Στιγμιότυπα meta-φυσικής

 

Τα μεγαλύτερα ψέματα,

τα λες σιωπώντας…

Στις μεταπολεμικές δεκαετίες, στον γαλλόφωνο κόσμο, τον από τότε πολιτισμικά κυρίαρχο στην Ευρώπη, η πνευματική ορθοδοξία ήταν απολύτως ευθυγραμμισμένη με τις επιταγές του Υπαρκτού Σοσιαλισμού. Ένα πολιτισμικό γίγνεσθαί που εξέθρεψε και τον Γαλλικό Μάη (1968). Και τότε ήταν που η γαλλική πνευματική ελίτ, ενώ άρχισε να γνωρίζει τα τεκταινόμενα εντός της δικτατορίας του προλεταριάτου, λόγω πολιτικών ιδεοληψιών και σκοπιμοτήτων αυτό-λογοκρίνονταν, κοινώς “έκανε την πάπια”. Ενδεικτικό αυτής της περιρρέουσας κατάστασης, αυτό που είχε επισημάνει ο γκουρού του Μαρξισμού Ζαν-Πωλ Σαρτρ: “Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για όσα συμβαίνουν στην ΕΣΣΔ για να μην απογοητεύσουμε τους απεργούς της Μπιγιανκούρ”, εργοστάσιο της “Ρενό” όπου είχε κηρύξει απεργία το κομμουνιστικό συνδικάτο.

Με την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (26/12/1991, δώρο Χριστουγέννων στον Δυτικό Κόσμο) και την κατάρρευση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το πολιτικό γίγνεσθαι της Ευρώπης “καθάρισε” από την Αριστερά της “επανάστασης” και του “προλεταριάτου”. Αυτό που έμεινε ήταν το δυσκολότερο. Και ήταν η “υγιεινή” του εγκεφάλου των πολιτικών δρώντων εντός της Αριστεράς. Δηλαδή κάθαρση από τις εμμονικές ιδεοληψίες που το λιγότερο θολώναν την αντίληψή τους για την πραγματικότητα. Και κυρίως αυτές της διεθνιστικής επαναστατικής προοπτικής ενός δρώντος προλεταριάτου. (1)

Και λόγω του ότι με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η διεθνιστική προοπτική αποδυναμώθηκε είπαν να υποστηρίξουν την δημιουργία ενός εντός των τειχών διεθνιστικού προλεταριάτου, δυνητικώς και επαναστατικού. Και το γαλλικό κοινωνικό γίγνεσθαι με το αποικιοκρατικό παρελθόν και τους χιλιάδες αποικιακούς μετανάστες ήταν η κατάλληλη μήτρα για την γέννεση του πολυπολιτισμικού μοντέλου. Ένα κοινωνικό μοντέλο που υπόσχονταν “μεγάλη αναταραχή…”. “ωραία κατάσταση…” και που εξυπηρετούσε τις πολιτικές τους επιδιώξεις. Και έτσι εισήλθαμε στην εποχή της μετά-νεωτερικότητας εν τη πράξει.

Και για το ιστορείν: Ο επιθανάτιος ρόγχος του πολυπολιτισμικού μοντέλου, συνοδεύτηκε από εκατοντάδες θύματα της ισλαμικής τρομοκρατίας, πτώση της Αριστεράς και μεγάλη άνοδο της Ακροδεξιάς, η οποία μπορεί να καταγραφεί ως η 2η πολιτική δύναμη στις επικείμενες ευρωεκλογές. (2)

* “Ήδη από το 1987 Ο Άλαν Μπλουμ, στο έργο του «Η αφοπλισμένη ψυχή» είχε προβλέψει ότι η εισβολή του πολιτισμικού σχετικισμού στο πανεπιστήμιο, χώρο έρευνας για την αλήθεια, δεν μπορεί παρά να έχει καταστροφική εξέλιξη. Στο όνομα της δικαίωσης των πρώην αποικιοκρατούμενων πληθυσμών, υποβαθμίζεται ή και καταργείται η πορεία του δυτικού πολιτισμού και η εμμονή του στην έρευνα και τη διερώτηση με στόχο την αναζήτηση της αλήθειας. Το αποτέλεσμα του πολιτισμικού σχετικισμού είναι ο «γουοκισμός», που εδραιώνεται στην άγνοια και την αμορφωσιά, για την ακρίβεια στην υποκατάσταση του ερευνητικού πνεύματος και της αναζήτησης της αλήθειας από τη στράτευση σε μια ιδεολογία που λειτουργεί όπως η μεθαδόνη στην ιδεολογική στέρηση της Αριστεράς. Έχασε τον μαρξισμό-λενινισμό και έκτοτε ψάχνει στέγη σε όποια έμπνευση διεγείρει τον λυρισμό της κατά του καπιταλισμού, βλέπε τον δυτικό πολιτισμό. Η ταύτιση του «γουοκισμού» με την κοινή, κοινότατη άγνοια και την κραυγαλέα αμορφωσιά αναδεικνύεται και στις αντιφάσεις που χαρακτηρίζουν τη συμπεριφορά των ζηλωτών του. Οι φεμινίστριες που παθαίνουν κρίσεις όταν κάποιο αρσενικό κοιτάξει επίμονα ένα θηλυκό –αλήθεια, πώς δεν έχει απαγορευθεί ο τίτλος της ταινίας του Γκοντάρ «Αρσενικό-θηλυκό»;– διατήρησαν την ψυχραιμία τους με τους βιασμούς γυναικών από τη Χαμάς και την Ισλαμική Τζιχάντ. Είναι διαφορετικός ο πολιτισμός τους, οπότε δεν τους κρίνουμε με τα ίδια κριτήρια με τα οποία κρίνουμε τον δικό μας” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και κάπως έτσι “γεννήθηκαν” οι “ευγενείς ψυχές- belle âme”, όρος του Γάλλου κλασικού διανοητή και φιλελευθέρου Ρεϊμόντ Αρόν. “Όρος που χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει όσους αρθρώνουν δημόσιο λόγο και θέλουν να βρίσκονται στην “καλή πλευρά” των γεγονότων. Λυδία λίθος της “καλής πλευράς”, όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και στη σημερινή Ευρώπη, είναι το μεταναστευτικό και η διαφυλικότητα” (στην χώρα μας είχαμε την εισβολή ενός νέου μεσσία των εγχωρίων “ευγενών ψυχών” και το όνομά του Αερόλιθος (Κασσελάκης).

