Η Meta - Μεταπολίτευση

 

Λίγο πριν χαράξει η Αυγή,

το σκοτάδι, είναι το πιο πυκνό...

Διαβαίνοντας στην νέα περίοδο της Meta – Μεταπολίτευσης αφήνουμε πίσω μας 50 χρόνια πολιτικής τοξικότητας και κοινωνικής εχθροπάθειας. Και λόγω του ότι κάθε περίοδο ψάχνει τον εκφραστή της, η Μεταπολίτευση βρήκε στον Νήπιο την τελευταία της μεγαλειώδη έκφανσή και δια του τσιπρικού εγχειρήματος (ΣΥΡΙΖΑ), έδωσε το μεγαλειώδες καταστροφικό της φινάλε.

Σε συμβολικό επίπεδο έχω να επισημάνω 3 πράγματα: 1) Η δυνητικώς κυβερνώσα Αριστερά αυτοαναιρέθηκε / αυτό-απομυθοποιήθηκε, αποποιούμενη / απομυθοποιόντας την απλή αναλογική. 2) Έστω και εμμέσως, αλλά πάντως σαφώς, αναγνώρισε / αποδέχθει ότι η ιδεολογική της βάση, η μαρξιστική - λενινιστική θεωρεία δεν έχει αυτό που επανειλημμένως έχω αναφέρει “ρήτρα χρόνου”. Δηλαδή είναι ακατάλληλη / ανεπαρκής / επικίνδυνη, για την όχι μόνον θεωρητική προσέγγιση του σύγχρονου γίγνεσθαι αλλά και για την πρακτική αντιμετώπιση και επίλυση των πολυσύνθετων προβλημάτων του. Ως εκ τούτου η εκλογική τους ήττα τους δεν είναι τακτική, Η ήττα τους ήταν στρατηγική και τους φέρνει πλέον αντιμέτωπους με υπαρξιακά προβλήματα. 3) Στην μέχρι σήμερα πολιτική διαδρομή του Νηπίου (Τσίπρα) μπορούμε να αναγνωρίσουμε την πλήρη εφαρμογή / επιβεβαίωση της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων την αποτυπωμένη στις έννοιες ύβρις, άτις, νέμεσις και τίσις. Αυτήν η οποία από την κλασική εποχή και μετά παρουσιάζεται να αποκτά στην συνείδηση των ανθρώπων ισοδύναμη σημασία, αυτής της θείας τιμωρίας (ατελώς επικαιροποιημένη, λόγω της επικράτησης του μονοθεϊσμού). Αναφέρθηκα στον Νήπιο, διότι είχε και προσωπικά χαρακτηριστικά. Την επιβεβαίωση αυτής της κοσμοθεωρίας μπορούμε να την αναγνωρίσουμε γενικώς και στο “όλοι μαζί τα φάγαμε, βολευτήκαμε, ανεχθήκαμε, σιωπήσαμε. Όλοι μαζί τα πληρώσαμε δια της κρίσης…

Και αυτά τα 50 χρόνια δεν ήταν και αναίμακτα παρότι έτσι γενικώς αρέσει να τα χαρακτηρίζουν. Και παρότι ο Καραμανλής ακύρωσε την δυνατότητα των υπολειμμάτων του χουντικού καθεστώτος να χρησιμοποιήσουν όπλα για να αιματοκυλίσουν τη χώρα (ο μεγάλος φόβος της δημοκρατίας στα πρώτα χρόνια μετά το 1974), δεν επέτυχε να ακυρώσει (παρά την νομιμοποίηση του ΚΚΕ) τα φαντάσματα του πνεύματος του Εμφυλίου που κληροδότησε η χούντα στην δημοκρατία. Και οι εκφάνσεις αυτού του πνεύματος υλοποιήθηκαν δια του “φοιτητικού κινήματος”, του αντιαμερικανισμού και κατ’ επέκταση αντιδυτικισμού, του “μπαχαλο-αναρχισμού” της Μαρφίν και της αριστερής τρομοκρατίας, με τα πολλά της θύματα. Και παρότι πολλοί θεωρούν ιδιοφυή την επίσημη καθιέρωση από τον Ανδρέα Παπανδρέου του όρου “εμφύλιος” για το αιματοκύλισμα της περιόδου 1945-1949, η άποψή μου είναι ότι την περίοδο που έγινε ήταν το ελάχιστο μια από τις γνωστές παπανδρεϊκές δημοκρατικές μεγαλοστομίες, αποπροσανατολιστική, εάν δε της έδωσε δημοκρατικό άλλοθι και μαζί αέρα στα πανιά των προαναφερομένων (θυμηθείτε την “εκδημοκρατισμένη παιδεία” και που τελικώς αυτή οδήγησε).

“Το γεγονός ότι η “17 Νοέμβρη” έδρασε ανενόχλητη για 25 συναπτά έτη, δίνει και το στίγμα της επιρροής που άσκησε στη δημοκρατία της Μεταπολίτευσης. Κοινώς μιας δημοκρατίας που κουβαλούσε στο συλλογικό της ασυνείδητο τις εμφύλιες συγκρούσεις” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Τώρα στην εποχή της Meta – Μεταπολίτευσης πρέπει να γίνει πλήρως αντιληπτό στην χώρα μας, ότι η πρόοδος έρχεται “through trial and error”, προσαρμοζόμενοι στην πραγματικότητα μέσα από διαδικασίες της μη βεβαιότητας. Δηλαδή πώς διαμορφώνονται οι προγνώσεις / σχέδια σε συνθήκες αβεβαιότητας υπό την αίρεση να μην υπερεκτιμώνται οι δυνητικές άμεσες απώλειες έναντι των μεσοπρόθεσμων κερδών (παράδειγμα η υπερ-επείγουσα προστασία της Βιόσφαιρας).

