Ο Μακρόν..., επί μακρόν...

 

“Αντί να γκρινιάζεις για το σκοτάδι,

άναψε ένα κερί” Κομφούκιος

Γαλλικές προεδρικές εκλογές

Α΄ Γύρος, 10/4/22

Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται ότι ο λαϊκισμός τρέφεται από τις κρίσεις με, αποτέλεσμα την πολιτική ενίσχυση των άκρων. Στην Γαλλία συγκέντρωσαν περίπου το 55% του εκλογικού σώματος. Οι κύριοι εκπρόσωποί τους, στα δεξιό οι Λε Πεν 23,4% και Ερικ Ζεμούρ 7,1%, στο αριστερό ο Ζαν Λικ Μελανσόν 22%).

Το αισιόδοξο είναι ότι οι πολίτες αντιστέκονται. Σε αυτές τις εκλογές έδωσαν στον Εμάνουελ Μακρόν, ποσοστό μεγαλύτερο από αυτό του Α΄ Γύρου των εκλογών του 2017 (27,6% έναντι 24,01%).

Β΄ Γύρος, 24/4/22

Πρόεδρος της Γαλλίας για 2η συνεχή 5ετία, , εξελέγη ο Εμάνουελ Μακρόν με ποσοστό 58.54% (είχε να συμβεί από το 2002, Ζαν Σιράκ).

Όμως το 41,46% ψήφησε την Μαρί Λεπέν. Αντιλαβού;

Και ένα αίσθημα ανακουφίσεως απλώθηκε στην Ε.Ε. και οι και οι ηγέτες της, έσπευσαν να χαρακτηρίσουν την επανεκλογή του κ. Εμανουέλ Μακρόν στο προεδρικό αξίωμα της χώρας του “νίκη για την Ευρώπη”.

Γενικές παρατηρήσεις:

* Διαπιστώνεται επέλαση της ακροδεξιάς.

* Δια του Ερίκ Ζεμούρ, η Λε Πεν επιχείρησε και επέτυχε εν μέρει τον εξαγνισμό της. Να υπενθυμίσω ότι στις εκλογές του 2017, η Λε Πεν δήλωνε θιασώτης των Τράμπ και Πούτιν και σήμερα υπόσχεται την κατίσχυση του “εθνικού” έναντι του “ευρωπαϊκού”.

* Τέλεια αποδυνάμωση των παραδοσιακών δυνάμεων / “συστημικών κομμάτων” της 5ης Δημοκρατίας (περιθωριοποίηση ρεπουμπλικάνων και σοσιαλιστών).

* Ο εξ Αμερικής νέος διχασμός / τραμπικός, επικράτησε και στην Ευρώπη. Το δίπολό του δεν είναι πλέον Αριστερά – Δεξιά, αλλά Λαϊκός Πατριωτισμός / συντήρηση – Ευρωπαϊσμός / πρόοδος.

* Το “Καμία ψήφος στη Λεπέν”, που επανέλαβε τρις ο Μελανσόν μετά τον Α’ γύρο, εκφράζει στην κυριολεξία τους φόβους του. Ξέρει, καλύτερα απ’ όλους, ότι τον ρόλο του αλλά και τη ρητορεία του τον έχει αναλάβει η Λεπέν. Στον Β΄ Γύρο των εκλογών η πλειοψηφία των εργατών και μισθωτών ψήφισαν την Λεπέν. ΚΚΕ αντιλαβού;

Ως εκ τούτου δεν πρέπει να θεωρείται αυτό που αναφέρεται ως η έκπληξη του “Β΄Γύρου” και που ήρθε από την εργατική τάξη. Σε αντίθεση με όσα λένε οι Μαρξιστές, περί πρωτοπορίας στην οικοδόμηση του μέλλοντος, οι εργάτες προτίμησαν το πιο αντιδραστικό παρελθόν: έδωσαν 68% στη Λεπέν έναντι 32% στον Μακρόν (δημοσκόπηση Elabe 25.4.2022).

* Και εν κατακλείδι η Ελλάδα δεν αντέχει να χάσει τον Μακρόν. Αντιλαβού;

Τα συμπεράσματα:

* “Ο αντισυστημισμός και ο αντιελιτισμός, από όποιες ιδεολογικές αφετηρίες κι αν υποτίθεται ότι εκκινούν, τελικά αποκρυσταλλώνονται στο ακροδεξιό πρόσωπο μιας Λεπέν ή ενός Τραμπ. Και μόλις αυτές οι ετερόκλητες δυνάμεις του λαϊκισμού ορμήσουν σαν ταύροι σε υαλοπωλείο, είναι πάντα οι «φλώροι» της μεσαίας τάξης που γίνονται ανάχωμα στην καταστροφή” (Δημήτρης Ευθυμάκης).

* Η ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά του Μακρόν οφείλει να αναγνωρίσει το πρόβλημα και να αντιληφθεί ότι η καταθλιπτική απάθεια της πολιτικής ορθότητας την απομακρύνει ολοένα και περισσότερο από το αίσθημα της κοινωνίας. Η δημοκρατία λειτουργεί με τον ορθό λόγο της πειθούς, όμως η πειθώ δεν λειτουργεί χωρίς την κοινότητα του αισθήματος (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

* Η “κοινότητα αισθήματος” απαιτεί την πολιτισμική αναγέννηση της Ευρώπης. Μιας Ευρώπης που Πολιτισμικά σήμερα, μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα σύμπλεγμα ενοχών και μαζοχιστικής αυτοκατάκρισης στο όνομα της πολιτικής ορθότητας. Σαν να φοβάται το παρελθόν της και τις αξίες της Ως εκ τούτου εάν η Ευρώπη θέλει να ανακτήσει τον χαμένο δυναμισμό της στον νέο πόλεμο ανάμεσα στη δημοκρατία και στον ολοκληρωτισμό, οφείλει επειγόντως να ξεκινήσει από την πολιτισμική της αναγέννηση.

