“Τον βασάνιζε αυτή η αφόρητη μοναξιά
που αισθάνονται όσοι υπακούν στους κανόνες της λογικής
απέναντι στο παράλογο, το ανορθολογικό, το ανεύθυνο, το ευτράπελο...”
Πριν λίγους μήνες μια διαφήμιση Τράπεζας μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, διότι παράλληλα διαφήμιζε και την αυτοβλακεία. Μιλούσε για τις έμφυλες διακρίσεις εις βάρος των γυναικών, μέχρι εδώ καλά, που τις παρατηρεί κανείς ακόμα και στην απουσία ουσιαστικών θηλυκού γένους από τον λόγο μας. Και αυτό διότι λέμε παράδειγμα “Ρώτα τον φαρμακοποιό”, “πήγαινε στον γιατρό”, “πάρε τον ταξιτζή”…
Στην ανάρτηση αυτή δεν θα ασχοληθώ με την πολιτική διάσταση του θέματος (μεταμοντέρνο), αλλά εν συντομία με την πολιτισμική του και ιδιαιτέρως με την γλωσσική του αποτύπωση στα “άρθρα”…
Γενικότερα θα έλεγα ότι ο μεταμοντέρνος Δυτικός άνθρωπος , παλεύει ακόμη και χωρίς να το αντιλαμβάνεται να παγώσει τον κόσμο των συναισθημάτων του, να εγκλωβίσει την σκέψη του σε μια μηχανιστική αντίληψη της ύπαρξής του, με την ψευδαίσθηση ότι θα ξορκίσει με αυτόν τον τρόπο την συνθήκη του επώδυνου της ζωής του (και τα ψυχοσωματικά νοσήματα χτυπάνε κόκκινο).
Επανερχόμενος, σχηματικά θα αναφέρω ότι την γλώσσα μας το “Θηλυκό” έχει σχέση με την ζωή και το αρσενικό με τον κάθε είδους “δρόμο”. Θα περιοριστώ μόνο να αναφέρω ότι η “μητέρα” δίνει την ζωή στα παιδιά και ο “πατέρας” τον δρόμο τους, ακόμη και εάν αυτός είναι θυσιαστικός όπως αναφέρεται στην Χριστιανική Θρησκεία. Επίσης κάτι τελευταίο: Τα ποτάμια είναι όλα γένους αρσενικού… (1)
Ως φιλεσίν, σχετικά σας προτείνω την ταινία: “Ο Δρόμος / The Road”, ΗΠΑ, 2009 του Τζον Χίλκοουτ, μουσική Λέοναρντ Κοέν.
Προεκτείνοντας το θέμα θα έλεγα ότι το ευτύχημα με την γλώσσα μας είναι ότι διαθέτει ουδέτερο γένος και δεν χρειάζεται να το επινοήσουμε για εναρμονιστούμε με τις απαιτήσεις της πολιτικορεκτάδικης “νεο-γλώσσας”. Και αυτό διότι υπάρχει ένα πρόβλημα εντοπισμού των “μη-δυηδικών” ατόμων στις γλώσσες που δεν διαθέτουν ουδέτερο γένος, όπως είναι η γαλλική (“µη-δυαδικά” ορίζονται τα άτομα που δεν δέχονται να ορισθεί η ταυτότητά τους ως αρσενική ή θηλυκή, αμφίφυλα ή άφυλα, γένους ουδετέρου, ένα βήμα παραπέρα από τα ερμαφρόδιτα...)
Το “δυστύχημα” λοιπόν με την γαλλική γλώσσα είναι ότι δεν διαθέτει ουδέτερο γένος. Ως εκ τούτου η γαλλική γλώσσα, δεν επιτρέπει την “συμπερίληψή” τους στις εκφραστικές της δυνατότητες. Αναφέρομαι στην γαλλική γλώσσα, διότι όπως σχηματικά έχω αναφέρει το Παρίσι είναι η πολιτισμική πρωτεύουσα της Ευρώπης.
Και ως εκ τούτου επειγόντως έπρεπε να ληφθούν μέτρα εις τας Παρισίους, ώστε οι Γάλλοι να ανακάλυψαν το ουδέτερο γένος, ένα ακόμη σύνορο να καταργηθεί, ένα από αυτά που κατά τους “αφυπνισμένους” αυτόβλακες (woke) ευθύνονται για τη δυστυχία μας. Και βρέθηκε η λύση… Μια καινούργια λέξη έκανε την εμφάνισή της στο πλούσιο λεξιλόγιο της γαλλικής. Πρόκειται για την αντωνυμία iel (αρκτικόλεξο, σύνθεση του αρσενικού il με το θηλυκό elle). Το γεγονός προκάλεσε την αντίδραση του υπουργού Παιδείας Ζαν-Μισέλ Μπλανκέ, αλλά και της Μπριζίτ Μακρόν.
Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει σχετικά. “Εδώ δεν πρόκειται για νεολογισμό, για μια νέα λέξη που δεν υπήρχε και χθες. Εδώ πρόκειται για βίαιη παρέμβαση στην ίδια τη δομή της γλώσσας. Κάτι σαν βίαιη εγχείριση αλλαγής φύλου, στην προκειμένη περίπτωση στην κυριολεξία. Ο Όργουελ το είχε προβλέψει. Το πιο αποτελεσματικό εργαλείο της τυραννίας είναι η “νεο-γλώσσα”, η επέμβαση στον ίδιο τον εγκέφαλο. (…) Με κάτι τέτοια αντιλαμβάνομαι την “υπεροχή” της δικής μας εποχής απέναντι σε όσες προηγήθηκαν και κατανοώ το μένος της “κουλτούρας ακύρωσης”. Επιτέλους, πρέπει να τελειώνουμε με όλους αυτούς για να πάμε μπροστά σε ένα μέλλον βίγκαν, άφυλο, απολύτως συμπεριληπτικό”.
Σημείωση 1: Για ορισμένους ανθρώπους θα υπάρχει πάντα το “Επειδή είναι εκεί”. Και όλοι τους είναι γένους αρσενικού (εάν υπάρχει κάποια εξαίρεση, υπάρχει για να επιβεβαιώνει τον κανόνα). Και είναι αρσενικού γένους,, όλοι αυτοί που κάναν τον κόσμο μας να γίνεται μικρότερος και μικρότερος...
Από τον Τζορτζ Μάλορι που πρωτοείπε “Because it’s there”, μέχρι τον Εντμουντ Χίλαρι και από τον Αμούνδσεν ως τον Κουκ, στη μνήμη του δικού μας ορειβάτη Αντώνη Συκάρη που έχασε την ζωή του στην κατάβαση από την κορυφή του Νταουλαγκίρι στο Νεπάλ (11/4).