Οψόμεθα…

Επίλογος

Έφυγε ο Νήπιος μήπως και ενηλικιωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ...

Η επικαιρότητα σε σκίτσα

Εκλογές 25/6/2023

Αποτελέσματα εκλογών: ΝΔ 40,55 (158 έδρες), ΣΥΡΙΖΑ 17,84 (48), ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ 11,85 (32), ΚΚΕ 7,69 (20), Σπαρτιάτες 4,64 (12), Ελληνική Λύση 4,44 (12), Νίκη 3,69 (10), Πλεύση Ελευθερίας 3,17 (8).

Η αποχή ανήλθε στο 47,17%, το υψηλότερο τα τελευταία 20 χρόνια. Και πιο αναλυτικά, στις κάλπες της 25/6 προσήλθαν σχεδόν 800.000 λιγότεροι ψηφοφόροι από την εκλογική διαδικασία της 21/5 όπου η αποχή ανήλθε στο 38,19% (5.266.392 έναντι 6.061.040).

Η μειωμένη συμμετοχή σε σχέση με τις πρώτες εκλογές θα μπορούσε, θεωρητικά, να έχει κατρακυλήσει την χώρα σε μία μεγάλη περιπέτεια αστάθειας και υψηλού ρίσκου αν κάποιοι δεν είχαν κάνει το καθήκον τους. Η αδιαφορία θα είχε κοστίσει ακριβά. Αυτόβλακες αντιλαβού;

* “Μια ψήφος που σπρώχνει στο μέλλον Η ψήφος της 21ης Μαΐου διεκδικεί τη μετάλλαξη από το δήθεν, στο δια ταύτα. Τη μετάλλαξη που θα τολμήσει, αποτιμώντας το πολιτικό κόστος, ως πολιτικό κέρδος. Αυτό το οποίο κεφαλαιοποιείται «βουβά». Με την ψήφο που επέφερε το double score. Όμως η κάλπη της Κυριακής έδειξε ότι ίσως το πολιτικό κόστος της παρέμβασης στην κατεστημένη παθογένεια, μπορεί και να είναι τελικά πολιτικό κέρδος” (Χριστίμα Πουτέτση).

Το πρόβλημα του Ρεθύμνου

* “Χαρακτηριστικό του προβληματισμού για το εάν και κατά πόσο ο κ. Τσίπρας αποτελεί πλέον «asset» για τον ΣΥΡΙΖΑ, στον βαθμό έστω που ήταν πριν λίγα χρόνια, είναι τα όσα συνέβησαν στην εκλογική περιφέρεια του Ρεθύμνου: παρά την εμφατική παρουσία -με δύο περιοδείες και συμβολική υποψηφιότητα (!)- του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα ήρθε μακράν τρίτο, πίσω από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, με συνέπεια να μην εκλέξει βουλευτή (τον πρώην υπ. Υγείας Ανδρέα Ξανθό). Σημείωσαν «Τα Νέα» στο ρεπορτάζ του Δημήτρη Ν. Μανιάτη: «Ο ΣΥΡΙΖΑ στον νομό Ρεθύμνου έλαβε 18,71% (8.182 ψήφους), ενώ τον Μάιο είχε λάβει 21,03% και 10.255 ψήφους. Εδώ έχασε από το ΠΑΣΟΚ. Το τελευταίο ενώ τον Μάιο είχε 10.471 ψήφους και ποσοστό 21,47%, τώρα έλαβε περισσότερες ψήφους 11.242 και 25,71%. Η διαφορά ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ των 230 ψήφων έγινε 3.100 με σοβαρό πλήγμα για το ίδιο το κύρος του Αλέξη Τσίπρα που φαίνεται πως δεν μπορεί όπως άλλοτε να εκχωρεί το μέγεθος της δημοφιλίας του στις τοπικές μάχες του κόμματος»” (Πηγή: Protagon.gr).

Για το ιστορέιν…

Το 2018, λίγες ημέρες πριν από τη ΔΕΘ, σε συνέντευξή του σε τηλεοπτικό κανάλι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε πει: “Θα υπάρχει μια κατηγορία, ξέρετε, συμπολιτών μας οι οποίοι θα μας ψηφίσουν τελικά μην έχοντας πολύ υψηλές προσδοκίες. Το αναγνωρίζω αυτό απόλυτα, περπατάω στον κόσμο, ξέρω την καχυποψία η οποία υπάρχει. Θα ήθελα πραγματικά, μετά τις εκλογές, εφόσον μας εμπιστευθεί ο ελληνικός λαός, αυτούς τους ανθρώπους να τους εκπλήξω ευχάριστα. Δεν σταματάει η άσκηση της διακυβέρνησης το βράδυ των εκλογών. Τότε αρχίζει...”.