Η “κοινότητα αισθήματος” την εποχή της παγκοσμιοποίησης, του άκρατου καταναλωτισμού έπεσε σε ύπνον βαθύν στις αγκάλες του μετανεωτερικού κομφορμισμού. Και η Ευρώπη έγινε ένα πάμπλουτο λούνα παρκ ειρήνης και δημοκρατίας (η αμφισβήτησή της αφορούσε μόνον περιθωριακές δυνάμεις). Και οι πόλεμοι και οι κρίσεις έγιναν κάτι που αφορούσε τους άλλους. Και έμπλεη ναρκισσιστικής αυτοπεποίθησης, έκλεισε τις εθνοτικές και θρησκευτικές διαφορές στα βιβλία της Ιστορίας. Και η εθελοτυφλία της σχετικά με το ιστορείν την οδήγησε να πιστέψει, πως και όλος ο υπόλοιπος κόσμος αργά ή γρήγορα θα γινόταν σαν κι αυτήν. Και ο διαφωτισμός απέκτησε ιδεολογικά χαρακτηριστικά με τελεολογική προοπτική.

Ως εκ τούτου η ευρωπαϊκή πολιτική τάξη, δεν είχε προετοιμαστεί για για να αντιμετωπίσει προκλήσεις τέτοιας κλίμακας όπως η σημερινή. Δηλαδή τη βία του μεγαλοϊδεατισμού που μοιάζει να έχει δραπετεύσει από το πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα και εκδηλώνεται σήμερα με την σκληρότερη μορφή του από το Πουτινιστάν (ο Πούτιν δεν διαπραγματεύεται, σκοτώνει. Δεν συζητάει, εκβιάζει. Δεν θα σταματήσει αν δεν αναγκαστεί).

Και αυτό που πρέπει να φοβούνται οι δυτικοευρωπαϊκές ηγεσίες δεν είναι μόνο ο Πούτιν. Είναι ότι οι κοινωνίες είναι εξίσου ανέτοιμες με τους ίδιους, για να αντιμετωπίσουν τον πόλεμο και τις μακροχρόνιες επιπτώσεις του.

Σχετικά με το ιστορείν, θα μπορούσες να πεις ότι η ζωή στην Ευρώπη την εποχή αυτή, σε σχέση με τη ζωή στον υπόλοιπο κόσμο, αποτελούσε “ιστορική πολυτέλεια”. “Αυτήν την πολυτέλεια ήταν που ζήλευαν οι Ρώσοι μετά την κατάρρευση του σοβιετικού καθεστώτος. Την ίδια πολυτέλεια που επιθυμούσαν οι εξαθλιωμένοι πληθυσμοί της Μέσης Ανατολής, του Αφγανιστάν, του Μπανγκλαντές, του Πακιστάν και της υποσαχάριας Αφρικής”.

Θεωρώ ότι καλύτερα είναι να αναφερόμαστε σε “ιστορικήν ύβριν”. Και αυτό διότι εγκαταλείψαμε την παραδοχή της “κοινωνίας της διακινδύνευσης”, εάν και ήταν ορατό ότι κόσμος που δημιουργήσαμε έχει ξεφύγει από τον έλεγχό μας. Και αυτό, μαζί με τα ανθρωπίνως απρόβλεπτα, είναι που δημιουργούν ένα κουβάρι από απροσδιοριστίες και αλληλεπιδρώντα δεινά τα οποία εκτοξεύουν την αβεβαιότητα. Μια εγκατάλειψη, η οποία οδήγησε τον κόσμο μας να εθελοτυφλεί ακόμη και στα οχληρά προβλέψιμα. Και σήμερα ζούμε την περίοδο της “ιστορικής νεμέσεως”. Μια περίοδος που έχει ξεκινήσει από το 2008 με την οικονομική κρίση και συνεχίζεται…

* Στον λαϊκισμό δεν απαντάς με λαϊκισμό. Στην πλειοδοσία κερδίζει πάντα εκείνος. Απέναντι στον λαϊκισμό, οι ευρωπαϊκές ηγεσίες έχουν την εναλλακτική, παράδειγμα του Ρόμπερτ Χάμπεκ (αντικαγκελάριος της Γερμανίας) και του Μάριο Ντράγκι, πολιτικών που μπαίνουν στη βάσανο να εξηγήσουν πόσο δύσκολα είναι τα διλήμματα στα οποία καλούνται να απαντήσουν. Και πάντα υπενθυμίζοντας ότι έχει κόστος η προστασία των ευρωπαϊκών αξιών από τον εισβολέα. Μια εναλλακτική που από ότι απεδείχθη στην Γαλλία δεν είναι εκλογικά καταδικασμένη. Πείθει περισσότερο τους πιο ηλικιωμένους, οι οποίοι ευτυχώς είναι και αυτοί που συμμετέχουν περισσότερο στην εκλογική διαδικασία. Και είναι αυτοί που δια της κάλπης, τελικώς διατηρούν την ελπίδα για τους επόμενους. Το ελπιδοφόρο είναι ότι η ηλικιακή ομάδα 18-26 υπερψήφισε τον Μακρόν. Το δυστύχημα είναι πολλοί είναι και αυτοί που λόγω αυτοβλακείας κρατούν ερμητικά κλειστά τα ώτα στην “ρητορική της ευθύνης” (εάν από τις κάλπες είχαν αφαιρεθεί οι ψήφοι των εκλογέων άνω των 60 ετών, δηλαδή αυτών που είχαν ζήσει τις μεγάλες ανασφάλειες του προηγούμενου αιώνα, ο Μακρόν θα είχε καταταγεί 3ος, αναφέρει το Economist).

Σημείωση 1: Παρακολουθώ μετά μεγάλης προσοχής το τι συμβαίνει εις Παρισίους, διότι ότι συμβαίνει εκεί διαχέεται και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Κάτι σαν προάγγελος. Άλλωστε όπως έχω επισημάνει επανειλημμένως, θεωρώ το Παρίσι ως την Πολιτισμική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, όπως την Αθήνα και την Ρώμη ως τις Ιστορικές και την Βόνη ως την Οικονομική.

