθεϊστικών θρησκειών), εισήγαγα τον όρο της “Ευφυούς Τυχαιότητας”. Έναν συνθετικό όρο, έναν όρο συμφιλίωσης επιστήμης και θρησκείας, σε αυτό το μείζον θέμα της δημιουργίας του ανθρώπου.

Και την συμφιλίωση αυτή, την οφείλω σε εκείνα τα πρώτα ανθρώπινα όντα, που την 1η ημέρα της δημιουργίας τους, δηλαδή εκείνη την 1η ημέρα που απέκτησαν συνείδηση της ύπαρξής και της συνακόλουθης θνητότητάς τους, εκείνη την 1η ημέρα δημιούργησαν και τον Θεό. Αρωγό τους και ελπίδα τους για μετά θάνατον ζωή.

Και με λόγια σημερινά, θα λέγαμε ότι ήταν πηγή ενδυνάμωσης για να πορευθούν ενσυνειδήτως σε μια ζωή όπου η μόνη σταθερά είναι η αστάθεια με την μορφή των συνεχών δυσκολιών.

Και για τον λόγο αυτό κατέληξα να ορίσω την ευτυχία, ως μια κατάσταση όπου πρωτίστως οι δυσκολίες που του παρουσιάζονται να είναι “στα μέτρα του” και συνακολούθως από την μακροημέρευση των καλότυχων περιόδων.

Και από τα νεανικά μου χρόνια με “στοιχειώνει” εκείνη η ρήση του Πώλ Βαλερί (1871-1945) που αναφέρει: “Ο Θεός σκέφτεται: «Ο άνθρωπος σκέφτεται». Άρα Υπάρχω…”.

Και η τραγικότητα του ανθρώπινου όντος είναι τέτοια, που ακόμη και η στοιχειώδη επιβίωσή του, στον θάνατο πρέπει να στηριχτεί.

Και αυτήν την τραγική αλήθεια, ο άνθρωπος προσπαθεί να αποσιωπήσει / αποστασιοποιηθεί, μετονομάζοντας την βιόσφαιρα, σε περιβάλλον δυνητικώς εκμεταλλεύσιμο από αυτόν.

Και η τραγικότητα του ανθρώπινου όντος είναι τέτοια, που ακόμη και στο ερωτικό πεδίο, ή ο έρωτας θα πεθάνει ή οι εραστές. Μέση οδός δεν υπάρχει. Όλα τα αλλά είναι παραμυθίες. Άλλωστε σε αυτό συνηγορεί και η λογοτεχνία.

Και η τραγικότητα του ανθρώπινου όντος είναι τέτοια, που ακόμη και σε ότι και να δημιουργεί / ανακαλύπτει, εμπεριέχεται θάνατος.

Και το μόνο που επιχειρεί στην διαχρονία του, είναι να περιορίσει αυτήν την παράμετρο των ανακαλύψεών του.

Και για να επικαιροποιήσω, η ανακάλυψη / δημιουργία του σιδηροδρόμου, εμπεριείχε το σιδηροδρομικό δυστύχημα.

Και τα σιδηροδρομικά δυστυχήματα δεν μπορείς να τα αποκλείσεις. Όπως δεν μπορείς να αποκλείσεις από το ανθρώπινο σύμπαν το κακό ή το έγκλημα. Όμως μπορείς να περιορίσεις τις συνθήκες που προκαλούν αυτά τα δυστυχήματα.

Και αυτό το βιώσαμε σε υπερθετικό βαθμό με το δυστύχημα των Τεμπών.

Και η αναζήτηση της “αλήθειας” για τα αίτια και τις ευθύνες αυτής της τραγωδίας παρουσιάζεται ως ζητούμενο 2 χρόνια μετά. Ένα ζητούμενο που στοιχειώνει το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας.

Και η Αλήθεια είναι, ότι η αναζήτηση αυτής της “αλήθειας” είναι μια φενάκη, αποκλειστικώς για πολιτική εκμετάλλευση.

Και αυτό διότι οι πολιτικοί εκμεταλλευτές της, επιχειρούν να πείσουν και δυνητικώς πείθουν, ότι αυτή πρέπει να αναζητηθεί μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της δικιάς τους πραγματικότητας. Και αυτήν την έχω ονοματίσει “αντισυστημική” πραγματικότητα, διότι επικυριαρχείται από το θυμικό.

Και το δημοκρατικό πολίτευμα για τη εύρυθμη λειτουργία του απαιτεί την “συστημική” λογική, δηλαδή αυτήν των πολιτών, αυτήν που επικυριαρχείται από την λογική.

Και θα γίνουν απολύτως αντιληπτά τα προαναφερόμενα, εάν αναλογιστείτε αυτά για τα οποία αναρωτιέται ο Τάκης Θεοδωρόπουλος: “Αναρωτιέμαι για ποιο λόγο όσοι ασχολούνται με την τραγωδία των Τεμπών δεν εστιάζουν στις ίδιες τις αιτίες του δυστυχήματος αλλά ασχολούνται με όσα ακολούθησαν. Στο κάτω κάτω ο θάνατος τόσων ανθρώπων οφείλεται στο γεγονός ότι δύο συρμοί βρέθηκαν στην ίδια γραμμή και συγκρούστηκαν μετωπικά. Αν όντως ενδιαφέρονταν για τη δικαίωση των νεκρών, θα έπρεπε να τους ενδιαφέρουν οι αιτίες που οδήγησαν εκεί. Η αναζήτηση ευθυνών από την πιο χαμηλή βαθμίδα της ιεραρχίας, τον σταθμάρχη, έως την κορυφή της πυραμίδας”. 

Και η “αλήθεια” αυτή που προωθούν οι αντισυστημικοί δια ίδιον όφελος, τελικώς απλώς θα στοιχειώνει, διότι η Α-λήθεια (η μη λήθη, δηλαδή αυτή που απαιτεί να μην ξεχνάμε) όπως λέει και η ρήση “είναι η μοναχοκόρη του χρόνου”(Λεονάρντο Ντα Βίντσι), η ακόμη ότι η “Αλήθεια γίνεται αληθινή μόνο την κατάλληλη στιγμή”.

Και επανερχόμενος στα αρχικά, θεωρώ ότι είναι πλέον η κατάλληλη στιγμή να γίνει αντιληπτό και παραδεκτό ότι ο “κόσμος με θυσίες προχωράει”.

Και για να μην επιτρέψω, σε κάθε αντισυστημικό να ισχυρισθεί ότι προσπαθώ να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα, παραθέτω μέρος αυτών που διετύπωσα στην ανάρτηση της 31/10/2013 “Με απαντοχή / 1) Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα”, έναν μόλις μήνα μετά το γεγονός της 18/9/2013. (σχετική και η ανάρτηση της 20/4/2019, “Θυσία: Ο θάνατος ως δυνατότητα”).

* “Επιστρέφοντας στα σημερινά μπορούμε, να χαρακτηρίσουμε τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ως τη θυσία (τυχαίο γεγονός) που πυροδότησε ή απέτρεψε γεγονότα σε μια πορεία, που ελκυστής της είναι η επαναθέσμιση της ελληνικής κοινωνίας. Συνετέλεσε ολοφάνερα στον αφοπλισμό της Χρυσής Αυγής, το μεγάλο κίνδυνο να μετατραπούν, άνθρωποι καθημερινοί, αδύναμοι, μη σκεπτόμενοι, σε φορείς του ναζιστικού ερέβους. Από την άλλη, απέτρεψε τη φθινοπωρινή ανατροπή της κυβέρνησης, που θα επιχειρούσε ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός, η σάρισα του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, συνεχώς διαζευγμένος από την ηθική των ορίων, της ευθύνης και του λόγου, επενδύει σταθερά στο μοντέλο αναπαραγωγής της μετριότητας. Μόνη τους λογική η συντεχνιακή. Σε παροξυσμό τώρα που ξηλώνονται τα διάφορα «μαγαζάκια». Ένα σαθρό οικοδόμημα που ισορροπούσε πάνω σε συλλογικά «εγώ», που παρίσταναν τις συλλογικότητες.  Κοινό και στις δύο περιπτώσεις, η απουσία της σκέψης, η οποία μπορεί να κάνει περισσότερο κακό από όλα τα άγρια ένστικτα μαζί. Το λεγόμενο κοινότοπο κακό δεν είναι έργο τεράτων, είναι έργο κανονικών ανθρώπων, που δεν είναι ηλίθιοι, απλώς δε σκέφτονται και γι’ αυτό το λόγο είναι τρομακτικό. Αντιστικτικά παραθέτω, τη κυνική ματιά του Δημήτρη Δανίκα στη «στήλη άλατος» της 29/9/13 ο οποίος αναφέρει σχετικά: “Με απλά λόγια, αν ήμουν στη θέση του Αντώνη Σαμαρά και του Ευάγγελου Βενιζέλου, κάθε μέρα θα άναβα λαμπάδα στο μπόι του αληθινού ιερομάρτυρα Παύλου Φύσσα. Η δολοφονία του, η αναγέννησή μου. Ο χαμός του, η ελπίδα μου. Γιατί, όπως λέει και το ρητό «ουδέν κακόν αμιγές καλού»”.

Και σχετικά να υπενθυμίσω και την τραγωδία στο Μάτι. Μια “θυσία” 104 ανθρώπων που οδήγησε στην λειτουργία του 112 και την δημιουργία ενός αξιόπιστου, εκ των αποτελεσμάτων του κρινόμενο, συστήματος πολιτικής προστασίας (και με την λογική αυτή η “θυσία” στην Μάνδρα πήγε χαμένη λόγω Παραφύση και χρειάσθηκε να επαναληφθεί) .

Και πηγαίνοντας πολύ πιο πίσω στην εποχή τω Μύθων, αυτών που ο Ευγένιος Αρανίτσης αναφέρει “ως ηχώ του Λόγου του Πρώτου”, θα υπενθυμίσω τη θυσία της Ιφιγένειας, της απαραίτητης για να φυσήξει ούριος άνεμος και να ξεκινήσουν τα πλοία για την Τροία. Θυσία που “τραγώδησε” και ο Ευριπίδης στην “Ιφιγένεια η εν Αυλίδι”.

Και τα ανωτέρω είναι αδύνατον να μην με οδηγήσουν και σε μια άλλη Αλήθεια, εμμέσως διατυπωμένη στον Επίλογο της ανάρτησης της 29/11/13.

