Ο σεισμός

 

Εάν η Τουρκία συνεργάζονταν με την Ελλάδα, θα έτρεμε όλη η γη.

Τώρα τρέμει η γη της...

Την Δευτέρα 6/2/2023 και ώρα 3.17 (τοπική ώρα 4.17), σημειώθηκε σεισμός 7,8 Ρίχτερ στην Τουρκία (περιφέρεια Παζάρτζικ, στην επαρχία Καχρανμαρμαράς). Λίγες ώρες μετά, στις 13.23 τοπική ώρα, στην ίδια περιοχή σημειώθηκε νέος ισχυρός θεσμός 7,6 Ρίχτερ.

Μια καταστροφή με καταμετρημένους 50.000 περίπου νεκρούς (υπάρχουν ακόμη νεκροί κάτω από τα ερείπια), 100.000 περίπου τραυματίες που άφησε πίσω της τεράστιες υλικές καταστροφές, των οποίων το κόστος αποκατάστασής των υπολογίζεται σε 90 δισεκατομμύρια δολάρια.

Πατέρας κρατά το χέρι της νεκρής κόρης του

Σχετικά με το τραγικό αυτό γεγονός, θα περιοριστώ σε 3 επισημάνσεις.

1. Εδώ για άλλη μια φορά το “τυχαίο” παίρνει τα ηνία της Ιστορίας. Οι παρενέργειές του στην περίπτωση της Τουρκίας, δεν αποκαλύπτει μόνο την ηθική και πολιτική απογύμνωση του αυταρχικού καθεστώτος του Ερντοράν. Τιθασεύει και τις ναρκισσιστικές ροπές της εξουσίας του και επιταχύνει τα ρεύματα (και στο εξωτερικό) που ήδη αμφισβητούν την αποτελεσματικότητα / χρησιμότητα του καθεστώτος του.

Όπως έχω επισημάνει και σε προηγούμενες αναρτήσεις, οι παρεμβάσεις της συμπαντικής “Ευφυούς Τυχαιότητας” στην επί Γης πραγματικότητα, μορφοποιούνται και μέσα από το σχήμα που είχε επισημανθεί / αποκαλυφθεί στην Αρχαία Ελλάδα. Αυτό του “ύβρις, άτις, νέμεσις και τίσις”.

Οι αρχαίοι πίστευαν πως μια “ύβρις” συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την “άτην”, δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη ανοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την “νέμεσιν”, την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την “τίσιν”, δηλαδή την τιμωρία και τη συντριβή / καταστροφή του.

Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του (σωματική, αλλά κυρίως πολιτική , στρατιωτική και οικονομική), συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους νόμους της πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο, που επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση, θεωρούνταν ότι διέπραττε “ύβριν”, δηλαδή παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς, με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους.

Η βίαια, αυθάδης και αλαζονική αυτή στάση/συμπεριφορά, που αποτελούσε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο παραβίαση της ηθικής τάξης και απόπειρα ανατροπής της κοινωνικής ισορροπίας και γενικότερα της τάξης του κόσμου, πιστευόταν ότι (επαναλαμβανόμενη, και μάλιστα μετά από προειδοποιήσεις των ίδιων των θεών) οδηγούσε τελικά στην πτώση και καταστροφή του “υβριστού”. Μια καταστροφή και με γενικότερες συνέπειες.

Οι αντιστοιχήσεις με το ερντορανικό γίγνεσθαι εμφανείς.

Όσο αφορά τις σχέσεις του με την χώρα μας, η κατάσταση προσομοιάζει με μπούμερανγκ. Απειλούσε ότι θα μας έρθει νύχτα και του ήρθε νύχτα...

2. Η Ρέα Βιτάλη γράφει: “Πώς τα αλλάζει τα χαρτιά η άτιμη η ζωή. Εσείς θα ερχόσασταν νύχτα, απειλούσες. Εμείς καταφθάσαμε πρωί. Πρωί είχατε συντρέξει κι εσείς στους δικούς μας σεισμούς. Ετοιμοπόλεμοι αμφότεροι στην αλληλεγγύη. Λες και το έχει η μοίρα των λαών μας να μας ενώνουν οι σεισμοί, να μας χωρίζουν πολιτικοί «μετασεισμοί»”.

Και πήγανε στην Τουρκία ομάδες της Ελληνικής ΕΜΑΚ και σώσανε ζωές.

Εγώ δεν θα μιλήσω για ήρωες. Πλειστάκις κάνουμε κατάχρηση της λέξης “ήρωας”. Είναι ηρωισμός να σώζεις ανθρώπινες ζωές; Σε έναν κόσμο που το αυτονόητο θεωρείται επαναστατικό , ίσως και να είναι. Κι αν δεν είναι ηρωισμός σίγουρα είναι γενναιότητα.

Εγώ δεν θα μιλήσω για γενναίους, εγώ θα γράψω για κάτι άλλο. Και θα παραθέσω αυτό που είχα γράψει 24 χρόνια πριν, στην εφημερίδα του Βόλου “Η Θεσσαλία” (11/9/1999), με αφορμή τον σεισμό της Αθήνας (7/9/1999).

ΤΟ ΦΩΣ

Υπάρχουν τρία είδη φωτός.

Πρώτο, είναι το φως της νύχτας, το συμπαντικό φως. Το φως που γεμάτο μηνύματα διατρέχει το σύμπαν. Υποκείμενο της Αστρονομίας και της Φυσικής, εδώ στη γη. Το φως αχτίδα ικανοποίησης της άσβεστης περιέργειας μας. Μας βοηθάει να κατανοήσουμε το σύμπαν που μας περιβάλλει. Να μετρήσουμε την ηλικία του, να ανακαλύψουμε από τι υλικά είναι φτιαγμένα τα άστρα, να φανταστούμε τη ζωή σε άλλους πλανήτες.