Μετά την κατάρρευση του Υπαρκτού Σοσιαλ-ισμού ξεκίνησε και μια γενικότερη αποδόμηση των -ισμών, που εκ του ιστορείν καταδεικνύεται ότι παρά τις ελπιδοφόρες δομικές ιδέες τους, εν τέλει συνέβαλαν καθοριστικά στην παγκόσμια εχθρότητα. Όμως με την την είσοδο του νέου αιώνα μια νέα σχετική τάση έκανε την εμφάνισή της, ο αποκαλούμενος “ισμισμός”. Δηλαδή νεολογισμών που ονοματοδοτούν νέες έννοιες, προσθέτοντας σε λέξεις την κατάληξη -ισμός. Έννοιες οι οποίες δεν μετέχουν της ιδέας της καθολικότητας, δηλαδή δεν έχουν νόημα για όλους και ως εκ τούτου δυνητικώς “εμπόλεμες”. Έννοιες οι οποίες όχι μόνο προσβάλουν την φυσικότητα αλλά προσπαθούν να ανατρέψουν και την κοινή λογική. Και ως εκ τούτου είναι και δυνητικώς επικίνδυνες. Και κοινή λογική δεν σημαίνει ότι την έχουν όλοι, αλλά ότι δυνητικώς μπορεί να την έχουν όλοι, εάν αποστούν, ιδεοληψιών, πίστεων, πολιτισμικών προκαταλήψεων και λοιπών βαρυδίων που μπλοκάρουν την λογική επεξεργασία.

Ο επιφανέστερος όλων είναι ο νεολογισμός “δικαιωματισμός”. Στα αγγλικά δεν υπάρχει αντίστοιχός του. Στα γαλλικά το αντίστοιχό του είναι “droitsdel’ hommisme” και εμφανίστηκε στα τέλη του 20ου αιώνα, προκειμένου να αναδείξει την διάσταση μεταξύ του ορθού ηθικού και νομικού θεμελίου των δικαιωμάτων του ανθρώπου, από τη μία, και την ιδεολογία των υπερασπιστών των δικαιωμάτων ως πολιτική πράξη.

Παρότι οι υποστηρικτές του θέλουν να τον παρουσιάσουν ως ένα νέο είδος δικαιώματος, αυτό είναι άτοπο διότι δεν εμπίπτει ούτε στα αρνητικά ούτε στα θετικά δικαιώματα. Δεν εμπίπτει στα αρνητικά δικαιώματα, διότι δεν είναι δικαίωμα στον περιορισμό της εξουσίας του κράτους και δεν εμπίπτει στα θετικά δικαιώματα γιατί δε μετέχει της ιδέας της καθολικότητας του δικαιώματος και ως εκ τούτου δύναται να αποκτήσει και χαρακτηριστικά δόγματος. (3)

Αυτό που είναι απολύτως ορατό είναι ότι δια του “δικαιωματισμού”, επιχειρείται η εισαγωγή στις δυτικές κοινωνίες “δικαιωμάτων” υποκατάστατων των εν εξαφανίσει λεγομένων “ταξικών” (το δίκαιο του εργάτη, κλπ) εκτρέποντας τον κοινωνικό ανταγωνισμό σε ατραπούς ευνοϊκούς για την δημιουργία νέων κοινωνικών κατασκευών που προωθούν την μετάβαση από την μετά-νεωρικότητα στην meta-νεωτερικότητα / meta-εποχή. (4)

Και δια του δικαιωματισμού παθολογικές εμμονές και συμπεριφορές υποστηριζόμενες από ευφάνταστα ιδεολογήματα, τα οποία μάλιστα ανερυθριάστως ακυρώνουν ακόμη και αυτήν την φυσικότητα, μετατρέπονται σε μια κανονικότητα.

Και η ορθορεξία μια παθολογική εμμονή για “βιολογικά” καθαρή ή σωστή, υγιεινή διατροφή, η οποία οδηγεί σε σημαντικούς διατροφικούς περιορισμούς σε επίπεδο ψυχαναγκασμού, κάνει την εμφάνισή της.

Και δια των διαφόρων διατροφικών κινημάτων τα οποία την “νομιμοποίηση” τους αντλούν από ιδεολογήματα του δικαιωματισμού, τα οποία κινούνται γύρω από την προστασία κάθε είδους ζώων, εισέρχεται στο κοινωνικό γίγνεσθαι σαν κανονικότητα και μάλιστα με επιθετικό τρόπο.

Και εν αυτοβλακία διαγράφουν το διατροφικό παρελθόν του ανθρώπου, αυτό που το εξέλιξε σε ότι είναι σήμερα. Δηλαδή την υψηλών πρωτεϊνών ζωική διατροφή η οποία με την συμβολή της φωτιάς (ψήσιμο) οδήγησαν στην ανάπτυξη των εγκεφαλικών του λειτουργιών.

Και όταν κοιτάζονται στον καθρέπτη και αυτάρεσκα χαμογελούν, θέλουν να αγνοούν τους κυνόδοντες, τρανή απόδειξη ότι το ανθρώπινο είδος είναι παμφάγο (έχω προτείνει στους ορθορεκτικούς να το κάνουν και ορατό βγάζοντας τους αχρείαστους για αυτούς κυνόδοντες).

Και όταν πηγαίνουν στο μάρκετ για να αγοράσουν φυτικά υποκατάστατα του γάλακτος, ας ρίξουν μια ματιά στα πρόσθετα συστατικά και ας αναλογισθούν την εξαιρετικά σύνθετη διαδικασία παραγωγής τους, με ότι αυτό συνεπάγεται (δύσκολα πράγματα ζητάω από εμμονικούς).

Και με ένα ακόμα βήμα εν αυτοβλακεία οι δικαιωματιστές προσπαθούν να κανονικοποιήσουν και τον ανθρωπομορφισμό στην σχέση τους με κάθε είδους ζώα.

