Τέσσερις επέτειοι και μια κηδεία... (1)

 

Η Ιστορία,

συνδέεται με τις ατομικές επιλογές.

Τέσσερις επέτειοι…

Και πριν 200 χρόνια...

1. 1825: Κατασκευάσθηκε στην Αγγλία ο πρώτος δημόσιος σιδηρόδρομος μεταξύ Στόκτον και Ντάρλινγκον, ο οποίος είχε μήκος μόλις 39 χιλιόμετρα.

2. 1825: Γεννήθηκε ο Γιόχαν Μπάπτιστ Στράους ο Νεότερος (Johann Baptist Strauss‎‎, 25 Οκτωβρίου 1825 - 3 Ιουνίου 1899), αναφερόμενος και ως Γιόχαν Στράους υιός. Ήταν συνθέτης, γιος του Γιόχαν Στράους του Πρεσβύτερου και της Μαρία Άννα Στράιμ.

Και όταν μιλάμε για Στράους στο μυαλό μας έρχεται το βαλς.

Και όταν μιλάμε για τον Στράους τον Νεότερο στο μυαλό μας έρχεται το πασίγνωστο βαλς “Ο γαλάζιος Δούναβης”.

Και πριν 100 χρόνια...

3 & 4. 1925: Γεννήθηκαν ο Μάνος Χατζιδάκις (23/10/1925 – 15/6/1994) και ο Μίκης Θεοδωράκης (29/7/1925 – 2/9/2021).

Και από την εκκίνηση τους, τις δεκαετίες του '50 και του '60, οι διαδρομές τους διασταυρώθηκαν αρκετές φορές, χωρίς φυσικά να λείπουν οι ολότελα διαφορετικές επιλογές.

Και ενώθηκαν το καλοκαίρι του 1963 κάτω από τον τίτλο “Μαγική Πόλις”.

Και μιλώντας πολιτικά θα τους προσομοίωνα με τα 2 πρόσωπά της. Ο Πολίτης (Χατζιδάκις) και ο Λαϊκιστής (Μίκης).

Και για τον λόγο αυτό ο Χατζιδάκις είναι δημο-φιλής και ο Μικής λαο-φιλής…

Και εκ της εφηβείας μου, εγώ είμαι χατζιδακικός.

Και είχα την καλοτυχία πριν στρατευτώ, την περίοδο 1970-73 πουν ήμουν στην Αθήνα, να απολαύσω τις σπουδαίες συναυλίες του.

Και επεδίωξα και κατάφερα να τον δω και να τον παρατηρήσω από πολύ κοντά, πηγαίνοντας σε μέρη όπου σύχναζε. Και τον είδα πολλές φορές στου “Zonars”, στο Σύνταγμα με ωραίες κυρίες, αλλά και με τον Νίκο Γκάτσιο. Επίσης στο εστιατόριο “Ιντεάλ”, επίσης στο Σύνταγμα να συν- τρώγει πολλές φορές με τον Τάκη Λαμπρία, από τους στενότερους συνεργάτες του Κωνσταντίνου Καραμανλή (και το πληρώσαμε ακριβά με την παρέα μου, γιατί αυτά τα μέρη ήταν από τα ακριβούτσικα). Α, ρε τι θυμήθηκα...

...και μια κηδεία

Ενός πασόκου που δεν ήταν ΠΑΣΟΚ…

Και στις 5/1 απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών (1936-1925) ο Κώστας Σημίτης, ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και Πρωθυπουργός από το 1996-2004 και κηδεύθηκε δημοσία δαπάνη με τιμές εν ενεργεία πρωθυπουργού στις 9/1.

Και απουσίασαν από την εξόδιο ακολουθία οι μικρόψυχοι πρώην πρωθυπουργοί, Αντώνης Σαμαράς και Κώστας Καραμανλής, ο αγνώμων Γιώργος Παπανδρέου που ήταν στην Κίνα, ο Νήπιος -Τσίπρας και ο Ανάξιος-Προκόπης Παυλόπουλος.

Και ο Αντρέ Μαρλώ έχει επισημάνει ότι “δημοκρατία είναι η τήρηση των προσχημάτων” και εδώ δεν τηρήθηκαν τα θέσμια.

Και το κερασάκι στην τούρτα, 2 ημέρες μετά (11/2) ο Κώστας ο μικρός μαζί με το κολαούζο του τον Ανάξιο πήγαν στην κηδεία του πρώην προέδρου του ΔΣΑ Ιωάννη Αδαμόπουλου στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας στο Παλαιό Φάληρο.

Και παραλλήλως να σημειώσουμε ότι στις ΗΠΑ οι τρεις εν ζωή πρώην πρόεδροι, ένας νυν και ένας εκλεγμένος συγκεντρώθηκαν όλοι μαζί στις 10/1 για την κηδεία του Τζίμι Κάρτερ.

* Και ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει σχετικά με τις απουσίες: “Είναι ψυχολογικό. Ίσως ο φόβος τους να βρεθούν μπροστά στον Κώστα Σημίτη, κι ας είναι νεκρός. Ή μήπως ο φόβος τους να ακούσουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη να εγκωμιάζει έναν πολιτικό του αντίπαλο, στην πραγματικότητα να εγκωμιάζει τη Δημοκρατία μας;”

Και ετάφη ο Κώστας Σημίτης στο Α΄Νεκροταφείο, δίπλα στον Ανδρέα Παπανδρέου, αντιστικτικά, για να μας υπενθυμίζει τον καταστροφικό πασοκισμό.

Και το ανωτέρω ήταν πασιφανές, ήδη από τις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ για εκλογή προέδρου στα πλαίσια του 4ου Συνέδριου (30/6/1996), με υποψηφίους τον  Κώστα Σημίτη και τον Άκη Τσοχατζόπουλο.

Και επικράτησε του Τζοχατζόπουλου, με μόλις 53,77%

Και ένα άλλο ΠΑΣΟΚ αυτό του Σημίτη, προχώρησε σε στοχοθετήσεις τις οποίες και έφερε σε πέρας με επιτυχία.

Και αναφέρομαι στην είσοδο της χώρας στην ΟΝΕ, την είσοδο της Κύπρου στην Ε.Ε. και μάλιστα με ανεπίλυτο το Κυπριακό, την αποπεράτωση μεγάλων έργων (Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών “Ελευθέριος Βενιζέλος” και την γέφυρα Ρίου-Αντιρίου “Χαρίλαος Τρικούπης), την επιτυχή προετοιμασία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, το μετρό, την ΠΑΘΕ και στον κοινωνικό τομέα το ΕΚΑΣ, την ίδρυση των ΚΕΠ (Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών) και της υπηρεσίας “βοήθεια στο σπίτι”.

Και να μην ξεχνάμε και την σύλληψη του τρομοκράτη Σάββα Ξηρού στις 29/6/2002, η οποία και σηματοδότησε την εξάρθρωση της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη (και τότε υπουργός στο Δημόσιας Τάξης σημερινό Προστασίας του Πολίτη ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης)

Και το αρνητικό του Σημίτη, είναι ότι άφησε να δρα ανεξέλεγκτο και παραλλήλως πορευόμενο το ΠΑΣΟΚ της “αστακομακαρονάδας” και της διαφθοράς, υπό την ηγεσία του Τσοχατζόπουλου.

Και να κάνει πάρτι με τα ολυμπιακά έργα, τα εξοπλιστικά προγράμματα και όχι μόνο, και επίσης να ματαιώσει την προσπάθεια εξυγίανσης / μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος (σχέδιο Τάσου Γιαννίτση, οικονομικού σύμβουλου του Σημίτη, την περίοδο 1996-2000).

Και ως εκ τούτων το επιστέγασμα της διακυβέρνησής του, εμπεριέχεται στην φράση “το ανολοκλήρωτο βήμα του εκσυχρονισμού...”.

Και χαρακτηριστική η δήλωση του στην Βουλή, με αφορμή την βύθιση του του “Εξπρές Σάμια” (26/9/2000): “Είμαστε η χώρα του περίπου…” δηλαδή περίπου είμαστε συνεπείς, περίπου εργαζόμαστε και εννοούσε το υπερτροφικό Δημόσιο.

Και ως “αισθητιστής”, θα επισημάνω ότι ο Σημίτης είναι 1ος που μεταπολιτευτικά προσπάθησε να φέρει την αισθητική στην πολιτική. Ο 2ος που το επιχειρεί, υπό καλύτερες συνθήκες, είναι ο Μητσοτάκης.

Και τέλος να επισημάνω ότι ο “Λογιστής με το μπλοκάκι” όπως και ο “Κούλης”, δεν φλέρταραν με τον λαό, έναν λαό που του αρέσει να καψουρεύεται πολιτικούς, με χαρακτηριστικότερη και καταστροφικότερη αυτήν με τον Ανδρέα.

* Και όπως επισημαίνει και η Ρέα Βιτάλη “ο Κώστας Σημίτης όπως και ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μας ήταν «έρωτας», μας ήταν προξενιό”.

* Και όπως επίσης επισημαίνει η ιδία: “Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είτε αντέχουμε να το βλέπουμε είτε όχι, έδειξε και δείχνει τον δρόμο σε πολλά πεδία. Όπως κάποτε το προσπάθησε ο Κώστας Σημίτης, αλλά, βλέπεις, ήταν πολύ κοντά στο μεγάλο πάρτι και φαγοπότι, το οποίο δεν απέτρεψε. Εν αντιθέσει, εμείς είμαστε κοντά στην πρόσφατη δεκάχρονη πτώχευση της χώρας. Τη θυμόμαστε; Να τη θυμόμαστε!”.

Επισημάνσεις για το ιστορείν...