Στις 21 Μαΐου 2023, μετά από 4 χρόνια διακυβέρνησης, οι πολίτες αντέστρεψαν τους όρους και εξέπληξαν ευχάριστα τον Μητσοτάκη, για όλα αυτά που έδειξε ότι είναι διατεθειμένος να κάνει (την εδραίωσαν στις 25 Ιουνίου). Και έδωσαν την ζωτική για την χώρα σπρωξιά, να περάσει στην meta-Μεταπολίτευση.

Αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα σηματοδοτεί και τον καταποντισμό μιας ολόκληρης νοοτροπίας που κυριάρχησε σε όλες τις δεκαετίες της μεταπολίτευσης. Μπορεί αυτή η κοινωνία να έχει τα χάλια της, μπορεί να είναι άδικη, όμως οι ιδέες που κάποτε πρότεινε η Αριστερά ως εναλλακτική, σήμερα δεν δίνουν καμία λύση. Ούτε στις κοινωνικές ανισότητες, ούτε στο μεταναστευτικό, ούτε καν στα αιτήματα των διαφόρων δικαιωματιστών. Κοινώς στον δημόσιο βίο. Με δυο λόγια. Σήμερα δεν είναι της μόδας να είσαι αριστερός.

* “Ίσως γιατί ο «Κούλης» κατάφερε να αντιληφθεί αυτό που δεν αντιλαμβάνονταν οι αντίπαλοί του. Η Ελλάδα ήθελε να αφήσει πίσω της τις εντάσεις που την ταλαιπώρησαν δεκαετίες τώρα. Η κοινωνία δεν άντεχε άλλες αναπαραστάσεις εμφύλιων διαταραχών.

Ο «Κούλης» κατάφερε να απαλλάξει την Ελλάδα από την ηγεμονία της Αριστεράς. Η καταθλιπτική εμφάνιση κομμάτων όπως οι Σπαρτιάτες ή η Νίκη σηματοδοτεί την ήττα της Αριστεράς, ακόμη και της αντισυστημικής. Ο «Κούλης» έχει γίνει Μητσοτάκης προ πολλού” (Protagon.gr).

Τέλος να επισημάνω ότι δεν μπορεί να μιλάμε για διεύρυνση με την υπουργοποίηση του Γιώργου Φλωρίδη (Δικαιοσύνης). Και αυτό διότι η ίδια η εκλογική βάση της ΝΔ έχει νομιμοποιήσει τον Χρυσοχοΐδη και τον Πιερρακάκη, δίνοντας σε αμφοτέρους την 1η θέση στις μεγάλες αστικές περιφέρειες όπου πολιτεύτηκαν. Πρέπει να μιλάμε για επαναθεμελίωση του κόμματος σε νέο χώρο. Επαναθεμελίωση που πιστοποιείται και εξ αντιδιαστολής, από το γεγονός ότι η είσοδος τριών δεξιότερων της ΝΔ κομμάτων δεν εμπόδισε την μεγάλη της πλειοψηφία.

Μια εικόνα 1000 λέξεις…

Το παλίμψηστο

Παλιά της τέχνη κόσκινο. Και η Αριστερά άρχισε να κατασκευάζει μια νέα “αγιογραφία”, αυτήν του Νηπίου. Μια “αγιογραφία”, παραμυθία ηρωισμών και θριάμβων, με την οποία οι συριζαίοι ως αυτόβλακες, a priori ακυρώνουν τον νέο τους αρχηγό. Αυτόν που θα κληθεί να αναμετρηθεί με τον Μητσοτάκη ή με τον Ανδρουλάκη, κυρίως.

Και η Αριστερά έχει την παράδοση να ανακαλύπτει “γενναιότητα στην αναγκαιότητα”. Ως εκ τούτου θεώρησαν γενναία και την απόφασή του Νηπίου να παραιτηθεί. Να υπενθυμίσουμε ότι “γενναίοι του αναγκαίου” ήταν και οι Ράλλης, Αβέρωφ, Κ. Μητσοτάκης, Έβερτ, Κων. Καραμανλής, Σαμαράς, Σημίτης, Γιώργος Παπανδρεόυ και δεν θυμάμαι ποιους άλλους. Και όλοι τούτοι παραιτήθηκαν όταν έχασαν μια φορά, όχι τρεις και τέσσερις...

Τώρα εάν ξύσουμε αυτήν την “αγιογραφία”, θα προβάλλει η τελευταία εικόνα του Νήπιου στο Ζάπειο (29/6). Αυτήν του “Αλέξη που πίσω από τις λέξεις” τις ψεύτικες έκρυψε ότι: “Τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν” έλεγα και τελικώς “μας τέλειωσαν”. Και να φανταστείς το έπαθα από τον Κούλη “που ήταν αδύνατον να χάσω…”. Ένας Νήπιος που ήθελε να το τραβήξει μέχρι της Ευρωεκλογές. Ευτυχώς βρέθηκε η “πασιονάρια” Περιστέρα και του είπε: “Φύγε Αλέξη, τώρα που ακόμη αχνοφέγγεις στο πολιτικό στερέωμα, γιατί ο Κούλης θα μας σβήσει”.

Και για το ιστορείν: Ο Νήπιος ήταν μέχρι σήμερα ο παλαιότερος πολιτικός αρχηγός και το ρεκόρ για τις περισσότερες ήττες σε εκλογές είναι ολόδικό του.

