Παραλληλισμοί...

 

Το τέρας,

βρίσκεται εντός μας...

Ενγχωρίως, 26 Σεπτεμβρίου 1989: Και η τρομοκρατική οργάνωση “17 Νοέμβρη” δολοφονεί τον δημοσιογράφο, πολιτικό επιστήμονα και βουλευτή της ΝΔ Παύλο Μπακογιάννη (9/10/1989) και ανέλαμβάνει την ευθύνη με 12σέλιδη προκήρυξή , που εστάλη στην εφημερίδα “Ελευθεροτυπία”. Έναν πολιτικό ο οποίος μετά την πτώση της χούντας εργάστηκε σκληρά για την εθνική συμφιλίωση, την πολιτική συναίνεση και την υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών. Ένθερμος υποστηρικτής του “πολιτικού δια-λόγου”. Δηλαδή του διαλόγου που απαιτεί τον έλεγχο του θυμικού με γενική επιδίωξη την “δομική αποδοχή του άλλου” (υπήρξε εισηγητής του νομοσχεδίου για την απάλειψη των συνεπειών του Εμφυλίου, με στόχο η χώρα να περάσει σε μια περίοδο χωρίς διχαστικούς λόγους, το μότο του “στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα”).

Και ήταν η ημέρα όπου η Βουλή επρόκειτο να αποφασίσει αν θα παρέπεμπε τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά. Μια ουσιαστική αλλά και συμβολική κίνηση για κάθαρση της χώρας από το περιβάλλον γενικής διαφθοράς, την περιρρέουσα, που επικρατούσε στην χώρα μετά την επικράτηση του πασοκισμού και να οδηγήσει μετά από αυτό την χώρα σε εκλογές, κάτι που έγινε το Νοέμβριο του 1989.

Και οι πολιτικοί αναλυτές αναγνωρίζουν στην δολοφονία αυτή, την πρόθεση να μπει ένα εμπόδιο στο ξεκίνημα για “κάθαρση” που είχε γίνει στην χώρα στις 2 Ιουλίου 1989.

Και στις 2 Ιουλίου, μετά τις εκλογές της 18ης Ιουνίου οι οποίες δεν είχαν δώσει σε κανένα κόμμα απόλυτη πλειοψηφία εδρών στη Βουλή, ορκίστηκε κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ και Συνασπισμού (ΚΚΕ και ΕΑΡ, Ελληνική Αριστερά) με πρωθυπουργό τον Τζαννή Τζαννετάκη (ΝΔ). Αυτή η πολιτική συμφωνία επιτεύχθηκε κατόπιν πρωτοβουλία του Κ. Μητσοτάκη (καθοριστική η συμβολή του δολοφονηθέντος γαμπρού του, Παύλου Μπακογιάννη).

Εξωχωρίως, 7 Οκτωβρίου 2023: Και οι τρομοκράτες της οργάνωσης Χαμάς, που επί της ουσίας λυμαίνεται την λωρίδα της Γάζας, εισέβαλαν στο Ισραήλ και χτύπησαν με όλη την δολοφονική τους μανία. Έσφαξαν εκατοντάδες Ισραηλινούς πολίτες (1400 περίπου) ανεξαρτήτου ηλικίας και φύλου, με τους πιο φρικιαστικούς τρόπους που μπορούσαν να επινοήσουν. Επίσης συνέλαβαν 220 ομήρους, εκ των οποίων 30 περίπου παιδιά κάτω των 16 ετών. (1)

Και αυτό έγινε ακριβώς όταν η κυβέρνηση Νετανιάχου βρισκόταν στο κατώφλι μιας σημαντικής τομής για την περιφερειακή ειρήνη.

Και ο άμεσος στόχος της Χαμάς, ήταν να εκτροχιαστεί η ειρηνευτική συμφωνία Ισραήλ - Σαουδικής Αραβίας. Ο μακροπρόθεσμος, να σπείρει το μίσος στα μυαλά εκατομμυρίων ανθρώπων στο Ισραήλ και σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο, ναρκοθετώντας έτσι την ειρήν όχι μόνο με το Ισραήλ για τις επόμενες γενιές, αλλά και με όλον τον Δυτικό Κόσμο. Κυρίως με την ριζοσπαστικοποίηση Ευρωπαίων μουσουλμάνων αλλά και την ενεργοποίηση της αυτοβλακείας των πολιτικορεκτάδων και των πιστών μιας γηραλέας αριστεράς στην Δυτική Ευρώπη.

