"Daniel": "Ο Θεός είναι ο κριτής μου..."

 

Και η αποστραγγισθήσα Κάρλα, όχι μόνο ανέκτησε στον όγκο της,

αλλά έγινε και η μεγαλύτερη λίμνη της Ελλάδος…

 "Ο Θεός είναι ο κριτής μου”, αυτό σημαίνει το όνομα Δανιήλ, στα ξενόγλωσσα “Daniel”. Και αυτό το όνομα δώσανε στο medicanes (δηλαδή την μεσογειακή υβριδικών καταιγίδα που έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με τους κυκλώνες και τους τυφώνες) που έπληξε με καταστροφικό μένος την Θεσσαλία από το μεσημέρι της Τρίτης 4/9 έως το μεσημέρι της Πέμπτης 7/9.

Και ο Θεός έκρινε, τα έργα του ανθρώπου τα σύμφωνα με την αντίληψή του ως εκμεταλλευτή του Περιβάλλοντος του και τις πρώτες 11 ημέρες του Σεπτεμβρίου, 8 καταστροφικές πλημμύρες σημειώθηκαν σε 4 ηπείρους. Από τη μια το medicanes “Daniel” που είχε ως αποτέλεσμα χιλιάδες άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους στην ανατολική Λιβύη και χιλιάδες να παραμένουν αγνοούμενοι. Αυτός που έπληξε και τη χώρα μας προκαλώντας ανυπολόγιστες καταστροφές στη Θεσσαλία, ενώ η λίστα των θυμάτων έφτασε τους 17. Επίσης πλημμυρικά φαινόμενα σημειώθηκαν και στη βορειοδυτική Τουρκία, την νότια Βραζιλία, την κεντρική και παράκτια Ισπανία, την νότια Κίνα, το Χονγκ Κονγκ και τις νοτιοδυτικές ΗΠΑ.

Και κατά το μυθολογείν, σε όλα τα κατακλυσμιαία φαινόμενα που εμφανίστηκαν επί γης επανέρχεται ένα μοτίβο, αυτό της θεϊκής τιμωρίας λόγω διαφθοράς, ηθικής εξαχρείωσης ή και αμαρτίας των ανθρώπων.

Και ο Νώε σώθηκε μέσα στην κιβωτό του, όταν ο Γιαχβέ αποφάσισε “να απαλείψει τον άνθρωπον από προσώπου της γης”. Ο Δευκαλίων και η Πύρρα σώθηκαν μέσα στη λάρνακα που έφτιαξαν δασκαλεμένοι από τον Προμηθέα, όταν ο Δίας “αφανίσαι το χαλκούν ηθέλησε γένος”, που είχε γλιστρήσει στην κακία (το “χαλκούν” έχει σχέση με την “εκ-μετάλλευση”).

Και ακόμη παλαιότερα από τους γενάρχες των Εβραίων και των Ελλήνων, είχε σωθεί κατά το σουμερικό έπος “Γιλγαμές” ο βασιλιάς Ζιουσούντρα, επίσης σε κιβωτό, φτιαγμένη κατά τις οδηγίες του θεού Ενκί.

Και το αισιόδοξο: Στους περισσότερους μύθους, επίσης, ο κατακλυσμός έχει και κοσμογονική διάσταση, αφού προκαλεί την εμφάνιση ενός νέου κόσμου. Πρώτα η πλημμύρα σαρώνει, πνίγει, εξαγνίζει και διαλύει τα πάντα. Στην συνέχεια, μετά το σημείο Μηδέν και μέσα από την απόλυτη ερήμωση, αναδύονται νέες φυλές, ανθρώπινες κοινωνίες και θεσμοί. Ο πληθυσμός αυξάνεται, η γη καλλιεργείται ξανά και η ιστορία ξαναρχίζει...

Και κατά το ιστορείν, ως μήτρα του σουμερικού του βιβλικού και του ελληνικού μύθου περί κατακλυσμού πιθανολογείται ένας μεγάλος κατακλυσμός που μάλλον συνέβη, περί το 2000 π.Χ.. Και το μόνο σίγουρο, δεν το είχαν προκαλέσει θεοί.