Και κάτι τελευταίο: Εάν κάποιος έπρεπε να κάνει “εικόνισμα” στον Νήπιο, αυτή είναι η Δεξιά, μιας και είναι αυτός που απομυθοποίησε την Αριστερά στην Ελλάδα, την δυνάστη της Μεταπολίτευσης και μήτρα του λαϊκισμού της.

* “Από το 2019 και εντεύθεν ο Τσίπρας στεκόταν μπροστά στα σύγχρονα κοινωνικά και πολιτικά δεδομένα, όπως θα στεκόταν η γιαγιά μου μπροστά στο καντράν ενός Boeing. Ιδέα δεν είχε τι ήταν όλο αυτό. Οπότε «την έκανε» και ησύχασε” (Πηγή: Protagon.gr).

* Στις 26/6 ο Αγης Τάτσης, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το κόμμα, κάνοντας λόγο για ανθρώπους «ανεπάγγελτους, παντελώς ανίκανους» να διαχειριστούν και το πιο απλό πολιτικό ζήτημα, που «κράδαιναν ένα “αριστερόμετρο” με το οποίο προσπαθούσαν να μετρήσουν τον ίσκιο του καθενός».

“Τελικά θα πετύχει η μεταμόρφωση του ΤΣΙΠΡΙΖΑ σε ΣΥΡΙΖΑ. Το ερώτημα: Αυτό δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ, είναι ΤΣΙΠΡΙΖΑ” (Πηγή: Protagon.gr).

* Σχετικά με την παραίτηση του Νηπίου ο Μητσοτάκης, σε αυτόν που τελικώς θα λείψει περισσότερο και από τους συντρόφους του ο Νήπιος, ανέφερε (29/6): “Θεωρώ ότι ήταν μία αναμενόμενη απόφαση μετά από τρεις συντριπτικές ήττες που υπέστη ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας προσωπικά σε εθνικές εκλογές. Από εκεί και πέρα επιτρέψτε μου μία μόνο ευρύτερη τοποθέτηση. Θεωρώ ότι με την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα κλείνει ένας κύκλος. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κόμμα που τα τελευταία χρόνια και στην κυβέρνηση αλλά και στην αντιπολίτευση ταυτίστηκε με την τοξικότητα, με τον διχαστικό λόγο αλλά και με την εκκωφαντική αναποτελεσματικότητα όταν τελικά κλήθηκε να διαχειριστεί τις τύχες του τόπου. Τα κόμματα πρέπει να ενώνουν τους πολίτες και πρέπει πρώτα και πάνω απ’ όλα να προτείνουν ρεαλιστικές, κοστολογημένες και εφαρμόσιμες λύσεις για τα προβλήματα των πολιτών. Σε αυτό τον δρόμο ΣυΡιζΑ δεν πορεύτηκε ποτέ. Ελπίζω να τον βρει.”

Το “επιτελικό” ΠΑΣΟΚ

Στις 5/7 ο Ανδρέας Λοβέρδος ενημέρωσε με εμπιστευτική επιστολή τον Ανδρουλάκη ότι αποχωρεί από το ΠΑΣΟΚ.

Τώρα εάν συνυπολογίσουμε ότι ο Ανδρουλάκης επέλεξε την έδρα της Β΄ Θεσσαλονίκης, αφήνοντας εκτός Κοινοβουλίου το παλαιό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Χάρη Καστανίδη και τον Κώστα Σκανδαλίδη να μην εκλέγεται βουλευτής μετά από 34 χρόνια, ο Νικολάκης ως κυρίαρχος πλέον, αποφάσισε να “τρέξει” το ΠΑΣΟΚ με μια “τρόικα”. Αυτήν των 2 κοινοβουλευτικών εκπροσώπων Δημήτρη Μάντζου, Μιχάλη Κατρίνη και του Παναγιώτη Δουδωνή “του όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω”, του αναδειχθέντα την προεκλογική περίοδο.

Συναινετικά…

“Πληρώνεται, λέει, καλά. Είναι ευτυχισμένος. Όσο και οι πελάτες που πληρώνουν. Οι σαδιστές της ενάλιας ξαπλώστρας” (Μιχάλης Τσιντσίνης).

Εικόνες αντιφατικές...

Από την Τουρκία που θέλει να γίνει Ευρώπη…

Μαθήτριες της Ανατολικής Ανατολίας

Από την Ινδία, την 2η σε μέγεθος οικονομία την τεχνολογικά καλπάζουσα...

Το πρωτόλειο της “σέλφι”...

Περιθωριοποιημένες κοινότητες , έρημος του δυτικού Ρατζαστάν

Αντισυστημισμός:

Αντισυστημισμός, ο σημερινός αντίπαλος της δημοκρατικής κανονικότητας. Η πολιτική του κινητοποίηση προκύπτει από την έμμονη ιδέα ότι σε έναν διεφθαρμένο κόσμο, όπου οι πάντες είναι πουλημένοι και κάθε θεσμός τυγχάνει αναξιόπιστος, η στροφή σε ότι αυτοτιτλοφορείται ως νέο/αγνό/αντικαθεστωτικό είναι μια επιβιωσιακή αναγκαιότητα.