Και ο ισραηλινός ιστορικός Γιουβάλ Νόα Χαράρι αναφέρει σχετικά. Η Χαμάς ξεκίνησε αυτόν τον πόλεμο με έναν συγκεκριμένο πολιτικό στόχο: να αποτρέψει την ειρήνη. Και θυμίζει ότι μετά την υπογραφή των συνθηκών ειρήνης με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν, το Ισραήλ βρισκόταν στα πρόθυρα της υπογραφής μιας ιστορικής συνθήκης ειρήνης με τη Σαουδική Αραβία. Επίσης θυμίζει ότι κατόπιν πιέσεων των Σαουδαράβων και των Αμερικανών, η συνθήκη αυτή θα προέβλεπε σημαντικές παραχωρήσεις προς τους Παλαιστίνιους για την άμεση ανακούφιση των δεινών εκατομμυρίων ανθρώπων στα κατεχόμενα εδάφη και την επανεκκίνηση της ειρηνευτικής διαδικασίας μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων. Και αυτή η προοπτική της ειρήνης και της εξομάλυνσης αποτελούσε θανάσιμη απειλή για τη Χαμάς. Από την ίδρυσή της το 1987, η οργάνωση δεν αναγνώρισε ποτέ το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ ενώ τη δεκαετία του 1990 έκανε ότι περνούσε από το χέρι της για να διαταράξει την ειρηνευτική διαδικασία του Όσλο και τις μετέπειτα ειρηνευτικές προσπάθειες. Επίσης θυμίζει, ότι και οι ισραηλινές κυβερνήσεις με επικεφαλής τον Νετανιάχου, εδώ και πάνω από μια δεκαετία είχαν εγκαταλείψει κάθε σοβαρή προσπάθεια για ειρήνευση με τις πιο μετριοπαθείς παλαιστινιακές δυνάμεις.

Και οι ηθικοί αυτουργοί και όχι μόνο, αυτής της επίθεσης δεν είναι άλλοι από το “τρίο της αναταραχής” στην ευρύτερη περιοχή (Ρωσία- Ιράν – Τουρκία). Και ο καθένας για την εξυπηρέτηση των ιδιοτελειών του.

Και ο πόλεμος ανάμεσα στο Ισραήλ και στην τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς, και δημιούργησε αναταραχή στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Σχετικά ο Μπάιντεν ανέφερε: “Ο Πούτιν δεν έχει τους ίδιους στόχους με την Χαμάς, όμως στην Ουκρανία και στην Παλαιστίνη η Δύση δέχεται επίθεση”.

“Την Δύση όχι ως αφηρημένη έννοια, αλλά ως απολύτως συγκεκριμένη πραγματικότητα, ένας τρόπος ζωής, η δημοκρατία, η ελευθερία της έκφρασης, τα δικαιώματα του ατόμου, και μαζί τους όλα τα προβλήματα που συνεπάγονται. Δεν είναι παράδεισος. Ακόμη και ο Πλάτων στην «Πολιτεία» του γράφει πως το ιδανικό πολίτευμα δεν είναι του κόσμου τούτου. Δεν ήταν χριστιανός ούτε μουσουλμάνος. Ήξερε όμως πολύ καλά τις παραμέτρους της ανθρώπινης συνθήκης. Ο λεγόμενος δυτικός κόσμος είναι η πιο βιώσιμη περιοχή του πλανήτη. Αυτό δεν μπορούν να της συγχωρήσουν οι εχθροί της. Και οι ελίτ του δυτικού κόσμου έχουν οι ίδιες υπονομεύσει τα εργαλεία που θα επέτρεπαν την αντιμετώπιση της σημερινής πραγματικότητας. Και όταν μιλάμε για πολιτισμικό πόλεμο δεν αρκούν οι γεωπολιτικές αναλύσεις. Απαιτούνται και πολιτισμικά αντανακλαστικά. Κι αυτά οι κοινωνίες της Δυτικής Ευρώπης, αλλά και της Αμερικής, τα έχουν απονεκρώσει μέσα από το σύστημα της «νεογλώσσας», κατασκευασμένο για να περιγράψει μια πραγματικότητα η οποία ανήκει στο παρελθόν. Είναι η πραγματικότητα της περίφημης «πολυπολιτισμικής κοινωνίας», στον βωμό της οποίας θυσιάσαμε την ελευθερία της σκέψης μας για να την υπηρετήσουμε. Σήμερα, εκτός των άλλων, ζούμε και την ήττα των ελίτ της Δύσης. Δεν μπόρεσαν να προβλέψουν τον πολιτισμικό πόλεμο και σήμερα δεν μπορούν να τον καταλάβουν. Αυτό και μόνον δείχνει την αδυναμία της Δύσης απέναντι στην επίθεση που δέχεται” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και αυτή η σφαγή της Χαμάς, με χαρακτηριστικά γενοκτονίας, είναι μια ακόμη πράξη στην τραγωδία της σύγκρουσης του δυτικού πολιτισμού με την ισλαμική τρομοκρατία. Όπου η λέξη “τρομοκρατία” και ο τρόμος που σκορπάει κινδυνεύουν να χάσουν τη σημασία τους, να περιγράφουν ένα κοινότοπο φαινόμενο.