Και προσέξτε, εγώ εδώ μόνο επισημάνσεις θα διατυπώσω…

Και μου έχει επισημανθεί να αποφεύγω το “εγώ” και αντ’ αυτού να γράφω “σε αυτήν την ανάρτηση…”. Εγώ όμως επιμένω στο “εγώ”, διότι δηλώνει δέσμευση, ανάληψη ευθύνης και άλλα σχετικά…

Και επανέρχομαι...

Και κατά την περίοδο του τετραήμερου εθνικού πένθους για τον Σημίτη, αν ακούσαμε την στερεοτυπική έκφραση “Θα κριθεί από την Ιστορία…”

* Και όπως σχετικά επισημαίνει και ο Δημήτρης Ευθυμάκης: “Αυτό το στερεότυπο «ο αποθανών θα κριθεί πλέον από την Ιστορία» είναι μια πελώρια σαχλαμάρα. Η Ιστορία δεν κρίνει, απλώς καταγράφει. Οι ζώντες κρίνουν, είτε ως συνοδοιπόροι στον βίο του νεκρού είτε ως μετέπειτα ιστορικοί. Κρίνουν κατά τα παλαιά καταγεγραμμένα, κατά την εποχή που διανύουν και κατά το μυαλό που κουβαλούν”.

Και θα προσθέσω, την Ιστορία των νικητών, των ηττημένων, των ισορροπιστών, της σκοπιμότητας και αυτή των επιτηδείων. Ιστορία και αντικειμενικότητα είναι έννοιες ασύμβατες. Εξ ου και η σοφή ρήση του Ουίνστον Τσόρτσιλ: “Ξέρω ότι η Ιστορία θα μου φερθεί καλά, διότι σκοπεύω να την γράψω εγώ...”.

Και η λέξη “εκσυγχρονισμός” πρωτακούστηκε κατά την “χαμένη άνοιξη” της δεκαετίας του 1960, όταν ο Κώστας Σημίτης πήρε το βάπτισμα του πυρός μέσα από τον “Όμιλο Αλέξανδρος Παπαναστασίου” ( συνιδρυτής,1964).

Και λόγω του ότι ο Σημίτης ακράδαντα πίστευε ότι  “ο εκσυγχρονισμός δεν έχει ημερομηνία λήξης”, θεώρησε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου αποτελούσε την πιο ενδεδειγμένη λύση για την διαδοχή του.

Και επίσημα και μπροστά στις κάμερες, του έδωσε το “δακτυλίδι” της διαδοχής στο σπίτι του στην οδό Αναγνωστοπούλου στις 6/1/2004. Αλλά αυτό είχε επί της ουσίας συμφωνηθεί on air, κατά την επιστροφή τους από τις Βρυξέλες, 1 μήνα νωρίτερα.

Και ως εκ τούτου στις  7/1/2004, ο Κώστας Σημίτης παραιτήθηκε από την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ και κατά συνέπεια από την διεκδίκηση της πρωθυπουργίας στις επερχόμενες εκλογές, και έχρισε νέο Πρόεδρο, τον Γιώργο Παπανδρέου.

Και η εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου επικυρώθηκε πρώτα από το έκτακτο συνέδριο του κόμματος και με μια “εκσυγχρονιστική” κίνηση (για 1η φορά στην ιστορία ελληνικού πολιτικού κόμματος) και από τους οπαδούς του, στην ψηφοφορία που ακολούθησε στις 8 Φεβρουαρίου 2004, με την συμμετοχή 1.000.000 πολιτών. (2)

Και ο Σημίτης μπορεί να ήταν κάτι το διαφορετικό μέσα στο ΠΑΣΟΚ, αλλά κάτι το σεβαστό. Και αυτό εξηγεί και το ότι δεν διαγράφηκε ποτέ. Ακόμη και κατά τα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ, τότε που ο πατερναλιστής Ανδρέας Παπανδρέου συνήθιζε συχνά να εκκαθαρίζει τις γραμμές του “κινήματος” (ακόμη και η Μελίνα Μερκούρη είχε βρεθεί για ένα φεγγάρι εκτός).

Και βεβαίως, το 1979, 2 χρόνια πριν το ΠΑΣΟΚ αναλάβει την εξουσία, ο Κώστας Σημίτης παραιτήθηκε από το Εκτελεστικό Γραφείο,  κόντρα στη γραμμή “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο”, δίνοντας εντολή να τυπωθούν αφίσες με σύνθημα “Όχι στην Ευρώπη των Μονοπωλίων, Ναι στην Ευρώπη των Εργαζομένων”.

Και αποκλείστηκε και από τα ψηφοδέλτια του 1981, αλλά υπήρξε ως εξωκοινοβουλευτικός υπουργός στην 1η 4ετία του ΠΑΣΟΚ (Υπουργός Γεωργίας από το 1981 ως το 1985, όπου και εξασφάλισε την επιτυχή ένταξη της ελληνικής γεωργίας στην ευρωπαϊκή αγροτική πολιτική, καθώς και τον πολλαπλασιασμό των ενισχύσεων, τα οποία τελικώς δεν ενίσχυσαν την γεωργία αλλά την διαφθορά).

Και εκλέγει βουλευτής στις εκλογές με λίστα του 1985, αλλά κινδύνεψε να μην εκλεγεί, με σταυρό στις εκλογές του 1989, διότι είχε στοχοποιηθεί από ισχυρά συμφέροντα, με την αλήστου μνήμης “Αυριανή” να έχει αναλάβει την εξόντωσή του. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός, ότι για την επανεκλογή του χρειάστηκε η Μελίνα Μερκούρη να βολτάρει επανειλημμένως μαζί του στον Πειραιά, όπου εκλέγονταν, για να υποδηλωθεί η υποστήριξή της στο πρόσωπό του.

Και για την σούμα: Τρεις φορές είχε παραιτηθεί ο Κώστας Σημίτης των αξιωμάτων που κατείχε στην εκάστοτε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στον κομματικό μηχανισμό ή και στα 2. Και τρεις φορές επανήλθε.  Κάτι σαν επιβεβαίωση της κατά Φρίντριχ Νίτσε θεωρίας περί της “αιώνιας επιστροφής”.

Και ως εκ τούτου, ο Κώστας Σημίτης υπήρξε ο μόνος από τους πρωτοκλασάτους επιτελείς του Παπανδρέου ο οποίος αποστασιοποιήθηκε τόσες φορές, και μάλιστα με τόσο έντονη διάσταση απόψεων με τον αρχηγό του, αλλά και τόσο ειρηνικά, τόσο αναίμακτα, δημοσίως τουλάχιστον, τόσο “πολιτισμένα”.

Και αυτό αποδεικνύει στοιχεία του χαρακτήρος του ανδρός: Σχεδιασμός και αισθητική.

Και να υπενθυμίσουμε ότι το 1985, ο Ανδρέας Παπανδρέου ανέθεσε στον Κώστα Σημίτη το χαρτοφυλάκιο της Εθνικής Οικονομίας για να συμμαζέψει τα δημοσιονομικά της χώρας. Τον έπαυσε 2,5 χρόνια αργότερα για να εισέλθει η χώρα πλησίστια στην εποχή του “Τσοβόλα δώσ’τα όλα”.

Και τον υποχρέωσε σε παραίτηση για 2η φορά το 1995, από το υπουργείο Βιομηχανίας.

Και τότε ήταν που ο Σημίτης είπε “φτάνει πια” και μπήκε στην τελική ευθεία για την διεκδίκηση της διαδοχής του.

Και όσον αφορά στην απόσυρση του νομοσχεδίου Γιαννίτση για το ασφαλιστικό, πρέπει να επισημάνουμε ότι είχε απέναντί του το παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ και όλη την αντιπολίτευση.

Και οι επαΐοντες επισημαίνουν, ότι εάν τότε ο Σημίτης είχε επιμείνει, ενδεχομένως ακόμα και η χρεοκοπία του 2010 να είχε αποφευχθεί.

Και να επισημάνουμε επίσης, ότι με την ανοχή του Σημίτη το χρηματιστήριο, από μοχλός ανάπτυξης κατάντησε “αεροπλανάκι” κερδοσκοπίας το οποίο συντριβόμενο “συνέτριψε οικονομίες και ελπίδες μυριάδων μικροεπενδυτών” (έτσι το αναφέρουν οι “ωφελούμενοι” της πασοκοκρατίας, αυτοί οι αριστεροί που όταν το χρηματιστήριο ήταν στα φόρτε του μιλούσαν για “λαϊκό καπιταλισμό”).

* “Και είναι όλοι αυτοί “που τρώγοντας ψαρούκλες στην παραλιακή, αντάλλασαν τις πληροφορίες που τους έδιναν οι «άκρες τους» για την «Κλωνατέξ», τα «Χαλυβδόφυλλα» και την «Γενικών Αποθηκών», και σήμερα ξαναθυμήθηκαν το οικονομικό τους Βατερλό και όρμησαν στα social media εναντίον του μεγάλου υπεύθυνου. Λες και ο Σημίτης τότε τους είχε πει «πούλα το οικόπεδο σου και πάρε μετοχές Καρδασιλάρης»” (Protagon.gr).

Και πολύ διερωτώνται εάν επρόκειτο για σχεδιασμένο έγκλημα; Και τους απαντώ ότι ήταν σχεδιασμένο από την “Νέμεση”, ως εξισορροπητική κίνηση για την “Ύβριν” που είχε επιτελεστεί.

Και ότι δεν πρόλαβαν να φάνε τα μανούλια του Ανατολικού Μπλόκ, τα έφαγε το χρηματιστήριο…

Και επανειλημμένως και γενικώς, έχω επισημάνει ότι όταν ένα “καταραμένο απόθεμα” συσσωρευθεί, τότε νομοτελειακά δημιουργούνται οι συνθήκες “βίαιας δαπάνης” του…

Και με αφορμή εκείνο στο από της Βουλής “ευχαριστώ” του Σημίτη στις ΗΠΑ για την βοήθεια στην αποκλιμάκωση της “κρίσης των Ιμίων” (2/21996), το μόνο που πρέπει να επισημάνουμε είναι η ψυχραιμία του, με την οποία και κατάφερε να αποφύγει μια εθνική καταστροφή από την πρόκληση των Ιμίων.

