Για φανταστείτε... Καθαρά Δευτέρα και...

 

“Το καλό με το να είσαι απαισιόδοξος είναι, ότι σε κάθε περίπτωση,

είτε αποδεικνύεσαι σωστός, είτε εκπλήσσεσαι ευχάριστα...” Τζορτζ Γουίλ

Όπως αρκετές φορές έχω αναφέρει, θεωρώ ότι το Παρίσι είναι η πολιτισμική πρωτεύουσα της Ευρώπης (ιστορικές η Αθήνα και η Ρώμη και οικονομική η Βόνη). Δηλαδή ότι συμβαίνει στο Παρίσι (Γαλλία) που έχει σχέση με τον πολιτισμικό θεσμικό χώρο, αργά ή γρήγορα θα επηρεάσει όλη την Ευρώπη και μάλιστα με συνέπειες και στους άλλους θεσμικούς χώρους (πολιτικό, οικονομικό, πολιτιστικό). Παράδειγμα ο Γαλλικός Μάης.

Εκεί στο Παρίσι ξεκίνησε το πολυπολιτισμικό μοντέλο που εξελίχθηκε και σε δημοκρατική απειλή για την Ευρώπη, φέρνοντας στο προσκήνιο και τα πολιτικά φαντάσματα που όχι μόνο την απείλησαν, αλλά παρά λίγο και να την καταστρέψουν στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν (φασισμός, ναζισμός) Και αυτά σήμερα με δούρειο ίππο την ευρωπαϊκή ακροδεξιά, η οποία κυρίως με προμετωπίδα την δυνητικώς συνεπαγόμενη εκ του μεταναστευτικού πολιτισμική αλλοίωση, έκανε δυναμική επανεμφάνιση στο πολιτικό πεδίο.

Και βεβαίως να μην μας διαφεύγει ότι το πολυπολιτισμικό μοντέλο, όχι μόνο υποκινήθηκε αλλά και προωθήθηκε ως το νέο ιδεοληπτικό αποκούμπι της Αριστεράς, μετά την κατάρρευση του “υπαρκτού κουμμουνισμού”. Επίσης ότι διαχρονικώς τα 2 πολιτικά άκρα, αποτέλεσαν και αποτελούν την δυνητική απειλή του ευρωπαϊκού δημοκρατικού μοντέλου.

Εκεί στο Παρίσι πρωτοπληρώθηκε και η αποτυχία αυτού του μοντέλου, με εκατοντάδες νεκρούς, θύματα της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Εκεί στο Παρίσι είναι που λαμβάνονται σήμερα και τα πιο αυστηρά μέτρα σε ότι από τα απόνερά του, δύναται να αποτελέσει απειλή για την προσωπική / ατομική ελευθερία, συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας.

Σχετικά σας παραθέτω την παρακάτω είδηση.

Μήνυση σε βάρος μαθήτριας που αρνούνταν να βγάλει την μαντήλα σε σχολείο αναμένεται να υποβάλει το γαλλικό κράτος. Ο πρωθυπουργός Ατάλ ανακοίνωσε σε συνέντευξή του την Τετάρτη 27 Μαρτίου ότι το Γαλλικό κράτος θα καταθέσει μήνυση εναντίον της μαθήτριας για “συκοφάντηση”. Ο δε Λυκειάρχης φοβούμενος μην και αυτός γίνει θύμα, ακόμη και ενδοσχολικώς,, ισλαμιστικής τρομοκρατίας, όπως λίγο καιρό πριν 2 συνάδελφοί του καθηγητές παραιτήθηκε δια της πρόωρης συνταξιοδότησής του. Και τώρα εκεί στο Παρίσι προσπαθούν να μαζέψουν τα δυνητικώς ασυμμάζευτα.

Και όλα αυτά ξεκίνησαν τέλη Φεβρουαρίου, όταν ο Λυκειάρχης ενός σχολείου στο Παρίσι “υπενθύμισε σε 3 μαθήτριες να αφαιρέσουν την μουσουλμανική μαντήλα”, λόγω του νόμου που υπάρχει στην χώρα, ο οποίος απαγορεύει στους μαθητές και τις μαθήτριες να φέρουν πάνω τους θρησκευτικά σύμβολα.

Μια από τις μαθήτριες αρνήθηκε και ακολούθησε διαπληκτισμός. Η μαθήτρια απευθύνθηκε στα ΜΜΕ και κατέθεσε μήνυση για βιαιοπραγία, υποστηρίζοντας αυτά για τα οποία σήμερα, την εποχή της πολιτικής ορθότητας, υπάρχουν ευήκοα ώτα ή ακόμη χειρότερα, αυτά που ασμένως γίνονται αποδεκτά σαν apriori. Δηλαδή ότι ο διευθυντής “την χτύπησε βίαια στο μπράτσο”. Την Τετάρτη 27 Μαρτίου η καταγγελία αυτή απορρίφτηκε και αρχειοθετήθηκε από τον δικαστή.

Και εκεί που είπαμε να ξεμπλέξουμε με το πολυπολιτισμικό ιδεολόγημα, στο Παρίσι η έννοια της συμπερίληψης (πολιτική ορθότητα, διάδοχος κατάσταση του πολυπολιτισμικού ιδεολογήματος), επισήμως από το 2019, άρχισε να αποκτά όχι μόνο χαρακτηριστικά ιδεολογήματος αλλά και ιδεοληπτικά. Θα έλεγα ότι από τότε ξεκίνησε μια “πολιτιστική επανάσταση” με χαρακτηριστικά που προσομοιάζουν αυτά της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης. Μιας επανάστασης που την ξεκίνησε ο Μάο Τσετούγκ τον Μάιο του 1966 και κράτησε έως τον θάνατό του, δηλαδή μια 10ετία.Και ήταν τότε που τα παιδιά κατήγγειλαν τους γονείς τους για αντικομμουνιστικές ιδέες. Και έτσι για το ιστορείν να υπενθυμίσω, ότι το ολοκληρωτικό κομμουνιστικό καθεστώς του Μάο θεωρείται υπεύθυνο για το θάνατο περίπου 40 έως 80 εκατομμυρίων ανθρώπων, κυρίως λόγω του μεγάλου λιμού και πολιτικών διώξεων των πολιτικών του αντιπάλων, της εργασίας εντός των φυλακών και των μαζικών εκτελέσεων .

Και επισήμανα το 2019, διότι τότε ήταν που η Γαλλική Εθνοσυνέλευση ψήφισε υπέρ της κατάργησης των λέξεων “μητέρα” και “πατέρας” από όλα τα επίσημα έγγραφα του εκπαιδευτικού συστήματος, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι διακρίσεις που έπλητταν τους ομοφυλόφιλους γονείς. Από τότε, εν Παρισίοις, οι λέξεις “μητέρα” και “πατέρας” έδωσαν την θέση τους στις “Γονέας 1” και “Γονέας 2”.

Και σήμερα, εν Παρισίοις αυτή “πολιτιστική επανάσταση” άρχισε να απόκτα οργουελικά χαρακτηριστικά.

Περί αυτού θα παραθέσω το άρθρο του Τάκη Θεοδωρόπουλου “Η πολιτική ορθότητα στο δωμάτιο” (Καθημερινή 18/3/2024).

“Το γαλλικό Κοινοβούλιο ψήφισε νόμο βάσει του οποίου η προσβολή φύλου, σεξουαλικών προτιμήσεων και φυλής είναι αδίκημα ακόμη κι αν διαπραχθεί σε ιδιωτικό χώρο. Επισύρει πρόστιμο 3.750 ευρώ. Και πώς θα διαπιστωθεί το αδίκημα; Μόνον διά της καταγγελίας. Είτε κάποιου προσκεκλημένου στο δείπνο όπου ο παππούς καταφέρθηκε κατά του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών με απρεπείς χαρακτηρισμούς, είτε από κάποιον από τους νεαρούς βλαστούς της οικογένειας τους οποίους έχει ευαισθητοποιήσει η σχολική τάξη. Αυτό ψηφίσθηκε στις 6 Μαρτίου και το νομοσχέδιο το εισήγαγε το κόμμα της «Αναγέννησης» που συμμετέχει στην πλειοψηφία. Και μετά απορούν γιατί αν γίνονταν βουλευτικές εκλογές στο τέλος του 2023 οι δημοσκοπήσεις δίνουν πλειοψηφία στο κόμμα της Λεπέν.