Και με τον όρο “ανθρωπομορφισμό” στην σημερινή καθημερινή μας ζωή, νοούμε την προσπάθεια του ανθρώπου να αποδώσει σε μη ανθρώπινα όντα, αντικείμενα, φυσικά ή υπερφυσικά φαινόμενα, ανθρώπινες ιδιότητες ή μορφή. (5)

Και σχετικά θα παραθέσω απόψεις της δημοσιογράφου – ακτιβίστριας για τα δικαιώματα των ζώων Σταματίνα Σταματάκου, όπως αυτές παρατέθηκαν σε άρθρό της σχετικά με το βιβλίο του Aylon A. Cohen “Υποστηρίζουμε τα ζώα που σκοτώνουν τους καταπιεστές τους – Η πολιτική των εξεγερμένων ζώων” (“Ας ακούσουμε όσα έχουν να μας πουν” “Καθημερινή” 24/11/2019)

* “Στο βιβλίο του Aylon A. Cohen «Υποστηρίζουμε τα ζώα που σκοτώνουν τους καταπιεστές τους – Η πολιτική των εξεγερμένων ζώων», τα ζώα δεν χρησιμοποιούνται απλώς ως αντικείμενο πολιτικού προβληματισμού. Ανάγονται σε πολιτικά υποκείμενα, ενώ αναπτύσσεται μία ολόκληρη συλλογιστική για το πώς και γιατί τα ζώα αποτελούν δρώντα «πρόσωπα» στην πολιτική κοινότητα. Ο συγγραφέας επιμένει να διαχωρίζει τα ζώα σε ανθρώπινα και μη και όχι σε άλογα και έλλογα ως είθισται. (…)

Με βάση το ριζοσπαστικό δημοκρατικό πλαίσιο της Σαντάλ Μουφ και του Ζακ Ρανσιέρ ανοίγει ο δρόμος πολιτικοποίησης και στα μη ανθρώπινα ζώα ώστε να αντιμετωπίζονται ως μέρος της πολιτικής κοινότητας. (…)

Οι εξεγέρσεις των ζώων θέτουν σε αμφισβήτηση τα όρια του αποκλεισμού τους, αφού η πολιτική εμπεριέχεται σε κάθε πράξη σύγκρουσης, ανεξαρτήτως αν οι ίδιοι οι παράγοντες την αναγνωρίζουν ή συζητούν γι’ αυτή. Τα ζώα αυτά προέταξαν το ίδιο τους το σώμα ως μέσο έκφρασης, για να ακουστούν στην κατά τα άλλα δημοκρατική κοινότητα που ευαγγελίζεται ότι δεν αποκλείει κανέναν. Έτσι τα ζώα αποδεικνύουν ότι είναι πολιτικά υποκείμενα”.

Και προτείνω ως εναλλακτικό τίτλο του βιβλίου “Αυτοδικία: μέσον χειραφέτησης των ζώων”

Και αντί σχολίου στα ανωτέρω θα υπενθυμίσω αυτά που έγραψα στην ανάρτηση της 26/6/23 “Η Κυριακή των παραλίγο.../ Επίλογος / Τα τηγανητά τα ψάρια”

“Στα τέλη Μαΐου κυκλοφόρησε ένα βίντεο στην σελίδα της οργάνωσης “Νέμεσις” στο Fecebook, όπου έδειχνε σε ταβέρνα της Κάρπαθου να αλευρώνουν και να τηγανίζουν ζωντανά ψάρια. Η ιστοσελίδα κάνει λόγο για πολύ σκληρό βίντεο. Από τους σχολιαστές των ΜΜΕ που το αναπαρήγαγαν, αναφέρονταν ως σοκαριστικό. Εγώ το χαρακτηρίζω αντιαισθητικό (θα ασχοληθώ εκτενέστερα με το θέμα σε επόμενη ανάρτηση / βρήκα και τίτλο οξύμωρο: “η κραυγή των ψαριών…”).

Το επιπλέον που μπορώ να διαπιστώσω είναι ότι: Αυτή η ταβέρνα από φρέσκα ψάρια ξέρει, από μαγειρική δεν ξέρει. Για τέτοιου μεγέθους ψάρια, πριν το τηγάνισμα, απαιτείται καθάρισμα. Να υπενθυμίσω στους δικαιωματιστές, ότι καθάρισμα σημαίνει ξεκοίλιασμα των ψαριών για να βγουν τα εντόσθια και μετά με το μαχαίρι στο κεφάλι για να βγουν τα βράγχια”.

Και καταληκτικά σε αυτήν ανάρτηση θα αναφερθώ στις καταλήξεις. Ποιες καταλήξεις; Της γλώσσας μας ανημέρωτ@. Γιατί @; Γιατί ποι@ μ@ έδωσε το δικαίωμα να βγάζω συμπεράσματα σε σχέση με το φύλο σας.

Και αυτό διότι σήμερα οι δικαιωματιστές επέβαλλαν, ιδιαιτέρως στον αγγλόφωνο κόσμο να μην χρησιμοποιούνται αντωνυμίες και καταλήξεις που να παραπέμπουν σε κάποιο από τα 2 φύλα, σεβόμενοι δυνητικώς την επιθυμία αυτών στους οποίους απευθύνονται και αισθάνονται δυσφορία με το φύλο τους ή επιθυμούν να το κρατήσουν άγνωστο ή όταν αυτοπροσδιορίζεται ως non-binary (μη δυαδικό) κλπ. κλπ. κλπ.

Και εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα. Καθώς δεν υπάρχει φωνητική απόδοση του @, μπορεί να ερμηνευτεί κατά βούληση από εκείνον που διαβάζει ή απαγγέλλει ένα κείμενο. Η ελευθεριότητα σε όλο της το μεγαλείο.

Και το καλό με την γλώσσα μας την Ελληνικήν είναι ότι αυτή μας δίνει μεγαλύτερη ευχέρεια για σχετικούς γλωσσικούς ακροβατισμούς διότι περιλαμβάνει το ουδέτερο, σε σχέση με την αγγλική και την γαλλική που έχουν 2 γένη.

Και κάποιος επαΐων αναφερόμενος στην “μαγεία” και την “διαχρονία” της ελληνικής γλωσσάς, σχετικά με το ουδέτερο και τι αυτό σηματοδοτεί αναφέρει:

“ Λέμε «ο άντρας» και «η γυναίκα», αλλά λέμε «το μωρό», «το παιδί», «το αγόρι», «το κορίτσι».

Η ελληνική γλώσσα δηλώνει το φύλο αλλά κρατάει το ουδέτερο έως ότου το άτομο αποκτήσει ώριμα χαρακτηριστικά. Και ακόμη παραπέρα γιατί λέμε «ο ήλιος» αλλά «η θάλασσα»; Η γλώσσα είναι η πατρίδα μας και ίσως αυτό που συμβαίνει είναι μια αφορμή να ανοίξουμε τη συζήτηση και να την εξερευνήσουμε”.

Poor Things?: Να, έτσι για αντιπερισπασμό...

Τέλος, θα κλείσω την ανάρτηση όπως είχα κλείσει και την ανάρτηση της 29/11/23 “Περί meta-φυσικών” , της οποίας αυτή αποτελεί την προαναγγελθείσα τότε συνέχεια.

“Το 2008 ο Κρις Αντερσον, αρχισυντάκτης τότε του περιοδικού Wired, έγραφε ότι τόσο στις θετικές όσο και στις ανθρωπιστικές επιστήμες, έχουμε φτάσει σε ένα σημείο στο οποίο οι θεωρίες είναι άχρηστες, ακόμη κι όταν αποδεικνύονται εξαιρετικά χρήσιμες στην πρόβλεψη της πορείας των πραγμάτων.

