Περί meta-φυσικών...

 

Το τέλος του ανθρώπινου είδους

θα έλθει από τον “πολιτισμό”...

Πριν ο άνθρωπος ορίσει την μεταφυσική ως έναν κλάδο της φιλοσοφίας, είχε την αίσθηση πως πίσω από την πραγματικότητα που αντιλαμβάνεται με τις αισθήσεις, υπάρχει και κάτι άλλο που δεν μπορεί να το καταλάβει άμεσα, είτε αυτό που αντιλαμβάνεται δεν είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει.

Η προβολή αυτής της αίσθησης, σε συνδυασμό με το απειθάρχητο ευφυές του πρωτόγονου ανθρώπου, αποτέλεσαν τα δομικά στοιχεία της δημιουργίας, πίσω και πάνω από την πραγματικότητα, ενός κόσμου φανταστικού, με θεούς και δαίμονες, πνεύματα και δράκους. Το αξιοσημείωτο είναι ότι αυτή η πρωταρχική μυθολογία, η αρχέγονη, παρουσιάζεται στους μελετητές της ως κοινής βάσης, κατά τόπους προσαρμοσμένη. Το αξιοσημείωτο αυτό και την σημασίαν του ως ανεξήγητου “κιβωτού μνήμης”, επισήμανε ο Ευγένιος Αρανίτσης με το: “Ο Μύθος αποτελεί την ηχώ του Λόγου του Πρώτου”.

Σε αυτήν την πρωταρχική μυθολογία συνδυασμένη με τον “φόβο θανάτου” δομήθηκαν και οι θρησκείες. Αυτές ως ανταγωνιστικές πλέον, διότι συνδέθηκαν με συστήματα εξουσίας, υπόσχονταν ότι είχαν το κλειδί της ερμηνείας. Και η κάθε μια το μοναδικά σωστό για την ερμηνεία του υπερφυσικού κόσμου, όπως συνηθίζουν να λένε, για να αιτιολογήσουν την ύπαρξη ενός υπέρτατου όντος του δημιουργού των πάντων και την μεταπήδησή τους στο “πνευματικό” (η μεταφυσική συχνά συγχέεται με το υπερφυσικό).

Η φιλοσοφική μεταφυσική συγκροτείται από αυτήν που σχετίζεται με την ερμηνεία του όντος / ύπαρξης, την “οντολογική” και αυτήν του κόσμου που την περιβάλλει, την “κοσμολογική”. Η μεταφυσική ως υπερώνυμο, αποτελεί ένα φιλοσοφικό πεδίο μελέτης με αντικείμενο τις πρώτες αρχές (θεμελίωση και φύση της υποστατότητας του οτιδήποτε), αλλά και αφηρημένων εννοιών όπως η ύπαρξη, η γνώση, η ταυτότητα, ο χρόνος και η αλήθεια, με εργαλεία μελέτης που δύνανται να είναι ορθολογικά-επιστημονικά ή πνευματιστικά-θρησκευτικά.

Με 2 λόγια, η μεταφυσική αποτέλεσε ένα εργαλείο διερεύνησης και διεύρυνσης της γνώσης μας “περί των φυσικών”. Και αυτό αποδεδειγμένα πλέον, διότι πολλά από τα “μεταφυσικά”, με την πρόοδο των επιστημών κατέστησαν “φυσικά”…

Στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση κινείται σήμερα αυτή που αποκαλώ “meta-φυσική”. Μέσω αυτής επιχειρείται η συσκότιση / ακύρωση της φυσικότητας για την ανάδυση ενός νέου ανθρώπινου γίγνεσθαί / ανθρώπινης συνθήκης, προς υποστήριξη ενός ακαθόριστων ακόμη προδιαγραφών “νέου κόσμου”. Παντοδύναμο εργαλείο αυτής της “cancel culture” η “νεο-γλώσσα”. Και αυτό για να επιβεβαιωθεί η ρήση: “Η αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί…”.

Σαν προάγγελο της “meta-φυσικής”, θεωρώ μια “σκεπτικιστική” προσέγγιση του “φυσικού”, όπως αυτή αναδύθηκε με τις διάφορες New Age, μη-εμπειρικές ιδέες, με κυρίαρχη αυτήν της εκλαΐκευσης των ιδεών περί εναρμονισμού, ισορροπίας, ευθυγράμμισης ξεμπλοκαρίσματος κλπ. της “ενέργειας” (τσι, πράνα κλπ).

Μια “σκεπτιστική” προσέγγιση της πολιτικής αναγνωρίζουμε σήμερα και στο μοδάτο ιδεολόγημα της “μετα-πολιτικής” ώστε να αιτιολογηθεί η εγκεφαλική κατασκευή (οφθαλμαπάτη) ενός αμόλυντου meta-λαϊκιστή “Μεσσία” ικανού να οδηγήσει στην εξουσία τον λαό του. Με αυτή την απλοϊκή συνθήκη, αναδείχθηκε Αρχηγός στον κομματιασμένο πια ΣΥΡΙΖΑ, ασχέτως εάν οι δημοσκοπήσεις, 2 μήνες μετά τις εσωκομματικές εκλογές, δείχνουν ότι ήδη οι μισοί ψηφοφόροι του δηλώνουν “κοψοχέρηδες” (1).

Και αυτό που πριν 100 χρόνια ο Μαρσέλ Προύστ έλεγε, ότι “υπάρχουν οφθαλμαπάτες στον χρόνο και στον χώρο”, σήμερα ωχριά μπροστά στο πόσες οφθαλμαπάτες υπάρχουν, συνεχώς αναβαθμιζόμενες, στον εικονικό χρόνο και χώρο οι οποίες και διαχέονται και στον πραγματικό με πρωταγωνιστεί πλέον το deepfake. Και για τις οφθαλμαπάτες ισχύει η ρήση: “Μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται”. (2)

Το 2008 ο Κρις Αντερσον, αρχισυντάκτης τότε του περιοδικού Wired, έγραφε ότι τόσο στις θετικές όσο και στις ανθρωπιστικές επιστήμες, έχουμε φτάσει σε ένα σημείο στο οποίο οι θεωρίες είναι άχρηστες, ακόμη κι όταν αποδεικνύονται εξαιρετικά χρήσιμες στην πρόβλεψη της πορείας των πραγμάτων.

Και το χειρότερο, η πορεία των πραγμάτων έχει δρομολογηθεί από την στιγμή που η τεχνική νοημοσύνη έχει συνδεθεί με την οικονομία (meta-αγορά / meta-κεφάλαιο). Κανένας κανόνας βιοηθικής δεν είναι ικανός να σταματήσει την εξελικτική της πορεία. Το μόνο που δεν ξέρουμε και απασχολεί πλέον τους επιστήμονες πληροφορικής, είναι ο σχετικός με τον ύψιστο κίνδυνο που εγκυμονούν οι μηχανές υψηλής νοημοσύνης. Δηλαδή πότε αυτές θα μπορούσαν να αποφασίσουν ότι η καταστροφή της ανθρωπότητας είναι προς το συμφέρον τους...(3)

Σημειώσεις:

1. Δεν τα λέω εγώ ο Αερόλιθος τα λέει (ως meta-λαϊκιστής): “Εγώ ήρθα κινηματικά στο κόμμα, έτσι κέρδισα, ανήκω στην κοινωνία και στα μέλη του κόμματος. Δεν έχω ανάγκη να πάρω την άδεια κανενός, από οποιοδήποτε όργανο, από τη στιγμή που ήταν εναντίον μου για να κερδίσω την ηγεσία του κόμματος και τώρα παραμένουν μερικοί απ’ αυτούς εναντίον μου. Εγώ ανήκω στα μέλη του κόμματος, στη βάση” (Cosmos FM, 24.10.2023).

Και ως αμόλυντος: “Δεν ανήκω σε πολιτική οικογένεια. Δεν είμαι κληρονόμος” (FB, 25.10.2023).

Για την “προφητική” μετωνυμία του Κασσελάκη σε Αερόλιθο διαβάστε στην ανάρτηση της 28/9/23 “Daniel: Ο Θεός είναι ο κριτής μου.../ Επίλογος / Μια επιθετική εξαγορά”.

2. Τα επόμενα βήματα του deepfake αναμένονται δραματικά και εξόχως επικίνδυνα. Θα υπενθυμίσω το πιο γνωστό στο ευρύ κοινό και σχετικά ανώδυνο deepfake. Τον περασμένο Μάρτιο παρουσιάστηκε η ψεύτικη φωτογραφία του Πάπα Φραγκίσκου με ένα επώνυμο λευκό μπουφάν. Η φωτογραφία δημιουργήθηκε μέσω τεχνητής νοημοσύνης και συγκεκριμένα με το Midjourney ΑΙ.

Και ως εκ τούτων ο όρος “αυθεντικό” έγινε η λέξη της χρονιάς, σύμφωνα με την ομάδα του λεξικού Merriam-Webster, λέγοντας ότι οι χρήστες αναζητούν τη σημασία της, καθώς προσπαθούν να ξεχωρίσουν τι είναι αληθινό και τι ψεύτικο (στην 3η θέση φιγουράρει η λέξη “deepfake”) .

Οι αναζητήσεις για τη λέξη “αυθεντικό”, την οποία ορίζει εν μέρει ως “όχι ψεύτικο ή απομίμηση” σημείωσαν σημαντική αύξηση το 2023.