Σε επόμενο θα αναφερθώ και στον “πόλεμο των καταλήξεων”.
Επίλογος
Εάν κοιτάξεις πολύ ώρα στην άβυσσο,
η άβυσσος σε κοιτάει στα μάτια...
Η επικαιρότητα με σκίτσα και λίγα λόγια…
Γκράφιτι του Μπάνκσι σε βομβαρδισμένο σπίτι στην Μποροντιάνκα (Ουκρανία)
* “H κοινή γνώμη εκτιμά ότι όσα και αν, δικαίως ή αδίκως, καταλογίζονται στον Μητσοτάκη, τίποτε δεν τον κάνει χειρότερο από τον Τσίπρα. Το ερώτημα που μπαίνει είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα τα κατάφερνε καλύτερα με άλλη ηγεσία. Αν, δηλαδή, πέρα από τον Τσίπρα, πολιτικά έναν μεσήλικα που παριστάνει τον έφηβο, ή τον Σπίρτζη και τη Γεροβασίλη, υπάρχει κάτι καινούργιο, κάτι φρέσκο Αλλά και να υπάρχει, θα το αφήσουν να ανθίσει; Γιατί ναι, αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει από τη ΝΔ, αλλά χάνει και από τον Τσίπρα” (Κώστας Γιαννακίδης).
* “Ένα βιώσιμο bitcoin είναι τόσο αδύνατο, όσο και η διαίρεση με το μηδέν”, κατέληγαν ήδη από πέρυσι σε βαρυσήμαντο άρθρο-παρέμβασή τους οι Ούλριχ Μπίντσεϊλ και Γιούργκεν Σάαφ.
* Η ουκρανική νίκη στην Χερσώνα δεν προήλθε από χερσαία επίθεση. Είναι κυρίως αποτέλεσμα της αναγνώρισης, της πληροφόρησης και του σύγχρονου πυροβολικού, επισημαίνουν οι επαΐοντες
* Η Χερσώνα πλήγωσε / εξέθεσε ανεπανόρθωτα τους απανταχού “ισαπο(υ)στάκηδες”, που στην πραγματικότητα είναι κεκαλυμμένοι υποστηρικτές του Πούτιν. Εννέα μήνες μετά την εισβολή του Πουτινιστάν, απεδείχθη ότι οι Ουκρανοί που αμύνονται δεν είναι… ναζιστές. Η Ευρώπη δεν είναι εξαρτημένη στα ενεργειακά από την Ρωσία.
Και τέλος, η πανίσχυρη στρατιωτική δύναμη που θα έκανε περίπατο δεν υπάρχει, παρά μόνο εδραιωμένη στην αυτοβλακεία τους.
Γκράφιτι του Μπάνσκι στα ερείπια της Ουκρανίας
* Με ψήφους 494 υπέρ και 58 κατά, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ανακήρυξε τη Ρωσία “κράτος που προωθεί και υποκινεί την τρομοκρατία” (23/11). Από την ψηφοφορία απείχαν 44 ευρωβουλευτές, μεταξύ αυτών και οι Συριζαίοι. Την καταδίκη της Ρωσίας ως κράτος-τρομοκράτη την καταψήφισε το ΚΚΕ και ο ευρωβουλευτής του κόμματος Βελόπουλου. Αντιλαβού:
* Η Βασιλική Κωνσταντινοπούλου, πριν 2 χρόνια είχε καρκίνο, τώρα κέρδισε τον Μαραθώνιο (Κλασσικός Μαραθώνιος, Αθήνα, 13/11). Και υπήρχαν αυτόβλακες, που κατά την διάρκεια της διαδρομής αντί να χειροκροτούν τους δρομείς, βγάζανε σέλφι.
* “Καλώς ή κακώς, είτε μας αρέσει είτε όχι, η Αμερική παραμένει ο «φάρος» της Δύσης. Όταν σκοτεινιάζει η υπόλοιπη Δύση σκοτεινιάζει και αυτή και δεν ξέρει πώς να χαράξει πορεία, ειδικά όταν τα νερά είναι αχαρτογράφητα. Όταν ο «φάρος» τρεμοσβήνει για καιρό, αλλά μετά δείχνει ότι, ναι, έχει ακόμη δύναμη και λάμψη, η υπόλοιπη Δύση ανακουφίζεται. Αυτό συνέβη με τις εκλογές για το Κογκρέσο (8/11)” (Αλέξης Παπαχελάς).
Ο Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές (18/11), παρότι εξόπλισε ως συνήθως, την προσπάθεια υποστήριξης συγκεκριμένων ρεπουμπλικανών υποψηφίων με τα τοξικά εργαλεία θυμικής διαβουκόλησης και πληροφοριακού εξουσιασμού, αυτοί ηττήθηκαν. Και μαζί τους ηττήθηκε και απομυθοποιήθηκε η δήθεν μαγική ικανότητα του Τραμπ να επιλέγει τους υποψηφίους που… κερδίζουν.
“Άλλωστε, αυτό που συνήθως λησμονείται είναι ότι ο Τραμπ δεν κέρδισε ποτέ τη λαϊκή ψήφο. Ακόμη κι όταν είχε κερδίσει τις προεδρικές εκλογές, ήταν επιλογή της μειοψηφίας. Οι ενδιάμεσες εκλογές απλώς επιβεβαίωσαν ότι απωθεί περισσότερους απ’ όσους μπορεί να ελκύσει στην κοίτη του μίσους” (Μιχάλης Τσιντσίνης).
* Με ένα σκωπτικό σκίτσο η έγκριτη εφημερίδα Washington Post σχολίασε τις παγκόσμιες εξελίξεις.
Το viral σκίτσο της Washington Post: Αυτοί οι τρεις το μετάνιωσαν πικρά ...
* Ο Νίκος Δένδιας στην Λιβυή (17/11): Γεια σας και αντίο...
* Ο κοινός εχθρός σύσσωμης της αντιπολίτευσης είναι το “επιτελικό κράτος”…
Ναι, όταν ακούτε “επιτελικό κράτος”, ένα μόνο έχετε να σκεφθείτε:Το κράτος που σου προσφέρει πια όλες τις χρονοβόρες (και ψυχοβόρες) υπηρεσίες στην “παλάμη” σου. Και το κράτος που δεν μπορεί να βρει ούτε μια αίθουσα για να χωρέσει τους διαδίκους για την δίκη για το “Μάτι”. Το κράτος που τρέφεται από την ταλαιπωρία σου και το “φακελάκι “. Και για τους αριστερούς, το κράτος συνώνυμο ενός “εσωτερικού ιμπεριαλισμού”. Αντιλαβού;
Το κακό με τις μεταρρυθμίσεις που βελτιώνουν την καθημερινότητά μας, είναι ότι παρότι σχεδιάστηκαν και εκτελέστηκαν με κόπο, μόλις μπουν στη ζωή μας θεωρούνται αυτονόητες.
