“Αρχή άνδρα δείκνυσι”
Το νούμερο 162.974... Ποσοτικοποιεί τα “νούμερα” που έστειλαν ένα άλλο “νούμερο” (τηλεοπτικό), τον Αλέξη Γεωργούλη στην Ευρωβουλή στις ευρωεκλογές του 2019.
Τον Αλέξη Γεωργούλη που με εσωτερική την παρόρμηση “ότι αρπάξουμε...”, απλώθηκε στας Ευρώπας. “Και ευρωβουλευτής και τηλεπαιχνίδι στα πάτρια. Στα πόσα λιγδώνει το έντερο μερικών; Πόσο πιο καθαρά να σου το φτύσει, ψηφοφόρε;” (Πηγή: Protagon).
Και τα “νούμερα” που τον ψήφισαν, του έδωσαν εξουσία. Και η αυτοπεποίθησή του ξεπέρασε τα όρια του ναρκισσισμού του.
Τον Αλέξη Γεωργούλη για τον οποίο εν τέλει, η βελγική δικαιοσύνη ζήτησε από την Ευρωβουλή την άρση της βουλευτικής του ασυλίας, διότι κατηγορείται για τα αδικήματα του βιασμού και της πρόκλησης σωματικής βλάβης (το όνομα του θύματος διέρρευσε στο διαδίκτυο από ένα άλλο “νούμερο” την δημοσιογράφο Αρετή Αθανασίου και έκτοτε τα “νούμερα” του διαδικτύου προβαίνουν σε ένα συνεχή βιασμό της προσωπικότητάς του).
Εδώ πρέπει να επισημάνουμε, ότι ο Αλέξης προτού χτυπήσει την πόρτα του Αλέξη του ΣΥΡΙΖΑ για μια υποψηφιότητα στο Ευρωκοινοβούλιο, είχε χτυπήσει την πόρτα της Ν.Δ. Και είναι απολύτως βέβαιο ότι στα 162.974 “νούμερα” που τον έστειλαν, περιλαμβάνονται δυνητικώς ψηφοφόροι και άλλων κομμάτων Αυτό που τους ενώνει είναι η έλλειψη πολιτικότητας. Μια έλλειψη για την οποία φέρνει ευθύνη και η απουσία πολιτειακής εκπαίδευσης.
Όσον αφορά την έκφραση άλλοθι “τον ψήφισαν οι πολίτες”, να επισημάνουμε ότι τα κόμματα δεν είναι διαφημιστικές εταιρείες για να βάζουν στο ράφι μόνο το προϊόν που ξέρουν ότι ο πελάτης θα βρει ελκυστικό. Τα κόμματα πρέπει είναι τα φίλτρα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με διαρκές το ζητούμενο την “πολιτισμική δημοκρατία”. Και όταν τα φίλτρα δεν είναι επαρκή για τα βιογραφικά τότε κινδυνεύουν να στομώσουν με τα ποινικά μητρώα.
Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει σχετικά: Τον Γεωργούλη “Δεν τον ψήφισαν για το ευρωπαϊκό του όραμα. Τον ψήφισαν επειδή τον ήξεραν από κάποιες σειρές στην τηλεόραση. Αυτά για την ιδεολογική συνέπεια του κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Όλα τα χωνεύει, όπως και οι υπόλοιποι, εδώ που τα λέμε. Μόνον που δαύτοι έχουν την υποκρισία να μιλάνε για ιδεολογία. Ή, ακόμη καλύτερα, να ηθικολογούν κατά παντός υπευθύνου. Το ζήτημα είναι ποιους ψηφίζουμε εσύ κι εγώ”.
Το ευτυχές για τον Αλέξη, είναι ότι πρόλαβε να πολιτογραφηθεί στο αριστερό στρατόπεδο αυτό της “ευαισθησίας” και του “ηθικού πλεονεκτήματος” και δη του ΣΥΡΙΖΑ. Και του το ανταπέδωσαν οι προσκείμενοι, με αναρτήσεις και δημόσιες τοποθετήσεις επιχειρώντας να απαξιώσουν την καταγγελία της γυναίκας που δηλώνει ότι έπεσε θύμα βιασμού, δηλαδή του θύματος.