“Η άνοδος της Τεχνητής Νοημοσύνης βοήθησε στην αύξηση του ενδιαφέροντος για τη λέξη. Η γραμμή μεταξύ του ‘αληθινού’ και του ‘ψεύτικου’ γίνεται όλο και πιο ασαφής” δήλωσε ο Πίτερ Σοκολόφσκι στέλεχος της Merriam-Webster.

Και το δυστύχημα: Έπρεπε να φτάσει ο κόμπος στο χτένι...στο ανεπίστρεπτο...

3. Η συνέχεια αυτής της ανάρτησης στην επόμενη με τίτλο “Στιγμιότυπα meta-φυσικής”. Σχετικά έχω πρωτο-αναφερθεί σε ανάρτηση του τεχνολογικά και όχι χρονολογικά, μακρινού 2014.

Και για το τέλος μια εικόνα βάλσαμο…

Κεραυνοί στην θάλασσα έξω από τη Μαγιόρκα

Marc Marco: 28η θέση στην ερασιτεχνική κατηγορία “Φυσικών Τοπίων”

The 14th Epson International Pano Awards (Πηγή: Protagon.gr)

Επίλογος

Και “μαξιλαροπόλεμος”

μεταξύ Αερόλιθου (Κασσελάκη) και Νηπίου (Τσίπρα)...

Η επικαιρότητα σε σκίτσα

Για τον πρωθυπουργό με το μπλοκάκι...

Είναι σπάνιο το φαινόμενο ένας πρώην πρωθυπουργός να τιμάται εν ζωή. Όμως, για όλους αυτούς που βρέθηκαν στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του Δικτύου της Άννας Διαμαντοπούλου, του Ιδρύματος Ζακ Ντελόρ και του περιοδικού “Μεταρρύθμιση”, η πολιτική διαδρομή του Κώστα Σημίτη και η 8ετία της διακυβέρνησής του θεωρείται ότι υπήρξε καθοριστική για τον εκσυγχρονισμό της χώρας (6/11).

Η άποψή μου είναι ότι ο Σημίτης αναγνωρίζοντας την αδυναμία του να αντιμετωπίσει την περιρρέουσα διαφθορά / διαπλοκή, επιχείρησε ως μοναχικός ιππότης να δώσει στην χώρα το ελάχιστον μια προοπτική αλλαγής.

Η αδυναμία του αυτή, του χάρισε και τον τίτλο του “αρχιερέα της διαπλοκής” από την αντιπολίτευση.

Και μόνο να υπενθυμίσω ότι υπουργός Άμυνας της κυβέρνησής του ήταν ο Άκης Τσοχατζόπουλος, είναι αρκετό για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της διαφθοράς.

Και για τον λόγο αυτό ήταν που ο Σημίτης εισήγαγε τον θεσμό των “Ανεξάρτητων Αρχών” για τον έλεγχο κυβερνητικών αυθαιρεσιών.

Και επίσης είναι αλήθεια ότι η εποχή του συνδέθηκε με μια εποχή υψηλών προσδοκιών. Από την εποχή εκείνη έχει η χώρα να βρεθεί μπροστά στην προοπτική σπουδαίων / ιστορικών στόχων κοινωνικά αφομοιωμένων, όπως το “ευρώ” και οι Ολυμπιακοί Αγώνες.

Την κυβέρνηση στην εκδήλωση εκπροσώπησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που πήγε καθυστερημένος λόγω της σύντομης παρουσίας του στην εκδήλωση μνήμης για την πολιτικό της ΝΔ Μαριέττας Γιαννάκου με ομιλητή τον Κώστα Καραμανλή τον “μικρό”.

Ο πρώην Πρωθυπουργός κατέγραφε βήμα-βήμα στο μπλοκάκι του όλες τις αναγκαίες κινήσεις και ενέργειες του, προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι τους οποίους προηγουμένως είχε επεξεργασθεί με ιδιαίτερη επιμέλεια.

Οϊμε ΟΛΜΕ...

* “Μην ανησυχείτε. Τα παιδιά σας δεν πρόκειται να πάρουν τον στραβό δρόμο και να αλλοιωθεί η διανοητική τους υγεία από λάθος ιδέες. Οι εκπαιδευτικοί τους ξαγρυπνούν ως άλλοι ακρίτες. Ή, εν πάση περιπτώσει, ένα μέρος τους, το πιο προοδευτικό, το πιο ανθρωπιστικό, το πιο ευαίσθητο. Αυτό που ακολούθησε την προτροπή του συνδικάτου του, το οποίο ανακήρυξε τη χθεσινή σε μέρα δράσης για συμπαράσταση στην Παλαιστίνη (6/11). Κήρυξε μάλιστα και δίωρη στάση εργασίας, «διευκολυντική», σε συνδικαλιστικά ελληνικά. Και κάλεσε τα μέλη του να συνεργαστούν με τα μαθητικά συμβούλια και τις ενώσεις γονέων και κηδεμόνων. Για να μην παίζουμε με τις λέξεις: κάλεσε τα μέλη της να διεκδικήσουν ή να απαιτήσουν τη συμμετοχή των μαθητών τους. Αν δεν κάνω λάθος, μια από τις πιο σταθερές ιδέες της Αριστεράς είναι ότι ο δάσκαλος ασκεί εξουσία στον μαθητή του. Είτε αυτή αφορά τις δευτεροβάθμιες εξισώσεις είτε τις πολιτικές και ιδεολογικές του απόψεις. Όμως εδώ το ζήτημα είναι ανθρωπιστικό, θα μου πείτε. Πού ήταν αυτός ο ανθρωπισμός όταν ο δολοφόνος ισλαμιστής μαχαίρωνε τον συνάδελφό τους στο Αράς, ή όταν οι τρομοκράτες της Χαμάς δολοφονούσαν αμάχους στα κιμπούτς του Ισραήλ; Και οι όμηροι; Ας μην παίζουμε με τις λέξεις: το συνδικάτο των «λειτουργών» της Μέσης Εκπαίδευσης αυθαιρετεί καταχρώμενο την εξουσία του” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Ο κοινός παρονομαστής…

Εάν στον αριθμητή των κλασμάτων θέσουμε τις αντιδράσεις για τον Βοτανικό, Ελληνικό και τελευταία και για τον σταθμό Εξαρχείων του μετρό, στον κοινό τους παρονομαστή πρέπει να θέσουμε την αντίδραση αυτόβλακων σε οτιδήποτε πάει να αλλάξει την όψη μιας περιοχής.

Οι αντιδρώντες, λάτρεις εκ πεποιθήσεως της ακινησίας, με προεξάρχουσες τις λεγόμενες “αριστερές συλλογικότητες” γνωρίζουν πως στο νέο τοπίο αυτές δεν θα έχουν θέση. Και για αυτό δίνουν αγώνα οπισθοφυλακής. Είναι ένα μυστήριο πώς η “πρόοδός” τους συμβαδίζει με την υποβάθμιση της καθημερινότητας, αλλά και των αναπτυξιακών προοπτικών της χώρας.

Παραλληλισμοί…

Η προηγούμενη ανάρτησή μου τιτλοφορούνταν “ Παραλληλισμοί…” και είπα σε αυτήν να τους επεκτείνω…

Εγχωρίως του Ελληνισμού: Το Σχέδιο Ανάν ήταν η πρόταση που εξέθεσε ο τότε γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν για την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος. Το σχέδιο είχε 5 διαδοχικές εκδοχές, που εξετέθησαν από το 2002 ως το 2004. Εγκρίθηκε από την τουρκοκυπριακή κοινότητα αλλά απορρίφθηκε από την ελληνοκυπριακή σε 2 ξεχωριστά δημοψηφίσματα. Το αποτέλεσμα αυτής της άρνησης είναι ότι σήμερα 19 χρόνια μετά, η προοπτική επίλυσής του να βρίσκεται ενώπιον αδιεξόδου λόγω της θέσης της Τουρκίας του Ερντοράν για την δημιουργία 2 ανεξάρτητων κρατών, η οποία μάλιστα αντιβαίνει στις σχετικές για τη επίλυση αποφάσεις του ΟΗΕ.

Και για το ιστορείν: Στην Ελλάδα, η τότε κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή του “μικρού” επί της ουσίας δεν το υποστήριξε, παρότι σε δήλωσή του είχε αναφέρει: “Η τελική κρίση ανήκει στον κυπριακό λαό και στην ηγεσία του” και είναι “πεπεισμένος ότι η απόφαση θα ληφθεί με σύνεση, υπευθυνότητα και διορατικότητα”. Ωστόσο ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Γιώργος Παπανδρέου υποστήριξε το σχέδιο, καθώς ο ίδιος ήταν υπουργός εξωτερικών κατά τις διαπραγματεύσεις του σχεδίου. Να υπογραμμίσουμε ότι το σχέδιο υποστήριζε η Τουρκία, του Ερντογάν.

Το σχέδιο υποβλήθηκε στις 24 Απριλίου 2004 σε 2 ξεχωριστά δημοψηφίσματα, απορρίφθηκε από τους Ελληνοκυπρίους με ποσοστό 76% καθώς μόνο 24% το υπερψήφισε, ενώ εγκρίθηκε από την τουρκοκυπριακή κοινότητα με ποσοστό 65%.

Εξωχωρίως: Η πρώτη πρόταση για τη δημιουργία εβραϊκών και αραβικών κρατών στην Βρετανική Εντολή της Παλαιστίνης, μια γεωπολιτική οντότητα που δημιουργήθηκε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τερματίστηκε το 1948 με την ίδρυση του Ισραήλ, έγινε το 1937. Η προτεινόμενη πρόταση διχοτόμησης απορρίφθηκε από την αραβική κοινότητα της Παλαιστίνης και έγινε αποδεκτή από το μεγαλύτερο μέρος της εβραϊκής ηγεσίας.