Και λέμε ότι μας ανησυχεί η κλιματική αλλαγή. Σωστά, αλλά θα πρέπει επιτέλους να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε στα σοβαρά και την “κλιματική αλλαγή στο ανθρώπινο τοπίο” που θα επιφέρει η κοινοτοπία του τρόμου.

Και με ένα σκίτσο, καταπέλτη για τις δικαιολογίες που επικαλούνται οι “διαμαρτυρόμενοι” για την αντίδραση του Ισραήλ που ακολούθησε την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς, απάντησε το γαλλικό σατιρικό περιοδικό Charlie Hebdo, αυτό που είχε γίνει στόχος Ισλαμιστών το 2015.

Το σκίτσο έχει τίτλο “το Ισραήλ έκοψε το νερό στη Γάζα” με έναν γιατρό με μια κορδέλα στα χρώματα της Χαμάς να έχει αιματοβαμμένα χέρια και να προσπαθεί να ξεπλυθεί, ενώ από τη βρύση πέφτει μόνο μια σταγόνα. “Έως πού θα φτάσει επιτέλους η βαρβαρότητα του Ισραήλ;” αναρωτιέται ο γιατρός με το υπονοούμενο του γαλλικού περιοδικού να είναι σαφέστατο.

Και επί του πεδίου: Η Ε.Ε. απαιτείται πλέον να εγκαταλείψει τη αφέλεια με την οποία αντιλαμβάνεται την διεθνή πολιτική. Με παρότρυνση του Ισραήλ έχει στείλει πολλά χρήματα ανθρωπιστικής βοήθειας στην Γάζα. Όμως η κυβερνώσα τρομοκρατική οργάνωση δεν έχει χτίσει ούτε ένα νοσοκομείο ούτε ένα σχολείο. Τα ποσά διατέθηκαν για να εξοπλισθούν οι τρομοκράτες

Και επί του πεδίου: Στην Ε.Ε. πολιτικορεκτάδες ανακατεμένοι με τους Κουτσούμπες και τους Μελανσόν του κόσμου τούτου υπερασπίζονται τους Παλαιστίνιους “μαχητές”, αυτούς με το σύνθημα “σφάξτε τους απίστους”. Σπασμωδικές κινήσεις μιας αδιέξοδης πολύ – πολιτισμικότητας, παρέα με τα εξαρτημένα αντανακλαστικά μιας αριστεράς, κατάλοιπο των καιρών του Ψυχρού Πολέμου.

Και οι ανωτέρω λόγω ιδεοληψιών αυτόβλακες, που ακόμη και εάν στον “δρόμο” προσπαθούν να καθησυχάζουν τις αριστερές συνειδήσεις τους διαδηλώνοντας για την ειρήνη, επί της ουσίας συμπορεύονται με τον “δρόμο” στις αραβικές χώρες, που δεν ζητάει ειρήνη, αλλά μυρίζει θανατικό.

Και όπως είπε και ένα στέλεχος του ΚΚΕ: “Οι Παλαιστίνιοι έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν τον δικό τους τρόπο για να αντισταθούν...”.

Τώρα αυτό που επιδιώκουν οι πλειονότης των Εβραίων διπλής υπηκοότητας στις ΗΠΑ και αλλού, που διαδηλώνουν “υπέρ ειρήνης” και επί της ουσίας κατά του Ισραήλ, είναι το άλλοθι για το το ότι δεν επέστρεψαν στο Ισραήλ για να υπερασπισθούν την πατρίδα τους. Δηλαδή όπως έπραξαν δεκάδες χιλιάδες Εβραίοι από όλον τον κόσμο.

Και εάν προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε το κοινό δομικό χαρακτηριστικό των προαναφερόμενων γεγονότων / κρίσεων, θα διαπιστώσουμε ότι και πάλι πρέπει να αναφερθούμε στον διαφθορέα του Δυτικού κόσμου, τον λαϊκισμό.

Και αναφερόμενος στην περίπτωση του λαϊκιστή Ανδρέα Παπανδρέου θα επισημάνω ότι έχω αναφερθεί πολλάκις. Αυτό όμως που θέλω να ξανά επισημάνω, είναι και αυτό που θεωρώ το καταστροφικότερο των επιμέρους πεπραγμένων του. Το ότι οδήγησε την εκπαίδευση στην “προοδευτική” αδράνεια. Μια κίνηση που μας οδήγησε στην πραγματική πτώχευση της Μεταπολίτευσης, αυτήν του κοινωνικού μας γίγνεσθαι. Η συνεχώς αυξανόμενη νεανική βία που παρατηρούμε, εύχομαι και ελπίζω να είναι από τα τελευταία απόνερά της (η εφηβική βία δεν πρόκειται να εκλείψει, όπως η κλοπή ή ο φόνος. Το πρώτιστο στο διαδικτυακό σήμερα, είναι η διαχείριση του εφηβικού ναρκισσισμού, που την επιταχύνει δια της μετατροπής της σε προϊόν μιας “ιδιότυπης πορνογραφίας”).