Και είναι αξιομνημόνευτη η διαχείριση της κρίσης εάν λάβουμε υπ’ όψιν ότι αυτή ξέσπασε τις πρώτες ημέρες της διακυβέρνησή του.

Και προσέξτε, μια κρίση που εκδηλώθηκε και κλιμακώθηκε μετά από ιδιωτικές πρωτοβουλίες και προβοκάτσιες, φέρνοντας την Ελλάδα και την Τουρκία στα πρόθυρα πολέμου.

Και ο Σημίτης επέλεξε την αποκλιμάκωση αντί της πολεμικής σύγκρουσης.

Και έκτοτε το εθνικιστικό μπλοκ κατηγορεί τον Κώστα Σημίτη για εθνική μειοδοσία.

Και όταν μιλάμε για εθνικιστικό μπλοκ μιλάμε για τους εξ επαγγέλματος πατριώτες. Αυτούς που δεν πρότειναν ποτέ καμιά λύση, μόνο προειδοποιούν, διαμαρτύρονται και επιδίδονται σε πολιτικές δολιοφθορές, ενίοτε και σε συντονισμό με τα πιο ακραία στοιχεία της άλλης πλευράς, διότι η επιβίωση τους εξαρτάται από την ύπαρξη “βαρβάρων”...

* “Και είχε το θάρρος και την εντιμότητα να ευχαριστήσει τις ΗΠΑ για την βοήθεια που παρείχαν στην Ελλάδα τη νύχτα εκείνη. Να ευχαριστήσει μια σύμμαχο χώρα σε καιρούς που αυτή αντιμετωπιζόταν ως δαίμονας στην Ελλάδα. Δεν θα ξεχάσω τον μακαρίτη Εβερτ να φωνάζει στο Κοινοβούλιο για ντροπή και προδοσία. Ο αντιαμερικανισμός τα χρόνια εκείνα δεν ήταν προνόμιο της Αριστεράς. Ενσάρκωνε τον υφέρποντα, και όχι πάντα, αντιδυτικισμό που διέτρεχε όλο το πολιτικό φάσμα. Ο Σημίτης είχε το θάρρος να συγκρουσθεί μαζί του όπως πριν από μερικά χρόνια είχε συγκρουσθεί με το ΠΑΣΟΚ που είχε ως σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» (...)

Έναν πολιτικό ο οποίος κράτησε έως την τελευταία στιγμή τη σοβαρότητα και την αξιοπρέπειά του. Δύο αρετές τόσο σπάνιες στον δημόσιο βίο ώστε να μπορείς να πεις ότι όσοι τις τήρησαν έως το πλήρωμα του χρόνου της ζωής τους έφυγαν σαν τον βασιλιά κυρ Μανουήλ τον Κομνηνό του Καβάφη, «ντυμένοι μες στην πίστη των σεμνότατα» (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και Μητσοτάκης θα μπορούσε να μην εκφωνήσει επικήδειο λόγο, διότι δεν υπήρχε θέμα πρωτοκόλλου.

Και η εκφώνηση ήταν θέμα επιλογής και μια υποδήλωση: Όσο κυβερνά και εφόσον διεκδικήσει 3η θητεία ,αυτός θα παραμείνει στρατηγικά προσηλωμένος στον κεντρώο χώρο και σε μια λειτουργική ευγένεια στο πράττειν του.

* “Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, Πρωθυπουργός της χώρας, εκφώνησε έναν βαθυστόχαστο επικήδειο. Έμοιαζε εκ καρδίας για τον «ευγενή αντίπαλο», όπως τρυφερά αποκάλεσε τον αποθανόντα Κώστα Σημίτη. Τι ωραία φράση! Πόσα χρόνια, έρμη Ελλάδα των διχασμών, είχες να ακούσεις τέτοια φράση” (Ρέα Βιτάλη)

* Και ο Πιέρρος Ι. Τζανετάκος αναφέρει σχετικά: “Ο Μητσοτάκης δεν δείχνει απλώς σεβασμό στο πρόσωπο του ανθρώπου Κώστα Σημίτη. Εξαίρει την πολιτική ιδεολογία, τη φιλοσοφία, αλλά και την πρακτική του επί οκτώ συναπτά έτη πρωθυπουργού της χώρας: Ευρωπαϊσμός και συμπόρευση με τη διεθνή τάση, εκσυγχρονισμός και τεχνοκρατισμός, εξειδίκευση προκειμένου να επιτυγχάνεται το μέγιστο και πάντα μετρήσιμο αποτέλεσμα, ανάπτυξη με στόχο τη μετεξέλιξη της κοινωνίας, μεταρρύθμιση του κράτους. Έννοιες κοινές στο πρωθυπουργικό σκεπτικό, είτε τότε του Σημίτη, είτε σήμερα του Μητσοτάκη. (…) Δεν θα ήταν κανείς κακεντρεχής αν απέδιδε στη στάση του πρωθυπουργού και πολιτικά κίνητρα. Η ανάδειξη του Σημίτη από τον Μητσοτάκη ως ενός εκ των πλέον επιδραστικών πρωθυπουργών της Μεταπολίτευσης ασκεί αφόρητη πίεση στο σημερινό ΠΑΣΟΚ και την ηγεσία του. Προσεταιρίζεται κεντρώους ψηφοφόρους και κυρίως αναγκάζει τον Ανδρουλάκη να απαντήσει στο καίριο ερώτημα: «Μήπως τελικά είστε ο πράσινος ΣΥΡΙΖΑ;».

.

Και για το τέλος 2 χαρακτηριστικές αναφορές για τον Κώστα Σημίτη

“Ο Σημίτης παρέβαλε μια βαλκανική χώρα στη Ευρώπη και παρέδωσε μια ευρωπαϊκή χώρα στα Βαλκάνια” (Δημήτρης Ρέπας, ο μακροβιότερος κυβερνητικός εκπρόσωπος).

“Ο Σημίτης ήταν ένας ιδιωτικός άνθρωπος…” (από τον επικήδειο λόγο του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, φίλου και συνιδρυτή του “Ομίλου Αλέξανδρος Παπαναστασίου”).

* “Και πώς θα ήθελε ο ίδιος να τον θυμόμαστε; Με τη φράση - σύνθημά του, που ενέπνευσε και συσπείρωσε το 1996, όταν διεκδικούσε την πρωθυπουργία: "Από την Ελλάδα των κολλητών, στην Ελλάδα των πολιτών" Για αυτό ακριβώς παλεύουμε ακόμα” (Χρήστος Χωμενίδης).

Σημείωσεις:

1. Ο τίτλος της ανάρτησης είναι επηρεασμένος από την βρετανική ρομαντική κομεντί του 1994 σε σκηνοθεσία Μάικ Νιούελ “Τέσσερις γάμοι και μία κηδεία /  Four Weddings and a Funeral”.

2. Για το δίδυμο Κώστας Σημίτης Γιώργος Παπανδρέου:

Και ήταν 12 Ιουνίου 2008, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωσε την διαγραφή του Κώστα Σημίτη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ.

Και ο Γιώργος Παπανδρέου έπαιρνε μια επώδυνη αλλά γενναία απόφαση.

Και ήταν 1η φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο για πρώην πρόεδρο και ταυτόχρονα πρώην πρωθυπουργό.

Και όλοι τότε την απέδωσαν στην υπόγεια υπονόμευση της ηγεσίας του από το “σύστημα Σημίτη” και τα… ορφανά του.

Και αυτό ήταν απότοκο της αντίληψης ότι Γιώργος Παπανδρέου είχε χρησιμοποιηθεί από τον Κώστα Σημίτη. Σκοπίμως του είχε παραδώσει, με απευθείας ανάθεση, την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, στις 6/1/2004, ένα “θαμπό δαχτυλίδι” όπως είπε αρκετά χρόνια αργότερα ο Νίκος Παπανδρέου, προκειμένου να αποφύγει την ταπεινωτική συντριβή από τον Κώστα Καραμανλή στις εκλογές της 7ης Μαρτίου. “Εγώ δεν χάνω από αυτόν”… συνήθιζε να λέει ο Σημίτης για τον Καραμανλή.

Και από την άλλοι, συνομιλητές του Σημίτη αναφέρουν ότι αυτός σε σχετικές συζητήσεις συνόψισε την συζήτηση περίπου ως εξής: “…αν υπάρχει έστω και μία πιθανότητα να ξανακερδίσει το ΠΑΣΟΚ τις εκλογές χωρίς εμένα, δεν θα του την στερήσω εγώ. Δεν έχω αυτό το δικαίωμα…”.

Και η συνέχεια: Το ΠΑΣΟΚ με πρόεδρο Γιώργο Παπανδρέου, κατέγραψε στις δημοσκοπήσεις μια εκρηκτική άνοδο, αν και στις εκλογές 7/3/2004 έχασε με 5 ποσοστιαίες μονάδες (ΝΔ 45,36% , ΠΑΣΟΚ 40,55%).

Επίλογος

Ukiyo-e (​​(浮世絵):

Εικόνες του κόσμου που κυλούν...

TEXT

* Τα γεωπολιτικά απόνερα του 2024, τσουνάμι το 2025; Οψόμεθα...