Η διχοτόμηση προτάθηκε και πάλι από το σχέδιο διχοτόμησης του ΟΗΕ του 1947 για τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης. Πρότεινε μια τριμερή διαίρεση, με την Ιερουσαλήμ να αποτελεί χωριστό κρατίδιο, υπό διεθνή έλεγχο. Το σχέδιο διχοτόμησης έγινε αποδεκτό από την εβραϊκή ηγεσία. Ωστόσο, το σχέδιο απορρίφθηκε εκ νέου από την ηγεσία των αραβικών εθνών και την παλαιστινιακή ηγεσία, η οποία αντιτάχθηκε σε οποιαδήποτε διχοτόμηση της Παλαιστίνης και σε οποιαδήποτε ανεξάρτητη εβραϊκή παρουσία στην περιοχή.

Από εδώ ξεκίνησαν τα δεινά για την περιοχή και σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πόλεμο του Ισραήλ με την τρομοκρατική οργάνωση της Χαμάς που εξουσιάζει την λωρίδα της Γάζας. Έναν πόλεμο που διεξάγει το Ισραήλ προς επούλωση ενός υπαρξιακού τραύματος που υπέστη ως κράτος από την επίθεση της Χαμάς της 7ης Οκτωβρίου.

Σε ένα πόλεμο με 12.300 νεκρούς αμάχους μέχρι σήμερα εντός της Γάζας, εκ των περίπου οι μισοί είναι παιδιά (σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας της Χαμάς), τους κατά την πολιτικορεκτάδικη ορολογία της συγκάλυψις (“cancel culture” / μετωνυμικό σχήμα ) μετονομάζονται σε “παράπλευρες απώλειες”, κατά δε την Χαμάς σε “μάρτυρες”. Εδώ πρέπει να συνυπολογίσουμε πως αυτοί οι ταλαίπωροι άνθρωποι, πριν γίνουν θύματα των βομβαρδισμών υπήρξαν όμηροι, για την χρήση τους ως ασπίδα της Χαμάς στις συγκρούσεις (αποδεδειγμένη αυτή η πρακτική της). Επιβεβαιωτικό και αυτό που ανέφερε ο Γκάζι Χαμάντ, μέλος του πολιτικού γραφείου της Χαμάς, στην τηλεόραση LCBI της Βηρυτού σε συνέντευξη που προβλήθηκε στις 24 Οκτωβρίου: “Αποκαλούμαστε έθνος μαρτύρων και είμαστε περήφανοι που θυσιάζουμε μάρτυρες”.

Σχετικά να επισημάνω, ότι δεν υπάρχει πόλεμος χωρίς νεκρούς αμάχους. Αξίζει να αναφερθούμε στους νεκρούς αμάχους και μάλιστα συμμαχικών κρατών, κατά τους βομβαρδισμούς που προηγήθηκαν της απόβασης των συμμάχων στην Νορμανδία.

Αυτοί και μόνο αυτοί οι νεκροί (καμία αναφορά στους 1.300 νεκρούς και τους 248 ομήρους της Χαμάς), είναι που ώθησαν χιλιάδες ανθρώπους εντός της Δύσης να προβούν σε κινητοποιήσεις όχι μόνο υπέρ των Παλαιστινίων , αλλά και καταδίκης του Ισραήλ ως διαπράττοντα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητος (ταυτόσημη η θέση τους με αυτή των Ερντοράν, Πούτιν και του Ιράν). Αρωγός τους η ακατανόητη στάση του ΟΗΕ και αξιωματούχων, οι οποίοι αποδίδουν αδιακρίτως αυτούς τους χαρακτηρισμούς στη δράση του Ισραήλ. Είναι σαν να μην αναγνωρίζουν το δικαίωμα του κράτους του Ισραήλ να αμυνθεί απέναντι στην επίθεση σφαγή, που δέχθηκε στις 7 Οκτωβρίου, για την οποία ο φιλειρηνιστής Γ.Γ. Γκουτέρες ποιήθηκε την νήσσαν. Αυτή κάλλιστα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητος, αφού είχε ως στόχο ανυπεράσπιστους αμάχους με μόνο κριτήριο την θρησκεία ή την υπηκοότητα. Και μάλιστα, σε κιμπούτς των οποίων οι κάτοικοι ανήκουν ως επί το πλείστον στην Αριστερά και είναι υπέρ της ίδρυσης παλαιστινιακού κράτους. Εδώ αξίζει να επισημάνουμε ότι η πρόθεση είναι που μετράει στο διεθνές δίκαιο για τον χαρακτηρισμό μιας πράξης ως έγκλημα πολέμου ή έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Και θα μπορούσαν οι ενέργειες αυτές του Ισραήλ να χαρακτηριστούν ως εγκλήματα πολέμου εάν αποδειχθεί ότι εφαρμόζει επί του πολεμικού πεδίου το “δόγμα Νταχίγια”. Ένα δόγμα που βασίζεται στην λογική “δίνουμε έμφαση στην ζημιά και όχι στην ακρίβεια”. Μέχρι στιγμής κανένας ισραηλινός πολιτικός ή αξιωματούχος ασφαλείας δεν το έχει επικαλεστεί ρητά ως οδηγό για την εν εξελίξει καταστροφή της Γάζας, αν και έχει εφαρμοστεί σε προηγούμενες επιθέσεις στη Λωρίδα.

Σχετικά ο Ισάν Θαρόρ αναφέρει: “Το αποκαλούμενο “Δόγμα Νταχίγια” διαμορφώθηκε στον απόηχο του σκληρού πολέμου του 2006 μεταξύ του Ισραήλ και της Χεζμπολάχ στον Λίβανο. Νταχίγια είναι η ονομασία των νοτίων προαστίων της Βηρυτού, όπου η Χεζμπολάχ διατηρούσε τα οχυρά της, τα οποία σφυροκοπήθηκαν από ισραηλινά αεροσκάφη μετά την έναρξη των εχθροπραξιών, όταν μαχητές της οργάνωσης απήγαγαν δύο ισραηλινούς στρατιώτες. Η επίθεση αιφνιδίασε τη Χεζμπολάχ, της οποίας η ανώτερη ηγεσία δεν περίμενε να δει το αρχηγείο της να μετατρέπεται σε συντρίμμια, ούτε είχε καταστρώσει σχέδια για έναν έναν τέτοιο ανηλεή βομβαρδισμό” (Πηγή: Protagon.gr).

Και γιατί έχουμε κοντή μνήμη: Όλα ξεκίνησαν στις 7 Οκτωβρίου. “Στις 7 Οκτωβρίου, το Ισραήλ δέχθηκε μια τρομοκρατική επίθεση με απάνθρωπα αποτελέσματα. «Αποθηρίωση» θα χαρακτήριζε ο ιστορικός Πολύβιος τη συμπεριφορά των τρομοκρατών· όπου ο άνθρωπος ξεπερνάει τα όρια της ανθρώπινης υπόστασής του και συμπεριφέρεται σαν θηρίο. Δολοφονεί εν ψυχρώ ανυπεράσπιστους, βιάζει γυναίκες, σκοτώνει βρέφη και κακοποιεί ακόμη και νεκρούς. Η υπεραξία ήταν τα ανθρώπινα λάφυρα, τα σκύλα. Οι τρομοκράτες κατάφεραν να συλλάβουν 248 ομήρους –ο μέχρι στιγμής απολογισμός– πολίτες του Ισραήλ, ευρωπαϊκών χωρών, αλλά και Αμερικανούς. Δεν ήσαν μόνον μέλη της Χαμάς. Ήσαν και μέλη της Ισλαμικής Τζιχάντ και άλλων οργανώσεων, καθώς και ανοργάνωτοι Παλαιστίνιοι, οι οποίοι ακολούθησαν τους επιδρομείς με σκοπό το κέρδος. Η αμοιβή τους για κάθε «κεφάλι» ήταν 10.000 δολάρια και η προσφορά γης” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

*Τέλος διαβάστε και αυτό: “Η ΜΚΟ Honest Reporting κατήγγειλε πως φωτορεπόρτερ και τηλεοπτικά συνεργεία τα ξημερώματα της 7ης Οκτωβρίου βρίσκονταν στα σύνορα της Γάζας με το Ισραήλ για να καταγράψουν αυτά που θα επακολουθούσαν. Φωτογραφίες αποδεικνύουν την παρουσία τους. Η ΜΚΟ κατονομάζει και τα μεγάλα διεθνή πρακτορεία και τους τηλεοπτικούς σταθμούς (A.P., CNN, NYT, Reuters) που συνεργάζονταν με τους συγκεκριμένους φωτορεπόρτερ. Το πρώτο ερώτημα είναι πώς όλοι αυτοί εμφανίστηκαν, πριν από το χάραμα, στην επίμαχη περιοχή. Δεν μπορεί να είδαν στον ύπνο τους πως κάτι μεγάλο θα συμβεί, να πήραν τα σύνεργά τους και να τράβηξαν για τα σύνορα. Προφανώς ειδοποιήθηκαν από τους τρομοκράτες. Μάλιστα, ένας εκ των φωτορεπόρτερ, ο Χασάν Εσλάια, εμφανίζεται δίπλα σε ένα κατεστραμμένο ισραηλινό άρμα μάχης χωρίς το κράνος ή το γιλέκο με την ένδειξη «press». Στη συνέχεια ανακύπτει το άλλο, το ουσιαστικότερο ερώτημα: ενημέρωσαν τα «μεγάλα αφεντικά τους»;

Ποια είναι τα όρια μεταξύ του επαγγελματισμού και της επαγγελματικής διαστροφής; Είναι αποδεκτό ένας φωτορεπόρτερ να παρευρίσκεται, όχι τυχαία, σε έναν τόπο μαρτυρίου, γνωρίζοντας εκ των προτέρων τι περίπου θα συμβεί;” (Σάκης Μουτζής).

