Επετειακό 3

 

Αυτοπεποίθηση είναι αυτό που έχεις,

όταν δεν έχεις καταλάβει ακόμη το πρόβλημα.

Και αναφέρομαι στην μαύρη επέτειο της 7ης Οκτωβρίου 2023, την απαρχή του δράματος που ζούμε στην Παλαιστίνη και το Λίβανο και γενικότερα στην Μέση Ανατολή.

Και στις 7/10/2023, γύρω στις 06:30 τοπική ώρα και ώρα Ελλάδος η Χαμάς ανακοίνωσε την έναρξη της επιχείρησης εναντίον του Ισραήλ που αποκάλεσε “κατακλυσμός στο αλ-Ακσά”.

Και η επίθεση αυτή της Χαμάς στοίχισε τη ζωή σε 1.189 ανθρώπους, σύμφωνα με νέα καταμέτρηση. Και οι τρομοκράτες της Χαμάς κατά την υποχώρησή τους πήραν 252 αιχμαλώτους. Σύμφωνα με τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις από αυτούς, 121 παραμένουν στη Λωρίδα της Γάζας ενώ 37 εξ αυτών είναι νεκροί. Και αυτήν την ημέρα πένθους, όχι μόνο για το Ισραήλ αλλά για τον ελεύθερο κόσμο, θα περιμέναμε κάποιο φόρο τιμής απέναντι στα θύματα της σφαγής από την πολιτική εκπροσώπηση της δημοκρατίας μας. Μόνον η κυβέρνηση. Οι υπόλοιποι τήρησαν αιδήμονα σιωπή. Ωσάν να μην συνέβη.Και θα μου πείτε, εκείνη την ημερομηνία αυτοί είχαν σοβαρά ζητήματα, παγκοσμίου εμβέλειας, όπως το δίλημμα Ανδρουλάκης ή Δούκας στο ΠΑΣΟΚ και το Κασσελάκειο στον ΣΥΡΙΖΑ. Τι να την κάνεις τη Μέση Ανατολή όταν έχεις να αντιμετωπίσεις τέτοιες γιγαντομαχίες;

Και θα λέγαμε ότι δικαιώνεται αυτό που είπε ένας ανώτερος αξιωματούχος της Χαμάς στους Times: “Έχουμε επιτύχει ήδη μια στρατηγική νίκη”, το Ισραήλ “είναι απομονωμένο στην κοινή γνώμη σε όλο τον κόσμο”. Το ίδιο μήνυμα επαναλήφθηκε στην επέτειο της 7ης Οκτωβρίου από τον Καλέντ Μεσάαλ, πρώην ηγέτη της Χαμάς, ο οποίος επέμεινε ότι τα κέρδη του Ισραήλ στο πεδίο της μάχης ήταν απλώς “τακτικά”, ενώ η Χαμάς είχε σημειώσει μια “στρατηγική νίκη”.

Και γενικότερα θα έλεγα ότι η Αριστερά στην Δύση, γίνεται μέρος μιας συμμαχίας που είναι ταυτισμένη με την θρησκοληψία με το μίσος, με την καταστροφή, με τον όλεθρο και με την υποταγή όλου του κόσμου στο θεοκρατικό Ισλάμ. Μιας συμμαχίας που για να επιτύχει τους στόχους της, πρέπει να “βγάλει από τη μέση” το Ισραήλ.

Και η Αριστερά στην Δύση και με ιδιαίτερο ζήλο η Ευρωπαϊκή, δεν κραδαίνει πια στο χέρι της το κόκκινο βιβλιαράκι του Μάο. Δεν φοράει μπλουζάκια με τον Τσε. Κρατάει όμως σφιχτά στον κόρφο της, το πράσινο βιβλίο της Χαμάς.

Δεν είναι δυνατόν η τυφλή ιδεοληψία, να μην επιτρέπει στην Αριστερά να αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα. Όπως έχει γραφεί κατά κόρον στα ψηφιακά μέσα κοινωνικής δικτύωσης των ΗΠΑ, “όταν η Αριστερά υποστηρίζει την Παγκόσμια Ιντιφάντα, είναι σαν τα κοτόπουλα να υποστηρίζουν το Kentucky Fried Chicken”.

Και ο Καρλ Πόπερ έλεγε ότι υπήρξε μια φυλή στην Ινδία η οποία πίστευε ότι ο τίγρης είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Απλώς δεν την γνωρίζουμε διότι την έφαγαν οι τίγρεις.

Και λόγου του ότι στην Δημοκρατική Δύση όλες οι απόψεις επιτρέπονται, όπως και η δημόσια έκφρασή τους είναι εκ των ων ουκ άνευ, όταν αυτές εκφρασθούν να υπόκεινται στη βάσανο της πραγματικότητας, η μόνη που μπορεί να κρίνει την αξία τους.

Και γενικότερα θα έλεγα ότι η Αριστερά στην Δύση, παρουσιάζεται να μην αντιλαμβάνεται ότι αυτήν την στιγμή το Ισραήλ αμύνεται για λογαριασμό του δυτικού κόσμου, απέναντι σε μια κοινότητα φανατικών της Ασίας.

Και σας πάω πολύ πίσω. Στους “Πέρσες” (472 πΧ,) την μοναδική τραγωδία με ιστορικό και όχι μυθολογικό θέμα που έφτασε από τους αρχαίους χρόνους στα χέρια μας, ο Αισχύλος βάζει μιαν γυναίκα Ασιάτισσα, την μάνα του βασιλιά Ξέρξη Α΄ Άτοσα (550-475 πΧ.) να πει το όνειρό της. Και εκεί ακούγεται 1η φορά, ότι Ευρώπη και Ασία είναι 2 κόσμοι διαφορετικοί που συγκρούονται μεταξύ τους.

Και τα 2 κυρία χαρακτηριστικά / νοοτροπίες που διαφοροποιούν αυτούς τους 2 κόσμους, είναι η επικυριαρχία του φανατισμού και η έλλειψη ατομικότητας / αυτοπροσδιορσμού που επικρατεί στην Ασία. Ένας καταστροφικός συνδυασμός που ευνοεί την εγκαθίδρυση αυταρχικών, τυραννικών καθεστώτων.

Και αμφιδρόμως τα τυραννικά καθεστώτα δεν υπολογίζουν ούτε την επιθυμία ούτε την ζωή των υπηκόων τους.

Και εδώ και μήνες η Χαμάς τους χρησιμοποιεί ως ανθρώπινη ασπίδα που παράγει προπαγανδιστική υπεραξία στις ευαίσθητες ψυχές των δυτικών κοινωνιών. Αυτές που φωνασκούν για γενοκτονία των Παλαιστινίων, ενώ σιωπούν για τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και τους 10 εκατομμύρια ξεριζωμένους στο Σουδάν. Την χειρότερη ανθρωπιστική κρίση εδώ και δεκαετίες κατά τους “Γιατρούς χωρίς σύνορα”.

Και η διαφοροποίηση έγκειται στο ότι για την σφαγή στο Σουδάν υπεύθυνες είναι αραβικές μιλίτσιες, ενώ στον πόλεμο της Γάζας ευθύνονται λευκοί δυτικοί άνδρες, και μάλιστα Εβραίοι.