Τον αντισυστημισμό, τον καλλιέργησαν με συνέπεια οι πολιτικορεκτάδες κατηγορώντας ιδιαιτέρως τον Ευρωπαϊκό Κόσμο επί παντός επιστητού, τον Κόσμο στον οποίο με κίνδυνο της ζωής τους επιχειρούν να εισέλθουν κόσμος και κοσμάκης

Οι τελευταίες καταστροφικές κινητοποιήσεις, κυρίως νέων, στην πολιτισμική πρωτεύουσα της Ευρώπης το Παρίσι μας δίνουν ένα πρώτο δείγμα του μεγέθους της αντισυστημικής απειλής, ένας προάγγελός της. Γιατί όταν η Γαλλία πάσχει πολιτικά / πολιτισμικά πάσχει μαζί της και όλη η Ευρώπη.

Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος βαθύς γνώστης του Γαλλικού γίγνεσθαι, αναφέρει σχετικά: “Οι καταστροφές, που υπολογίζονται γύρω στο ένα δισεκατομμύριο, είναι το σύμπτωμα της ασθένειας. Όπως και η αφορμή τους, ο θάνατος ενός νέου μουσουλμάνου το θρήσκευμα με γαλλική υπηκοότητα, όμως, ο οποίος έπεσε χτυπημένος από τη σφαίρα αστυνομικού. Είχε αρνηθεί να υπακούσει σε έναν απλό έλεγχο τροχαίας. Ειρήσθω εν παρόδω ότι στις κοινότητες των εφήβων στα προάστια η ανυπακοή στην αστυνομία θεωρείται ως τελετή μύησης στην «κοινοτική» συμπεριφορά. Είναι αυτή που ωθεί παιδιά μεταναστών δεύτερης ή τρίτης γενιάς να υψώνουν τη σημαία της Αλγερίας ή του Μαρόκου στα γήπεδα και να επιλέγουν την ταυτότητα του Ισλάμ απέναντι σ’ αυτήν που τους έχει προσφέρει η γαλλική δημοκρατία και το εκκοσμικευμένο σχολείο. Έχουν γαλλικό διαβατήριο, όμως δεν έχουν αποδεχθεί τις αξίες της γαλλικής κοινωνίας. Αυτή είναι η πραγματική ασθένεια που απειλεί τους δημοκρατικούς θεσμούς. Τα υπόλοιπα είναι τα «παρελκόμενα» που λένε. Για μια ακόμη φορά οι βάνδαλοι των προαστίων απέδειξαν πως η περίφημη πολυπολιτισμική κοινωνία διαφέρει ριζικά από το κοκτέιλ πάρτι που υποσχέθηκαν οι εμπνευστές της και όσοι δικαιωματιστές αρνούνται να δουν αυτό που βλέπουν τα μάτια τους”.

Η διάδοχος;

Η Έφη Αχτσιόγλου ήταν η 1η που έθεσε και επισήμως την υποψηφιότητά της για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ.

Η πολιτικής της πλατφόρμα συνοψίζεται σε αυτό που ανέφερε στην παρουσίαση της υποψηφιότητά της (Ωδείο Αθηνών, 12/7): “Στο δίλημμα που κατασκευάζουν οι εχθροί μας «προς το κέντρο ή προς την αριστερά, εμείς απαντάμε είμαστε με τους πολλούς, είμαστε με το δίκιο»” (λες και ότι θυμίζει προεκλογική Ζωή Κωνσταντοπούλου).

Οι άκραιφνοι εχθροί της, διαρρέουν ότι πρόκειται για μια αριβίστρια που την κατάλληλη στιγμή γνώρισε τους κατάλληλους ανθρώπους (το παρελθόν δίνει βάσει στα λεγόμενά τους).

Οι υποστηρικτές της (και οι εκτός ΣΥΡΙΖΑ) βλέπουν στο πρόσωπό της μια αντι-Μητσοτάκης υποψηφιότητα, που έχει την ικανότητα να αφαιρέσει την εξουσία από τον μισητό αντίπαλο και να την αποδώσει ξανά στις φίλιες δυνάμεις (όνειρα θερινής νυκτός…).

Για το ιστορείν να επισημάνω, ότι στο δικομματικό σύστημα όταν ο 2ος πόλος πέσει κάτω από ένα κρίσιμο ποσοστό διαλύεται...

Όνειρο τουρκικής νυχτός…

Μετά από μια μεγάλη περίοδο όξυνσης,στα Ελληνοτουρκικά (τουρκική επιλογής), η οποία άρχισε να αναιρείται μετά τους μεγάλους σεισμούς στην Τουρκία, Μητσοτάκης και Ερντοράν συναντήθηκαν στο Βίλνιους της Λιθουανίας στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ (12/7).

Μετά την συνάντηση διεφάνη ότι και οι 2 πλευρές θεωρούν δυνητικώς επιλύσιμη την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, δια της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Και αμέσως στην χώρα μας νεκραναστήθηκαν και πάλι οι “ελληνάρες”. Σε αυτούς αναφέρθηκε και ο Μητσοτάκης (συνέντευξη ΣΚΑΪ, 13/7) επισημαίνοντας “ότι υπάρχουν άνθρωποι που έκαναν καριέρα με τα Ελληνοτουρκικά”. Και δεν είχε άδικο.