Για το “γιατί;”

Γιατί το έκανε η Χαμάς; Η αντίδραση στην πολύχρονη σκλαβιά, ειδικά όταν ξέρεις τι πρόκειται να ακολουθήσει, δεν είναι πειστική εξήγηση. Θα ήταν αν επρόκειτο για ένα αυθόρμητο ξέσπασμα. Όμως η επίθεση προς το Ισραήλ είχε πίσω της μακροχρόνιο σχεδιασμό με πλήρη γνώση συνεπειών. Η σκοπιμότητα αναλύθηκε επαρκώς και εκτενώς. Υπάρχουν αρκετοί παίκτες που επωφελούνται από την ανάφλεξη. Το Ιράν επειδή δεν θα προχωρήσει η προσέγγιση ανάμεσα στο Ισραήλ και στους Άραβες. Η Ρωσία επειδή ελάχιστοι ασχολούνται με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Το κατεστημένο του Τελ Αβίβ που δεν θέλει να συζητήσει την προοπτική ίδρυσης παλαιστινιακού κράτους. Ακόμα και οι Άραβες, που αναστατώνονται τώρα, όλο και κάτι θα βγάλουν από την αύξηση στην τιμή του πετρελαίου. Με δυο λόγια, η Χαμάς δούλεψε για αρκετούς άλλους, εκτός από τον παλαιστινιακό λαό.

Όλη αυτή η επιχείρηση σχεδιάστηκε από την Χαμάς για να προκαλέσει λουτρό αίματος και τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή στη Γάζα. Δεν είναι, άλλωστε, απολύτως βέβαιο ότι η Χαμάς επιθυμεί εκτόνωση της κρίσης με την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους στον ορίζοντα. Υπάρχουν άνθρωποι στην ηγεσία της που έχουν γίνει εκατομμυριούχοι από αυτή τη δουλειά.

* Και μυθο-λογικά: “Στην ομιλία του στο Τελ Αβίβ, πρόεδρος Μπάιντεν στην ισραηλινή ηγεσία μια “σοφία” της Ισραηλινής γραμματείας: «Ενώ αισθάνεστε οργή, μην της επιτρέψετε να σας κυριεύσει». Αν και σαφώς το υπονόησε, θα μπορούσε να το είχε πει ρητώς: Μην επιτρέψετε στον θυμό, που δικαιολογημένα νιώθετε, να μετατραπεί σε τυφλή εκδίκηση.

Μετά τη σφαγή 1.400 Ισραηλινών, το Μαύρο Σάββατο της 7/10, το Ισραήλ είναι μια βαθιά πληγωμένη χώρα. Η οργή είναι, εύλογα, το πλέον έντονο συναίσθημα. Αν, όμως, αφεθεί να κυριαρχήσει, το θύμα κινδυνεύει να διαβεί τον ηθικό Ρουβίκωνα και να περάσει στην ίδια μεριά με τον θύτη: να αποκτηνωθεί. Το Ισραήλ βρίσκεται κοντά στο σημείο αυτό (αν δεν το έχει υπερβεί).

Οι αρχαίοι γνώριζαν καλά την ηθική έκπτωση που επιφέρει η τυφλή εκδίκηση και, αντιστρόφως, την ηθική ανύψωση που περιβάλλει την υπέρβασή της. Για τους Στωικούς, ο εκδικητικός θυμός είναι πρωτόγονη μορφή αυτοάμυνας – άγονος και ενδεικτικός ανωριμότητας.

Στις «Ευμενίδες» του Αισχύλου, οι Ερινύες, οντότητες του Άδη με ζωώδη μορφή, καταδιώκουν τον Ορέστη, επιζητώντας, ως συνήθως, αιμοδιψή εκδίκηση για τη μητροκτονία που διέπραξε. Στο τέλος, όμως, με την παρέμβαση της θεάς Αθηνάς, μεταμορφώνονται σε Ευμενίδες – ανθρώπινα όντα, που έχουν βρει τον δρόμο της «γλώσσης αγαθής». Το κρίσιμο στοιχείο στη μεταστροφή τους είναι η εμπιστοσύνη στη θεά Αθηνά: παραμερίζουν την καχυποψία τους και σαγηνεύονται από την «ιερή δύναμη» της Πειθούς· εισέρχονται στην επικράτεια του λόγου, γίνονται πολιτικά όντα.

Στην «Εκάβη» του Ευριπίδη, η πορεία είναι αντίστροφη. Η ευγενής βασίλισσα Εκάβη οδηγείται στην αποκτήνωση μετά τη δολοφονία του γιου της Πολύδωρου από τον οικογενειακό φίλο, βασιλιά της Θράκης, Πολυμήστορα. Το τυφλό μίσος οδηγεί την Εκάβη στην άμετρη εκδίκηση: τυφλώνει τον δολοφόνο και σκοτώνει τα παιδιά του. Ο τυφλωμένος Πολυμήστωρ περιγράφεται σαν «αγρίμι του βουνού». Η Εκάβη παίρνει τη μορφή σκύλου. Και οι δύο εξέρχονται από την ανθρώπινη κοινότητα, γίνονται κτήνη” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς “Ομπρέλα”...

Στην προηγούμενη ανάρτηση είχα αναφέρει ότι: Το φαινόμενο δεν είναι ο Κασσελάκης. Το φαινόμενο είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο Κασσελάκης είναι το σύμπτωμα.

Και αυτό κυρίως εντοπίζεται στον προβληματικό τρόπο με τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ αποπολιτικοποίησε την κριτική του στην κυβέρνηση, προσωποποιώντας την, σε μια αποτυχημένη και εκ του αποτελέσματος, προσπάθεια δαιμονοποίησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτός ο τύπος αντιπολίτευσης υπήρξε μια ουσιαστική παραίτηση από την αυτοκριτική και την προσπάθεια να συγκροτηθεί ένας προγραμματικός λόγος με αριστερό περιεχόμενο, ο οποίος να αντιπαραταχθεί στον κυβερνητικό. Στη θέση του, αναπτύχθηκε ένας λαϊκίστικος λόγος τον οποίο ο Σταθάκης τον χαρακτηρίζει “ευθέως κακέκτυπο του πρώιμου ΠΑΣΟΚ, ο οποίος πλέον δεν απαντά σε καμία κοινωνική ανάγκη”.

Ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάστηκε ανίκανος να αντιληφθεί ότι το κοινωνικό γίγνεσθαι είχε αποφορτιστεί από τον αντιπαραγωγικό θυμό της αντιμνημονιακής περιόδου. Ένας θυμός, ο οποίος τον οδήγησε στην κυβέρνηση με αποτέλεσμα το 3ο αχρείαστο μνημόνιο. Την εποχή εκείνη αποδείχθηκε ότι η δαιμονοποίηση του Σόιμπλε, που κυριαρχούσε στον λαϊκίστικο λόγο του ΣΥΡΙΖΑ είχε κατορθώσει να θολώσει την λογική του εκλογικού σώματος. Σήμερα έχει γίνει πλέον αντιληπτό, έστω και ασύνειδα, ότι η επίκληση ενός “εχθρού” / “υπέρτατου κακού” στην πολιτική, την συρρικνώνει. Και αυτό διότι ακυρώνει την δια-λόγου συν-ζήτηση λύσεων, υποτασσόμενη στην άμεση ανάγκη να αντιμετωπιστεί το Υπέρτατο Κακό. Και σήμερα έχει γίνει πλέον αντιληπτό ότι αυτού του τύπου η Αριστερά, έτσι όπως την ζήσαμε, δεν μας χρειάζεται πια. Και τώρα μας απασχολεί αποκλειστικά με τον θόρυβο της διάλυσής της…

Και αυτή η αποπολιτικοποίηση, οδήγησε στο αδιανόητο για ένα κόμμα που επαίρονταν για τις εσωτερικές δημοκρατικές διαδικασίες. Δηλαδή να οδηγηθεί στην εκλογή νέου προέδρου μετά την αποχώρηση του Νηπίου (Τσίπρα) χωρίς να προηγηθεί συνέδριο. Η συνήθης πορεία των πραγμάτων θα ήταν να ανοίξει ένας διάλογος για τα αίτια της ήττας και στην συνέχεια να διεξαχθεί ένα έκτακτο συνέδριο που θα επικύρωνε τις συνθετικές πολιτικές θέσεις. Σε αυτό θα παρουσίαζαν και οι υποψήφιοι για την προεδρία τον τρόπο προώθησης αυτής της πολιτικής.

Και αυτή η αποπολιτικοποίηση οδήγησε στην μετατροπή των τάσεων σε αντιμαχόμενες ομάδες. Και αυτό είναι που οδήγησε στην εκλογική επικράτηση του τραμποκασσελακικού “αδιαμεσολάβητου” που παρουσιάστηκε σαν η μοναδική διέξοδος στην επικρατούσα εσωστρέφεια, με προσόντα λεξιλόγιο των 150 λέξεων και πολύ εικόνα…

Και ο νέος αρχηγός αποδείχτηκε το καταστροφικό πρόσωπο-καταλύτης που επιτάχυνε την ισοπέδωση του ΣΥΡΙΖΑ ως συνασπισμού.