*Προμνησία (déjà vu): Ο Νήπιος θα αναδιαπραγματευτεί (τις αμυντικές συμβάσεις και το Ταμείο Ανάκαμψης). Θα παγώσει τους πλειστηριασμούς. Ο βετεράνος σκίστης διεκδικεί την ανάκληση της αποστρατείας του.
* Όπου και να κοιτάξεις, ιστορία και μυθολογία, ο πόλεμος κυριαρχεί. Ακόμη και οι θεοί πολεμάνε. Ακόμη και ο Θεός (γιαχβέ) πολεμάει ανελέητος, στο πλευρό του περιούσιου λαού του (των ιουδαίων, Παλαιά Διαθήκη).
* “Ο άνθρωπος έχει ζήσει χιλιάδες πανούκλες και χιλιάδες πολέμους. Όμως κάθε καινούργια πανούκλα και κάθε καινούργιος πόλεμος τον βρίσκουν απροετοίμαστο” Αλμπέρ Καμύ.
* Η φιλοσοφία, όπως και η θρησκεία, δεν κατάφερε να αλλάξει τη νοοτροπία τού εκ φύσεως φιλοπόλεμου ανθρώπου. Άλλωστε, η φύση σπάνια αναιρεί τον εαυτό της.
Ο “σκοτεινός” Εφέσιος φιλόσοφος (ο Ηράκλειτος) είδε το φως της πικρής αλήθειας, όταν “ουκ ατόπως” είπε ότι ο πόλεμος είναι “πάντων πατήρ”.
Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2022: Το Ευαγγέλιο του “Καλού Σαμαρείτη” .( Λουκάς Ι΄-10 / 25-37)
Παγκόσμια Ημέρα Καλοσύνης
Η ημέρα το καλεί να υπενθυμίσουμε / αναφερθούμε στον “Ύμνο τη Αγάπης”, όπως είναι γνωστό στον χριστιανικό κόσμο το τμήμα του 13ου Κεφαλαίου (στίχοι 1-13) της Προς Κορινθίους Α’ Επιστολής του Αποστόλου Παύλου προς την παλαιοχριστιανική αδελφότητα της Αρχαίας Κορίνθου. Διασώζεται μέσω της Καινής Διαθήκης και θεωρείται ως ένα από τα πιο αξιόλογα κείμενα της Αγίας Γραφής.
Εδώ παραθέτω την κατάληξη του “Ύμνου της Αγάπης” εις την Ελληνιστική Κοινή, την γλώσσα της Καινής Διαθήκης :“Νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα μείζων δε τούτων η αγάπη” . Και εις την νεοελληνική: “Ώστε τώρα μας απομένουν τρία πράγματα: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η αγάπη”.
Ο “Ύμνος της Αγάπης” συχνά αναφέρεται ως ο Ύμνος των Ύμνεων της Καινής Διαθήκης και στα εκκλησιαστικά κείμενα ως το Κεφάλαιο της Αγάπης. Με αυτήν την επιστολή του, ο Απόστολος Παύλος απαντούσε σε επιστολή που του είχαν αποστείλει οι Κορίνθιοι προκειμένου να τους συμβουλεύσει θεολογικά σχετικά με το μυστήριο του γάμου. Ως εκ τούτου σε πολλές χριστιανικές εκκλησίες, το κείμενο αναγιγνώσκεται κατά την ακολουθία του μυστήριου του γάμου.
Σήμερα θα λέγαμε ότι ο Απόστολος Παύλος ταυτίζει την αγάπη του συναισθήματος με την χριστιανική αγάπη που εκδηλώνεται / πραγματώνεται ως άδολη φιλαλληλία και αλληλεγγύη (να μην γνωρίζει η δεξιά τι ποιεί αριστερά…)
Ως φιλεσίν, σχετικά θα αναφερθώ στην “Η Μπλε Ταινία” του Κριστόφ Κισλόφσκι (Πολωνία, 1993). Την 1η ταινία της τριλογίας του “Τα Τρία Χρώματα”, η οποία αναφέρεται στο ιδεώδες της Ελευθερίας (τα 3 χρώματα της Γαλλικής σημαίας που αντιστοιχούν στα ιδεώδη της Γαλλικής Επανάστασης, Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα). Μια πορεία από την αγάπη του συναισθήματος, αντλώντας στοιχεία από τον ορφικούς ύμνους του Ορφέα και της Περσεφόνης , στην χριστιανική αγάπη η οποία σε οδηγεί στην απόλυτη ελευθερία κατά το “αγάπα και κάνε ότι θες”. Προς επίρρωση, ντύνει μουσικά το τέλος της ταινίας του, με τον “Ύμνο της Αγάπης” στην ελληνική γλώσσα, σε μουσική του Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ (Συμφωνική Ορχήστρα της Βαρσοβίας).
Τέλος, σε μια περίοδο “permacrisis”, δηλαδή μια εκτεταμένη περίοδο αστάθειας και ανασφάλειας, ως αποτέλεσμα μιας σειράς καταστροφικών γεγονότων, το ισχυρότερο αντίδοτο είναι η φιλαλληλία και η αλληλεγγύη.
Εκεί στα Σεπόλια…
Το συνώνυμο, “σεργουλόπουλος”
Ο γνωστός και δεν χρειάζεται συστάσεις Σεργουλόπουλος, είχε καλεσμένη στην εκπομπή του (ΕΡΤ 1) την Τζένη Θεωνά, την νέα παρουσιάστρια της τηλεοπτικής εκπομπής με τον τίτλο “Μαμάδες” (ΕΡΤ 1). Και εξοργιστικά άκομψα φερόμενος προς την καλεσμένη του (πούστικα θα λέγαμε) εξέφρασε τις ενστάσεις του για τον τίτλο της εκπομπής της . Είπε χαρακτηριστικά πως τον ίδιο δεν τον καλύπτει και αντιπρότεινε τον τίτλο “γονείς” (ευτυχώς που δεν πρότεινε για παρουσιάστρια μια γκέι γυναίκα). Η Θεωνά αιφνιδιάστηκε , ελπίζω εν τη αμηχανία της και είπε πως θα το προτείνει στον παραγωγό της εκπομπής. (1)
Ο Σεργουλόπουλος και οι συν αυτώ, αδυνατούν να αντιληφθούν ότι ο άνδρας και η γυναίκα είναι ίσοι αλλά όχι όμοιοι. Ως εκ τούτου, η εκπομπή “μαμάδες” προσεγγίζει το θέμα από την σκοπιά του γυναικείου ψυχισμού.