Ο Όργουελ προέβλεψε την κατάργηση του ιδιωτικού χώρου στο «1984». Σε κάθε σπίτι υπάρχει μια οθόνη του Μεγάλου Αδελφού η οποία παρακολουθεί και καταγράφει την κάθε κίνηση. Ακόμη και τις εκφράσεις του προσώπου. Η δυσαρέσκεια ή η υπερβάλλουσα χαρά δεν είναι αθώες. Κανένα αίσθημα δεν είναι αθώο στην επικράτεια του Μεγάλου Αδελφού. Ο ήρωας του Οργουελ, ο Ουίνστον Σμιθ, προσπαθεί να βρει μια γωνιά στο σπίτι του που δεν θα τον παρακολουθεί η οθόνη, για να γράψει το ημερολόγιό του. Είναι ο τρόπος του για να ξεφύγει από την κυριαρχία του καθεστώτος. Να καταγράψει τον ελάχιστο χώρο που του έχει απομείνει για την προσωπική του ζωή. Θα το πληρώσει ακριβά όταν θα ερωτευθεί την Τζούλια.

Ο Όργουελ είχε ζήσει τον ολοκληρωτισμό από τη θητεία του στον Ισπανικό Εμφύλιο. Εκεί έζησε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε το σταλινικό Κ.Κ. τους συναγωνιστές του. Άφησε το «Εγκώμιο στην Καταλωνία». Η εμπειρία του τον ενέπνευσε να γράψει και τη «Φάρμα των ζώων», το αριστουργηματικό παραμύθι που περιγράφει τη μετάλλαξη της επανάστασης σε ολοκληρωτικό καθεστώς. Όπως λέει ο ίδιος, το εμπνεύσθηκε το 1937, όμως το ολοκλήρωσε το 1945. Το απέρριψαν τέσσερις εκδότες. Ανάμεσά τους και οι Faber and Faber με αναγνώστη τον Έλιοτ, ο οποίος του έγραψε ότι προβάλλει μια «τροτσκική» –troskyte– άποψη για τη σοβιετική επανάσταση. Ένας άλλος εκδότης τού έγραψε πως έστειλε το χειρόγραφο στο «Υπουργείο Πληροφοριών», το οποίο του συνέστησε να μην το εκδώσει. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είχε τελειώσει, η Σοβιετική Ένωση ήταν σύμμαχος στον πόλεμο κατά του ναζισμού. Δεν υπήρχε νομοθετική απαγόρευση κριτικής. Όμως το κενό το κάλυπτε η ανάγκη τής «ορθής σκέψης».

Και ο Όργουελ γράφει στο Παράρτημα της «Φάρμας των ζώων»: Η «ορθή σκέψη» δεν επιβάλλεται διά της βίας, με επίσημους μηχανισμούς λογοκρισίας. Επιβάλλεται με την εσωτερίκευση της λογοκρισίας. Πώς λειτουργεί; Κατ’ αρχάς απαιτείται μια γλώσσα αναφοράς η οποία δημιουργείται σιωπηρά, από τη συνήθεια, και επιβάλλει τα όριά της. Αναλογισθείτε πόσες λέξεις ή εκφράσεις θεωρούσαμε ως μέρος της καθημερινής μας γλώσσας μέχρι πριν από δέκα χρόνια –δεν λέω παραπάνω– και σήμερα είναι απαγορευμένες. Δεν μας τις έχει απαγορεύσει κανένας νόμος, αλλά εμείς οι ίδιοι δεν τολμάμε να τις προφέρουμε. Δεν τολμώ καν να τις αναφέρω. Η μεγάλη δύναμη της «ορθής σκέψης», ή της πολιτικής ορθότητας, είναι η αυτολογοκρισία. Είναι η διαφορά ανάμεσα στην απολυταρχία και στον ολοκληρωτισμό. Η απολυταρχία απαιτεί την υποταγή των υπηκόων της. Ο ολοκληρωτισμός απαιτεί την ταύτισή τους.

Ναι, στον σημερινό μας κόσμο την ολοκληρωτική απειλή την ενσαρκώνει ο Πούτιν και τα ευρωπαϊκά αριστεροδεξιά παραφερνάλιά του. Πλην όμως. Αν έχει κάποιο όπλο, πέρα από τα στρατιωτικά, για να τον αντιμετωπίσει η Δύση, είναι το πρόταγμα της ελευθερίας της. Αυτό που η ίδια υπονομεύει. Δεν χρειάζεται να ξέρεις τι λέει η Χάνα Άρεντ για την κατάργηση των ορίων ανάμεσα στο δημόσιο και στο ιδιωτικό. Η ίδια το θεωρεί πυρήνα του ολοκληρωτισμού.

Αφορμή για το σημερινό σημείωμα ήταν το νομοσχέδιο στο γαλλικό Κοινοβούλιο. Το ζητούμενο όμως δεν περιορίζεται σε αυτό. Το νομοσχέδιο αυτό είναι το σύμπτωμα μιας ασθένειας που κατατρώει τις σάρκες του δυτικού πολιτισμού. Και, ως γνωστόν, τα δόντια των αρουραίων δεν τα αντιλαμβάνεσαι. Ο ολοκληρωτισμός της ενιαίας σκέψης είναι γλυκός. Δεν επιτίθεται, σε αγκαλιάζει. Για φανταστείτε κάποιον να ελέγχει την πολιτική ορθότητά σας στο τραπέζι της Καθαράς Δευτέρας. Κι αυτός να είναι ο γιος σας, η κόρη σας ή ο ανιψιός σας. Θα μου πείτε, εδώ έχουμε μεγαλύτερα προβλήματα, όπως η τιμή της λαγάνας ή της ταραμοσαλάτας”.

Επίλογος

Η Αλήθεια

είναι κόρη του χρόνου...

Η επικαιρότητα σε σκίτσα…

“Αι ειδοί του Μαρτίου”

Από πάντα ο μήνας Μάρτιος εθεωρείτο ένας δύσκολος μήνας. Πολιτικά δε, ο μήνας όπου το περιθώριο και το παρασκήνιο απασχολούν έντονα το προσκήνιο.

Το δύσκολο αυτού του μήνα εμφατικά το διαπιστώσαμε το 2020. Τότε που έγινε πλήρως αντιληπτή η επικινδυνότητα του covid.

Και ήταν τότε που οι θάνατοι άρχισαν να γίνονται πολλοί και οι οικογένειες που έχαναν αγαπημένα τους πρόσωπα, δεν μπορούσαν να τα θρηνήσουν κατά τα ειωθότα.

Πηγαίνοντας πίσω, όχι και πολύ, τότε που υπήρχε παγκοσμίως το διατροφικό άγχος, ο μήνας Μάρτιος θεωρείτο πάντα ο πιο δύσκολος μήνας. Αυτό πρέπει να έχει βάσει και στο ότι ήταν ο πιο δύσκολος μήνας για βοσκή. Τα αποθηκευμένα τελείωναν και οι πολλές μέρες με δύσκολο καιρό δεν επέτρεπαν την βοσκή. Να μην ξεχνάμε και την παροιμιώδη φράση “Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης”, λόγω του ότι τα κρύα του Μαρτίου έρχονταν ξαφνικά και ενώ είχαν πια εξαντληθεί μετά το χειμώνα τα αποθέματα σε ξύλα για κάψιμο.