Και εκεί στην μακρινή Κίνα του Κουμφουκίου, τα πλημμυρικά φαινόμενα αντιμετωπίστηκαν εξαιρετικώς προσγειωμένα. Οι 2 μεγάλοι ποταμοί της Κίνας ο Γιανγκτσέ (πρώην Κυανός Ποταμός) και ο Κίτρινος Ποταμός, θεωρούνταν σύμβολα του έθνους και ρυθμιστές για την εξέλιξή του. Και οι 2 επιδρούσαν αμφιλεγόμενα, όπως ο διπρόσωπος αρχαιοελληνικός θεός Ιανός. Από την μια ευνοούσαν τις μεταφορές αγαθών και τις γόνιμες καλλιέργειες και μάλιστα με το υπόστρωμα λάσπης. Από την άλλη έφερναν την ερήμωση με τις κολοσσιαίες πλημμύρες που διάβρωναν και υποβάθμιζαν τα εδάφη.

Και εκεί στην μακρινή Κίνα του Κουμφουκίου, το νερό και τα ακραία φαινόμενα που σχετίζονται με αυτό απέκτησαν έντονα πολιτική σημασία.

Και αυτό διότι τα άγρια νερά που πλημμυρίζουν την γη, δεν είναι τιμωρία για τις αμαρτίες των ανθρώπων όπως στη βιβλική καταστροφή. Τιμωρία είναι μία ανεπαρκής εξουσία, ανίκανη να διαχειριστεί το πρόβλημα.

Και σήμερα εδώ στην Ελλαδίτσα μας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί μια από τις δυσκολότερες και πλέον περίπλοκες περιόδους της χώρας μετά τη Μεταπολίτευση. Οι κρίσεις μπορεί να ρίξουν μια κυβέρνηση. Μπορεί όμως και να τη θωρακίσουν. Εξαρτάται από τον τρόπο διαχείρισής τους. Οψόμεθα…

Εδώ στην περιοχή Μακρινίτσας ο “Daniel” μας κτύπησε αλύπητα. Ο μετεωρολογικός σταθμό της Μακρινίτσας Πηλίου (meteo.gr/ΕΑΑ), μέχρι τις 20/09/2023 είχε καταγράψει αθροιστικό ύψος βροχόπτωσης 1235 χιλιοστά, τιμή που αποτελεί ήδη το μεγαλύτερο μηνιαίο ύψος βροχόπτωσης που έχει καταγραφεί ποτέ στην Ευρώπη. Το προηγούμενο ρεκόρ κατείχε η Ασκυφού Χανίων από το Φεβρουάριο του 2019, όταν είχε καταγράψει μηνιαίο ύψος βροχόπτωσης 1225 χιλιοστά.

Ειδικότερα στην συνοικία Κουκουράβας που διαμένω, οι καταστροφές είναι εκτεταμένες. Εγώ στάθηκα ιδιαίτερα τυχερός. Καταστροφές αρκετές πλησίον μου και εγώ αλώβητος. Ευτυχώς αλώβητη και η εκκλησία μας, της Αγίας Μαγδαληνής. Πολλοί συντοπίτες μου έπαθαν ζημιές. Και είχαν φτιαχτεί με πολύ κόπο. Στον κεντρικό δρόμο βουνά οι λάσπες αριστερά και δεξιά και το χειρότερο, μπροστά μας έχουμε χειμώνα. Και πίσω από τις ζημιές αναζητήστε χέρι ανθρώπου. Και μόνο τις ακατάλληλες κλίσεις του δρόμου αν προσέξετε, θα καταλάβετε γιατί προκλήθηκαν τόσο εκτεταμένες ζημιές. Και η φθινοπωρινή μελαγχολία έγινε δυσβάστακτη. Λίγο χιούμορ σαν ψυχικό παυσίπονο και μόνο για μας που δεν πάθαμε ζημιές...

Εγώ απλώς κλίθηκα να κάνω κάμπινγκ στο σπίτι μου. Δέκα ημέρες χωρίς ηλεκτρικό και νερό. Πόσιμο νερό από την πηγή του Μπάρμα-Γιαννή και εμφιαλωμένο. Για τις άλλες ανάγκες, από μια μικρή πηγή εντός της ιδιοκτησίας μου, η οποία ανάβλυζε σαν τρελή. Για ντουζ, ξέθαψα εκείνο το μαύρο ασκί 20 λίτρων με το ντουζάκι, που το κρεμάς και ζεσταίνεται από τον ήλιο. Μαγείρεμα στο γκαζάκι. Στα καλά, οξύνθηκε η όρασή μου. Με 2 ρεσώ έβλεπα σαν μέρα, με 3 ήθελα γυαλιά ηλίου. Σκέτη κουκουβάγια. Εάν κρατούσε λίγες ημέρες ακόμη, στο τηλέφωνο θα απαντούσα “κούκου-κούκου…”.