* Τα κιλά δεν είναι των γιορτών, δικά μας είναι... (Protagon.gr )

* Τι είναι αυτό που λείπει σήμερα από τον πλανήτη; Μα, μία σύγκρουση Τουρκίας-Ισραήλ στην Συρία… ( Protagon.gr)

* Το “Υπάρχω” είναι μια ταινία. Δεν είναι ντοκιμαντέρ. Αντιλαβού;

* Τελικώς, για να προβλέψεις το μέλλον, θα πρέπει να συμφιλιωθείς με το αδιανόητο.

* Τρία χρόνια φυλακή για σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία. Θα έμενε επιχείρηση ανοιχτή αν ίσχυε αναδρομικά; (Protagon.gr)

* Εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας: Η διασκέδαση του Μητσοτάκη…

* O Τραμπ δεν αποκλείσει στρατιωτικές ενέργειες για να πάρει τη Γροιλανδία. Καλωσήρθες 2025 κατά τα άλλα. (Protagon.gr)

* Ο Βελόπουλος, από τον Πούτιν στον Μάσκ…

* Καλιφόρνια: Καταστροφή στα όρια του αδιανόητου... (Protagon.gr)

* Λατινοπούλου και Καμένος έχουν εξασφαλίσει πρόσκληση για την ορκωμοσία Τραμπ στις 20 Ιανουαρίου. “Κωμωδία ή δράμα, η υπόθεσις έχει ψωμί…” που λέει και ο Σαββόπουλος.

* Στου Μαλιμπού την ολόμαυρη ράχη… (Protagon.gr)

Η ενιαύσια ντοπαμίνη...

Και αυτές τις μέρες στα sites, όλο και κάποιος σχετικώς άσχετος θα συμβουλεύει για το πως “θα κάνετε πράξη τους στόχους της νέας χρονιάς”.

Και ξαναγελάω και σκέφτομαι την ρήση: “Γελάει ο Θεός, όταν ο άνθρωπός κάνει σχέδια”.

Και όχι Θεέ μου, δεν σε αγνοούν, την ντοπαμίνη τους θέλουν τώρα που περάσαν οι γιορτές…

Και ναι, τον “ήρωα” μέσα τους αναζητούν, δηλαδή τον κανονικό τους εαυτό, αυτοί οι χαμένοι στο διαδίκτυο…

Και ναι Θεέ μου, σαν την άδηλη προσευχή τους να το εκλάβεις…

Η ενιαύσια παραμυθία...

Και η χρονιά που πρωτάκουσα για “αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου” έχει παρέλθει προ πολλού, μαζί και η Ελλάδα εκείνης της εποχής και όμως συνεχίζει να χρειάζεται την θεραπείαν “για πάσαν νόσον και μαλακίαν” , δηλαδή την “αλλαγή παραγωγικού μοντέλου”.

Και η “αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου”, αποτελεί την παραμυθίαν εκτός των “πατριωτών” και αυτών των αυτόβλακων που δεν έχουν να να προτείνουν τίποτε.

Και να μην ξεχνάμε αυτό που είπε ο Όσκαρ Ουάιλντ: “Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων”.

* Και όπως διάβασα σχετικά στο Protagon.gr: “«Αλλαγή παραγωγικού μοντέλου» είναι το πρώτο και το τελευταίο καταφύγιο όλων των Ελλήνων ηλιθίων. Είναι σαν την κόκα-κόλα που πάει με όλα. Συζητούμε για την γεωργία και την κτηνοτροφία; Το πρώτο που χρειάζεται είναι η αλλαγή παραγωγικού μοντέλου. Ρημάζει ο Έβρος, με τους κατοίκους του να τον εγκαταλείπουν; Και πάλι χρειάζεται αλλαγή παραγωγικού μοντέλου. Βουλιάζει η Σαντορίνη από μιλιούνια τουριστών; Και εδώ αλλαγή παραγωγικού μοντέλου χρειάζεται κλπ.”.

Πρωτοχρονιά στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού...

Και στο Σύνταγμα, όπως συμβαίνει κάθε χρόνο, βρέθηκαν χιλιάδες άνθρωποι για την αλλαγή του χρόνου και παρακολούθησαν την μουσική εκδήλωση “Ταράτσα του Χρόνου” με τον Φοίβο Δεληβοριά, τη Νατάσσα Μποφίλιου, την Μάρθα Φριντζήλα και τον Θανάση Αλευρά.

Και η στιγμή που συζητήθηκε περισσότερο, ήταν “ο ήλιος του μεσονυκτίου” και εννοώ αυτόν του ΠΑΣΟΚ που φώτισε με τις πράσινες ακτίνες του τον χώρο.

Και δια χειρός του προοδευτικού δημάρχου Χάρη Δούκα, το βλέμμα των παρευρισκομένων γύρισε την πλάτη στο μέλλον για να ατενίσει προς την αλήστου μνήμης δεκαετία του 1980, τότε που η πλατεία πλημμύριζε με κόσμο για τις συγκεντρώσεις του λαοπλάνου Ανδρέα Παπανδρέου.

Και η άλλη στιγμή, ήταν όταν την ώρα της συναυλίας υψώθηκαν παλαιστινιακές σημαίες και η Νατάσσα Μποφίλιου να τραγουδά με την παλαιστινιακή κεφίγιε, γνωρίζοντας την αποθέωση.

Και αξιοπαρατήρητο είναι το γεγονός, ότι κοντά στην εξέδρα, εκεί που ήταν συγκεντρωμένοι μετανάστες από μουσουλμανικές χώρες, ο φακός απαθανάτιζε μόνο νεαρούς και μεσήλικες άνδρες με τις γυναίκες κυριολεκτικώς εξαφανισμένες.

Και η πρωτοτυπία εφέτος, ήταν ότι ανάλογη εκδήλωση διοργάνωσε και η Περιφέρεια Αττικής (Νίκος Χαρδαλιάς) στο Πεδίον του Άρεως (μουσική από τις “Μέλισσες” με τον “στα πάνω του” σήμερα Χρήστο Μάστορα) . Στο ετοιμοθάνατο πάρκο, το οποίο η Περιφέρεια προσπάθησε να ζώσει “το φιλί της ζωής”, με την λειτουργία κατά την εορταστική περίοδο χριστουγεννιάτικου χωριού. Σε αυτήν, ο φακός απαθανάτισε στις πρώτες σειρές οικογένειες με παιδιά.

Επιτέλους...

Και παρότι το Παράλογο παρτάρει διαχρονικώς στον κόσμο μας, μόλις τον Νοέμβριο του 2019 η UNESCO, σε συνεργασία με το Διεθνές Συμβούλιο Φιλοσοφίας και Ανθρωπιστικών Επιστημών (CIPSH), ανακήρυξε την 14η Ιανουαρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Λογικής.

Και η 14η Ιανουαρίου επιλέχθηκε επειδή είναι η επέτειος του θανάτου του αυστριακού μαθηματικού Κουρτ Γκέντελ (1906-1978), γνωστού για τα θεωρήματα της μη πληρότητας, αλλά και τα γενέθλια του Πολωνοαμερικανού Αλφρεντ Τάρσκι (1901-1983), με σημαντικό έργο στην αλγεβρική Λογική.

Και σκοπός της ανακήρυξης, είναι να λειτουργήσει και ως άμυνα στους διαδικτυακούς παραλογισμούς και τα fake news. 

Και αυτό σε μια εποχή, όπου ο συνδυασμός αδιαφορίας και άγνοιας για την λογική ως επιστήμη των συλλογισμών, με στόχο την εξασφάλιση αληθών προτάσεων, έχει οδηγήσει σε μια γενικευμένη υποκατάσταση των συλλογισμών από απλές αποφάνσεις που διεκδικούν θρασύτατα την αλήθεια του νοήματός τους, “επειδή έτσι…” Αποφάνσεις που ονοματίστηκαν από τον Κωνσταντίνο Καραλή “συλλογισμοί του ενός βήματος…”, δηλαδή το να βγαίνει ένα συμπέρασμα χωρίς έλεγχο για επαλήθευση και με ελλιπή σχέση μεταξύ γενικών και ειδικών προτάσεων, δηλαδή αυτών που ειδικεύουν το γενικό και αόριστο περιεχόμενο της πρότασης από την οποία εξαρτώνται, προσδιορίζουν ...

Και φανταστείτε την στιγμή, που ο άνθρωπος, ο δημιουργός της επιστήμης των υπολογιστών, της ψηφιακής τεχνολογίας και της τεχνικής νοημοσύνης, δηλαδή αυτών των δομημένων σε λογικούς και αλγοριθμικούς συλλογισμούς, να καταντήσει υποχείριό τους λόγω του παραλογισμού του.

* Και κάτι σχετικό: Ο Τζέιμι Ντέτμερ, του Politico, φιλοτέχνησε ένα “σεντόνι” σεναρίων “που φτιάχνουν το κέφι των  αναγνωστών του” όπως δεν δίστασε ο ίδιος να ομολογήσει.

Και ένα από τα σενάρια έχει τίτλο “Τίνος τα ρομπότ θα μας φάνε;”.

Και επισημαίνει, ότι ζοφερά θα είναι τα πράγματα με την Τεχνητή Νοημοσύνη, αν οι απανταχού αυταρχικοί την ελέγξουν και μας χειραγωγήσουν με deep fakes. Τότε οι Δημοκρατίες θα έχουν χάσει το παιχνίδι και οι νικητές της τεχνολογικής κούρσας θα είναι αυτοί που θα μπορέσουν να καθορίσουν και το μέλλον της ανθρωπότητας.

Και αυτό, διότι η τεχνολογική εξέλιξη θα οδηγήσει σε συμφωνίες μεταξύ των κολοσσών του κλάδου, με αποτέλεσμα τη σύμπτυξη εταιρικών συμμαχιών και το ενδεχόμενο, αυτές να αναλάβουν τις “παραδοσιακές λειτουργίες του έθνους-κράτους”, όπως το είχε εκφράσει ο Χένρι Κίσινγκερ

Και τέλος ο Ντέτμερ, μας καλεί ο καθένας μας, να σκεφτεί εάν αυτό το σενάριο είναι και το πιο αισιόδοξο στην όλη ιστορία” (Πηγή Protagon.gr).