Και για να αναφερθώ στον Μπενιαμίν Νετανιάχου, Θα προσφύγω στα λεχθέντα του Χαράρι στα οποία ταιριάζει απολύτως ο τίτλος “Το Ισραήλ πληρώνει το τίμημα του λαϊκισμού”.

Και ο Χαράρι απορρίπτει την θεωρία ότι το Ισραήλ αιφνιδιάστηκε από την επίθεση: Η κυβέρνηση είχε προειδοποιηθεί επανειλημμένως από τους ειδικούς ότι οι πολιτικές της έθεταν το Ισραήλ σε κίνδυνο σε μια περίοδο αυξημένων εξωτερικών απειλών. Όταν ο επικεφαλής των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF) ζήτησε να συναντηθεί με τον Νετανιάχου για να τον ενημερώσει για τους κινδύνους αυτούς, εκείνος αρνήθηκε. Και όταν ο υπουργός Αμυνας, Γιόαβ Γκάλαντ, του επέστησε την προσοχή, ο Νετανιάχου τον απέλυσε. Αναγκάστηκε να τον επαναφέρει στη θέση του λόγω των σφοδρών αντιδράσεων.

“Ο Νετανιάχου έχει βάλει κατ’ επανάληψη τα προσωπικά του συμφέροντα πάνω από τα εθνικά και έχει χτίσει την πολιτική του καριέρα διχάζοντας το έθνος. Έχει διορίσει σε κομβικές θέσεις ανθρώπους που είναι πιστοί στο ίδιον και όχι για τα πραγματικά τους προσόντα. Παίρνει τα εύσημα για κάθε επιτυχία και δεν δέχεται την ευθύνη για τις αποτυχίες. Τον ενδιαφέρει ελάχιστα η αλήθεια” (Πηγή: Protagon.gr). Καρμπόν του Ανδρέα...

Και για το τέλος μια γενίκευση: Δια του λαϊκισμού η πολιτική εκφυλίζεται και αδρανοποιείται. Δηλαδή εμποδίζονται, εάν δεν αποκλείονται / εγκαταλείπονται, οι δρόμοι που οδηγούν στην ισότιμη αντιμετώπιση / συμπερίληψη και στην αναζήτηση δίκαιων διευθετήσεων στα μείζονα προβλήματα.(2) Αποτέλεσμα να διεγείρει, σε όσους περιθωριοποιούνται, αρνητικά το θυμικό, δηλαδή φέρνοντας στο προσκήνιο το έως και φονικό συναίσθημα του θυμού. Μια κατάσταση που δυνητικώς οδηγεί στην έξοδο από το πολιτικό γίγνεσθαι, στην “ιδιώτευση” ή στην βία.

Σε αυτό προσθέστε και το ότι η προβολή της ενδογενούς βίας του ανθρώπου στο κοινωνικό γίγνεσθαι, γίνεται αντιληπτή στην θεώρησή του ότι η βια δυνητικώς επαναρρυθμίζει την πλάστιγγα της δικαιοσύνης.

Σημείωσεις:

1. Και για το ιστορείν : “Γάζα 2006. Αμέσως μετά την αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων και των εποίκων από τη Λωρίδα , η Εθνική Παλαιστινιακή Αρχή (η οποία εξακολουθεί να κυβερνά τη Δυτική Όχθη) προκήρυξε εκλογές σε όλα τα παλαιστινιακά εδάφη και το αποτέλεσμα ήταν συγκλονιστικό. Η Χαμάς επικράτησε με ποσοστό 44,45% (440.409 ψήφοι) και 74 έδρες, ενώ η Φατάχ κατέλαβε τη δεύτερη θέση με ποσοστό 41,43% (410.554) και 45 έδρες. Φαινομενικά, λοιπόν, η πλειοψηφία του παλαιστινιακού λαού έδωσε την ψήφο της σε μια οργάνωση που θέλει να καταστρέψει το Ισραήλ. Ήταν όμως τότε αυτό το πρωταρχικό κίνητρο των ψηφοφόρων; Σύμφωνα με τους αναλυτές, το βασικό κίνητρο των Παλαιστινίων δεν ήταν ο αφανισμός του Ισραήλ, που μόλις είχε αποδώσει στη Γάζα την ελευθερία της, αλλά η υπόσχεση της Χαμάς, η οποία συστάθηκε το 1987 ως παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και ως «φιλανθρωπική» οργάνωση να απαλλάξει τη χώρα από τη διαφθορά και να βελτιώσει την εσωτερική ασφάλεια. Πηγή: Protagon.gr

