Επιτέλους...

Οι επιλογές των λέξεων είναι δηλωτικές...

Την Τετάρτη 6 Ιουλίου 2022, κατόπιν αιτήματος του πρωθυπουργού, διεξήχθη συζήτηση στην Βουλή σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, για να κάνει απολογισμό των κοινωνικών πολιτικών που έχει ακολουθήσει η κυβέρνησή του.

Και ήταν Τετάρτη 6 Ιουλίου 2022, όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην αρχή της ομιλίας του, έκανε ισχυρή επισήμανση ότι επενδύει στη λέξη “Πολίτης”.

Και ήταν η Τετάρτη 6 Ιουλίου 2022, όταν για 1η φορά Έλληνας πρωθυπουργός, το ελάχιστον κατά την “λαοκρατούμενη” Μεταπολίτευση, από του βήματος της Βουλής επεσήμανε ότι επενδύει για την πρόοδο της χώρας στον Πολίτη. Μια ιδιότητα που “διαμεσολαβεί” ανάμεσα στο άτομο και την εξουσία. Μια έννοια εμπεριέχουσα την έννοια της υπευθυνότητας στο ατομικό και συλλογικό πεδίο.

* “Ο «λαός», από την άλλη, είναι το καύσιμο μιας λαϊκιστικής ρητορικής, το απαύγασμα της «θολούρας». Γνώρισε την αποθέωσή του με το σύνθημα «ο λαός στην εξουσία». Η ευθύνη διαχέεται, γι’ αυτό και η επίκλησή του μπορεί να συνεγείρει, να αγκαλιάσει, να καταστρέψει. Κανείς δεν θα λογοδοτήσει ούτε για τη «θερμότητα» ούτε για την «ψυχρότητα» των αντιδράσεων. Ο λαός προσδιορίζεται ως η «ψυχή» της δημοκρατίας.

Η διαδρομή από τον πολίτη με «ονοματεπώνυμο» στον λαό δεν έχει τον ίδιο κόπο με την αντίστροφη πορεία. Πολύ εύκολα εξουδετερώνεται και πολύ δύσκολα κατακτάται η έννοια της ατομικής ευθύνης, μέσα από την οποία οικοδομείται και η έννοια του δημοσίου συμφέροντος. Η διολίσθηση προς τον «λαό» υποδαυλίζεται εύκολα, κολακεύεται με «δημοψηφίσματα», ακόμη κι όταν τα ερωτήματα, το αποτέλεσμα και η ισχύς του δεν έχουν καμία επικοινωνία μεταξύ τους…”(Μαρία Κατσουνάκη).

Αυτό που συνέβη λίγες ημέρες μετά στην Βουλή, ήταν επακόλουθο της ανωτέρω πρωθυπουργικής επισήμανσης. Είναι καιρός πλέον να απευθυνόμαστε στους Πολίτες…

Ο υφυπουργός Παιδείας Άγγελος Συρίγος είπε: “Όσοι είχαμε την εμπειρία ξέρουμε ότι δεν υπήρξε μαζική αντίσταση κατά της χούντας, το αντίθετο θα έλεγα, και ότι εν πάση περιπτώσει το Πολυτεχνείο δεν έριξε τη δικτατορία. Και το ξέρουμε όλοι, εκτός από το ιερατείο των μύθων της μεταπολίτευσης, το ιερατείο της Αριστεράς”.

Ένας μύθος “λειτουργικός” αποκλειστικά, για να αποκομίζει πολιτικά οφέλη η Αριστερά και να αλώσει το κοινωνικό γίγνεσθαι έως το 2015. Κατά τα άλλα οδήγησε στο πανεπιστημιακό άβατο όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Ένα άβατο, που επί δεκαετίες όλοι έβλεπαν σε ποια λανθασμένη κατεύθυνση κατρακυλούσε και κανένα από τα κόμματα που κυβέρνησαν εώς το 2019 δεν έκανε κάτι για να το σταματήσει.

Και το ιστορείν επιβεβαιώνει ότι ο “μύθος” του Πολυτεχνείου. Προσοχή, όχι το γεγονός, αλλά η υπερβολή της επιρροή του στην πτώση της χούντας, “δεν ήταν μύθος λειτουργικός όπως αυτός του κρυφού σχολείου”.

  “«Ο καθείς και το σύμπαν του». Την ώρα που η γνώση έχει αγγίξει τα όρια του χρόνου, εμείς συνεχίζουμε να τσακωνόμαστε για τα τουρνικέ που θα ελέγχουν την είσοδο στους πανεπιστημιακούς χώρους. Όλα είναι σχετικά στον μετανεωτερικό μας κόσμο. Αυτοί το δικό τους σύμπαν κι εμείς το δικό μας” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Παρακάτω παραθέτω σχετικά αποσπάσματα από παλαιότερες αναρτήσεις.

1. Εκ του λαού εκπορεύεται η λαϊκή θέληση, η οποία στις δημοκρατίες πρέπει να διαμορφώνεται μέσω του τριπόλου θέμα / γεγονός-λόγος-σημασία, σε θέληση πολιτών και τελικά σε πολιτική πράξη. Η λαϊκή θέληση όταν κατευθύνεται να διαμορφωθεί στο δίπολο θέμα / γεγονός-θυμικό, προωθείται προς χρήση από τους χειραγωγούς, ως λαϊκή επιταγή, η οποία δυνητικώς μπορεί να υπερβαίνει και τις δημοκρατικές θεσπίσεις για να γίνει πράξη. Η επανάσταση των ΜΜΕ ανέδειξε μια άλλη διάσταση του λαού, αυτή του κοινού, δηλαδή των αποδεκτών της είδησης οι οποίοι εκφράζουν την κοινή γνώμη. Η κοινή γνώμη διαμορφώνεται από έναν καταιγισμό ειδήσεων ο οποίος αποδυναμώνει, εάν δεν καταργεί τη σημασία της είδησης. Η κοινή γνώμη, πριν από οτιδήποτε, απαρτίζει το πελατειακό ακροατήριο όλων των μηχανισμών παραγωγής πολιτικής, δημοσιογραφίας, τεχνών, διασκέδασης κ.α.. Ως εκ τούτου όλο αυτό το σύστημα παραγωγής ειδήσεων, θεωρεί απαράβατο καθήκον και υποχρέωσή του την αθώωση του κοινού / “λαού” σύμφωνα με το δόγμα “ο πελάτης έχει πάντα δίκιο”. Σήμερα κυριολεκτικά φλυαρούμε για την ηθική αποσύνθεση του κοινοβουλευτικού σκηνικού, μιας και αναζητούμε τις ευθύνες οπουδήποτε αλλού εκτός από την ομολογουμένως αλαλάζουσα πνευματική οκνηρία των ψηφοφόρων / λαού οι οποίοι συνυπογράφουν για την είσοδο στη Βουλή ναζιστών, εργατοπατέρων, ηθοποιών και διάφορων φερέφωνων ή απέχουν των εκλογών. Ποτέ κανείς δεν ψέλλισε την υποψία ότι ο λαός-κοινό-πολιτικός πελάτης, με το να είναι αμετανόητα ενδοτικός σε μια κατ’ επανάληψη αποδεδειγμένη αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, καταντά και ο ίδιος αναξιόπιστος. Αντ’ αυτού προβάλλουν μετ’ επιτάσεως το “αλάθητο κριτήριο του λαού” παρ’ ότι ο καθένας μας εξ ιδίας πείρας γνωρίζει ότι η κοινή γνώμη είναι ο τόπος όπου η αλήθεια εξατμίζεται.