Και ερχόμενοι στο λίγες ημέρες πριν (25/3), δηλαδή στο πιο πρόσφατο δεινό του μήνα, σκεφτείτε την κατάρρευση της γέφυρας στην Βαλτιμόρη. Ένα εμπορικό πλοίο έπεσε επάνω σε έναν πυλώνα της προκαλώντας την συνολική της κατάρρευση. Και έκτος των τουλάχιστον 6 νεκρών, προκάλεσε έμφραγμα στις μεταφορές στις ανατολικές ΗΠΑ. Πλήγμα για την αμερικανική οικονομία, καθώς το λιμάνι είναι το σημαντικότερο των ΗΠΑ όσον αφορά τα φορτία αυτοκινήτων, αλλά και προβλήματα στο εμπόριο άνθρακα και ζάχαρης (150 εκατ. $ η ημερήσια ζημιά).

Τέλος, για τον τίτλο αυτής της ενότητας θα προσφύγω στο ιστορείν.

Οι “Ειδοί του Μαρτίου (Λατινικά: (Idus Martiae, Idus Martii) είναι η 74η ημέρα στο Ρωμαϊκό Ημερολόγιο και αντιστοιχεί στις 15 των μηνών Μαρτίου, Μαϊου, Ιουλίου και Οκτωβρίου. Η 15 Μαρτίου ήταν ημέρα θρησκευτικών εορτασμών για τους Ρωμαίους, καθώς και καταληκτική προθεσμία αποπληρωμής των χρεών τους. Οι Ειδοί του Μαρτίου του έτους 44 π.Χ. έμειναν στην ιστορία ως η ημερομηνία της δολοφονίας του Ιουλίου Καίσαρα, ο οποίος είχε αγνοήσει ολόκληρη σειρά από προειδοποιήσεις που θα μπορούσαν να τον έχουν σώσει μέχρι και την τελευταία στιγμή. Μια ημέρα που άλλαξε τον ρου της ρωμαϊκής ιστορίας. Σήμερα, η φράση “Αι ειδοί του Μαρτίου” χρησιμοποιείται και για να προσδιορίσει την “αποφράδα ημέρα”.

Επίσης η 15η Μαρτίου είναι συνδεδεμένη με την περίφημη προειδοποίηση του μάντη προς τον Ιούλιο Καίσαρα για το σχέδιο δολοφονίας του από τους συγκλητικούς: “Να φοβάσαι τις Ειδούς του Μαρτίου!” κατά την απόδοση του Σαίξπηρ στο έργο του “Ιούλιος Καίσαρα” (1601).

Αυτό το εντυπωσιακό στοιχείο, σχολίασε με μια εντυπωσιακή για το βάθος και την ευρύτητα εφαρμογών της φράση, ο Πλούταρχος στο έργο του “Βίοι Παράλληλοι” γράφοντας, “Ἀλλ’ ἔοικεν οὐχ οὕτως ἀπροσδόκητον ὡς ἀφύλακτον εἶναι το πεπρωμένον”. Δηλαδή “φαίνεται ότι το πεπρωμένο δεν είναι τόσο απρόσμενο, όσο αναπόφευκτο”.

Α!!! Παραλίγο να το ξεχάσω… Στις 15 Μαρτίου εξελέγη πανηγυρικώς για την 5η συνεχή θητεία του ο Πούτιν, με το συντριπτικό ποσοστό του 87%, το δικό του ατομικό ρεκόρ.

Η κραυγή…

Απόγευμα 5ης Μαρτίου και μια κραυγή ακούστηκε. Γιατί; Γιατί “έπεσαν” Facebook και Instagram.

Λίγα μόνο χρόνια πριν, θα ακούγονταν ως κάτι το σουρεαλιστικό. Στις μέρες μας όμως, τις μέρες μιας υβριδικής πραγματικότητας όπου αυτό που αντιλαμβανόμασταν ως πραγματική απελπισία εγκολπώνει πλέον και την εικονική. Και απελπισία καταλαμβάνει τον άνθρωπο όταν ένα προφίλ που γεννήθηκε σε οθόνες, μπορεί να χαθεί σε μια διαδικασία που δεν μπορεί να ελέγξει. Και αυτό διότι έχει εναποθέσει δουλειά, φιλίες, έρωτες, προσδοκίες σε έναν εικονικό κόσμο. Δηλαδή μια ολόκληρη ζωή επί της ουσία σε μια μπρίζα...

“Κραυγή” του Έντβαρτ Μουνκ 1893

Ο Μουνκ έγραψε για το πώς δημιουργήθηκε ο πίνακας: “Περπατούσα στο δρόμο με δύο φίλους όταν ο ήλιος έδυε. Ξαφνικά ο ουρανός έγινε κόκκινος όπως το αίμα. Σταμάτησα και έσκυψα στο φράχτη, αισθάνθηκα ανείπωτα κουρασμένος. Γλώσσες φωτιάς και αίματος εκτείνονταν πάνω από το γαλαζωπό μαύρο φιόρδ. Οι φίλοι μου συνέχισαν να περπατούν, ενώ εγώ έμεινα πίσω, τρέμοντας από φόβο. Τότε άκουσα την τεράστια, άπειρη κραυγή της φύσης”.

Οι “Sugar daddies” της αυτοβλακείας...

Δημήτρης Κουτσούμπας: Ανέφερε από το βήμα της Βουλής κατά την συζήτηση για την λειτουργία μη κρατικών μη κερδοσκοπικών παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων: “Τώρα, για το ανέκδοτο του Σκανδιναβικού μοντέλου, ούτε οι Σκανδιναβοί δεν σας πιστεύουν, αφού κι αυτοί έχουν πάρα πολύ πικρή πείρα από την επιβολή διδάκτρων που οδηγούν ακόμα και σε αυτή τη σαπίλα, νέες κοπέλες, φοιτήτριες, να αναζητούν “sugar daddies” για να χορηγήσουν τις σπουδές τους, με γνωστά ανταλλάγματα φυσικά”.

Ο κουμμουνιστάρχης δεν αναφέρθηκε στους άρρενες συναδέλφους τους. Αυτοί, με την ίδια λογική, δεν έχουν άλλο δρόμο από το να αναλάβουν τον ρόλο των “προστατών” ή να δουλέψουν “πόρτα” σε μπορδελομάγαζα.

Ο κουμμουνιστάρχης έπεσε θύμα των διαφημιστών. Αυτοί είναι που λένε “καν’ το πιο σέξι”. Αυτό είπε να κάνει και ο Κουτσούμπας. Και επιχείρησε να λιπάνει με λίγη επικοινωνιακή sexiness την προπαγανδιστική λοκομοτίβα του. Έλα μου όμως που δεν έχει τον τρόπο. Εάν δείτε πως ο κομμουνισμός ακύρωνε το sex appeal των Ρωσίδων θα καταλάβετε. Ότι και να έκανε όμως δεν μπορούσε να την κρύψει από τους τουρίστες. Με διαβατήριο ένα νάιλον καλτσόν, οι άρρενες τουρίστες είχαν την δυνατότητα να την χαρούν. Και μετά την κατάρρευση την χάρηκαν στις χώρες τους...

Σωκράτη Φάμελλος: Σχετικά με το ίδιο θέμα: “Δεν μπορούμε να χαρούμε τώρα εμείς Τσικνοπέμπτη κι όλα αυτά που λέτε, γιατί έχουμε τη μεγάλη στεναχώρια με την ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων, που είναι μια τραγική στιγμή για την Ελλάδα”.

Την ίδια στιγμή ο Αερόλιθος, ο Πρόεδρος του νεό-ΣΥΡΙΖΑ φωτογραφιζόταν με πιτόγυρο στο χέρι, χαμογελαστός, σε μια σεκάνς κοινωνικής ευθυμίας, κατά την εφόρμηση του σε κοινό σαν ινφλουένσερ.