*“Είτε από άγνοια, είτε εκτελώντας εντολές, είτε υλοποιώντας σχέδιο, ο Κασσελάκης το έκανε αυτό. Κανένας άλλος δεν θα επέφερε τον κομματικό πολυθρυμματισμό τόσο γρήγορα και με τόση αγριότητα” (Protagon gr)

Και οι αιθεροβάμονες λίγο καιρό μετά βρέθηκαν με την πρόταση του Αερόλιθου για διενέργεια δημοψηφίσματος για την διαγραφή εσωτερικών του αντιπάλων, αυτούς που στην ομιλία του στην Κεντρική Επιτροπή αποκάλεσε “5η φάλαγγα” (11/11). Και ο Αερόλιθος ως αυτόβλακας, εμμονικός του “αδιαμεσολάβητου”, δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι το δημοψήφισμα είναι μια διχαστική διαδικασία που προσομοιάζει με ρωμαϊκή αρένα. Ένα σίγουρο βήμα για ακόμη περισσότερη εσωστρέφεια.

Και σε όσους θεωρούν την πρόταση του δημοψηφίσματος ως “αμεσοδημοκρατική” πρέπει να επισημανθεί ότι αυτή δεν είναι πανάκεια. Ότι η δημοκρατία χρειάζεται και κύτταρα θεσμικής διύλισης της λαϊκής βούλησης, ακόμη και μέσα στα ίδια τα κόμματαΚαι στο διαδικτυακό διάγγελμά του (10/11), ο Αερόλιθος δηλώνει σταθερά και αυστηρά, σε όλους τους τόνους, ότι δεν ψηφίστηκε μόνο, με μεγάλη πλειοψηφία, ως ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι και το νέο “καθεστώς”.

Δεν είναι τόσο η πολιτική που μετράει σε αυτό το αναρτημένο στα social media βίντεο, όσο η διεθνής γλώσσα της εικόνας, με την οποία τραμπ-ουκίζει εν ονόματι του λαού και για τον λαό, ως εκλεγμένος σωτήρας. “Απευθύνομαι στην καθεμία και στον καθένα από εσάς που έχω γνωρίσει, ακούσει, αγκαλιάσει, από τα Σφακιά μέχρι τη Δαδιά, από τη Ρόδο μέχρι τα Γιάννενα”, ακούμε και βλέπουμε στην εικόνα.

Και εφόσον είναι το νέο καθεστώς είπε να απεξαρτηθεί από την χρεία της “κάλυψης” των media και απεφάσισε ότι Θα καλύπτει το ίδιο τον εαυτό του “αδιαμεσολάβητα”, δηλαδή με δικό του μέσο, δηλαδή με δικιά του ραδιοφωνική εκπομπή την “ώρα του Αερόλιθου”.

Και η αποσχισθείσα “Ομπρέλα” τον κατήγγειλε ως τραμπιστή. Οι σύντροφοι έχουν κοντή μνήμη. Δεν είναι άγνωστη αυτή η πρακτική στην Αριστερά.

“Ο Τσάβες, που τόσο λατρεύτηκε από τους πρωτοσυριζαίους, ήταν πρώτο και δραστικότατο υπόδειγμα, καθώς ανάλωνε κάθε Κυριακή πολλές ώρες τηλεοπτικού αέρα με το αλησμόνητο σόου «Alo Presidente», στο οποίο βέβαια πρωταγωνιστούσε, απύλωτος και ξαναμμένος, ο ίδιος. Στο βενεζουελάνικο πρότυπο, μάλιστα, η εκπομπή γυριζόταν και σε εργοστάσια, σχολεία και παραλίες, με το κοινό να συμμετέχει «ζωντανά». Και, βεβαίως, «αδιαμεσολάβητα»” (Μιχάλης Τσιντσίνης).

Και το μόνο που υπολείπεται είναι το “rebranding” και από ΣΥΡΙΖΑ να ονομασθεί ΚΑΥΛΑ (Κόμμα Αυταρχικής Λαϊκότητα).

* “Για να μην παρεξηγηθώ. Δεν πενθώ για τη διάλυση αυτής της ομάδας ανθρώπων που απέδειξαν πως η περιώνυμη ιδεολογία τους δεν ήταν παρά ένας μανδύας που κάλυπτε τη γύμνια του θράσους, της εχθροπάθειας, της μικροπρέπειας. Το γεγονός ότι ένας εγωπαθής περαστικός ονόματι Κασσελάκης έφτασε για να τα φέρει όλ’ αυτά στην επιφάνεια αποδεικνύει πως αυτή είναι η πραγματικότητά τους. Και αυτό που με καταθλίβει είναι ότι αυτή η πραγματικότητα κυριάρχησε στη χώρα για περίπου μια δεκαετία. Την κυβέρνησε για μια τετραετία, όμως η κυριαρχία της είχε αρχίσει πολύ πριν κυβερνήσει. Με καταθλίβει το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι διαχειρίστηκαν τις τύχες όλων μας, επειδή πολλοί συμπολίτες μας επένδυσαν σ’ αυτούς. Με καταθλίβει το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι τρομοκράτησαν τη δημοκρατία ως εισαγγελείς, ότι αναγόρευσαν την εχθροπάθεια σε πολιτική” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

* “Ο Τάιλερ Μακμπέθ, ένας Αμερικανός με λίγους μήνες στην Ελλάδα, μίλησε για τα εσωκομματικά του ΣΥΡΙΖΑ (συνέντευξη του Κασσελάκη στο «Ενώπιος Ενωπίω» του ΑΝΤ1). Φαντάζεται κανείς τι θα γινόταν αν έκαναν το ίδιο η Μαρέβα Γκραμπόφσκι, η Νατάσα Παζαΐτη, η Άντα Παπανδρέου ή η Δάφνη Σημίτη; Το γεγονός ότι ακούστηκε πιο συγκροτημένος από τον Κασσελάκη και τους συν αυτώ, είναι ένα άλλο, παράλληλο σύμπτωμα της κατηφόρας για την Κουμουνδούρου” (Ανδρέας Στασινός).

* “Η εμμονή με την εξουσία, την εξουσία ως αυτοσκοπό, ξεπέρασε κάθε όριο αμοραλισμού όταν επιστρατεύτηκε κάποιος σαν τον Στέφανο Κασσελάκη, με τη σιωπηρή αποδοχή του Αλέξη Τσίπρα και τα χαμόγελα του Νίκου Παππά. Ειρωνεία: το ιδεολόγημα του ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς συνεχίζουν να το αποκαθηλώνουν τα δύο αυτά πρόσωπα” (Ηλίας Μαγκλίνης).

Για το τέλος κράτησα να υπενθυμίσω ότι υπάρχει και η ομπρέλα του Στέφανου Τζουμάκα...

Και μετά έφυγαν και οι “6 + 6”…

Στις 23/11 αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ και η ομάδα “6+6” της Έφης Αχτσιόγλου. Οι αποχωρήσαντες σε ανακοίνωση αναφέρουν μεταξύ άλλων πως “εμείς, μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, σήμερα αποχωρούμε από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Το βήμα που κάνουμε εκκινεί από μια σκληρή παραδοχή. Η κατάσταση που έχει παγιωθεί στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν μας επιτρέπει να υπερασπιστούμε, να υλοποιήσουμε και να ανανεώσουμε το πρόγραμμα και το πολιτικό σχέδιο με βάση το οποίο διεκδικήσαμε την υποστήριξη και την ψήφο των πολιτών στις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις”.

Η αποχώρηση συνοδεύτηκε με την ανεξαρτητοποίηση 9 βουλευτών από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ (Αναγνωστόπουλου Σία, Αχτσιόγλου Έφη, Ζειμπεκ Χουσεΐν,Ηλιόπουλος Νάσος, Τζανακόπουλος Δημήτρης, Τζούφη Μερόπη, Φερχάτ Οζγκιουρ, Φωτίου Θεανώ, Χαρίτσης Αλέξης).

17 Νοεμβρίου 2023: Η 50η επέτειος του Πολυτεχνείου

Κάποιος γνωστός, μου είπε ότι σε κάθε επέτειο βρίσκω ένα τρόπο υποβάθμισης της. Απομυθοποίηση και μάλιστα μέσω γεγονότων την χαρακτηρίζω εγώ. Άλλωστε έχω μια διαχρονική σχέση με τις απομυθοποιήσεις. Το υπενθυμίζω στους παλαιότερους, το αποδεικνύω στους πιο πρόσφατους αναγνώστες του blog, στην επόμενη ενότητα.