2. Οι αιτίες της κατάστασης που επικρατεί σήμερα στην χωρα του Υπαρκτού Ελληνισμού μπορεί να αναζητηθούν στα 400 χρόνια υποδούλωσης της χώρας μας από τους Τούρκους, η οποία και δεν επέτρεψε να εισέλθουμε στην ορθολογική νεωτερικότητα που προώθησε ο Διαφωτισμός. Αποτέλεσμα το νέο ελληνικό κράτος να δομηθεί βάσει μιας εισαγόμενης ατελούς νεωτερικότητας η οποία συντήρησε προνεωτερικές νοοτροπίες και συμπεριφορές που ευνόησαν την επικράτηση του λαϊκισμού στην πολιτική. Έναν λαϊκισμό που δομούσε κάθε συζήτηση (συν – ζήτηση, δηλαδή την από κοινού αναζήτηση λύσεων) σε απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, αποδομώντας την τελικά. Έναν λαϊκισμό που ομφαλοσκοπώντας συστηματικά έκανε διαχρονικά ακατόρθωτη την επίλυση μεγάλων κρίσεων στη χώρα μας, χωρίς την βοήθεια των ξένων... Σήμερα, ένας λαϊκισμός με μανιχαιστικά στοιχεία, βασισμένος και σε θεωρίες συνομωσίας, πουλάει την εύκολη λύση με μεταπράτες τους βολεμένους του χθες, καθυστερώντας έτσι την, κατά Ράμφο τελική, “απομάγευση της κοινωνίας μας” αιχμαλωτίζοντάς μας εντός ενός “ασάλευτου παρόντος”. Μια κατάστασή η οποία στο οικονομικό τομέα μειώνει την προβλεψιμότητα των εξελίξεων, ισχυρό αντικίνητρο για κάθε επένδυση.

3. Το κατά Ράμφο, “ασάλευτο παρόν” σημαίνει ότι πορευόμαστε αγνοώντας επιδεικτικά τη ρήση “το παρελθόν διδάσκει το παρόν για το μέλλον”. Πολιτικό αποτέλεσμα του να διαμορφώνεται ένα εκλογικό σώμα με “μνήμη χρυσόψαρου”, το οποίο κυριολεκτικά αυτοπαραμυθιάζεται, καθιστώντας μέχρι και σήμερα, την συνταγή της υποσχολογίας ως την αλάθητη συνταγή επιτυχίας ενός κόμματος και με οικονομικό αποκύημα την σημερινή οικονομική της κατάσταση (προσπάθεια ανάταξης από προηγηθείσα ελεγχόμενη πτώχευση).
Αυτό που αποτελεί τραγωδία, είναι ότι η συνέχιση αυτής της κατάστασης στερεί στην κοινωνία μας την δυνατότητα να προσβλέπει σε ένα αισιόδοξο αύριο, ζώντας το σήμερα κυριολεκτικά “τοκίζοντας στην μιζέρια”, οδηγώντας μας σε εθνική κατάθλιψη.
Αυτό που αποτελεί τραγωδία είναι ότι απεμπολούμε το ευ-τύχημα της προνομιακής μας σχέσης με την αρχαιοελληνική γραμματεία, η οποία μας παρέχει ορυμαγδό αληθινών οδηγιών για τον δρόμο προς την ατομική ευζωία και την λειτουργική κοινωνική συμβίωση (αυτοί είναι οι λόγοι που με οδήγησαν στην σχηματοποίησει της έκφρασης “λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ / Κτηνώδης Σύναμη Ωργιώδης Άγνοια).

* “Κάθε πολίτης έχει την υποχρέωση να ανοίγεται και πάλι στη ζείδωρη ιλύ των ανθρώπων (του λαού), επειδή αντιλαμβάνεται ότι το να μιλάς για το φαινομενικά ανέφικτο είναι ο μόνος γόνιμος τρόπος για να διατηρήσεις την ελπίδα. Επειδή αντιλαμβάνεται ότι «η ιστορία είναι συνάρτηση της ανθρώπινης ποιότητας (όσο κι αν αυτή η ρεαλιστικότατη πιστοποίηση εκνευρίζει την ιστορικο - υλιστική μυωπία) και η ποιότητα στην εξουσία είναι συνάρτηση της κατά κεφαλής καλλιέργειας σε μια κοινωνία, συνάρτηση της επίγνωσης ότι η δημοκρατία είναι άθλημα όχι συνταγές, στόχος προς κατάκτηση όχι σύμβαση κατεργάρηδων”. (Χρήστος Γιανναράς).

Επίλογος

“Τον χειμώνα ετούτο άμα τον πηδήσαμε

γι’ άλλα δέκα χρόνια, άιντε, καθαρίσαμε …” Σαββόπουλος

...

Τίτλοι ευρηματικοί, που προβληματίζουν

“Βερναρδάκης, ο καθηγητής που πέρδεται εκ στόματος” (άρθρο της Ρέας Βιτάλη).