Εκεί έλαβε χώρα in vivo, η εφαρμογή του πολυπολιτισμικού ιδεολογήματος. Και δημιουργήθηκε ένα παρόν που δεν αναγνώριζε σύνορα και θεωρούσε τις έννοιες πατρίδα και έθνος ιστορικά απολιθώματα. Ένα παρόν εμμονικά προσκολλημένο στην αντίληψη, ότι ο εχθροί του σήμερα φέρουν το όνομα ισλαμοφοβία, ομοφοβία, ξενοφοβία. Εκεί ξεκίνησε και η ανατροπή του, με τίμημα εκατοντάδες νεκρούς, θύματα της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Και όσον αφορά τα ενταύθα, της εκλογής του σοσιαλιστή Α. Παπανδρέου είχε προηγηθεί αυτή του Φρανσουά Μιτεράν και του επί της ουσίας “ανιδεολογικού” Κυριάκου Μητσοτάκη, αυτή του Εμάνουελ Μακρόν (του “ανιδεολογικού” το πρόταγμα είναι η σταθερότητα, η αποτελεσματικότητα και η αλληλεγγύη). Για τα μελλούμενα οψόμεθα...

Επίλογος

Πρωταπριλιά: Την εποχή της μετα-αλήθειας,

αναπολούμε την εποχή του ψέματος…

Ημερολόγιο καταστρώματος

Πάλι τα ίδια και τα ίδια, θα μου πεις, φίλε.

Όμως τη σκέψη του πρόσφυγα τη σκέψη του αιχμάλωτου τη σκέψη

του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια

δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς

Γ. Σεφέρης (10/1944)

Μπούτσα: Η μπόχα του θανάτου.

Οι δημοσιογράφοι που επισκέφτηκαν την μαρτυρική πόλη, μια υπέργεια νεκρόπολη, θύμα των θηριωδιών των εισβολέων του Πουτινιστάν, μίλησαν για αυτά που είδαν (διάσπαρτη πτωμάτων και ομαδικών τάφων), μετέδωσαν αυτά που άκουσαν, αλλά δεν μας είπαν τι μύρισαν. Όλοι τους, μα όλοι τους αυτολογοκρίθηκαν σχετικά (αυτοακύρωσαν την όσφρηση τους). Και η αποφορά στην πόλη πρέπει να ήταν φοβερή. Πτώματα διάσπαρτα στους δρόμους, να κείτονται εκεί επί μέρες, κτίρια κατεστραμμένα από τις βόμβες, η μυρωδιά των καμμένων υλικών και η μυρωδιά των εναπομεινάντων κατοίκων, άπλυτων για μέρες, που τους μιλούσαν για αυτά που έζησαν. Και είμαι απόλυτα βέβαιος ότικαι κάποια άσχημη γεύση θα τους έμεινε τελικώς στο στόμα. Αντιλαβού.

Η Μπούτσα, σχηματικά θα έλεγα, ότι αποτελεί την τελευταία απόδειξη ότι αυτό που απώθησε το Πουτινιστάν μακριά από την Ευρώπη, δεν ήταν η περικύκλωση από το ΝΑΤΟ, αλλά η απόρριψη από τον Πούτιν ενός συστήματος στο πλαίσιο του οποίου η εξουσία δεν συνεπάγεται αυτόματα ότι μπορείς να σφάζεις αντιπάλους ατιμώρητα, όπως ήδη έκανε στο Γκρόζνι και στο Χαλέπι.

* Ο Ηλίας Μαγκλίνης γλαφυρότατα: “Η μυρωδιά του πολέμου. Η αποφορά των σκοτωμένων ανθρώπων και ζώων. Η οσμή που παίρνουν τα ξεκοιλιασμένα σπίτια και οι πυρακτωμένες λαμαρίνες μέσα στο λασπωμένο χιόνι τον χειμώνα ή στην πυκνή σκόνη το καλοκαίρι. Τις οσμές του άπλυτου, φοβισμένου σώματος. Είναι αυτό που παραμένει αόρατο και βουβό μέσα απ’ όλες αυτές τις εικόνες και τους ήχους. να είμαστε ευγνώμονες για αυτή μας την άγνοια. Δεν μας μεταφέρουν την οσμή του θανάτου”.

*”Αυτός ο πόλεμος άρχισε ως περίπατος της Ρωσίας και εξελίσσεται με χτυπήματα εντός Ρωσίας . Στο ΝΑΤΟ θα έχουν πάρει ποπ κορν” (Πηγή: Protagon.gr , ¼).

Οι καθ’ υμάς μπόχα (των πουτινιστών)…

Στην Ελληνική Βουλή (7/4/22)

Δια της απουσίας των κομμάτων ΚΚΕ, Βελοπουλείου, δια εκπροσώπου το Μπαρουφακείο και αρκετών συριζαίων βουλευτών των οποίων το κόμμα κατά τα αλλά συμμετείχε, από την ομιλία του Ουκρανού προέδρου στην Βουλή, αναδείχθηκε για άλλη μια φορά το στοιχείο του διχασμού. Η χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού δεν είναι για τέτοια, δεν της πάει το κάρμα. Το απών πολιτικό προσωπικό ποντάρει την επιβίωσή του, στο να παραμείνει η χώρα στην μικρή βαλκανική γωνιά της και να αφήσει τα σπουδαία για τους άλλους.

Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, ήταν ότι αρκετοί από τους παρευρισκόμενους βουλευτές της αντιπολίτευσης δεν έκρυψαν πόσο στανικά συμμετείχαν. Ήταν κωμικοτραγικό αυτό που έβλεπες να συμβαίνει με τους συριζαίους. Παρέμειναν καρφωμένοι στις θέσεις τους και δεν καταδέχτηκαν να χειροκροτήσουν και “όσοι τα κατάφεραν, όπως ο Τσίπρας, ήταν σαν να σκουπίζουν τις παλάμες τους από τα ψίχουλα του φαγητού”.