Δεύτερο, είναι το φως της ημέρας. Το φως το ζωογόνο του Ήλιου μας. Το φως που κατηγόρησαν το Νεύτωνα ότι το αποσυνέθεσε δια παντός. Το φως που κάνει τα αντικείμενα ορατά. Το φως που δίνει τα χρώματα στη γη. Το φως που παντρεύεται τις σταγόνες της βροχής και γίνεται Ουράνιο Τόξο.
Τρίτο, είναι το φως το τεχνητό. Αυτό που οι νυκτερινές δορυφορικές εικόνες της γης καταγράφουν ως πυκνότητα πληθυσμού και κατανάλωση ενέργειας και οι άνθρωποι επαίρονται να αποκαλούν «αναπτυγμένο κόσμο». Έναν κόσμο που έχει διαχωρίσει ριζικά την έννοια της ανάπτυξης από την έννοια της ευθύνης για τις επιπτώσεις που έχει πάνω στους άλλους και το μέλλον του πλανήτη. Τον κόσμο που μετατρέπει σε ένα μολυσμένο θερμοκήπιο τη γη. Τον κόσμο που «παίζει» με τα πάντα ακόμη και με τα όρια της.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο φως: το φως της ψυχής. Αυτό που ζωγραφίζει το φωτοστέφανο στους Αγίους. Αυτό που λάμπει στα πρόσωπα ορισμένων παιδιών. Αυτό που φωτίζει την έκφραση των ανυπόκριτα καλοσυνάτων ανθρώπων, εκείνων που δεν φοβούνται το άγγισμα της λάσπης του άλλου. Αυτό που βλέπεις στο πρόσωπο εκείνης που θα ερωτευτείς.

Αυτό το φως, το φως της ψυχής, το είδα τις τελευταίες ημέρες στα πρόσωπα των ανδρών των σωστικών συνεργείων. Και για πρώτη μου / και για ακόμη μια φορά, ζήλεψα.

3. Η 3η επισήμανση είναι γενική και αποτελεί το εμπειρικό μου επιστέγασμα για ευζωία.

Δημιουργός δύναμη υπάρχει, αλλά δεν έχει καμία σχέση με τον / τους Θεό / Θεούς των Θρησκειών, οι οποίες είναι εφευρέσεις /πολιτισμικά δημιουργήματα του ανθρώπου. Ως εκ τούτου δεν είναι περίεργο να πιστεύει ο άνθρωπος σε αυτές, αλλά αυτό δεν θα επηρεάσει προς το καλύτερο την ζωή τους με τον τρόπο που προσδοκά. Από την άλλη το ανθρώπινο γίγνεσθαι καθορίζεται από νόμους συμπαντικούς σταθερούς και αιώνιους. Αυτούς που έχουν σχηματοποιηθεί στην ρήση ότι “η ηθική δεν είναι Θεοκρατική”. Ως εκ τούτων εάν ο κάθε άνθρωπος δεν διαβιεί εν αρμονία με αυτούς, οδηγείται στην καταστροφή. Και η καταστροφή έχει χίλια πρόσωπα…

Η εικόνα ήρθε στη δημοσιότητα από το NOIRLab του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών και αποτυπώνει, σύμφωνα με τους επιστήμονες, 3,32 δισεκατομμύρια ουράνια αντικείμενα
και αποτυπώνει το 6,5% του γνωστού μας σύμπαντος.

Ακούς ανθρωπάκο;

Επίλογος

Η επικαιρότητα σκιτσογραφημένη…

“Η κοκκινοσκουφίτσα και ο κακός λύκος” (η βερσιόν του “νέου κόσμου”)

Αθήνα 29/1: Ένας νέος 22 ετών έκλεισε ραντεβού με γυναίκα σε ιστοσελίδα ερωτικών αγγελιών. Τόπο συνάντησης ένα διαμέρισμα στον Νέο Κόσμο (σημαδιακό). Όταν ο νέος έφτασε στο σημείο του ραντεβού, αντιλήφθηκε ότι το άτομο που του παρουσιάστηκε ως γυναίκα ήταν διεμφυλικό και θέλησε να φύγει. Αμ δε, ο “κακός λύκος” τον ακινητοποίησε και τον βίασε.

14/2: Εορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Εορτή των ερωτευμένων

O έρωτας την εποχή της “χολέρας” / woke - πολιτική ορθότητα

είναι αντιερωτικός...

“Ο 18χρονος Γ. που βιολογικά είναι κορίτσι αλλά αισθάνεται αγόρι, δεν έχει πλέον ρομαντική σχέση με το 17χρονο Ν. που επίσης είναι βιολογικά κορίτσι αλλά αυτοπροσδιορίζεται ως non-binary, ουδετέρου γένους δηλαδή, μέχρι νεωτέρας. Οι δύο τους αποφάσισαν, μετά από ένα χρόνο, να μην είναι ζευγάρι με τη στενή έννοια του όρου, αλλά είναι διαρκώς μαζί. Είναι κάποιου είδους υπερβατικός έρωτας αυτός, που διαρρηγνύει τα στεγανά και φτάνει τελικά, με άλλον τρόπο από εκείνον που εμείς οι μεγαλύτεροι γνωρίσαμε, στην πραγματική αγάπη” (Ματίνα Δελή).

Το γεγονός παρότι ακραίο, παραμένει γελοίο. Και παρότι ακραίο, σε αναγκάζει να επιλέξεις ανάμεσα στην φυσικότητα και στους αυτόβλακες που θέλουν να της επιβληθούν. Εγώ, πάντως, είμαι με την φυσικότητα.

Και συνεχίζω με τα αντιερωτικά: Η Μπρι Μιλς η Αμερικανίδα σκηνοθέτρια και παραγωγός του Adult Times, ενός είδους Netflix… αυστηρώς ακατάλληλου για ανηλίκους μίλησε στην AVN Adult Entertainment Expo, την μεγαλύτερη εμπορική έκθεση της παγκόσμιας βιομηχανίας του πορνό που διοργανώνεται κάθε Ιανουάριο στο Λας Βέγκας και μας είπε για το πολίτικαλ κορέκτ στην πορνογραφία: “Επιδιώκουμε να ενθαρρύνουμε την αποδοχή του άλλου και μέσω των (πορνογραφικών) περιεχομένων. Για παράδειγμα (…) προτείνουμε ταινίες στις οποίες παρουσιάζονται όλες οι έμφυλες ταυτότητες και όλες οι σεξουαλικές τάσεις”

Απών…

Υπέρ ψηφίστηκε η τροπολογία που κατάθεσε η κυβέρνηση για το μπλόκο στο “κόμμα Κασιδιάρη” στις εκλογές του 2023 με τις θετικές ψήφους της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Συγκεκριμένα, στην ψηφοφορία “παρών” δήλωσε ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ “όχι” ψήφισε το ΚΚΕ, το ΜέΡΑ25 και η Ελληνική Λύση.