* “Στην προκειμένη περίπτωση η λέξη «μαμά», πέραν όλων των άλλων, κρύβει μια απίστευτη τρυφερότητα, η οποία είναι απαραίτητη σε όλες τις ηλικίες. Ακόμη και ένας εξηνταπεντάχρονος προσφωνεί την ενενηντάχρονη μητέρα του «μαμά». Για σκεφτείτε να την αποκαλούσε «γονέα 1» ή «γονέα 2», όπως επιτάσσει το πολιτικώς ορθό! Προσωπικά, θα έπεφτα σε κατάθλιψη αν ο γιος μου με αποκαλούσε «γονέα 1».
Βέβαια –για να μπω στη λογική των πολιτικορθάκηδων– εγείρεται ένα ζήτημα: είναι δόκιμες, στη γλώσσα του πολιτικώς ορθού, οι λέξεις «γιος» και «κόρη»; Δεν θα πρέπει να αποκαλούμε τα παιδιά μας, κατ’ αναλογία, «παιδί 1», «παιδί 2» και ούτω καθεξής;
Βλέπουμε, λοιπόν, πως τα αδιέξοδα στα οποία οδηγεί η απόπειρα να επιβληθούν στον δημόσιο λόγο τα προτάγματα και οι εκφράσεις του πολιτικώς ορθού και των δικαιωματιστών δεν είναι μόνον κοινωνικά, είναι και εννοιολογικά. Αποδομούνται έννοιες που έχουν συγκροτηθεί με σαφήνεια, για να αντικατασταθούν με άλλες συναισθηματικά αποστειρωμένες, που τελικά προκαλούν μόνο σύγχυση (Σάκης Μουμτζής).
Σημείωση1: Μην το εκλάβετε ως “εξύβριση”, εκλάβετέ το ως “ακατέργαστη αξιολογική κρίση” (και λίγη πλάκα χρειάζεται).
17 Νοεμβρίου 2022: 49η επέτειος του Πολυτεχνείου
Το Πολυτεχνείο δεν ήταν μία λαϊκή επανάσταση. Οι φοιτητές δεν είχαν σκοπό να φέρουν τον σοσιαλισμό. Δεν είχαν χρόνο για να σκεφτούν τόσο μεγαλόπνοα σχέδια. Την ίδια ώρα θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν και τις καταγγελίες του ΚΚΕ ότι ήταν προβοκάτορες. Αλλά δεν ήταν ούτε πρωτοπόροι του σοσιαλισμού ούτε προβοκάτορες. Νέοι άνθρωποι ήταν που από αλλού ξεκίνησαν και αλλού τούς οδήγησε η ροή των γεγονότων. Κατάληψη του Πολυτεχνείου από φοιτητές, για την άρση της απόφασης για διακοπή της αναβολής στράτευσης λόγω σπουδών, σε όσους διαμαρτύρονταν κατά της χούντας. Ένα καταλυτικό γεγονός, διότι λειτούργησε σαν κοινωνικό ηλεκτροσόκ που κατέστησε όχι μονό συνειδητή αλλά και ανυπόφορη την ασχήμια του τυραννικού καθεστώτος. Θα λέγαμε ότι είχε χαρακτηριστικά “προσωπικής επανάστασης” διότι δεν χτίστηκε στην ισχύ της κυριαρχίας άλλα στο ατομικό όραμα. Και ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους… Η επανάσταση δυνητικώς υποστηρίζετε από ιδεολογίες, εκτός εάν αυτή είναι προσωπική. Το κακό με την προσωπική επανάσταση είναι ότι είναι επισφαλής διότι τις περισσότερες φορές υποστηρίζετε μόνο από το θυμικό του επαναστατούντος και όχι και από την λογική
Ο Θανάσης Μαυρίδης επισημαίνει ότι η εκμετάλλευση του Πολυτεχνείου Μεταπολιτευτικά αποτέλεσε ένα πετυχημένο project για την ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς.
Αυτό εξηγεί και το ότι οι ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, ακόμη και 3 χρόνια πριν, δεν υπερψήφισαν το ψήφισμα που κατατέθηκε στην ευρωβουλή και καταδίκαζε τα εγκλήματα του ναζισμού και του κομμουνισμού (9/2019). Δηλαδή, στο ενοχικό σύμπλεγμα που τους διακατέχει απέναντι στην Αριστερά.
Και ήταν η ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς που συγκρότησε το “σύστημα” στην χώρα του υπαρκτού Ελληνισμού, το οποίο λειτούργησε όμως ως ένας εσωτερικός ιμπεριαλισμός με την μορφή μιας βραδύτατης πελατειακής γραφειοκρατία που τελικά χρεοκόπησε την χώρα, αφήνοντας 2 γενιές αρίστων που διαφοροποιήθηκαν, με μόνη επιλογή την εγκατάλειψή της χώρας.
* “Από το 1974 και μετά, με πρόσχημα την αντίσταση στο ενδεχόμενο μελλοντικής (φαντασιωδώς επερχόμενης) χούντας, όλες οι κυβερνήσεις, σοσιαλεπώνυμες ή μη, παρέδωσαν κάθε πτυχή του δημόσιου βίου σχετική με την «παιδεία» και τον «πολιτισμό» σε συντεχνίες πρωτουργών της «Αριστεράς» και της «προόδου». Τα τελευταία εβδομήντα χρόνια στην Ελλάδα αυτοχειριάστηκε η ελληνική συνείδηση, η ελληνική εκφραστική, η ελληνική κοινωνική δυναμική” (Χρήστος Γιανναράς).
* “Χθες στη Βουλή (13/7/22) ο Α. Συρίγος είπε μόνον αλήθειες. Αμφισβήτησε τον μεταπολιτευτικό μύθο της Αριστεράς, κάτι που θα έπρεπε να είχε γίνει εδώ και πολλά χρόνια. Οι ευθύνες επ' αυτού της Νέας Δημοκρατίας είναι σημαντικές. Ευτυχώς που βρέθηκε ένας άνθρωπος και αποκατέστησε την ιστορική αλήθεια. Και η Αριστερά τις περισσότερες φορές έχει κακή σχέση με την αλήθεια. Το αφήγημά της κινείται στα όρια του μύθου.
Τι είπε λοιπόν ο Α. Συρίγος;
1.Το Πολυτεχνείο δεν έφερε την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος. Ήταν μια πράξη αντίστασης, αλλά μέχρις εκεί. Το Πολυτεχνείο συνέβαλε στον σχεδιασμό των αξιωματικών να ανατρέψουν τον Γ. Παπαδόπουλο. Συνεπώς ανέτρεψε μια χούντα και έφερε μια άλλη πολύ πιο σκληρή. Αυτό το αποκαλούμε ετερογονία των σκοπών.