2. Αποφεύγω σαν τον “διάβολο το θυμίαμα” να αναφέρω την λέξη “συμπερίληψη”, διότι έχει μαγαριστεί από την “cancel culture”, την οποία ακόμη και το πουλέν της αριστερής διανόησης Σλάβοϊ Ζίζεκ αναφέρει ότι έχει μετεξελιχθεί σε “cancer culture”, δηλαδή τον καρκίνο της Αριστεράς. Και αυτό διότι όπως αναφέρει στην συνέντευξή του στον Νικόλα Μιρέντσι της “La Repubblica”, οι θιασώτες της συμπερίληψης παρότι “δηλώνουν πως αγωνίζονται για τη συμπερίληψη όλων, επί της ουσίας αφιερώνονται νυχθημερόν στη δίωξη ανθρώπων (…) Εξοντώνουν κάποιον επειδή πρόφερε μια σεξιστική λέξη, μετά έναν άλλον επειδή προέβη σε έναν ομοφοβικό υπαινιγμό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αποκαλώ την “cancel culture”, “cancer culture”: είναι καρκίνος, ο καρκίνος της Αριστεράς”.

Επίλογος

Τελικώς,

ένας Κασσελάκης τους έπρεπε...

Η επικαιρότητα σε σκίτσα

Νόμπελ Ειρήνης

“Ελπίζω επίσης αυτή η αναγνώριση να καταστήσει τους Ιρανούς που διαμαρτύρονται ζητώντας αλλαγή πιο ισχυρούς και πιο οργανωμένους. Η νίκη είναι κοντά”, δήλωσε η φυλακισμένη στο Ιράν για την δράση της Ναργκές Μοχαμαντί (6/10 - Νόμπελ Ειρήνης 2023).

Απεβίωσε Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΉΣ…

Στις 4 Οκτωβρίου απεβίωσε ο Γιάννης Ιωαννίδης. Ο “Ξανθός”, όπως ήταν το προσωνύμιο του στους πάγκους. Συνέδεσε το όνομά του με τον Άρη Θεσσαλονίκης, τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής της μεγάλης ομάδας των Νίκου Γκάλη και Παναγιώτη Γιαννάκη (1978-79 και 1982-1990) ,που έβαλε το άθλημα στα σπίτια των Ελλήνων την δεκαετία του 80.

Για μας τους παλιούς και από τα παλιά φίλους του μπάσκετ, όταν μας ρωτάνε για προπονητές του μπάσκετ, ένα όνομα μας έρχεται στο μυαλό, αυτό του Γιάννη Ιωαννίδη.

Στιγμιότυπα μιας ιλαροτραγωδίας

* Το φαινόμενο δεν είναι ο Κασσελάκης. Το φαινόμενο είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο Κασσελάκης είναι το σύμπτωμα (Αντώνης Καφετζόπουλος).

“Ένα κόμμα που απέδειξε ότι μπορεί να μεταβολίσει οτιδήποτε και οποιονδήποτε θα τον έφερνε κοντά ή θα τον διατηρούσε στην εξουσία, δεν μπορεί να εκπλήσσεται που ο καιροσκοπισμός του προσείλκυσε έναν καιροσκόπο” (Άρης Αλεξανδρής).

* Αερόλιθος (Κασσελάκης): Ο άνθρωπος που έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ stand up comedy ( Protagon.gr).

* Έσπειραν θύελλες, θερίζουν κοροϊδία...

* Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πλέον κόμμα είναι θέαμα...

* ΣΥΡΙΖΑ: Διάλυση σε ριάλιτι…

* ΣΥΡΙΖΑ: Δυο σε συσκευασία ενός. Δύο διαφορετικοί κόσμοι ιδεολογικά και αισθητικά...

* Ο Αερόλιθος στην Ν. Υόρκη: Έφυγε παραμονές του Β΄ Γύρου των Αυτοδιοικητικών εκλογών και επέστρεψε στις 26/10: Και η ταξική πάλη της αριστεράς τώρα γίνεται από τα Hamptons

* Το μπαρ Terroir Tribeca έχει πάρα πολύ καλή βαθμολογία, 85/100, στη λίστα του περιοδικού New Yorker που ξέρει καλά τη Νέα Υόρκη και τα στέκια της. ΕΈει, λέει, εξαιρετικό μενού που επικεντρώνεται γύρω από την επίσης εξαιρετική λίστα κρασιών του. Δεν έχω πάει, ούτε προβλέπεται συντόμως, αλλά μπήκα να διαβάσω για να δω σε τι φόντο εξελίσσεται η αντιπολίτευση της ριζοσπαστικής Αριστεράς της Ελλάδας. Σε φόντο ριζότο με ουρά βοδινού, βλέπω και νιώθω μια επαναστατική ανάταση. Θα ήθελα να ήμουν καλεσμένη στην αποψινή ( συνάντηση των μελών του ΣΥΡΙΖΑ Νέας Υόρκης στο εν λόγω μπαρ (Παρασκευή 20/10) (Μαρία Δεδούση).