Ο Χριστόφορος Βερναρδάκης, προσέξτε, καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, βουλευτής και πρώην υπουργός Επικρατείας της Παραφύση, αυτός που υποτίθεται ότι διδάσκει μορφώνει νέους να οργανώνουν τον λόγο και τη σκέψη τους, αποκάλεσε τη Νίκη Κεραμέως “Πισπιρίγκου της Παιδείας”. Και με το που “ανακουφίστηκε” καμαρωτός-καμαρωτός on camera, σε πανελλαδική εμβέλεια, με τις πρώτες αντιδράσεις, σε χρόνο “ντε-τε” άλλαξε αυτομάτως ρότα από περδόμενος σε κλανιάρης: “Συγγνώμη, το σχόλιό μου ήταν άστοχο και απαράδεκτο” για να προσθέσει αργότερα ότι “το Μήδεια της Παιδείας θα προκαλούσε λιγότερες αντιδράσεις”. Ως φορέας του “ηθικού πλεονεκτήματος” της Αριστεράς δεν αντιλήφθηκε ο αυτόβλακας, ότι όχι μόνο έβαλε την κοτρόνα του στον εκτσογλανισμό της πολιτικής μας ζωής, αλλά προσέβαλε και το τεκμήριο αθωότητος της Πισπιρίγκου. Είναι αδύνατον να αντιληφθεί ότι το επίπεδο του γλωσσικού του πρωτογονισμού αντανακλά αυτό του ψυχικού του. Αντιλαβού;

Σχετικό: Στις12/7 η NASA έδωσε στην δημοσιότητα τις 5 πρώτες εικόνες του διαστημικού τηλεσκοπίου James Webb. Αυτές αποδεικνύουν πως σχεδόν κάθε εικόνα που θα πάρουμε με αυτό το τηλεσκόπιο θα αντιστοιχεί σε ένα “βαθύ πεδίο” άλλων τηλεσκοπίων, δηλαδή σε μία περιοχή του ουρανού με μεγάλη χρονική διάρκεια παρατηρήσεων, καθώς θα αποκαλύπτει έναν τεράστιο αριθμό αστροφυσικών πηγών στον ουρανό.

Εμείς κατορθώσαμε να εξασφαλίσουμε και μια 6η, την οποία και παραθέτουμε...

“Ο Λιγνάδης οικουρεί, ο μέσος πολίτης απορεί…” (άρθρο του Κώστα Γιαννακίδη)

Ο σκηνοθέτης καταδικάστηκε σε 12 χρόνια κάθειρξη για 2 βιασμούς. Δεν οδηγήθηκε στη φυλακή, αλλά στο σπίτι του (το δικαστήριο, κατά πλειοψηφία, έδωσε ανασταλτικό χαρακτήρα στην έφεσή του με περιοριστικούς όρους). Και το λεγόμενο “κοινό περί δικαίου αίσθημα” το λιγότερο διερωτάται και απορεί. Και οι λαϊκιστές πολιτικοί “α priori” το υιοθετούν.

Και αυτό παρότι επιφανείς νομικοί και δικαστές, επιβεβαιώνουν ότι τα άρθρα της ποινικής δικονομίας, που ορίζουν πότε χορηγείται ανασταλτικό αποτέλεσμα στην έφεση και πότε όχι και εφαρμόζονται κατά κόρον σε εκατοντάδες περιπτώσεις ποινικών αδικημάτων σε καθημερινή βάση, εφαρμόστηκαν και στην περίπτωση Λιγνάδη.

Μέχρι και οι ηθοποιοί γίνανε δικαστές… Σε κάθε μεγάλη παράσταση ο “σταλινικρατούμενος” σύλλογός τους εκφωνεί από σκηνής μια ανακοίνωση κατά της απόφασής. Ως αυτόβλακες αδυνατούν να αντιληφθούν πως όπως οι δικαστές δεν μπορεί να γίνουν ηθοποιοί, έτσι και οι ηθοποιοί δεν μπορεί να γίνουν δικαστές. Οι αποφάσεις των δικαστηρίων, με το μόνο που ευθυγραμμίζονται είναι με τη συνείδηση των δικαστών. Και όχι με τον φτηνιάρικο λαϊκισμό του “περί δικαίου αισθήματος”. Όλα τα άλλα οδηγούν, στην πράξη, σε παραμόρφωση του πολιτεύματος.

Και δυνητικώς η κοινωνία τείνει προς ρινγκ και η δημοκρατικοί θεσμοί της, όπως η Δικαιοσύνη στα σκοινιά του …

Και κάτι επί του πεδίου...

* “Αυτό που έγινε στην Επίδαυρο (18/7), είναι ο απόλυτος ευτελισμός της τέχνης. Ο Πλάτων, στους «Νόμους» το αποκαλεί «θεατροκρατία». «Θέατρο» στη γλώσσα του είναι ο χώρος του κοινού. «Θεατροκρατία» είναι το καθεστώς όπου το κοινό υπερισχύει των όσων συμβαίνουν επί σκηνής, κοινώς η «ποιητική αηδία» υπερισχύει της ποίησης. Με άλλα λόγια, η συνθήκη όπου η άποψη του ηλίθιου που σηκώνει το πανό ή του αμόρφωτου συνδικαλιστή που καταγγέλλει έχει μεγαλύτερη αξία από τον Αισχύλο.

Στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, λίγο πριν αρχίσει η δεύτερη παράσταση των «Περσών» του Αισχύλου, θεατές σήκωσαν δύο μεγάλα πανό με τις λέξεις «βιαστής είναι».

Η ανακοίνωση του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών που καταδικάζει την αποφυλάκιση του Δημήτρη Λιγνάδη διαβάστηκε επί σκηνής, με το κοινό να ξεσπά σε χειροκροτήματα” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Μια από τα ίδια και στην συναυλία του, ενός δικού τους, του Σωκράτη Μάλαμα. Εκεί έκανε την πιο πρόσφατη εμφάνισή του το γκατζετάκι της θεατροκρατίας. Το πανό με το “Είναι βιαστής’ (Ηράκλειο 28/7). Ο Μάλαμας διέκοψε τη συναυλία του και αφού δήλωσε (αλλοίμονο) στους ενδιαφερομένους ότι συμφωνεί μαζί τους, τους κάλεσε να κατεβάσουν το πανό λέγοντας: “Το θέμα μας δεν είναι αυτό απόψε”. Μεταφραζόμενο: “Ήρθατε στην συναυλία μου, για να ακούσετε τα δικά μου και όχι να πείτε τα δικά σας”. Ελπίζω επιτέλους , τώρα στη 3η ηλικία (65 χρονών), να αντιλήφθηκε, να παραδέχθηκε, πως ένα μέρος του κοινού του, αυτό που αισθάνονταν δικό του επ’ αμοιβαίο όφελος, αποτελείται από αυτόβλακες.