2. Η Δημοκρατία αποκαταστάθηκε στην Ελλάδα γιατί ο Ιωαννίδης αποτόλμησε το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου. Η τουρκική εισβολή που επακολούθησε οδήγησε στην πλήρη κατάρρευση του δικτατορικού καθεστώτος. Δηλαδή η χούντα του Ιωαννίδη δεν ανατράπηκε, αλλά αποσυντέθηκε.
3.Στα εφτά χρόνια της δικτατορίας υπήρξαν πολλές και σημαντικές πράξεις διαμαρτυρίας με κυριότερες την κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου και τις κινητοποιήσεις των φοιτητών. (1)
Αν αυτές είναι οι αλήθειες που είπε ο Α. Συρίγος και «πόνεσαν» την Αριστερά, εξίσου σημαντικά είναι και αυτά που δεν είπε. Τι δεν είπε;
1.Οι μόνες απόπειρες ανατροπής του δικτατορικού καθεστώτος έγιναν από τον Βασιλέα και τους βασιλόφρονες αξιωματικούς στις 13 Δεκεμβρίου 1967. Για να προλάβω τις αντιδράσεις, σημειώνω πως αυτό δεν μειώνει τις ευθύνες του για το πώς φτάσαμε στη δικτατορία. Η δεύτερη απόπειρα ανατροπής της χούντας έγινε από αξιωματικούς και ναύτες, με το κίνημα του Ναυτικού. Σε αυτό συμμετείχε και ο ήρωας Μουστακλής.
Σε αυτές τις δύο απόπειρες η Αριστερά ουδεμία συμμετοχή είχε. Συνεπώς, άλλο απόπειρα ανατροπής του δικτατορικού καθεστώτος και άλλο πράξεις διαμαρτυρίας εναντίον του.
3.Το ΚΚΕ εσωτερικού και η ανανεωτική Αριστερά σκεφτόταν σοβαρά να λάβουν μέρος στις εκλογές που θα διενεργούσε η κυβέρνηση Μαρκεζίνη, υπό το Σύνταγμα του δικτάτορα Παπαδόπουλου.
4. Το ΚΚΕ είχε χαρακτηρίσει προβοκάτσια τις πρώτες συγκεντρώσεις στο Πολυτεχνείο των οποίων πρωταγωνιστές ήταν στελέχη της λεγόμενης επαναστατικής Αριστεράς, αυτοί που τους αποκαλούσαμε αριστεριστές. Τα δε συνθήματα των δύο πρώτων ημερών αναφερόταν στη σοσιαλιστική επανάσταση. Για να μη ξεχνιόμαστε” (Σάκης Μουμτζής).
Σημείωση 1: Έχω επισημάνει σε προηγούμενες αναρτήσεις μου ότι ο “ιδιότυπος ιστορισμός”, χαρακτηριστικό του οποίου είναι και ότι δεν αποκλείει τίποτε από το παγκόσμιο αρχέγονο πολιτισμικό γίγνεσθαί, αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο ερμηνείας του “σήμερα” αλλά και πιναθολόγησης του “αύριο”, κάτι που αποτυπώνεται και στην των γραφή των λέξεων “ΧθεΣημερΑυριο”. Βάσει αυτού λοιπόν ισχυροποιείται και η θέση ότι η 7ετία, αποτελεί ένα αξιοπρόσεκτο χρονικό διάστημα στον ορίζοντα των γεγονότων, μέσα στην οποία απαιτείται να ολοκληρωθεί η “ψυχή” του γεγονότος. Επίσης, ότι η “εκβιαστική” λήξη της 7ετίας, ακολουθείται από δυσμενείς εξελίξεις (στην γλώσσα μας, όπως το 3 “ολοκληρώνει” στον τρισδιάστατο κόσμο μας, παράδειγμα “τρισευτυχισμένος”, “κοίταξα τριγύρω”, το 5 , όσες και οι αισθήσεις μας , “πεντάμορφη”, “πεντανόστιμο”, το 7 αναφέρεται στην “ψυχή”, “επταψυχος”).
Με αυτήν την λογική, το “εκβιαστικό” γεγονός του “Πολυτεχνείου”, οδήγησε σε σκληρότερη εκδοχή της δικτατορίας και στην εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο. Επίσης μπορούμε να παρατηρήσουμε, ότι την “εκβιαστική” λήξη της περιόδου Κρίσης (2008-2015), από την Παραφύση (ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ), ακολούθησε το 3ο Μνημόνιο, το αχρείαστο. Να επισημάνω επίσης, ότι έρευνα αναφέρει ότι από το 2015 η κατανάλωση ψυχοτρόπων φαρμάκων και κάνναβης έχει απογειωθεί στη χώρα μας. Αντιλαβού;
Σχετικά με τις 7ετείς περιόδους, αναλυτικότερα έχω αναφερθεί σε προηγούμενη ανάρτηση και θα ξανά αναφερθώ σύντομα.
ΗΠΑ, 20 Νοεμβρίου: Εθνική Ημέρα Παραλογισμού (National Absurdity Day)
Η ζωή του παραλόγου. Τα επίκαιρα: Χριστουγεννιάτικα δέντρα από αρχές Νοεμβρίου, Μουντιάλ μέσα στο καταχείμωνο, σε μία χώρα η οποία προσφάτως συνειδητοποίησε πως η μπάλα είναι στρογγυλή και τα δίχτυα δεν έχουν τρύπες για να την συγκρατούν. Τρίτη υποψηφιότητα του Τραμπ . Η ζωή μας, μια ζωή εθισμένη σε οτιδήποτε παραβιάζει τη λογική, Αλληλούια...
«Αλλάχ, Αλλάχ, τι είν’ τούτο!…» ήταν η απορία. Μα η απάντηση είναι τόσο απλή: «Γήπεδο στο οποίο δεν διεξάγονται καμηλοδρομίες» REUTERS/Amr Abdallah Dalsh Πηγή: Protagon.gr
Μπάλα η μαγική...
Μουντιάλ 2022 (Κατάρ 20/11 – 18/12): Η μπάλα θα παιχτεί πάλι εκτός τόπου και χρόνου, στην ανιστορική σφαίρα της μαγείας. Όπου κι αν γίνεται, το Μουντιάλ είναι Μουντιάλ και προορίζεται να προκαλέσει αναστολή των τύψεων, ακόμη και του πιο πολιτικοποιημένου φιλάθλου.