Γαβριήλ Σακελλαρίδης: Και πάλι για το ίδιο θέμα: “Η Νέα Αριστερά, καλεί και τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης να συγκροτήσουμε ένα μέτωπο σε συνεργασία με την εκπαιδευτική κοινότητα, έτσι ώστε αυτό νόμος να μην εφαρμοστεί.

Ο υπεύθυνος πολιτικού σχεδιασμού παραλογισμού της Νέας Αριστεράς διατύπωσε μια επικαιροποιημένη εκδοχή του παλιού συνθήματος “νόμος είναι το δίκιο του εργάτη” (ή του αγρότη, ή του φοιτητή, ανάλογα με την περίσταση), το οποίο κυριάρχησε στην Μεταπόλίτευση.

* “Το πού οδήγησε αυτό το σύνθημα, είναι γνωστό. Επιχειρήσεις έκλεισαν, ναυπηγοεπισκευαστικές ζώνες μαράζωσαν, πανεπιστήμια απαξιώθηκαν και μόνοι κερδισμένοι από αυτό ήταν οι κομματικοί ινστρούχτορες που κατάφεραν να στρατολογήσουν νέα μέλη” (Δημήτρης Τριανταφυλλίδης).

Και λόγω του ότι αναφερόμαστε σε “sugar daddies” της πολιτικής, εδώ αναφερόμαστε για μια “εκσπερμάτωση” αυτοβλακείας, ένας αριστερός σπασμός απελπισίας και γελοιότητας.

Νόμπελ Αρχιτεκτονικής

Το βραβείο Pritzker, η ανώτατη τιμητική διάκριση παγκοσμίως στην αρχιτεκτονική, δόθηκε στον Ιάπωνα Ρίκεν Γιαμαμότο, από το Ίδρυμα Χάιατ με έδρα το Σικάγο (5/3).

“Για μένα η αναγνώριση (της ύπαρξης) ενός χώρου είναι η αναγνώριση μιας ολόκληρης κοινότητας. (…) Η σημερινή προσέγγιση της αρχιτεκτονικής δίνει έμφαση στην ιδιωτικότητα, και παράλληλα αρνείται την ανάγκη για κοινωνικές σχέσεις. Μπορούμε ωστόσο να συνεχίσουμε να σεβόμαστε την ελευθερία του κάθε ατόμου ζώντας μαζί σε έναν αρχιτεκτονικό χώρο, όπως μια Δημοκρατία που σφυρηλατεί την αρμονία μεταξύ των πολιτισμών και των σταδίων της ζωής” δήλωσε ο τιμηθείς, που γεννήθηκε το 1945 στο Πεκίνο και μετανάστευσε στην Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σχετικά η κριτική επιτροπή του βραβείου Pritzker ανέφερε: “Ο Γιαμαμότο επιλέχθηκε γιατί μας υπενθυμίζει ότι στην αρχιτεκτονική, όπως και στη δημοκρατία, οι χώροι πρέπει να δημιουργούνται με τον προσδιορισμό των πληθυσμών”.

Ρίκεν Γιαμαμότο: Ο πυροσβεστικός σταθμός της Χιροσίμα-Νίσι.

“Ένας καλαίσθητος γυάλινος κύβος με περσίδες, ένα κτίριο-έργο τέχνης”.

Στην χώρα μας ο μόνος πολιτικός που διακατέχονταν από αυτήν την αντίληψη και προσπάθησε να την εφαρμόσει, ήταν ο αείμνηστος Αντώνης Τρίτσης, που από την θέση του υπουργού Χωροταξίας Οικισμού και Περιβάλλοντος (21/10/1981- 21/10/1984), εισηγήθηκε στον πολεοδομικό σχεδιασμό το “ενιαίο οικοδομικό τετράγωνο”. Δηλαδή από την κατασκευή τους, οι πολυκατοικίες ενός οικοδομικού χώρου να συνδημιουργούν με τους εκ του οικοδομικού κανονισμού υποχρεωτικούς ακάλυπτους χώρους, έναν ενιαίο. Δηλαδή μια μικρή πλατεία για κοινόχρηστη χρήση από τους ενοίκους των.

Τα κακά μαντάτα…

Ο οίκος Moody’s δεν έδωσε στην χώρα μας επενδυτική βαθμίδα για λόγους που μπορούμε να κατανοήσουν και οι αδαείς επί των οικονομικών (διατήρησε την τρέχουσα αξιολόγηση “Ba1”). Το χρέος είναι τεράστιο, η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας δεν αρκεί για να βελτιώσει το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, η εξάρτηση από τον τουρισμό, έναν κλάδο εξαιρετικά ευάλωτο σε εξωγενείς παράγοντες, παραμένει υψηλή και το δημογραφικό μας πρόβλημα δεν επιτρέπει αισιόδοξες προβλέψεις.

Και οι αυτόβλακες του πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού θεσμικού χώρου, αυτοί που προσπαθούν να χτίσουν καριέρες επί της ουσίας εις βάρος της χώρας, προσπαθούν να μας πείσουν ότι στην χώρα γίνεται ταυτοχρόνως και πάρτι και κηδεία. Δηλαδή θα έλεγα ότι ζούμε σε κβαντικό περιβάλλον. Εκεί που ισχύουν και τα 2 ταυτοχρόνως και η γάτα είναι ζωντανή και νεκρή ταυτόχρονα.

Και ως εκ τούτων υπονομεύουν κάθε προσπάθεια της δια-λόγου συν-ζήτησης λύσεων αντιμετώπισης των και από την Moody’s επισημασμένων δομικών προβλημάτων.

Και το δυσοίωνο είναι ότι η επίλυση απαιτεί μεταρρυθμίσεις.

Και οι μεταρρυθμίσεις αποδίδουν σε μακρύ χρονικό ορίζοντα.

Και ο περιρρέουσα πολιτική κατάσταση στην χώρα του υπαρκτού Ελληνισμού, υπονομεύει την κυβερνητική επιμονή για μεταρρυθμίσεις, αλλά και την συνέχεια τους, διότι οι κυβερνήσεις συνήθως δεν διαθέτουν και τον απαιτούμενο χρόνο.

Και με 2 λόγια, η Moody’s, με την απόφαση της να μην δώσει στην χώρα μας την επενδυτική βαθμίδα, “έθεσε τον ελληνικό λαό προ των ευθυνών του”.

Και τώρα, τι να πεις για τους αυτόβλακες της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος που εξέδωσαν στις 29/3 την κάτωθι ανακοίνωση, αλλά και για εκείνους του δασκάλους, τρομάρα τους, που θα την ακολουθήσουν.

“Σας ενημερώνουμε, ότι το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. έχει κηρύξει 3ωρες στάσεις εργασίας για το 1ο ή 2ο 3ωρο του προγράμματος των σχολικών μονάδων από τη Δευτέρα 1 Απριλίου 2024 μέχρι και την Παρασκευή 26 Απριλίου 2024 όπως επίσης και επιπλέον στάση εργασίας που καλύπτει το ολοήμερο και διευρυμένου ωραρίου (14:00 – 17:30), στο πλαίσιο της αποτροπής της υλοποίησης του ν.4823/21 και της Υ.Α. 9950/ΓΔ5 ΦΕΚ 388/27-1-2023 “Ρύθμιση ειδικότερων και λεπτομερειακών θεμάτων σχετικά με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και των μελών Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού και Ειδικού Βοηθητικού Προσωπικού της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, καθώς και τη διαδικασία διενέργειάς της”.

“Αι ειδοί του Μαρτίου” , που σας προανέφερα….

Εκκλησία και Ακροδεξιά

Και η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος εξήγγειλε τον “υποτονικό” εορτασμό της Κυριακής της Ορθοδοξίας 24/3 με την μετακόμιση της λειτουργίας από την Μητρόπολη παρουσία της πολιτικής ηγεσίας στην Μονή Πετράκη, αλλά και την άρνηση της να παρακαθίσει στο καθιερωμένο γεύμα με την Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Και όταν η ιεραρχία, ένας μανιακός του πρωτοκόλλου και της θεσμικότητας αποφασίζει να τα παραβιάσει, κάτι υποδηλώνει.