Κυνικός και ευκαιριακός πάντα ο ΣΥΡΙΖΑ. Όπως στο πρόσφατο παρελθόν είχε κάνει χρήση της “μιαρής μαύρης ψήφου” για τον ιερό σκοπό της “απλής αναλογικής” ή για τον υπέρ πάντων “όχι” στο δημοψήφισμα, του 2015, έτσι και σήμερα ούτε “ναι”, ούτε “όχι”. “Παρών”. Αυτόβλακες ιδεοληπτικοί, αντιλαβού;

Ως εκ τούτου και χρησιμοποιεί ανερυθρίαστα στον πολιτικό του λόγο, λέξεις όπως “ανένδοτος”, “εκτροπή”, “πραξικόπημα”. Όποιος έχει λίγο ασχοληθεί με την Ιστορία μας, τρομάζει όταν ακούει αυτές τις λέξεις από τα χείλη σημερινών πολιτικών. Πρώτα απ’ όλα γιατί πρέπει να αγνοείς πολύ την Ιστορία για να συγκρίνεις το σήμερα με το χθες, που άφησε πίσω της ανεπιστρεπτί η ελληνική δημοκρατία.

* Ειδικότερα όσον αφορά την “εκτροπή” ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει: “Την εντόπισαν και οι συνταγματολόγοι, γιατροί της δημόσιας υγείας που διαδέχθηκαν τους επιδημιολόγους. Αναρωτιέται άραγε ο κ. Τσίπρας τι σημαίνει η λέξη «εκτροπή» για τη μεσαία τάξη, στην οποία υποτίθεται ότι απευθύνεται; Μήπως την εκατόμβη στο Μάτι; Μήπως το δημοψήφισμα του 2015; Εκεί μιλάμε για «εκτροπή» από την ευθύνη της πολιτείας και την πολιτική εντιμότητα. Είναι το μεγάλο λάθος του Μητσοτάκη. Δεν ανέδειξε, ως όφειλε, το πολιτικό βάρος των εκτροπών της τετραετίας Συριζανέλ. Με αποτέλεσμα, ακόμη και σήμερα, να αναρωτιόμαστε «τι θέλει από τη ζωή μας ο κ. Τσίπρας;»”.

Ράκελ Γουέλς (5/9/1940 – 15/2/2023): Οι αιώνιες καμπύλες…

Η “Βαρβάρα”

Η επώνυμη καθυστερημένη 5ήμερη επέλαση χιονιά (5-9/3,) με ποσότητα χιονιού στην περιοχή μου, όπως εκείνης του Δεκεμβρίου του 2001. Το ύψος του χιονιού στην Κουκουράβα έφτασε τα 60-70 εκατοστά. Το καλό ήταν ότι δεν ακολούθησε παγετός και σε συνδυασμό με την σχετικά μεγάλη διάρκεια της ημέρας, το χιόνι δεν δημιούργησε μεγάλα προβλήματα και ιδιαιτέρως δεν είχαμε καμία διακοπή ρεύματος. Το δικό μου πρόβλημα ήταν ο αποχιονισμός της περιοχής μου για να κάνω ασφαλή την κίνησή μου. Γνωρίζετε την παροιμία: “Ο γέρος ή από χέσιμο ή από πέσιμο θα πάει...”. Φτυάριζα χιόνι και σκεπτόμουνα… Και έπαιρνα δύναμη από τα γεγονότα. Το αποτύπωσα στο πιο κάτω χαϊκού.

Φτυάριζα χιόνι

αγόγγυστα, οι Τούρκοι

τάφους φτυάριζαν.

Τελικώς και ευτυχώς, η “Βαρβάρα” δεν αποδείχτηκε βάρβαρη…

Εμείς της 3ης ηλικίας…

Διαβάσαμε τα κάτωθι για το πιο πρόσφατο σε μια αλυσίδα παρόμοιων γεγονότων:

Ένα ακόμη “πόρισμα-σοκ” για γηροκομείο ήρθε στην επιφάνεια. Ο Συνήγορος του Πολίτη αποκάλυψε ότι σε μονάδα φροντίδας στον Κορυδαλλό είχε καταγραφεί σωρεία παραβάσεων, εκτός από άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Χωρίς άδεια λειτουργίας η μονάδα, με ιδιοκτήτη ο οποίος φέρεται να έχει επιβαρυμένο ποινικό μητρώο(!), 56 ανθρώπους εκτεθειμένους στον υποσιτισμό, στη βρώμα, στην χωρίς κανένα πρόσχημα αδιαφορία. Εδώ και 2 χρόνια η Περιφέρεια είχε διατάξει να σφραγιστεί η μονάδα και να μεταφερθούν οι περιθαλπόμενοι. Αποτέλεσμα: όχι μόνο δεν έκλεισε, αλλά συνέχισε να δέχεται και νέες εισαγωγές. Αιφνίδιες αυτοψίες διαπίστωναν εικόνες όπως αυτή: “Ηλικιωμένη δεμένη και ξαπλωμένη σε μαύρη σακούλα απορριμμάτων”. Αλλά η γραφειοκρατία, και ότι βδελυρό ή “αρπακτικό” καλύπτεται από τους (και στους) μηχανισμούς της, πρόσφερε παρατάσεις σε ένα γηροκομείο που στερούσε αντί να προστατεύει τη ζωή των ανθρώπων του.