* “Όταν έχεις βιώσει Ολυμπιακούς με παλαμάκια «κονσέρβα» (γιατί τα γήπεδα είναι άδεια από κόσμο), δεν σου κάνουν καμία εντύπωση π.χ. τα βίντεο με τους «fake οπαδούς» στο Κατάρ (Αγγλοι, Γερμανοί, Βραζιλιάνοι και Αργεντίνοι κατευθείαν από την Κεράλα της Ινδίας). Πηγή: Protagon.gr
Σχετικά με τον παραμυθά…
Με αφορμή την σύλληψη και προσωρινή φυλάκιση του Βασίλης Παπαθεοδώρου, συγγραφέα παιδικών βιβλίων για παιδική πορνογραφία, παραθέτω:
* Το φαινόμενο συγγραφέα παιδικών μυθιστορημάτων που είναι παιδόφιλος δεν είναι κάτι καινούργιο. Οι γνώστες επισημαίνουν ότι ο Λιούις Κάρολ, συγγραφέας της “Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων” είχε άλμπουμ με γυμνές φωτογραφίες με κοριτσάκια.
* Στατιστικώς, το ποσοστό παιδόφιλων με παραβατική συμπεριφορά είναι εξαιρετικά υψηλό σε “περιβάλλοντα παιδικότητας”.
* Οι ερωτικές φαντασιώσεις, οι διαστροφές, δεν είναι επινόηση των καιρών μας, είναι εκφάνσεις του ανθρώπινης σεξουαλικότητας. Επισημαίνω την παραβατική συμπεριφορά, διότι υπάρχουν διαφορές ως προς την κοινωνική τους εκδήλωση / κοινωνική συμπεριφορά. Είναι τελείως διαφορετικό κάποιος /α ενήλικος να επιθυμεί ανήλικα αγόρια ή κορίτσια και να υποφέρει από τις φαντασιώσεις του και τελείως διαφορετικό να τις πραγματώνει. Στην 1η περίπτωση χρειάζεται ιατρική αρωγή, στην 2η εγκληματεί.
*Η παιδική πορνογραφία, που είναι ειδεχθές έγκλημα, δεν είναι παράνομη λόγω θέματος. Υπάρχουν αντίστοιχα cartoon και anime που δεν είναι. Είναι παράνομα και απεχθή επειδή βασανίστηκαν παιδιά. Και όταν με την είσοδο στα sites στηρίζεται μια βιομηχανία παιδικών μαρτυρίων, υπάρχει συνενοχή.
* “Ένα χαρακτηριστικό της ιαπωνικής κουλτούρας είναι η ανδρική σεξουαλική εμμονή με τις μαθήτριες. Όχι απλώς κορίτσια γυμνασιακής ηλικίας, αλλά μαθήτριες. Ντυμένες ναυτάκια με sera fuku, όπως λέγεται η στολή των γυμνασίων θηλέων που πρωτοφορέθηκε το 1920. Φυσικά, όπου υπάρχει ζήτηση, υπάρχει και προσφορά. Ένα μεγάλο τμήμα της ιαπωνικής πορνογραφίας είναι φωτογραφίες «μαθητριών» με ναυτικές στολές. Μαθήτριες μόνο ως προς την αμφίεση, γιατί στην πραγματικότητα ο μόνος λόγος που θα είχαν τα μοντέλα να επιστρέψουν στο σχολείο θα ήταν για reunion. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορεί να υπάρχει νόμιμα πορνογραφία με εικόνες που παραπέμπουν σε σεξ με πρόσωπα μικρότερα της νομίμου ηλικίας. Δεν αναφέρομαι σε πορνογραφικό υλικό όπου μετέχουν παιδιά, όπως στην περίπτωση του συγγραφέα παιδικών βιβλίων που η αστυνομία συνέλαβε, αλλά σε εικόνες όπου, λιγότερο ή περισσότερο επιτυχημένα, ενήλικοι υποκρίνονται ότι είναι παιδιά (Αντώνης Πανούτσος).
* Χιλιάδες “Γιαπωνέζοι” κυκλοφορούν γύρω μας. Άνθρωποι που κάποια στιγμή, με κάποιον τρόπο, φτιάχνονται με κάτι συγκεκριμένο, αλλά δεν πρόκειται να το πουν σε κανέναν, είτε επειδή είναι παράνομο είτε επειδή δεν είναι “σωστό”. Η σεξουαλικότητά τους θα ικανοποιείται είτε από την πορνογραφία, είτε από τη φαντασία τους.
* Το ιδανικό είναι ερωτική επιθυμία για να λειτουργήσει ερωτικά να θέλει / απαιτεί ισοτιμία, κοινώς την δυνατότητα να μοιραστεί εμπειρίες με την / τον σύντροφό του /της.
* Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει ότι “η μεγάλη τραγική ποίηση έχει σκεφτεί όλα τα δεινά της ανθρώπινης συνθήκης. Αυτό ωστόσο δεν τόλμησε να το σκεφτεί”.
* Ο θρύλος της ροκ Τζέρι Λι Λιούις, ο οποίος πέθανε τον περασμένο μήνα (28/10) σε ηλικία 87 ετών, παντρεύτηκε το 1957 την εξαδέλφη του 13 ετών, απέκτησε μαζί της 2 παιδιά το 1ο όταν ήταν 14 ετών και χώρισαν 13 χρόνια μετά όταν ήταν 26 ετών. Αλληλούια...
* “Από το 2015 η κατανάλωση ψυχοτρόπων φαρμάκων έχει απογειωθεί στη χώρα μας, μαζί με την κατανάλωση κάνναβης. Ωστόσο, αποφεύγουμε τη δημόσια συζήτηση για την ψυχική υγεία. Είναι ταμπού. Και αν την ανοίξει η οργανωμένη πολιτεία, θα της πούμε ότι πάει να μας βγάλει τρελούς...” (Κωστας Γιαννακίδης).
* Στην εποχή του binge-watching (της μαραθώνιας παρακολούθησης), όπως οι binge-watchers, έχουν εθιστεί στην άμεση κατανάλωση όλου του θεάματος “αμάσητη”, έτσι και το κοινωνικό σώμα “αμάσητη” καταναλώνει και την ειδεχθή πραγματικότητα. Αντιλαβού;
45 Γιάννηδες (με 2 ν) ενός κοκόρου γνώση...
Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν πολλοί ορκισμένοι εχθροί της αγοράς και του ευρωσυστήματος, οι οποίοι μπόρεσαν να πειραματιστούν στο πεδίο, όπως μπόρεσε να το κάνει ο Μπαρουφάκης, χάρη στην ευκαιρία που του παρείχε ο Νήπιος τοποθετώντας τον ως υπουργό Οικονομικών της Παραφύση, στην πιο κρίσιμη καμπή για τη συμμετοχή της Ελλάδος στην Ευρωζώνη.