Άφθαρτοι…

Και στις 7 Ιανουαρίου, συμπληρώθηκαν 10 χρόνια από την τρομοκρατική επίθεση στο γαλλικό σατιρικό περιοδικό, Charlie Hebdo, κατά τη διάρκεια της οποίας σκοτώθηκαν 12 άνθρωποι μεταξύ των οποίων και οι πιο επιδραστικοί σκιτσογράφοι της Γαλλίας και τραυματίστηκαν ακόμη 11 (7/1/2015).

Και “Άφθαρτοι!” (το είδα μεταφρασμένο και σε Άτρωτοι / Ακλόνητοι), ο τίτλος του επετειακού τεύχους του Charlie Hebdo για την συμπλήρωση 10 χρόνων από την τρομοκρατική επίθεση στα γραφεία του.

Και στο χαρακτηριστικό σκίτσο του εξωφύλλου ένας αναγνώστης διαβάζει περιχαρής το ίδιο το τεύχος, ενώ κάθεται επάνω στην κάνη ενός αυτόματου.

Και το μήνυμα του, οι άνθρωποι του Charlie Hebdo κάνουν αυτό που πιστεύουν σωστό παρά την τρομοκρατία που όχι μόνο τους απειλεί, αλλά έχει ήδη πάρει την ζωή από 12 συναδέλφους τους. “Η επιθυμία να γελάμε δεν θα εξαφανιστεί ποτέ”, αναφέρουν στελέχη του περιοδικού.

Και το θέμα αυτού του επετειακού τεύχους είναι “Γελώντας με τον Θεό”, καθώς το Charlie Hebdo είχε προκηρύξει διεθνή διαγωνισμό στα τέλη του 2024, προσκαλώντας σκιτσογράφους να απεικονίσουν την “οργή τους για την εξουσία που έχουν όλες οι θρησκείες πάνω στις ελευθερίες τους”.

Και αυτό που πρέπει να επισημάνουμε και να συμφωνήσουμε, είναι ότι το φαινόμενο των “μοναχικών λύκων” και των σχεδόν υπεράνω υποψίας τρομοκρατών, εδράζεται σε μια αλήθεια. Οι ιδέες που ριζοσπαστικοποιούν και συσπειρώνουν τους τρομοκράτες είναι αυτές του ακραίου Ισλάμ.

Και ως εκ τούτου “το ακραίο Ισλάμ ως καταφύγιο ανισόρροπων προσωπικοτήτων παραμένει πρόβλημα, που δεν αναιρείται ούτε από καλά αισθήματα ούτε από ανθρωπιστικούς εξάψαλμους κατά της ισλαμοφοβίας” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και το Charlie Hebdo, συνεχίζει την πορεία του και συνεχίζει να προκαλεί και να προκαλεί έντονες αντιδράσεις για τον ιδιαίτερο τρόπο που επιλέγει να σχολιάζει την επικαιρότητα.

Και η τελευταία ευκαιρία για να προκαλέσει, δεν μπορεί να ήταν άλλη από το σκίτσο με το οποίο σχολίασε την υπόθεση τω πολλαπλών βιασμών της Ζιζέλ Πελικό, της γυναίκας που επί σειρά ετών νάρκωνε ο μέχρι πρότινος σύζυγός της και εν συνεχεία προσκαλούσε στην οικία τους άνδρες για να την βιάζουν.

Φωτιές στο Λος Αντζελες: Και η Πόλη των Αγγέλων μετατράπηκε σε κόλαση ...

 Μόλις που πρόλαβε να σώσει την σημαία. Το σπίτι, δεν μπόρεσε. (φωτογραφία του Ringo Chi)

United Colors Of Benetton

Και απεβίωσε στις 12/1, σε ηλικία 82, ετών ο διάσημος Ιταλός φωτογράφος Ολιβιέρο Τοσκάνι.

Και για την “φωτογραφία”, είναι ο φωτογράφος του σύγχρονου ρεαλισμού, ενός ρεαλισμού που σόκαρε, σαν “γροθιά στο στομάχι”.

Και παράλληλα ήταν ο φωτογράφος των λαμπερών σταρ, από τη Μόνικα Μπελούτσι ως τον Ρόμπερτ ντε Νίρο και τον Ντέιβιντ Μπάουι, για τον οποίον όλοι ήθελαν να ποζάρουν.

Και για μας τους πολύχρονους, έγινε γνωστός ως ο φωτογράφος των μεγάλων διαφημιστικών εκστρατειών της Benetton, υπό τον τίτλο United Colors Of Benetton.

Και μιλάμε για διαφημίσεις οι οποίες είχαν προκαλέσει σειρά επικρίσεων, αλλά τελικά άφησαν εποχή και καθιέρωσαν έναν νέο τρόπο οπτικής αφήγησης, μέσα και από το περιοδικό “Colors”.

Και μιλάμε για διαφημίσεις που  προκάλεσαν κατακραυγή σε πολλά µέρη του κόσµου, αλλά την ίδια στιγµή κατάφεραν να ευαισθητοποιήσουν το κοινό σε διάφορα κοινωνικά θέµατα, αλλά και να αποσπάσουν διάφορα βραβεία.

Και για το ιστορείν πρέπει να επισημάνουμε ότι η Benetton, ήταν το 1ο brand που μίλησε για διαφορετικότητα, ισότητα και αποδοχή.

Και επίσης πρέπει να αναφέρουµε ότι για τις συγκεκριµένες διαφηµίσεις γράφτηκαν περισσότερα άρθρα στον τύπο από κάθε άλλη προηγούµενη διαφηµιστική εκστρατεία…

Και μιλάμε για την Benetton, η οποία έκανε πάταγο στην λιανική μετά το 1980, με εκείνα τα πρωτό εμφανιζόμενα πολύχρωμα φωτεινά πουλόβερ. Τα φόραγες και άλλαζες κατηγορία...

Και είναι επιβεβαιωτική και σχετική η δήλωση του Ολιβιέρο Τοσκάνι:  “Δεν βρίσκομαι εδώ για να πουλάω πουλόβερ αλλά για να προωθήσω μια εικόνα”.

Η λογική της ισχύος

Και χιλιάδες χρόνια πριν ο Θουκυδίδης για την Ιστορία του, είχε πει ότι την γράφει “έως αν η αυτή φύσις ανθρώπων ή”.

Και αυτή η μεγάλη φιλοσοφική αλήθεια είναι, πέρα από όλα τα υπόλοιπα, η σημαντικότερη παρακαταθήκη της σκέψης του. Η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει.

Και μας έκανε να το ξεχάσουμε η 75χρονη περίοδος της Μακράς Ειρήνης, μοναδική στην παγκόσμια Ιστορία.

Και σήμερα ζούμε την επιστροφή στην παραδοσιακή, εν αταξία γεωπολιτική και μάλιστα στην επικινδυνότερη εκδοχή της.

Και ως εκ τούτου, επιστρέφουμε στο τουρνουά ισχύος για πολλούς παίκτες, που ήταν το παγκόσμιο παιχνίδι καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορίας, αλλά σήμερα με μοναδικά χαρακτηριστικά: πιο παγκοσμιοποιημένο και με τον πανταχού παρόντα κίνδυνο των πυρηνικών.

Και για να μην μπορέσουμε, στην “γειτονία μας”, ούτε με την ψευδαίσθηση για βελτιώση να υποδεχθούμε την νέα χρονιά, ο Μεντβέντεφ στο μήνυμα του για το νέο έτος δήλωσε (27/12): “Γι’ αυτό η Ευρώπη πρέπει να τιμωρηθεί με όλα τα διαθέσιμα μέσα: πολιτικά, οικονομικά και διάφορες υβριδικές στρατηγικές. Πρέπει επίσης να ενθαρρύνουμε οποιεσδήποτε καταστροφικές διαδικασίες εντός της Ευρώπης”.

Και αυτό διότι οι αυτόβλακες ανιστόρητοι της Ευρώπης, υπό την ηγεσία της Μέρκελ (Γερμανία), ανέχθηκαν την κατάληψη της Κριμαίας το 2014 και χάιδευαν το Πουτινιστάν.

Και μέχρι να εισβάλει με όλη της την δύναμη του στην Ουκρανία, κανείς τους δεν πίστευε ότι η κατάσταση θα εξελιχθεί σε απειλή πολέμου εναντίον της Δύσης. Αλληλούια...

Δυσκυβερνησία

Και η πολιτική κρίση στην Γαλλία, Γερμανία και τώρα Αυστρία σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνουν αντιληπτά ως μεμονωμένα περιστατικά ή ατυχείς συμπτώσεις.

Και πρέπει να γίνουν αντιληπτά ως φαινόμενο που συνδέεται με μια πολιτική νεωτερικότητα του 21ου αιώνα, όπου η απορρύθμιση, η ρευστότητα και ο κατακερματισμός θα χαρακτηρίζουν τα πολιτικά συστήματα, με ορατό αποτέλεσμα το φαινόμενο της πολιτικής δυσκυβερνησίας.

Και ενδοσκοπώντας στο φαινόμενο γίνεται ορατή μια δυσλειτουργική σχέση με τα παραδοσιακά κόμματα, η οποία υποδαυλίζεται από μια εθνικιστική Ακροδεξιά και πληθώρα νέων σχηματισμών εκτός της πολιτικής παράδοσης. Πολιτικές εκφάνσεις, που προσπαθούν να εδραιωθούν διαμορφώνοντας ένα πολιτικό πλαίσιο σε συνθήκες ρήξης, γεγονός που δυσκολεύει την συνεργασία για τον σχηματισμό σταθερών κυβερνήσεων.