Και η εν ψυχρώ δολοφονία των 6 ομήρων από την Χαμάς (1/9), τους άφησε αδιάφορους ενώ θα έπρεπε να τους θυμίσει πως ο εφιάλτης ξεκίνησε από μια τρομοκρατική επιδρομή στην επικράτεια του Ισραήλ και την αρπαγή ομήρων.

Και θα εστιάσω στον φανατισμό.

Και το αποκαλυπτικό είναι ότι η λέξη “φανατισμός” προέρχεται από την λατινική λέξη fanum που σημαίνει αφιερωμένος τόπος. Και δηλώνει τις ψευδαισθήσεις όσων θεωρούν πως εμπνέονται από την θεότητα.

Και ως εκ τούτου, φανατισμός είναι η προσήλωση σε μια θρησκευτική πίστη η οποία όχι μόνον δεν αναγνωρίζει καμιάν άλλη αλήθεια εκτός από τη δική της, αλλά επιδιώκει και την καθολική της επικράτηση δια μέσων.

Και τέτοια χαρακτηριστικά στην εποχή μας παρουσιάζεται να έχει ο Ισλαμισμός στην φονταμενταλιστική / θεμελιωτική του εκδοχή του.

Και η Δύση δεν έμεινε αλώβητη από τον φανατισμό. Ο “δούρειος ίππος” τον 20 αι. ήταν η κομμουνιστική ιδεολογία που παρουσιάζεται να έχει χαρακτηριστικά θρησκευτικής πίστης. Αυτήν που ο Νίκος Μπελογιάννης ο υιός, χαρακτηρίζει ως την 4η μονοθεϊστική θρησκεία.

Και επικαιροποιειώντας, ο φανατισμός δεν είναι η ισχυρή, έστω και πείσμων, υπεράσπιση απόψεων ή ιδεών. Φανατισμός είναι η προσήλωση σε μια άποψη, ιδέα ή πίστη, θρησκευτική ή πολιτική. Στην διασπειρόμενη δε εκδοχή της, σήμερα λέμε φανατικός Πασόκος, φανατικός Παοκτζής, φανατικός της ταχύτητας ή φανατικός χορτοφάγος κλπ.

Και προσήλωση σημαίνει “καρφωμένος κάπου” (η λέξη είναι σύνθετη από την πρόθεση “προς” και “ήλος”, που στα αρχαία ελληνικά σημαίνει το καρφί).

Και ως εκ τούτων δεν είναι παράξενο που ο Τράμπ (26/10), ανέφερε ότι έχει εξασφαλίσει την υποστήριξη Μουσουλμάνων και Μορμόνων.

Και εστίασα στον φανατισμό, διότι ο φανατισμός είναι ο βασικός αντίπαλος του πολιτισμού μας. Είτε προέρχεται από το Ισλάμ, είτε από τους υποστηρικτές του από τον δυτικό κόσμο, ακόμα και από τους λαϊκιστές αντιπάλους του, που δεν είναι ούτε λίγοι, ούτε αμελητέοι.

Και η αυτοβλακεία, αποδεδειγμένα, συντροφεύει τους κάθε είδους φανατικούς στην Δύση.

Και για του λόγου το αληθές, μια τελευταία εγχώρια τρανή απόδειξη.

Και οι οπαδοί του Ολυμπιακού Πειραιώς, κάπου άκουσαν ότι συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από την παράνομη Τουρκική κατοχή του 38% της Κύπρου και είπαν να σηκώσουν πανό στήριξης για την Κύπρο στον αγώνα μπάσκετ με τον Παναθηναϊκό στο ΣΕΦ, όμως τους ξέφυγε το “εφέτος” (27/10).

Και συνυπολογίστε, πως προπονητής του Παναθηναϊκού είναι ο Τούρκος Χαλίλ Έργκιν Άταμαν.

Και ως αυτόβλακες έγραψαν στο “50 χρόνια κατοχή, η Κύπρος είναι ελληνική. 1924-1974 Δεν ξεχνώ”. Αλληλούια…

.

Σημείωση: Και στην ανάρτηση μετά την τρομοκρατική επίθεση της 7/10/23, είχα αναφέρει ότι θα μπορούσε να είχε βρεθεί λύση στο Παλαιστινιακό, εάν οι Άραβες συμβιβάζονταν με την ιδέα της ύπαρξης του Ισραήλ, παραθέτοντας τις προσπάθειες επίλυσης.

Και τώρα παραθέτω σχετική άποψη αναγνώστη σε άρθρο του Τάκη Θεοδωρόπουλου: “Το Ισραήλ μέχρι σήμερα έκανε το παν για να συζήσει με τους Άραβες της Παλαιστίνης (Ιουδαίας προτού οι Ρωμαίοι να αλλάξουν το όνομα αυτής της γης). Από την αποδοχή της αποφάσεως του ΟΗΕ το 1947 για δύο κράτη (που όλοι οι Άραβες απέρριψαν) μέχρι τη συμφωνία του Όσλο (που οι Άραβες της Παλαιστίνης δεν τήρησαν), μέχρι τη σύσκεψη του Καμπ Ντέιβιντ (που ο Αραφάτ δεν συμφώνησε), μέχρι τις συνομιλίες του Εχούντ Ολμέρτ με τον Αμπάς, που δεν αποδέχθηκε οι πρόσφυγες του 1947 να γυρίσουν στο αραβικό παλαιστινιακό κράτος αλλά στο Ισραήλ. Με άλλα λόγια, οι Άραβες της Παλαιστίνης δεν θέλουν ένα κράτος που να ζει δίπλα στο Ισραήλ, αλλά μόνο ένα αραβικό κράτος σε όλη τη χώρα χωρίς Εβραίους”.

Και το Παλαιστινιακό θυμίζει το Κυπριακό. Υπήρξαν ευκαιρίες λύσης ανεκμετάλλευτες και σήμερα φτάσαμε στο Κυπριακό η Τουρκία να απαιτεί την λύση των 2 κρατών.

Και αντιστοίχως στο Παλαιστινιακό, φτάσαμε αναλυτές να προτείνουν τον διαμερισμό της περιοχής στα όμορα κράτη (άλλωστε και οι Ρωμαίοι, Παλαιστίνη της Συρίας είχαν ονομάσει την Περιοχή).

Επίλογος

Οι γονείς, πρέπει να είναι τα μόνα κόκαλα,

όπου τα παιδιά ακονίζουν τα δόντια τους...

Σκιτσάροντας την επικαιρότητα…

ΤΕΧΤ

* “Ο ΣΥΡΙΖΑ καταδικάζει τη δολοφονία του Νασράλα. Επιστρέφουν στις ρίζες και στα αντίστοιχα ποσοστά…” (Πηγή: Protagon.gr).

* Επισήμανση: “Η Παλαιστίνη” δεν είναι εθνικός προσδιορισμός. Είναι γεωγραφική περιοχή στην οποία βρίσκεται και το Ισραήλ και μόνο όταν χρησιμοποιείται ως εθνικός προσδιορισμός ταυτίζεται με τους Παλαιστίνιους.

* Οι Εβραίοι εκδιώχτηκαν σε μεγάλο βαθμό από τους Ρωμαίους από την περιοχή τους την Ιουδαία, την οποία οι Ρωμαίοι μετονόμασαν σε Παλαιστίνη της Συρίας θέλοντας να σβήσουν ακόμη και το όνομα της ισραηλιτικής πατρίδας.