Και όπως χρειάστηκαν περίπου 200 χρόνια για απομυθοποίηση του “κρυφού σχολειού”, ένας από τους χρήσιμους μύθους στην δημιουργία του νεοελληνικού κράτους, πιστεύω ότι για την απομυθοποίηση του Πολυτεχνείου θα χρειαστούν να αποδημήσουν εις Κύριον πρώτα όλοι οι εν ζωή σήμερα σύγχρονοί του. Δηλαδή 30-50 χρόνια από σήμερα. Η κεντρική ιδεολογία που υποστηρίχτηκε από αυτόν τον μύθο, ήδη καταρρέει και αυτό διότι όπως έχω επισημάνει εγκαίρως δεν έχει αυτό που ονομάζω “ρήτρα χρόνου”. Δηλαδή αδυνατεί να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες που δημιουργεί η συνεχώς επιταχυνόμενη τεχνολογική ανάπτυξη. Και τελικά αυτό που θα μείνει θα είναι η ανάμνηση της αντιηρωικής διαχείρισης του βιώματος,δυδτυχώς από λίγους συμμετέχοντες. Μια στάση ουσιαστικής δικαίωσης του Πολυτεχνείου. Και αυτό γιατί θα θησαυρίζεται σε μια δημοκρατία που δεν έχει ανάγκη από ήρωες. Η δημοκρατία από πολίτες έχει ανάγκη...

Και τότε θα αρχίζουμε να μιλάμε για μια φοιτητική αντίδραση που από αλλού ξεκίνησε (διακοπή απαλλαγής της στράτευσης για σπουδές, κατά βούλησιν της χούντας) και τις συνθήκες μετεξέλιξής της σε εξέγερση. Μια εξέγερση η οποία έδωσε παράταση ζωής σε μια καταρρέουσα χούντα με την πτώση του Παπαδόπουλου και την ανάδειξη της σκληρότερης χούντας Ιωαννίδη. Αυτήν που μέσα σε 8 περίπου μήνες, κατάφερε να δημιουργήσει τις συνθήκες που περίμενε η Τουρκία για να εισβάλλει στην Κύπρο. Τα αποτελέσματα πασίγνωστα.

Εκείνη την εποχή του Πολυτεχνείου, ένα ήταν το σύνθημα που με συνέπαιρνε. Και έδινε και έπαιρνε σε αφίσες, πόρτες και τοίχους. Και ήταν ο διαχρονικός στίχος της Κατερίνας Γώγου “στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου”. Και δυστυχώς τον αγνοήσαμε… Και η τελευταία σφαίρα που στοχεύει το μυαλό μας και δυστυχώς πέτυχε το μυαλό των αυτόβλακων γράφει επάνω το πολιτικορεκτάδικο “cancel culture” (για του νέου αναγνώστες: διαβάστε την ανάρτηση της 29/11/18 “Οι αυτόβλακες”, η οποία εντάσσεται και στην προσπάθειά για την υποκατάσταση της συνεχώς εκφερόμενης αντιαισθητικής λέξης “μαλάκας”).

Αυτή είναι η τελευταία επετειακή αναφορά μου στο Πολυτεχνείο. Και ευτυχώς δεν θα είμαι εν ζωή για να δω την επιβεβαίωσή / δικαίωσή μου. Και αυτό διότι κάθε δικαίωση, υποκρύπτει μια αποτυχία πειθούς του δικαιωμένου, στον καιρό του.

* “Το «φοιτητικό κίνημα» είναι το σοβαρότερο κληροδότημα της δικτατορίας στη δημοκρατία. Κράτησε ζωντανή την ανάμνηση της δικτατορίας πιο αποτελεσματικά κι από τους ίδιους τους νοσταλγούς της. Η χούντα είχε αποδημήσει εις τας αιωνίους μονάς, όμως το φοιτητικό κίνημα εξακολουθούσε να τη βλέπει παντού και να την πολεμάει. Η επιβίωσή του στηριζόταν στην ανιστόρητη εντύπωση πως τη χούντα την έριξε το Πολυτεχνείο. Είχε τη χρησιμότητά του: προμήθευε με έμψυχο υλικό τα κόμματα της Αριστεράς. Γι’ αυτό και η Αριστερά το αντάμειψε. Με τον νόμο-πλαίσιο του ΠΑΣΟΚ το έχρισε συνδιαχειριστή στη λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Κοινώς, επισημοποίησε τη δυνατότητά του να συνδιοικεί, κάτι που είχε αρχίσει με την περίφημη αποχουντοποίηση. Τομείς ολόκληροι των πανεπιστημίων πέρασαν στα χέρια της Αριστεράς. Ο κόσμος γύρω μας άλλαζε, κυβερνήσεις ανέβαιναν και κατέβαιναν, η οικονομία κατέρρευσε, όμως το φοιτητικό κίνημα δεν ξέχασε τα κεκτημένα δικαιώματά του. Το φοιτητικό κίνημα, τρόπος του λέγειν: ότι έχει απομείνει από αυτό, κάτι μικροομάδες που επαναλαμβάνουν με απελπιστική μονοτονία τα ίδια σουξέ. Η Αριστερά ως ο διαχρονικός της χορηγός αντιστέκεται σε ότι θίγει τα κεκτημένα δικαιώματά τους. Θλιβερή μειοψηφία, θα μου πείτε. Σημασία έχει ότι αυτή η θλιβερή μειοψηφία είναι το στοιχειό της δημοκρατίας.

Δύσκολα γλιτώνεις από το στοιχειό. Μπορεί να αλλάξουν οι κάτοικοι στο σπίτι, μπορεί να γκρεμίσεις τους τοίχους και να το ξαναχτίσεις από την αρχή, κι εκεί που νομίζεις ότι γλίτωσες, μες στα μαύρα τα μεσάνυχτα, το ακούς να μουγκρίζει. Επειδή δεν ζει, δεν μπορεί να πεθάνει. Το φοιτητικό κίνημα έχει πάψει να συμμετέχει στην πολιτική ζωή της χώρας εδώ και δεκαετίες. Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει τρόπος να το αντιμετωπίσεις πολιτικά. Δεν είμαι πολιτικός, όμως πιστεύω ότι η σωφρονέστερη στάση είναι να αγνοήσουμε την ύπαρξή του. Οπως ακριβώς αντιμετωπίζεις τα στοιχειά. Δέχεσαι την παρουσία τους και συνεχίζεις να ζεις. Το φοιτητικό κίνημα σταδιοδρόμησε ως η ιερή αγελάδα της Μεταπολίτευσης. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου μπορεί να μην έριξε τη χούντα, απάλλαξε όμως από τις ενοχές και την ντροπή μια ολόκληρη κοινωνία που δέχτηκε αδιαμαρτύρητα την κατάλυση της δημοκρατίας” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

* “Είναι αλήθεια ότι κατά τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης η εξέγερση έλαβε έως και μυθικές διαστάσεις. Εξίσου αλήθεια, ότι τα κόμματα μετά το 1974 αντιμετώπισαν νευρικά το Πολυτεχνείο. Άλλα για να εγκολπωθούν τον αγώνα των φοιτητών. Άλλα για να δικαιολογήσουν την απουσία τους. Και άλλα για να αναπλαισιώσουν τις αιτίες, τα σύμβολα και τα νοήματα εκείνων των ημερών”( Πιέρρος Ι. Τζανετάκος).

* “Το Πολυτεχνείο δεν υπέφερε από τους αρνητές του. Αυτοί ήταν πολύ λίγοι και πολύ περιθωριοποιημένοι για να το βλάψουν. (…) Η μνήμη του Πολυτεχνείου υπέφερε περισσότερο από τους επίδοξους διαχειριστές του – απ’ όσους δοκίμαζαν να το χρησιμοποιήσουν σαν πολιτικό εργαλείο. Δεν ήταν μόνο η κατάχρηση της εξέγερσης ως άλλοθι για τη διαιώνιση της πολιτικής βίας· δεν ήταν μόνο ότι, σε περίοδο δημοκρατικής ομαλότητας, χυνόταν αίμα με την κίβδηλη στάμπα «17 Νοέμβρη». Υπήρξαν μαζικότερες και πολύ δραστικότερες απόπειρες πολιτικής μεταποίησης της ιστορίας. Υπήρξε το «Πολυτεχνείο» της χρεοκοπίας – τότε που οι δοξασίες της αγανακτισμένης ανυπακοής επιχείρησαν να αντλήσουν συμβολική νομιμοποίηση από την πραγματική εξέγερση” (Μιχάλης Τσιντσίνης).

* “Πορεία πενήντα μέτρων έκανε ο Στέφανος. Εντάξει, ζέσταμα κάνει για τη μεγάλη πορεία προς τον λαό” (Πηγή: Protagon.gr).

Φέτος οι διοργανωτές της πορείας είπαν να την οδηγήσουν και μπροστά από την Ισραηλινή πορεία.

Διοργανωτές μηδενικής αξιοπιστίας, της ιδεοληπτικής. Και αυτό διότι την περσινή πορεία θα έπρεπε να την οδηγήσουν και από την Ρωσική. Αντιλαβού;

Ακόμη μια απομυθοποιητική επιβεβαίωση…

* Εντοπίστηκαν τα λείψανα του πλανήτη που έπεσε στη Γη και γεννήθηκε η Σελήνη

Η κρατούσα θεωρία αναφέρει ότι ένα διαστημικό σώμα με μέγεθος παρόμοιο με αυτό του Άρη έπεσε πάνω στην νεογέννητη Γη χωρίς ευτυχώς να την καταστρέψει ή να την καταστήσει ένα κόσμο αδύνατο να αναπτύξει συνθήκες φιλικές στη ζωή. Στο σώμα αυτό δόθηκε το όνομα μιας Τιτανίδας (αδελφή των Τιτάνων), της Θείας. Από την κολοσσιαία σύγκρουση εκτοξεύτηκαν τεράστιες ποσότητες υλικών τα οποία τέθηκαν σε τροχιά γύρω από την τραυματισμένη Γη και προοδευτικά τα υλικά αυτά άρχισαν να ενώνονται σχηματίζοντας τελικά την Σελήνη.