Το πιο εξοργιστικό όμως είναι πως σε αυτήν την απαξίωση, εξίσου με τους άνδρες συμμετέχουν και οι γυναίκες. Γενικεύοντας, με εργαλείο τα social media, εύκολα μπορούμε να εντοπίσουμε και να διαπιστώσουμε τους φορείς εξωφρενικών θέσεων και απόψεων κάτω από αναρτήσεις περί έμφυλης ή οικογενειακής βίας. Το ποσοστό των γυναικών που τοποθετείται κατά των θυμάτων σε αυτά τα σχόλια ξεπερνάει συχνά και εκείνο των ανδρών (με όρους ψυχολογίας εδώ αναφερόμαστε στον εσωτερικό μισογυνισμό των γυναικών).
Εάν δε ο Αλέξης δεν ήταν “σύντροφος” τους και στην αυτοβλακία, το διαδίκτυο θα γέμιζε με κοινωνιολογίζουσες, σοβαροφανείς αναλύσεις, όπως στην περίπτωση του Λιγνάδη και της υπόθεσης του Κολωνού. Δηλαδή για το πώς η νεοφιλελεύθερη ελίτ προσπαθεί να κρατάει ατιμώρητους ακόμη και τους σαδιστές και για το πως για το πώς η “πατρίς – θρησκεία -Δεξιά” επωάζουν τέρατα.
Επίσης εάν ο Αλέξης δεν ήταν συριζαίος, το Ίντερνετ θα κατακλύζονταν με φωτογραφίες του Νηπίου (Τσίπρα) αγκαλιά με τον Γεωργούλη. Και μέσα σε λίγη ώρα, ένα έγκλημα θα μπορούσε να μετατοπιστεί από την ιδιωτική σφαίρα του φερόμενου ως δράστη στο πολιτικό του περιβάλλον, κάτι που έγινε με θύμα την ΝΔ. Και η όλη ενέργεια θα μπορούσε να πάει ακόμη πιο πέρα, στο πεδίο των προκατειλημμένων ερωτημάτων: Γνώριζε η παράταξη του φερόμενου ως δράστη τα της καταγγελίας; Μήπως τον συγκάλυπτε; Και αυτό δεν θέλει και πολύ κόπο για να παγιωθεί ως θέσφατο, αρκεί να πεις με στόμφο ότι “τα πάντα είναι πολιτική”.
Επίσης, φαντασθείτε εάν ο ο Γεωργούλης ήταν ευρωβουλευτής της ΝΔ. Στο Σύνταγμα σήμερα θα είχαμε συναυλίες που θα είχαν οργανώσει οι σχετικά έμπειροι “ευαίσθητοι”. Αυτοί των εκδηλώσεων κατά της κυβέρνησης για την υπόθεση των βιασμών, την πώληση του νερού, τα πτυχία των ηθοποιών και το χειρότερο αυτών που πέρυσι είχαν ευαισθητοποιηθεί και τραγουδούσαν ενωμένοι για να αθωώσουν τον Πούτιν για την εισβολή του στην Ουκρανία. Παράδειγμα ο Σπύρος Μπιμπίλας, ο Φοίβος Δεληβοριάς, η Έλενα Ακρίτα (υποψήφια με το ΣΥΡΙΖΑ στην 2η θέση του ψηφοδέλτίου Επικρατείας), η Ραλλία Χρηστίδου (υποψήφια με τον ΣΥΡΙΖΑ) κλπ.
Και εγώ που δεν είμαι συριζαίος, παραθέτω δια του λόγου το αληθές τις παρακάτω φωτο.
Η Έλενα Ακρίτα και Φοίβος Δεληβοριάς στη Θεσσαλονίκη για το νερό.