* “Όλοι γνωρίζουμε πολιτικούς και δημοσιογράφους που απλώνουν έναν τεράστιο χάρτη του Αιγαίου και περπατούν επάνω του φορώντας τσαρούχια. Και αν φτάσουμε, σε αυτή τη ζωή και σε τούτο τον αιώνα, στη Χάγη με τους Τούρκους, οι άνθρωποι αυτοί θα παλέψουν για το ψωμί και την υπόληψή τους. Για αυτό, αν ο Μητσοτάκης αποφασίσει να πιει αυτό το ποτήρι, θα το κάνει μόνος του. Κανένας δεν πρόκειται να βάλει πλάτη. Στην καλύτερη περίπτωση να εισπράξει μία κάποια ανοχή που θα δοθεί δια της σιωπής. Όμως το πιθανότερο είναι ότι τώρα κάποιοι ράβουν φουστανέλες” (Πηγή: Protagon.gr).

Η δική μου εκτίμηση είναι ( θυμειθήτε την), ότι αυτήν την φορά παρά τις όποιες σκόπιμες παλινωδίες του, ο επισπεύδων για την επίλυση της διαφοράς στην Χάγη είναι ο Ερντοράν. Και αυτό διότι δια της επιλύσεως προσβλέπει σε ένα Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Ο ιδανικότερος επίλογος της πολιτικής του καριέρας και αυτό που θα κάνει την ποιοτική διαφορά στην αναμέτρησή του με το φάντασμα που στοιχειώνει την αγωνία του για υστεροφημία, αυτό τού του Ατατούρκ.

Τέλος να υπενθυμίσω ότι ο Πολωνός συγγραφέας Στάνισλαβ Λεμ, έγραψε ότι “στην ζωή δεν υπάρχουν λύσεις, υπάρχουν επιλογές”.

Μίλαν Κούντερα

Στις 11 Ιουλίου 2023 απεβίωσε στο Παρίσι ο συγγραφέας Μίλαν Κούντερα, σε ηλικία 94 ετών (έχω παρατηρήσει ότι πολλές πραγματικά σπουδαίες προσωπικότητες τις σέβεται ακόμη και ο ίδιος ο Χάρος).

Ο Μίλαν Κούντερα ήταν Τσέχος συγγραφέας με γαλλική υπηκοότητα. Γεννήθηκε στο Μπρνο της πρώην Τσεχοσλοβακίας και ζούσε στη Γαλλία από το 1975. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός με τα έργα του “Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι”, “Το Βιβλίο του Γέλιου και της Λήθης” και “Το Αστείο” .

Εις μνήμην του, 5 μικρά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τα έργα του. Τρία μικρά αποσπάσματα όπου γίνεται εμφανής η διορατικότητα που καθιστά τη σκέψη και τον λόγο των σπουδαίων / χαρισματικών δημιουργών, όχι μόνον επίκαιρη αλλά και διαχρονική. Αυτών, που ακόμα και ένα μικρό απόσπασμα του έργου τους αποκαλύπτει καθαρά και ξάστερα μια προσωπικότητα στοχαστική και ταυτόχρονα δημιουργικά ειρωνική, που διακατέχεται και από βαθύτατη γνώση των ανθρωπίνων και ασύλληπτη ευθυβολία στην ιστόρησή τους. Το 1ο απόσπασμα το αφιερώνω στις “αγέλαστες στρατιές” των αυτόβλακων πολιτικορεκτάδων από όπου και εάν επιχειρούν…

1ο). Από το δοκίμιο “Η τέχνη του μυθιστορήματος”: “Η λέξη κιτς χαρακτηρίζει τη στάση αυτών που θέλουν πάση θυσία να αρέσουν στους πολλούς. Για να αρέσουν, πρέπει να επιβεβαιώσουν αυτά που θέλει ν’ ακούσει ο κόσμος, να είναι στην υπηρεσία των κοινών τόπων. Το κιτς είναι η μετάφραση της βλακείας των κοινών τόπων στη γλώσσα της ομορφιάς και του συναισθήματος”.

2ο). Από την “Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι”: “Το να κάνεις έρωτα με μια γυναίκα και το να κοιμάσαι με μια γυναίκα είναι δύο όχι απλώς διαφορετικά, αλλά αντικρουόμενα πράγματα. Η αγάπη δεν εκδηλώνεται στην επιθυμία για συνουσία (μια επιθυμία που εκτείνεται σε άπειρο αριθμό γυναικών), αλλά στην επιθυμία για μοιρασμένο ύπνο (μια επιθυμία που περιορίζεται σε μια γυναίκα)”

3ο). Από το δοκίμιο “Η τέχνη του μυθιστορήματος” κεφάλαιο “Προσωπικό λεξικό”: “Λήμμα ΨΕΥ∆ΩΝΥΜΟ (Pseudonyme): Ονειρεύομαι έναν κόσμο όπου οι συγγραφείς θα ήταν υποχρεωμένοι από τον νόμο να κρατούν κρυφή την ταυτότητά τους και να χρησιμοποιούν ψευδώνυμα. Τρία πλεονεκτήματα: δραστικός περιορισμός της γραφομανίας· μείωση της επιθετικότητας στη λογοτεχνική ζωή· εξαφάνιση της βιογραφικής ερμηνείας ενός έργου”.

4ο και 5ο από το “Πέπλο. Δοκίμιο σε εφτά μέρη”:

* “Ο Φλομπέρ δεν θέλει να φτιάξει “όμορφες εικόνες”· θέλει να φτάσει στην “καρδιά των πραγμάτων”. Και στην καρδιά των πραγμάτων, στην καρδιά όλων των ανθρώπινων πραγμάτων, παντού, βλέπει να ‘χει στήσει χορό η τρυφερή νεράιδα της βλακείας. Αυτή η διακριτική νεράιδα βολεύεται θαυμάσια και με το καλό και με το κακό, και με τη γνώση και με την άγνοια, τόσο με την Εμμα [Μποβαρί] όσο και με τον Σαρλ, τόσο μ’ εσάς όσο και μ’ εμένα. Ο Φλομπέρ την εισήγαγε στον χορό των μεγάλων αινιγμάτων της ύπαρξης”.