Τι σχόλιο μπορείς να προσθέσεις σε αυτές τις περιγραφές; Στο μόνο που μπορούν να ελπίζουν τα άτομα της 3ης ηλικίας, αυτά που δίνουν την αδυσώπητη μάχη των γηρατειών και μάλιστα όπως λέει και ο Φίλιπ Ροθ, “όταν είσαι πιο αδύναμος από ποτέ και πιο ανίκανος από ποτέ να ξαναμπείς στον αγώνα”, είναι στους “φύλακες-υπερασπιστές της συνείδησης, να την ενεργοποιούν όταν χάνεται, ώστε να υψώνονται αναχώματα στην ροή της αθλιότητας”.

Η ευαισθησία μου για την 3η ηλικία κρατάει από παλιά, γιατί από πάντα σχετικά με την ηλικία είχα καρφωμένη στο μυαλό μου την ρήση: “Εκεί που ήσουν ήμουνα και εκεί που είμαι Θα έρθεις”. Και ήρθα…

Και για του λόγου το αληθές, επισημαίνω ότι στο “φυλλάδιο” που κυκλοφόρησα το 1999 με τίτλο “Η ζωή εν τάφω” είχα συμπεριλάβει και το κάτωθι: (το ανήρτησα στο blog ομοτίτλως στις 12/4/2012).

Γεια σας

Άνθρωποι καθισμένοι

στην τρίχα ντυμένοι

στο παγκάκι, στην πλατεία, στο μπαλκόνι

άνθρωποι που μείνανε μόνοι.

Απλώς κοιτούνε.

Βλέπουν αγνώστους, προσπαθούνε

δικούς τους να θυμηθούνε.

Την ζωή αγαπούν.

Αξιοπρεπώς, ένα γεια μας ζητούν.

Το πρόσωπο της αθλιότητας...

“Κοιτάξτε τι είπε ο Μητσοτάκης: Οι άριστοι. Δεν είναι μόνο ταξικό, είναι η Άρια φυλή Κρύβεται πολύ φασισμός κάτω από την πολιτική αντίληψη των αρίστων [….] Είναι ένα ναζιστικό κομμάτι που κρύβεται πίσω από την ιστορία των αρίστων, της Άριας φυλής. Αυτός είναι ο Μητσοτάκης και η παρέα του”. Τάδε έφη σε ομιλία του ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. ο χαμερπής Κώστας Αρβανίτης.

* Σχετικά ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει: “Στην ομιλία του, ο ευρωβουλευτής μάς επισημαίνει μια λεπτή γλωσσολογική απόχρωση του επιθέτου «άριστος». Σ’ αυτήν, λέει, κρύβεται η ρίζα «Άριος», κατά συνέπεια η επιζήτηση της αριστείας παραπέμπει στις φυλετικές θεωρίες περί αρίας φυλής.

Τα λεξικά «Δημητράκου» το εννεάτομο Και το «Liddell Scott και Bailly», κληρονομιά από το γαλλικό πανεπιστήμιο, συμφωνούν ότι το «άριστος» είναι ο υπερθετικός βαθμός του «αγαθός» – υπερθετικός βαθμός, κ. Αρβανίτη, είναι αυτό που λέμε «δεν υπάρχει παραπάνω». Πώς λέμε: «Θα σκάσω, δεν αντέχω άλλο». Η ρίζα δε του «άριστος» προέρχεται από το ομηρικό ρήμα «αραρίσκω», που σημαίνει ταιριάζω, συναρμόζω. Μη μου πείτε ότι δεν είναι υπέροχη η γλώσσα μας; Η λέξη που στον Όμηρο σημαίνει ευγενής ή άξιος προέρχεται από τη συναρμογή. Ένα άριστο πλοίο είναι ένα καλώς συναρμολογημένο πλοίο. Θα μου πείτε, βέβαια, ότι και ο Όμηρος δεν είναι τόσο αθώος όσο μας φαίνεται. Ο Σλήμαν όπου έσκαβε στην Τροία σβάστικες έβρισκε. Κι όταν ο Έκτωρ λέει «εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης», μη μου πείτε ότι, υπό το φως των νέων γλωσσολογικών ερευνών του κ. Αρβανίτη, δεν πάει ο νους σας στο «εις οιωνός άριος» – τι αξία έχει ένα στ; (…) Ελπίζω, δε, ότι στη συνέχεια των ερευνών του ο ευρωβουλευτής θα μας αποκαλύψει και τη διαφορά ανάμεσα στο «άριστος» και στο «αριστερός».

Ευάλωτα και «ευάλωτα» νοικοκυριά

Η απόφαση της ολομέλειας του Αρείου Πάγου (1/2023), που ελήφθη με μεγάλη πλειοψηφία (56-9), ήρθε να λύσει ένα δικονομικό θέμα και όχι ένα θέμα ουσίας. Το Ανώτατο Δικαστήριο κλήθηκε να αποφανθεί για το νομικό κενό που υπήρχε μεταξύ νόμων για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, τα γνωστά σαν “κόκκινα δάνεια”. Ένα νομικό κενό που οδήγησε σε σωρεία προσφυγών, το σύνηθες καταφύγιο των κακοπληρωτών, επιβαρύνοντας έτι περαιτέρω το δικαστικό μας σύστημα. Και το έπραξε. Αποφάσισε ότι οι εταιρείες διαχείρισης δανείων, δηλαδή οι servicers, θα έχουν τη δυνατότητα να ασκούν τα ουσιαστικά δικαιώματα επί των δανείων που έχουν αγοραστεί από τα funds, με τα δικονομικά μέσα που παρέχει η νομοθεσία. Και κυρίως με τα μέσα αναγκαστικής εκτέλεσης, όπως είναι για παράδειγμα οι πλειστηριασμοί.

Και τα αναφερόμενα 700.000 μη εξυπηρετούμενα δάνεια, στα οποία αναφέρεται η αντιπολίτευση, αυτά που δυνητικώς θα μπορούσαν να οδηγηθούν σε μέσα αναγκαστικής εκτέλεσης περιλαμβάνουν βιομηχανικά δάνεια, επαγγελματικά και αγροτικά εκτός των στεγαστικών στα οποία συμπεριλαμβάνονται και εξοχικές κατοικίες. Τελικώς, οι δυνητικώς επαπειλούμενες πρώτες κατοικίες είναι περίπου 30.000.