Η εξαγγελία του Μητσοτάκη ότι θα βγάλει τις 2 εταιρείες από το Υπερταμείο που τις είχε βάλει ο Νήπιος, ήταν απλώς μια ατυχία τους. Μέχρι και ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκάστηκε να κατεβάσει την δική του τροπολογία “για επαναφορά ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ στο Δημόσιο”, επιβεβαιώνοντας όσα είχε κάνει το 2015!
Η ατυχής εξέλιξη σε αυτήν την περίπτωση, είναι ότι η UNESCO έκρινε πριν λίγες ημέρες, ότι οι παρεμβάσεις που έγιναν στην Ακρόπολη από το Υπουργείο Πολιτισμού, για την βελτίωση της επισκεψιμότητάς της, αποτελούν “πρότυπο συντήρησης κληρονομιάς σε παγκόσμιο επίπεδο” ( Λίνα Μενδώνη – Μανόλης Κορρές). Κρίμα την αυτοψία που έκανε η Ραλλία Χρηστίδου.
Και σύμφωνα με την αγαπημένη μου προσέγγιση θα επισημάνω, ότι κάθε ειλικρινής παρατηρητής ευκόλως θα διαπίστωνε ότι σε αυτήν την συριζαία τακτική και στην επαναλαμβανόμενη αντικυβερνητική του ρητορεία ενυπήρχε το “πολύ, το “υπερβολικό”, το “άδικο”, η “ύβρις”. Ως εκ τούτου μπορείτε και να καταλάβετε γιατί τους έσκασε η υπόθεση Γεωργούλη. Ήταν η Νέμεσις που επενέβη, εκνευρισμένη από όσα άκουγε και έβλεπε.
Τέλος, θέλοντας να δώσω και μια προεκλογική νότα, λόγω του ότι στις 22/3 προκηρύχθηκαν οι εκλογές για της 21/5, θα επισημάνω ότι η εικόνα της ανάρτησης, είναι σαν ένας πίνακας ιμπρεσιονιστή ζωγράφου. Κάτι που σου φαίνεται θολό από κοντά, φανερώνεται αν το δεις από μια απόσταση. Και αυτό δεν είναι άλλο από την αυτοβλακία των λεγόμενων / αυτοαποκαλούμενων “προοδευτικών” (1). Την μεγαλύτερη απειλή για μια λειτουργική δημοκρατία. Αντιλαβού;
Σημείωση 1: Για την χαμένη τιμή της λέξης “προοδευτικός”: Ο Αυστριακός φιλόσοφος Λούντβιχ Βιτγκενστάιν είχε γράψει.“Τα όρια της γλώσσας είναι τα όρια του ανθρώπινου μυαλού” και “όσα ξέρω είναι αυτά για τα οποία έχω λέξεις”. Ισχύει όμως και το αντίστροφο: για όσα έχω λέξεις, είναι αυτά που ξέρω. Και για αυτό η λέξη προοδευτικός μπαίνει σήμερα στο “ψυγείο”, δηλαδή εντός εισαγωγικών...
Επίλογος
“Είναι κεφάτοι,
φεύγουν απ΄του Βελόπουλου” (Protagon.gr).
Η επικαιρότητα σε σκίτσα
Αναστάσιμα…
* “Για τον λαό των Εβραίων, πάσχα (πέρασμα) ήταν η γιορτή και πανήγυρις για την απελευθέρωσή τους από τον ζυγό της υποδούλωσης στους Αιγυπτίους, η θριαμβική επιστροφή τους στα πάτρια εδάφη – η ελευθερία να συνεχίζουν την ιστορική τους ύπαρξη. Αντίστοιχα, για τους Χριστιανούς, «πάσχα» είναι το κορύφωμα των εορτών: εορτασμός και πανήγυρις ελευθερίας του ανθρώπινου γένους, ελευθερίας από τη θνητότητα, χάρη στην ενανθρώπιση του Θεού Λόγου.