* ΣΥΡΙΖΑ: Η δικιά τους Γάζα και Νότιος Λίβανος μαζί…

* ΝΔ: Οι τέως πρόεδροι δεν πήγαν στην εκδήλωση για τα 50 χρόνια της. Και πως να πάνε; Ο ένας

έριξε κυβέρνηση ΝΔ και άλλος αφού επέτρεψε να καταστραφεί η Αθήνα από αναρχικούς, χρεοκόπησε και την χώρα.

* Λες, το Ισραήλ να καθυστερεί την επίθεση στο Ιράν, χάρη στον Μητσοτάκη, για να προλάβουν οι Έλληνες να φουλάρουν φθηνό πετρέλαιο θέρμανσης; (15/10, έναρξη διάθεσης πετρελαίου θέρμανσης).

* Ο Στέφανος είναι ο μόνος άνθρωπος που προσπαθεί να φέρει κόσμο στον ΣΥΡΙΖΑ και θέλουν να τον διαγράψουν (Πηγή: Protagon.gr).

* Για τους ηγέτες της Χαμάς η είδηση θα είναι αν βρίσκονται ακόμα εν ζωή (Πηγή: Protagon.gr).

* Βλέπεις στις δημοσκοπήσεις να προηγείται ο Τραμπ και αρχίζεις να χάνεις τις ελπίδες σου για την ανθρωπότητα (Πηγή: Protagon.gr ).

* Καμία ποινική ευθύνη για τους θανάτους από τις πλημμύρες στη Μάνδρα. Περασμένα ξεχασμένα, οι ζωντανοί με τους ζωντανούς κλπ (Πηγή: Protagon.gr)

Επί τον τύπον των ήλων...

Και υπάρχει μια έκφραση σχετική με τις ικανότητες: “Να δω τι ψάρια πιάνεις…”

Και τα ψάρια απομακρύνθηκαν. Το θέμα είναι όμως, ότι ένα βασικό μας πρόβλημα θα παραμείνει κρυμμένο κάτω από το χαλάκι, για άλλη μια φορά.

Και στην συγκεκριμένη περίπτωση, αφορά την τοπική αυτοδιοίκηση, στην οποία οι δυνάμεις της κεντροαριστεράς ποντάρουν ασύστολα για την βελτίωση της καθημερινότητας στην χώρα.

Και το πρόβλημα αυτό δεν είναι άλλο από την αδυναμία να προλαβαίνει τέτοιες καταστάσεις με έγκαιρο και αποτελεσματικό σχεδιασμό, με έργα που πραγματικά μπορούν να αποβούν σωτήρια σε προβλήματα που ξέρουμε ότι υπάρχουν και βρίσκονται εν εξελίξει, με συντονισμό των υπηρεσιών και των φορέων της και επιμερισμό και καταλογισμό των ευθυνών στους “ανεφθηνω-υπευθύνους”.

Και με 2 λόγια λειτουργεί αποκομμένη από τις έννοιες πρόβλεψη, διαχείριση και ευθύνη.

Και πρόδρομα φαινόμενα υπήρχαν, πριν φθάσουμε στους δεκάδες τόνους νεκρά ψάρια.

Και τα ψάρια βρωμάνε από το κεφάλι. Και το “κεφάλι” δυστυχώς, τις περισσότερες φορές λειτουργεί εν ψηφοθηρική διαπλοκή.

Και λόγω του ότι το έζησα, χειρότερη μπόχα από σηπόμενα ψάρια δεν υπάρχει...

Και ένα μικρό οπτικό δείγμα του απαίσιου συμβάντος στον Βόλο, από την παραλία με τα ουζερί.

Εκλογές στο ΠΑΣΟΚ

Κυριακή 6/10: Φίλε Φέρε Φίλους Ψήφισε Φύγε...

Και η λαλούσα σιωπή της όντως πλειοψηφίας, η οποία βρέθηκε εκτός β’ γύρου γιατί ήταν χωρισμένη στα 2, ήταν εν τέλει εκκωφαντική.

Και η ελπίδα έδυσε πριν καν ανατείλει.

Και αυτό διότι οι υποψήφιοι που εξέφραζαν τα πιο δυναμικά στρώματα της κοινωνίας (Παύλος Γερουλάνος και Άννα Διαμαντοπούλου) βρέθηκαν με ποσοστό 40,64% (αθροιστικά) εκτός β’ γύρου.

Και ήταν ακόμη πιο οδυνηρό διότι ο Παύλος Γερουλάνος έφτασε 800 ψήφους μακριά από την ανατροπή.

* Και ο Μιχάλης Τσιντσίνης αναφέρει σχετικά: “Ο Γερουλάνος κατήγαγε περιφανή ήττα όχι μόνο λόγω ύφους. Τα πολιτικά χαρακτηριστικά της επίδοσής του τον νομιμοποιούν ως ενσάρκωση ενός άλλου ΠΑΣΟΚ. Ενός ΠΑΣΟΚ με πιο αστικό προφίλ, που τουλάχιστον φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει τα μεσαία στρώματα των μητροπόλεων, χωρίς να σνομπάρει τα κομματικά ριζώματα”.

Και ο Ανδρουλάκης, ο 1ος στην εκλογική διαδικασία με 29,64%, ανέδειξε ότι το βαθύ ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ των μηχανισμών κυριαρχεί στην επαρχία και επικυριαρχεί ακόμη του πολιτικού ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή της μόνη ελπίδας για επαναπατρισμό των κεντρώων στο κόμμα.

* Και “εάν ανατρέξουμε στους αριθμούς και τις ψήφους που πήραν ο κ. Ανδρουλάκης και ο κ. Δούκας στις κάλπες, θα δούμε ότι στα μεγάλα αστικά κέντρα, Αθήνα και Θεσσαλονίκη –όπου σημασία δεν έχει τόσο ο γνωστός του γνωστού, αλλά η γενικότερη εικόνα του υποψηφίου– και οι δύο ήρθαν τριτοτέταρτοι. Αυτό σημαίνει πως οι μηχανισμοί άντεξαν και απέδωσαν μόνο στην περιφέρεια, εκεί που είναι πιο ελεγχόμενες οι ψήφοι: συγγενείς, φίλοι, κομματικοί στρατοί, μέλη. Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι γνωστά ως στοιχεία στους κομματικούς μηχανισμούς στις τοπικές κοινωνίες και αναδείχθηκαν –στον αντίποδα, στα αστικά κέντρα ψηφίζει και η κοινωνία” (Πηγή: Protagon.gr).

Και ο 2ος Χάρης Δούκας, σε ένα βράδυ απώλεσε την μοναδική του λάμψη. Αυτήν που βασίζονταν στο γεγονός ότι κέρδισε τον Κώστα Μπακογιάννη στον Δήμο της Αθήνας με την επίσημη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ στον β’ γύρο των Δημοτικών εκλογών.

Και είναι αυτός που δήλωσε αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων ότι το 70% των ψηφοφόρων θέλει αλλαγή προέδρου στο ΠΑΣΟΚ.

Και ως αυτόβλακας, δεν αναλογίστηκε ότι με την ίδια λαϊκιστική προσέγγιση, το 82% θέλει αλλαγή και στον Δήμο της Αθήνας όπου ήρθε 4ος με 18% (και χωρίς να ψηφίζουν Νεοδημοκράτες).