Και το 700.000 στα χέρια της αξιωματικής αντιπολίτευσης αυτής που δηλητηρίασε το οικονομικό γίγνεσθαι της χώρας με το κίνημα “δεν πληρώνω”, μεταμορφώθηκε σε 700.000 “ευάλωτα νοικοκυριά”.

Εδώ εκτός των άλλων ξαναπαρουσιάζεται το φαινόμενο που βρίσκει η ελληνική κοινωνία μπροστά της και στην καταβολή των επιδομάτων. Δηλαδή, το να εμφανίζονται σαν ευάλωτα νοικοκυριά ή νοικοκυριά με χαμηλά εισοδήματα, πολίτες που φοροδιαφεύγουν. Δεν είναι τυχαίο πως το 2020, όταν η κυβέρνηση είχε προωθήσει το νόμο για την διευθέτηση των κόκκινων δανείων είχαν προσέλθει μόλις 60.000 δανειολήπτες, για να ενταχθούν στην ηλεκτρονική πλατφόρμα για την προστασία της πρώτης κατοικίας. Από αυτούς, οι 25.000 είχαν αρνηθεί να συναινέσουν στην άρση του τραπεζικού τους απορρήτου. Γιατί; Για να μην ελεγχθούν τα υπόλοιπα των τραπεζικών λογαριασμών τους, που προφανώς δεν τους καθιστούσαν “ευάλωτους”. Αυτόβλακες αντιλαβού;

Ο Κωστάκης πρόεδρος...

Ο Κώστας ο “μικρός” έβαλε πλώρη για Πρόεδρος της Δημοκρατίας...

Στις 21/2 ανακοίνωσε: “Αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα να ολοκληρωθεί η κοινοβουλευτική μου διαδρομή. Ως εκ τούτου δεν θα είμαι υποψήφιος στις προσεχείς εκλογές. Προφανώς, στηρίζω πάντα την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, την παράταξη που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και υπηρετώ αδιαλείπτως επί μισό σχεδόν αιώνα. Πιστός στην ιστορία της, την ιδεολογία, τις αρχές και τις αξίες της. Με σεβασμό και αγάπη για τον κόσμο της και όλους τους Έλληνες πολίτες”.

Και υπολογίζει ότι με την υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ και των λεγόμενων “καραμανλικών” της ΝΔ, θα μπορέσει να αναρριχηθεί στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Εάν αυτό επιτευχθεί θα τον επονομάσω “Ανάξιο 2” (“Ανάξιο” είχα ονοματίσει τον Παυλόπουλο”).

Τα πρόσωπα της Αριστεράς

“Θα επαναφέρουμε τη δημοκρατία είτε με το καλό είτε με το άγριο” εκστόμισε σε κομματική εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ Πεντέλης ο Χρήστος Σπίρτζης και έγινε χαμός (4/2, παρών και ο Παύλος Πολάκης).

* “Το ωραίο με τον Σπίρτζη είναι ότι όλα αυτά τα εκστομίζει χωρίς να χάσει τη σοβαρότητά του. Της οποίας τον δείκτη αναδεικνύει η πολιτική του πορεία. Συνδικαλιστής και στέλεχος του ΤΕΕ, ΠΑΣΟΚ βεβαίως, βεβαίως, υποστηρικτής του Γ. Παπανδρέου στις εσωκομματικές εκλογές και κατόπιν υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ. Από τη θητεία του στο υπουργείο, μας έχει αποτυπωθεί το πορτρέτο του Άρη Βελουχιώτη που κοσμούσε το γραφείο του ως Άγιον Πνεύμα. Όλη η ιστορία της σημερινής Αριστεράς συμπυκνωμένη σε ένα πρόσωπο. Δίπλα στον Σπίρτζη, στην ίδια εκδήλωση, ήταν ο Πολάκης, ως ολόσωμη ενσάρκωση του πώς μπορεί να καταφθάσει η δημοκρατία με το «άγριο»” (Τάκης Θεοδωρόπιουλος).

Επί του “πιεστηρίου”: Ο τομεάρχης διαφάνειας του ΣΥΡΙΖΑ, ο κορυφαίος στο πάνθεον της φασίζουσας γραφικότητας, Παύλος Πολάκης, ζητώντας, ως εν αναμονή υπουργός “εκκαθαρίσεις” δημοσιογράφων, δικαστών και τραπεζιτών, με ονόματα, φωτογραφίες και διευθύνσεις, υποχρέωσε τη Δικαιοσύνη να αντιδράσει, υποχρεώνοντας και τον Νήπιο να τον εγκαταλείψει (25/2, η ανάρτηση του για 33 δημοσιογράφους, δικαστές, τραπεζίτες και δημόσιους λειτουργούς, ισοδυναμούσε με κατάπτυστη λίστα προγραφών που προσομοιάζουν αυτών της 17Ν).

* “Τι έκανε ο Πολάκης; Πήγε ένα βήμα πιο πέρα την επίσημη κομματική γραμμή που έλεγε ότι οι δικαστές που καταδίκασαν τον Νίκο Παππά ήταν στημένοι και έβγαλαν πολιτική απόφαση. Ε, πρόσθεσε και τους απαραίτητους δημοσιογράφους τους οποίους, συχνά πυκνά, το κόμμα στοχοποιεί, βρίσκοντας σύμφωνη μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων του” (Πηγή: Protagon.gr ).

Για το Πουτινιστάν…

Στις 24 Φεβρουαρίου συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την εισβολή του Πουτινιστάν στην Ουκρανία.

Ένας χρόνος που ο Πούτιν ανακάλυψε ότι στην Ουκρανία υπήρχαν φασίστες που καταπίεζαν τους εκεί Ρώσους, όπως ο Αδόλφος Χίτλερ είχε ανακαλύψει ότι στη γειτονική Τσεχοσλοβακία υπήρχαν καταπιεσμένοι Γερμανοί. Και όπως ο Γερμανός δικτάτορας απαίτησε την προσάρτηση αυτών των εδαφών στη Γερμανία έτσι και ο δικτάτορας Πούτιν στην Ανατολική Ουκρανία.