Και το χειρότερο, η πορεία των πραγμάτων έχει δρομολογηθεί από την στιγμή που η τεχνική νοημοσύνη έχει συνδεθεί με την οικονομία (meta-αγορά / meta-κεφάλαιο). Κανένας κανόνας βιοηθικής δεν είναι ικανός να σταματήσει την εξελικτική της πορεία. Το μόνο που δεν ξέρουμε και απασχολεί πλέον τους επιστήμονες πληροφορικής, είναι ο σχετικός με τον ύψιστο κίνδυνο που εγκυμονούν οι μηχανές υψηλής νοημοσύνης. Δηλαδή πότε αυτές θα μπορούσαν να αποφασίσουν ότι η καταστροφή της ανθρωπότητας είναι προς το συμφέρον τους…”.

Σημειώσεις:

1. Ιδεοληψία: Από την ψυχιατρική στην πολιτική, ως εμμονή σε ιδεολογία. Πατέρας, λοιπόν, ή εισαγωγέας της, μεταφραστής-μεταφορέας της λέξης είναι ο πολιτικός και λογοτέχνης, Άγγελος Βλάχος (1838-1920), που χρησιμοποίησε 2 φορές τον νεότευκτο όρο στις αρχές του ζοφερού 1897, σε επιφυλλίδες του στο “Άστυ”, “καθημερινή εικονογραφημένη εφημερίδα”.

2. Στην πόλι Νοις της Βόρεια Ρηνανία/Βεστφαλία της Γερμανίας, 4 μουσουλμάνοι μαθητές απαίτησαν την επιβολή της Σαρία στους κανόνες του σχολείου τους. Δηλαδή απαίτησαν οι μουσουλμάνοι θα πρέπει να αποχωρούν νωρίτερα από το μάθημά τους για την προσευχή της Παρασκευής, οι μαθήτριες να φορούν μαντίλα και να βρίσκονται σε διαφορετικές τάξεις από τα αγόρια, ενώ ο διαχωρισμός των φύλων θα πρέπει να ισχύει ακόμη και στο μάθημα της κολύμβησης ακόμη και για τους δασκάλους ( ανάλογα περιστατικά είχαν συμβεί και πέρυσι). Και πίσω από αυτά τα παιδιά σίγουρα υπάρχει ένα ριζοσπαστικοποιημένο ισλαμικό οικογενειακό περιβάλλον και ενδεχομένως και μια κοινότητα με ανάλογα χαρακτηριστικά (12/1/2024).

3. Γονείς με το ζόρι. Αυτό, που κάνει ιδιαίτερη εντύπωση “είναι η επιμονή των εκπροσώπων της LGTBQ+ κοινότητας και των εν γένει «δικαιωματιστών» στην απαίτηση απόκτησης παιδιού διά παρένθετης μητέρας – και επαναλαμβάνουμε: παρά την ανισότητα στον υπάρχοντα νόμο. Φαντάζει, αλήθεια, ξένο με το σύμπαν που η ίδια η κοινότητα επιχειρεί, ορθώς, να χτίσει. Η τεκνοθεσία μετατρέπεται αφεαυτής σε ζήτημα επιβολής ταυτότητας. Μοιάζει πιο πολύ αυτό που επιδιώκεται να μην είναι το δικαίωμα στην ανατροφή ενός άξιου ανθρώπου, αλλά η ανάδειξη της δύναμης ως μειοψηφικής ομάδας πίεσης έναντι της πλειοψηφίας που αντιδρά: «Θα το επιβάλλουμε διότι μπορούμε». Δύσκολο ( Πιέρρος Ι. Τζανετάκος).

Και με την “παρένθετη μητέρα” μπορούμε πλέον να ομιλούμε για μια νέα “εκπόρνευση” της γυναίκας. Και από την εκμετάλλευση / εμπορευματοποίηση του αιδοίου της, περνάμε σε αυτήν της μήτρας της (περισσότερα για την παρένθετη μητέρα στην επόμενη ανάρτηση).

Κύριος φορέας αυτών των αντιλήψεων ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αερόλιθος, ο οποίος με την αποκάλυψη της σεξουαλικής του ταυτότητας ως πολιτικός, θεώρησε ότι κατοχυρώνει κάποιου είδους αλάθητο ή συγχωροχάρτι διαρκείας σε ότι αυτοβλακεία όχι μόνο λέει, αλλ’α και θέλει να προωθήσει

Και δήλωσε ο ανερμάτιστος, μιλώντας για παρένθετες μητέρες και μεταφορά της προσωπικότητας “Ο Τάιλερ κι εγώ φοβόμαστε να μεγαλώσουμε κορίτσι επειδή έχει έμμηνο ρύση”.

Και ο Αερόλιθος ερμηνεύει την τεκνοποιία ως διαδικασία δημιουργίας αντιγράφων του γονέα, που τον επιβεβαιώνει ηθικά και αισθητικά, η επιλογή του φύλου των παιδιών (αρσενικού, φυσικά!) λες και πρόκειται για παραμετροποιήσιμους χαρακτήρες σε βίντεο γκέιμ. Επίσης προχωρά και στην σεξιστική θεώρηση του γυναικείου φύλου, ως είδους παράλληλου προς το κανονικό, το οποίο εμπνέει “δέος” και “ενσυναίσθηση”.

Και εδώ μιλάμε για την προώθηση μια νέας εκδοχής του ανεπίγνωστου ατομισμού, ο οποίος βλέπει την παρένθετη μητρότητα σαν εργαλείο για την ιδιωτική του ευτυχία, χωρίς να υποψιάζεται το πρακτικό άχθος που αυτή συνεπάγεται και τα ηθικά ζητήματα που εγείρει.

Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε και για “εγωθελισμό / εγωθελιστές. Και αυτό διότι το ισχυρότερο ρήμα της ελληνικής γλώσσας, όσον αφορά τη βοήθεια που προσφέρει για την κατανόηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς, είναι το ρήμα θέλω. Το θέλω δίνει τα κίνητρα για τις ενέργειες των ανθρώπων. Και είναι κύριο χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του πρωτόγονου ανθρώπου, ο οποίος ενεργούσε αποκλειστικά και μόνο με το θέλω. Η ανάγκη συνύπαρξής του σε λειτουργικές πόλεις, έγινε δια του πολιτισμού (η ιδεολογία της πόλη), ο οποίος δεν περιορίζει μεν τα θέλω, αλλά αυτά που μπορεί κάποιος να κάνει. Ως εκ τούτου, οι νόμοι, οι ενοχές και η ντροπή είναι αυτά που καλούνται να προσδιορίζουν τις εκφράσεις του θέλω.