Και ο Δούκας, έκανε τα πάντα για να βρεθεί στον 2ο γύρο. Μέχρι και την πρόεδρο της Δημοκρατίας ενέπλεξε λίγες μόλις ώρες πριν τις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ. Το απογοητευτικό είναι ότι η Σακελλαροπούλου ενέδωσε. Και νομίζω ότι ήγγικεν η ώρα να πάει σπίτι της. Και επί τη ευκαιρία τολμώ μια σχετική πρόβλεψη. Η Άννα Διαμαντοπούλου για Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Οψόμεθα...

Και αυτό έγινε στο πλαίσιο του Athens Democracy Forum, όπου η Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέλαβε από τον Δούκα Δήμαρχο Αθηναίων το “Βραβείο Δημοκρατίας της Πόλης των Αθηνών”, το οποίο απονέμεται στον ελληνικό λαό για τους αγώνες του για δημοκρατία και ελευθερία που οδήγησαν στην πτώση της δικτατορίας και στη Μεταπολίτευση (2/10). Αλληλούια...

Και ως πολύχρονος θυμήθηκα την 1η τετραετία της κυβέρνησης του Ανδρέα (1981-85), που το ΠΑΣΟΚ αρχικά μοίρασε τιμητικές βραβεύσεις για “τη συμμετοχή του λαού” στην Εθνική Αντίσταση κι ύστερα έδωσε αβέρτα αντιστασιακές συντάξεις.

Και την επομένην (3/10), πουρνό πουρνό, διάβασα ότι ο Δούκας εκμυστηρεύτηκε στον Γρηγόρη Αρναούτογλου πως θα στήσει το “άγαλμα της καθαρίστριας”, σε περίοπτη θέση, στο κέντρο της Αθήνας (“Πρωινό Sfera” στον Sfera 102.2).

Και την φαντάζομαι στην “δούκεια” εκδοχή: Η καθαρίστρια, με το ένα χέρι θα κρατά τη σκούπα και το άλλο, σε σχήμα επαναστατικής γροθιάς, να αποκαλύπτει την ασυμβίβαστη ταξική της συνείδηση. Και το βλέμμα της να ατενίζει την ανατολή, την αναπόφευκτα κόκκινη. Ένα συμβόλαιο συνεργασίας του Δημάρχου με τις κάθε λογής συλλογικότητες της Αριστεράς και αναπόφευκτα το σημείο κατάθεσης αγωνιστικών στεφάνων για τους αγώνες του “λόφου Στρέφη” και του εργοταξίου του μετρό στην πλατεία Εξαρχείων.

Και εάν λάβεις υπ’ όψιν και τις άλλες αυτοβλακίες που έχει πει, ευκόλως αντιλαμβάνεσαι ότι όλο το “πακέτο” μυρίζει ΣΥΡΙΖΑ των πρώτων έξαλλων αντιμνημονιακών χρόνων.

Και τέλος να επισημάνουμε ότι αυτή η εκλογική διαδικασία, όπου δύναται να ψηφίζουν και “φίλοι” του κόμματος από 16 ετών (να πάρουμε και τα παιδιά μαζί να ψηφίσουν…), τα ονόματα των οποίων διαγράφονται με την ολοκλήρωση της εκλογικής διαδικασίας, παρότι είναι εξοφθάλμως προβληματική, παρουσιάζεται ως εξόχως δημοκρατική.

Και ως υποστηριχτής των ανοικτών διαδικασιών, θα μπορούσαν να ψηφίζουν μόνο όσοι εγγράφονταν την ημέρα της ψηφοφορίας ως νέα μέλη του κόμματος.

Και το προαναφερθέν μπαχαλοειδές σύστημα πρώτο εφαρμόστηκε από το ΠΑΣΟΚ και βρήκε μιμητές την ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Και σχετικώς αναλογιστείτε: Σε μία γενική συνέλευση Ανώνυμης Εταιρείας, εκτός των μετόχων της να δύναται να ψηφίσουν και φίλοι της εταιρείας.

Και για το ιστορείν: Οι πρώτες εκλογές, από την βάση έγιναν το 2004. Ο Γιώργος Παπανδρέου πήρε την σκυτάλη από τον Κώστα Σημίτη συγκεντρώνοντας το 99,70% των ψήφων. Καταγράφηκε ρεκόρ συμμετοχής σε εσωκομματικές εκλογές που κρατά μέχρι σήμερα, με 1.020.145 μέλη και φίλους του κόμματος να πηγαίνουν στις κάλπες.

Και τώρα που γράφω αυτά (9/10), οι 2 υποψήφιοι δυσκολεύονται να βρουν ημέρα για την διενέργεια της μεταξύ τους τηλεμαχία.

Και ελπίζω αυτή η “δυσκολία” να μην είναι προσχηματική. Ο Ανδρουλάκης παρουσιάζεται να θέλει το debate για να κρατήσει το ενδιαφέρον του κοινού στο ΠΑΣΟΚ, ο δε Δούκας επειδή ένα παλαιότερο debate, αυτό μεταξύ των υποψηφίων για τον Δήμο Αθηναίων, τον έκανε αυτό που είναι σήμερα.

Και λίγες ώρες μετά πληροφορήθηκα για το ναυάγιο του debate με υπαιτιότητα του Ανδρουλάκη.

Και αυτή η θέση μπορεί να μην είναι πολιτικά σωστή, αλλά είναι ρεαλιστική για έναν που προηγείται με 8,5% του αντιπάλου.

Και αυτό διότι δεν θέλει να διακινδυνεύσει την θέση του (να γίνει η στραβή που λέμε) με την συμμετοχή του σε debate και μάλιστα όταν γνωρίζουμε ότι η αναμενόμενη μειωμένη προσέλευση ψηφοφόρων στον Β΄ Γύρο, ευνοεί τον 1ο του Α΄ Γύρου.

Και τέλος, είναι σωστή η πρόταση το debate του Β΄ Γυρου, να συμφωνείται μαζί με αυτό του Α΄ Γύρου.

Κυριακή 13/10: Το ζεϊμπέκικο του Ανδρουλάκη…

Με την εκλογή του Ανδρουλάκη στον Β΄Γύρο (με 59,9%), η εκλογική διαδικασία στο ΠΑΣΟΚ θύμισε ένα ελαφρύ ζεϊμπέκικο. Ο πρόεδρος σηκώθηκε, έφερε τις γύρες του στην πίστα της επαρχίας και κάθισε πάλι στη θέση του. Έσβησαν τα φώτα, μια από τα ίδια. Το κόμμα παρέμεινε της επαρχίας και μάς θύμισε με τον πιο εμφατικό τρόπο, την χαμηλή επιρροή του στο κέντρο της χώρας, εκεί από όπου ξεκινούν σχεδόν τα πάντα.

Οι 2 καμπαλέρο…

Και οι 2 πρώην πρόεδροι του κόμματος (ακατονόμαστοι λόγω επετείου) και διατελέσαντες πρωθυπουργοί, διεμήνυσαν σχεδόν ταυτοχρόνως ότι δεν θα παραστούν στην επετειακή ομιλία του πρωθυπουργού και προέδρου της ΝΔ Κυριάκου Μητσοτάκη και στο street party που θα ακολουθούσε αμέσως μετά, έξω από την ιστορική έδρα της ΝΔ στην οδό Ρηγίλλης (4/10).