Και ως ενισχυτικός παράγοντας αυτής της δυσκυβερνησίας παρουσιάζεται σήμερα η τοξικότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Και αναφερόμαστε σε μία τοξικότητα όπως το φαινόμενο του echo chamber. Δηλαδή την αντήχηση των δικών μας απόψεών, η οποία δυσκολεύει την επαφή μας με την άλλη άποψη και ως εκ τούτου την κατανόηση της και πολύ περισσότερο την αποδοχής και την δυνατότητα σύνθεσης.

Και σε αυτό προσθέστε και εκθετικά χειρότερη Τεχνητή Νοημοσύνη, η οποία έχει κάνει πλέον την meta-αλήθεια μια πραγματικότητα. Δηλαδή κάνει εντελώς δυσδιάκριτη την γραμμή που διαχωρίζει την αλήθεια από το ψέμα ( fake και deep fake news). Μια θολή και διαστρεβλωμένη πραγματικότητα η οποία αποτελεί ιδανικό περιβάλλον ανάπτυξης και των αντιδημοκρατικών αντιλήψεων.

Και το μέλλον παρουσιάζεται ζοφερότερο, διότι με την εμπλοκή στο πολιτικό γίγνεσθαι ανθρώπων που ελέγχουν το αλγοριθμικό περιβάλλον των πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης, η τοξικότητα των θα αποτελέσει πλέον την γενεσιουργό αιτία μιας νέας δυσκυβερνησίας στα δημοκρατικά περιβάλλοντα του Δυτικού Κόσμου.

Και προσέξτε, αυτό το αλγοριθμικό περιβάλλον ρυθμίζεται και λειτουργεί με τρόπους που κανείς μας δεν μπορεί να ελέγξει. Και θα συνεχίσει να το κάνει, δείχνοντάς μας επί της ουσίας ότι αυτό θέλει.

Και το επικινδυνότερο, τα social media στην βάση τους λειτουργούν με έναν πολύ απλό τρόπο: εργαλειοποιούν τον ατομικό ναρκισσισμό, προκειμένου να ελέγξουν τις μάζες.

Και επίσης προσέξτε αυτό που ο ο καλλιτέχνης Ρίτσαρντ Σέρα είχε πει το 1973, πολύ πριν από τα social: “Αν κάτι προσφέρεται δωρεάν, το προϊόν είσαι εσύ”. (1)

Και όπως επισημαίνει ο David Runciman, “η Δημοκρατία μπορεί να αποτύχει παραμένοντας τυπικά άθικτη”.

Και για αυτό η έγκαιρη αντιμετώπιση των παραγόντων που οδηγούν στην δυσκυβερνησία είναι κρίσιμη.

Και προς τούτο, πρέπει να οργανωθεί μια παγκόσμια καμπάνια συνεχούς επισήμανσης της ανωτέρω κατάστασης, ευρηματική ακόμη και διαδραστική, συνεχώς ανανεούμενη, που θα ξεκινά από το σχολείο και θα απλώνεται παντού.

Και εμείς μέσα σε όλη αυτήν την αποσταθεροποιητική δίνη, όπως είπε και ο πρωθυπουργός στο Υπουργικό Συμβούλιο της 10/1, “ πρέπει να διατηρήσουμε αυτό που έχουμε κατακτήσει με κόπο: την σταθερότητά μας”.

Σημείωση 1: Εnshitification: Νεολογισμός (2022) που ανήκει στον δημοσιογράφο και ακτιβιστή Κόρι Ντοκτορόου.

Και με λίγα λόγια, η διαδικασία κατά την οποία μια ψηφιακή πλατφόρμα ή υπηρεσία, που αρχικά προσφέρει αξία στους χρήστες, σταδιακά γίνεται λιγότερο χρήσιμη ή ελκυστική καθώς προτεραιότητα δίνεται στα κέρδη της εταιρείας που τη διαχειρίζεται και των αφεντικών της ( Πηγή: Protagon.gr )

Και πολλοί με θετική σκέψη θα αναρωτηθούν: “Μα καλό δεν είναι αυτό;

Και η απάντηση είναι ότι το πρόβλημα εντοπίζεται στηω εξάρτηση που δημιουργούν αυτές. Και την λιγότερο χρήσιμη ή ελκυστική πλατφόρμα, θα έρθει να την αντικαταστήσει κάποια νέα και ούτω καθεξής...

Ατάκτως ειρημένα για τον Μασκ…

Και στην προηγούμενη ανάρτηση είχα επαναλάβει ότι την Υδροχοϊκή εποχή  ο αντίκτυπος του καπιταλισμού αποκτά και κοινωνική διάσταση.

Και η έννοια του “κέρδους” πλέον, δεν θα περιλαμβάνει μόνο την συσσώρευση πλούτου, αλλά κυρίως θα εστιάζεται στην συσσώρευση κάθε μορφής εξουσίας.

Και εγεννήθη ο πολιτικός καπιταλισμός. Και σήμερα, ολοφάνερα μας παρουσιάζεται στην πιο επικίνδυνη μορφή του, δηλαδή την προκλητική συνεργασία της οικονομικής ελίτ με την πολιτική προς το συμφέρον αμφοτέρων.

Και η εξαγορά του Twitter, του νυν X, από τον Έλον Μασκ, αν και με οικονομικούς όρους αποτελεί μια επιχειρηματική αποτυχία, αναδεικνύεται σε μια πλατφόρμα πολιτικής επιρροής με χαρακτηριστικά “κίνηματος” με τεράστιο αντίκτυπο.

Και σήμερα η σχέση του Μασκ με τον Ντόναλντ Τραμπ και η συμμετοχή του στη νέα διοίκηση ως επικεφαλής του “τμήματος κυβερνητικής αποδοτικότητας” υπογραμμίζουν την πολιτική του επιρροή.

Και τελικά, ο Μασκ όχι μόνο δεν κατέστρεψε αυτό που τώρα λέγεται X, αλλά το χρησιμοποιεί αποτελεσματικά για προσωπικές πολιτικές τοποθετήσεις επί παντός επιστητού.

Και η επιδραστικότητά του, δεν οφείλεται μόνο στο ότι διαθέτει πια ιδιόκτητο κανάλι, αλλά και στο ότι, παρά τις πολλές προπαγανδιστικές ανοησίες του, είναι η μόνη φωνή που ακούγεται δυνατά.

Και αυτό, διότι ενώ οι ευρισκόμενοι στην “σωστή πλευρά της Ιστορίας” κοιμούνταν έως λίαν προσφάτως τον ύπνον του δικαίου, ο Μασκ προσάρμοζε την Ιστορία στα μέτρα του.

*Και είναι η πλατφόρμα, που πλέον μονοπωλεί την πολιτική ατζέντα της ακραίας δεξιάς, διαμορφώνει την επικαιρότητα και επηρεάζει κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις διεθνώς.

Και το X έχει μετατραπεί σε εργαλείο για την προώθηση θέσεων της, που διαχρονικώς συνδυάζουν συνωμοσιολογία και πραγματικά γεγονότα.

Και έγραψε σε σχετική του ανάλυσή του ο Αλντο Κατσούλο της Corriere della Sera: “Είναι η μεγαλύτερη πολιτική επανάσταση του αιώνα, η πιο σημαντική μετά την κατάρρευση των ολοκληρωτισμών του 20ού αιώνα, του ναζισμού και του κομμουνισμού. Το ζήτημα είναι η νέα παγκόσμια (ακρο) Δεξιά, η οποία έχει ένα ιμπεριαλιστικό όραμα, αλλά ηγέτης της δεν είναι ένα κράτος, αλλά ένας άνθρωπος απίστευτα πλούσιος: ο Έλον Μασκ”.

Και μιλάμε για έναν ηγέτη στην σημερινή διαδικτυακή εποχή, που έχει διαμορφώσει τον αλγόριθμο του Χ , ώστε να ενισχύει τις δικές του δημοσιεύσεις, δηλαδή να ποδηγετεί την δημόσια συζήτηση. Και ως εκ τούτου οι ανακοινώσεις του λαμβάνουν την μορφή διαγγέλματος.

Και μπορεί ο Τράμπ να λέει ότι θέλει να θέσει υπό τον έλεγχό του τον Καναδά, τη Γροιλανδία, τον Παναμά, αλλά επί της ουσίας θέλει να ηγηθεί ενός παγκόσμιου αναθεωρητικού κινήματος. Έλα όμως που υπάρχει ο Μασκ και ως εκ τούτου η θέση είναι πιασμένη.

Και ο Μασκ, εκτός του ότι είναι και κατά πολλά χρόνια νεότερος και κατά πολλά δισεκατομμύρια πλουσιότερος , δεν χρειάζεται και να εισβάλει σε άλλες χώρες. Απλά βρίσκει τον δικό του άνθρωπο σε καθεμία από αυτές (ήδη ο 30χρονος Αντρέα Στρόπα, χαρακτηρίζεται από τα ιταλικά ΜΜΕ ως ο προσωπικός πρεσβευτής του Μασκ στην Ιταλία).

Και άντε να δεχθούμε ότι ο Τραμπ θα είναι αυτοκράτορας για 4 χρόνια, η αυτοκρατορία του Μασκ μόλις άρχισε και θα διαρκέσει πολύ περισσότερο.

Και αυτό χωρίς να αποκλείεται και μια σύγκρουση μεταξύ τους ,που δυνητικώς επιταχύνει τα τεκταινόμενα.

Και προσέξτε, το γράμμα “Χ”, αντιστοιχεί σε έναν κωδικό όρο που χρησιμοποιεί ο Μάσκ για να περιγράψει την ιδέα του για μια ολοκληρωμένη εφαρμογή που θα ενσωματώνει δυνατότητα κοινωνικής δικτύωσης (έλεγχος), ανταλλαγής μηνυμάτων και υπηρεσιών πληρωμών.