Η λέξη «πάσχα», μεταμοσχευμένη από τον εβραϊκό στον ελληνικό ορίζοντα, σημαίνει το πέρασμα (διάβαση, μετάβαση) από έναν τρόπο ύπαρξης σε άλλον. Θα λέγαμε, όσο γίνεται πιο απλοϊκά, ότι ο ένας «τρόπος» υπηρετεί την αυτοτέλεια – αυτάρκεια – κολακεία τού εγώ, ο άλλος τρόπος παραιτείται από την προτεραιότητα των εγωτικών απαιτήσεων και ορέξεων, προκειμένου να ενθαρρυνθεί, με συνέπεια, η κοινωνία των αναγκών, η κοινωνία των σχέσεων, η χαρά της φιλαλληλίας και της αυταπάρνησης. Από το Εγώ στο Εμείς” (Χρήστος Γιανναράς).
* “Και να θυμάσαι πάντα πως δεν υπάρχει τίποτα ωραιότερο στον κόσμο αυτό από μια νύχτα που τη φωτίζουν τ’ αστέρια και το συναίσθημα ότι έκανες το καθήκον σου…” (Μαρία Ρεζάν).
Και για το ιστορείν
Περί τα 60 μ.Χ., οι Επιστολές του Αποστόλου Παύλου προς τις διάφορες Εκκλησίες ήταν τα μόνα κείμενα, γραμμένα στην ελληνική κοινή, που αναφέρονταν στο κήρυγμα του Ιησού και ταυτοχρόνως διαμόρφωναν και τη δογματική της νέας θρησκείας. Και αυτό διότι τα Ευαγγέλια δεν είχαν ακόμη οριστικώς διαμορφωθεί και ούτε φυσικά κυκλοφορήσει.
Σχετικό με την Ανάσταση είναι το χωρίο όπου ο Παύλος αναφέρεται στην σημασία της: “Ει γαρ πιστεύομεν ότι Ιησούς απέθανεν και ανέστη, ούτω και ο Θεός τους κοιμηθέντας διά του Ιησού άξει συν αυτώ” (Α΄ Επιστολή προς Θεσσαλονικείς).
Να σημειώσουμε ότι την εποχή του Αποστόλου Παύλου, η Σταύρωση του Ιησού και η Ανάστασή Του, ήταν για μεν τους Ιουδαίους “παράδοξον”, για δε τους εθνικούς σοφούς “μωρία”, όπως ο ίδιος διαπίστωσε λίγο αργότερα, όταν απηύθυνε το κήρυγμα της Αναστάσεως στους σοφούς των (αυτός είναι και ο λόγος που ο Παύλος απέφυγε την θανατική ποινή, όταν οδηγήθηκε στον Άρειο Πάγο διότι εισάγει “καινά δαιμόνια”, από ένα δικαστήριο που δύσκολα κάποιος την γλύτωνε τότε).
Το εικονικό ναρκωτικό
Τα likes παρέχουν μια φθηνή και νόμιμη ψυχοτρόπο ευφορία που την επιδιώκουν όλο και περισσότεροι για να ενισχύσουν μια αυτοεκτίμησή που δομείται στο διαδίκτυο. Τα likes αντικατοπτρίζουν / αξιοποιούν την έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου για κοινωνική αποδοχή και έγκριση στο σύστημα ανταμοιβής (κοινωνικό κεφάλαιο), στην εικονική του εκδοχή. Το μεγάλο πρόβλημα, η επικινδυνότητά τους, έγκειται στην εθιστική φύση της κουλτούρας των likes. Και αυτό διότι κάνει τις ήπιες απολαύσεις και τις ικανοποιήσεις που προέρχονται από τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις του κόσμου μας, να παρουσιάζονται ως λιγότερο ικανοποιητικές και μάλιστα με τάσεις ακυρωτικές. Και με ένα ύπουλο τρόπο, ωθούν στην αντικατάσταση της προσπάθειας που απαιτείται για την οικοδόμηση μιας λειτουργικής οικειότητας στο κοινωνικό γίγνεσθαι, με αυτήν της άμεσης ικανοποίησης μέσω της εικονικής ευφορίας.