“Μπορούσες να δεις ένα ζευγάρι χαμηλωμένα χέρια να μιμούνται δειλά τη κίνηση του χειροκροτήματος. Δειλά και ντροπαλά. Σαν να μούδιασαν ψάχνοντας μια πρόφαση για να μη σμίξουν” , γράφει σχετικά ο Μιχάλης Τσιντσίνης.

Την διαφορά έκανε ο μέγιστος Νίκος Φίλης, αυτόνςπου απεπέμφθη από την Παραφύση με εντολή Αρχιεπισκόπου, ο οποίος αποχώρησε επιδεικτικά όταν ο Βαντιμίρ Ζελένσκι παρουσίασε έναν ομογενή υπερασπιστή της Μαριούποληε μέλος του “τάγματος Αζόφ”. Είναι αυτοί που σήμερα στελεχώνουν την δύναμη αντίστασης στην Μαριούπολη. Είναι αυτοί για τους οποίους, λίγες ημέρες πριν ο πρόξενος κ. Ανδρουλάκης είχε πει πως μπορεί ιδεολογικά να διαφωνεί με τους στρατευμένους στο τάγμα, όμως ήταν αυτοί που τους έφερναν φαγητό στο καταφύγιο τις μέρες της πολιορκίας. Με άλλα λόγια, όταν πολεμάς για τη σωτηρία της πατρίδας σου, οι ιδεολογικές και οι πολιτικές διαφορές έρχονται σε δεύτερη μοίρα.

Οι αντιδημοκρατικούλιδες σαν τον Φίλη, δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι “δεν καλείς έναν ξένο ηγέτη για να σου πει αυτά που εσύ θέλεις να ακούσεις. Τον καλείς για να ακούσεις όσα εκείνος έχει να σου πει. Στοιχειώδης σεβασμός. Πολλώ μάλλον, όταν πρόκειται για έναν ηγέτη ο οποίος πολεμά για να σώσει την πατρίδα του από τον ολοκληρωτισμό που θέλει να του επιβάλει ο εισβολέας” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και εννοείται ότι είναι αυτοί οι ίδιοι, που ο μη γένοιτο, η Ελλάδα βρεθεί στη θέση της Ουκρανίας, θα καταριούνται όσους θα τους φερθούν όπως αυτοί φέρθηκαν στον Ζελένσκι.

Τέλος στο ερώτημα, τι τελικώς μας έμεινε από την ομιλία του Ζελένσκι; Η απάντηση είναι: Η μιζέρια μας. Αντιλαβού;

Σχετικά:

1. Το ηθικό συμπέρασμα: Αυτός που εν καιρώ ειρήνης “λέρωσε τα χέρια του” συνεργαζόμενος με τον ακροδεξιό Καμένο στη Παραφύση, μέμφεται τον Ζελένσκι ότι “λέρωσε τα χέρια του” εν καιρώ πολέμου. Ο ηθικός ναρκισσισμός της Αριστεράς αυτοπροσώπως. Αντιλαβού;

2. Το ερώτημα: Πως ο εκλεκτός του Χριστού, αυτός που αξιώθηκε να αποκαλύψει τις “επιστολές του Χριστού” και να τις διαθέσει με το αζημίωτο σε αυτόβλακες, ανέχεται τους τσετσένους να σκοτώνουν χριστιανούς στην Μαριούπολη στο όνομα του Αλλάχ;

* Στην Ελλάδα, η Ακροδεξιά γοητεύεται από τον μπρουτάλ και ορθόδοξο μιλιταρισμό, ενώ για πολλούς αριστερούς η αγάπη για τη Ρωσία του Πούτιν έχει το «ιερό» υπόβαθρο του ηγέτη που αποκατέστησε την τρωθείσα αίγλη της αγαπημένης ΕΣΣΔ .

“Είδες, πώς ο Πούτιν ενώνει (και) τα ελληνικά άκρα” (Πηγή: Protagon.gr).

* “Η σημερινή Ακροδεξιά και η Άκρα Αριστερά μοιράζονται την ίδια οπτική: αποστρέφονται τη χώρα τους, τουλάχιστον στην τρέχουσα ενσάρκωσή της, και εκφράζουν αγάπη και αφοσίωση σε μια καλύτερη, ξένη χώρα» γράφει σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο στο FT Magazine ο βρετανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Σάιμον Κούπερ. Υπό τον τίτλο «Πούτιν: η διαταραχή που πλήττει από κοινού την Ακρα Δεξιά και την Ακρα Αριστερά», ο Κούπερ μνημονεύει τον Τζορτζ Οργουελ και το διάσημο δοκίμιό του «Σημειώσεις για τον Εθνικισμό» του 1945. Ο Όργουελ προτείνει τον όρο «μετατοπισμένος εθνικισμός» (transferred nationalism) για να περιγράψει τους ανθρώπους που αγαπούν και θαυμάζουν με πάθος μια άλλη χώρα από τη δική τους. Θα μπορούσε να πει κανείς πως ο «μετατοπισμένος εθνικισμός» είναι μια εξηγήσιμη αντίδραση όταν στη χώρα σου βιώνεις π.χ. τη στέρηση δικαιωμάτων και ονειρεύεσαι την ελευθερία. Μόνο που στην περίπτωση μας, στην Ελλάδα, πρόκειται για κατοίκους και πολιτικούς που ζουν σε μια ελεύθερη χώρα —και ονειρεύονται τον αυταρχισμό” ( Αλέκος Παπαναστασίου).