Και σημερινό χαρακτηριστικό των σημερινών θιασωτών αυτού του πρωτογονισμού είναι ότι αρέσκονται στη θυματοποίηση και επιλέγουν να βλέπουν παντού θεσμικό ρατσισμό, υπάρχει, δεν υπάρχει.

4. Η επιχείρηση εισαγωγής στις δυτικές κοινωνίες “δικαιωμάτων” υποκατάστατων των εν εξαφανίσει λεγομένων “ταξικών” (το δίκαιο του εργάτη, κλπ), στα οποία δογματικώς επιμένουν ακόμη κυρίως τα σταλινικά κομμουνιστικά κόμματα, έχει αποτέλεσμα την εναντίωσή αυτών στα επίδικα των δικαιωματιστών.

Και για του λόγου το αληθές σας παραθέτω την απόλυτη θέση του ΚΚΕ σχετικά με το υπό κατάθεση νομοσχέδιο για την ισότητα στον γάμο, που αφορά τα ομόφυλα ζευγάρια.

Και διαβάζουμε στον “Ριζοσπάστη”: “Το νομοσχέδιο στην πραγματικότητα ανατρέπει το δικαίωμα του παιδιού στη μητρότητα και στην πατρότητα, που στηρίζεται στη συμπληρωματική σχέση ανδρικού και γυναικείου οργανισμού στην τεκνοποίηση” (να υπενθυμίσουμε τα δεινά που υπέστησαν οι ομοφυλόφιλοι επί Στάλιν στην ΕΣΣΔ)

Μια ανακοίνωση που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και της Εκκλησίας της Ελλάδος. Να μην μας διαφεύγει ότι ο Κομμουνισμός έχει χαρακτηριστεί ως η 4η μονοθεϊστική Θρησκεία.

5. Ένας νέος όρος κατακλύζει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αυτός είναι το DINK (Dual income, no kids) και αναφέρεται σε ζευγάρια που συγκατοικούν, έχουν 2 εισοδήματα αλλά δεν έχουν παιδιά. Μια παραλλαγή του DINK είναι το DINKWAD, ζευγάρια με διπλό εισόδημα χωρίς παιδιά, αλλά με σκύλο. Και είναι προτιμότερος αυτός ο όρος, ένας τίμιος όρος, ιδιαιτέρως για τα ομόφυλα ζευγάρια, τα οποία μετ’ επιτάσεως θέλουν να αποκαλούνται οικο-γένεια (ενώ δεν μπορούν εκ της φύσεως να δημιουργήσουν γένος).

Επίλογος

Όταν τα τηλέφωνα ήταν δεμένα με καλώδια,

οι άνθρωποι ήταν ελεύθεροι...

Η επικαιρότητα σε σκίτσα

Εν Παρισίοις …

Και ξανά-αναφέρομαι στο Παρίσι, διότι όπως έχω ξανά αναφέρει το θεωρώ πολιτισμική πρωτεύουσα της Ευρώπης (Αθήνα και Ρώμη οι ιστορικές και οικονομική η Βόνη).

Και εκεί στο Παρίσι, μπροστά στην Αψίδα του Θριάμβου το πλήθος των παρευρισκομένων υποδέχθηκαν το νέο έτος, κοιτώντας και μη βλέποντας, μέσα από την οθόνη του κινητού τους. Κατέγραφαν την στιγμή, κανείς δεν την ζούσε πραγματικά. Εξαίρεση ένα ζευγαράκι που φιλιόνταν… (στο κάτω δεξιό μέρος της φωτογραφίας).

Για το ιστορείν, να αναφέρω ότι υπάρχει μια φωτογραφία από συγκέντρωση στην ναζιστική Γερμανία με ομιλητή τον Χίτλερ, όπου το συγκεντρωμένο πλήθος χαιρετά ναζιστικά, εκτός ενός.

Σήμερα ο άνθρωπος ζει τον ελεύθερο χρόνος του, τα ταξίδια του, τις ιδιαίτερες στιγμές του, με διαμεσολαβητή το κινητό τηλέφωνο. Ξέχασε να βλέπει, απλώς κοιτά. Δεν βιώνει, δημιουργεί στεγνές αναμνήσεις, δηλαδή αναμνήσεις χωρίς την βιωματική εμπειρία. Και στις παρέες του, εγκλωβισμένος στο κινητό του, υποδηλώνει ότι οι στιγμές των κάθε άλλων είναι πιο ενδιαφέρουσες από τη δική τους στιγμή. (1)

Δεν πρόκειται για εθισμό με την επίσημη έννοια. Οι παλαιότεροι την αντιλαμβάνονται ως μια πολιτισμική πάθηση. Όμως δυστυχώς , πρόκειται για μια νέα πολιτισμική παράμετρο / εξέλιξη.

Και η τέχνη το επισήμανε. Ένα σχετικό έργο εκτίθετο κατά τις ημέρες των Χριστουγέννων στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, με τίτλο “Συνάθροισις / Synathroisis”
Petros Dermatas: luminous dreams (Eλλάδα).

Και την αποκάλεσα ως μια νέα πολιτισμική παράμετρο / εξέλιξη, διότι την εποχή που η κίνηση των κινητών τηλεφώνων έχει αντικαταστήσει τους αναμμένους αναπτήρες στις συναυλίες, ένας “απόηχο” των πυρσών και κεριών που κρατούσαν και κρατούν οι άνθρωποι στις τελετές, σήμερα την εποχή της εικονικής πραγματικότητας, η “καταγραφή” αποτελεί την προς το παρόν μοναδική δυνατότητα “τηλεμεταφοράς” στην εικονική κοινωνικότητα.

Τέλος διαβάστε και αυτό: “Ο Νάρκισσος πνίγεται στο κινητό του” του Ηλία Μαγκλίνη: https://www.kathimerini.gr/opinion/562825291/o-narkissos-pnigetai-sto-kinito-toy/

Σημείωση 1. Και ενώ κάποιος προσπαθεί να μιλήσει στην παρέα του ή ακόμη χειρότερα στον / στην σύντροφό του, αυτοί ήταν αφοσιωμένοι στα κινητά τους. Αυτή η εμπειρία σήμερα αποκαλείται “phubbing”. Μια λέξη που παράγεται από το “phone” (τηλέφωνο) και το “snubbing” (σνομπάρω). Εμείς οι παλαιότεροι το λέγαμε περιφραστικά και πιο παραστατικά, αλλά είχαμε και την μια λέξη, το “γραψαρχίδισμα”. “Με “γράφουνε” αυτοί, τους “γράφω” και εγώ και έτσι έχουμε αλληλογραφία…” που έλεγε και η Ρίτα Σακελλαρίου.