Και επιτέλους ήλθεν το πλήρωμα του χρόνου να λουστεί τους αυτόβλακες που εξέθρεψαν, δεκαετίες τώρα, αυτός και το σινάφι του. Αντιλαβού;

* “Πριν από λίγες µέρες, ο Σωκράτης Μάλαµας έκανε το λάθος να ζητήσει την απόσυρση ενός πανό διαµαρτυρίας κατά του Λιγνάδη από συναυλία του· χρειάστηκε να επιτρέψει στους «αλληλέγγυους» να επαναφέρουν το πανό –και µάλιστα επί σκηνής– σε επόµενη συναυλία για να εξευµενίσει το οργισµένο πλήθος. Μάταια. Σε έναν κόσµο όπου νόµος θεωρείται το δίκαιο του θυµικού, κανείς δεν είναι ασφαλής. Ούτε καν ο όχλος” (Άρης Αλεξανδρής).

Διευκρυνήσεις…

Το “κοινό περί δικαίου αίσθημα” δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την δυνατότητα κριτικής των δικαστικών αποφάσεων, η οποία δεν είναι απλώς θεμιτή, αλλά επιβεβλημένη, διότι όπως έγραφε ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Σταύρος Τσακυράκης, “η δικαστική εξουσία πρέπει να ανέχεται την οξύτερη κριτική, γιατί είναι η μόνη που δεν ελέγχεται από κανέναν (…). Το μόνο σοβαρό αντίβαρο στη μεγάλη εξουσία των δικαστών είναι η δημόσια κριτική του έργου τους”.

Το “κοινό περί δικαίου αίσθημα” δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την αυτήν την κριτική διότι απαιτεί έγκλημα και τιμωρία, χωρίς τίποτε ενδιάμεσο.

Και οι αυτόβλακες της αντιπολίτευσης για το ίδιον πολιτικό όφελος “μολύνουν” το κοινωνικό γίγνεσθαι “δείχνοντας” σχετικά με την απόφαση Λιγνάδη, προς την Κυβέρνηση, αθωώνοντας / αφαιρώντας ευθύνη “α priori” από το Δικαστικό Σώμα. Αντιλαβού;

Σχετικό

Στην δεξίωση για την 48η επέτειο της αποκατάστασης της ∆ηµοκρατίας, η Πτ∆ είπε τα αυτονόητα: “Το κράτος δικαίου δεν υποτάσσεται στις πλειοψηφίες και στους εφήµερους συσχετισµούς· η δικαιοσύνη δεν απονέµεται µε βάση το κοινό περί δικαίου αίσθηµα, αλλά σύµφωνα µε το Σύνταγµα και τους νόµους. Το νόηµα των διατυπώσεών της είναι σαφές και για τους µη νοµικούς: οι νόµοι είναι φτιαγµένοι µε τέτοιο τρόπο ώστε να λαµβάνουν υπόψη και τις πλειοψηφίες και τις µειοψηφίες, και την ηθική και το συναίσθηµα – και µε επιστηµονικές µεθόδους σταθµίζουν τα αλληλοσυγκρουόµενα συµφέροντα και έννοµα αγαθά µε στόχο το καλύτερο δυνατό κοκτέιλ ειρήνευσης και δικαιοσύνης. Το ζητούµενο δεν είναι η απόλυτη ηθική ικανοποίηση και η αριστοτελική κάθαρση. Είναι η κατά το δυνατόν υψηλότερη κοινωνική ασφάλεια µέσω της ισορροπίας και της τήρησης θεµελιωδών αρχών που ισχύουν πάντα, και στα καλά και στα άσχηµα. Η δηµοκρατία δεν είναι ούτε παριστάνει την αψεγάδιαστη· ο λόγος όµως που είναι προτιµότερη από κάθε άλλη επιλογή είναι ότι παραµετροποιείται και διορθώνεται διά των θεσµών της, δηλαδή µε διαδικασίες που την προστατεύουν από τις εκτροπές”.

Και οι αυτόβλακες του διαδικτύου όρμησαν να την φάνε… Και το κάνουν εκ του ασφαλούς, διότι τα δοµικά στοιχεία του δημοκρατικού πολιτεύµατος δεν είναι “στάση”, αλλά “κατάσταση”, από την οποία εν τέλει, τρέχουν ασυστόλως να επωφεληθούν. Αντιλαβού;

5 Ιουλίου 2015: Όταν το “Όχι” ήταν πάνω από το “Ναι”

Στις 5/7/2015 έγινε το ΣΥΡΙΖΑΝΕΛικό δημοψήφισμα, για το οποίο ο γραμματέας του Συμβουλίου της Ευρώπης είχε ξεκάθαρα πει τότε: “Δεν τηρεί κανένα δημοκρατικό πρότυπο”. Και γενικώς η Παραφύση και στην μετέπειτα πορεία της απέδειξε την αλλεργία της στα “δημοκρατικά πρότυπα”. Άλλωστε όπως λέει και η παροιμία, εναρμονισμένη με την περίπτωσή μας: “Το κακό από το πρωί φαίνεται”. Να υπενθυμίσουμε, ότι ο Καμένος στις 2/7/2015 υπαινίχθηκε δημοκρατική εκτροπή δηλώνοντας: “Στις δύσκολες στιγμές που περνάει ο τόπος, οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας διασφαλίζουν τη σταθερότητα στο εσωτερικό της χώρας”.

Η ελαφρότητα / αυτοβλακεία των εμπνευστών του και η προχειρότητα διενέργειας του δημοψηφίσματος, εξηγεί και γιατί οι “παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις” χρειάστηκαν 40 χρόνια για να φέρουν το 1ο Μνημόνιο, ενώ “τα πολιτικά άκρα”, έφεραν το 3ο το αχρείαστο, σε μόλις 6 μήνες διακυβέρνησής τους.

Από τις πρώτες ημέρες της διακυβέρνησης των ΣΥΡΖΑΝΕΛ, την μετονόμασα “Παραφύση”, τον Βαρουφάκη “Μπαρουφάκη”, τον Καμμένο “Καμένο”, και τον Παυλόπουλο “Ανάξιο”. Και ίδωμεν την δικαίωση… Πολλοί τότε, επιεικώς παρασυρθέντες, από τα παραμύθια του ΣΥΡΙΖΑ, μου είχαν σούρει διάφορα...