3. Ειδικά αφιερωμένο…: Μετά την ομιλία του Πούτιν (16/3) με την οποία επισήμανε ότι η ρωσική κοινωνία χρειάζονταν μια “αυτοκάθαρση” στην οποία οι πολίτες “θα ξεχώριζαν τους αληθινούς πατριώτες από τα αποβράσματα και τους προδότες” στοχοποιώντας τους αντιτιθέμενους στην “ειδική στρατιωτική επιχείρηση” (εισβολή στην Ουκρανία) άρχισε το “πανηγύρι”. Οι Ρώσοι ωθούμενοι από τη μοχθηρή επίσημη ρητορική άρχισαν να καταγγέλλουν ο ένας τον άλλον, στην σκιά νέων νόμων που ποινικοποιούν την αντίθετη άποψη σε ότι αφορά τον πόλεμο. Υπάρχουν αναφορές για μαθητές που καταγγέλλουν δασκάλους και για πολίτες που υποβάλλουν αναφορές για γείτονές τους, ακόμη και για πελάτες στο διπλανό τραπέζι. Κοινωνικές συμπεριφορές που έκαναν θραύση την εποχή της μαοϊκής μορφωτικής επανάστασης και του Στάλιν.

4. Να μην ξεχάσω: Ο τομεάρχης Εξωτερικής Πολιτικής του Νηπίου, Γιώργος Κατρούγκαλος, διέσπασε (παλιά μου τέχνη κόσκινο) το εθνικό και ευρωπαϊκό μέτωπο ζητώντας “εξηγήσεις” για την απέλαση Ρώσων διπλωματών από την χώρα μας.

5. Una fatsa una ratsa. Σχεδόν το ένα τρίτο των εδράνων, έμειναν κενά στην ιταλική Bουλή όταν μίλησε εκεί ο Ζελένσκι (Politico). Ο Μάριο Ντράγκι το έθεσε ωμά: “Προτιμούμε την ειρήνη ή να έχουμε αναμμένο το κλιματιστικό;”.

6. Και κάτι τελευταίο. Προξενείο στα Κατεχόμενα της Κύπρου άνοιξε “το ξανθό γένος” το ομόθρησκο. Και οι εν Ελλάδι “συμπαθούντες” του Πουτινιστάν, θα πουν ότι φταίει η Ελλάδα…

7. Και για το ιστορείν: “Ο πόλεμος του Πούτιν κατά της Δύσης είχε ξεκινήσει πολύ πριν από την 2η εισβολή του στην Ουκρανία. Ήταν ο υβριδικός πόλεμος του διαδικτυακού «εμπρησμού» της κοινής γνώμης σε ΗΠΑ (Τραμπ), Βρετανία (Brexit), Ευρώπη (μέχρι και απόπειρα δημιουργίας δικτύου επαρχιακών καναλιών στην Ελλάδα). Ήταν ο προσεταιρισμός και η ενίσχυση εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που εκπροσωπούσαν τις διαψεύσεις όσων δεν επωφελήθηκαν από το «τέλος της Ιστορίας»· εκπροσωπούσαν τον θυμό για τα ελλείμματα της Δύσης, υποσκάπτοντάς τη εκ των έσω ” (Μιχάλης Τσιντσίνης).

Τέλος να υπενθυμίσω στους αριστερούληδες ότι εάν η Χιτλερική Γερμανία δεν έκανε το στρατηγικό / ολέθριο λάθος να επιτεθεί στην Σοβιετική Ένωση, οι 2 ολοκληρωτισμοί θα έμεναν δεμένοι με το σύμφωνο φιλίας που είχαν υπογράψει από το 1939.

Δεν βρέχει… Σας φτύνουν…

3ο Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ (14-17/3/22)

Και τι είπε ο Νήπιος, ο μακροβιότερος αρχηγός ελληνικού κόμματος (15 χρόνια και τώρα κάνει συνέδριο α λα Τσαουσέσκου, του ενός υποψηφίου αρχηγού, για να εξασφαλίσει την θέση του μετά την επερχόμενη νέα ήτα του). “Είπε ένα μπουκέτο από συνθήματα που είχαν ήδη τεθεί σε κυκλοφορία όταν ακόμη ο ίδιος ήταν στο μαθητικό της ΚΝΕ (“σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα”, “οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη”, “η Δεξιά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας”, “ο ήλιος πάνω από την Ελλάδα”). Είπε και φρέσκα συνθήματα όπως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου ηγείται από το 2008, δεν είναι “κόμμα συζύγων της εξουσίας, αλλά εραστών της Δικαιοσύνης”. Θύμισε έτσι στο ακροατήριό του, τι υπέστη το σώμα της Δικαιοσύνης, όταν η διακυβέρνησή του είχε εξαπολύσει την πολιτική της λίμπιντο στους αρμούς της εξουσίας.. Αλληλούια…

Όσον δε τα 5+1 μέτρα που ανακοίνωσε και έκανε σημαία του προσεχούς προεκλογικού αγώνα ο Νήπιος επιβεβαίωσε το “ο λαϊκισμός της πλειοδοσίας αυτοπροσώπως”. Αντιλαβού;

Αυτό που δεν ανέφερε αλλά επιβεβαιώθηκε στο συνέδριο, είναι ότι στα αριστερά κόμματα διαφωνίες επί της ουσίας, δεν επιτρέπονται.

Η Αννέτα Καββαδία άσκησε κριτική για “αποδοκιμασίες” που υπήρξαν από συνέδρους προς ομιλητές που εξέφραζαν άλλη άποψη και εκτίμησε ότι “κάτι πολύ στραβό συμβαίνει στο κόμμα”. Το βίωσε και ο Θοδωρής Δρίτσας: Την ώρα που κατέβαινε από το βήμα του ομιλητή (16/4), ένας σύνεδρος (Φωστηρόπουλος), προερχόμενος από τη συνιστώσα του ΠΑΣΟΚ, τον έβρισε χυδαία. Ο δε Πολλάκης αποθεώθηκε. Αλληλούια...