* “Η ανθρώπινη ζωή καθαυτήν είναι ήττα. Το μόνο που μας μένει απέναντι σ’ αυτή την αναπότρεπτη ήττα που λέγεται ζωή είναι να προσπαθήσουμε να την κατανοήσουμε. Εδώ βρίσκεται ο λόγος ύπαρξης της τέχνης του μυθιστορήματος”.

Respect στον Δημήτρης..

Τις ημέρες της μεγάλης πυρκαγιάς στην Ρόδο ο Μητσοτάκης στις επισκέψεις του στο κέντρο επιχειρήσεων και στην βάση των πυροσβεστικών αεροπλάνων παρουσιάζεται ελαφρώς αξύριστος.

Και για την μεγάλη φωτιά στην Ρόδο…

“Το Κύμα στα ανοιχτά της Καναγκάουα” του Κατσουσίκα Χοκουσάι.

Μαριάννα Βαρδινογιάννη

Απεβίωσε στις 24 Ιουλίου 2023 (γεν. 1937) η μεγάλη ευεργέτης και δημόσιο πρόσωπο Μαριάννα Βαρδινογιάννη. Αφιέρωσε τη ζωή της στα παιδιά, ως κινητήριος δύναμη της Ογκολογικής Μονάδας που άλλαξε τα δεδομένα της μάχης κατά του καρκίνου, ως πρόεδρος του Σωματείου “ΕΛΠΙΔΑ-Σύλλογος Φίλων Παιδιών με καρκίνο”. Επίσης διετέλεσε πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της UNESCO και ως ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των παιδιών και της οικογένειας πρωτοστάτησε και στον αγώνα κατά της σεξουαλικής κακοποίησης των παιδιών.

Κάποιος έγραψε σχετικά: Η “ΕΛΠΊΔΑ” ζει, αλλά πέθανε η μητέρα της...

Και χιλιάδες παιδιά, πρώην παιδιά και γονείς έκλαψαν και όχι μόνον στην χώρα μας…

Τέλος, για μένα ήταν η σημερινή προσωποποίηση αυτού που αποκαλώ “Αριστοκρατική Φιλανθρωπία” (σχετικά έχω αναφερθεί σε προηγούμενες αναρτήσεις).

22 Ιουλίου: Μαρίας Μαγδαληνής Μυροφόρου, Μαρκέλλης Χιοπολίτιδος

Εορτάζει η ενορία μου, της Αγίας Μαγδαληνής Κουκουράβας Μακρινίτσας.

Το Θαύμα των κόκκινων αυγών της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής* 

“Υπάρχει και η παράδοση που λέει ότι τα αυγά βάφονται κόκκινα την Μ. Πέμπτη διότι η θαρραλέα Αγία δεν φοβήθηκε τίποτε καί έχοντας όπλο τής τήν αλήθεια, τό δίκαιο καί τήν Πίστη πήγε μαζί μέ τή Μαρία τού Κλωπά στή Ρώμη, στόν ίδιο τόν Αυτοκράτορα Τιβέριο γιά νά καταγγείλει τις αυθαιρεσίες τών Πιλάτου, Άννα καί Καϊάφα εναντίον τού Χριστού! ( πιστεύετε ότι τα κόκκινα αυγά διατηρούνται 40 ημέρες εκτός ψυγείου, χωρίς να παρουσιάσουν καμία αλλοίωση, αν δε τα «διαβάσει» ο παπάς, διατηρούνται για έναν ολόκληρο χρόνο)

Καί πραγματικά η Αγία Μαγδαληνή καταφέρνει νά ιστορήσει στόν Καίσαρα όλα τά θαυμαστά γεγονότα καί τήν άδικη καταδίκη του αθώου! Όταν δέ φτάνει στό σημείο πού αναφέρει τήν Ανάσταση τού Χριστού, λέγεται πώς ο Τιβέριος αντέδρασε καί είπε:

«Όλα νά τά πιστεύσω γιά Αυτόν τόν Ιησού. Αλλά γιά Ανάσταση πώς νά πιστέψω»;

Εκείνη τήν ώρα περνούσε μία υπηρέτρια μέ ένα καλαθάκι γεμάτο αυγά καί ο Καίσαρας βρήκε τήν ευκαιρία νά προσθέσει:

«Νά! Εάν αυτά τά αυγά γίνουν κόκκινα, τότε καί εγώ θά πιστέψω πώς ο Χριστός Αναστήθηκε»!

Αμέσως τότε καί αδίστακτα η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή, πλησίασε τήν σκλάβα καί άγγιξε τά αυγά, πού αστραπιαία καί θαυματουργικά έγινα όλα κόκκινα! Πήρε τότε ένα καί τό έδειξε στόν έκθαμβο Τιβέριο λέγοντας:

«Χριστός Ανέστη»! Τότε συγκλονισμένος ο καλοπροαίρετος Τιβέριος ομολογεί “Αληθώς Ανέστη” καί δίνει άμεσα εντολή νά φέρουν τό γρηγορότερο μπροστά του στή Ρώμη από τά Ιεροσόλυμα τόν Πιλάτο, τόν Άννα καί τόν Καϊάφα!!!