* Ο Αερόλιθος τροφοδοτεί όχι μόνο στους κανονικούς ανθρώπους αλλά και τους αριστερούς με δυσανεξία. Και αυτό με την συνεχή προβολή και την έντονη παρουσία του συντρόφου του στο πλευρό του, πράγματα ασυνήθιστα στα ετερόφυλα προεδρικά ζευγάρια.

* Αερόλιθος 28/9: Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί η επίδειξη σωματικής ρώμης του κατά την επίσκεψή του σε Εργαστήρι Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης για ΑΜΕΑ. Και πιο συγκεκριμένα έκανε την είσοδός στο κτίριο με άσκηση χειροδύναμου λοκατζή σε στίβο μάχης (ονομάζεται limbo squat). Προφανώς για να δείξει, στα ΑΜΕΑ, μέσα στην ελαφροσύνη του, τι χάνουν που δεν είναι σαν αυτόν.

Επί της ουσίας οι κανόνες συμπεριφοράς δεν διδάσκονται και δεν αναφέρομαι στο “savoir vivre”. Βγαίνουν από μέσα σου, από τον σεβασμό προς την κατάσταση του άλλου. Την λένε και ενσυναίσθηση. Είτε το έχεις είτε δεν το έχεις. Ταρζανιές σε σχολείο ΑμεΑ είναι αδιανόητες.

Στις μέρες μας μπορεί να χαρακτηριστούν σαν “μικροπράγματα”. Και όμως στα λεγόμενα “μικροπράγματα” είναι που πρέπει να δίνουμε ιδιαίτερη σημασία. Σε αυτά τα αποκαλυπτικά της ανθρώπινης ποιότητας και πολύ λιγότερο στα λεγόμενα. Ως πολύχρονος, έχω διαπιστώσει ότι κάποιος μπορεί να βγάλει πολύτιμα συμπεράσματα από τα “μικροπράγματα”. Ξέρετε, στα “μεγάλα πράγματα” οι άνθρωποι είναι προσεκτικοί και δύσκολα κάνουν λάθη. Αντίθετα στα “μικροπράγματα”, συνήθως παρουσιαζόμενα εν τη χαλαρότητα τους, αποκαλύπτουν χωρίς να το θέλουν, σημαντικά θέματα και πράγματα που θα ήθελαν να αποκρύψουν.

Η προβολή τους στο πολιτικό γίγνεσθαι τα προσομοιάζει με τα “ηθικά πλεονεκτήματα” της Αριστεράς που έμειναν το ελάχιστο αναπόδεικτα. Και ως εκ τούτου δεν είναι ούτε ηθικά ούτε πλεονεκτήματα, μυθεύματα μόνο.

* ΣΥΡΙΖΑ: Από την δεκαετία του ’50 τάλεγε, προφητικά αποδείχθηκε, ο Γιώργος Σεφέρης. Για τους μάταιους αγώνες για ανύπαρκτους, ανεδαφικούς έως και ψεύτικους σκοπούς και στόχους. Λες και πρόβλεψε, φανταζόταν, ο ποιητής την εξέλιξη, μεταξύ άλλων, και στον προκαθήμενο της λεγόμενης αναθεωρητικής αριστεράς:

“…Τίποτε στην Τροία – ένα είδωλο. Έτσι το θέλαν οι θεοί. Κι ο Πάρης, μ’ έναν ίσκιο πλάγιαζε σα να ήταν πλάσμα ατόφιο∙ κι εμείς σφαζόμασταν για την Ελένη δέκα χρόνια….Τόσος Πόνος, τόση Ζωή πήγαν στην Άβυσσο για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη..»

* Δύο ημέρες μετά τις αποκαλύψεις για τα νεοφιλελεύθερα άρθρα του στον “Εθνικό Κήρυκα” της Νέας Υόρκης (20/10), ο Αερόλιθος τα αιτιολόγησε ως “νεανικά αμαρτήματα”, που ο ίδιος έχει ξεχάσει πια. Είναι δυνατόν; Έχει ένας 35χρονος τόσο κοντή μνήμη; Μιλάμε για αρθρογραφία 11 χρόνια πριν. Και για ακόμη μια φορά έβαλε μπροστά, την παράμετρο της προσωπικής του ζωής, αναφέροντας ότι όταν έγραφε εκείνα τα άρθρα είχε προβληματική σχέση με γυναίκα που τον ταλαιπωρούσε. Δηλαδή μια κατάσταση που θόλωνε το πολιτικό του κριτήριο και την πολιτική του φιλοσοφία.