Τα πρόσωπα που δομούν την προσωπικότητά τους στο εικονικό γίγνεσθαι, παρουσιάζονται συνήθως ψυχολογικά αδύναμα να αντεπεξέλθουν στο κοινωνικό.
Από τέτοιες προσωπικότητες βρίθει το “My style rock” του ΣΚΆΙ. Αδύναμες προσωπικότητες που με το παραμικρό ξεσπούν σε κλάματα όταν αντιμετωπίσουν την οποιαδήποτε δυσκολία εντός ενός αποστειρωμένου reality. Φανταστείτε τες, στον σκληρό κόσμο μας.
Σχετικά σας προτείνω να δείτε την ταινία: “Ιδρώτας / Sweat” Σουηδία, 2020, του Μάγνους Βαν Χορν (το χρονικό μιας influencer γυμνάστριας).
Εφαρμοσμένη αυτοβλακεία
* Τάδε έφη Νήπιος (Τσίπρας): “Πάτωσες” στις Πανελλαδικές; Λάθος. Σε έκοψε η Κεραμέως
* Κι αν ο Νήπιος χάσει τις εκλογές θα φταίει η προπαγάνδα του Μητσοτάκη. Εξήγησε η Πόπη Τσαπανίδου: “γιατί είναι τόσο καλό το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ…”.
* “Ο Μιθριδάτης υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιος που σηματοδοτεί το τέλος της πολιτικής ορθότητας και έρχεται, όπως δηλώνει και το όνομά του, για να αυξήσει τις τοξικές δόσεις που μας χορηγούνται καθημερινά” (Protagon.gr ).
Ένας ναρκισσευόμενος καλλιτέχνης ο οποίος θεωρεί ότι μπορεί να λέει ότι του κατέβει και μετά να μας υποτιμά κιόλας που δεν τον καταλαβαίνουμε σωστά; Αλληλούια…
Και ως σταθερός επικριτής της “πολιτικής ορθότητας” παραθέτω σχετικά: “Ενώ επιδίωκε την ευρυχωρία και την ανοχή, την, όχι με τη στενή έννοια, συμπερίληψη, κατέληξε εισαγγελική παρέμβαση, γεμάτη από τιμωρητικές εκφάνσεις, που σκορπάει τον φόβο, συρρικνώνει, φτωχαίνει αντί να πλουτίζει. Τρομακτική στη γελοιότητά της, γίνεται το καλύτερο εργαλείο, το πιο πειστικό επιχείρημα, στο οπλοστάσιο των απανταχού Τραμπ αυτού του πλανήτη” (Μαρία Κατσουνάκη).
Βίοι παράλληλοι
Αμφότερα τα συμβάντα είναι πρωτοφανή. Το κατηγορητήριο εναντίον του Τραμπ είναι πρωτόγνωρο για πρόεδρο των ΗΠΑ. Παρομοίως, τα διεθνή δικαστήρια δεν έχουν εκδώσει ποτέ ένταλμα σύλληψης για ηγέτη μιας μεγάλης δύναμης όπως έγινε με τον Πούτιν. Το σχετικό ερώτημα είναι: Αυτές οι νομικές ενέργειες προδικάζουν κάτι θετικό για τον κόσμο μας; Οψόμεθα...
Σαν επιδόρπιο
Αισθησιασμός:
Αναζητώντας την Μαγεία της Ζωής...
Η κυρία που “διαβάζει” τα μερομήνια και επιτυχώς μου είχε προβλέψει από τον περασμένο Οκτώβριο ότι χειμώνα θα έχουμε τον Φεβρουάριο μου είχε προβλέψει και το ανησυχητικό: Μάιο και Ιούνιο θα έχουμε βροχές. Και είπα να αρχίσω να το ξορκίζω με καλοκαιρινές φωτογραφίες.
Seedrinker