Τότε ο Βρετανός πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεν, ανεμίζοντας το αντίγραφο της Συμφωνίας του Μονάχου, δήλωσε ότι συμφώνησε με τον “χερ Χίτλερ” για “έντιμη ειρήνη”. Τότε ήταν και που ο προφητικός Ουίνστον Τσώρτσιλ είχε πει ότι “η Αγγλία είχε να διαλέξει μεταξύ ατιμίας και πολέμου. Προτίμησε την ατιμία και θα έχει τον πόλεμο”.

Το ευτύχημα είναι πως αυτή την φορά οι χώρες του ΝΑΤΟ δεν συμβιβάστηκαν, όπως είχαν κάνει με την προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσία και προτίμησαν την “έντιμη σύγκρουση”.

Και ο Δυτικός Κόσμος και ιδιαίτερα οι Ευρωπαίοι ηγέτες, συνήλθαν από την ψευδαίσθηση ότι η Ρωσία μετά την κατάρρευση της κομμουνιστικής τυραννίας ήταν καταδικασμένη να γίνει μια δημοκρατία σαν όλες τις άλλες. Και λειτουργούντες σαν ανιστόρητοι, δεν υπολόγισαν ότι η διαχρονικώς υπό αυταρχικά καθεστώτα Ρωσία, πάντα αναγνώριζε στον εαυτό της την πυγμή του Ξανθού Γένους, του προορισμένου να σώσει την οικουμένη από την παρακμή. Ως εκ τούτων και η σημερινή Ρωσία, προβάλλει πλέον ως ηγέτιδα δύναμη του πολέμου κατά της Δύσης. Άλλωστε, το ίδιο πίστευαν και οι πανσλαβιστές επί τσαρικής Ρωσίας, το ίδιο και οι μπολσεβίκοι.

Και την διάλυση αυτής της ψευδαίσθησης το “οφείλουμε σε ένα έθνος, τους Ουκρανούς, που μας θύμισε ότι η ύβρις και η αδικία που συνεπάγεται δεν περιορίζεται στις διαταραχές του homo economicus, ούτε στον θρησκευτικό φανατισμό”, αλλά και στον αυταρχικό μεγαλοϊδεατισμό.

Η στρατιωτική μηχανή της Ρωσίας αποδείχθηκε διάτρητη. Και ο Πούτιν ταυτόσημος με το “Σύνδρομο Αιφνίδιου Ρωσικού Θανάτου”. Ένα “σύνδρομο” που έχει στοιχίσει τη ζωή σε έναν απίστευτα μεγάλο αριθμό επιχειρηματιών, γραφειοκρατών, ολιγαρχών και δημοσιογράφων (περίπου 2 δωδεκάδες επιφανείς Ρώσοι πέθαναν το 2022, με μυστηριώδεις και κάποιες φορές φρικιαστικούς τρόπους). Μετά την έναρξη του πολέμου μετεξελίχθηκε και σε “αυτοκτονικό”. Πολλοί στρατηγοί “αυτοκτόνησαν” μέσα σε αυτό το διάστημα. Ο ένας μάλιστα βρέθηκε με 3 σφαίρες. Ούτε να αυτοκτονήσει δεν ήταν ικανός ο στρατηγός… Αντιλαβού;

Σχετικό: Η Τουρκία μπλοκάρισε την ένταξη της Σουηδίας στην Ατλαντική Συμμαχία επειδή ο ακροδεξιός Δανός πολιτικός Ράσμους Παλουντά, έκαψε το Κοράνι έξω από την πρεσβεία της στην Στοκχόλμη (21/1, η ενέργεια αυτή εξόργισε και άλλες μουσουλμανικές χώρες). Αποκαλύφθηκε ότι ιθύνων νους αυτής της ενέργειάς ήταν ένας φιλορώσος δημοσιογράφος, ο Τσανγκ Φρικ, ο οποίος έχει εργαστεί σε ΜΜΕ όπως το “Russia Today”. Και ήταν αυτός που πλήρωσε τον Παλούντα για τη συγκεκριμένη προβοκάτσια ().

Και ως επίλογο Θα αναφέρω στίχους της της Κρυστάλλης Γλυνιαδάκη, που προσφάτως διάβασα.

“Ξέρουμε πώς μοιάζει το Κακό.

Σκέψου.

Σκέψου πώς θα ‘ταν το Καλό·

το Καλό σκέψου πώς θα ‘ταν

σε κλίμακα μαζική.”

Για τις παρακολουθήσεις…

Στην υπόθεση των παρακολουθήσεων το μόνο σκάνδαλο που υπάρχει είναι η ύπαρξη βαθιών λαρυγγιών μέσα στην ΕΥΠ και στην ΑΔΑΕ. Θα πρέπει οι ένοχοι να βρεθούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Οι “επισυνδέσεις” ως διαπνεόμενες από την νομιμότητα, δεν μπορεί να αποτελέσουν σκάνδαλο.

Και για τους αυτόβλακες: Επιτέλους, οι μυστικές υπηρεσίες ανοίγονται στην κοινωνία. Τέλος η μυστικοπάθεια. Το απόρρητο μας χαιρέτησε και η διαδικασία είναι απλή. Η κομματική “κλαδική” της ΕΥΠ δίνει τα ονόματα στον Τύπο. Ο βουλευτής ή ο πολίτης τα διαβάζει, ρωτάει την ΑΔΑΕ, παίρνει τον φάκελο.

Και ατμόσφαιρα ιλαρότητος θα πρέπει να επικράτησε στην Άγκυρα, και ειδικότερα στις μυστικές υπηρεσίες αυτής της χώρας.