Ο βουλευτής και πρώην γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρλέτης, αφού είπε ότι είπε από του βήματος (15/3 ) για την απουσία αυτοκριτικής για το 2019 και αφού άκουσε τα μπινελίκια του, αφού το βράδυ της Κυριακής ήρθε σε αντιπαράθεση με το σύστημα του βουλευτή και νυν γραμματέα Δημήτρη Τζανακόπουλου, στο τέλος αναγκάστηκε να προσφύγει στη Δικαιοσύνη για άρθρο που τον στοχοποιούσε. Ο τίτλος του επίμαχου άρθρου στην “Αυγή” (του Γιώργου Λακόπουλου): “Πάνος Σκουρλέτης: αποτυχημένος, μοιραίος, τώρα και προβοκάτορας”.

Πολιτικό συμπέρασμα: Ο Νήπιος στο μόνο που μπορεί να ελπίζει είναι ότι το παρελθόν, προτού γίνει Ιστορία, προλαβαίνει ενίοτε να επαναλαμβάνεται (από τραγωδία σε τραγωδία δηλαδή).

Και οι πολίτες στο μόνο που μπορούν να ελπίζουν, είναι ότι κανένας νουνεχής άνθρωπος δεν θα παίξει κορώνα-γράμματα για δεύτερη φορά την τύχη του και το μέλλον της χώρας.

Ένα συνέδριο όπου “μπορούσες να απολαύσεις ανενόχλητος τους καβγάδες, ξέροντας ότι δεν αφορούν ούτε το παρόν ούτε το μέλλον της ζωής σου. Με τον Πούτιν και τη Σαγκάη κινδυνεύαμε να πάρουμε τον κόσμο μας στα σοβαρά. Ευτυχώς, οι σύνεδροι μας θύμισαν πως η χώρα μας δεν έχει χάσει την ικανότητά της να κοπιάζει για να παράγει το τίποτε. Πόσες φορές έχεις την ευκαιρία να παρακολουθήσεις τη συγκέντρωση τόσων ανθρώπων οι οποίοι τσακώνονται για το ανύπαρκτο;” (Τάκης Θεοδωρόπουλος ).

Αντί χαιρετισμού, συλλυπητήρια...

Ο Λουτσιάνο Καλεστίνι , ο πρώτος επίσημος εκπρόσωπος της UNICEF στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού δήλωσε: “Η Ελλάδα μπορεί να ισχυριστεί πως είναι η χειρότερη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση για να είσαι παιδί. Αυτό μας λένε τα δεδομένα”. Μεταξύ άλλων δυσάρεστων επισήμανε και κάτι που αυξάνει άμεσα την νοσηρότητα: “Η Ελλάδα είναι πρώτη σε παιδική παχυσαρκία στην Ε.Ε. και τρίτη σε παιδική φτώχεια”.

Και για τους πολιτικορεκτάδες που εγκληματικώς ενθαρρύνουν / συνηγορούν στο “εγώ αγαπώ τον (νοσηρό λόγω παχυσαρκίας) εαυτό μου όπως είναι” (“τα πάχη μου, τα κάλλη μου…”, λέγανε παλιά). Η ψυχούλα τους το ξέρει...

* “Η Ελεονώρα Ζουγανέληβρέθηκε από την εφηβεία (μόλις στα 15 της) αντιμέτωπη με περισσότερα από 20 παραπανίσια κιλά. Η παχυσαρκία της είχε χτυπήσει την πόρτα και η ίδια συνειδητοποίησε πως κάτι πρέπει να κάνει μόλις τελείωσε το λύκειο.

"Μόλις τελείωσα το Λύκειο και συνειδητοποίησα ότι ήθελα να κάνω κάτι στο χώρο του θεάματος. Δεν είχα πρόβλημα με τις σχέσεις μου, είχα όμως πρόβλημα με τον εαυτό μου", είχε αναφέρει η ίδια η Ελεονώρα σε συνέντευξή της τονίζοντας πως όταν μπήκε στη δραματική σχολή, αποφάσισε ότι κάτι πρέπει να κάνει για να μην ξαναδεί τον εαυτό της έτσι.

Η ίδια, επίσης, είχε παραδεχτεί πως η παχυσαρκία δεν είναι μόνο σωματική ασθένεια αλλά και ψυχική: "Όλοι οι άνθρωποι έχουν εξαρτήσεις. Εγώ είχα εξάρτηση με το φαγητό".

Σε άλλη συνέντευξή της πάλι είχε δηλώσει:

«Όταν δεν έκανα τα πράγματα που ήθελα και το σώμα µου δεν ακολουθούσε τις ανάγκες µου ως ανθρώπου και ως καλλιτέχνιδας. Ήθελα να γυμναστώ, ήθελα να µην κουράζομαι, ήθελα να χορεύω, να κινούμαι στη σκηνή. Ήθελα να είμαι πιο όμορφη για τα δικά µου δεδομένα. Πέρα από την ανασφάλεια που ένιωθα, κουραζόμουν. Δεν θεωρούσα ότι είχα ζωή αναλογικά µε την ηλικία µου. Είχα στερηθεί πράγματα, άσχετα που μπορούσα να «κρύβω» τα κιλά µου και να αναδεικνύω τις χάρες µου στη σκηνή. Μεγαλώνοντας δεν ήθελα να τις χάσω και για αυτό ξεκίνησα τη δίαιτα.”

Η δημοφιλής τραγουδίστρια πλέον έχει χάσει σχεδόν 50 κιλά (δείτε την εδώ με κοντό σορτάκι χωρίς ρετούς) και αγαπά ακόμα πιο πολύ τον εαυτό της αφού όπως παραδέχεται το σώμα μας είναι ένα όχημα που μας βοηθάει να ζήσουμε κάποια πράγματα. (πηγή: YOUWEEKLY. 1/4)

Βοήθειά μας...

Ο ιεραποστολικός τόνος της εξαγοράς του “τουίτερ” και το φωτοστέφανο της λοξής ιδιοφυΐας που συνοδεύει τον αγοραστή του Έλον Μασκ, καθιστούν την προοπτική της μονοπρόσωπης διεύθυνσης του μέσου, το ελάχιστον ανησυχαστική.