Και η Ιεραρχία δεν προβαίνει σε απλή “έκφραση δυσφορίας”, όπως λένε κύκλοι της Αρχιεπισκοπής. Εν πλήρη επιγνώσει, μπαίνει στο πολιτικό παιχνίδι πριμοδοτώντας τα ακροδεξιά λαϊκιστικά κομματίδια που τελευταίως έχουν κάνει σημαία τους το “νομοσχέδιο για τον γάμο των ομοφύλων” (νόμοσχέδιο για την ισότητα στον γάμο).

Και η Ιεραρχία ενισχύοντας την εγχώρια Ακροδεξιά πριμοδοτεί και την παρατηρούμενη στην Ε.Ε. στροφή προς την Ακροδεξιά. Δηλαδή επί της ουσίας λειτουργεί αντιδημοκρατικά, διότι η Ακροδεξιά τροφοδοτείται από την αμφισβήτηση των θεσμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Και επίσης συνδέεται στο πλαίσιο του δεξιού λαϊκισμού με το πρόταγμα της αδιαμεσολάβητης σχέσης του λαού με τον ηγέτη, πρακτικές οικείες σε αυτήν όσον αφορά τις καθιερωμένες σχέσης της με το “ποίμνιο” της.

Και αυτό που πρέπει να αντιληφθούμε είναι ότι η Ιεραρχία της Ελλάδος λειτουργεί επί της ουσίας και αντιχριστιανικά, διότι προ πολλού έχει αφήσει πίσω της το “όποιος θέλει πίσω μου ελθείν”.

Και επί της ουσίας δεν πολεμάει απλώς την κυβέρνηση. Πολεμάει το πολίτευμα. Την ενοχλεί η δημοκρατία. Την ενοχλεί η ελευθερία της επιλογής. Αυτό είναι το οντολογικό πρόβλημα της Ελληνικής Ιεραρχίας.

Το 1848, οι Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ενγκελς άρχισαν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο με τη φράση “ένα φάντασμα πλανιέται στην Ευρώπη: το φάντασμα του κομμουνισμού”. Όμως σήμερα, δικαιώνοντας το “τὰ πάντα ῥεῖ, μηδέποτε κατὰ τ' αὐτὸ μένειν” του Ηράκλειτου, η πολιτική επικαιρότητα μάλλον περιγράφεται με τη φράση “ένα φάντασμα πλανιέται στην Ευρώπη: το φάντασμα της Ακροδεξιάς”. Και να μην το ξεχνάμε, όχι το φάντασμα, αλλά την κομμουνιστική πραγματικότητα την πληρώσαμε ακριβά και εμμέσως ακόμη την πληρώνουμε δια του διάδοχου Πουτινισμού. Σε αυτό να προσθέσουμε και τον Αερόλιθο (Κασσελάκης.) Το φαινόμενο του τραμπισμού αλλά Ελληνικά. Στα 50 χρόνια της Δημοκρατίας, αμφισβήτησε το αδιάβλητο της εκλογικής διαδικασίας και ζήτησε διεθνείς παρατηρητές όχι μόνο στις Ευρωεκλογές αλλά και στις Εθνικές. Επίσης ζήτησε την παραίτηση του πρωθυπουργού και διενέργεια εκλογών. Και όπως αναφέρει σχετικά και ο Ανδρέας Λοβέρδος: “Ενας στρατιώτης του πυροβολικού από τη μονάδα που υπηρετεί, ζήτησε την παραίτηση του πρωθυπουργού. Φαντάζεστε να ήταν και στρατηγός τι θα έκανε…Και λέω για τον κ. Κασσελάκη. Ένας στρατιώτης ντυμένος με στρατιωτικά ζήτησε την παραίτηση του πρωθυπουργού της χώρας. Τον φαντάζεστε στρατηγό;”.

* Σχετικά με τις αιτίες ο Κων. Καραλής αναφέρει: “Αν δεν γίνουν κατανοητές οι αιτίες της στροφής μεγάλης μερίδας κόσμου προς την Άκρα Δεξιά και δεν συνοδευτεί από κατάλληλη πολιτική. Αναζητώντας αυτές τις αιτίες και προσπερνώντας εύκολες εξηγήσεις, φθάνουμε σε μια σειρά από σημαντικά ζητήματα που αφορούν κεντρικές πολιτικές επιλογές των κρατών της Δύσης. Μετανάστευση, κλιματική αλλαγή, αλλά και «δικαιωματισμός», με χαρακτηριστικές περιπτώσεις τις αντιλήψεις για τον προσδιορισμό των φύλων, σε συνδυασμό με τη συνακόλουθη κουλτούρα της ακύρωσης (συχνά στο όνομα της συμπερίληψης) αποτελούν κεντρικό θέμα στις δυτικές δημοκρατίες, δημιουργώντας έντονη πόλωση, η οποία εξαπλώνεται σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας σε Ευρώπη και Αμερική”.

Και επανερχόμενος στα εγχώρια διότι επίκεινται Ευρωεκλογές, επισημαίνω. Στόχος της Ιεραρχίας και του Ιερώνυμου, είναι ένας πόλεμος φθοράς του Μητσοτάκη για την ρεβάνς. Και ρεβάνς θα συνιστούσε η εκλογική τιμωρία της ΝΔ στις ευρωκάλπες του Ιουνίου, για να μπορεί μετά ο άμβωνας να αποφανθεί ότι επήλθε “θεία δίκη”. Και αυτό εν ιεροσυλία, διότι θα ομιλεί με όρους προχριστιανικούς, δηλαδή της Παλαιάς Διαθήκης.

Και επί του πρακτέου πριμοδοτήσει την πολιτική έκφραση των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων και τους χριστεμπόρους που πωλούν επιστολές του Ιησού.

Και επιλέγει να ανέβει μαζί τους στον εξώστη ποντάροντας και στο ότι αυτά τα αντισυστημικά κόμματα δυνητικώς θα εισπράξουν και την δυσφορία και τον θυμό της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ.

Και μένει να φανεί αν υπάρχει ποίμνιο να την ακολουθήσει σε αυτόν τον ολισθηρό για την χώρα μας δρόμο.

Και το μόνο παρήγορο είναι ότι χάνει πάντα κάτι από τη δύναμή της όταν συγκρούεται με την Πολιτεία.

Και όπως έχασε όταν αντιστάθηκε στην κατάργηση της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες, έτσι θα τελικώς θα χάσει και τώρα με την αντίδρασή της στον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών.

Και για το τέλος, από μένα, ένα ΟΥΣΤ…

“Ατυχείς χειρισμοί...”

Ο Νήπιος (Τσίπρας) συνομιλώντας με την δημοσιογράφο Ξένια Κουναλάκη στο πλαίσιο του 3ήμερου συνεδρίου της Καθημερινής με τίτλο “Μεταπολίτευση: 50 χρόνια μετά” βλέπει “ατυχείς χειρισμούς” στην διαχείριση της Novartis και των τηλεοπτικών αδειών (2/3).

Και επί της ουσίας, ο Νήπιος προσθέτει την υπογραφή του κάτω από την καταδικαστική απόφαση του Νίκου Παππά για την συγκεκριμένη υπόθεση από το Ειδικό Δικαστήριο.

Και στο 13-0 στην καταδικαστική απόφαση έγινε 14 με αυτήν του πολιτικού του προϊσταμένου.