* “18 Σεπτεμβρίου 2013: Ο Παύλος Φύσσας καλλιτέχνης της χιπ-χοπ μουσικής, δολοφονείται με μαχαίρι από τον Ρουπακιά, στέλεχος της Χρυσής Αυγής. Το γεγονός μονοπωλεί τα ΜΜΕ τα οποία αναφέρονται στον δολοφονημένο πάντα με το όνομά του. Το γεγονός συντελεί σε μια ενωτική κοινή εμφάνιση των καλλιτεχνών της ελληνικής χιπ-χοπ σκηνής, των οποίων οι σχέσεις «παραδοσιακά» είναι τεταμένες. Ο δημοσιογράφος του Μέγκα Σταύρος Θεοδωράκης αφιερώνει στο γεγονός δύο συνεχόμενες εκπομπές των «πρωταγωνιστών»

1 Νοεμβρίου 2013: Δύο νέοι 22 και 27 ετών δολοφονούνται, ένας τρίτος 29 ετών οδηγείται στο νοσοκομείο βαριά τραυματισμένος και ένας τέταρτος τη γλιτώνει «παρα τρίχα» μετά από τρομοκρατική επίθεση δύο εκτελεστών στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στο Νέο Ηράκλειο Αττικής. Με τον παραπάνω τρόπο γίνεται αναφορά στο γεγονός από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δηλαδή δεν αναφέρονται στα θύματα με το όνομά τους όταν περιγράφουν το γεγονός και στις ελάχιστες φορές που αναφέρονται ονομαστικά, μπερδεύουν μικρά ονόματα και επίθετα. Παροιμιώδης είναι η μεγαθυμία της μητέρας του 29χρονου, που ενώ αυτός χαροπαλεύει, εμφανίζεται στα ΜΜΕ για να ζητήσει από τους Έλληνες να παραμείνουν ενωμένοι αυτές τις δύσκολες στιγμές. Τέλος για πρώτη φορά είχαμε την ομόθυμη καταδίκη, χωρίς τους συνήθεις αστερίσκους, της τρομοκρατικής ενέργειας από όλα τα κόμματα.

Επειδή για την ορθολογική σκέψη είναι απαραίτητο να ονοματίζεται οτιδήποτε για να υπάρξει και να διατηρηθεί, αισθάνομαι την υποχρέωση εις μνήμην τους να αναφέρω τα ονόματά τους, απευχόμενος να μη σχετικοποιείται στην χώρα μας να η αξία της ανθρώπινης ζωής ανάλογα με τα ιδεολογικά πιστεύω του καθενός.

Μανώλης Καπελώνης 22 χρονών, δολοφονημένος

Γιώργος Φουντούλης 27 χρονών, δολοφονημένος και ο βαριά τραυματισμένος Αλέξανδρος Γέροντας 29 χρονών που κατόρθωσε να επιβιώσει”.

Και ο Φύσσας έκτοτε μνημονεύεται κάθε χρόνο. Οι Καπελώνης και Φουντούλης στην λήθη.

Και ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος μνημονεύεται “δεόντως” κάθε χρόνο. Οι νεκροί της Μαρφίν Αγγελική Παπαθανασοπούλου (έγκυος 4 μηνών), ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης και η Παρασκευή Ζούλια στην λήθη.

Και οι νεκροί των Τεμπών στο προσκήνιο και οι νεκροί στην Μάνδρα και στο Ματί, επί της ουσίας στην λήθη,

Και τελικώς, “Πολλὰ τὰ δεινὰ κοὐδὲν ἀνθρώπου δεινότερον πέλει / Πολλά είναι τα φοβερά, μα τίποτα δεν υπάρχει πιο φοβερό απ' τον άνθρωπο”. Σοφοκλέους “Αντιγόνη.

Σημείωση 1:

Και την συγκέντρωση της 28/2/2025 για το δυστύχημα των Τεμπών, με άρθρο του στην Καθημερινή (16/3), την “τραγώδησε” και ο Στέλιος Ράμφος, αντιστοιχώντας την, με την τραγωδία του Σοφοκλή “Αντιγόνη”.

Και καταλήγει στην ταύτιση του πλήθους των συγκεντρωμένων με την Αντιγόνη, η οποία θέλει να θάψει τον αδελφό της υπερασπιζόμενη το οικογενειακό και θεϊκό δίκαιο, δηλαδή την ταφή των νεκρών, προσωποποιώντας την ελευθερία ενάντια στον καταναγκασμό που επιβάλλουν οι κανόνες της πόλης και εκπροσωπεί ο Κρεών.

Και έκπληκτος έμεινα με αυτήν την “αντισυστημική” ταύτιση, του μεταμεληθέντος Ράμφου.

Και αναφέρω μεταμεληθέντος, διότι στο προοίμιο του άρθρου αναφέρει: “Παρακολουθώ τις εξελίξεις του σπαρακτικού δυστυχήματος των Τεμπών και όσα αποκαλύπτονται σχετικά με την επίσημη διαχείρισή του, αναλογιζόμενος πόσο βιάστηκα να συμπεράνω ότι την ευθύνη της καταστροφής έφεραν απλώς και μόνο οι υπεύθυνοι για την κυκλοφορία των τρένων – η νεοελληνική αποδιοργάνωση, αναξιοκρατία, κομματισμός, αδιαφορία, ανευθυνότης κ.τ.ό.”.

Και σε αυτήν την μεταστροφή του, αμέσως μετά ομολογεί ότι συνέβαλλε το θυμικό του, αναφέροντας: “Με βοήθησαν, πρέπει να πω, τα δύο και πλέον χρόνια της συγχύσεως περί τα πράγματα (ουδέν κακόν αμιγές καλού) και με παρηγόρησε η σκέψη πως ο χρόνος φανερώνει την αλήθεια. Με ώθησε ωστόσο να ξανασκεφθώ την κατάσταση η φορτισμένη εκκρεμότητα την οποία διαμόρφωνε ένα γενικευόμενο αίσθημα κατά της πολιτείας και της δικαιοσύνης της”.

Και έκπληκτος έμεινα, διότι αυτή η μεταστροφή έγινε και σε μια περίοδο όπου με επιταχυνόμενο ρυθμό καταρρέουν από τα πορίσματα επιτροπών διερεύνησης, από μαρτυρίες και από την αδυναμία τεκμηρίωσης καταγγελιών, όλες οι θεωρίες συνωμοσίας που προσπαθούσαν να πείσουν για έγκλημα και για συγκάλυψη. Και η συνωμοσία των Τεμπών, αποδεικνύεται ότι είναι επί της ουσίας μια παραπολιτική παγίδα, ένα εξωθεσμικό δρώμενο για την εξόντωση του Μητσοτάκη.

Και έκπληκτος έμεινα, διότι θεωρούσα τον Στέλιο Ράμφο βράχο της λογικής προσέγγισης και “απομυθοποιητή” της πραγματικότητας. Αυτόν που μονίμως κατακεραύνωνε την σταθερά του ελληνικού παρόντος, δηλαδή την νεοελληνική αποδιοργάνωση, αναξιοκρατία, κομματισμό, αδιαφορία, ανευθυνότητα κ.τ.ό., για να καταλήξει στην κορυφαία του ρήση: “Η Ελλάδα ζει σε ένα οιονεί παρών”.

Και την τιμή των Πολιτών, ήρθε να αποκαταστήσει με άρθρο απάντηση στον Στέλιο Ράμφο ο Τάκης Θεοδωρόπουλος (Καθημερινή 18/3 “Συζητώντας με τον Στέλιο Ράμφο”).

Και μεταξύ άλλων αναφέρει: “Δεν τη συμμερίζομαι. Εξακολουθώ να υποστηρίζω ότι η βλακεία και η ανικανότητα υπερέχουν του ενδεχόμενου δόλου. Η Αντιγόνη θέλει να θάψει τον αδελφό της υπερασπιζόμενη το οικογενειακό και θεϊκό δίκαιο. Ο Κρέων τής το απαγορεύει υπερασπιζόμενος τους νόμους της πόλης. Νόμοι που τους έχει αποφασίσει ο ίδιος, όμως κι αυτοί τελούν υπό την προστασία των θεών. Γράφεις ότι η Αντιγόνη είναι η ελευθερία ενώ ο Κρέων είναι ο καταναγκασμός. Θα έλεγα πως και ο ένας και η άλλη υπερασπίζονται κάποιον καταναγκασμό. Και ο Κρέων υπερασπίζεται την πολιτική ελευθερία. Αυτή για τον άνθρωπο του 5ου αιώνα δεν υπήρχε έξω από την οργανωμένη πόλη. Και ο Κρέων προσπαθεί να αποκαταστήσει τη νομιμότητα στη Θήβα μετά τον εμφύλιο ανάμεσα στους δύο αδελφούς, τον Ετεοκλή και τον Πολυνείκη, θύματα της κατάρας του Οιδίποδα. Κοινώς, παλεύει για να διασφαλίσει την ελευθερία των πολιτών.”

Και στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Τάκης Θεοδωρόπουλος παρουσιάζεται να ακολουθεί την του Σωκράτη μέθοδο (ο Σωκράτης αποκαλούσε τον εαυτό του “αλογόμυγα” και “μαία”). Δηλαδή όχι μόνο αντικρούοντας τις ψευδείς θέσεις των συνομιλητών του, μέσα από μια διαδικασία καταστροφής και δημιουργίας, αλλά και βοηθώντας τους ταυτόχρονα να φέρουν στην επιφάνεια αληθινές ιδέες.

Και ο κυριότερος λόγος για τον οποίο θα έπρεπε να γίνεται η διάψευση, είναι για να βοηθήσει τους ανθρώπους να ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν τον κόσμο με μια νέα ματιά.

Και αυτό διότι, η Δυτική προσέγγιση και φιλοσοφική των πραγμάτων έχει μια τραγικότητα.

Και αυτό διότι, απαιτεί τον άνθρωπο να λειτουργεί σαν εκκρεμές ανάμεσα στο λογικό και το θυμικό για την διαχείριση τω παθών του και των καταστάσεων.

Και μάλιστα με την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να επιτύχει σταθερότητα, να ελέγχει τις καταστάσεις και να ικανοποιηθεί πλήρως.

Και εδώ μας χρειάζεται λίγο Βουδισμός...

Και αυτό διότι για τον Βούδα υπάρχουν 3 πραγματικότητες στο σύμπαν υπό την επήρεια των οποίων και καλούμαστε να υπάρξουμε: “1. Τα πάντα αλλάζουν συνεχώς. Τίποτε δεν μένει το ίδιο. 2. Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα. 3. Τίποτε δεν πρόκειται ποτέ να μας ικανοποιήσει απόλυτα”.

Και για τους πιστούς του προτείνει: “Μην κάνετε απολύτως τίποτα. Ακολουθήστε απλώς τη ροή”, με επιδίωξη την Νιρβάνα. Μια σύνθετη εννοιολογική κατάσταση ύπαρξης κατά την οποία ο άνθρωπος έχει απαλλαγεί από τα παθήματα τού κόσμου και αντιλαμβάνεται την ενότητά του με το σύμπαν.

Και αυτό μεταφραζόμενο στα καθ’ ημάς, σημαίνει ΨΥΧΡ-ΑΙΜΊΑ ρε παιδιά, ΨΥΧΡΑΙΜΊΑ...

Και επανερχόμενος, όπως πάντα, “αλληθωρίζοντας”, στην πράξη της Αντιγόνης, αναγνωρίζω μια πράξη τιμής στην ανθρώπινη υλικότητα και μάλιστα “στην πιο εύθραυστη μορφή της”.

Και αυτό διότι “στο επίκεντρο κάθε ταφικού τελετουργικού βρίσκεται το σώμα του νεκρού”.

Και “ο θάνατος μετατρέπει το σώμα σε ένα πραγματικά ιδιαίτερο υλικό, διαποτισμένο από συμβολικές σημασίες, χωρίς τις οποίες δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα” .