* “Ο ΣΥΡΙΖΑ ουδέποτε αναγνώρισε έστω και ίχνος λάθους στο δημοψήφισμα. Ο Τσίπρας έχει μιλήσει γενικά και αόριστα για «αυταπάτες». Αν βάλει την έννοια του λάθους, θα είναι σαν ο ίδιος να ρίχνει μία χαραμάδα φωτός στη σκηνή του εγκλήματος. Σε άλλη χώρα, τουλάχιστον ο Τσίπρας, θα είχε εξαφανιστεί πολιτικά. Αλλά εδώ είναι αλλιώς. Εδώ ο λωτός σερβίρεται μαζί” (Κώστας Γιαννακίδης).

Εδώ που τα λέμε, τα προαναφερθέντα είναι ζωτικής σημασίας για όλους εκείνους που χόρευαν στο Σύνταγμα εκείνο το βράδυ της 5 Ιουλίου 2015. Αλλά δεν “χαλάει” και όλους τους αυτόβλακες εκλογείς, που το 2015 εξέδωσαν όχι μία, αλλά δύο ετυμηγορίες: Μία άγουρη, την του δημοψηφίσματος, με ημιθανή ακόμη την πλάνη ότι ο Νήπιος θα “βαρούσε το νταούλι...” και μία ώριμη, όταν είχε πια φανεί το κόστος του δημοψηφισματικού τυχοδιωκτισμού.

Το ιστορείν έχει καταδείξει, ότι ο λαϊκισμός είναι ακαταμάχητος στην αντιπολίτευση, αλλά άχρηστος στη διακυβέρνηση. Ξέρει πώς να αρπάξει την εξουσία. Αλλά δεν ξέρει τι να την κάνει.

Για τον λαϊκισμό δεν έχει σημασία τι είναι λάθος και τι σωστό. Τι είναι αλήθεια και τι ψέμα. Σημασία έχει να σείεται η πολιτική σκηνή. Ο μόνος τρόπος επιβίωσης του, όταν καταλάβει την εξουσία είναι η βαθειά αλλοίωση της δημοκρατικής θεσμικής μηχανικής. Για αυτό και αποτελεί την πρώτη επιδίωξή του. Τις πλείστες των περιπτώσεων αποτυγχάνει λόγω της παροιμιώδους ανικανότητάς του σε όλα τα διαχειριστικά πεδία. Αντιλαβού;

6 Ιουλίου : Παγκόσμια Ημέρα Φιλιού

Αίνιγμα

Ποίημα δίστιχο

στο μάγουλο δύστυχο.

Τετράστιχο ανθίζει

στα χείλη.

Είναι τι;

Από το φυλλάδιο “επιγραμματικού λόγου” που κυκλοφόρησα το 1999 με τίτλο “Η Ζωή εν Τάφω;” , αναρτηθέν ομοτίτλως στην πασχαλιάτικη ανάρτηση της 12/4/2012.

Περί κανονικότητος…

Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, πολιτική αναστάτωση έχει δημιουργηθεί το τελευταίο διάστημα ακριβώς για τους αντίθετους λόγους. Δηλαδή, διότι δεν αλλάζει ο εκλογικός νόμος και δεν θα γίνουν πρόωρες εκλογές... Δηλαδή, η κανονικότητα γίνεται αντιληπτή από την αντιπολίτευση, σαν πολιτική αναστάτωση και οι εκλογές στην ώρα τους (4ετία) σαν εκλογικός αιφνιδιασμός. Και ως εκ τούτου παρουσιάζονται αναστατωμένοι. Ήγγικεν η ώρα, ω Έλληνες πολίτες να τους αναστατώσουμε πραγματικά.

Κι εάν γίνονταν πρόωρες εκλογές και εάν ο Ερντοράν “κυαλάριζε” το κενό εξουσίας; Το Politico “έβλεπε” στα Eλληνοτουρκικά μια δυναμική που θα μοιάζει με “το χείλος του πολέμου” που ζήσαμε το 2020, ενώ το Reuters σημείωνε ότι η απλή αναλογική ίσον μήνες πολιτικής αστάθειας. Ενόψει νέου γεωτρύπανου τον Αύγουστο, οι ξένοι αναλυτές ανησυχούσαν για το κακό τάιμινγκ των προώρων (διπλών) εκλογών με υπηρεσιακή κυβέρνηση στην Ελλάδα. Τους πρόλαβε ο Μητσοτάκης... Πηγή: Protagon.gr

7 Ιουλίου 2022: “Ο κύβος ερρίφθη...”

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε συνέντευξη του στο ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ και στους δημοσιογράφους Παύλο Τσίμα και Βασίλη Χιώτη, επανέλαβε για άλλη μια φορά ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας.

Και για να γίνει επιτέλους κατανοητό στα μυαλά της αντιπολίτευσης επιγραμματικά είπε, ότι το ρίσκο της εξάντλησης της τετραετίας λόγω των διαφαινόμενων δυσκολιών, είναι πολιτικό ρίσκο δικό του. Ενώ το ρίσκο των πρόωρων εκλογών, θα ήταν ρίσκο για τη χώρα. Και πήρε την απόφαση να μην της το μετακυλίσει. Αυτόβλακες, αντιλαβού;

7 Ιουλίου 2022: “Η πτώση του κλόουν”

Τεχεράνη 19/7/2022: Τριμερής σύνοδος προέδρων Ιράν, Ρωσίας, Τουρκίας

Ο πρόεδρος της Βόρειας Κορέας λείπει...

Το ερώτημα

Όλοι μιλούν για το δικαίωμα στις αμβλώσεις. Ακούσατε κανέναν να μιλά για την υποχρέωση στην αντισύλληψη; Δεκάδες πενταψήφιοι αριθμοί βοήθειας, ούτε ένας που να παρέχει πληροφορίες και να λύνει απορίες για την αντισύλληψη και επίσης να πληροφορεί / επισημαίνει / τονίζει. πόσο τραυματική εμπειρία για την γυναίκα είναι η σχετική επέμβαση. Λέτε πίσω από αυτό να κρύβεται το ιατρικό κατεστημένο των ιδιωτών ιατρών, που τα κονομάνε; Σε δημόσιο νοσοκομείο είναι σχεδόν αδύνατο να προγραμματίσεις σχετικό χειρουργείο εντός των πρώτων 12 εβδομάδων της κύησης, όπου η διακοπή της είναι νόμιμη “σε κάθε περίπτωση”.