Αυτό που πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν είναι ότι ο Μασκ σε κάθε του “προβληματικό” εγχείρημα δίνει ιεραποστολικό τόνο. Ίδρυσε την Neuralink (2016), με την υπόσχεση ότι η τεχνολογία “θα επιτρέψει σε κάποιον με παράλυση να χρησιμοποιεί ένα smartphone με το μυαλό του, πιο γρήγορα από κάποιον που χρησιμοποιεί τους αντίχειρές του”.

Σκοπός της Neuralink είναι να δημιουργήσει εμφυτεύματα εγκεφάλου για την ασύρματη διασύνδεση ανθρώπων με ηλεκτρονικές συσκευές, και από ότι φαίνεται πλησιάζει όλο και πιο κοντά στον φουτουριστικό του στόχο, που κάποτε φάνταζε σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Ο Έλον Μασκ στις 28/8/20 ανακοίνωσε την δημιουργία του εμφυτεύσιμου στον εγκέφαλο τσιπ, που ανοίγει τον δρόμο για τη διεπαφή του ανθρώπινου εγκεφάλου με υπολογιστή, ώστε να μεταφέρονται σε αυτόν εντολές και να ελέγχεται κατ’ αρχάς η λειτουργία έξυπνων συσκευών.

Τέλος η Neuralink η οποία έχει ήδη εμφυτεύσει με επιτυχία μικροτσίπ τεχνητής νοημοσύνης στους εγκεφάλους ενός πιθήκου και ενός χοίρου, ανακοίνωσε ότι αναζητά τώρα έναν διευθυντή κλινικών δοκιμών για να διεξάγει δοκιμές της ιατρικής συσκευής σε ανθρώπους (24/1/22).

Σχετικό: “Με όλον αυτό το θόρυβο που ξέσπασε για την αγορά του Twitter, πέρασε σχεδόν απαρατήρητο ένα tweet του Μασκ για τη Neuralink, την εταιρεία του που φιλοδοξεί να διασυνδέσει τον ανθρώπινο εγκέφαλο με υπολογιστή -ήδη μας έχει δείξει την πρόοδο της πάνω σε γουρούνια. Ένας χρήστης του Twitter ρώτησε τον επιχειρηματία αν η Neuralink θα μας παρουσιάσει κάτι πάνω σε άνθρωπο και εκείνος προανήγγειλε ότι αυτό θα γίνει εντός του έτους”( Πηγή: Protagon.gr)

Και πάλι βοήθειά μας...

18 Απριλίου 2022: Παγκόσμια Ημέρα Πολιτιστικής Κληρονομίας

Το έχω ξαναπαρουσιάσει: Η γλώσσα μας με την “Αλήθεια” της μου έδωσε την δυνατότητα να σχηματοποιήσω την διαχρονία του παγκόσμιου γίγνεσθαι:

ΧθεΣήμερΑύριο

Επίσης να επισημάνω ότι οι άνθρωποι που είναι εγκλωβισμένοι στο παρελθόν, αλλά και οι μεταμοντέρνοι που επιδεικτικά το αγνοούν, είναι σαν να μην έχουν παρελθόν. Ως εκ τούτου δεν μπορούν να το εξετάσουν αντικειμενικά, άρα δεν μπορούν να το “χρησιμοποιήσουν” με αποτέλεσμα να παρουσιάζονται ως οι δυσλειτουργικοί / ανελεύθεροι του παρόντος.

Σχετικά ο Πέτρος Μαρκάκης αναφέρει: “Υπάρχει μια τάση στην Ελλάδα την οποία, εγώ, επειδή είμαι μέτοικος, δεν καταλαβαίνω… Δεν καταλαβαίνω γιατί εμείς στην Ελλάδα αποφεύγουμε να αντιμετωπίσουμε την ιστορία μας και τα προβλήματα που προέκυψαν από την Ιστορία και προτιμάμε να τα αντιπαρερχόμαστε με την εύκολη δικαιολογία «ε, εντάξει, τώρα αυτό πέρασε». Δεν περνούν όμως αυτά. Επανέρχονται, είναι εγκατεστημένα και, στον βαθμό που δεν γίνεται η επεξεργασία τους, λειτουργούν μέσα στο κοινωνικό σώμα σε όλα τα επίπεδα από το προσωπικό μέχρι το πολιτικό ως ένα είδος βρικολάκων. Δηλαδή ζούμε με τους βρικόλακες της ιστορίας μας. Και αυτό είναι ένα ζήτημα το οποίο επιβαρύνει πάρα πολύ όχι μόνο τη σημερινή πραγματικότητα αλλά και γενικότερα τη διαμόρφωσή μας ως πολιτών αλλά και ως ανθρώπων, οι οποίοι πρέπει να καταλάβουν πως τα λάθη του παρελθόντος επηρεάζουν και ως έναν μεγάλο βαθμό κατευθύνουν το παρόν μας. Αυτό είναι ένα ζήτημα στην Ελλάδα τεράστιο. Δηλαδή εγώ δεν μπορώ να αξιολογήσω αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα εάν δεν πάω πίσω τουλάχιστον από την εποχή του Εμφυλίου μέχρι σήμερα και αυτά που πέρασε η Ελλάδα. Αυτά είναι τραύματα στο σώμα της κοινωνίας, τα οποία αν δεν θεραπευτούν θα είναι πάντα εκεί”.

Το γράμμα του σήματος...

Η βύθιση του ρωσικού καταδρομικού πλοίου “Moskva” (14/4) ήρθε λίγο μετά την κυκλοφορία ενός εκατομμυρίου γραμματοσήμων από την εθνική ταχυδρομική υπηρεσία της Ουκρανίας που απεικονίζει έναν Ουκρανό μαχητή να σηκώνει το μεσαίο δάχτυλο μπροστά από το σκάφος.