Και “υπό αυτή την έννοια, η επινόηση της θρησκείας ήταν κάποτε και μια «πράξη εξέγερσης»” απέναντι στην έννοια του οριστικού τέλους. (Γκουίντο Τονέλι).

Και αυτή η τιμή του νεκρού δεν έχει αλλάξει από την εποχή του Ομήρου έως σήμερα, όσο κι αν έχει μεταβληθεί / ατονίσει δραματικά, η σχέση μας με την έννοια και την διαδικασία της θρησκευτικής τελετουργίας.

Και ως εκ τούτου, το τραγικότερο του τραγικού δυστυχήματος είναι η περίπτωση της Εριέττα Μόλχο. Ήταν και αυτή επιβάτιδα στο μοιραίο τρένο των Τεμπών, όμως είναι η μοναδική που λογίζεται ως νεκρή, αλλά δεν βρέθηκε τίποτα από το σώμα της.

Και αυτό το συναντάμε και στην μέριμνα για επαναπατρισμό στο Ισραήλ και των νεκρών ομήρων της Χαμάς. Και η αντιστοίχιση στην ανταλλαγή με φυλακισμένους Παλαιστίνιους στο Ισραήλ, είναι η αυτή για νεκρό ή ζωντανό όμηρο.

Επίλογος

“Τόλμα να χρησιμοποιείς την σκέψη σου μόνος”

Ιμμανουέλ Καντ (1724-1804)

TEXT

* Συλλαλητήρια για τα Τέμπη: Το μέγεθός τους, αφόπλισε κάθε απόπειρα κομματικής εκμετάλλευσης.

* Τα πουτινικά bots επιτίθενται…: Τα fake news των Τεμπών

* Τέμπη: “Ἀλλ’ ἔοικεν οὐχ οὕτως ἀπροσδόκητον ὡς ἀφύλακτον εἶναι το πεπρωμένον / “φαίνεται ότι το πεπρωμένο δεν είναι τόσο απρόσμενο, όσο αναπόφευκτο” (Πλουτάρχου “Βίοι Παράλληλοι”).

* Το κρίσιμο ερώτημα: Αυτόβλακες,“περνάει” η αξιολόγηση μετά τις συγκεντρώσεις;

* Συγκέντρωση για το Μάτι (13/3): “Ντράπηκε και η ντροπή έξω από το Εφετείο” (Σάκης Μουμτζής).

* Μάτι – Τέμπη:  “Αλλιώς είναι το οξυγόνο επί Παραφύση( ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) και αλλιώς επί Κούλη...”

* Με τον Τραμπ, τον Μασκ, τον Πούτιν, αλλά μόλις ακούσουν Μητσοτάκης, πάραυτα, κάργα αντισυστημικοί...

* Στην Ουάσινγκτον, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι έσωσε την τιμή της Ευρώπης. Χαλάλι τα λεφτά...

* Και ως φιλεσίν. Ζελένσκι: “Dead Man”,1995, ΗΠΑ, του Τζιμ Τζάρμους.

* Ντόναλντ Τουσκ: 500 εκατομμύρια Ευρωπαίοι ζητούν από 300 εκατομμύρια Αμερικανούς να τους προστατεύσουν από 140 εκατομμύρια Ρώσους.

* Ο κόσμος μας ανάποδα: Η Κίνα κατηγορεί τις ΗΠΑ, ότι δεν σέβεται τους νόμους της ελεύθερης αγοράς.

* Μια πορεία στην αμερικανική πρεσβεία για τη Γροιλανδία είναι ότι πρέπει τώρα (Πηγή: Protagon.gr).

* Νεκροί από τροχαία - νεκροί των Τεμπών: Ατομική και συλλογική ανευθυνότητα.

* Economist: Η Ελλάδα μία από τις 25 πλήρεις δημοκρατίες (full democracy) για 2η συνεχή χρονιά.

* Ο Κασσελάκης πού έχει χαθεί; Τον έχει τσεκάρει κανείς; (Πηγή: Protagon.gr).

* Ο Economist πήρε το όπλο του: Το “γλείψιμο” δεν είναι λύση απέναντι στο bullying του Τραμπ (Πηγή: Protagon.gr ).

*Τι έκανε, λέει, ο Moody’s; Αναβάθμισε την ελληνική οικονομία. So what; Βάλαμε κάτι στην τσέπη μας από αυτό το Baa3; (Πηγή: Protagon.gr)

* PISA και πούπουλα, στους συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ...

* Το νέο καλούπι της γυναίκας δεν λέει “νοικοκυρά”, λέει “χειραφέτηση”. Και στο όνομα της, ξεχνάμε την ελεύθερη επιλογή του ατόμου. (Λίλα Σταμπούλογλου)

* 25η Μαρτίου: “Δικαίωμα στην έπαρση, έχει μόνο η σημαία”. (Σταύρος Ξαρχάκος)

* Επιτοίχιες μουτζούρες με σπρέι: Τ ιερογλυφικά των καμένων μυαλών...

* Σεισμός 7.7 R στην Μιανμάρ: Και οι απεγκλωβισθέντες σοβαρά τραυματισμένοι, δεν έχει που να νοσηλευτούν.

3 Μαρτίου: Καθαρά Δευτέρα

Αλέκος Φασιανός

“Ότι μπόρεσα να αποχτήσω μια ζωή από πράξεις ορατές για όλους, επομένως να κερδίσω την ίδια μου τη διαφάνεια, το χρωστώ σε ένα είδος ειδικού θάρρους που μου 'δωκεν η Ποίηση: Να γίνομαι άνεμος για τον χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο, ακόμη και όταν ουρανός δεν υπάρχει. Δεν παίζω με τα λόγια. Μιλώ για την κίνηση που ανακαλύπτει κανείς να σημειώνεται μέσα στη "στιγμή" όταν καταφέρει να την ανοίξει και να της δώσει διάρκεια” (“Μικρός Ναυτίλος” του Οδυσσέα Ελύτη).

4 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παχυσαρκίας

Και νέα έρευνα που δημοσιεύθηκε αυτόν τον μήνα στο επιστημονικό περιοδικό Lancet. προβλέπει ραγδαία αύξηση στην παγκόσμια παχυσαρκία 

Και προειδοποιεί για έναν κίνδυνο άνευ προηγουμένου, που θα έχει ως αποτέλεσμα δεκάδες εκατομμύρια πρόωρους θανάτους.

Και σκέφτομαι ότι πριν αποβιώσουν, θα έχουν επιβαρύνει και έως θανάτου τα συστήματα υγείας Δηλαδή οι χοντροί / χοντρές σήμερα, λειτουργήσουν εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, με ιδιαιτέρως επιβαρυντικό στοιχείο, όταν είναι και γονείς παχύσαρκων παιδιών.

Και πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με την έρευνα, περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους του πλανήτη και περίπου το ένα τρίτο των παιδιών θα είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι έως το έτος 2050, εάν οι κυβερνήσεις των κρατών δεν λάβουν άμεσα μέτρα για να προλάβουν την κατάσταση.

Και η  επικεφαλής της έρευνας Εμμανουέλα Γακίδου, καθηγήτρια Παγκόσμιας Υγείας στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον δήλωσε σχετικά: “Η πρωτόγνωρη παγκόσμια επιδημία παχυσαρκίας αποτελεί μια απόλυτη τραγωδία, αλλά και μια μνημειώδη αποτυχία των κοινωνιών μας”.

Και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αυτό και στην γενικότερη του διάστασή το έχει αντιληφθεί.

Και προς τούτο λειτουργούν τα προγράμματα δωρεάν προληπτικών εξετάσεων και αυτό κατά της παιδικής παχυσαρκίας.

Και γενικότερα η woke κουλτούρα, συνέβαλε στην απενοχοποίηση της παχυσαρκίας.

Και ειδικότερα, αυτό ξεκίνησε την προηγούμενη δεκαετία με το κίνημα της “θετικότητας του σώματος / body positivity”. Το κίνημα υπέρ της αποδοχής της διαφορετικότητας του σωματότυπου που υποσχέθηκε μια επανάσταση, με την αποδοχή σωμάτων ανεξαρτήτως διαστάσεων, επί της ουσίας των παχύσαρκων. Καμαρώστε…

Και μετά ήρθε η άνοδος της Ακροδεξιάς και ο Τραμπ...

Και την ανωτέρω αντίληψη, εκβιαστικά θέλησαν να την επιβάλλουν και εν μέρει το πέτυχαν και στην βιομηχανία υψηλής μόδας, η οποία ήταν πάντα συνώνυμο του πολύ λεπτού σώματος. Ευτυχώς τελευταίως επανερχόμαστε στις “εργοστασιακές ρυθμίσεις”...

Και αυτό θα έλεγα ότι έγινε ορατό από την βερολινέζικη μάρκα Namilia ,η οποία έγινε viral χάρη σε ένα μπλουζάκι με τη στάμπα “I love Ozempic” που εμφανίστηκε στην πασαρέλα της την Εβδομάδα Μόδας 2024.

Και το μακό “I love Ozempic”, χτύπησε πραγματικά φλέβα, διότι όπως αναφέρει η δημιουργική διευθύντρια της μάρκας Νάν Λι: “Με την εμφάνιση του Ozempic άρχισαν να το χρησιμοποιούν πάρα πολλοί άνθρωποι. Τα τελευταία χρόνια οι διασημότητες απλώς έχαναν βάρος και δεν μιλούσαν για αυτό”.

Και το καλό, το διαπιστωμένο και από τους ειδικούς, είναι ότι η πλειονότης αυτών που χρησιμοποίησαν το Ozempic ή άλλα παρεμφερή φάρμακα αδυνατίσματος, μετά το αδυνάτισμα άρχισαν να ακολουθούν πιο υγιεινό τρόπο ζωής. Δηλαδή εκτός του ότι περιόρισαν την ποσότητα, ενδιαφέρθηκαν και για την ποιότητα της διατροφής τους, προσθέτοντας και την άσκηση. Δηλαδή ενεργοποίησαν και αυτό που αποκαλείται “διατροφική νοημοσύνη”.

8 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Και το ερώτημα είναι, σήμερα ξέρουμε τι γιορτάζουμε;

Και αυτό διότι το “σωτήριον” έτος 2020 το λεξικό Merriam-Webster, είχε διευρύνει τον ορισμό της λέξης “θηλυκό”, σε “μια ταυτότητα φύλου που είναι το αντίθετο του αρσενικού”.

Και 2 χρόνια μετά, το λεξικό του Cambridge αναθεώρησε τα λήμματα για την “γυναίκα” ώστε να συμπεριλάβει και τα τρανς άτομα. Και στον αρχικό ορισμό που παραμένει “ενήλικο θηλυκό ανθρώπινο ον”, προσετέθη και ένας 2ος. Αυτός του “ενήλικου ανθρώπινου όντος που ζει και αυτοπροσδιορίζεται ως θηλυκό αν και ενδεχομένως να είχε διαφορετικό φύλο στην γέννησή του.

Και αυτόν τον ορισμό συνοδεύουν παραδείγματα όπως: “Η Mary είναι μια γυναίκα που στη γέννησή της είχε καταγραφεί άρρεν”, “Ο γιατρός τ@ ενθάρρυνε να ζήσει ως άντρας μέχρι την επέμβαση φυλομετάβασης”.