Επίσης να επισημάνουμε ότι πέρασε η εποχή που οι γυναίκες μπορούσαν να ισχυριστούν, ότι χωρίς να φταίνε οι ίδιες, πληρώνουν ξανά με την ύπαρξή της, την εγκληματική επιπολαιότητα των ¨συντρόφων” τους. Είναι συνυπεύθυνες. Αντιλαβού;

Μαύρες εποχές, μαύρο και το χιούμορ…

Για υπέρβαρους /ες : Φέρετρο θαλάσσης; Αναπαύου εν θαλάσση...

Βρε κουτά, για το καλό σας το κάνω. Μέχρι και η Βίκυ Σταυροπούλου απαρνήθηκε “τα πάχη της τα κάλλη της” (μέχρι και τις φωτογραφίες της, στένεψε)… Τις σχετικές μου ευχές στην κόρη της…

Όσες επιμένετε στην Ισπανία… Εκεί όπως λέει και η αφίσα του Ισπανικού υπουργείου Ισότητας “όλα τα σώματα, είναι για την παραλία…”. Μάλλον είναι αποκλειστικά για γυναίκες, άντρα δεν βλέπω…

14 Ιουλίου 2022: Η επέτειος…

Τριάντα χρόνια πέρασαν από την ημέρα που ο φοιτητής Θάνος Αξαρλιάν, μεσημέρι της 14ης Ιουλίου 1992, έπεσε νεκρός στο κέντρο της Αθήνας, τραυματισμένος θανάσιμα από τα θραύσματα της ρουκέτας που εκτόξευσε η τρομοκρατική οργάνωση “17 Νοέμβρη” κατά του αυτοκινήτου που μετέφερε τον τότε υπουργό Οικονομικών, Γιάννη Παλαιοκρασσά. Από την 17Ν χαρακτηρίστηκε ως παράπλευρη απώλεια. Ομολόγησαν ότι η ενέργειά τους έγινε, παρότι οι συνθήκες δεν ήταν οι κατάλληλες εκείνη την ημέρα, διότι είχαν προγραμματίσει διακοπές...

Και για το ιστορείν: Ο Χριστόδουλος Ξηρός, στην κατάθεσή του λίγο μετά τη σύλληψή του είχε αναφέρει ότι τον χειρισμό των ρουκετών είχαν αναλάβει οι Σάββας (σ.σ. Ξηρός) και ο “Λουκάς” (σ.σ. Κουφοντίνας), χωρίς να γνωρίζει ποιος πάτησε το μπουτόν.

Την επανειλημμένη επισήμανσή μου στο γεγονός, ότι η αριστερά διακαώς επιδίωκε / επιθυμούσε την σχετικοποίηση της ανθρώπινης ζωής αναλόγως πολιτικών φρονημάτων, αποτύπωσε με συγκλονιστικό τρόπο ο εξαιρετικός σκιτσογράφος της “Καθημερινής” Δημήτρης Χαντζόπουλος. Αποτύπωσε την “ανοχή ορισμένων απέναντι στην τρομοκρατία και στηλίτευσε το γεγονός ότι για κάποιους νεκρούς δεν υπήρξαν πορείες, ούτε διαδηλώσεις, ενώ από μερικούς πολιτικούς ούτε καν καταδίκη της δολοφονίας Αξαρλιάν από τον τρομοκράτη Κουφοντίνα”.

<

Η κρυφή γοητεία του αυταρχισμού

* “Στην αρχή του πολέμου εκφραζόταν η μετα-ψυχροπολεμική αισιοδοξία ότι οι δημοκρατίες μετατρέπουν την αξιακή υπεροχή τους σε ισχύ. Αυτοδιορθώνονται, εξελίσσονται και, αργά ή γρήγορα, επικρατούν. Στον αντίποδα, οι δικτατορίες καταρρέουν εσωτερικά, πνιγμένες στα ψεύδη και την αδυναμία τους να μάθουν από τα λάθη τους.

Αυτή η αυτάρεσκη πεποίθηση δοκιμάζεται τώρα στην Ουκρανία, αλλά όχι μόνο. Δοκιμάζεται με τον παραδοσιακό τρόπο – με εγκλήματα πολέμου και απειλές πυρηνικού ολέθρου· με «οπλοποίηση» της ενέργειας, των διαύλων (παρα)πληροφόρησης, ακόμη και των σιτηρών. Δοκιμάζεται όμως και με έναν γκρίζο τρόπο: Με τη γοητεία που φαίνεται να ασκεί το υπόδειγμα του αυταρχισμού σε ένα μεγάλο μέρος των δυτικών κοινωνιών “ (Μιχάλης Τσιντσίνης) .

Να επισημάνω, ότι δυνητικό στοιχείο αδυναμίας του Δυτικού μας Κόσμου στην σημερινή αντιπαράθεση με το Πουτινιστάν, αποτελεί η υπερβολική ευαισθησία στην ημετέρα κακουχία αντιπαραβαλλόμενη με μια προϊούσα αναισθησία, απέναντι στην κακουχία των αντιστεκόμενων Ουκρανών (επιδέχεται γενίκευση).

Σε αυτό προσθέστε και μια κρυφή λατρεία της εξουσιαστικής τεστοστερόνης, η οποία εξηγεί και την συνάφεια μεταξύ της εγχώριας πουτινοφιλίας και του δέους για τους τρόπους του ατίθασου Ερντοράν. Αντιλαβού;

Δασική βιο-οικονομία: Για την καλύτερη πυροπροστασία τους…

Το γνωρίζουν όλοι, το επισημαίνει και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή: Η πυρκαγιά είναι ένα ατιθάσευτο θεριό το οποίο πλειστάκις νικάει μέσα καταστολής για τα οποία δαπανήθηκαν δισεκατομμύρια ευρώ. Τις εξέθρεψαν οι 4 γνωστές συνθήκες. Εγκατάλειψη της υπαίθρου, αύξηση της καύσιμης ύλης λόγω του διαζυγίου με τη φύση και τη μη διαχείριση των δασών, οικιστικές πιέσεις, κλιματική αλλαγή.