Και οι 2 ακατονόμαστοι ήθελαν και να προσωποποιήσουν την άρνησή τους να παρευρεθούν στα γενέθλια της ΝΔ, μιας και η πρόσκλησή τους έγινε προσωπικά από τον Μητσοτάκη με τηλεφωνική επικοινωνία, μια κίνηση που είχε επιβεβαιώσει και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης.

Και ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε πάρει αυτήν την ενωτική πρωτοβουλία, σε μια προσπάθεια αλλαγής κλίματος στην σχέση του με τους ακατονόμαστους, με αφορμή τα 50ά γενέθλια του κόμματος.

Και επί της ουσίας, με την συντονισμένη αποχή τους, οι ακατονόμαστοι θέλουν να τονίσουν την ύπαρξη μετώπου κατά του πρωθυπουργού και να χαλάσουν την γιορτή.

Και τέλος για το ιστορείν, να θυμίσουμε τον πολιτικό πολιτισμό ή καλύτερα μάθημα πολιτικού πολιτισμού, που έδωσε πριν από 10 χρόνια ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, όταν πήγε, στα 96 του χρόνια, στην εκδήλωση για τα 40 χρόνια από την ίδρυση της ΝΔ και έσφιξε το χέρι του τότε προέδρου της, Αντώνη Σαμαρά, που το 1993 είχε ρίξει την κυβέρνησή του.

Τελευταία ενημέρωση: Ο Σαμαράς έδωσε το “παρών” στα βραβεία “Γυναίκες της Χρονιάς” που διοργάνωσε το περιοδικό Madame Figaro στην Κύπρο και απένειμε το βραβείο “Γυναίκα της Χρονιάς”, το οποίο παρέλαβε επ' ονόματι των Κυπρίων γυναικών συμβολικά, η σύζυγος του προέδρου Φιλίππα Καρσερά-Χριστοδουλίδη (16/10).

Και ο επηρμένος, στην ομιλία του διαπνεόμενος και από το κλίμα της πολιτικής διχοτόμησης που προωθούν οι Τουρκοκύπριοι στο Κυπριακό, είπε να το μεταφέρει και στα της ΝΔ.

Και ο αυτόβλακας, άφησε νέες αιχμές για την πολιτική της κυβέρνησης στα ελληνοτουρκικά. “Τα ήρεμα νερά, όταν οδηγούν σε σιωπηλή αποδοχή τετελεσμένων, φέρνουν πάντα τεράστιες φουρτούνες”, “Λύσεις συγκαλυμμένης διχοτόμησης τα σχέδια για το Κυπριακό” κλπ.

Και ο Σαμαράς για την δική του φουρτούνα μιλούσε. Την εντός του. Ξέρεις τι είναι να μη σε παίζουν;

Και το εύλογο ερώτημα είναι: Εάν δεν έχεις την δύναμη να ανατρέψεις τον εθνικά επικίνδυνο, για τα μυαλά σου Μητσοτάκη, γιατί τουλάχιστον δεν αποσύρεις άμεσα την δική σου ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του, ώστε να μην έχεις το κρίμα στον λαιμό σου;

Και ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο πλαίσιο των δηλώσεων του μετά το πέρας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, όπου βασικό αντικείμενο ήταν το μεταναστευτικό, όσον αφορά στις ενστάσεις που διατυπώνει ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, είπε: “Διαχωρίζω τις θέσεις του κ. Σαμαρά. Είναι σεβαστές οι απόψεις του πρώην πρωθυπουργού, ο οποίος μάλιστα είχε συναντηθεί με τον κ. Ερντογάν και θυμίζω ότι και επί ημερών του έγιναν διερευνητικές επαφές με την Τουρκία” (7/10).

Και μεταφράζοντας στην αργκό τα λεγόμενα, ο Μητσοτάκης είπε ότι τον “γράφει… κανονικά”.

Ο Νήπιος, έγινε και Ιανός...

Το ένα πρόσωπο: Στο προσκήνιο το rebranding του τρέχει κανονικά με συσκέψεις “υπό την προεδρία του” για τα Δυτικά Βαλκάνια και ομιλία στο Ινστιτούτο του.

Το άλλο πρόσωπο: Στο παρασκήνιο, η πατροπαράδοτη σταλινική προσέγγιση. Δια αντιπροσώπων στον ΣΥΡΙΖΑ αλλάζει τους κανόνες, για την εκκαθάριση εκείνου που δεν χρειάζεται πια. Η ίδια νοοτροπία με την οποία κυβέρνησε, στοχοποιώντας και εκφοβίζοντας “εχθρούς”.

Και να θυμίσουμε ότι πριν από έναν χρόνο στήριξε τον Κασσελάκη, για την εκδίκηση των εσωτερικών πολιτικών αντιπάλων του Τσακαλώτου, Αχτσιόγλου, Χαρίτση και λοιπών.

Και οι υποστηρικτές του Αερόλιθου (Κασσελάκης) αναφέρουν “ότι το κομματικό κατεστημένο δεν σεβάστηκε την απόφαση της βάσης που τον εξέλεξε πρόεδρο με μεγάλη πλειοψηφία. Ε, και; Στο δημοψήφισμα ανέτρεψαν την απόφαση ενός λαού, αφού προηγουμένως τον έσυραν στα όρια του διχασμού, θα είχαν τώρα πρόβλημα με τη βούληση της βάσης;” (Κώστας Γιαννακίδης).

Και τέλος φαντασθείτε, εάν τελικώς αποκλειστεί από την εκλογική διαδικασία για νέο πρόεδρο ο Κασσελάκης, οι υποστηρικτές του να ψηφίσουν τον Γκλέτσο. Τον Γκλέτσο, που θέλει να εισάγει ιερόδουλες από τις χώρες καταγωγής των μεταναστών, ώστε αυτές να τους ανακουφίζουν από την περίσσεια των ορμών τους και να μας αφήνουν στην ησυχία μας.

Και όπως λέγαμε και εμείς οι πολύχρονοι, προτείνει εμπόριο λευκής σαρκός, σωματεμπόριο.

Και μόνο αν δεις τα πρόσωπα στην μαρκίζα Τσίπρας Κασελάκης Πολάκης Παππάς (ο 19-0), αντιλαμβάνεσαι την εσωτερική “ποιότητα” του “μαγαζιού”. Και συμβαίνει αυτό, γιατί όπως πάντα συμβαίνει, κανείς τελικά δεν μπορεί να πάει κόντρα στη φύση του…

Και για μας τους δηλωμένους αντί ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει κάτι οξύτατα οδυνηρό. Δηλαδή, να νιώθεις ότι όλοι οι άλλοι τα έκαναν θάλασσα και εσύ όχι. Δηλαδή να νιώθεις ότι απέτυχες οικτρά να τους πείσεις τότε…

*Και θεωρώ απαραίτητο να σας παραθέσω μια σχετική ανάρτηση του Νίκου Μωραΐτη

“ Προσωπικά, τους λογαριασμούς μου με τον ΣΥΡΙΖΑ πρόλαβα και τους έκλεισα πριν λερωθώ (κι άλλο) από τη σημερινή ημέρα που ξεχείλισε ο βόθρος.

Όμως αυτό που συνέβη σήμερα δεν είναι ζήτημα ενός κόμματος. Είναι ζήτημα Δημοκρατίας.
Για πρώτη φορά στην Ιστορία της Μεταπολίτευσης, όργανο ενός κόμματος, καθαίρει τον εκλεγμένο πρόεδρο, με 56%, πριν από μόλις 11 μήνες.