Και σε αυτό προσθέστε και τα νευρωνικά τσιπ   που αναπτύσσει η εταιρεία του “Neuralink”.

Και προτρέπω τους ερμηνευτές της “Αποκάλυψης του Ιωάννου”, να ρίξουν μια ματιά και προς τα ανωτέρω, σχετικά με το “666”, τον “Αντίχριστο” και το “Χάραγμα του Θηρίου”.

Και επίσης να συνεκτιμήσουν και την μεγάλη φωτιά στην Καλιφόρνια, η οποία ξεκίνησε από ένα μπαλκόνι στο Μαλιμπού και επεκτάθηκε σε μια περιοχή όπου κατοικούν από επικριτές έως ορκισμένοι εχθροί του Τραμπισμού.

Και για να διασκεδάσει κάθε αμφιβολία περί των μελλουμένων, ο Μασκ δια του Χ, ευθέως στόχευσε τον πρωθυπουργό της Βρετανίας Κιρ Στάρμερ  και εμμέσως τον απερχόμενο καγκελάριο της Γερμανίας Όλαφ Σολτς

Και για για τους πιο επιφυλακτικούς, είπε να στείλει και ένα άρθρο-παρέμβαση στην εφημερίδα Welt am Sonntag, υπέρ του ακροδεξιού κόμματος AfD και μάλιστα ενόψει των εκλογών της 23ης Φεβρουαρίου.

Και το μόνο παρήγορο είναι ότι υπήρξαν αντιδράσεις από όλο το πολιτικό φάσμα στην Γερμανία πλην φυσικά του AfD, που είχε ως αποτέλεσμα και την παραίτηση της αρχισυντάκτριας της εφημερίδας.

Παράλληλα ενισχύει ακροδεξιούς ηγέτες όπως η Τζόρτζια Μελόνι στην Ιταλία και γενικώς χρησιμοποιεί την πλατφόρμα του, για να ενισχύσει την παγκόσμια ακραία δεξιά ατζέντα.

Και καθώς ο Ελον Μασκ επιλέγει “εκλεκτούς” από την Ακροδεξιά στην Ευρώπη, εγχωρίως τα υποψήφια τσιράκια του Μασκ δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους.

Και αναφέρομαι στην Λατινοπούλου (που μίλησε με την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ), τον Βελόπουλο (που ζητεί ομιλία Μασκ στην Βουλή) και εσχάτως τον Καμμένο που λέει “ερχόμαστε...”. Οψόμεθα

Ένα καλάθι γεμάτο λεφτά…

Και φίλαθλο του, δεν με λες. Παρακολουθώ σπάνια, διότι δεν θέλω να βάλω στην ζωή μου έναν επιπλέον λόγο άγχους. Έλα μου όμως, που 2 ελληνικές ομάδες, Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός πέρυσι έλαβαν την 1η και 2η θέση αντιστοίχως στην Euroleague και εφέτος ο μεν Ολυμπιακός πετάει, ο δε Παναθηναϊκός κάπως χωλαίνει στην πορεία του.

Και για αυτό, είπα να αναφέρω ότι στις 15 Ιανουαρίου του 1892, ο Τζέιμς Νέισμιθ δημοσίευσε τους 13 κανόνες ενός νέου παιχνιδιού που είχε μόλις επινοήσει, του μπάσκετ.

Και ήταν η “Διακήρυξη” για ένα παιχνίδι το οποίο έμελλε να εξελιχθεί σε ένα από τα πλέον διαδεδομένα και “εμπορικά” σπορ του πλανήτη.

Και μιλάμε για μια βιομηχανία δισεκατομμυρίων.

 

Ο σουρεαλισμός στην οθόνη…

Και αναφέρομαι στον Αμερικανό σκηνοθέτη Ντέιβιντ Κιθ Λιντς, ο οποίος απεβίωσε στις 16 Ιανουαρίου, σε ηλικία 78 ετών.

Και μιλάμε για μια πολυσχιδή καλλιτεχνική φυσιογνωμία, διότι εκτός του ότι ήταν ο σκηνοθέτης του σουρεαλιστικά “περίεργου”, του ονειρικού και του εφιαλτικού, αν όχι του διαταραγμένου, πολύ προτού αυτό γίνει της μόδας (περίπτωση, Γιώργου Λάνθιμου), ήταν επίσης και σεναριογράφος, ηθοποιός, μουσικός, συγγραφέας παραγωγός και ένας παραγωγικός ζωγράφος .

Και την είδηση του θανάτου του, γνωστοποίησε η οικογένειά του με μια ανακοίνωση αντάξια της ιδιοσυγκρασίας του.

Και έγραψαν: “Υπάρχει μια μεγάλη τρύπα στον κόσμο τώρα που δεν είναι μαζί μας. Αλλά όπως έλεγε, “να κοιτάς το ντόνατ και όχι την τρύπα”.

Και για το ιστορείν, ο Ντέιβιντ Λιντς ήταν 3 φορές υποψήφιος για Όσκαρ καλύτερης Σκηνοθεσίας (για τα “Blue Velvet”, “The Elephant Man” και το “Mulholland Drive”, ενώ το 2019 έλαβε τιμητικό Όσκαρ για την προσφορά του στην Έβδομη Τέχνη. Και ενώ ήδη είχε λάβει το 1990 τον Χρυσό Φοίνικα για το “Wild at Heart”.

Και όσοι θα ήθελαν να πάρουν μια τελευταία γεύση από το έργο του, ας δουν την κωμωδία δράσης “Bullet Train”, 2022, ΗΠΑ, Ιαπωνία.

ΗΠΑ 20 Ιανουαρίου 2025: Η ορκωμοσία του 47ου Πρόεδρου

Και ο Ντόναλντ Τραμπ, ορκίστηκε για την 2η θητεία του ως πρόεδρος των ΗΠΑ στις 20 Ιανουαρίου και ώρα Ελλάδος 19:00 στην Ουάσινγκτον, σηματοδοτώντας την πολιτική επιστροφή του μετά την εκλογική νίκη του επί της Κάμαλα Χάρις τον περασμένο Νοέμβριο.

Και είναι ο 1ος καταδικασμένος πρόεδρος.

Και καταδικάστηκε για την υπόθεση της Στόρμι Ντάνιελς, “καταδίκη συμβολική μετά την ‘αθωωτική’ παρέμβαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου”, όπως είπε ο δικαστής Χουάν Μέρτσαν (εδώ το πορνό έγραψε ιστορία).

Και η ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ συμπίπτει φέτος με Εθνική Εορτή, αυτήν της Ημέρας του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, γεγονός που έχει να συμβεί από το 1997 (ο 2ος όρκος του Μπίλ Κλιντον).

Και το “Έχω ένα όνειρο” της δημόσιας ομιλίας του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, στην διαδήλωση για την Εργασία και την Ελευθερία της 28ης Αυγούστου 1963 στην Ουάσιγκτον, έγινε το σύνθημα “ΜΑGA” (Μake America Great Again). Σύνθημα που χρησιμοποίησε ο Ντόναλντ Τραμπ στην προεκλογική του εκστρατεία και εξελίχθηκε σε ποπ φαινόμενο.

Και ψύχος επικράτησε στην Ουάσιγκτον και ως εκ τούτου, η ομιλία της ορκωμοσίας, όπως και οι προσευχές και άλλες ομιλίες, εκφωνήθηκαν στην Ροτόντα του Καπιτωλίου. Ένα γεγονός  που είχε συμβεί από το 1985, επίσης λόγω του πολύ κρύου καιρού (ορκωμοσία Ρόναλντ Ρίγκαν). Στον ίδιο χώρο παρευρέθηκαν και οι προσκεκλημένοι και αξιωματούχοι στην τελετή.

Και οι οι σημαίες στο Καπιτώλιο και τα γύρω ομοσπονδιακά κτίρια κυμάτιζαν μεσίστιες κατά την επιστροφή του Τραμπ στην εξουσία (συγκυριακά μεσίστιες, λόγω πένθους 30 ημερών για τον Τζίμι Κάρτερ, του πρώην προέδρου που είχε αποβιώσει στις 29/12/24).

Και αμέσως μετά την ορκωμοσία του με διατάγματά του απομάκρυνε τις ΗΠΑ από τον ΠΟΥ και την Συμφωνία των Παρισίων για το κλίμα (2016).

Και μιλάμε για μια τελετή τιμή στο έργο του Ντέιβιντ Λιντς, στο οποίο παρουσιάζεται “το διπολικό του όραμα για μια Αμερική ανάμεσα στην Κόλαση και στον Παράδεισο”.

Και είναι σαν στην τελετή να συνεργάστηκε το Σύμπαν, μπερδεύοντας την πραγματικότητα με την μεταφυσική... 

Και το άλλο πρόσωπο του “Ιανού”, αυτό του επιχειρηματία Τραμπ ,είχε κάνει λίγες ημέρες πριν την ορκωμοσία του, εκκωφαντικά την εμφάνισή του.

Και αναφέρομαι το δικό του memecoin, $Trump, που κυκλοφόρησε στις 17/1.

Και σε ένα μήνυμα που δημοσιεύτηκε στην πλατφόρμα του Truth Social και στο X, ο Τραμπ αποκάλυψε την λογική του λεγόμενου memecoin, “το οποίο έχει σχεδιαστεί για να αξιοποιεί την δημοτικότητα μιας συγκεκριμένης προσωπικότητας, κίνησης ή viral τάσης στο Διαδίκτυο” (στην λογική των παλαιών αναμνηστικών νομισμάτων, όχημα τρελής κονόμας την σημερινή διαδικτυακή εποχή, αντίστοιχο εξεδόθη και για την Μελάνια).