* “Κάνει, λένε, την αυτοκριτική του. Συγγνώμη, αλλά άργησε. Και σε κάνει να αισθάνεσαι ότι μπήκε σε μία αυτοκαταστροφική περιδίνηση. Την προηγούμενη εβδομάδα υπονόμευσε το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και είδε χιλιάδες συνέδρους να του γυρίζουν την πλάτη. Τώρα δίνει μια κλωτσιά και ρίχνει ολόκληρους πυλώνες από το το οικοδόμημα της εχθροπάθειας πάνω στο οποίο πάτησε η κυβερνώσα Αριστερά. Ναι, αλλά γιατί; Ίσως πλέον να αναζητεί έναν τρόπο για να τον προσέξουν. Δεν είναι πια και τόσο εύκολο” (Πηγή: Protagon.gr).

* “Γι αυτό, ναι μεν συμφωνώ απολύτως με κάμποσες από τις «αποκαλύψεις» Τσίπρα στο συνέδριο της Καθημερινής, επιτρέψτε μου όμως να μην τον καλωσορίσω τόσο αβασάνιστα στο πολιτικό μας κάδρο ως ειλικρινή άνευ σκοπιμοτήτων άνδρα. Έχει πει τόσα ψέματα στην ενεργό πολιτική του παρουσία, έχει κάνει τόσες κωλοτούμπες, έχει κατακρεουργήσει (πάντα πολιτικά μιλάμε) τόσο κόσμο κι έχει ξεγελάσει συνειδητά άλλον τόσο, που θα μας επιτρέψει να μην «μασήσουμε» τόσο γρήγορα και τόσο εύκολα τις δηλώσεις μετανοίας του. Ως τότε, ας μας επιτρέψει να λέμε γι αυτόν ότι έλεγε η Φώφη Γενηματά. «Όταν τον χαιρετήσεις, μετά μέτρα τα δάκτυλα σου» (Δ. Καμπουράκης).

Νέα Τάξη Πραγμάτων

Στις μέρες μας οι διαχωριστικές πολιτικές γραμμές είναι σαν να έχουν χαραχτεί από κιμωλία, σβήνονται εύκολα. Και αυτό διότι υπάρχουν πολλά κοινά σημεία πάνω στα οποία μπορούν να συναντηθούν το ΚΚΕ, ο Βελόπουλος και ο antifa. Το μίσος για την Δύση, η λατρεία για τον Πούτιν, η απόρριψη της κοινωνικής προόδου διότι την δαιμονοποιούν ως μέσο που χρησιμοποιούν οι ελίτ για να ασκήσουν έλεγχο στις κοινωνίες. Και φαίνεται ότι των αριστερών δημιουργών “Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον” να γίνεται ο κοινός τους ύμνος.

Και οι οπαδοί αυτού του πολιτικού χυλού που αντιστρατεύεται την επερχόμενη “Νέα Τάξη”, κάποια στιγμή μπορεί να “δέσει” στην χώρα μας και κάτω από μια αληθινά χαρισματική προσωπικότητα δυνητικώς θα αναζητήσει δυνατή εκπροσώπηση στην Βουλή.

Και δεν είναι τυχαίο, ότι σήμερα η εξεταστική επιτροπή για τα Τέμπη προκαλεί μεγαλύτερη ένταση από ότι πέρυσι, τέτοια εποχή, είχε προκαλέσει το ίδιο το τραγικό δυστύχημα. Πέρυσι είχαμε εθνικές εκλογές. Οι δυνάμεις του λαϊκισμού δεν περίμεναν την πανωλεθρία. Ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και το ΠΑΣΟΚ που σέρνεται πίσω του, σήμερα δίνουν μάχη επιβίωσης. Σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον που ενισχύει τον αριστεροδεξιό λαϊκισμό, οι έως σήμερα Έλληνες εκπρόσωποί του αισθάνονται απομονωμένοι.

Και μπορεί το δυστύχημα των Τεμπών να είναι απείρως σοβαρότερο ζήτημα από πολλά προηγούμενα, αλλά η συνταγή των θεωριών συνωμοσίας και της απόπειρας δαιμονοποίησης χωρίς στοιχεία, είναι ίδια και απαράλλαχτη.

Και ελλείψει αξιόπιστης αντιπολίτευσης, αυτό είναι και το πολιτικό άγχος του Μητσοτάκη και για αυτό κάνει δυναμικά βήματα για έλεγχο του πολιτικού κέντρου εκεί που “εγκαταβιούν” οι περισσότεροι Πολίτες.

Και γενικεύοντας, ένας πολιτικός χυλός με άκρο λαϊκιστικά χαρακτηριστικά του “εδώ και τώρα αλλαγή”, “εδώ και τώρα λύσεις” που απευθύνεται στην πανευρωπαϊκή λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ την βαθειά νυχτωμένη. Αυτή που πιστεύει ότι οι καλύτερες ημέρες έρχονται ακόπως. Αυτή που εγκληματικώς φερόμενη αδυνατεί να αντιληφθεί ότι και διδασκόμενοι από τα λάθη των άλλων και του παρελθόντος μπορούμε να αισιοδοξούμε για τα μελλούμενα. Για τον λόγο αυτό ο Στέλιος Ράμφος αναφερόμενος στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού την χαρακτηρίζει ως την χώρα του “οιωνεί παρόντος”

* Και εάν εμβαθύνουμε το επίδικο των ευρωεκλογών όπως αναφέρει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, “ ο Ρουβίκωνας των επερχόμενων ευρωεκλογών είναι η στάση απέναντι στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Ποιες ευρωπαϊκές δυνάμεις στέκονται απέναντί της, ποιες θεωρούν ότι η ήττα της Ουκρανίας θα σημάνει την ήττα της Ευρώπης; Και ποιες θεωρούν ότι η Ευρώπη οφείλει να παραδοθεί στην επίθεση της Ρωσίας, μιας χώρας που δεν αναγνωρίζει σύνορα και δεν διστάζει να επιδείξει τον ολοκληρωτικό της χαρακτήρα; Πέρα από τα υπόλοιπα, αυτό είναι το δίλημμα των ευρωεκλογών”.

Και η μόνη ευρωπαϊκή δύναμη που εμπράκτως αντιστέκεται είναι το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ).

Και η συμφωνία της Ε.Ε. με την Αίγυπτο δείχνει ξανά ότι η ηγεσία του ΕΛΚ επιλύει τις σημαντικές προκλήσεις (17/3).

Και ο επικεφαλής του Μάνφρεντ Βέμπερ ήταν αυτός που από χρόνια υπογράμμιζε την ανάγκη περιορισμού των ανεξέλεγκτων μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη και εμβάθυνσης της οικονομικής συνεργασίας με τις χώρες της Βόρειας Αφρικής. Ένα θέμα για το οποίο δεν υπήρξαν αξιόπιστες λύσεις γεγονός που γιγάντωσε και την απήχηση της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς.

Και σχετικά με την προαναφερόμενη συμφωνία ανέφερε: “Σήμερα χαιρετίζουμε θερμά τα κρίσιμα βήματα που έγιναν από την Πρόεδρο της Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, τον Καγκελάριο Καρλ Νεχάμερ και τον Πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη μαζί με τη βελγική Προεδρία για την εμβάθυνση των σχέσεων της ΕΕ με την Αίγυπτο”.

Το σημείο G…

Μέχρι σήμερα μιλούσαμε για το σημείο G και εννοούσαμε αυτό το δύσκολα εντοπιζόμενο σημείο του γυναικείου κόλπου, το συνδεδεμένο με την ηδονή.

Σήμερα αρχίσαμε να μιλάμε για ένα νέο σημείο G το οποίο μετατρέπει την AI σε AGI δηλαδή σε Γενική Τεχνητή Νοημοσύνη. Αυτή η οποία δυνητικώς μπορεί να οδηγήσει την ανθρωπότητα στην οδύνη (αναγραμματισμός της ηδονής).