Ο Μητσοτάκης στο Νταβός

Συζήτηση με τον Ravi Agrawal, αρχισυντάκτη του περιοδικού “Foreign Policy” στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός είχε ο πρωθυπουργός (18/1). Παραθέτω 2 αποσπάσματα για να αντιληφθείτε γιατί από την εποχή της εκλογικής διαδικασίας για την ανάδειξη προέδρου της ΝΔ, υποστήριξα ανοιχτά την εκλογή του Μητσοτάκη και μάλιστα ανερυθριάστως κατά τον τότε περίγυρό μου.

* “Πρέπει να ξεπεράσουμε αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως “αλαζονεία του Νταβός”, οι άνθρωποι που συγκεντρώνονται εδώ, οι εκπρόσωποι των “φιλελεύθερων ελίτ”, κυρίως από την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ότι δήθεν εμείς είμαστε αυτοί που ξέρουμε πώς να λύσουμε όλα τα προβλήματα του κόσμου”. (...) Πιστεύω ότι αυτό είναι κάτι που κατά καιρούς ενοχλεί ιδιαίτερα τις χώρες του παγκόσμιου Νότου που αναδύονται ως παγκόσμιες δυνάμεις. Και, φυσικά, αν κοιτάξετε τους διεθνείς διακανονισμούς, τους διεθνείς θεσμούς, την παγκόσμια τάξη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα του σημερινού κόσμου. Επομένως, η αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας είναι μια πολύ καλή αρχή για να μπορέσουμε τουλάχιστον να συνομιλήσουμε με αυτές τις χώρες, επικοινωνώντας επίσης ότι λαμβάνουμε πολύ σοβαρά υπόψη τις ανησυχίες, τις δυσαρέσκειες και τις ιδιαιτερότητές τους, το στάδιο στο οποίο βρίσκονται, τον δικό τους αναπτυξιακό κύκλο” (...)

Όταν ρωτήθηκε πώς βλέπει το ενδεχόμενο επιστροφής του Τραμπ στην προεδρία, είπε: “Εχω συνεργαστεί τόσο με τον πρόεδρο Tραμπ όσο και με τον πρόεδρο Μπάιντεν, και στο τέλος της ημέρας θα ήταν, νομίζω, μάλλον ανάρμοστο για οποιονδήποτε ξένο ηγέτη να εκφράσει τις απόψεις του για αυτό που είναι κατά βάση μια δημοκρατική διαδικασία. Και εμείς, ως Ευρώπη, θα πρέπει να συνεργαστούμε με όποιον επιλέξει ο αμερικανικός λαός να εκλέξει ως τον επόμενο πρόεδρό του. Νομίζω ότι μερικές φορές η έκφραση απόψεων ή η παρουσίαση σεναρίων καταστροφής ή πολύ αισιόδοξων σεναρίων καταλήγει στο αντίθετο αποτέλεσμα. Στους πολίτες δεν αρέσει να τους κάνουν κήρυγμα ούτε να τους υποδεικνύουν τι πρέπει να κάνουν. Μπορεί όλοι να έχουμε τις προτιμήσεις μας, αλλά πιστεύω ότι είναι μάλλον καλύτερο να τις κρατάμε για τον εαυτό μας”.

Greek Mafia

14 Ιανουαρίου 2024 και ώρα 11:31

Μέσα στον παγκόσμιο ειδησεογραφικό οχετό των τελευταίων μηνών μια ελπιδοφόρα είδηση ακούστηκε. Μια 31χρονών Αυστριακή, η Μαρλένε Ένγκελχορν, μία από τις κληρονόμους του γερμανικού χημικού κολοσσού BASF (την ίδρυσε ο παππούς της Φρίντριχ πριν από 150 χρόνια), θέλει να μοιράσει το 90% της περιουσίας της, 25 εκατομμύρια ευρώ περίπου. Και είπε: “Είμαι προϊόν μιας άνισης κοινωνίας. Διαφορετικά δεν θα γεννιόμουν μέσα σε πολλά εκατομμύρια. Θα γεννιόμουν απλά. Τίποτε άλλο”.

Και το καλύτερο. Επιμένει ότι δεν θέλει να δημιουργήσει κάποιο ίδρυμα θέτοντας στην σωστή της βάση αυτό που αποκαλείται φιλανθρωπία. Δηλαδή θεωρώντας ότι αυτή απλώς ενδυναμώνει την εξουσία των Κροίσων και διαιωνίζει τις ανισότητες (φιλανθρωπία: δημιούργημα της μεσαιωνικής άρχουσας τάξης και του ιερατείου για να μην εξεγείρεται ο πεινασμένος λαός). Και το μόνο που διεκδικεί είναι να προχωρήσει άμεσα σε μια δίκαιη αναδιανομή της περιουσίας της. Και αφού, λέει, ότι δεν το κάνει το ίδιο το κράτος θα το κάνει μόνη της (η Αυστρία κατάργησε τον φόρο κληρονομιάς το 2008 και παρουσιάζει την υψηλότερη συγκέντρωση πλούτου στην Ε.Ε.), Και διεκδικεί, μαζί με άλλους αλλόκοτους για τα σημερινά δεδομένα πλούσιους, “φορολογική δικαιοσύνη” ως συνιδρύτρια του “Tax Me Now”.

Εικόνες

Χιλή: Ηφαίστειο Βιγιαρίκα

Τα πυροτεχνήματα για το καλωσόρισμα του 2024 στη Φεϊντόνγκ της Κίνας ήταν… κυριολεκτικά. Ο σιδεράς πύρωνε κομμάτια σιδήρου και ρινίσματα στο καμίνι και ο βοηθός του τα σκόρπιζε με το φτυάρι στον αέρα. Και όλα αυτά πάνω σε μια πλωτή “παντόφλα” (Φότο: Ruan Xuefeng Πηγή: Protagon.gr).

Το ελάχιστον: Πολιτισμικά Χριστιανοί. Και α νερά του Σαρωνικού αγιάστηκαν και εφέτος των Φώτων και ο πειραϊκός λαός έπιασε με χαρά και δέος τον Σταυρό (Πηγή: Protagon.gr ).

Λίμνη Βαϊκάλη, Σιβηρία, Ρωσία: Σαμάνος εκτελεί ένα τελετουργικό για να συνδεθεί με τα πνεύματα στην παγωμένη λίμνη Βαϊκάλη, με το ιερό ακρωτήρι Ογκόι (Δράκος) να διακρίνεται στο βάθος. Η Σιβηρία θεωρείται η καρδιά του σαμανισμού και η λίμνη Βαϊκάλη είναι το πιο ιερό μέρος. (Φότο:Athanasios Maloukos / Travel Photographer of the Year Πηγή: Protagon.gr)

Για το χιόνι ...