Και μετά ήρθε η άνοδος της Ακροδεξιάς και ο Τραμπ...

Και μέχρι χθες, ξέραμε τι γιορτάζαμε και το γιορτάζαμε στα πλαίσια και μιας συν-λειτουργικής αντίληψης

Και με έναν διευρυμένο ορισμό, το ενήλικο άτομο του ανθρώπινου γένους θηλυκού φύλου, το μόνο με την δυνατότητα κυοφορίας, ισότιμου αλλά διαφορετικού του έτερου φύλου, του ανδρικού.

Και μυθολογικά, αυτό που προέκυψε από την διαίρεση, του πανίσχυρου όντος του Ανδρόγυνου από τους Θεούς, διότι και αυτοί το φοβήθηκαν.

Και την επανένωση αυτή, την λειτουργική πλέον, μνημονεύει και η Θρησκεία μας, όταν κατά την τέλεση του Μυστηρίου του Γάμου αναφέρεται “και έσονται οι δύο εις σάρκαν μιαν”.

Και εν μέρει και ο Ταοϊσμός, με το Γιν και το Γιανγκ στην εκδοχή των 2 συμπληρωματικών και αλληλοεπιδρώντων στοιχείων ενός δυναμικού συστήματος, του θηλυκού και του αρσενικού.

Και η συμπαντική επιβεβαίωση έρχεται από το δυαδικό σύστημα Γης (Γιανγκ) και Σελήνης (Γιν).

Και επανερχόμενος να επισημάνω την μοναδικότητα της γυναίκας, αυτήν της κυοφορίας, η οποία σήμερα παρουσιάζεται επαπειλούμενη από την βιοτεχνολογία.

Και αυτό διότι οι δυνατότητες κυοφορίας σε τεχνική μήτρα, δεν αποτελεί πλέον θέμα της επιστημονικής φαντασίας, αλλά της πραγματικότητας. Δείτε αυτό: https://www.youtube.com/watch?v=brj9nCNzOlA&ab_channel=DOTCOACH

Και όταν θα έρθει η εποχή, η όχι και τόσο μακρινή, που θα απαγορευθεί στις γυναίκες να κυοφορούν, τότε διαμαρτυρόμενες θα αναζητούν στο πρόσφατο παρελθόν τις γενεσιουργές αιτίες αυτής της απαξίας τους ως φύλο. Και θα τις βρουν στις μέρες μας… Αντιλαβού;

Και ως φιλεσίν σας προτείνω να δείτε την ταινία “Αυτά που δεν λέγονται”, 2022, Ισπανία του Σεσκ Γκέι.

Η πανταχού παρούσα αυτοβλακεία...

Και στις 13 Μαρτίου 2025 ενώπιον της Βουλής, με θρησκευτικό όρκο ορκίστηκε ο Κωσταντίνος Τασούλας, ως ο 9ος Πρόεδρός της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας.

Και την και εθνικώς επιζήμια αυτοβλακεία, ετίμησαν δια της απουσίας τους οι κάτωθι:

Και σύσσωμες οι Κοινοβουλευτικές Ομάδες της Πλεύσης Ελευθερίας και της Ελληνικής Λύσης, καθώς και οι 6 ανεξάρτητοι βουλευτές που προσχώρησαν στο κόμμα του Στέφανου Κασσελάκη.
Επιπλέον, έλειπαν 14 βουλευτές από τον ΣΥΡΙΖΑ (ήταν παρόντες 12 από τους 26), 9 βουλευτές από το ΠΑΣΟΚ (ήταν παρόντες 24 από τους 33 βουλευτές του) και 11 από το ΚΚΕ (ήταν παρόντες 10 από τους 21 βουλευτές του). Από τη Νέα Αριστερά ήταν παρόντες μόνο ο Αλέξης Χαρίτσης και η Πέτη Πέρκα και από την Νίκη έλειπαν 3 (ήταν 7 από τους 10 βουλευτές).

Και η μάστιγα της αυτοβλακείας, με την παρούσα μορφή του διαβρωτικού λαϊκισμού είναι που κόντεψε να διαλύσει την Ελλάδα στο πρόσφατο παρελθόν.

Και τότε, εμφάνισε τα πρώτα συμπτώματά με στόχο τον Πρόεδρο. Και με τρόμο πρέπει να ενθυμούμαστε την 28ης Οκτωβρίου 2011. Τότε που ομάδες “αγανακτισμένων” χρυσαυγιτών, συριζαίων και λοιπών αντισυστημικών, σε μία οργανωμένη και προμελετημένη επιχείρηση, επιτέθηκαν φραστικά στον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, κατά την διάρκεια της στρατιωτικής παρέλασης στη Θεσσαλονίκη.

Η συμμορία…

Το εξώφυλλο του τελευταίου τεύχους του Economist, με τον Τραμπ επικεφαλής μιας συμμορίας

“Το σύμπτωμα”

Και σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο φύλακας της Εθνικής Πινακοθήκης είδε τον βουλευτή της Νίκης, Νίκο Παπαδόπουλο να μπουκάρει, λίγο μετά της 2 το μεσημέρι της 10/3 και να καταστρέφει 2 πίνακες της έκθεσης “Η σαγήνη του αλλόκοτου”. Μια έκθεση που περιλαμβάνει έργα του Γκόγια και 10 επιφανών Ελλήνων ζωγράφων, που υποστηρίζουν εικαστικά τον προαναφερόμενο τίτλο της.

Και με λίγα ευγενικά λόγια, ένας ζηλωτής της Ορθοδοξίας έσπασε μια προθήκη και πέταξε κάτω 3 έργα τέχνης που απεικόνιζαν την Παναγία (προσοχή δεν την ιστορούσαν), υπηρετώντας την “σαγήνη του αλλόκοτου”.

Και να επισημανθεί ότι οι βανδαλισμοί της τέχνης, όπως αυτός που συνέβη στην Εθνική Πινακοθήκη δεν είναι κάτι καινούργιο,

* “Μπουκάρει ο θρησκόληπτος του κόμματος «Νίκη» και σπάει την τζαμαρία γιατί ο καλλιτέχνης έχει φτιάξει την Παναγία παραμορφωμένη, μπουκάρει ο ακτιβιστής και πετάει ντοματόσουπα στα «Ηλιοτρόπια» του Βίνσεντ Βαν Γκογκ και σφυροκοπά τον πίνακα του Ντιέγκο Βελάσκεθ «Η Αφροδίτη μπροστά στον καθρέφτη» στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου γιατί έτσι πιστεύει ότι διαμαρτύρεται για το κλίμα” (Πηγή: Protagon.gr ).

Και όπως ο Χένρι Λιούις Γκέιτς έχει επισημάνει, “η λογοκρισία είναι για την τέχνη ότι το λιντσάρισμα για τον νόμο”.

Και δεν νοείται ως πολιτική πράξη στις δημοκρατίες. Αντιλαβού;

Και εδώ θα επισημάνω ότι όσοι προοδευτικούλιδες, σήμερα καταγγέλλουν την θρησκοληψία του Ορθόδοξου, δεν σημαίνει ότι υπερασπίζονται την ελευθερία της δημιουργίας. Το μονοπώλιο της θρησκοληψίας, δεν το κατέχει μόνο η Χριστιανική θρησκεία.

Και ως φιλεσίν να θυμίσω ΄ποτι πριν από κάτι δεκαετίες το κόμμα των ζηλωτών της σοβιετικής θρησκείας απαγόρευσε την προβολή της ταινίας “Ελένη” (1985 του Πήτερ Γέητς), που στηριζόταν στο μυθιστόρημα του Νίκου Γκατζογιάννη. Μια συγκλονιστική αφήγηση του “παιδομαζώματος” και της δολοφονίας από τους αντάρτες της μητέρας του συγγραφέα.

Και εξαίρω την ειλικρινή συμπαράσταση του ΚΚΕ. Δεν εξέδωσε ανακοίνωση για τον βανδαλισμό στην Εθνική Πινακοθήκη.

Και το ενθαρρυντικό: Η Εθνική Πινακοθήκη αντέδρασε, αποφασίζοντας να μετατρέψει τα κατεστραμμένα έργα σε “εγκατάσταση” με τον τίτλο “Το σύμπτωμα”. Και δια της τέχνης επισημαίνεται ότι ο “κάθε αιώνας έχει τον δικό του Μεσαίωνα” και ότι δεν είναι αυτός ο δρόμος για το μέλλον.

Και μπορεί να μην είναι αυτός ο δρόμος για το μέλλον ,αλλά δεν μας το έδειξε τελικώς και η Εθνική Πινακοθήκη και ο καλλιτέχνης.

Και στις 15/3 ήρθε αυτή η ανακοίνωση: “Σας ενημερώνουμε ότι με γνώμονα την ασφάλεια της Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτσου, των έργων τέχνης, των εργαζομένων και των επισκεπτών, καθώς και την αποκατάσταση της εύρυθμης θεσμικής λειτουργίας, τα έργα τέχνης του Χριστόφορου Κατσαδιώτη τα οποία παρουσιάζονταν στην έκθεση «Η Σαγήνη του Αλλόκοτου» απομακρύνθηκαν από το δάπεδο με τη σύμφωνη γνώμη του καλλιτέχνη”

Και γενικεύοντας θέλω να επισημάνω, ότι ζούμε στην εποχή που η λογοκρισία καλύπτεται και κάτω από τον μανδύα της υπεράσπισης του θύματος (Woke κουλτούρα).

Και όπως προφητικά έγραψε C.S. Lewis, από όλες τις τυραννίες η πιο καταπιεστική είναι αυτή που ασκείται εξ ονόματος των θυμάτων. Από τους αυτόκλητους υπερασπιστές τους που είναι οι λογοκριτές τού σήμερα.

Και για το τέλος 2 επισημάνσεις.

Και η 1η: Με την κίνησή του αυτή ο αυτόβλακας βουλευτής, επί της ουσίας πρόσβαλε τον Χριστιανισμό.

* Και αυτό διότι “ο Χριστιανισμός έχει συμβιώσει για αιώνες με τη βέβηλη ανθρώπινη δημιουργία. Μην ξεχνάμε ότι η μεγάλη ζωγραφική του Γκρέκο για παράδειγμα έγινε στη σκιά της Ιεράς Εξετάσεως. Την αποδέχεται, ακόμη κι αν δεν την δέχεται. Μπορεί να καταδικάζει τη βλασφημία, όμως, σε αντίθεση με το Ισλάμ δεν την καταδικάζει σε θάνατο. Μπορεί να χρειάστηκαν αιώνες για να φτάσει στο καθεστώς ανοχής, όμως αυτό λέγεται πρόοδος. Πόσα αγάλματα της αρχαιότητας φιλοξενούνται στα Μουσεία του Βατικανού; Και πάντως οι καρδινάλιοι δεν απαιτούν να καλύπτεται η γύμνια τους όπως έγινε όταν η Ιταλία υποδέχθηκε εκπροσώπους του ιρανικού καθεστώτος πριν κάτι χρόνια. Θα μου πείτε τους ενδιέφερε το πετρέλαιο οπότε κάλυψαν με μπούρκες τις Αφροδίτες του Καπιτωλίου. Αυτό λέγεται ρεαλισμός” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και η 2η: Ότι καταγγέλλοντας την λογοκρισία στην παρούσα περίπτωση, δεν σημαίνει ότι απαραιτήτως συμφωνείς και με τα προτάγματα της λεγόμενης “σύγχρονης τέχνης”.