Ο Μπαρουφάκης, αναφέρεται ως ο πιο γνωστός υπουργός Οικονομικών με την πιο σύντομη θητεία. Είναι αυτός που έβαλε την υπογραφή του, με ένα “ν”, στο πλέον περιπετειώδες εξάμηνο της ελληνικής κρίσης χρέους. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι που διαχειρίστηκαν την ελληνική υπόθεση υπολόγισαν ότι οι χειρισμοί του κόστισαν στη χώρα από 100 έως 200 δισ. Ευρώ.
Δεν θεωρώ περίεργο που συγκεκριμένα ξένα media και fora του προσφέρουν απλόχερα βήμα για να ξετυλίγει τις απόψεις του (αντισυστημικό να είναι και ότι να ναι, λόγω θέσεώς τους αλλά και ως ένδειξη πολυφωνίας). Φιλοξενείται στο “The Atlantic”, στο “New Statesman” και στον “Guardian”, όπου αναπτύσσει τοποθετήσεις-καταπέλτες απέναντι στον “φονταμενταλισμό της αγοράς” και στον “καπιταλισμό ζόμπι”, αλλά ουκ ολίγες φορές και στο BBC.
Η “Κιβωτός του Κόσμου”, μια κιβωτός τύψεις… / μπίζνες με τον πόνο του άλλου...
Τα ιδρύματα παιδικής προστασίας είναι αφ’ εαυτού / εξ ορισμού, κάτι κακό. Το θετικό με τα δημόσια ιδρύματα, είναι ότι αυτά προωθούν την απο-ιδρυματοποίηση. Τα ιδιωτικά “περί άλλων τυρβάζουν”, πάντα σχετικών με την ισχυροποίησή των. Κι επετράπη στην “Κιβωτό του Κόσμου”, μια μικρή δομή 30 ατόμων στον Κολωνό, χωρίς αξιολόγηση, έλεγχο και λογοδοσία, να γίνει μέσα σε 15 χρόνια “αλυσίδα” με παραρτήματα σε Αθήνα, Πειραιά, Ήπειρο, Χίο, Βόλο και Καλαμάτα.
Η Ελλάς έχει μακρά παράδοση στην “αριστοκρατική φιλανθρωπία”, δηλαδή ευεργετών που αναγνωρίζοντας ότι στην επιτυχία τους συνέβαλε και μια ευτυχής τυχαιότητα και θεωρούν ότι πρέπει να επιστρέψουν μέρος των αποκτηθέντων στο κοινωνικό σύνολο. Ευεργέτες που ορθώς τιμώνται από την κοινωνία και το κράτος. Δεν έχει ανάγκη “τρακαδόρων της φιλανθρωπίας”, ούτε και ΜΚΟ, που δρουν ανεξελέγκτως.
Και μια παροιμία για τα media και τον κόσμο που φιλοτέχνησαν το προφίλ “αγιότητος” για χάρη του πατήρ Αντώνιου: “Τα λίγα λόγια ζάχαρη, τα καθόλου μέλι”. Αντιλαβού;
Και κάτι άλλο: Με τα τόσα πολλά που ακούμε κινδυνεύουμε από το χειρότερο, αυτό που αναφέρεται ως “διαστολή συνείδησης”. Δηλαδή ακούς τόσο πολλά, που τελικώς τίποτα δεν σου κάνει πλέον εντύπωση. Αντιλαβού;
Στην δομή του Κολωνού της “Κιβωτού του Κόσμου”, τον κεντρικό τοίχο στο εκκλησάκι του 6ου ορόφου κοσμεί μια αγιογραφία, η οποία αναπαριστά τον πατέρα Αντώνιο σε ρόλο Νώε να καθοδηγεί τα “παιδιά του” μαζί με τα ζώα στην Κιβωτό. Στο πλάι του, με βιβλική μορφή και αυτή, η πρεσβυτέρα η οποία βοηθά τον πατέρα Αντώνιο να οδηγήσουν τα “τέκνα” τους στην “Γη της Επαγγελίας”...
* “Κρατίδια είναι. Ισχυρότερα από κρατίδια γιατί πατάνε πάνω στο συναίσθημα. Ξεκινάνε με τις καλύτερες, αγνότερες και ηθικότερες των προθέσεων. Αλλά μετά; Απλώνονται όπως ο κισσός. Όσο τον αφήνεις να απλώσει απλώνει. Είναι δουλειά της κάθε Κιβωτού τα «υποκαταστήματα» ανά την Ελλάδα; Τι είναι; Αντιπροσωπείες;” (Ρέα Βιτάλη).
* “Το δομικό πρόβλημα με τις «δομές φιλοξενίας» είναι ότι δεν φιλοξενούν τα παιδιά μέχρι να βρεθεί γι’ αυτά οικογενειακό περιβάλλον. Αντιθέτως. Έχουν προγραμματιστεί ώστε να τα κρατούν εντός των τειχών τους ακόμη και μετά την ενηλικίωσή τους. Ο υπαρχηγός του καταγγελλομένου και συνεργός του ήταν, λένε, πρώην τρόφιμος. Είχε ανατραφεί εντός. Η «δομή» αναπαράγει τον εαυτό της.
Ο έκπτωτος άγιος μπορεί να βρει τον κολασμό που ζητούν οι θεατές της έκπτωσής του. Αλλά κανένας κολασμός δεν μπορεί να λύσει το δομικό πρόβλημα” (Μιχάλης Τσιντσίνης).
* “…Θέλω να αθωωθεί ο πατήρ Αντώνιος. Ακόμα ωστόσο και αν πάει η υπόθεση κακήν κακώς, εγώ δεν θα ορφανέψω από την ελπίδα. Θα ξέρω ότι κάπου αλλού, στη σκιά της κοινωνίας, στο περιθώριο, υπάρχει ένας άλλος παπάς που κερδίζει τον εαυτό του προσφέροντάς τον. Μοιράζοντας τον αδιακρίτως σαν ψωμί και σαν κρασί” (Χρήστος Χωμενίδης).
Ο άνθρωπος της παντόφλας...
Στις 31/10 δόθηκε επίσημο δείπνο προς τιμήν του βασιλικού ζεύγους της Ολλανδίας. Ένας επώνυμος επιχειρηματίας μεσαίου διαμετρήματος (Coco-Mat) που παριστάνει τον φευγάτο, αποφάσισε να κάνει σόου προσερχόμενος στο επίσημο δείπνο με κοντομάνικη πρασινωπή πουκαμίσα ριγμένη έξω από το σκουρόχρωμο παντελόνι-σαλβάρι και ασορτί δίχρωμη καλοκαιρινή παντόφλα.