Για το Ιστορείν: Στις 25 Σεπτεμβρίου 2014, αίσθηση προκαλεί η είδηση ότι ομάδα που εκπροσωπούσε την Ομοσπονδία Εργαζομένων στην ΕΥΠ, πέρασε το κατώφλι των γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ στην Κουμουνδούρου και συναντήθηκαν με τον πρόεδρο του κόμματος και αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα. Ήταν η ημέρα που στην (επικείμενη τότε) “πρώτη φορά αριστερά” έπεφτε άλλο ένα ταμπού. Ήταν αυτή η πρώτη επαφή με εκείνους που η Αριστερά στοχοποιούσε συλλήβδην με απαξιωτικές εκφράσεις. Η επίσκεψη των συνδικαλιστών της ΕΥΠ, παραμονές εκλογών στο σωματείο τους, είχε προκαλέσει σάλο. Κυρίως επειδή η συνάντηση δεν έγινε στα γραφεία του κόμματος στην Βουλή, αλλά στην Κουμουνδούρου. Δηλαδή οι μυστικοί πράκτορες, που υποτίθεται ότι πηγαίνουν στη δουλειά τους με απόλυτη μυστικότητα και από την
“πίσω πόρτα” και δεν αποκαλύπτουν ποτέ την ταυτότητά τους, τελικά μπήκαν στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ από την κεντρική είσοδο.

Διευκρίνιση: Η ΑΔΑΕ είναι υπηρεσία της διοίκησης και ο Χρήστος Ράμμος πρώην δικαστής και όχι δικαστής όπως τον παρουσιάζει ο Νήπιος.

* Δείτε κι αυτό: “Στην επιστολή Τσίπρα προς Ράμμο, που έδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ στη δημοσιότητα όταν τελείωσε η συζήτηση στη Βουλή, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει γράψει και το εξής: «Ειδικότερα, ως εκ της θεσμικής μου ιδιότητας ως βουλευτή, για τον οποίο ισχύει το άρθρο 61 παρ. 3 του Συντάγματος, του Προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και του πρώην Πρωθυπουργού, αλλά και ενόψει της θεσμικής ιδιότητας των κατωτέρω αναφερόμενων προσώπων, σας γνωστοποιώ τους εξής αριθμούς σύνδεσης τηλεφωνίας».

Το πονηρό πίσω από την επίκληση του άρθρου 61 είναι ότι ο κ. Τσίπρας δηλώνει ότι γι' αυτόν ισχύει πλήρως το απόρρητο ως προς πως απέκτησε και χρησιμοποιεί «ονόματα και διευθύνσεις».

Πράγματι, το άρθρο 61 παρ.3 αναφέρει: «Ο βουλευτής δεν έχει υποχρέωση μαρτυρίας για πληροφορίες που περιήλθαν σ’ αυτόν ή δόθηκαν από αυτόν κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ούτε για τα πρόσωπα που του εμπιστεύθηκαν τις πληροφορίες ή στα οποία αυτός της έδωσε».

Δηλαδή και απόρρητο και ακαταδίωκτο για τον κ. Τσίπρα, αφού αυτός είναι που συναλλάσσεται με επίορκους πράκτορες (και άλλα σκοτεινά πρόσωπα) και διακινεί τις σχετικές πληροφορίες.

Γιατί όμως διαμαρτύρεται, όταν άλλοι, όπως ο πρώην διοικητής ΕΥΠ, επικαλούνται το απόρρητο;” Επιδιώκει να μετατρέψει με αυθαίρετα λανθασμένη ερμηνεία την (υποχρεωτική) ενημέρωση των πολιτικών αρχηγών από την Αρχή σε θέματα προστασίας των επικοινωνιών, που είναι και συνταγματική προσταγή, σε διαδικασία ανοικτής και μάλιστα υποχρεωτικής δημοσιοποίησης του ονόματος οποιουδήποτε μπορεί να έχει τεθεί υπό παρακολούθηση, σε οποιαδήποτε στιγμή (Τάκης Παπαδημητρίου).

Επισήμανση: Η υπόθεση των παρακολουθήσεων απέδειξε πως ο ΣΥΡΙΖΑ, αν και κυβερνά η ΝΔ, ελέγχει ακόμα καίριας σημασίας “αρμούς της εξουσίας” (κατά Πολάκην). Και αναφέρομαι στην ΑΔΑΕ στην ΕΥΠ αλλά και στο Δικαστικό Σώμα. Στην κρίσιμη περίοδο ενεργοποιήθηκαν οι θύλακές του για να έχουμε μπροστά μας την μπαχαλοειδή εικόνα που βλέπουμε. Αντιλαβού;

Απόφαση Ειδικού δικαστηρίου Παππάς Νίκος

Σε ποινή φυλάκισης 2 ετών με αναστολή επί τριετία, την ανώτερη που προβλέπεται για το (ατιμωτικό) αδίκημα της παράβασης καθήκοντος, καταδίκασε ομόφωνα τον Νίκο Παππά το Ειδικό Δικαστήριο (κληρωθέντες οι 13 δικαστές του). Προσοχή τον καταδίκασε για τους χειρισμούς του στη διαγωνιστική διαδικασία για τις τηλεοπτικές άδειες. Σε χρηματική ποινή 5.000 ευρώ καταδίκασαν οι δικαστές το Χρήστο Καλογρίτσα (μια επί της ουσίας “μη ποινή” για την συνεργασία / συμβολή του στην αποκάλυψη του σκανδάλου). Νωρίτερα ο αναπληρωτής εισαγγελέας της έδρας Δημήτρης Ασπρογέρακας είχε προτείνει ποινή ενός έτους για το Νίκο Παππά και 6 μηνών για τον Χρήστο Καλογρίτσα (η εισαγγελέας Όλγα Σμυρλή μετά την αθωωτική της πρόταση “την έκανε...”)

Η υπόθεση έχει και περαιτέρω ενδιαφέρον: Με πρόταση του αναπληρωτή εισαγγελέα, η οποία έγινε επίσης ομόφωνα δεκτή, το δικαστήριο διαβιβάζει και τα πρακτικά της δίκης με την κατάθεση της γραμματέως του Χρήστου Καλογρίτσα Ευθαλίας Διαμάντη στην εισαγγελία Πρωτοδικών της Αθήνας, προκειμένου να διερευνηθεί το περιεχόμενο της κατάθεσης της, ώστε να διαπιστωθεί η βασιμότητα των καταγγελιών της περί διαδρομών μαύρου χρήματος από το γραφείο του επιχειρηματία στον ΣΥΡΙΖΑ. Αλληλούια...