Και μετά μας ήρθε ο Ηλίας (Elias). Στις 27/9 το απόγευμα ανοίξανε και πάλι οι ουρανοί και για 7 ώρες έβρεχε καταρρακτωδώς. Νέες μεγάλες καταστροφές. Και ευτυχώς και αυτήν την φορά δεν είχα ζημίες. Και ευτυχώς έχω ρεύμα και νερό κανονικά. Και ευτυχώς που είμαι πεπειραμένος περιπατητής, διότι οδική πρόσβαση δεν υπάρχει και από ότι υπολογίζω δεν υπάρχει για πολύ καιρό ακόμη.

Και ο Προφήτης Ηλίας που θεωρείται από την θρησκεία μας ο κύριος της βροχής, της βροντής και του κεραυνού μας έστειλε μήνυμα, εν όψει των δημοτικών εκλογών, εάν βέβαια δεν αναβληθούν στην Θεσσαλία λόγω της κατάστασης. Μαύρο στον Μπέο αλλιώς...

Επίλογος

“Αερόλιθος επέπεσε

προερχόμενος εξ Αμερικής…”

Βουλή, 31 Αυγούστου: Συζήτηση πολιτικών αρχηγών για τις φωτιές στην Πάρνηθα και τον Έβρο

Μια επιθετική εξαγορά

Θύμα “επιθετικής εξαγοράς” έγινε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο εξ “Αμερικής αερόλιθος” Στέφανος Κασσελάκης με μια πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα 2μηνη επικοινωνιακή έφοδο έγινε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, κατισχύοντας της ανθυποψηφίου του Έφης Αχτσιόγλου και στον 2ο γύρο των εσωκομματικών εκλογών της 24/9, με ποσοστό 56,69%.

 Μια “επιθετική εξαγορά” που μπορεί να χαρακτηριστεί ως εχθρική εάν λάβουμε υπ’ όψιν μας, ότι ιδιαιτέρως εν όψει του 2ου γύρου, εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ δεν διαφωνούσαν αλλά αλληλομισιούνταν.

Και το περίεργο είναι ότι ενώ τέτοιοι “αερόλιθοι” εισβάλουν στο πολιτικό γίγνεσθαι από τα δεξιά (Τραμπ, Μπολσονάρο) στην Ελλάδα στην χώρα του παραδόξου εισέβαλε από την αριστερή κερκόπορτα (παράδοξο και το ότι την απεργία της 21/9 ενάντια σε νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας, προκήρυξε η ΑΔΕΔΥ, παρότι το νομοσχέδιο δεν αφορά στους δημόσιους υπαλλήλους και δεν συμμετείχε η ΓΣΕΕ που την αφορά / το ελπιδοφόρο είχε παταγώδη αποτυχία).

Τώρα θα μου πείτε, η προσωπολατρία και ο μεσσιανισμός συνοδεύουν την ιστορία της Αριστερής θρησκείας, σαν δογματική εντολή . Η εμφάνιση ενός νέου “αναμάρτητου”, του Κασσελάκη και οι παλιοί πιστοί του Νηπίου (Τσίπρα), είχαν πλέον τον τρόπο να μεταρρυθμίσουν την πίστη τους χωρίς να φοβούνται ότι αμαρτάνουν.

Και λόγω του ότι έχω μια αδυναμία στις μετωνυμίες / μετονομασίες / μεταφορές (διαλέξτε όποια λέξη θέλετε) οι οποίες τελικώς απεδείχθησαν και προφητικές, ας μου επιτραπεί να μετονομάσω τον Κασσελάκη σε Αερόλιθο.

Μια μετωνυμία που έχει και ιστορική βάση. “Αερόλιθος έπεσε προερχόμενος εξ Αμερικής εις την Ένωση Κέντρου και την οδήγησε εις την καταστροφή”, έλεγε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης σε ομιλία του στα Χανιά, αναφερόμενος στον Ανδρέα Παπανδρέου, το φθινόπωρο του 1965.

Και το κακό είναι ότι μπορεί η ιστορία να επαναλαμβάνετε, αλλά την 2η φορά ως φάρσα, όπως έλεγε και ο Μάρξ.