Και μάλιστα, όργανο από εκλεκτορικό σώμα του 2019, επί του πρώην Προέδρου δηλαδή!
Τα μεγάλα λάθη Κασσελάκη -και κυρίως την αφέλεια και ευπιστία του- τα έχω επισημάνει.
Όμως εδώ έχουμε το πρώτο εσωκομματικό πραξικόπημα στην ιστορία του τόπου.
Μην ψάχνετε τα πώς και τα γιατί.

Ένας μπορούσε. Ένας το έκανε.

Η ανάρτηση του Αλέξη Τσίπρα τον Φεβρουάριο για «νέες εκλογές». Η υποψηφιότητα της εκλεκτής του. Αυτά δεν ήταν προτάσεις ενός απερχόμενου δημοκρατικού ηγέτη. Ήταν εντολές ενός ιδιοκτήτη που δε βρήκε ζωή έξω από το κόμμα του.

Τότε ήταν ανέτοιμοι. Είχαν όλο τον μηχανισμό και όλο τον χρόνο. Το φάντασμα της πολιτικής ζωής του τόπου.

Ο άνθρωπος των παρασκηνίων. Ο μέγας δολοπλόκος. Αυτός που ο ιστορικός ηγέτης της γαλλικής Αριστεράς, Μελανσόν, χαρακτήρισε προφητικά ως «μία από τις πιο ελεεινές φιγούρες της ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής» (αχ, κι εμείς χαμπάρι τότε…).
Ο Αλέξης Τσίπρας. Μαζί με 87 ανθρωπάκια της καρέκλας, τρομαγμένα από το «θα τα αλλάξω όλα», συν έναν νεάντερταλ, ανατρέπουν τον νόμιμα εκλεγμένο Πρόεδρο ενός κόμματος.
Προσωπικά, απολογούμαι. Για τη δική μου στήριξη. Για τη δική μου ευπιστία.
Γιατί το «Πρώτη φορά Αριστερά» ήταν τόσο ονειρικό που παρέσυρε κι εμένα - ως Αριστερπολίτη σε αυτό που έγινε εφιάλτης”.

Και το συμπέρασμα: Ο Θεός ήταν μεγάλος για την Ελλάδα…

Τι συνέβη στο Λονδίνο;

* “Έπαιζαν η Αγγλία και η Ελλάδα. Οι δύο πατρίδες του Μπάλντοκ. Και νίκησε εκείνη που του έραψε το εθνόσημο στο στήθος. Ε, το βλέπεις αυτό και λες ότι δεν πιστεύεις στις συμπτώσεις. Είναι πολύ τραγικό και συνάμα τόσο υπέροχο για να είναι μόνο σύμπτωση...” (Κώστας Γιαννακίδης).

* “Το ποδόσφαιρο χωράνε όλα. Μαζί και χώρια. Το ποδόσφαιρο μπορεί να ράψει έναν θρίαμβο πάνω σε μία τραγωδία. Να ζευγαρώσει το λυγμό με τα ουρλιαχτά των πανηγυρισμών. Να σε πείσει ότι στη ζωή τα πάντα ενορχηστρώνονται, δεν υπάρχουν συμπτώσεις, παρά μόνο μία αλληλουχία γεγονότων που δημιουργήθηκαν για να συνθέσουν μία και μόνη στιγμή. Τη στιγμή που οι θριαμβευτές σηκώνουν τη φανέλα του Μπάλντοκ και εσύ δεν ξέρεις τι γεύση έχουν τα δάκρυα σου: είναι της χαράς ή της συγκίνησης;” (Κώστας Γιαννακίδης).

(Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ (National League), 10/10/24, Αγγλία – Ελλάδα 1-2)

(Τζορτζ Μπάλντοκ παίκτης του Παναθηναϊκού και της Εθνικής, 31 ετών, απεβίωσε αιφνιδίως στις 19/10/24)

Δεν πρόλαβε...

Και ο Γκουίντο Ολίμπιο, δημοσιογράφος της ιταλικής Corriere della Sera με ειδίκευση σε στρατιωτικά ζητήματα και στις μυστικές υπηρεσίες , παρουσίασε απόσπασμα από την συνέντευξη του σιίτη ιμάμη λιβανέζικης καταγωγής και σαουδαραβικής υπηκοότητας Μοχάμεντ Αλί Αλ Χουσεϊνί, που μεταδόθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Al-Arabiya, 2 ημέρες πριν από την ισραηλινή επιδρομή κατά του αρχηγείου της Χεζμπολάχ (27/9). Σε αυτό αναφέρει: “Έγραψα ένα μήνυμα στον φίλο μου Χασάν Νασράλα στο οποίο του ζήτησα να προσέχει, υπάρχει διεθνής συμφωνία με στόχο να τον περιθωριοποιήσουν, να συμφωνήσουν να παραδώσουν τον Νότιο Λίβανο στον στρατό και να υποχωρήσουν βόρεια του ποταμού Λιτάνι… Του έγραψα να προσέχει αυτούς που τον έχουν ήδη πουλήσει. .. Δεν μπορείς να πεις όχι στην Τεχεράνη, αλλά σε παράτησαν. Καλύτερα να γράψεις τη διαθήκη σου”.

Και σύμφωνα δε με τον σαουδαραβικό ειδησεογραφικό τηλεοπτικό σταθμό al Hadath, ένα άτομο που έφτασε από το Ιράν στον Λίβανο, ανταλλάσσοντας χειραψία με τον Νασράλα, τον άγγιξε με μία ουσία η οποία επέτρεψε κάπως στους Ισραηλινούς να τον εντοπίσουν και να τον εξοντώσουν.

Και υπουργός εξωτερικών του Λιβάνου που φιλοξενήθηκε στην εκπομπή της Αμάλ Αμανπούρ της αποκάλυψε πως συνολικά η Κυβέρνηση της χώρας είχε συμφωνήσει σε εκεχειρία 21 ημερών με το Ισραήλ (οι πληροφορίες αντλήθηκαν από Protagon.gr) .

Και αυτήν την συμφωνία, είχε συμφωνήσει να την υπογράψει και η Χεζμπολάχ ως κυβερνητικός εταίρος.

Και το συμπέρασμα: “Ο Θεός δεν ήταν μεγάλος” για τον Νασράλα…

“Weird”

* “Αν υπάρχει μια λέξη του καλοκαιριού, ίσως και της χρονιάς –και ενδεχομένως μιας ολόκληρης εποχής–, όπως γράφει σε άρθρο του ο Τζανλούκα Μερκούρι της Corriere della Sera, είναι η αγγλική λέξη «weird»: περίεργος ή, καλύτερα, αλλόκοτος στα ελληνικά. Πρόκειται για τον όρο με την οποίο ο κυβερνήτης της Μινεσότα, Τιμ Γουόλζ, πριν ακόμη επιλεγεί από την Κάμαλα Χάρις ως υποψήφιος αντιπρόεδρός της, άλλαξε τον ρου της προεκλογικής εκστρατείας ενόψει των εξαιρετικά κρίσιμων προεδρικών εκλογών της 5ης Νοεμβρίου.