Και μέσα σε λίγες ώρες η τιμή του εκτοξεύθηκε πάνω από 490%, με αποτέλεσμα η κεφαλαιοποίησή του να ανέλθει στα 8 δισεκατομμύρια δολάρια, τοποθετώντας το στα 30 κορυφαία κρυπτονομίσματα (από μερικά σεντς, έφτασε στα 14 δολάρια και πολλοί επενδυτές πλούτισαν).

* Και ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης επισημαίνει σχετικά: “Πρόκειται για μια επιστροφή στον πρωτόλειο αμερικανικό καπιταλισμό των χρυσοθήρων” ( νέος χρυσός, ο ψηφιακός).

Και ο επίλογος: Ο Τζο Μπάιντεν, μία ημέρα πριν από την ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμ κατά την διάρκεια της επίσκεψής του στην καρδιά της κοινότητας των μαύρων της Νότιας Καρολίνας, κάλεσε τους Αμερικανούς να διατηρήσουν την πίστη τους και την ελπίδα,. Εκεί επέλεξε να περάσει την τελευταία του ημέρα στην προεδρία, τιμώντας τον ήρωα των πολιτικών δικαιωμάτων Μάρτιν Λούθερ Κινγκ που δολοφονήθηκε στις 4 Απριλίου 1968.

Και πάντα να ενθυμείστε ότι το κάθε “Ύβρις” ενεργοποιεί την “Νέμεση”.

Και “Ύβρις” επιτελεσθεί με τις υπερβολές του άκρατου “δικαιωματισμού” και τις αυταρχικές υπερβολές της “Woke” κουλτούρας, η ο οποία έλαβε εκρηκτικές διαστάσεις μετά το 2013 με το κίνημα “BLM / Black Lives Matter”. (1)

Και αναφερόμαστε σε μια κουλτούρα που αναγνωρίζει 17 κοινωνικά φύλα, επιτρέπει την διαδικασία φύλο-μετάβασης από τα 8 έτη, στέλνει στην πυρά έργα κλασσικής λογοτεχνίας και κινηματογραφίας ως σεξιστικά και ρατσιστικά, περιορίζει δραστικά τα όρια του χιούμορ κλπ. Σε αυτά προσθέστε και την ενθάρρυνση ανθρωπομορφικών σχέσεων με τα ζώα κάτι διαφορετικό από την φιλοζωία.

Και η “Νέμεσης” σήμερα έφερε στο προσκήνιο τον Τραμπ, σφοδρό πολέμιο της “Woke” κουλτούρας εν τη πράξη (καταργεί τα προγράμματα συμπερίληψης, ισότητας και διαφορετικότητας και απολύει τους υπάλληλους στο δημόσιο που συμμετέχουν σε αυτά). Αντιλαβού;

Και το διαχρονικό ερώτημα, πάντα επικαιροποιημένο, είναι “Πώς νικιέται η βλακεία;” Η βλακεία μάλιστα που γίνεται εξουσία. Διότι αυτό που πολλαπλασιάζεται σαν καρκινική μετάσταση στα κοινωνικά δίκτυα, αυτό που εκκινεί είτε από εγχώρια είτε από ρωσικά “τρολ”, είτε από “ψεκασμένους” κάθε είδους, εξακτινώνεται παντού και όσο να καταρριφθεί η πραγματολογική του υπόσταση, δυνητικώς δημιουργεί καταστροφή.

Και εμείς το ζήσαμε. Ήταν 27/1/2015, όταν ξεκίνησε ο εφιάλτης με την Παραφύση (σχηματισμός κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ).

Και πάλι οψόμεθα...

Και για το τέλος στίχοι από το ποίημα “Πρέβεζα” του Καρυωτάκη: “Αν τουλάχιστον μέσα στους ανθρώπους αυτούς ένας επέθαινε από αηδία… Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία”.

Σημείωση 1: Και στην χώρα μας, επί της ουσίας, η “Woke” κουλτούρα δεν κατόρθωσε να διεισδύσει. Σε αυτό συνέβαλε και το σχετικό βιοτριλικό χιούμορ που κυκλοφορεί.

Και θαυμάστε. Ο Μάνος Βουλαρίνος στην εκπομπή του “Ό,τι να ΄ναι” (skairadio), αναφέρθηκε σε μια είδηση, όπου μια μεγάλη αμερικανική εταιρεία μετά την εκλογική νίκη του Τραμπ, τόλμησε και απέσυρε από τις ανδρικές τουαλέτες τις σερβιέτες και τα ταμπόν. Και ο Βουλαρίνος μεταξύ άλλων σχολίων, είπε και το κορυφαίο: “Εδώ μιλάμε για καραμπινάτη περίπτωση εργασιακού Μεσαίωνα...” (σας το μεταφέρω όπως το θυμάμαι).

Ο γόρδιος δεσμός...

Και στις 14 Ιανουαρίου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε τηλεδιάσκεψη με μαθητές του Πρότυπου Επαγγελματικού Λυκείου Περάματος, σε συνέχεια της επίσκεψής του στο σχολείο τον Δεκέμβριο του 2023, και είχε την ευκαιρία να απαντήσει σε ερωτήσεις για τη σχολική εφημερίδα τους.

Και ερωτηθείς αν έχει κάποιο μότο, ο πρωθυπουργός απάντησε ότι στο γραφείο του έχει σταθερά ένα “ταμπελάκι”, που πήρε από το γραφείο του πατέρα του, όπου αναγράφεται: “Οι γόρδιοι δεσμοί δεν λύνονται, κόβονται”.

Και συνέχισε: “Υπάρχουν φορές όπου πρέπει να κάνεις πραγματικές υπερβάσεις, οπότε το έχω στο γραφείο μου να μου θυμίζει ότι πρέπει ενίοτε να διαλέγουμε την πιο τολμηρή, την πιο προχωρημένη λύση, έστω και αν αυτό μπορεί να σημαίνει αναταραχή ή να προκαλεί κάποιο πρόσκαιρο πολιτικό κόστος”.

Και ο πρωθυπουργός βρέθηκε τελευταίως μπροστά σε έναν γόρδιο δεσμό που έφερε το όνομα: “Επιλογή Προέδρου Δημοκρατίας”.

Και η επιλογή της Σακελλαροπούλου για 2η θητεία, δεν παρουσιάζονταν συμβατή με το υπό διαμόρφωση παγκόσμιο πολιτικό γίγνεσθαι.

Και ασχέτως με το ότι γράφονταν και λέγονταν, η επιλογή του γεροβούβαλου αριβίστα πολιτικού Ευάγγελου Βενιζέλου θα ήταν αδιανόητη για την αισθητική του Μητσοτάκη.

Και η Άννα Διαμαντοπούλου σίγουρα τον απασχόλησε σοβαρά. Έλα όμως που οι υπό διαμόρφωση συνθήκες, δυνητικώς καθοριζόμενες από το δίδυμο Μασκ-Τραμπ, δεν το επιτρέπουν.

Και στις 20/1 ευθαρσώς ο Μητσοτάκης, πρότεινε τον πρόεδρο της Βουλής Κωνσταντίνο Τασούλα τον 3ο Πολιτειακό παράγοντα για την θέση του Προέδρου. Έναν έμπειρο πολιτικό, ο οποίος συναινετικά εξελέγξει 3 φορές ως πρόεδρος της Βουλής και συναινετικά λειτούργησε κατά τις θητείες του.

Και η ουρίτσα με σημασία: Πρότεινε ως νέο πρόεδρο της Βουλής τον Νικήτα Κακλαμάνη ο οποίος και εξελέγη ως ο 14ος πρόεδρος της Βουλής της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας με 247/297 ψήφους (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΛΎΣΗ, ΣΠΑΡΤΙΆΤΕΣ και 18 ανεξάρτητοι) στις 22/1.

Και ο γόρδιος δεσμός εκόπει…

Και μερικές γελοιογραφίες…

Σαν επιδόρπιο

Πρώτα οι ωραίες γυναίκες…

Και τα μεγαλύτερα αστέρια του Χόλιγουντ παραβρέθηκαν στην 82η ετήσια απονομή των Χρυσών Σφαιρών 2025, το βράδυ της Κυριακής 5/1 στο Beverly Hilton στο Λος Άντζελες

Και η 28χρονη Zendaya πρωτοστάτησε στις καλοντυμένες της βραδιάς με ένα bronze στράπλες φόρεμα, μια ογκώδη ουρά και διαμάντια, αποπνέοντας παλιά γοητεία Χόλιγουντ.

Η Zendaya με Louis Vuitton

Και τα “καλλιτεχνικά κεφάλαια” του Χολιγούντ, οι ωραίες του χθες, παρουσιάστηκαν παραδομένες στα χέρια του “πανδαμάτορα χρόνου”.

Και το Χόλιγουντ “αναγκάστηκε” να βάλει κάτω από τον προβολέα την σεξουαλικότητα και τον ψυχισμό των γυναικών μεγαλύτερης ηλικίας, των “μποτοξαρισμένων φουλ” (“Babygirl”, 2024, ΗΠΑ, Ολλανδία, της Χαλίνα Ρέιν, με την Νικόλ Κίντμαν).

Και εκεί που η επιστήμη της “αναπαλαίωσης” (μύθευμα η “ανανέωση”), αντιστάθηκε σθεναρά στον χρόνο είναι στην επανακάμπτουσα καλλιτεχνικά Ντέμι Μουρ (βραβείο της καλύτερης ηθοποιού σε κωμική ή μουσική ταινία, για την ερμηνεία της στην ταινία “Το Ελιξίριο της Νιότης / The Substance” της  Κοραλί Φαρζά).

Η Demi Moore με Armani Prive΄

Seedrinker