Και όλα αυτά αποτελούν ακόμη μια επιβεβαίωση του διαχρονικού ισχυρισμού μου ότι τελικώς “για όλα φταίει το γκαζόν…” (δάνειο από την ομώνυμη γαλλική ταινία της Ζοζιάν Μπαλασκό, 1994) .

Απολύτως ορατό στον πολιτικό χώρο του αριστερό – σοσιαλισμού, ο οποίος τείνει να καταντήσει ένα πολιτικό σούργελο.

Σάνα Μαρίν: Από τον σοσιαλισμό στο κόκκινο χαλί (Paris Fashion Week). Την γνωρίσαμε ως πρόεδρο του φινλανδικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και μετά ως πρωθυπουργό της χώρας. Πλέον, ήρθε η ώρα να μας επανασυστηθεί ως σελέμπριτι.

* Και κάτι επιστημονικοφανές: Ο ΣΥΡΙΖΑ και η θεωρία του Χάους.

“Τι θα συνέβαινε αν ο Στέφανος Κασσελάκης δεν έχανε τη δουλειά του τον Μάρτιο του 2023; Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Όμως το πιθανότερο είναι ότι δεν θα γύριζε στην πατρίδα για διακοπές μακράς διάρκειας και σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν στα χέρια της Έφης Αχτσιόγλου. Ενδεχομένως να είχε τσιμπήσει και κάτι στις δημοσκοπήσεις. Αλλά αυτά είναι χαοτικά πράγματα που δείχνουν ότι μία μπίζνα που χάλασε κάπου στο Μανχάταν μπορεί να σηκώσει τσουνάμι στην ελληνική πολιτική ζωή. Σήμερα ο άνθρωπος, που πρώτα περίμενε να κερδίσει ένα κόμμα για να μετατρέψει το καρτοκινητό του σε συμβόλαιο, ηγείται της αξιωματικής αντιπολίτευσης, βυθίζοντας την ταυτόχρονα σε υπαρξιακή κρίση” (Κώστας Γιαννακίδης).

* Και για το τέλος μια ρήση του Αισχύλου: “Εστι δίκης οφθαλμός, ος τα πανθ’ ορά / Υπάρχει οφθαλμός της θείας Δικαιοσύνης, ο οποίος παρακολουθεί τα πάντα).

Σημεία των καιρών...

* Δεκατέσσερις “διασημότητες” προσγειώθηκαν στη ζούγκλα του Αγίου Δομινίκου για ένα νέο ριάλιτι του ΣΚΑΪ. Και η Ραχήλ Μακρή ανάμεσα τους. Ναι, αυτή η κυρία που κάποτε αγόρευε από το βήμα της Βουλής.

Προσγειώθηκαν για το “I ‘m a celebrity… get me out of here” την επιτομή της ντεκαντάνς. Αξίζει να πάρετε μια γεύση αυτού του εκφυλισμού, διακινδυνεύοντας ότι θα σας καούν ακόμη και μερικά από τα εγκεφαλικά σας κύτταρα.

* Επανεκλογή από την 1η Κυριακή του Αχιλλέα Μπέου στην Δημαρχεία του Βόλου (55,34%)

* Και μια βεβαιότης: Εάν ο Αερόλιθος χτυπήσει δυνατά την πόρτα της εξουσίας, κάτι πολύ περίεργο, κάτι βαθιά τραυματικό θα έχει συμβεί στην Ελλάδα μας...

Οι 2 Ελλάδες…

* “ Άλλος για γάμο τράβηξε κι άλλος για Τεχνητή Νοημοσύνη. Εν μέσω των άγριων ημερών ενός πολέμου και παραλλήλως ενός γάμου στη Νέα Υόρκη, ενός αρχηγού που είχε την αποκοτιά να δηλώσει «είμαι πολύ ευκατάστατος, έχω μια ευχέρεια και ουσιαστικά δεν χρειάζεται να δουλέψω στη ζωή μου», έγινε κάτι εξαιρετικά αισιόδοξο: η συγκρότηση Επιτροπής για την Τεχνική Νοημοσύνη με επικεφαλής των Κωνσταντίνο Δασκαλάκη.

Ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης στοχεύει να κάνει την Ελλάδα Κέντρο Τεχνητής Νοημοσύνης. Εγχείρημα που βαφτίστηκε «Αρχιμήδης». Είναι από τις στιγμές που ανασαίνεις αισιοδοξία. Και ελπίζεις να παρασύρει στην ατμόσφαιρά της μια καθημερινότητα που ως πολίτη σε πνίγει στις ίδιες και ίδιες παθογένειες μιας προχειροκατασκευής που υποδύεται το κράτος… Μέχρι να αξιωθούμε κράτος-κράτος” (Πηγή: Protagon.gr).