Ο Γουόλζ αναφερόταν, φυσικά, στον Ντόναλντ Τραμπ και στο Νο 2 του ψηφοδελτίου του, τον Τζέι Ντι Βανς, όταν –σε μια τηλεοπτική συνέντευξη στα μέσα Ιουλίου– επέλεξε το συγκεκριμένο επίθετο για να χαρακτηρίσει τους υποψηφίους του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για την προεδρία και την αντιπροεδρία των ΗΠΑ.

Ο Iταλός αρθρογράφος κάνει λόγο για μια «λεκτική επανάσταση» που σημείωσε τεράστια επιτυχία. Συνέβαλε σίγουρα στην επιλογή του Τιμ Γουόλζ ως υποψηφίου αντιπροέδρου από την Κάμαλα Χάρις, ενώ θα μπορούσε επίσης να συμβάλει, εν τέλει, στην ήττα των «αλλόκοτων» Τραμπ και Βανς σε περίπου δύο μήνες από σήμερα” (Πηγή: Protagon.gr ).

Και το μεγάλο ερώτημα παραμένει: Εκεί στο Αμέρικα, φαίνεται ότι δεν έχουν μεταφράσει τον αρχαίο Αθηναίο κωμωδιογράφο Μένανδρο, που έγραψε “δις εξαμαρτείν ταύτόν, ουκ ανδρός σοφού”;

Με καθυστέρηση...

Και διάβασα για την τελετή έναρξης των Παραολυμπιακών αγώνων (28/8/24) και είπα να ρίξω μια ματιά.

Και κόλλησα. Εξαιρετικοί και πάλι οι Γάλλοι.

Και κόλλησα με τους αθλητές.

Και συνειδητοποιείς την κολοσσιαία προσπάθεια που έχουν κάνει για να φτάσουν ως το Παρίσι.

Και πρώτα και πριν από αυτό, για να είναι ζωντανοί και να μην το βάλουν κάτω.

Και αυτό γιατί ο κόσμος μας και ιδιαίτερα ο εγχώριος, είναι φτιαγμένος για αρτιμελείς και υγιείς ανθρώπους.

Και η αλήθεια είναι ότι γίνονται και ιδιαιτέρως τα τελευταία χρόνια, φιλότιμες προσπάθειες να συμπεριληφθούν σε αυτόν τα ΑμεΑ, αλλά η πικρή αλήθεια είναι ότι αυτά μένουν πάντα σε κάποιου είδους περιθώριο.

“Και συνεχίζουν να δίνουν μοναχικά τους αγώνες τους, να παρακαλάνε για ράμπες και κάθε είδους βοήθεια, να υπερβαίνουν εαυτόν κάθε μέρα, να ζουν αυτήν την παράλληλη ζωή που τους επιτρέπουμε μεγαλοθύμως”.

Και θυμάμαι όταν είχα πάει στην Disneyland του Παρισιού πριν 31 χρόνια και εντυπωσιάστηκα με το πλήθος των αναπήρων και ιδιαίτερα παιδιών και την προσπάθειά τους να υπερβούν τον εαυτόν τους, για να ζήσουν την εμπειρία και μάλιστα με πρωτόγνωρες για μένα τον Έλληνα διευκολύνσεις.

Και τότε αντιλήφθηκα πόσο πολλά είναι τα ΑμεΑ. Και τα υπολόγισα τουλάχιστον στο 10% των επισκεπτών.

Και εδώ στην χώρα μας, οι νοοτροπίες της εποχής τα κρατούσαν κρυμμένα, αόρατα….

Μνήμες...

Και διάβασα ότι τα 40 χρόνια από το θάνατο του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ μνημονεύονται με μια σειρά εκδηλώσεων στην Ιταλία, οι οποίες μάλιστα προσελκύουν το ενδιαφέρον των νέων, αλλά και πολλών ακροδεξιών, συμπεριλαμβανομένης της Τζόρτζια Μελόνι

Και την δυναμική πίσω από αυτό το ενδιαφέρον διερευνά ο Guardian.

Και αντιλαμβάνεσαι την ρευστότητα. Ο θάνατός του Μπερλινγκουέρ (11/6/1984), η κατάρρευση των κομμουνιστικών κομμάτων της Ευρώπης στα τέλη της δεκαετίας του 1980, έριξαν στην λήθη την πολιτική κληρονομιά του Ιταλού κομμουνιστή ηγέτη και την Ιταλία σε μια πορεία προς το αντίθετο άκρο με κατάληξη την εκλογή της ακροδεξιάς Τζόρτζια Μελόνι ως πρωθυπουργό το 2022.

Και αναφερόμαστε στον ιστορικό ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας (PCI) και κύριο εκπρόσωπο του ρεύματος του ευρωκομμουνισμού που δεν δίστασε να έρθει σε ρήξη με τη Μόσχα.

Και όταν μιλάμε για ευρωκομμουνισμό μιλάμε για μια φιλελεύθερη, αντισταλινική εκδοχή του Μαρξισμού που σάρωσε για λίγο την Ευρώπη.

Και ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ υπήρξε μια εμβληματική μορφή της ιταλικής και ευρωπαϊκής Αριστεράς, στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, ο οποίος μάλιστα έφτασε πολύ κοντά στο να οδηγήσει το Κομμουνιστικό Κόμμα στην κυβέρνηση, μέσω ενός “ιστορικού συμβιβασμού” με τους Χριστιανοδημοκράτες της χώρας (εκλογές 1976, 34,3%). Μια προσπάθεια που δεν ευοδώθηκε, κυρίως διότι δεν υποστηρίχτηκε από το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα.

28 Οκτωβρίου 2024: Η 84η Επέτειος του ΌΧΙ

Και ας ξεκινήσουμε από μια πολυειπωμένη άποψη: ότι το ΟΧΙ το είπε ο Ελληνικός λαός, δηλαδή ήταν μονόδρομος, μιας και το ήθελε ο λαός.

Και ατ’ αρχάς, μόνο και μόνο το να υποστηρίζει κανείς ότι ένας δικτάτορας ακολουθεί τη λαϊκή βούληση, πολύ περισσότερο δε ότι στηρίζει τις πολιτικές του αποφάσεις σε αυτή, δεν είναι μόνο εντελώς παράλογο αλλά και αντικρουόμενο με την ίδια την έννοια της δικτατορίας.

Και ας συνεχίσουμε στο https://www.protagon.gr/apopseis/to-oxi-pou-mas-enwse-44343030693

Και ας ξεκινήσουμε με το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη που γιορτάζει την αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και όχι το τέλος του.

Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Το τέλος του υπήρξε τραυματικό. Ήταν η αρχή ενός εμφυλίου πολέμου που σημάδεψε την μεταπολεμική Ελλάδα, επηρεάζοντας, εκτός των άλλων, και την συλλογική αντίληψή μας για την αρχή του. Εκεί, στα γεγονότα του καιρού εκείνου πρέπει να αναζητήσουμε τη λυδία λίθο που μετέτρεψε την ήττα των κομμουνιστών στον εμφύλιο σε χρυσό. Χρυσό ιδεολογικό.

Και ας συνεχίσουμε στο https://www.kathimerini.gr/opinion/563292514/ypotimame-tin-28i-oktovrioy/

Και τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι χωρίς ιστορική μνήμη, δεν υπάρχει μέλλον...

22 Οκτωβρίου 1988: Το νεύμα προς την απαξίωση...