Το σκίτσο του γραμματόσημου (του Boris Groh), είναι εμπνευσμένο από το περιβόητο περιστατικό στο Φιδονήσι, όταν, κατά τις πρώτες ημέρες της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, ένα ρωσικό πολεμικό πλοίο προσέγγισε το νησάκι και ζήτησε από τους στρατιώτες να παραδοθούν. Ωστόσο, η μικρή ομάδα των Ουκρανών που υπερασπιζόταν το Snake Island απάντησε στους Ρώσους “άντε γαμηθείτε” (το Moskva ήταν ένα από τα πλοία που πρωταγωνίστησαν στο συγκεκριμένο περιστατικό).

“Γραμματόσημο: Το σήμα του γράμματος ή το γράμμα του σήματος;”. Διερωτήθηκε σε μια φιλοτελική εκδήλωση που εγκαινίασε η Δήμητρα Λιάνη Παπανδρέου, την εποχή της παντοδυναμίας της. Και η πασοκαρία που την αντιπαθούσε και οι λοιποί κουλτουριάρηδες την χλεύασαν, μόνο και μόνο γιατί το είπε η Δήμητρα. Και όμως αυτό που τις γράψανε για να πει στην εκδήλωση έχει νόημα. Το ουκρανικό γραμματόσημο το επισημαίνει.

Σοσιαλισμός ΚΑΙ Βαρβαρότητα

Σήμερα σχηματοποιείται στο όνομα μιας κινεζικής μεγαλούπολης ΣΑΓΚΆΗ.

Το θαύμα της Λαϊκής Δημοκρατία της Κίνας (φανταστείτε να μην ήταν και Λαϊκή) : Ο λαός της βγαίνει στα μπαλκόνια και ουρλιάζει μετά από μέρες ενός σκληρού / απάνθρωπου lockdown. Και ο λαός της πεινάει και οδηγείται σε πλιάτσικο σούπερ μάρκετ. Και οι θεματοφύλακες του “λαϊκού” ακόμη και τα παιδιά βιαίως χωρίζουν από τους γονείς τους, εάν αυτά βγουν θετικά (για τα άλλα, λίγα μπορείτε λόγω της λαϊκής λογοκρισίας να δείτε και πολλά να φανταστείτε).

Πολιτικό συμπέρασμα: Όπου ακούμε συνεχή επίκληση του λαού / λαϊκού κλπ., επιβάλλεται να μουτζώνουμε. Το ιστορείν μας το επιτρέπει…

Πολιτικό παιχνίδι: Παίξτε με τους αριστεροδεξιούς αυτόβλακες το παιχνίδι, βρείτε τις διαφορές μεταξύ κινεζικού / αυταρχικού και ευρωπαϊκού / δημοκρατικού lockdown.

Και ίσως εκτιμήσουν επιτέλους, ότι ο δικός μας πολιτισμός τούς παρέχει την πολυτέλεια να την καταγγέλλουν για “ολοκληρωτισμό”. Τι θα κάνουν αν, ο μη γένοιτο, βρεθούν αντιμέτωποι με πραγματικό ολοκληρωτισμό; Είμαι απόλυτος βέβαιος ΤΗΝ ΠΆΠΙΑ...

Το ερώτημα: Εάν τα μέτρα στις δυτικές δημοκρατίες τείνουν στον “ολοκληρωτισμό”, τι είναι αυτό που εφαρμόζεται στη Σαγκάη;

Σχετικό: ¨”Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και μια σειρά περιορισμών στην Κίνα που σχετίζονται με την COVID-19 δεν φαίνονται, επιφανειακά, να έχουν πολλά κοινά. Ωστόσο, και τα δύο επιταχύνουν την αλλαγή που οδηγεί τον κόσμο σε επικίνδυνη κατεύθυνση, χωρίζοντάς τον σε δύο ημισφαίρια, το ένα με επίκεντρο την Ουάσιγκτον και το άλλο το Πεκίνο” (Μάικλ Σούμαν συνεργάτης του Ατλαντικού Συμβουλίου στο “The Atlantic”).

Στην χώρα του “αντί”...

Με αφορμή την ιδιωτική επίσκεψη του πρωθυπουργού στην Σκωτία κατόπιν προσκλήσεως από τον Κάρολο (26/4).

“Έχουμε, λένε, «φιλοβασιλικό ακροατήριο», νοσταλγούς του στέμματος. Σίγουρα έχουμε νοσταλγούς της αντιμοναρχίας. Αντιβασιλικούς χωρίς βασιλιά. Κατά τον ίδιο τρόπο, έχουμε πολύ αντινεοφιλελευθερισμό. Δεν έχουμε όμως νεοφιλελεύθερους. «Νεοφιλελεύθερος» βαπτίζεται ακόμη και ο φόρος στην ακίνητη περιουσία· ακόμη και τα πρότυπα δημόσια σχολεία. Έχουμε πολλούς αντιφασίστες. Μόνο που ο φλογερός αντιφασισμός τους δυσκολεύεται να ξεχωρίσει τους υπαρκτούς ακροδεξιούς από την Κεντροδεξιά (τη Λεπέν από τον Μακρόν, τον Καμένο από τη ΝΔ). Έχουμε και αντιπολεμικό κίνημα. Μόνο που δυσκολεύεται να ξεχωρίσει εκείνον που προκαλεί τον πόλεμο από εκείνους που τον υφίστανται”.

Σαν επιδόρπιο

Σαν γεύμα πασχαλινό…

24 Απριλίου 2022: Το Άγιον Πάσχα / Η Ανάστασης του Χριστού

Το Πέρασμα (πάσχα εκ του Εβραϊκού pesah / πέρασμα) από τον θάνατο στην ζωή. Η Ανάσταση και κάθε ανάσταση / επ-ανάσταση προϋποθέτει την θυσία. Άλλωστε “τα καρφιά εκάναν τον Χριστό Θρησκεία”...

Στο μήνυμά του ο Αρχιεπίσκοπος σημειώνει ότι “η Ανάσταση δεν είναι ιδεολογία, είναι σχέση. Δεν την υφίστασαι, την επιλέγεις και τη ζεις μέσα από την απόλυτη εμπιστοσύνη και την αγάπη”.

ΧΡΙΣΤΌΣ ΑΝΈΣΤΗ

Seedrinker