Και η αλήθεια είναι ότι η ΔΕΗ, η ΕΡΤ, το gov.gr δίνουν μια νότα αισιοδοξίας προς αυτήν την κατεύθυνση.

Και λίγη αυτογνωσία...

* Από την “Ιστορία της Ελλάδος από της εν έτει 1453 αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως υπό των Τούρκων μέχρι των καθ’ ημάς χρόνων” του Μέντελσον-Μπαρτόλντυ , στην μοναδική μετάφραση του Άγγελου Βλάχου (1873-1876).

“Όσον ευχερή και αγρίαν έχει την οργήν ο Ελλην, τόσω ταχέως πάλιν και ευχαρίστως παρέχει την συγγνώμην, και ρίπτεται δακρύων εις τας αγκάλας του πταίστου, ον εκατηγόρησεν επί μικρά τινα ελλείψει. Τα προσωπικά των πάθη και την τροπήν των φρονημάτων αυτών μεταφέρουσιν οι Έλληνες και εις την πολιτικήν”.

* Ο Αμερικανός φιλόσοφος Τζον Ρoλς, για πολλούς ο μεγαλύτερος πολιτικός φιλόσοφος του 20ού αιώνα, περιέγραψε στο εμβληματικό έργο του “Θεωρία της Δικαιοσύνης” ένα πλαίσιο φιλελεύθερων αξιών: Όλα τα κοινωνικά αγαθά (ελευθερία, ευκαιρίες, εισόδημα) πρέπει να κατανέμονται ισομερώς, εκτός αν η ανισότητα στην κατανομή τους ωφελεί εκείνους που κατέχουν τα λιγότερα (worst-off). Ή, όπως συνοψίζει την ιδέα η Εγκυκλοπαίδεια Φιλοσοφίας του Stanford, οι όποιες ανισότητες πρέπει να βελτιώνουν την κατάσταση όλων και ιδίως την κατάσταση των ασθενέστερων, των μελών της κοινωνίας με τα λιγότερα προνόμια. Τι συμβαίνει όταν αντιστρέφεται αυτή η αρχή, όταν μέλη μιας κοινωνίας με περισσότερα (αντί για λιγότερα) προνόμια διεκδικούν και πετυχαίνουν την άνιση κατανομή προς όφελός τους;

Η απάντηση είναι ότι συμβαίνει αυτό που διεκδίκησαν και πέτυχαν τρεις συνταξιούχοι δικαστικοί (Πηγή: Protagon.gr).

Και συγκεκριμένα: Ο πρόεδρος της ΑΑΔΕ, Χρήστος Ράμμος, ο πρώην πρόεδρο του Αρείου Πάγου Ρωμύλος Κεδίκογλου και ο πρώην πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου Νικόλαος Αγγελάρας, οι οποίοι διεκδίκησαν και πέτυχαν 3 αποφάσεις της μείζονος Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου με τις οποίες κρίθηκε ομόφωνα ότι οι περικοπείσες συντάξεις των απόμαχων δικαστών επανέρχονται στα επίπεδα που ίσχυαν προ του 2012, κατά το “Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει...”

*Και ως επιστέγασμα, το στέγαστρο Καλατράβα (ΟΑΚΑ). H εξάρθρωση / ξεχαρβάλωμα του στεγάστρου αποτελεί έναν αντικατοπτρισμό της αντίστοιχης σαπίλας όχι μόνο του ελληνικού Δημοσίου, αλλά και του κοινωνικού γίγνεσθαι μιας περιόδου που μας οδήγησε στην χρεοκοπία. Και πρέπει να συντηρηθεί και πρέπει να παραμείνει στην θέση του, ως το αρχιτεκτόνημα μνημείο της Μεταπολιτευτικής παρακμής.

Κουκουράβα Μακρινίτσας, 28η Οκτωβρίου 2023

Σαν επιδόρπιο

“Η ζωή είναι ένα όνειρο

μέσα σε όνειρο” Έντγκαρ Άλαν Πόε

Λένε οι γυναίκες:

«Ανακρέοντα, είσαι γέρος·

πάρε καθρέφτη και κοίτα,

δεν έχεις πια μαλλιά

κι είναι φαλακρό το μέτωπό σου».

Εγώ τα μαλλιά

είτε είναι είτε φύγανε,

δεν ξέρω· αυτό όμως ξέρω,

πως ο γέρος πιο πολύ

πρέπει τα ωραία να παίζει,

όσο πιο κοντά είναι ο θάνατος.

“Ανακρεόντεια” (αρχαία ελληνική ερωτική ποίηση 2ος αι. π.Χ.)

Ο αρχαιολάτρης

Seedrinker

.