Η αντίληψη περί της διαχείρισης των δασών, δεν περιορίζεται μόνο στην σημασία της για την πυροπροστασία τους, αλλά και στην ανάδειξη της δασικής βιοοικονομίας. Δηλαδή της ανάπτυξης νέων βιομηχανικών αλυσίδων για την παραγωγή, από δασικές ύλες, προϊόντων ξυλείας για βιώσιμες κατασκευές, βιοϋλικών με βάση τον φελλό και τη ρητίνη, βιοχημικών προϊόντων, τροφίμων, φαρμάκων, ζωοτροφών, βιοενέργειας, κλωστοϋφαντουργικών ινών. Να επισημάνουμε ότι βιο-οικονομία δεν σημαίνει κατανάλωση των φυσικών πόρων, αλλά κυκλική διαχείρισή τους, δηλαδή εντάσσεται στην αειφόρο ανάπτυξη. Σήμερα η βιο-οικονομία θεωρείται μονόδρομος για την εκ μια νέα εκβιομηχάνιση της Ευρώπης, με μοχλούς όχι πλέον το κάρβουνο και το πετρέλαιο, αλλά ανανεώσιμους πόρους και φυτικές ύλες. Εντός της θα αναπτυχθούν επαγγέλματα που θα έχουν άμεση σχέση με αυτό που αποκαλείται “κλιματική τεχνολογία”. Δηλαδή προϊόντα και υπηρεσίες που ναι μεν εξυπηρετούν τον άνθρωπο, χωρίς όμως να δολοφονούν την βιόσφαιρα (για να γίνει πιο σαφές κάτι τέτοιο είναι τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, οι καινοτομίες στις μπαταρίες, οι κινητήρες υδρογόνου κλπ). Τα αναμενόμενα: Ένα φιλικό προς την βιόσφαιρα κύμα ανάπτυξης, που θα προσθέσει νέες θέσεις εργασίας και ευκαιρίες για καινοτομία και φυσικά, οχύρωση των δασών έναντι των πυρκαγιών.

Ο περιστρεφόμενος “Δερβίσης”

Ο Ερντοράν με την άρση των αντιρρήσεών του για τη είσοδο της Σουηδίας και της Φιλανδίας στο ΝΑΤΟ δεν κατατάσσεται στην κατηγορία “κωλοτούμπας”, την οποία εγκαινίασε παγκοσμίως ο δικός μας Νήπιος. Ο Ερντοράν είναι μια κατηγορία μόνος του. Αυτήν του “περιστρεφόμενου Δερβίση”. Και όπως οι Δερβίσηδες, με τη χορική τους ιεροτελεστία, τα χέρια ανοιχτά, την παλάμη του δεξιού χεριού τους στραμμένη προς τον ουρανό, για να λάβουν τη θεϊκή δόξα και του αριστερού προς τη γη για να τη μεταφέρουν στον υλικό κόσμο, αποζητούν να εξαγνίσουν την ανθρώπινη ψυχή, έτσι και ο Ερντοράν δια του θεού ισχυροποίησε τη πολιτική του εξουσία και στραμμένος στα εγκόσμια αποζήτα να εξαγνίσει τον κόσμο μας, με μέσον την ανάδειξή του σε παγκόσμια δύναμη.

Εδώ να επισημάνουμε ότι με τον όρο δερβίσης ή ντερβίς, εννοείται κυριολεκτικά ο ζητιάνος, έτσι όπως τουλάχιστον απορρέει από τον περσικό όρο νταρβίς ή νταρβές, για τον θρησκευτικό επαίτη.

Και ο Ερντοράν επί της ουσίας, πέρα των συγκυριακών πολιτικών σκοπιμοτήτων, ένας επαίτης / παρίας του Δυτικού Κόσμου είναι…

Και ο “περιστρεφόμενος Δερβίσης”, επιστρέφοντας από την σύνοδο του ΝΑΤΟ, με την υπαναχώρησή στο θέμα της ένταξης Σουηδίας, Φιλανδίας στο ΝΑΤΟ στις βαλίτσες του, μιλώντας στους αποφοίτους της στρατιωτικής ακαδημίας στην Κωνσταντινούπολη, κατηγόρησε την ελληνική κυβέρνηση ότι “πουλάει νταηλίκι”, ενώ ως συνήθως αναφέρθηκε και στην Μικρασιατική καταστροφή. Αυτήν την φορά μάλιστα, με μια πρωτοφανή δήλωση, προέτρεψε τον ελληνικό λαό να δώσει “δημοκρατικό μάθημα στους κυβερνώντες” που τον οδηγούν “σε περιπέτειες και καταστροφικό τέλος”, όπως είπε χαρακτηριστικά.

“Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας” (Άμλετ)

Σουρεάλ: Τελικά στην υπόθεση Novartis δεν έχουμε ούτε σκάνδαλο, ούτε σκευωρία. Η απλή λογική θα έδειχνε ότι είτε το ένα θα υπάρχει, είτε το άλλο, όμως η Δικαιοσύνη αλλιώς απεφάνθη. Και ο ΣΥΡΙΖΑ πανηγυρίζει, ενώ παραπέμπεται στο Ειδικό Δικαστήριο ένας πρώην υπουργός του (

παρότι απαλλάσσεται για τον “κορμό” της υπόθεσης Novartis, ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης θα λογοδοτήσει στους δικαστές του για αδικήματα πολύ βαριά για απόμαχο δικαστικό λειτουργό).

Με βάση το βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου για την παραπομπή του πρώην υπουργού Δημήτρη Παπαγγελόπουλου, η απόφαση του Δικαστικού Συμβουλίου είναι ομόφωνη για δύο αδικήματα, με τα οποία παραπέμπεται για κατάχρηση εξουσίας σε βαθμό κακουργήματος, που αφορά την μη αποστολή στη Βουλή των καταγγελιών του ΚΙΝΑΛ ΠΑΣΟΚ για τον τότε υπουργό Παναγιώτη Κουρουπλή, που είχε διατελέσει υπουργός Υγείας και είχε καταγγελθεί για την υπόθεση της Novartis.

Για την ίδια παράλειψη, της μη αποστολής του φακέλου Κουρουπλή παραπέμπεται στο Ειδικό Δικαστήριο η εισαγγελέας Ελένη Τουλουπάκη, για κατάχρηση εξουσίας με πλειοψηφία τριών ψήφων υπέρ και δύο κατά.

Παράλληλα, ο πρώην υπουργός Δημήτρης Παπαγγελόπουλος, που διετέλεσε επί μακρόν αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης, παραπέμπεται στο Ειδικό Δικαστήριο για παράβαση καθήκοντος σε βαθμό πλημμελήματος κατ΄ εξακολούθηση.