Μια μετωνυμία που θα της προσδώσω συγκεκριμένο πολιτικό υπόβαθρο με λόγια του Μιχάλη Τσιντσίνη: “Το νέο πολιτικό προϊόν δεν χρειάζεται να πληροί καμία από τις συμβατικές προδιαγραφές για να έχει εκλογική απήχηση. Ότι μπορεί να φοδράρει το είδωλό του με δυο-τρία απλοϊκά συνθήματα –χωρίς προγράμματα, χωρίς επιτελείο– κι αυτό να του αρκεί. Ότι μπορεί έτσι να σηματοδοτεί τη μετάβαση από τον λαϊκισμό που επικρατούσε με το χάρισμα, στον λαϊκισμό που επικρατεί σκέτος. Ατάλαντος. Μόνο με τα κομφετί”.

Και θυμήθηκα την ατάκα του Γκραούτσο Μάρξ: “Δεν σας αρέσουν οι ιδέες μας; Έχουμε και άλλες…”.

Και όπως λέει και ο Τάκης Θεοδωρόπουλος: “Ο Κασσελάκης είναι προϊόν μιας Αριστεράς που βαρέθηκε τον εαυτό της. Μιας Αριστεράς που έχει προ πολλού βρει τη θέση της στις σελίδες της Ιστορίας.

Τα “εξαπτέρυγα” του Αερόλιθου (Παύλος Πολάκης, Θεοδώρα Τζάγκρη) επί μηχανής...

* Σχετικά, κάπου διάβασα: “Πρώτον, βασικό όπλο του Κασσελάκη ήταν η εικόνα, τα βίντεο, κυρίως στο TikTok με κείμενα, που σε καμία περίπτωση δεν θύμιζαν έναν παραδοσιακό αριστερό λόγο. Θα έλεγε κανείς, ότι ήταν ένα κράμα, εικόνων, λέξεων, μηνυμάτων, συμβόλων που μιλούσε κυρίως στο θυμικό και λιγότερο στη λογική ενός πολιτικού χώρου βαριά τραυματισμένου από την πρόσφατη εκλογική ήττα, που συστηματικά και επίμονα αρνιόταν να συζητήσει και να αναγνωρίσει το πως και γιατί ηττήθηκε στις εκλογές του 2019, αλλά και του 2023. Και δεύτερον, το γεγονός ότι ένας ουρανοκατέβατος, εξ Αμερικής, μπορεί να γίνει αρχηγός του δεύτερου μεγαλύτερου κόμματος δείχνει πολλά για την πολιτική κατάσταση. Και την απολιτικοποίηση, αλλά και τον λαϊκιστικό κατήφορο του εκλογικού σώματος, που διδάχθηκε επί μακρόν ότι τα προβλήματα λύνονται είτε «με ένα νόμο κι ένα άρθρο» είτε με πολιτικούς που δεν λένε τίποτε, αλλά «τα λένε καλά»”.

* “Στέφανος Κασελλάκης: Πρόκειται για τον ορισμό εκείνου που οι Αμερικανοί αποκαλούν «disruptor» στον κόσμο του επιχειρείν και συνήθως περιγράφει μια εταιρεία η οποία προτείνει μια νέα ιδέα/τεχνολογία που αλλάζει την αγορά. Ευρύτερα, σύμφωνα με το Λεξικό της Οξφόρδης, ο όρος περιγράφει το πρόσωπο που διαταράσσει ένα σύστημα (ή μια διαδικασία) παρεμποδίζοντάς το να συνεχίσει όπως συνήθως ή όπως αναμενόταν” (Πηγή: Protagon.gr ).

Σαν επιδόρπιο

Στο χαμένο αποκαλόκαιρο...

Χάσαμε το φετινό αποκαλόκαιρο…

Εκείνο της γαλήνιας θάλασσας στον Αϊ Γιάννη.

Μελαγχολία. Μας τελειώνουν και εκείνα τα μικρά, συνήθως πράσινα, επεξεργασμένα από την θάλασσα γυαλάκια (από τις κυριαρχούσες γυάλινες συσκευασίες μπύρας, την εποχή της AMSTEL).

Και αναπολώ τις μέρες που με τον μικρό τότε γιό μου, σκυμμένοι περπατούσαμε στην αμμουδιά για να τα μαζέψουμε.

Και την χαρά του, όταν έβρισκε ένα διαφορετικού χρώματος. Και μετά μέσα σε μικρά βαζάκια με θαλασσινό νερό. Λαμπύριζαν στο φως. Καλοκαίρι όλο τον χρόνο…

Και εις ανάμνησιν, ένα χαϊκού…

Η θάλασσα, δες

και το σπασμένο γυαλί

το ομορφαίνει…

Με δυσκολία συγκεντρώθηκα για να γράψω τα ανωτέρω...

Seedrinker