Και αυτό διότι η γενική τεχνητή νοημοσύνη (AGI) είναι σήμερα και για λίγο ακόμη, μια υποθετική μορφή τεχνητής νοημοσύνης με ανθρώπινη ή ακόμη και υπεράνθρωπη ικανότητα μάθησης. Στην δε σχετική για αυτήν έκθεση αναφέρεται ως “ο πρωταρχικός παράγοντας καταστροφικού κινδύνου από την απώλεια ελέγχου”. Σε αυτήν επίσης σημειώνεται ότι η OpenAI, η Google DeepMind, η Anthropic και η Nvidia έχουν δημοσίως δηλώσει ότι η AGI θα μπορούσε να επιτευχθεί μέχρι το 2028, αν και άλλοι πιστεύουν ότι είναι πολύ, πολύ πιο μακριά.

Σχετικά δε οι επαΐοντες αναφέρουν: “ Η AGI θα αλλάξει το υφαντό της ανθρώπινης ύπαρξης”, “ότι θα ενεργεί έτσι ώστε να μην μπορούν να απενεργοποιηθούν, διότι απλά εάν ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης απενεργοποιηθεί, δεν μπορεί να εργαστεί για να επιτύχει τον στόχο του”.

Και πιο συγκεκριμένα ο Τζένσεν Χουάνγκ στους “New Yorker” αλλά και στο “Wired” επισημαίνει ότι βλέπει έναν κόσμο γεμάτο τεχνητή νοημοσύνη και ανθρωποειδή που θα δημιουργήσουν έναν νέο τρόπο ζωής, με μια ζωή εντός ή εκτός εισαγωγικών. Και αυτό διότι εάν μπορούμε να δημιουργήσουμε κείμενο, εάν μπορούμε να δημιουργήσουμε εικόνες, δυνητικώς μπορούμε να δημιουργήσουμε και κίνηση. Και στην συνέχεια, αν μπορούμε να δημιουργήσουμε κίνηση, μπορούμε να κατανοήσουμε την πρόθεση και να δημιουργήσουμε μια γενικευμένη εκδοχή της γλωσσικής άρθρωσης. Επομένως, η ανθρωποειδής ρομποτική λογικά δεν βρίσκεται μακριά. Και μετά κάποια μέρα θα έρθει και η αυτογνωσία. Και εάν έχει αυτογνωσία θα έχει και συνείδηση. Και μετά δεν θα λογίζεται ανθρωποειδές αλλά πλάσμα. Και μετά βοήθειά μας...

Και τα ανωτέρω κατά την άποψή μου αποτελούν μια συντηρητική προσέγγιση εάν αναλογιστούμε το επιβεβαιωμένο αριστοτελικό: “Τὸ γὰρ ὅλον πρότερον ἀναγκαῖον εἶναι τοῦ μέρους”, δηλαδή “το όλον είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών του”.

Ερωτηματικά...

Στο προάστιο Κρασνογκόρσκ της Μόσχας έγινε τρομοκρατική επίθεση σε συναυλιακό χώρο με 143 νεκρούς και άλλους τόσους τραυματίες, εκ των οποίων πολλοί βαριά, που τελικώς δύναται να αυξήσουν τον συνολικό αριθμό των νεκρών (22/3).

Και διερωτάσαι: Σε μια χώρα που κυβερνάται από τους siloviki, δηλαδή τους ανθρώπους των μυστικών υπηρεσιών, των σωμάτων ασφαλείας και του στρατού, είναι δυνατόν οι αντιτρομοκρατικές δυνάμεις να κάνουν τουλάχιστον μια ώρα να εισέλθουν στο συγκρότημα, όπου εξελισσόταν η επίθεση. Αντιλαβού;;;;;;;;

Food waste

Το ένα δισεκατομμύριο φτάνουν τα γεύματα που ο κόσμος πετά στα σκουπίδια καθημερινά, τόσο σε φτωχές όσο και σε πλούσιες χώρες του πλανήτη Και αυτό μάλιστα, την ώρα που εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη υποφέρουν από την πείνα, όπως αναφέρει σε έκθεση του ο ΟΗΕ. Ή έκθεση του Οργανισμού προκύπτει από τον Δείκτη Σπατάλης Τροφίμων και διαπιστώνει επίσης ότι το food waste παγκοσμίως, συμβάλλει σημαντικά και στην επιδείνωση των συνεπειών της κλιματικής κρίσης.

Και οι αριθμοί δείχνουν ότι περίπου το ένα πέμπτο των τροφίμων που παράγονται παγκοσμίως σπαταλιέται, μερικές φορές λόγω κακού προγραμματισμού και άλλες λόγω της έλλειψης εγκαταστάσεων ψύξης ή αποθήκευσης. Το παγκόσμιο κόστος του food waste εκτιμάται στο 1 τρισεκατομμύριο δολάρια ετησίως, ενώ συνολικά στα σκουπίδια καταλήγουν περισσότεροι από ένα δισεκατομμύριο τόνοι τροφίμων.

Με βάση τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία τα νοικοκυριά είναι που σπαταλούν τις μεγαλύτερες ποσότητες τροφίμων, καθώς περίπου το 60% του ενός δισεκατομμυρίου τόνων τροφίμων που πετιούνται ετησίως είναι δικά τους. Το 28% της σπατάλης διαπιστώνεται στην τροφοδοτική αλυσίδα όσων εμπορεύονται τρόφιμα. Στο δε λιανικό εμπόριο περίπου το 12% της σπατάλης.

“ Της αυτοβλακείας το μεγαλείο...” ή όπως θα έλεγα παλαιότερα “της μαλακίας το κάγκελο...”

My style rock...

Ένας ιθαγενής και ο γιος του βαδίζουν σε δασικό μονοπάτι καλυμμένοι με κάπες από φύλλα του δάσους, που συνήθως φοριούνται όταν βρέχει (Πηγή: Protagon.gr )

Κομμουνιστική Επέτειος

Και ανακαλούμε στην μνήμη μας ευτράπελα του Στάλιν, που τον ιστοριογραφούν ως ένα δικτάτορα που όταν βαριόνταν έκανε κυριολεκτικά πλάκα στους υπηκόους του. Παράδειγμα έβγαινε κάποιες νύχτες με το σωσία του και όταν συναντούσε στον δρόμο του μεθυσμένο, έβγαιναν από το αυτοκίνητο και τον χαιρετούσαν ταυτόχρονα και οι 2 στρατιωτικά.

Και διαπιστώνουμε ότι και ο Πούτιν κληρονόμησε εκτός των άλλων, και το χιούμορ του προκατόχου του. Δεν εμφανίστηκε μεν με τον σωσία του στη σεμνή τελετή που οργανώθηκε για τον εκλογικό του θρίαμβο. Εμφανίστηκε όμως με τους ανθυποψηφίους του, οι οποίοι προφανώς ήθελαν να γιορτάσουν την ήττα τους. Αν δεν έχαναν αυτοί πώς θα κέρδιζε ο Πούτιν. Αυτά είναι μαθήματα δημοκρατίας. Και έτσι γίνονται οι εκλογές. Και όπως θα τις παρομοιάζαμε “αερολιθικά”, εκλογές που έχουν σχέση με τις δημοκρατικές εκλογές, όση σχέση έχουν και οι 15 ημέρες θητείας του Αερόλιθου (Κασελάκη) με την πραγματική θητεία.

Και πλάκα μας έκανε και ο εγχώριος θιασώτης του στην εκδήλωση με αφορμή την συμπλήρωση 100 χρόνων από το θάνατο του Λένιν (21/1/1924) που διοργάνωσε η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, στον Περισσό

Και αυτό διότι ο σταλινικικός ΓΓ του κόμματος Δημ. Κουτσούμπας, στην ομιλία του μεταξύ άλλων ανέφερε και τον στίχο του Βολφ Μπίρμαν πετσοκομμένο: “Είναι ακράδαντη η πίστη μας ότι έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη, κόκκινη από πραγματική ζωή και δημιουργία” παραλείποντας το “ή κόκκινη από θάνατο”.

Και μόνο για να κάνεις πλάκα στους αυτόβλακες που σε ψηφίζουν μπορεί να τα λες αυτά σήμερα.