Μια απόφαση που συνιστά ανατροπή, καθώς η παραπομπή του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου και της Ελένης Τουλουπάκη δεν αφορά την αποκαλούμενη σκευωρία Novartis και την προσπάθεια διώξεων σε βάρος 10 πολιτικών προσώπων

Με λίγα λόγια, για την καραμπινάτη προσπάθεια ενοχοποίησης 10 πολιτικών τους αντιπάλων, θυμάστε τα σόου με τους “προστατευόμενους μάρτυρες” και αυτό που έστησαν στην Βουλή οι πολιτικοί τους πατρόνες για την παραπομπή τους, ούτε κουβέντα…

Και τα περίεργα / ύποπτα:

Έγραψαν στα παλιά τους υποδήματα, την πρόταση 380 σελίδων, της Μετσοβίτου-Φουρλή με την οποία εισηγείτο στο Δικαστικό Συμβούλιο του Ειδικού Δικαστηρίου να παραπεμφθούν σε δίκη ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου, ο πρώην αναπληρωτής υπουργός και οι 3 εισαγγελείς που διετέλεσαν αρμόδιοι για την Εισαγγελία Διαφθοράς για την υπόθεση της εμπλοκής των 10 πολιτικών προσώπων στις παράνομες πρακτικές της Novartis. H εισαγγελική λειτουργός πρότεινε να παραπεμφθούν σε δίκη ο Παπαγγελόπουλος, η Τουλουπάκη που χειρίστηκε την προκαταρκτική έρευνα και απέστειλε τον φάκελο για τους πολιτικούς στη Βουλή, όπως και οι συνεργάτες της Ντζούρας και Μανώλης.

Η Γαλλία ανθίσταται ακόμη….

Ντελιβεράς, καμαριέρα, πυροσβέστης, ναυτικός: Τα νέα πρόσωπα της γαλλικής Βουλής.

Τους φύτεψαν εκεί, όχι όντας φίλοι της εργατικής τάξης, αλλά λαϊκιστές του αισχρότατου είδους, κυρίως ο συνασπισμός της ευρύτερης Αριστεράς NUPES, αλλά και το ακροδεξιό κόμμα της Μαρίν Λεπέν, η οποία επιχείρησε επικοινωνικά μεν, μεθοδικά δε, να κερδίσει σημαντικό κομμάτι της ψήφου της εργατικής τάξης.

Το ευτύχημα είναι, ότι η συνολικότερη εικόνα της εθνοσυνέλευσης, από κοινωνικής και επαγγελματικής πλευράς των μελών της, δεν άλλαξε βιαίως λόγω του έκρυθμου, λόγω των συνεχών κρίσεων, πολιτικού γίγνεσθαι.

Γενικώς το πολιτικώς ζητούμενο είναι οι υποεκπροσωπούμενοι σήμερα στην γαλλική Βουλή και όχι μόνο, εργάτες και υπάλληλοι να “εισέλθουν”, χωρίς την συνήθη επικοινωνιακή προβολή των λαϊκίστικων κομμάτων. Τα αποτελέσματα της τα λουστήκαμε επί Παραφύση.

Περί αρίστων…

Ο Κούρος Νουρμοχαμαντί Μπαϊγκί, μαθητής της θετικής κατεύθυνσης του Πρότυπου Λυκείου Μυτιλήνης, παιδί προσφυγικής οικογένειας από το Ιράν, είναι ο 2ος σε βαθμολογία φέτος (18,25) στις φετινές Πανελλήνιες Εξετάσεις. Ο πρωθυπουργός τον κάλεσε στο γραφείο του για να τον συγχαρεί…

Τηλεφωνική επικοινωνία με την Ελ. Χατζηδημητρίου, η οποία αποφοίτησε από το Τμήμα Μαθηματικών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης πετυχαίνοντας το πρώτο απόλυτο “10” στην ιστορία της Σχολής Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ, είχε ο πρωθυπουργός για να την συγχαρεί και να της ευχηθεί καλή επιτυχία για την συνέχεια.

“Turkaegean”

Η γεωγραφική αλήθεια είναι ότι όπως υπάρχει Ελληνικό Αιγαίο υπάρχει και Τουρκικό. Αλώστε τα όρια του αποτελούν τον πυρήνα της ελληνοτουρκικής διένεξις. Το πιο ελπιδοφόρο είναι, ότι κάποια στιγμή στην Χάγη Θα μας τα πουν.

Το πρόβλημα προέκυψε όταν η Τουρκία έλαβε έγκριση για το σλόγκαν “TurkAegean” από την Ευρωπαϊκή Ένωση, με την ελληνική γραφειοκρατία σε βαθειά μεσάνυχτα. Και με μια διαφημιστική καμπάνια, υπό τον τίτλο «TurkAegean» και φόντο ιστορικές ελληνικές τοποθεσίες και τον ήχο του μπουζουκιού, άρχισε να διαφημίζει τις τουρκικές παραλίες στο Αιγαίο με σκοπό την προσέλκυση τουριστών.

Οι επαΐοντες αναφέρουν ότι ο μόνος τρόπος για την ανατροπή αυτής της απόφασης είναι στο επίκεντρο της εθνικής επιχειρηματολογίας, να τεθεί η έννοια της “δημόσιας τάξης”. Και αυτό διότι είναι αποδεκτό ότι τα σήματα της Ε.Ε. δεν γίνονται αντιληπτά ως αντίθετα στη δημόσια τάξη, από το ενδιαφερόμενο κοινό εντός Ε.Ε. με τον ίδιο τρόπο (για γλωσσικούς, ιστορικούς, κοινωνικούς και πολιτιστικούς λόγους), Ως εκ τούτου το “Turkaegean” μπορεί να κριθεί άκυρο, ακόμη κι αν αυτό αφορά ένα μόνο μέρος των Ευρωπαίων πολιτών ή ένα κράτος-μέλος.

Και για το τέλος μια προσευχή...

“Θεέ μου, χάρισέ μου την ηρεμία για να δεχτώ τα πράγματα που δεν μπορώ ν’ αλλάξω, το κουράγιο για ν’ αλλάξω τα πράγματα που μπορώ και τη σοφία για να μπορώ να διακρίνω τη διαφορά” (του Αμερικανού θεολόγου Ράινχολντ Νίμπουρ).

Σαν επιδόρπιο

Οφθαλμοφανές,

λείπει ένα “μου”...

Η κυρία Γουάντα Νάρα

Seedrinker