Η έρημος Μοχάβε μπορεί να αντανακλά έως και 30%, ο θαλάσσιος πάγος έως και 40 %. Το φρέσκο χιόνι μπορεί να αντανακλά πλήρως το 95%. Και αντί να διατηρείται ως θερμότητα, η ενέργεια του ήλιου στην Γη, αποστέλλεται πίσω από όπου προήλθε. Ως εκ τούτου το λιώσιμο του χιονιού ενός “κανονικού” χειμώνα στο βόρειο ημισφαίριο, απαιτεί τόση πολλή ενέργεια ώστε η ατμόσφαιρα να παραμένει πιο δροσερή από ότι “θα έπρεπε” να είναι, μέχρι τον Αύγουστο. Ξέρουμε, συνεπώς, ότι η μείωσή του θα επιφέρει σαρωτικές αλλαγές, επιταχύνοντας την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Και σαν χιονοστιβάδα...

* “Η έκρηξη της εφηβικής βίας τείνει να γίνει ενδημική αρρώστια της ελληνικής κοινωνίας. Θα έλεγα των δυτικών κοινωνιών. Σύμπτωμα της νηπιοποίησης. Από τη στιγμή που ο ενήλικος υιοθετεί την ανευθυνότητα του εφήβου, ο έφηβος γίνεται τυφλοπόντικας που έχασε το αζιμούθιο. Διότι, λυπάμαι που το λέω, το παιδί και ο έφηβος χρειάζονται καθοδήγηση “για να βρουν τον δρόμο τους”, όπως έλεγαν κι οι παλαιότεροι. “Πειθαρχία”, “καθοδήγηση”, λέξεις ξεχασμένες για τη χαζοχαρούμενη εκπαίδευση που μεταφέρεται από το σπίτι στο σχολείο” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Ίνα επιβεβαιωθεί η ρήση του Πλάτωνα λέει “ότι η δημοκρατία μετατρέπεται σε τυραννία όταν ο γονιός φοβάται το παιδί του κι ο δάσκαλος τον μαθητή του”.

Το άχθος της ελευθερίας

Αυτό το παράδοξο ζούμε και με τα χρωματιστά τιμολόγια. Ενώ όλοι γενικώς επαναστατούν όταν δεν τους δίνονται επιλογές, όταν δόθηκε η επιλογή για τα χρωματιστά τιμολόγια του ηλεκτρικού ρεύματος, το δικαίωμα της επιλογής έγινε το νέο άχθος. Και έγινε πλέον πασιφανές ότι πολλοί παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις των, πολλές φορές και φωνασκούντες, επί της ουσίας απλώς βολεύονται με τα συστήματα που κάποιος άλλος λαμβάνει αποφάσεις για τη ζωή τους. Είναι “ο φόβος μπροστά στην Ελευθερία” που έγραψε πριν από έναν αιώνα ο Εριχ Φρομ.

Οι Αμερικανός καθηγητής Ψυχολογίας Μπάρι Σουάρτζ το έχει ειδικότερα αποκαλέσει “το παράδοξο της επιλογής”, στο ομώνυμο βιβλίου του. Σε σχετική δε ομιλία του επισήμανε ότι: “Οι πολλές επιλογές έχουν αρνητικές επιπτώσεις στους ανθρώπους. Η μία επίπτωση, κατά παράδοξο τρόπο, είναι ότι επιφέρει παραλυσία μάλλον παρά απελευθέρωση”. Για αυτό και έχει επισημανθεί, ότι η Δημοκρατία είναι ένα απαιτητικό πολίτευμα. Απαιτεί Πολίτες.

Η αυτοβλακεία είχε χρώμα ροζ…

Με παρέμβαση του Υπουργείου Εξωτερικών έγινε η απόσυρση από το ελληνικό προξενείο της Νέας Υόρκης του έργου τέχνης της Ελληνοαμερικανίδας εικαστικού Γεωργίας Λαλέ “Ροζ Σημαία” (19/12/2023).

Ένα έργο που σαφώς υποδηλώνει ότι η Ελλάδα ξεχωρίζει ως χώρα που ταυτίζεται με την γυναικοκτονία.

Και οι πολίτες το ρίξανε και λίγο στην πλάκα. Κινδυνεύουμε να μας μηνύσουν άλλες χώρες, όπως το Ιράν ή το Αφγανιστάν που διεκδικούν τα δικαιώματα του ειδεχθούς αυτού αθλήματος.

Και οι πολίτες θεώρησαν ,το ελάχιστο απαράδεκτο που είχε επιτραπεί η έκθεσή του στο ελληνικό προξενείο της Νέας Υόρκης. Και αυτό διότι το οποιοδήποτε ελληνικό προξενείο δεν είναι ούτε μουσείο ούτε γκαλερί. Είναι χώρος που ταυτίζεται με την επίσημη εικόνα του ελληνικού κράτους.

Και οι αυτόβλακες ξεσηκώθηκαν και με προεξάρχοντες εικαστικούς, μίλησαν για “λογοκρισία”. Και για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα: λογοκρισία λειτουργεί, είτε προληπτικώς είτε κατασταλτικώς, όταν κάποιοι θεσμοί απαγορεύουν την ελεύθερη έκθεσή του και ο δημιουργός τους διώκεται. Επίσης να μην ξεχνάμε ότι και ο λαός θεσμός είναι.

Και για μία ακόμη μια φορά ένα σοβαρό θέμα, όπως η ελευθερία της δημιουργίας, αναλαμβάνουν να το διαχειρισθούν άνθρωποι που αλλού έχουν το μυαλό τους, στο πολιτικό όφελος ή το πολιτικό κόστος.

Και για το τέλος 2 εικόνες: Μια η δικιά μου: Φαντασθείτε ένα έργο τέχνης που Θα παρουσίαζε έναν αρχαιοελληνικό βωμό μέσα στον οποίο θα καίγονταν η ελληνική σημαία και γύρω του θα απεικονίζονταν περικεφαλαίες και αρχαιοελληνικοί σταυροί (εννοώ, σαν τις σβάστικες). Και αυτό στο ίδιο ελληνικό προξενείο. Αυτοί που σήμερα ομιλούν για λογοκρισία, θα ξεσηκώνονταν και θα ζητούσαν πάραυτα την αποκαθήλωσή του.

Και μια του ευφυή Δημήτρη.