* Και όπως σχετικά αναφέρει ο Τάσος Θεοδωρόπουλος: “Μπορεί να είναι σύγχρονη αλλά αναρωτιέμαι αν είναι τέχνη. Η τέχνη δημιουργεί μορφές που συνθέτουν τη συλλογική ευαισθησία. Είναι ένα από τα θεμελιώδη στοιχεία του Δυτικού Πολιτισμού. Εξ ου και όπως λέει ο Μαλρό, η τέχνη απολαμβάνει την ιερότητα του «μη μου άπτου» (…) Η σύγχρονη τέχνη δεν δημιουργεί τη δική της ευαισθησία. Απλώς παλεύει να καταστρέψει τους όρους της συλλογικής ευαισθησίας. Πολεμάει ότι υπάρχει, αλλά δεν μπορεί να το αντικαταστήσει με κάτι άλλο. Παλεύει να ξηλώσει τις αξίες του Δυτικού Πολιτισμού, χωρίς όμως να μπορεί να προτείνει κάτι το οποίο προκύπτει απ’ αυτές τις αξίες”.

Και τραίνο πάει η αυτοβλακεία...

Και ξέφυγε το πράγμα: Η βουλεύτρια (κατά το συριζαϊκο λανγκάζ) Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ Έλενα Ακρίτα, ζητάει να στηριχθεί η Μαρία Καρυστιανού για να αναλάβει την πρωθυπουργία της χώρας.

Και ως βασικό προσόν της εξωστρεφούς πενθούσας Καρυστιανού, η Ακρίτα σημείωσε πως είναι “μια γυναίκα νέα, επιστημόνισσα (παρών το συριζαϊκο λανγκάζ) δυναμική, με την καρδιά της στην σωστή θέση” (εδώ, να επισημάνω, ότι το αναφερόμενο σαν αντισυστιμικό, εδράζεται αποκλειστικά στο θυμικό και στην σύγκρουσή του με το λογικό καταρρέει).

Και τελικώς απεφάνθη: “τέτοια άτομα χρειαζόμαστε για να πάει ο τόπος μπροστά”.

* “Το θέμα είναι ότι η ιέρεια των like θεωρούσε ότι, διαδοχικά, Τσίπρας, Αχτσιόγλου πριν φανεί ο Κασσελάκης και έτρεφε αισθήματα για τον Πολάκη τα οποία είχε δηλώσει πριν στρίψει για Φάμελλο έκαναν για πρωθυπουργοί! Τίποτα πιο υποτιμητικό για τις ικανότητες και δυνατότητες της Καρυστιανού από αυτό...” (Ρεα Βιτάλη).

Και οι εν αυτοβλακεία πορευόμενοι, αδυνατούν να αντιληφθούν αυτό που επισημαίνει ο Θεόδωρος Π. Λιανός. “Τα κόμματα της αντιπολίτευσης εκμεταλλεύονται, ως φτηνό εργαλείο, την τραγωδία των Τεμπών, για να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα με τρόπους που αποτελούν ασέβεια προς τους νεκρούς και τις οικογένειές τους. Μαζί πηγαίνει και η υποκρισία”.

Και η διαχρονική επιβεβαίωση αυτής της μάστιγας.

♦ Ανδρέας Λασκαράτος (1811-1901): «Η Ελλάδα είναι χώρα όπου οι αμαθείς μισούν τους σοφούς και οι άχρηστοι εμποδίζουν τους άξιους»

♦ Εμμανουήλ Ροΐδης (1836-1904): «Εκαστος τόπος έχει την πληγήν του: Η Αγγλία την ομίχλην, η Αίγυπτος τας οφθαλμίας, η Βλαχία τας ακρίδας και η Ελλάς τους Έλληνας»

♦ Γεώργιος Κονδύλης (1879-1936): «Αν ήξερα πόσο ηλίθιος είναι ο ελληνικός λαός θα τον κυβερνούσα από δεκανέας»

♦ Κωνσταντίνος Καραμανλής (1907-1998): «Δεν υπάρχει τίποτε δυσκολότερο από το να κυβερνήσεις τους Ελληνες. Και αυτό γιατί όλοι νομίζουν ότι είναι ικανοί για όλα»

♦ Στέλιος Ράμφος: «Η φοροδιαφυγή δείχνει απουσία πολιτικής συνειδήσεως, είμαστε ακόµα χωρικοί και όχι πολίτες»

♦ Δημήτρης Δημητριάδης (στο κορυφαίο ίσως άρθρο της περασμένης δεκαετίας, «Το βδέλυγμα», που δημοσιεύθηκε στη Lifo): «Ο ελληνικός λαός είναι ένας λαός εσωτερικώς κατεστραμμένος, που όλη του η άλλοτε, χαμένη σ’ ένα χαμένο παρελθόν, δημιουργικότητα επιδίδεται πλέον αποκλειστικά και μόνο σε καταστροφές» (Πηγή: Protagon.gr).

Σχετικά με τα Τέμπη

Εθνικός Οργανισμός Διερεύνησης Αεροπορικών και Σιδηροδρομικών Ατυχημάτων (ΕΟΔΑΣΑΑΜ)

Και τι είναι αυτό που κάθε λογικός άνθρωπος περιμένει από τα μέλη μιας τεχνοκρατικής επιτροπής κατά την παρουσίαση του πορίσματός της: Συναισθηματική απόσταση από τα γεγονότα (απάθεια) και νηφαλιότητα.

Και τι είδαμε κατά την παρουσίαση του πορίσματος την 27 Φεβρουαρίου 3η Μαρτίου 2025 και ώραν 16:24 και μάλιστα από τον πρόεδρό της Δρ Χρήστο Παπαδημητρίου.

Και αυτό, θα μας το πει ο ίδιος, όπως αυτό παρουσιάζεται σε σχετικό ρεπορτάζ του Protagon.gr της 3/3/2025:

* “Διευκρινίσεις σχετικά με το πόρισμα της Επιτροπής για το σιδηροδρομικό δυστύχημα για τα Τέμπη και τη σύμβαση 717 – που αφορά την τηλεδιοίκηση και την σήμανση του σιδηροδρομικού δικτύου – παρείχε ο πρόεδρος του Σιδηροδρομικού Τομέα στον Εθνικό Οργανισμό Διερεύνησης Αεροπορικών και Σιδηροδρομικών Ατυχημάτων (ΕΟΔΑΣΑΑΜ), Δρ Χρήστος Παπαδημητρίου. Η ανακοίνωση: «Δεδομένης της συναισθηματικής φόρτισης της διαδικασίας παρουσίασης του πορίσματος του ΕΟΔΑΣΑΑΜ και της διαδικασίας αλλεπάλληλων ερωτήσεων διευκρινίζω τα ακόλουθα: Η εξέλιξη και μη έγκαιρη ολοκλήρωση της σύμβασης 717 όπως αναγράφεται ρητά στο πόρισμα της Επιτροπής δεν αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης από την Επιτροπή. Οι επίσημες θέσεις του ΕΟΔΑΣΑΑΜ αναγράφονται στο πόρισμα της Επιτροπής. Προσωπικές απόψεις που εκφράστηκαν κατά την παρουσίαση του πορίσματος παρερμηνεύτηκαν και σε κάθε περίπτωση δεν αποτελούν παρά προσωπική άποψη που δεν πρέπει να εκληφθεί παρά μόνο ως τέτοια”.

Προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ)

Και τώρα τελευταία, κάτι κυκλοφορεί για συγκέντρωση χρημάτων για την προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σχετικά με το δυστύχημα των Τεμπών.

Και για τους αφελείς, 2 σχετικές διευκρινήσεις:

Και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) δεν είναι ποινικό δικαστήριο. Δηλαδή δεν δικάζει κατηγορούμενους, δεν καταδικάζει κατηγορουμένους και δεν καταλογίζει ποινές. Επιλαμβάνεται της εκδίκασης προσφυγών για καταδίκη, εν προκειμένω του Ελληνικού Δημοσίου σε αποζημίωση, εάν κριθεί ότι δεν διασφαλίστηκαν οι προϋποθέσεις της δίκαιης δίκης. Η “Δίκαιη δίκη”, δεν είναι ένας όρος φιλοσοφικός ή ηθικολογικός. Είναι η δίκη, η οποία διεξάγεται σύμφωνα με τους δικονομικούς κανόνες και τις δικονομικές εγγυήσεις, που διασφαλίζουν πρωτίστως τα δικαιώματα των κατηγορουμένων. Ένα από τα βασικότερα μάλιστα κριτήρια που καθορίζουν μια δίκη ως "δίκαιη", είναι και ο σεβασμός του τεκμηρίου της αθωότητας.

Και η προσφυγή στο ΕΔΑΔ είναι παραδεκτή, μόνο αφότου εξαντληθούν όλοι οι βαθμοί δικαιοδοσίας στο εσωτερικό της χώρας. Δηλαδή μέχρι να καταστεί αμετάκλητη η απόφαση του ποινικού δικαστηρίου. Επομένως, το “θα βρούμε το δίκιο μας μόνο στην Ευρώπη”, για το οποίο συγκεντρώνονται χρηματικά ποσά σήμερα, θα αποτελέσει επίδικο, αν ποτέ αποτελέσει, σε αρκετά χρόνια από σήμερα.

Οι συγκεντρώσεις της 28ης Φεβρουαρίου για τα Τέμπη

Και στις συγκεντρώσεις υπήρχαν αυτοί που ζητούσαν μετ’ επιτάσεως εκλογές.

Και ως αυτόβλακες δεν δύναται να αντιληφθούν το ελάχιστον. Δηλαδή ότι οι πρόωρες εκλογές στην παρούσα παγκόσμια συγκυρία και τον κομματικό πολυκερματισμό της εσωτερικής πολιτικής σκηνής, το μόνο που υπόσχονται είναι αποσταθεροποίηση.

Και να μην ξεχνάμε ότι η ουσία της της Δημοκρατίας, δεν είναι ότι κάνουμε εκλογές, εκλογές κάνει και ο Πούτιν κάνει και ο Ερντοράν, αλλά η αξιοπιστία των θεσμών της. Δηλαδή αυτών που προστατεύουν τον κόσμο ακυρώνοντας κάθε καθεστωτική νοοτροπία.

Και να μην ξεχνάμε, ότι για το ιστορείν παρουσιάζεται να ζούμε σε μια παρένθεση ομαλότητας, που όπως έχει ξανασυμβεί δυνητικώς κλείνει και απότομα.

Και για τον λόγο αυτό βαριά η ευθύνη των πολιτών, βαρύτερη αυτή των κυβερνώντων.

Και στις συγκεντρώσεις συμμετείχαν και τα “θηρία”, τα φυλακισμένα στα κάθε είδους “κλουβιά” τους και τα διαδικτυακά. Αυτά που φαντασιώνονται ότι κάνουν επανάσταση. Αυτά που θέλουν cancel για να εκτονώσουν τον θυμό τους.