Ξεκάλτσωτος, σαν να έχει βγει από κλινική απεξάρτησης ή από εκδήλωση των Χάρε Κρίσνα. Του έλειπε μόνο το λουλουδένιο στεφάνι…
Η ενδυματολογική εθιμοτυπία υφίσταται και συνοδεύεται από έναν σεβασμό προς τον θεσμό, τον χώρο, την περίσταση, τον τιμώμενο, τους παρευρισκόμενους. Αν είσαι αυτόβλακας μπορεί να την εκλάβεις και ως ψυχαναγκασμό.
* “Αν στο Προεδρικό Μέγαρο εμφανιζόταν ένας μη διεθνώς αναγνωρισμένος Έλληνας επιχειρηματίας, με την ίδια αμφίεση, θα περνούσε το κατώφλι παρότι προσκεκλημένος; Υποθετική ερώτηση, αλλά η απάντηση είναι πιθανότατα «όχι». Εδώ πόσοι και πόσοι «ξεχασιάρηδες» έχουν αναγκαστεί να φορέσουν γραβάτες από την γκαρνταρόμπα της Αθηναϊκής Λέσχης. Άρα, δεν πρόκειται για ζήτημα εικόνας. Αλλά για ζήτημα ισότητας. Ισότητας και ίσης μεταχείρισης απέναντι στον κανόνα. Και ευρύτερα, απέναντι στον νόμο. Και αυτή την ισότητα καλείται να διαφυλάξει ο θεσμός της Προεδρίας της Δημοκρατίας. Γιατί στη δημοκρατία δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Και δεν υπάρχουν κάποιοι, οι οποίοι είναι πιο ίσοι από άλλους. Εκτός και αν ο θεσμός αισθάνεται ότι έχει χάσει την επαφή του με την κοινωνία και, προσπαθώντας να τη βρει, λέει: «Eλα όπως είσαι». (Χριστίνα Πουτέτση).
Τον λένε και Παύλο Ευμορφίδη, τρομάρα του και καμία η ουσιαστική του σχέση με το όμορφο…
Με απόφαση του ΚΑΣ (4/2020) διατάχθηκε το γκρέμισμα 2 ορόφων σε ξενοδοχείο του, κάτω από την Ακρόπολη. Και ο δήμος Αθηναίων έκανε σχετικά την πάπια. Και ήρθε το ΣτΕ με σχετική του απόφαση να δώσει προθεσμία 3 μηνών για την κατεδάφιση των 2 ορόφων του ξενοδοχείου της Coco-Mat στην Ακρόπολη (18/11, οι τελευταίοι δύο ορόφους και το δώμα του ξενοδοχείου της εταιρείας Coco-Mat στου Μακρυγιάννη, υπερβαίνουν το ανώτατο ύψος των κτιρίων στην περιοχή 33 έναντι 24 μέτρα).
Σαν επιδόρπιο
Τρέλα με την “Στρέλλα”...
Ο ρόλος της Στρέλλας, μιας διεμφυλικής γυναίκας στο ομώνυμο έργο (όπερα βασισμένη στην ομώνυμη ταινία του Παύλου Κούτρα) που θα ανεβάσει η Εθνική Λυρική Σκηνή, έχει γραφτεί για βαρύτονο (Εναλλακτική Σκηνή, πρεμιέρα 18/1/2023).
Αυτός είναι και ο μόνος όρος για να τον διεκδικήσει κανείς, “βάσει της παρτιτούρας του έργου”, όπως επισημαίνει στα καλλιτεχνοκρατικά ελληνικά της, η ανακοίνωση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Έλα όμως που στην πρώτη φάση της διανομής ο πρωταγωνιστικός ρόλος δεν δόθηκε σε τρανς γυναίκα κατά τις πολιτικορεκτάδικες επιταγές του καιρού μας. Και βρέθηκε ο αυτόβλακας. Ένα στέλεχος της παραγωγής παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενο. Είναι δυνατόν; Είναι δυνατόν κάποιος / κάποια που δεν είναι τρανς να υποδύεται την τρανς;
Και πάραυτα, προσέξτε η Εθνική μας Όπερα, εξέδωσε ανακοίνωση, με την οποία διαβεβαίωνε ότι “αφουγκράστηκε τη συζήτηση που έχει ανοίξει στη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα αναφορικά με τη συμπεριληπτικότητα και την τρανς ορατότητα” και σκοπεύει να “διευρύνει τις ακροάσεις και για τον πρωταγωνιστικό ρόλο με στόχο να εξαντληθούν οι προσπάθειες σε ελληνικό και διεθνές επίπεδο προκειμένου να βρεθεί μια διεμφυλική γυναίκα ερμηνεύτρια”.
Και πάλι προσέξτε: Ο πολιτιστικός θεσμός προσχωρεί έτσι στην άποψη ότι το ίδιο το έργο (του) δεν αρκεί. Δεν αρκούν όσα παριστάνονται στη σκηνή (εν προκειμένω ο έρωτας ενός άνδρα και μιας διεμφυλικής γυναίκας). Αυτά είναι μόνο συμβολικά. Και τα μηνύματα της “συμπεριληπτικότητας και της “ορατότητας” είναι ηθικώς πολύ σοβαρά για να τα εμπιστευθούμε στη γλώσσα των συμβόλων. Δεν αρκεί να παίζεις θέατρο. Πρέπει και να αποδεικνύεις ότι είσαι αυτό που παίζεις.
* “Τι σημαίνει αυτή η απαίτηση για κυριολεξία; Αυτή η συλλογιστική καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η τέχνη είναι λειψή. Από μόνη της είναι παιδαγωγικώς ανεπαρκής για να περάσει το ορθό μήνυμα. Χρειάζεται την προληπτική καθοδήγηση ενός συνδικαλισμού, που θα φροντίσει να διασωληνώσει την αλληγορική γλώσσα της με την «πραγματική» πραγματικότητα.
Δεν θα έπρεπε αυτό το ηθικό πρόγραμμα γείωσης της σκηνής να διευρυνθεί; Δεν θα έπρεπε να συμπεριλάβει όλα τα λάθη του πολιτισμού; Δεν θα όφειλε ας πούμε η Λυρική να αφουγκράζεται και την ΠΑΣΕΓΕΣ, ώστε όλους τους ρόλους αγροτών να τους υποδύονται πραγματικοί αγρότες;
Το βίωμα του ελεύθερου θεάτρου παραείναι ελεύθερο. Δεν αρκεί. Χρειάζεται κόφτης στο κάστινγκ. Χρειάζεται κήρυγμα” (Μιχάλης Τσιντσίνης).
Seedrinker