Μια υπε -εισπήδηση στην πολιτική

Και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος πρότεινε την διενέργεια δημοψηφίσματος σχετικά με το θέμα της ισότητας στον γάμο που αφορά τα ομόφυλα ζευγάρια (το δικαίωμα στον γάμο, ανεξαρτήτου φύλου). Δηλαδή ένα δημοψήφισμα αναγωγικού δογματισμού. Δηλαδή αναγωγή του μερικού στο συνολικό, του περιστασιακού στο διαχρονικό, του αυστηρά εντοπισμένου στο εξαπλωμένο προς κάθε κατεύθυνση. Στην πολιτική θα μπορούσαμε να το ονοματίσουμε και υπερ-πολιτικοποίηση. Στην συγκεκριμένη περίπτωση πρέπει να το ονοματίσουμε υπερ-εισπήδηση στην πολιτική ενός θρησκευτικού νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου.

Αναχωρήσεις…

Στις 27/12/23 απεβίωσε σε ηλικία 98 ετώντου Ζακ Ντελόρ. Γάλλος πολιτικός που διετέλεσε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Κομισιόν) από το 1985 έως το 1995. Ο Ενρίκο Λέτα επεσήμανε ότι η θητεία του Ντελόρ στην Κομισιόν σηματοδότησε το μεγάλο άλμα προς τα εμπρός για την ενοποίηση της.

Και όντως, η θητεία του στην Κομισιόν σηματοδότησε το μεγάλο άλμα προς τα εμπρός για την ενοποίηση. Μόλις έγινε πρόεδρος, ο Ντελόρ άνοιξε την εποχή του Ευρωπαϊκού κοινωνικού διαλόγου. Αξιοποιώντας αυτή τη δυναμική, ξεκίνησε το εγχείρημα που θα οδηγούσε στις 31 Δεκεμβρίου 1992 στην άρση των εμποδίων για την ελεύθερη μετακίνηση αγαθών, υπηρεσιών, κεφαλαίου και ανθρώπων. Επρόκειτο για τις περίφημες 4 ελευθερίες της Ευρώπης, μια υπόσχεση που υλοποιήθηκε “μερικώς” από το 1993 και μετά.

Στις 24/12/23 απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών ο Βασίλης Καρράς. Λαϊκός τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός, ο οποίος υπήρξε ένας από τους δημοφιλέστερους ερμηνευτές των τελευταίων δεκαετιών στο ελληνικό τραγούδι.

Στις 27/12/23 απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Γερμανός πολιτικός της κεντροδεξιάς Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης, του οποίου η πολιτική καριέρα διήρκεσε 51 χρόνια αδιαλείπτως.

Διετέλεσε Υπουργός των Κυβερνήσεων του Χέλμουτ Κολ από το 1984-1991. Από το 1991-2000 ήταν αρχηγός της Κοινοβουλευτική Ομάδας της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης και από το 1998- 2000 Πρόεδρος του κόμματος. Διετέλεσε και πάλι Υπουργός των Κυβερνήσεων Μέρκελ από το 2005-2009. Το ενδιαφέρον για το εσωτερικό πολιτικό γίγνεσθαι, εστιάζεται στα 8 χρόνια που διετέλεσε υπουργός των οικονομικών κατά την 2η και 3η θητεία της Μέρκελ, από το 2009-2017. όταν και η χώρα μας χρεοκόπησε και για την σωτηρία διετέλεσε υπό καθεστώς Μνημονίων. Τέλος από το 2017-2021 ήταν Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας (Bundestag).

* Και μόλις ανακοινώθηκε ο θάνατός του άρχισαν να “βγαίνουν ένας-ένας στις τηλεοράσεις και κατηγορούν τον αποθανόντα Σόιμπλε ότι είχε σχέδιο να διώξει την Ελλάδα από την ζώνη του ευρώ. Πρωταγωνιστές ή δευτεραγωνιστές του θρυλικού 2015, επιμένουν ακόμα και σήμερα ότι ο «Γερμαναράς» ήταν ο ένοχος της περιόδου και εκείνοι οι αθώοι. Ο μέγας γνώστης της θεωρίας των παιγνίων Γιάνης Βαρουφάκης πιάστηκε από την μύτη σαν όλα τα «έξυπνα» πουλιά, αλλά δεν έφταιγε ο ίδιος με τις αλλοπρόσαλλες θεωρίες του που κόντεψαν να μας γυρίσουν έναν αιώνα πίσω. Έφταιγε ο απέναντι του που δεν αφέθηκε να πέσει στην δήθεν παγίδα του Γιάνη” (Δημήτρης Ευθυμάκης ).

Ντελόρ, Καρράς, Σόιμπλε. Ως πρόσωπα αντιπροσωπεύουν την αλληλουχία των εποχών. Χρήμα, γλέντι, λογαριασμός. Και στην Ελλάδα μίλησαν πικρόχολα για τον Σόιμπλε και για αυτά που μας πήρε. Και προσπέρασαν τον Ντελόρ, κάνοντας πως δεν ενθυμούνται εκείνα που μας έδωσε. Τα πακέτα Ντελόρ για την πιάτσα. Στα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα αναφέρομαι. Κατά το αστείο της εποχής, πήγαν στα μπουζούκια της παραλιακής, που και μεσογειακά ήταν και ολοκληρωμένα προγράμματα παρουσίαζαν. Ίνα επιβεβαιωθεί για άλλη μια φορά η ρήση του Θεόδωρου Πάγκαλου “όλοι μαζί τα φάγαμε”. Και είναι και αλήθεια επίσης, ότι δεν “φάγαμε” όλοι το ίδιο, όμως όλοι φάγαμε κάτι.

Σαν επιδόρπιο

Η ομορφιά του ΜΕΤΑ-φυσικού...

“Ω, μα τα χέρια του ανθρώπου θα έπρεπε να υπερβαίνουν όσα μπορεί να φτάσει. Αλλιώς τι νόημα έχει ο ουρανός;” Ρόμπερτ Μπράουνινγκ.

Ο Αργεντινός Χοσέ Περέιρα Λουσένα απαθανάτισε αυτόν τον κάκτο, που μοιάζει με χέρι που δείχνει τον έναστρο ουρανό, κερδίζοντας στην κατηγορία “Φυτά και Μανιτάρια”.

Και είπε για τη φωτογραφία: “Το El Cardón, που τιμούν οι κάτοικοι των ιθαγενών της βορειοδυτικής Αργεντινής, περιβάλλεται από μύθους και θρύλους... Αδύνατον να μην απορροφηθείς από την παράξενη ομορφιά του... Απευθείας λήψη σε μια χειμωνιάτικη φεγγαρόλουστη νύχτα”.

Seedrinker