Και αυτοί ποθαυμάζουν τον Τραμπ, τον Μασκ και τον Πούτιν, τους πάμπλουτους δικτατορίσκους που επιχειρούν να μετατρέψουν το παγκόσμιο σύστημα σε μαριονέτα τους, αλλά μόλις ακούσουν Μητσοτάκη γίνονται κάργα αντισυστημικοί.

Και είναι και αυτοί, που θεωρούσαν ακόμη και ασυνειδήτως, ότι συμμετείχαν σε μια μαζική απολογία και εξομολόγηση για πράξεις και παραλείψεις. Δηλαδή σε εκδήλωση μιας συλλογικής ενοχής για πράξεις και παραλείψεις, αποτέλεσμα των οποίων ήταν το τραγικό δυστύχημα.

Και είναι και όλοι οι υπόλοιποι που πήγαν έτσι για να πάνε, οι διαχρονικά προδομένοι αυτόβλακες, αυτοί που ζουν μέσα σε κάθε είδους “σκουπίδια”

Και ανάμεσά τους ήταν και ο οδηγός που περνάει με κόκκινο, και αυτός που οδηγεί μεθυσμένος, και ο επαγγελματίας που δεν δίνει απόδειξη, και ο καταναλωτής που δε ζητά, και ο αγρότης που ζητά συνεχώς επιδοτήσεις και όταν δεν του την δίνουν κλείνει τον δρόμο, και αυτός που μπουκάρει σε σπίτια, και αυτός που κλέβει στο μετρό και αλλού και ξέρει ότι εάν συλληφθεί σε λίγο θα είναι και πάλι έξω για να κάνει τα ίδια, και ο δημόσιος υπάλληλος που λουφάρει, και αυτός που κάνει “διευκολύνσεις” με το αζημίωτο, και αυτός που παραλαμβάνει ελαττωματικά έργα και έργα με παραλείψεις, και ο δάσκαλος που προβιβάζει αγράμματους για να καλύψει την ανεπάρκειά του, και αυτός που ανέχεται το σχολικό bullying, και o κομματικός συνδικαλιστής και αυτός που διορίστηκε από κομματάρχη και και και…

Και είναι όλοι αυτοί, που κάνουν ότι μπορούν για να συντηρήσουν την νεοελληνική αποδιοργάνωση, αναξιοκρατία, κομματισμό, αδιαφορία, ανευθυνότητα. Δηλαδή την μεταπολιτευτική νοοτροπία, την εκ του ΠΑΣΟΚ εκπορευόμενη.

Και είναι όλοι αυτοί στους οποίους κυρίως στηρίχτηκε ο “θίασος” της καπηλείας.

Και ακριβέστερα, ο πολύχρωμος “θίασος” της πολιτικής εκμετάλλευσης. που μάλιστα μετά την διαδήλωση παρουσιάζεται να κερδίζει δημοσκοπικά.

* Και εντελώς πρακτικά μιλώντας: “Η «φασαρία» και το υβρεολόγιο περί «εγκληματικής συμμορίας» κλπ. που διατηρείται στα social media από όσους καπηλεύονται εργολαβικά τα Τέμπη (και τον πόνο των συγγενών) είναι ένα φαινόμενο που έχει επαναληφθεί (#ΝΔ_Παιδεραστές, #Μητσοτάκη_γ@μ@@σαι, «τσιμέντωμα» Ακρόπολης, «μικρή Μαρία») και όταν ήρθε η ώρα των εκλογών οι πάντες κατάλαβαν την ψευδαίσθηση του αλγόριθμου και πόσα απίδια πιάνει ο σάκος στην κάλπη” (Αλέκος Παπαναστασίου).

14 Μαρτίου: Κυβερνητικός ανασχηματισμός

Τραμπ – Πούτιν

Το1959, ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας αναρωτήθηκε: “Ποιος μπορεί να πει ότι οι δύο δυνάμεις που έχουν το μονοπώλιο των πυρηνικών δεν θα συμφωνήσουν να μοιραστούν τον κόσμο μεταξύ τους;”.

Το έντεχνον...

Σ’ ένα μήνα σ’ ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ

που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:

“νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί

με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί”

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ

Καληνύχτα...

“Κεμάλ” (1993, στίχοι: Ν. Γκάτσος, μουσική: Μάνος Χατζιδάκις)

Και για την Μπλάνς Επιφανή:

“Η Ελλάδα σου μοιάζει Μπλανς Επιφανί

διαθέτει ήθος, αφέλεια, υπομονή.

Κι αν την βιάζουν τακτικά

οι κατακτητές, με επιμονή τα καταφέρνει, η Ελληνίς Επιφανί, /

να παραμένει πάντα παρθένος και γυμνή”.

Και είναι ένα μικρό και στιχουργικά και μουσικά, επίμετρο του Μάνου Χατζιδάκι από την παράσταση “Πορνογραφία”, που ανέβηκε στο Θέατρο Σούπερ Σταρ, το 1982.

* “Η ιστορία της Μπλανς Επιφανί, νεαράς, χυμώδους και ανέγγιχτης καλλονής, ήντινα εποφθαλμιά και τυραννεί ο διαβολικός τραπεζίτης Αντολφύς (όνομα κάθε άλλο παρά τυχαίο, καθότι ενθυμίζει δικτάτορα τινά) και την υποβάλλει σε μύρια όσα βασανιστήρια, προκειμένου να της αποσπάσει την αγνότητά της, και την οποία προστατεύει ο ηρωικός Ντεφεντάρ (όνομα και πράγμα υπερασπιστής) η ιστορία αυτή λοιπόν, συνελήφθη και έγινε πραγματικότητα υπό των κκ Ζακ Λομπ (σενάριο) και Ζορζ Πισάρ (σχέδιο),  εξεδόθη (η ιστορία, όχι η αγνή Μπλανς) εν έτει 1967 και ολοκληρώθηκε (;) εις 5 τόμους, ο ύστατος εκ των οποίων κυκλοφόρησε το 1987, ακολουθημένων υπό ενός ακόμη τόμου, ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα ήτο λεύκωμα σχεδίων (βαρβαριστί: σκετσμπουκ), καθότι ετέθη σε κυκλοφορία το πολύ κοντινό 2019, ενώ οι δύο δημιουργοί είχαν ήδη εγκαταλείψει τον μάταιο ετούτο κόσμο. (πηγή: comic street)”.

Και το έχω ομολογήσει, είμαι Χατζιδακικός...

“Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει...”

Και το ιστορείν σχετικά με τις Προανακριτικές Επιτροπές, επιβεβαιώνει το του τίτλου γνωμικό.

Και για το ιστορείν, θα αναφερθώ σε μια τρανταχτή υπόθεση και για το λόγο του ότι εμπλέκεται και ο ογκόλιθος τόφαλος αριβίστας πολιτικός, η αδυναμία μου από παλιά, όπως μερικοί θα γνωρίζετε από τις αναρτήσεις μου.

Και το 2005 η υπόθεση για τους πυραύλους TOR-M1 έφτασε στην Προανακριτική.

Και τότε η αδυναμία μου, αυτός που πολλοί ήθελαν για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, o Eυάγγελος Βενιζέλος, όχι μόνο φώναζε για τη συκοφαντία και την απαράδεκτη πολιτική πίεση που ασκούσε η ΝΔ στον Τσοχατζόπουλο, αλλά και απαιτούσε να του ζητήσουν συγγνώμη για τον διασυρμό του προσώπου και του ονόματός του. Αθώος από την Προανακριτική ο Άκης Τσοχατζόπουλος. Την συνέχεια και την κατάληξη αυτής της υπόθεσης, έστω και από σπόντα, γνωστή τοις πάσι. Η Νέμεσις δεν χαρίζεται…

Και τι είναι η Προανακριτική: Μια ευκαιρία σαματάς να γίνεται. Και επί της ουσίας ένα σωσίβιο, των πολιτικών που φρόντισαν να έχει και συνταγματική κατοχύρωση και τους δίνει την δυνατότητα να μην καταλήγουν στην κρίση του φυσικού δικαστή, όταν κατηγορούνται για αξιόποινες πράξεις.

Και σήμερα, έχουμε μια ελπιδοφόρα, σχετική μετά προηγούμενα, πολιτική πρωτοβουλία.

Και προσέρχεται ο Τριαντόπουλος αυτοβούλως να ζητήσει να δικαστεί απευθείας από τον φυσικό δικαστή.

Και να θυμίσουμε: Με 277 θετικές ψήφους εγκρίθηκε από τη Βουλή η σύσταση προανακριτικής επιτροπής που θα διερευνήσει τυχόν ποινικές ευθύνες του Χρήστου Τριαντόπουλου σχετικά με την αλλοίωση του χώρου που έγινε το πολύνεκρο δυστύχημα των Τεμπών (4/3).

Και αλαλαγμοί από σύμπασα την αντιπολίτευση. Είναι το Σύνταγμα, είναι το Σύνταγμα...

Και πολιτικώς “μεταφρασμένο”. Μας χαλάει την παράσταση. Έχουμε πολιτικώς επενδύσει για υπερπαραγωγή. Και επί της ουσίας, η μόνη μας ελπίδα να δούμε εξουσία.

* Και για αυλαία σε αυτήν την παράσταση του παραλόγου, το σχετικό σκεπτικό του συνταγματολόγου Νίκου Αλιβιζάτου όπως παρουσιάστηκε στο “Πρωτο Θέμα” της 19/3.

«Η δήλωση του κ.Τριαντόπουλου συνιστά θετική εξέλιξη, διότι δικαστικοποιεί επιτέλους τη διαδικασία για την αναζήτηση υπουργικών ευθυνών για τη δίωξη των υπουργικών αδικημάτων», δήλωσε στην «Καθημερινή» ο συνταγματολόγος Νίκος Αλιβιζάτος.

Μιλώντας για το ίδιο θέμα στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ ο  Νίκος Αλιβιζάτος, είπε ότι «οι συγγενείς των θυμάτων περιμένουν κάθαρση, απόδοση ευθυνών και δεν νομίζω ότι αυτό το αίτημα, το αυτονόητο, μπορεί να ικανοποιηθεί διαφορετικά, από το να πάνε το ταχύτερο οι υποθέσεις στη Δικαιοσύνη».
«Εμπιστευόμαστε περισσότερο από την πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας, δηλαδή το κυβερνών κόμμα, από έναν ανακριτή ο οποίος κληρώνεται και ο οποίος έχει τεράστιες αρμοδιότητες βάσει των αρμοδιοτήτων του; Αυτό είναι το κρίσιμο μέγεθος», είπε  σχολιάζοντας τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης.
Στο ενδεχόμενο να προκύψουν νέα στοιχεία, ο Νίκος. Αλιβιζάτος είπε ότι ο αρεοπαγίτης που θα οριστεί ανακριτής κατόπιν κλήρωσης «έχει δικαίωμα όχι απλώς να κάνει πλήρη ανάκριση αλλά να διευρύνει και την κατηγορία. Αν αποδειχθεί ότι δίπλα στον Χρήστο Τριαντόπουλο και κάποιος άλλος υπουργός μπορεί να διευρύνει την κατηγορία. Δεν περιορίζεται δηλαδή από το παραπεμπτικό το οποίο θα ψηφίσει ούτως ή άλλως η προανακριτική επιτροπή».