Και ήταν τότε που στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, ο Ανδρέας Παπανδρέου κατεβαίνει από την σκάλα του αεροπλάνου και γνέφει στην Δήμητρα Λιάνη, την ερωμένη του που έως τότε κρυβόταν, ή έστω προσποιούνταν ότι κρύβεται, να έρθει κοντά του, επισημοποιώντας την σχέση τους (επέστρεφε από το Λονδίνο μετά την επέμβαση μπαϊ-πας στο νοσοκομείο Χερφιλντ).

Και ήταν ένα προσχεδιασμένο βλέμμα, που πλέον είναι σαφές ότι η Δήμητρα ήξερε ότι θα έρθει, με υπόθεση, το ότι μπορεί και να του το είχε επιβάλλει.

Και ήταν το νεύμα προς την απαξίωση, διότι ο Παπανδρέου και από απόψεως υγείας, δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση να ξανακυβερνήσει την Ελλάδα και σίγουρα όχι με τη Δήμητρα Λιάνη πίσω του, δίπλα του ή οπουδήποτε κοντά του.

Και εκείνη την ημέρα όλες οι γυναίκες παραμυθιάστηκαν, γιατί στο πρόσωπο της Λιάνη είδαν τη δικαίωση της ερωμένης, της παρασκηνιακής συντρόφου, της γυναίκας που παραμένει στις σκιές για χρόνια, πίσω από έναν άτολμο παντρεμένο άντρα, της αιώνιας θυσιαζόμενης στον βωμό της άδολης και αληθινής αγάπης.

Και έπρεπε να αναφερθώ στο γεγονός διότι και το “Επετειακό 3” ήθελα να έχει κάτι από Ανδρέα Παπανδρέου, έτσι για να “τριτώσει το κακό…”.

Σκευωρία Novartis

Και “κουκούλες έξω” λοιπόν και στο μυαλό μου ήρθε το Ινστιτούτο του ενορχηστρωτή Αλέξη Τσίπρα και αυτά που αναφέρει η Ρέα Βιτάλη (λες και ήταν στο μυαλό μου).

* “Αχ λαέ, πόσοι και πόσοι ποντάρουν στη ρηχή σου μνήμη. Μπείτε στο site του Ινστιτούτου για να διαβάσετε, και παραλλήλως να διακρίνετε την δραματικότερη των αναπηριών, από την οποία πάσχει ακόμα ένας πολιτικός άνδρας: το να μην ντρέπεται. Γράφει για Δικαιοσύνη… Ωπα! Πες αλεύρι. Ο Παπαγγελόπουλος, ο Παππάς και η Θάνου σε γυρεύει”.

Και “κουκούλες έξω” λοιπόν και στο μυαλό μου ήρθε το ρεφρέν του τραγουδιού της Μελίνας Τανάγρη, “Βυζάκια έξω, λοιπόν / Γοργόνα τέτοιων καιρών/ Στο χάος που μας ενώνει/ Ρωτώ και ξαναρωτώ/ Αυτόν τον λογαριασμό/ Στο τέλος ποιος τον πληρώνει”. Έλα μου, ντε!

Σαν επιδόρπιο

“Το μήλο, κάτω

από την μηλιά θα πέσει...”

Και στο προσκήνιο έχουν βρεθεί, προϊόντος του χρόνου, τα nepo babies. Θα μπορούσαν να αναφέρονται και ως nepo models.

Και για να το διευκρινίσουμε: “Νέπο (nepo)”, από την λέξη “νεποτισμός” που σημαίνει οικογενειοκρατία.

Και έτσι η 16χρονη κόρη της Νικόλ Κίντμαν, έγινε το επόμενο αγαπημένο “μωρό” της μόδας. Εμφανίστηκε στην πρόσφατη επίδειξη της Miu Miu στην Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού ακολουθώντας το παράδειγμα της Κάια Γκέρμπερ (κόρης της Σίντι Κρόφορντ), της Λίλα Μος (κόρης της Κέιτ Μος) και της Ντέβα Κασέλ (κόρης της Μόνικα Μπελούτσι και του Βενσάν Κασέλ).

Κάια Γκέρμπερ και Σίντι Κρόφορντ

Και θεωρώ, ότι ο νεποτισμός της ωραιότητας στον οποίο αναφέρομαι, αποτελεί την εξαίρεση για μια λέξη-έννοια με αρνητική επίδραση στο κοινωνικό γίγνεσθαί.

Και θα λέγαμε ότι πρόκειται για την κληρονομικότητα εν τη πράξει…

Και μια και αναφέρομαι σε “ωραιότητα” και όχι σε “ομορφιά” να εξηγηθώ.

Και “ωραίο”, σημαίνει “στην ώρα του...”.

Και στην συγκεκριμένη περίπτωση, “όλα είναι τοποθετημένα στην θέση τους”, τόσο ώστε ο θεατής να το αντιλαμβάνεται ως ωραίο.

Και εξαιρώ αυτές που κάνουν μια περίεργα διευρυμένη αντίληψη του body shaming.

Και η αλήθεια είναι, ότι στις χοντρές και τις άσχημες το “ρολόι είναι χαλασμένο...”.

Και στην παρακάτω φωτογραφία, “όλα είναι στην ώρα τους”, “όλα είναι τοποθετημένα στην θέση τους”.

Σάμιουελ Στόουν: Δύο βουβοί κύκνοι σε ένα ομιχλώδες πρωινό

2ο βραβείο στον διαγωνισμό “Bird Photographer of the Year”

Και στην παρακάτω φωτογραφία της Ουκρανής κυρίας Alina Boyko όλα “δουλεύουν ρολόι”. Στην χώρα της όχι…

Και για να γίνει αντιληπτή η δυναμική της ωραιότητας παραθέτω και αυτό: Στη μακρόχρονη καριέρα του, ο Ντάνιελ Χάμερμες έχει ασχοληθεί με τα “pulchronomics”, τα συχνά κρυφά, συχνά αμφιλεγόμενα οικονομικά της ομορφιάς, ερευνώντας την τελευταία αποδεκτή προκατάληψη στον κόσμο, η οποία επηρεάζει τα πάντα, από τα κέρδη μέχρι την υγεία και τη μακροζωία (η λέξη pulchronomy είναι νεολογισμός από το pulcher, τη λατινική λέξη για τον ωραίο).

Και αυτό: “Μια ημέρα του 1965, οι δάσκαλοι του Ηνωμένου Βασιλείου έλαβαν από την Εθνική Μελέτη Παιδικής Ανάπτυξης μια επίσημη επιστολή που τους ζητούσε να βαθμολογήσουν την εμφάνιση των μαθητών τους. Είχαν ένα σύνολο επιλογών, ελκυστική, μη ελκυστική, κανονική ή «μη φυσιολογικά χαρακτηριστικά», χωρίς ωστόσο να τους δοθεί καθοδήγηση σχετικά με την κλίμακα αξιολόγησης. Κανείς δεν σκέφτηκε ότι ήταν απαραίτητο ένα αντικειμενικό πρότυπο ομορφιάς. Συμμετρία, καλή δομή των οστών, καθαρή επιδερμίδα, λεπτό σώμα. Οι μελέτες έχουν δείξει ότι τα αναγνωρίζουμε όταν τα βλέπουμε” (Πηγή: Protagon.gr).

Seedrinker