Οι περισσότεροι ειδικοί συγκλίνουν στην άποψη ότι η παρουσία της Σελήνης ως φυσικού δορυφόρου της Γης και οι βαρυτικές αλληλεπιδράσεις ανάμεσα τους έπαιξαν κρίσιμο ρόλο στην παρουσία της ζωής στον πλανήτη μας, ίσως όχι στην ύπαρξη της αλλά στην εξέλιξη και μορφή που πήρε η ζωή δημιουργώντας αυτό το μοναδικό από όσους τουλάχιστον γνωρίζουμε μέχρι στιγμής κόσμο στο γαλαξία μας.

Με δημοσίευσή της στην επιθεώρηση “Nature” ερευνητική ομάδα με επικεφαλής επιστήμονες του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια, το φημισμένο Caltech, υποστηρίζει ότι οι μυστηριώδεις γεωλογικές δομές στα βάθη του πλανήτη μας αποτελούν τα… λείψανα της Θείας. Σύμφωνα με τους ερευνητές αυτό το πυκνό υλικό που βρίσκεται μέσα στον μανδύα της Γης και έχει σχηματοποιηθεί σε δομές πάνω από τον πυρήνα του πλανήτη συνέβαλε στη δημιουργία της Χαβάης και της Ισλανδίας.

Όπως είναι ευνόητο η ανακάλυψη είναι εξαιρετικά σημαντική για πολλούς λόγους και είναι βέβαιο ότι θα γίνουν νέες μελέτες για να επιβεβαιώσουν τα ευρήματα και να δούμε αν τελικά αποκαλύπτεται ένα από τα σημαντικά κεφάλαια της ιστορία της Γης (Naftemporiki.gr 2/11/23).

Και για να αντιληφθείτε γιατί αναφέρομαι σε ακόμη μια απομυθοποιητική επιβεβαίωση, διαβάστε την κυριολεκτικά πρωτότυπη ανάρτηση της 13/2/2017 “Αυγερινού τρίπτυχον”.

Πολιτική παρέμβαση, η οπτική…

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις...

Στο όνομα των πραγμάτων...

“Είμαι πολύ χαρούμενος γιατί ένα προσωπικό μου όραμα μεταφράζεται σε πράξη. Εδώ και πολλά χρόνια με απασχολούσε έντονα το πρόβλημα της παιδικής παχυσαρκίας στη χώρα μας” τόνισε ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στην παρουσίαση του προγράμματος “Εθνική Δράση κατά της Παιδικής Παχυσαρκίας” που πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι του Σαββάτου στο Ζάππειο (18/11)

“Θυμάμαι κάθε φορά που πήγαινα σε παρελάσεις έβλεπα, οπτικοποιούσα το πρόβλημα, έβλεπα πολλά παιδιά τα οποία ήταν παχύσαρκα. Και βέβαια μια στατιστική που πρέπει να έχουμε όλοι υπόψη μας έχει να κάνει με την πραγματικότητα ότι ένα παχύσαρκο παιδί είναι πολύ πιθανό να γίνει ένας παχύσαρκος ενήλικας” (Πηγή: Protagon.gr ).

Και όσοι με γνωρίζουν, θα επιβεβαιώσουν ότι και εγώ είμαι πάρα πολύ χαρούμενος...

Ο ιπτάμενος Ολλανδός...

Ολλανδία: Στις εκλογές της 22/11 ο λαϊκιστής, αντιευρωπαϊστής Γκερτ Βίλντερς αρχηγός του ακροδεξιού αντι-ισλαμικού κόμματος PVV “πέταξε” σε έδρες και κατέλαβε την 1η θέση καταλαμβάνοντας 37 έδρες. Και τα ακροδεξιά μπουμπούκια της Ευρώπης, ο Ούγγρος Βίκτορ Ορμπάν, ο Ιταλός Ματέο Σαλβίνι και η Γαλλίδα Μαρίν Λεπέν, έσπευσαν να τον συγχαρούν.

Για την άνοδο αυτή της Ακροδεξιάς πανευρωπαϊκά, κύριοι υπεύθυνοι είναι οι επιμένοντες ακόμη στην λειτουργικότητα του αποδεδειγμένα πλέον πολυπολιτισμικού μοντέλου, αλλά και ο αντιδυτικισμός και τα λοιπά ιδεολογήματα της Αριστεράς. Επί της ουσίας υποστηρικτές του ισλαμισμού.

Έρευνα του “Politico” έδειξε ότι εάν σήμερα γίνονταν Ευρωεκλογές η ακροδεξιά θα καταλάμβανε την 2η θέση.

Και αναλυτικότερα: Είναι πλέον πασιφανές / αυταπόδεικτο πως οι φιλοξενούμενοι μετανάστες όχι απλώς δεν αποδέχονται τις ιστορικές μνήμες και την κουλτούρα των ανθρώπων που τους φιλοξενούν, αλλά επιδιώκουν να επιβάλουν τους δικούς τους κανόνες και τις δικές τους αντιλήψεις. Και σε αυτήν την προσπάθεια βρίσκουν συμμάχους όλους αυτούς που, διαποτισμένοι από το πνεύμα της λεγόμενης πολιτικής ορθότητας, συναινούν στην ακύρωση πολιτισμικών κεκτημένων μέσω της διαγραφής της ιστορικής μνήμης. Συγχρόνως, επειδή η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών κουβαλά τον αντισημιτισμό στις πολιτισμικές αποσκευές της, υπάρχει ο φόβος αυτός ο αντισημιτισμός, με αγωγό την “συμπεριληπτικότητα”, να μολύνει υποδορίως τις τοπικές κοινωνίες, μικρές ή μεγάλες.

Τέλος, επί του πεδίου προσθέστε και αυτούς που σήμερα διαδηλώνουν επί της ουσίας υπέρ της σφαγής που διέπραξε η Χαμάς, σε συνεργασία με την Ισλαμική Τζιχάντ και αδέσποτους πλιατσικολόγους Παλαιστινίους, μηδέ εξαιρουμένου και του Πάπα Βενέδικτου, που χαρακτήρισε και την Χαμάς και το Ισραήλ ως τρομοκράτες, αποκαλύπτοντας το στίγμα του πνευματικού λαϊκισμού που τον χαρακτηρίζει (22/11). Και ο αντισημιτισμός στα σύννεφα…

Ο Ισραηλινός συγγραφέας Ετγκαρ Κέρετ, ανέφερε στη συνέντευξή του στην “Κ” ένα επεισόδιο που αναδεικνύει τον ψυχολογικό διχασμό στον δυτικό κόσμο, αυτό που εγώ γενικότερα ονομάζω αυτοβλακεία. Διάβασε, είπε, μια ανακοίνωση κάποιας οργάνωσης ΛΟΑΤΚΙ στις ΗΠΑ υπέρ της Χαμάς. Κι ο ίδιος, με το καυστικό εβραϊκό του χιούμορ επισημαίνει ότι την τελευταία φορά που είδε μέλος της Χαμάς με ομοφυλόφιλο τον κρατούσε στην αγκαλιά του γιατί τον είχε ανεβάσει σε μια ταράτσα κι ετοιμαζόταν να τον πετάξει στο κενό. Ως γνωστόν αυτή είναι η ποινή που επιβάλλουν στους ομοφυλόφιλους στην επικράτεια του Ισλάμ. Απορίας άξιον πώς μια ΛΟΑΤΚΙ ομάδα υπερασπίζεται έναν κόσμο ο οποίος δεν της αναγνωρίζει το δικαίωμα ύπαρξης. Απορίας άξιον πώς από την 7η Οκτωβρίου δεν έχουμε ακούσει καμιά φεμινιστική οργάνωση να καταγγέλλει τους βιασμούς και την κακοποίηση γυναικών από τους τρομοκράτες.

Και αυτός ο τρομοκράτης εκτός από τον ιμάμη της γειτονιάς, βρήκε και συμμάχους που δεν τους περίμενε. Και ήσαν και είναι οι “καλές ψυχές” αυτές που μπουχτίσανε στην ελευθερία και δεν ξέρουμε τι να την κάνουν.

Γενικεύοντας θα επισημάνω ότι η επίθεση που δέχεται η Ευρώπη δεν προέρχεται μόνον από όσους μας επιτίθενται εκτός συνόρων, αλλά και από αυτόν τον ιδιαίτερο ψυχολογικό διχασμό, την αυτοβλακεία που την ταλαιπωρεί. Είναι το τίμημα μιας ελευθερίας που τείνει προς την ελευθεριότητα.

Τέλος διαβάστε και αυτό: Οι ίδιες οργανώσεις που συμπαρίστανται στις μουσουλμάνες που θέλουν να φορούν τα απαγορευμένα Αμπάγια ή μπουρκίνι στη Γαλλία, είναι οι ίδιες που συμπαρίστανται στις κυνηγημένες από τη θρησκευτική αστυνομία Ιρανές επειδή ξέφευγαν μπούκλες από τη μαντίλα τους. Και διερωτόμαστε γιατί η ακροδεξιά κάνει πάρτι στην Ε.Ε.