Ο Νίκος Αλιβιζάτος  ξεκαθάρισε, επίσης, ότι «δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι στημένο στο δικαστήριο ή ότι είναι στημένο στο 5μελές Συμβούλιο που προβλέπει ο νόμος. Η κλήρωση γίνεται στη Βουλή ενώπιον της Βουλής. Εάν πιστεύουν ότι όποιος και αν κληρωθεί είναι πιασμένος, ε, λυπάμαι πάρα πολύ, δεν υπάρχει κράτος. Δεν μπορεί ένα κόμμα να υποστηρίξει αυτή την άποψη σοβαρά. Φοβάμαι ότι καταλύονται τα πάντα», υπογράμμισε.

Ο Νίκος Αλιβιζάτος εξέφρασε την ευχή η εξέλιξη αυτή «μακάρι να είναι το προανάκρουσμα της αναθεώρησης του άρθρου 86». «Να τελειώνουμε με το άρθρο 86», είπε με έμφαση και εξήγησε: «Είμαστε στις ελάχιστες χώρες που προβλέπουμε αυτή την πολυτελή διαδικασία την οποία δυστυχώς επικύρωσε και κατέστη αυστηρότερη, ως προς αυτό το σκέλος, η συνταγματική αναθεώρηση του 2001».

“Διαδικτυακή Δημοκρατία”

Και είναι ένα οξύμωρον σχήμα, το οποίον αποκαλύπτει μια κρυμμένη αλήθεια, αυτήν της παραπλάνησης.

Και αυτό, διότι η δημοκρατία είναι σύμφυτη με την ευθύνη, κάτι που απουσιάζει από το διαδίκτυο, το οποίο επί της ουσίας είναι ανεξέλεγκτο.

Και παρότι παρέχει την δυνατότητα της μετά παρρησίας έκφρασης, αυτή δεν υπόκειται στην υποχρέωση ανάληψις ευθύνης.

Και ως γνωστόν η απόδοση ευθυνών, αποτελεί δομικό στοιχείο της δημοκρατίας και είναι αυτό που την διακρίνει από τα απολυταρχικά και αυταρχικά καθεστώτα.

Και στο διαδίκτυο, ως μόνο κριτήριο δυνητικής αξιοπιστίας παρουσιάζονται τα likes και αυτά ανεξέλεγκτα, όσον αφορά την προέλευσή τους.

Και δεν πρέπει να είναι τυχαίο, ότι η υποχώρηση της αξιοπιστίας του πολιτικού θεσμικού χώρου στην χώρα μας, αλλά και πανευρωπαϊκά, συμπίπτει με την εξάπλωση της ψηφιακής δημοκρατίας, του ψηφιακού μπάχαλου.

Και ανάλογο συμβαίνει και με το οξύμωρο σχήμα “Ισλαμική Δημοκρατία”.

Και τρανό παράδειγμα η Τουρκία, η οποία μέχρι προσφάτως, με φερετζέ τις ελεύθερες ανταγωνιστικές εκλογές, προσπαθούσε να πείσει περί του αντιθέτου.

Και σήμερα, με την άρση αυτού του φερετζέ, δηλαδή την ποινικοποίηση τους με την φυλάκιση του Εκρέμ Ιμάμογλου, κάνει πασιφανή την προσπάθεια εξαπάτησης οικειοποιεεούμενη τον όρο Δημοκρατία.

Η Μις Ελλάδα του 19ου αιώνα...

Και εφέτος θα δω την επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821 με μια άλλη ματιά.

Και θα αναφερθώ στην Ρόζα Μπότσαρη, κόρη του Σουλιώτη οπλαρχηγού Μάρκου Μπότσαρη, την μοναδική Ελληνίδα που έχει ενταχθεί στην “Πινακοθήκη των Καλλονών” στο Ανάκτορο του Nymphenburg στο Μόναχο.

Και πρόκειται για την προσωπογραφία που φιλοτέχνησε το 1841, ο κορυφαίος Γερμανός ζωγράφος Joseph Karl Stieler (1781-1858) ύστερα από παραγγελία του βασιλιά Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας.

Και βάσει των αρχείων του Nymphenburg, έγινε γνωστό ότι ο Stieler είχε φιλοτεχνήσει ακόμη ένα αντίτυπο του έργου, υψηλότερης μάλιστα αξίας από εκείνης του πρώτου.

Και αυτό το αντίτυπο, αποκτήθηκε από την Εταιρεία για τον Ελληνισμό και Φιλελληνισμό (ΕΕΦ) και το Μουσείο Φιλελληνισμού τον Δεκέμβριο του 2024 και μάλιστα εκτίθετο αυτές τις ημέρες (έως τις 23/3), στα πλαίσια της επετείου.

Να σημειωθεί ότι τα αποκαλυπτήρια του έργου έγιναν από την απόγονο της Αικατερίνης (Ρόζας) Μπότσαρη, που φέρει το ίδιο ονοματεπώνυμο σε εκδήλωση με τίτλο “Η Ρόζα Μπότσαρη παρουσιάζει τη Ρόζα Μπότσαρη”.

Και είναι η στιγμή που η Ρόζα Μπότσαρη μαζί με την αδελφή της Μαρίλια τράβηξαν την κουρτίνα και αποκάλυψαν την προσωπογραφία. Και διαπίστωσα από το σχετικό φωτο-ρεπορτάζ ότι είναι και ομορφούλες.

Και θα μου επιτρέψετε, στα πλαίσια της Επετείου να ανακηρύξω ως “Μιστερ Σκιτσογράφο του 1ου τετάρτου του 21ου αιώνα” τον Δημήτρη Χατζόπουλο.

Και προς επίρρωση του ανωτέρω, το σχετικό με την Επέτειο και την επικαιρότητα κορυφαίο σκίτσο του.

Επετειακόν…

Και με αφορμή τα 10 χρόνια της Παραφύση (συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ), άλλα και της προκύψασας τελευταίως φημολογίας περί επιστροφής του Νηπίου (Τσίπρας), αναφέρομαι σε ένα βίντεο των NYTimes, που παρουσιάζει τα βήματα μετάβασης των ΗΠΑ στο μοντέλο της αυταρχικής εξουσίας.

* “Και αυτό που εξετάζουν οι NYTimes είναι η απόπειρα μετάβασης από την δημοκρατική διακυβέρνηση σε ένα «υβριδικό καθεστώς», όπως αποκαλούνται από την πολιτική επιστήμη τα καθεστώτα που τοποθετούνται στο όριο μεταξύ δημοκρατίας και αυταρχισμού (τα περισσότερα από αυτά έχουν ξεκινήσει με δημοκρατική εκλογή)” (Πηγή: Protagon.gr).

Και έχει εγχώριο ενδιαφέρον, διότι το “εγχειρίδιο των οδηγιών” για τον έλεγχο των αρμών της εξουσίας μοιάζει κοινής εφαρμογής.

Και μπορεί η Ελλάδα να μην έχει ομοιότητες με τις ΗΠΑ, αλλά θυμίζει αυτά που συνέβησαν με την επικράτηση του Νηπίου.

Συστημικόν...

* “Όταν χρησιμοποιούμε την έκφραση «κοινός τόπος» αναφερόμαστε σε κάτι το οποίο είναι πλέον αδιαμφισβήτητο. Έτσι, όταν λέμε πως επί ΠΑΣΟΚ κοινωνικοποιήθηκε η διαφθορά, ο λόγος μας αποκτά τη μορφή αξιώματος. Δεν χρειάζεται απόδειξη. Όντως, μετά το 1981, η διαφθορά σταδιακά έφτασε και στα πιο χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Διαπότισε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία σαρώνοντας ότι αντισώματα υπήρχαν. Γιατί; Διότι η διαφθορά παράγει πλούτο. Όλα τα μέρη που συμμετέχουν σε αυτό το παράνομο παιχνίδι κερδίζουν. Και όσο η διαφθορά γενικεύεται, τόσο το ρίσκο της μικραίνει, καθώς αποτελεί μια αποδεκτή κοινωνικοοικονομική συμπεριφορά. Η ηθικά και ποινικά κολάσιμη πράξη εξαγνίζεται μέσα στην κοινωνία, δημιουργώντας αυτό που αποκλήθηκε κοινωνικός μιθριδατισμός (Σάκης Μουμτζής).

Και κυκλώματα διαφθοράς στο Δημόσιο με τελευταίο αυτό στην πολεοδομία της Ρόδου, κοινός τόπος.

Και νοοτροπία, είναι το σύνολο των αντιλήψεων και των πεποιθήσεων ενός ατόμου ή μιας κοινωνικής ομάδας, που καθορίζουν τον τρόπο της σκέψης τους, την τοποθέτησή τους απέναντι στη ζωή και τη συμπεριφορά τους.

Και οι νοοτροπίες είναι δύσκολα αντιμετωπίσιμες, διότι εδράζονται στο θυμικό και απαιτούνται τεράστιες προσπάθειες του λογικού για να μεταλλαχθούν σε κάτι το λειτουργικό.

Και στην συγκεκριμένη περίπτωση, η αποκαλούμενη “νοοτροπία ΠΑΣΟΚ”, αυτή που μπορεί να χαρακτηριστεί και σαν το “κοινωνικό αυτοάνοσο νόσημα”, να μεταλλαχθεί σε “νοοτροπία ΕΥΘΎΝΗΣ”.

Και για όλους αυτούς, που τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, αποφάσισαν να λειτουργούν ως απόστολοι της έννοιας Πολίτης, αφιερώνω την ρήση του Αποστόλου Παύλου: “Η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται”.

“Θετική Διάκριση”

Και το 2024, θα μείνει στην ιστορία ως το έτος που οι κοινωνίες, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ άρχισαν να απορρίπτουν μαζικά την το νεομαρξιστικό ιδεολόγημα της woke κουλτούρας (“Οι φιλελεύθεροι απλώς μεταμφιέζουν τον πολιτισμικό μαρξισμό σε δήθεν σύγχρονη ατζέντα” Α. Σκούρας).

Και αναφερόμαστε σε ένα ιδεολόγημα, που υπονόμευε το ιδεώδες του φιλελευθερισμού και μάλιστα σε περίοδο ενίσχυσης του αυταρχικού αφηγήματος στον Δυτικό Κόσμο, τον θεματοφύλακα του.

Και ο δούρειος ίππος του, η ένοια-πρακτική της θετική διάκριση (positive discrimination) στο όνομα της “καραμέλας” προοδευτική ατζέντας. Δηλαδή η αναγνώριση ομάδων που δικαιούνται προνομιακή μεταχείριση. Δηλαδή, ακυρώνοντας εν τη πράξη το “άτομα ίσα ενώπιον του νόμου” και την αρχή της αξιοκρατίας.

Και δυστυχώς σήμερα και πάλι προσδοκούμε στον Δυτικό Κόσμο την επιστροφή σε θεμελιώδεις αξίες, όπως η ελευθερία της έκφρασης και ο σεβασμός της διαφορετικότητας, χωρίς επιβολή ιδεολογικών προτύπων.