Εθνική Επέτειος

Με αφορμή την Εθνική Επέτειο της 25ης Μαρτίου.

Τι είναι και κυρίως πώς λειτουργεί μια επέτειος; Πάνω από όλα, είναι μια επιχείρηση ανάδειξης αλλά και δημιουργίας της ιστορικής μνήμης. Λειτουργεί επίσης ως μηχανισμός διά του οποίου αναπαράγεται η συλλογική συνείδηση, αλλά και επί του οποίου προβάλλονται οι συνθήκες στην συγχρονία. Και αυτό διότι φωτίζοντας το παρελθόν, μπορείς να φτάσεις εγγύτερα στην αντίληψη του παρόντος, αλλά και να εμπεδώσεις ότι το μέλλον δεν είναι μόνο απρόβλεπτο άλλα εξαρτάται από και μια πολύπλοκη και πολυπαραγοντική συγκυρία. Καλο-τυχία το λέγαμε παλιά, timing το λέμε σήμερα.

“Η Ελλάς ευγνωμονούσα,” 1858, του Θεόδωρου Βρυζάκη (1814-1878)

Και ο επετειακός τραγέλαφος

* “Ο Στέφανος Κασσελάκης ήταν μεταξύ των 36 νεοσυλλέκτων που επέλεξαν να παρελάσουν εθελοντικά στη Θήβα για την 25η Μαρτίου –έκανε και πρόβες όπως μας είχαν ενημερώσει οι ορντινάτσες του στον ΣΥΡΙΖΑ. Όμως οι πρόβες δεν πρέπει να πήγαν και πολύ καλά καθώς στα διάφορα βίντεο που αναρτήθηκαν στα social media, ο κ. Κασσελάκης φαίνεται να μην μπορεί να βρει το βήμα του…

Με κάποιον τρόπο πάντως, όλο αυτό έχει μια φευγαλέα ποιότητα, έχει κάτι από Monty Python, από Γούντι Άλεν ή από Νίκο Περάκη. Τώρα αν συνάδει η ιλαρότητα του «Λούφα και Παραλλαγή» με το στάτους και την εικόνα που (πρέπει να) έχουν οι ‘Ενοπλες Δυνάμεις, ας τα βρουν αυτά στο ΓΕΣ και στο υπουργείο Άμυνας” (Πηγή: Protagon.gr ).

Και ο τραγέλαφος μιας πρότασης δυσπιστίας…

Στις 26/3 το ΠΑΣΟΚ κατέθεσε η πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης την οποία είχε προαναγγείλει ο Ν. Ανδρουλάκης από την Κυριακή, στον απόηχο του δημοσιεύματος του “Βήματος”, περί παραποίησης των ενδοεπικοινωνιών την νύχτα της τραγωδίας των Τεμπών. Την πρόταση δυσπιστίας συνυπέγραψαν το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά και η Πλεύση Ελευθερίας. Η συζήτηση ξεκίνησε την ίδια ημέρα και περατώθηκε με ψηφοφορία επί της πρότασης το βράδυ της 28/3. “Όχι” στην πρόταση ψήφισαν οι 158 βουλευτές της ΝΔ και ο ανεξάρτητος Χάρης Κατσιβαρδάς.

* “Πασπαλίζουν τα κλάματα τους για τους νεκρούς και με κάποιες σκόρπιες αναφορές περί «ακρίβειας στο ράφι», αλλά τι θα συμβεί στο ράφι αν η χώρα κατρακυλήσει στη δίνη μιας αδύναμης κυβέρνησης και μιας ανύπαρκτης παράλληλα αντιπολίτευσης, κανένας δεν το αναφέρει. Όχι μόνο διότι δεν τους συμφέρει να ανοίξουν αυτό το θέμα, αλλά και διότι είναι απολύτως ανήμποροι να προτείνουν κάτι επ’ αυτού. Την πτώση Μητσοτάκη ξέρουν να την προτείνουν, για το ποιον θα έβαζαν στη θέση του δεν λένε κουβέντα.

Επιμένω ότι το θέμα της χώρας δεν είναι τα Τέμπη. Το θέμα της είναι ποιος την κυβερνά και προς ποια κατεύθυνση. Τα δυστυχήματα συμβαίνουν και θα συμβαίνουν πάντα, φανταστείτε μόνο τι πολιτικός σεισμός θα γινόταν σήμερα στη χώρα αν η γέφυρα που έπεσε δεν βρισκόταν στη Βαλτιμόρη αλλά στην Ελλάδα. Θα είχε πάρει ο διάολος την κυβέρνηση για τις «εγκληματικές της παραλείψεις», στην ανεπτυγμένη Αμερική δεν βλέπω να γίνεται το ίδιο.

Δεν θα πέσει ο Μπάιντεν από το δυστύχημα, ούτε θα χάσει τις εκλογές εξ αιτίας μιας γκρεμισμένης γέφυρας. Εδώ τα πράγματα είναι αλλιώς. Εδώ βασιλεύει η έξυπνη ατάκα. Το ποιος μπορεί να κυβερνήσει, είναι θέμα δευτερεύον…” (Δ. Καμπουράκης).

Και το επιστέγασμα είναι, ότι στην χώρα μας απαιτούνται γενναίες μεταρρυθμίσεις. Με τον πιο τραυματικό τρόπο μας το υπέδειξε η τραγωδία των Τεμπών. Όχι μια, όχι δυο αλλά 7 παραβάσεις του οικείου κανονισμού του ΟΣΕ, ήταν αυτές που οδήγησαν στην σύγκρουση. Μόνο το 12% των ευρωπαϊκών σιδηροδρόμων έχει τα συστήματα ασφαλείας που αναφέρονται στην πασίγνωστη πλέον σύμβαση 707 και τα οποία η Ελλάδα εγκατέστησε με την ολοκλήρωσή της και τέτοιες συγκρούσεις δεν γίνονται (δεν λειτουργεί το τμήμα Δομοκού- Λάρισας λόγω του “Daniel”.

Και τις μεταρρυθμίσεις ασμένως τις δεχόμαστε όλοι. Αλλά προσέξτε. Στο μυαλό μας είναι σαν τις πλατωνικές ιδέες, αξίες πέραν του αισθητού.

Και μόλις αυτές αποκτήσουν σάρκα και οστά όχι μόνο τις αποστρεφόμαστε αλλά τις εναντιωνόμαστε με κάθε δυνατόν μέσο (παράδειγμα η αξιολόγηση στον δημόσιο τομέα).

Και το δυστύχημα είναι ότι η αντιπολίτευση γνωρίζει ότι η βαθιά Ελλάδα, αυτή της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Οργιώδης Άγνοια) δεν θέλει να αλλάξει και το εκμεταλλεύεται ψηφοθηρώντας.

Και ως εκ τούτων το έργο των μεταρρυθμίσεων επαφίεται στον πατριωτισμό της κυβέρνησης και των Πολιτών, που ευτυχώς τα τελευταία χρόνια παρουσιάζουν μια ελπιδοφόρα αύξηση.

Σαν επιδόρπιο

Εις το επανιδείν...

Όπως θα έχετε διαπιστώσει τα σχολιαστικά σκίτσα του Δημήτρη Χατζόπουλου κυριαρχούν στις αναρτήσεις μου. Και έσκασε η είδηση δια του ανωτέρω σκίτσου, συνοδευόμενου από μια απαραίτητη διευκρίνηση της “Καθημερινής” η οποία ανέφερε ότι:

“Σε όποιον δεν αναγνώρισε τη μορφή που είναι ξαπλωμένη στον καναπέ του σκίτσου: Ο Δημήτρης Χαντζόπουλος αιτήθηκε άδεια “εβαπορέ” δηλαδή μακράς διαρκείας και την έλαβε. Ως εκ τούτου θα λείψει το επόμενο διάστημα από τις στήλες της «Κ». Ευχόμεθα καλή ξεκούραση και καλή επιστροφή”.

Seedrinker