Η έμπρακτη υπονόμευση του δυτικού πολιτισμικού γίγνεσθαι, πρέπει να αναζητηθεί το 2005 όταν οι υπουργοί Εξωτερικών, για να εγκρίνουν το προσχέδιο του συντάγματος που είχε εκπονήσει ο Ζισκάρ ντ’ Εστέν, διέγραψαν 2 στοιχεία: το ένα ήταν η αναφορά στον χριστιανισμό και το άλλο η περίφημη φράση από τον Επιτάφιο του Περικλέους: “Το πολίτευμά μας καλείται δημοκρατία διότι σ’ αυτό αποφασίζουν οι πολλοί”. Ο χριστιανισμός και ο ελληνισμός θεωρήθηκαν ως μη πολιτικώς ορθές αναφορές σε μια Ευρώπη που όδευε στη λεωφόρο της πολυπολιτισμικότητας. Οι πολιτικές ελίτ δεν ήθελαν, ή δεν μπορούσαν, να παραδεχθούν ότι η αποτυχημένη απόπειρα του συντάγματος ήταν δική τους ήττα. Και σήμερα είναι οι ίδιοι που δαιμονοποιούν την Ακροδεξιά με σχεδόν θρησκευτική ευλάβεια. Και αυτό ανερυθριάστως, διότι είναι οι ίδιοι που υπονόμευσαν την ευρωπαϊκή συγκρότηση με την αλλοπρόσαλλη πολιτική τους στο μεταναστευτικό.

Και επί του πολιτικού γίγνεσθαι, ποιος θα περίμενε ότι η Μελόνι θα ήταν πρωθυπουργός της Ιταλίας, η Λεπέν θα διεκδικούσε με αξιώσεις την προεδρία της Γαλλίας και ο Γκερτ Βίλντερς θα κέρδιζε τις περισσότερες έδρες στο Ολλανδικό κοινοβούλιο. Και μάλιστα σε 3 χώρες, από τα ιδρυτικά μέλη της Ε.Ε. επί ΕΟΚ.

* Σχετικά με τον Ισλαμισμό: “Ο ισλαμισμός είναι ταυτισμένος με τον ολοκληρωτισμό. Δεν ανέχεται τη δημοκρατία, δεν ανέχεται την ισότητα των γυναικών με τους άνδρες, δεν ανέχεται τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, όπως και δεν ανέχεται τους αλλοθρήσκους, ακόμη και τους αλλοφύλους. Είναι τυχαίο ότι μέσα σε τόσους αιώνες Ιστορίας η δημοκρατία, ως πολιτικό καθεστώς, δεν ρίζωσε ποτέ στην επικράτεια του Ισλάμ, ακόμη και αυτού που δεν ταυτίζεται με τον ισλαμισμό; Όπως διαπιστώνει ο Πέτερ φον Ματ, πανεπιστημιακός καθηγητής Γερμανικής Λογοτεχνίας στη Ζυρίχη, στο δοκίμιό του «Η δραματουργία της ανοησίας», «η ανοησία είναι πάντα ένα σκηνικό συμβάν. Συμβαίνει πάντα σε ένα πλαίσιο δράσης. Κανείς δεν κάθεται ήσυχος στην άκρη του δάσους και είναι ανόητος. Η ανοησία έχει επιπτώσεις και συνεπάγεται κυρώσεις»(Πηγή: Protagon.gr ).

* Σχετικά με τον Ισλαμισμό ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει: “Ο ισλαμισμός είναι ένα είδος θεοκρατικού λενινισμού, μια ολοκληρωτική αντίληψη για την κοινωνία που θέλει να αφανίσει οτιδήποτε δεν ενστερνίζεται τις επιταγές του. Ο απολυταρχισμός απαιτεί υπακοή από τους υπηκόους του. Ο ολοκληρωτισμός απαιτεί ταύτιση. Κι από αυτήν την άποψη ο λενινισμός δεν διαφέρει από τον φασισμό. Στο σημείο αυτό εμφανίζονται τα παράδοξα. Πώς είναι δυνατόν «συλλογικότητες» που αυτοπροσδιορίζονται ως αντιφασιστικές στις δυτικές κοινωνίες να υπερασπίζονται τον ισλαμισμό; Πώς είναι δυνατόν οι βλαμμένοι woke να σκίζουν τις αφίσες με τα πρόσωπα των ομήρων στη Νέα Υόρκη; Υπερασπίζονται τους βιασμούς των γυναικών από τη Χαμάς; Μάλλον δεν καταλαβαίνουν από Ιστορία και δεν αντιλαμβάνονται τι παίζεται σήμερα στη Μέση Ανατολή. Αν οι ίδιοι έπεφταν στα χέρια της Χαμάς, η Δύση θα πάλευε για τη σωτηρία τους”.

Και κάτι τελευταίο: Μετά την τρομοκρατική επίθεση που πραγματοποίησε στις 7 Οκτωβρίου η Χαμάς στο νότιο Ισραήλ, πληροφορίες θέλουν να ανιχνεύτηκαν σε πολλούς από τους άνδρες της, υψηλές δόσεις Captagon, που σίγουρα τροφοδότησε το δολοφονικό αμόκ τους (με Captagon και άλλα σχετικά διεγερτικά “μπουστάρονται” οι απανταχού ισλαμιστές τρομοκράτες / στον ISIS τα παίρναν με τις χούφτες...)

Ο κίνδυνος που εκπροσωπεί το ναρκωτικό αυτό, ωστόσο, δεν περιορίζεται στο “μπουστάρισμα” που δίνει σε τρομοκράτες. Το εμπόριο Captagon έχει γίνει ένα βασικό εργαλείο επιρροής για το καθεστώς Άσαντ στη Συρία και μια τεράστια πηγή εισοδήματος για τις φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές, αυτές που επιτίθενται τώρα στα αμερικανικά στρατεύματα στο Ιράκ και τη Συρία.

Ημερολογιακά...

2 Νοεμβρίου και η Εκκλησία μας εορτάζει την μνήμη των Ακίνδυνου, Πηγασίου, Αφθονίου, Ελπιδοφόρου και Ανεμπόδιστου μαρτύρων.

Την ίδια ημέρα, διάβασα ότι το ΠΑΜΕ προέβη σε “μαζική διαμαρτυρία και πορεία μέσα στο Αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος με αίτημα: Λευτεριά στην Παλαιστίνη”. Αφού έφτασαν ως εκεί, μπορούν να πάρουν το πρώτο αεροπλάνο για Ιράν. Μάρτυρα Ανεμπόδιστε κάνε το θαύμα σου. Και εγώ λαμπάδα στο μπόι μου...

Την ίδια ημέρα το 1881, μετά 448 χρόνια σκλαβιάς, ο Βόλος απελευθερώνεται από τον Τουρκικό ζυγό. Η ημερομηνία αυτή έχει δοθεί και σε κεντρικό δρόμο του Βόλου (2ας Νοεμβρίου), για να μας θυμίζει τα γεγονότα. Τα θυμόμαστε;

Thank you Mr. Rishi Sunak ...

Έντονες αντιδράσεις και στην Βρετανία έχει προκαλέσει η στάση του του πρωθυπουργού της χώρας, Ρίσι Σούνακ να ακυρώσει την συνάντησή του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, μετά τις δηλώσεις του τελευταίου στο BBC για το θέμα των Γλυπτών του Παρθενώνα (28/11).

Και ο αυτόβλακας Σούνακ έκανε το καλύτερο δώρο στην Ελλάδα. “Ανέβασε” το θέμα των Γλυπτών και τον Μητσοτάκη.

Για να επιβεβαιωθεί και το ρηθέν: “Ο πρώην δούλος, είναι ο χειρότερος αφέντης” και στην περίπτωση του Σούνακ, η μετεξέλιξή του σε νοοτροπία, από άποικος σε αποικιοκράτη.

Υπάρχει όμως και η άποψη μερικών αναλυτών περί των Τουρκικών. Σύμφωνα με αυτήν, εάν θέλουμε να αναζητήσουμε τον ηθικό αυτουργό αυτού του βρετανικού unfair, θα πέσουμε πάνω στην Τουρκία και τις εξαιρετικές βρετανοτουρκικές σχέσεις, τις ιδιαιτέρως αναπτυγμένες μετά το Brexit.

Κατά την άποψή μου, το χειρότερο για το θέμα του επαναπατρισμού των Γλυπτών του Παρθενώνα, θα είναι αυτή να αποτελέσει αντικείμενο διαμάχης στην βρετανική πολιτική σκηνή και μάλιστα εν όψει, των εκλογών του 2024. Και αυτό με δεδομένο ότι το κυβερνών κόμμα υπολείπεται δημοσκοπικά των Εργατικών 15-20% το οποίο παρουσιάζεται να έχει μια πιο διαλλακτική στάση στο θέμα των Γλυπτών (βρείτε τα με το Βρετανικό μουσείο και εμείς δεν φέρουμε προσκόμματα). Μια προοπτική με την οποία φαίνεται να φλερτάρει ο Σούνακ. Σε αυτό λένε αναλυτές, ότι συνηγορούν και τα τελευταία γεγονότα.

Automotive...

Champagne for FERRARI...

Σαν επιδόρπιο

Και σε πιάνει μια μελαγχολία…

Ένα σχολείο πραγματικά υπέροχο, “στολίδι”. Πεντακάθαρο, με μοντέρνα χρώματα, φωτισμένο και προφανώς λειτουργικό. Ο λόγος για ένα δημόσιο σχολείο στη Φινλανδία, η φωτογραφία του οποίου έκανε τον γύρο του Διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Το συγκεκριμένο σχολείο όλοι οι Έλληνες το ζήλεψαν, αλλά ουδείς μπορεί να το φανταστεί να λειτουργεί σε αυτήν την κατάσταση στην χώρα μας, την χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού.

Seedrinker