 Προφάσεις εν αμαρτίαις...

Στις 17 Μαρτίου στην Ιρλανδία τιμάται με πάνδημες και μεγαλοπρεπείς τελετές, η μνήμη του ιεραποστόλου Αγίου Πατρικίου επισκόπου της Ιρλανδίας,  ο οποίος και θεωρείται ο προστάτης Άγιος και φωτιστής της Ιρλανδίας.

Αν και δεν υπάρχει απόλυτη βεβαιότητα για το χρόνο της δράσης του, σύμφωνα με κάποιες πηγές ο Άγιος Πατρίκιος έζησε μεταξύ των ετών 373 και 493, ενώ κατ΄ άλλες, δίδαξε το Χριστιανισμό στην Βόρειο Ιρλανδία από το 433 μέχρι και το θάνατό του, πιθανώς το 460

Ο Άγιος Πατρίκιος Ιρλανδίας, θεωρείται άγιος από την Ορθόδοξη, την Καθολική, την Λουθηρανική και την Αγγλικανική Εκκλησία , ενώ η μνήμη του εορτάζεται στις 17 Μαρτίου, ιδιαιτέρως στην Ιρλανδία όπου και πραγματοποιούνται πάνδημες λατρευτικές εκδηλώσεις.

Και όλα αυτά, για να ανεβάσω την ομορφιά της αγνότητας, στεφανωμένη και φωτογραφημένη.

Η εκ Δουβλίνου μικρή κοκκινομάλλα με φακίδες ομορφιά, στεφανωμένη με πρασινάδες, τιμά δεόντως τον Άγιο Πατρίκιο (Πηγή: Protagon.gr).

Εφηβεία

Και “Εφηβεία”, τιτλοφορείται στα ελληνικά η νέα μίνι σειρά (4ων επεισοδίων) του Netflix “Adolescence”, η οποία και έγινε viral, σχεδόν με την κυκλοφορία της. Δημιούργημα του Στίβεν Γκράχαμ και της Χάνα Γουόλτερς, που επίσης πρωταγωνιστούν.

Και μιλά για έναν έφηβο που δολοφονεί μια συμμαθήτριά του.,

Και μιλά και για τον ηθικό αυτουργό αυτής της δολοφονίας, την τοξικότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Και μου έκανε εντύπωση αυτό που δήλωσε στους Times, η Φέι Μάρσεϊ, που έχει τον ρόλο της αστυνομικού στην σειρά: “Έχω μια ωραία εφηβική ανάμνηση ξέροντας ότι τίποτα από την προσωπική μου ζωή δεν βρίσκεται στο διαδίκτυο”.

Και μου έκανε εντύπωση, αυτό που υπό τα σημερινά δεδομένα, μπορεί να χαρακτηριστεί και ως ορισμός της εφηβείας: “Είναι τρελό, τι λέει το μυαλό σου να κάνεις, όταν είσαι παιδί”.

Και επί τη ευκαιρία επισημαίνω αυτό που με κάθε ευκαιρία έχω επισημάνει: Δηλαδή, την εκ της ανθρωπολογίας διαπίστωση, ότι τα τέκνα των ανθρώπων είναι τα πιο βίαια του ζωικού βασιλείου.

Και ως εκ τούτου, η κοινωνικοποίησή τους, μιας και αποφασίσαμε να ζούμε συγχρωτισμένοι σε πόλεις ,είναι μια απαίτηση εκ των ουκ άνευ ( ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ) για την συμβίωση.

Και ο σύγχρονος πολιτισμός μας (δηλαδή η ιδεολογία της συμβίωσης), αυτόν τον ρόλο τον έχει αναθέσει πρωτίστως στην οικογένεια και δευτερευόντως στο σύστημα παιδείας των νέων.

Και η μεταμοντέρνα αντίληψη, με το ιδεολόγημα του εκδημοκρατισμού, υπονόμευσε την γονική μέριμνα και το σύστημα παιδείας, καθιστώντας μάλιστα την νεότητα σαν μια νέα και ιδεολογική τάξη, την “μη μου απτού τάξη”.

Και στην χώρα μας, την εγκαθίδρυση αυτή της αντίληψης εισήγαγε ο Ανδρέας Παπανδρέου με τον λεγόμενο “εκδημοκρατισμό της εκπαίδευσης”, που οδήγησε και τους λειτουργούς της εκπαίδευσης στην εγκατάλειψη της λειτουργιματικής διάστασης της εργασίας τους.

Και αυτά που ακολούθησαν πασιφανή. Αυτόβλακες και της ΟΛΜΕ, επιτέλους αντιλαβού;

Και όχι μόνο πασιφανές αλλά και μετρημένο πλέον το αποτέλεσμα αυτής της εγκληματικής ανεπάρκειας στην διαδικασία κοινωνικοποίησης των νέων. ΠΟΥ Ευρώπης: Με ψυχική διαταραχή ένας στους 4 εφήβους στην Ελλάδα.

Στην παρέλαση…

Η νύφη

Και η λεζάντα της έγραφε: “Μια σουρεαλιστική εικόνα, θαρρείς βγαλμένη από ταινία του Εμίρ Κουστουρίτσα: μια νύφη ανάμεσα στα θωρακισμένα οχήματα που είχαν σταθμεύσει στις αρχές της λεωφόρου Αμαλίας” (Πηγή: Protagon.gr).

Και “αλληθωρίζοντας”, δηλαδή προσπαθώντας να την προσεγγίσεις “στερεοσκοπικά”, δηλαδή να λάβεις υπ’ όψιν σου και το παγκόσμιο γίγνεσθαί, θα έλεγες ότι θα μπορούσε να εικονογραφίσει την ρήση: “Η ελπίδα είναι σαν το αγριόχορτο. Φυτρώνει παντού...”

Και με όρους φιλοσοφικού δυισμού, δηλαδή όπου φως, εκεί και σκοτάδι. Ή αλλιώς, όπου η ουτοπία και το όνειρο οδηγούν σε μια θετική πραγματικότητα, υπάρχει και η αντίθετη κατάσταση της αρνητικής ή απαισιόδοξης διάστασης της πραγματικότητας, που λέγεται δυστοπία.

Νικήτας Κακλαμάνης

The new Fashion Icon in the town

Και το επίμετρον, εν χορδαίς και οργάνοις….

Για τα πανηγύρια...

Με πριόνια και σταυρούς *

και σπασμένες τις εικόνες

τυμβωρυχώντας, εν Ζωή.

την προσοχή τραβούν,

οι αυτόβλακες τσιμπούν,

τους Θεσμούς αυτοί πυροβολούν,

οι αυτόβλακες φωνασκούν…

(* Έλον Μασκ, Μάρκο Ρούμπιο)

Σκιτσογραφώντας

Σαν επιδόρπιο

Εγώ και τα Όσκαρ…

Και την χρονιά που γεννήθηκα, είπαμε είμαι πολύχρονος, κυκλοφόρησε η Αμερικανική ρομαντική κομεντί “Διακοπές στη Ρώμη -  Roman Holiday” σε σκηνοθεσία του Γουίλιαμ Γουάιλερ.

Και την επόμενη χρονιά, στα 27α Βραβεία Όσκαρ (25/3/1954), το Όσκαρ Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου απενεμήθη στην πανέμορφη πρωταγωνίστρια της προαναφερθείσας ταινίας, την ανεπανάληπτου στιλ Όντρεϊ Χέμπορν. Απολαύστε την.

Η Όντρεϊ Χέμπορν περιτριγυρισμένη από φωτογράφους και ρεπόρτερ, επιδεικνύει το χρυσό αγαλματίδιο Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου

Και επανερχόμενος, θα συμφωνήσω με αυτούς που αναφέρουν, ότι εάν κάποιος έφυγε από τα φετινά Όσκαρ με παράπονο, αυτός ήταν η Ντέμι Μουρ. Η ηθοποιός πάτησε το κόκκινο χαλί με τον αέρα της νικήτριας, μιας και οι προβλέψεις έλεγαν ότι είναι αδιαμφισβήτητο φαβορί, αλλά η Ακαδημία είχε άλλη γνώμη. Προτίμησε να δώσει το Όσκαρ α’ γυναικείου ρόλου στην Μάικι Μάντισον, που υποδύθηκε μια Σταχτοπούτα στη σύγχρονη, ρεαλιστική εκδοχή της (“Anora” του Σον Μπέικερ).

Και είναι το ελάχιστο υποκριτικό, ότι η ίδια η βιομηχανία θεάματος, αυτή που προκειμένου να κρατήσει αυτές τις πρωταγωνίστριες στο δυναμικό της, αφού στήσει πάνω τους καμπάνιες γυναικείας ενδυνάμωσης, ωθώντας τες σε μια άκρως επεμβατική προς τον εαυτό τους διαδικασία διατήρησης της νεότητας, ως αναπαλαίωση την περιγράφω εγώ, μετά τις εγκαταλείπει.

Και το γενικότερο συμπέρασμα: Η επαναφορά της νιότης, εξελίσσεται σε ένα δυστοπικό, σουρεαλιστικό ξεγέλασμα του χρόνου, που τελικά καταλήγει σε πανωλεθρία.

• Καλύτερη Ταινία: Anora

• A’ Ανδρικού Ρόλου: Έιντριεν Μπρόντι (The Brutalist)

• Α’ Γυναικείου Ρόλου: Μάικι Μάντισον (Anora)

• Καλύτερη Σκηνοθεσία: Σον Μπέικερ (Anora)

• B’ Γυναικείου Ρόλου: Ζόε Σαλντάνα (Εμίλια Πέρεζ)

• Β’ Ανδρικού Ρόλου: Κίραν Κάλκιν (Αληθινός Πόνος)

• Βραβείο ξενόγλωσσης ταινίας: «Είμαι Ακόμη Εδώ» (Βραζιλία)

• Ντοκιμαντέρ: «No Other Land» (Καμιά Άλλη Γη)

• Πρωτότυπο σενάριο: Σον Μπέικερ (Anora)

• Διασκευασμένου Σενάριο: Πίτερ Στρόαν (Κονκλάβιο)

• Καλύτερη Πρωτότυπη Μουσική Επένδυση: Ντάνιελ Μπλούμπεργκ (The Brutalist)

• Καλύτερο Πρωτότυπο Τραγούδι: «El Mal» (Εμίλια Πέρεζ)

• Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: Flow

• Καλύτερα Οπτικά Εφέ: «Dune: Μέρος Δεύτερο»

• Καλύτερη Ενδυματολογία: «Wicked: Μέρος Ι», Πολ Τάζγουελ 

• Καλύτερη διεύθυνση φωτογραφίας:  The Brutalist, Λολ Κρόλι

• Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους: «The Only Girl in the Orchestra»

• Καλύτερος Ήχος: «Dune: Μέρος Δεύτερο»

• Καλύτερη Σκηνογραφία: «Wicked: Μέρος Ι»

• Καλύτερο Μακιγιάζ: «The Substance: Το Ελιξίριο της Νιότης»

• Μοντάζ: Anora, Σον Μπέικερ

• Καλύτερη Ταινία Live Action Κινουμένων Σχεδίων: «I’m Not a Robot»

• Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους: «In the Shadow of the Cypress»

Seedrinker