Από εδώ έχουμε τό έθιμο τού κόκκινου αυγού! Διότι «Αληθώς Ανέστη ο Κύριος»! Καί τά αυγά πρέπει νά βάφονται κόκκινα καί μόνον.

Και η τιμωρία των πρωταιτίων της σταύρωσης του Χριστού.

Έτσι λοιπόν, χάρη στό θάρρος καί τήν απερίγραπτη πίστη τής Αγίας Μαρίας τής Μαγδαληνής, πιάνονται στά Ιεροσόλυμα οι πρωταίτιοι τής άδικης θανάτωσης τού Ιησού καί μέ συνοδεία στρατιωτών ρίχνονται σέ πλοίο πού ξεκινά γιά τή Ρώμη! Μέσα τούς οι καρδιές τούς τρέμουν! Ξέρουν τί τούς περιμένει! Απορούν όμως πώς τό έμαθε καί από ποιόν ο ίδιος ο Αυτοκράτορας!

Εν πλώ καί ενώ τό πλοίο βρίσκεται πλάι στήν Κρήτη, ο Καϊάφας πεθαίνει υπό φρικτούς πόνους, όποτε αναγκάζονται νά τόν θάψουν στό ελληνικό νησί!

Οι άλλοι δύο ένοχοι φτάνουν τελικά στή Ρώμη γιά νά παρουσιαστούν μπροστά στό αποφασιστικό βλέμμα τού Καίσαρα, ο οποίος διατάζει αμέσως νά γδάρουν ένα βουβάλι καί μέ τό νωπό του δέρμα νά τυλίξουν τόν Άννα, πού ήταν πεθερός τού Καϊάφα καί νά τόν αφήσουν στόν ήλιο!!! Έτσι έσφιξε τό δέρμα, συνθλίβοντας κατά τρόπο μαρτυρικό καί οδυνηρό τόν Άννα!

Ο Καίσαρας προστάζει τότε νά φέρουν μπροστά του τόν Πιλάτο. Η Αγία Μαγδαληνή λέει τότε, πώς ο Πιλάτος είχε πάρει τόν άρραφο χιτώνα τού Χριστού πού είχε υφάνει η Παναγία καί πώς τόν φορά!

Πράγματι ο Αυτοκράτορας διατάζει νά βγάλει τή στολή τού ο καταντροπιασμένος Πιλάτος καί όντως φανερώνεται ο άρραφος χιτώνας τού Χριστού, πού τόν είχε πάρει από τούς στρατιώτες!!!

Ο Καίσαρας γίνεται έξαλλος! «Πώς τόλμησες νά κάνεις τέτοιον άδικο φόνο στόν Ιησού πού έπραξε τόσα ένδοξα καί θαυμάσια;» ρώτησε καί ο Πιλάτος απάντησε μέ τρόμο πώς «γιά τό φόβο σου Καίσαρα αφού τό πλήθος φώναζε νά τόν σταυρώσω»

«Μά αφού άθλιε είχες εξουσία νά τόν απολύσεις γιατί δέν τόν απέλυσες»; τόν ρώτησε ο Καίσαρας καί χωρίς νά περιμένει απάντηση, πρόσταξε νά τόν κλείσουν σέ μία φυλακή έξω από τήν πόλη μέχρι νά σκεφτεί μέ ποιόν τρόπο θά τόν σκότωνε!

Έτσι βασανιζόταν γιά καιρό ο Πιλάτος, θυμόμενος τά λόγια της γυναίκας τού τής Αγίας Ποπλίας νά μήν καταδικάσει τόν Χριστό, θυμόμενος ότι ομολόγησε δημόσια πώς ήταν αθώος ο Χριστός, θυμωμένος γιατί υπέκυψε στούς αδίκους καί δέν τόν ελευθέρωσε!

Καί ενώ μία μέρα βγήκε ο Αυτοκράτορας γιά κυνήγι κοντά στόν πύργο τής εξωτερικής φυλακής καί τόξευσε ένα θήραμα, τό βέλος πήγε κατά θεία δίκη καί καρφώθηκε μέσα από τό παραθύρι τής φυλακής επάνω στόν Πιλάτο” (Πηγή: elromio.gr).

Economist: “Η ταπείνωση του Βλαντιμίρ Πούτιν”

Σαν επιδόρπιο

Το λέει

και το φεγγάρι...

Η Πανσέληνος της 3ης Ιουλίου 2023 ονομάζεται και “Φεγγάρι του Ελαφιού”, διότι κάθε χρόνο τέτοια εποχή, τα κέρατα των αρσενικών ελαφιών βρίσκονται σε κατάσταση πλήρους ανάπτυξης. Να σημειώσουμε ότι τα ελάφια ρίχνουν και αναγεννούν τα κέρατά τους κάθε χρόνο, δημιουργώντας ένα μεγαλύτερο και πιο εντυπωσιακό σύνολο όσο περνούν τα χρόνια.

Σχετικά, 8 μόνο λέξεις είναι αρκετές: Και ο νοών νοείτω και ουαί το ανοήτω...

Άντε και μια φώτο…(δεν περιέχει διαφήμιση προϊόντος)

Seedrinker