Για το Ιστορείν: Ο Νήπιος μεταξύ των άλλων που είπε για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα του στενού του συνεργάτη Νίκου Παππά (τον διατηρεί στους εκλογικούς καταλόγους) ξαναέγραψε την μεταπολιτευτική ιστορία αναφέροντας: “Ο κ. Μητσοτάκης, πιστός στην οικογενειακή του παράδοση, φρόντισε να αξιοποιήσει την κοινοβουλευτική του πλειοψηφία για να στήσει ειδικά δικαστήρια για τους πολιτικούς του αντιπάλους”.

Τον Ανδρέα Παπανδρέου δεν τον παρέπεμψε μόνος του ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, αλλά σε συνεργασία με τον Χαρίλαο Φλωράκη και τον Λεωνίδα Κύρκο. Δηλαδή τον Ανδρέα τον κάθισαν τότε στο σκαμνί η ΝΔ παρέα με σύσσωμη την Αριστερά. Δηλαδή, εκτός από τον πατέρα Μητσοτάκη και την Δεξιά και η “Αριστερά των αγώνων και των θυσιών” έστηνε ειδικά δικαστήρια για τους πολιτικούς της αντιπάλους; Να υπενθυμίσουμε ότι κατήγορος στο Ειδικό Δικαστήριο ήταν ο Νίκος Κωνσταντόπουλος.

“Μπροστά στον ιστορικό και πολιτικό αναθεωρητισμό του Τσίπρα, τύφλα να’ χουν οι φωτογραφίες του Στάλιν. Που ξεκινούσαν δείχνοντας μια ολόκληρη παρέα και κατέληγαν ατομικά του πορτρέτα, όλοι οι άλλοι είχαν χαθεί (Πηγή: Protagon.gr )

Τραμπισμός…

Και εκεί που λέγαμε να απελευθερωθούμε σιγά -σιγά από την δουλεία των -ισμων, στην χορεία τους τον 21ο αι. προσετέθη ο “τραμπισμός”. Τα κύρια χαρακτηριστικά του, προσοχή, η ταυτόχρονη συνύπαρξη, αντιδημοκρατικής χυδαιότητας, πνευματικής κενότητας αυτοεπικυρούμενη διά του τραμπουκισμού, εγωπαθής αμοραλισμός, απέχθεια για την επιστήμη και μίσος για τους κάθε λογής αδύναμους. Και όλες αυτές οι “αρετές” συνυπήρξαν στο πρόσωπο του ιδρυτή της, ενός μεγιστάνα που κατόρθωσε να αναρριχηθεί στον θώκο του προέδρου των ΗΠΑ, του πλανητάρχη. Ένα θλιβερό ορόσημο για τον Δυτικό κόσμο.

Και από ότι αντιλαμβανόμαστε, τελικώς τον Ντόναλντ Τραμπ ως το πλανητικό υπόδειγμα για τους ποικίλους ακροδεξιούς θα τον πληρώνει ο κόσμος για πολλά χρόνια. Μια πρώτη επιβεβαίωση ο φανατικότερος μαθητής του ο Ζαΐρ Μπολσονάρο στην Βραζιλία, από τον οποίο ευτυχώς απαλλαχθήκαμε προσφάτως.

Νίκος Κοκλώνης

“Όταν μιλάει, όλα έχουν πολλά μηδενικά από πίσω. Όπως είναι και τα προϊόντα του” (Μαρία Δεδούση).

Σαν επιδόρπιο

Valentine’s Day

Φέτος σας προτείνω να δείτε 2 ταινίες:

1. Την ταινία του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου “Suntan” (Ελλάδα, Γερμανία, 2016).

Μια ταινία που μιλάει για την “ερωτική ζάλη”. Μια ζάλη που προσομοιάζει με αυτό που περιγράφει ο ψυχιατρικός όρος κατατονία (άλλωστε ως “υστερικός παροξυσμός” αναφέρεται οργασμός). Μια ζάλη η οποία όταν δεν βρίσκει ανταπόκριση γίνεται “παραζάλη”. Και αυτή η παραζάλη, δυνητικώς οδηγεί στην αυτοκαταστροφή, πολλές φορές όχι μόνο του θύματος της, διότι αυτό συμπαρασύρει και το μη ανταποκρινόμενο έτερον. Άλλωστε στο “Κάμα Σούτρα” το καταληκτικό στάδιο του έρωτα, το 7ο, είναι ο Θάνατος.

Σε 2ο επίπεδο βλέπουμε ότι η γυμνή σωματικότητα της πρωταγωνίστριας (Έλλη Τρίγκου) και όχι μόνο παρουσιάζεται πλήρως εναρμονισμένη με την φυσικότητα. Εικόνες εξαιρετικής ομορφιάς, που με οδήγησαν να πω ότι αποτελούν μια καλλιτεχνική προσέγγιση του όρου Βιόσφαιρα. Ένας όρος που θεωρεί τον άνθρωπο ως μέρος της φυσικότητας και όχι ως εκμεταλλευτής της, όπως υποκρύπτει ο καθιερωμένος όρος Περιβάλλον. Τέλος οι πολιτικορεκτάδες, εάν ήθελαν να φανούν για μια φορά χρήσιμοι, θα έπρεπε μια λέξη να “πολεμήσουν”. Την λέξη “περιβάλλον”, επιβάλλοντας, κατά την πάγια τακτική τους, την λέξη “βιόσφαιρα”.

Σε 3ο επίπεδο βλέπουμε μια ταινία, που πιο καλοκαιρινή δεν έχω ματαδεί...

2. Την ταινία της Λέιλα Μπουζίντ “Ιστορία Αγάπης και Πόθου” (Γαλλία, 2022).

Μια ερωτική ταινία, η οποία μας φέρνει σε επαφή με την ευρέως άγνωστη αραβική ερωτική λογοτεχνία, η οποία ήκμασε τον 13 αι. μ.Χ. . Η αραβική ερωτική ποίηση καλλιεργήθηκε από την προ ισλαμική εποχή (7ος-8ος αι. μ.Χ.). Θα την χαρακτήριζα σαν τον “Κάμα Σούτρα” του μονοθεϊστικού Κόσμου, η οποία λογοκριμένη από την Δυτική Εκκλησιά κατέληξε στον “ιπποτικό έρωτα”.

Seedrinker