Δεδομένων των συνθηκών...
* Η αρχικατάσκοπος…
Ο Μπάιντεν εμπιστεύθηκε την θέση του Διευθυντή και των 17 υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ στην Εϊβριλ Χέινς . Και τον δικαίωσε. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Le Monde, που επικαλείται γαλλικές διπλωματικές πηγές, οι αμερικανικές και βρετανικές μυστικές υπηρεσίες πληροφοριών γνώριζαν ήδη για τα σχέδια της Ρωσίας για εισβολή στην Ουκρανία το φθινόπωρο και άρχισαν να μοιράζονται αυτές τις πληροφορίες με τους συμμάχους τους όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία. Και ήταν η Αβρίλ Χέινς, αυτή η οποία από τον Δεκέμβριο του 2021, ανέφερε με σιγουριά στους συμμάχους ότι ο Πούτιν είχε πάρει την τελική απόφαση να επιτεθεί στην Ουκρανία και οι δηλώσεις του περί του αντιθέτου είχαν σκοπό μόνο να εξαπατήσουν αλλά και για να κερδίσει χρόνο προετοιμασίας. Αλληλούια…
*Και για το ιστορείν: Σε εκτενές ρεπορτάζ του o Γκουίντο Ολίμπιο της Corriere della Sera αναφέρει πως οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι των Αμερικανών, τα σχέδια του Πούτιν τα πληροφορήθηκαν από την Εϊβριλ Χέινς, διευθύντρια όλων των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ. Ωστόσο τα λεγόμενά της έγιναν δεκτά με επιφυλάξεις. Έπειτα από λίγες εβδομάδες, στις αρχές του Δεκεμβρίου, οι Ευρωπαίοι προειδοποιήθηκαν εκ νέου για την επικείμενη εισβολή ενώ η Washington Post προέβη σε μία οριοθέτηση της επιχείρησης, αποκαλύπτοντας επακριβώς το μέγεθος των ρωσικών δυνάμεων που είχαν ήδη κινητοποιηθεί. Τότε πιστευόταν πως οι Ρώσοι θα εισέβαλαν στην Ουκρανία τις πρώτες ημέρες της νέας χρονιάς. Οι διαθέσιμες πληροφορίες ήταν σημαντικές, άλλα όχι τόσο ώστε να θορυβηθούν οι Ευρωπαίοι (Protagon.gr).
*Μια ζωή Ουκρανή και γενναία και κοκέτα...
Μεγάλη η παρέλαση που οργανώνεται για τις 24 Αυγούστου με αφορμή τα 30 χρόνια Ανεξαρτησίας της Ουκρανίας. Σε αυτό το πλαίσιο της γιορτής, ο “υπέρ μέγιστος” υπουργός άμυνας της χώρας με κορυφαία την “εθνική ευσυνειδησία”, αποφάσισε ότι οι γυναίκες στρατιωτικοί θα πρέπει να παρελάσουν με τις στολές τους, αλλά αντί για άρβυλα να φορέσουν γόβες (31.000 χιλιάδες γυναίκες υπηρετούν στον στρατό / προσέξτε, “κάλτσα” το παντελόνι και το καλτσάκι ελεύθερη επιλογή...). Αλληλούια...
Για την ιστορία: Στις 24 Αυγούστου, τιμάται η ολοκλήρωση της εγκαθίδρυσης του κυρίαρχου Ουκρανικού κράτους, το οποίο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ του σοβιετικού ολοκληρωτισμού.
Και πέρασαν πολλά οι Ουκρανοί ως μέλη της ΕΣΣΔ. “Holodomor” στα ουκρανικά σημαίνει θάνατος από λιμό. Και αναφέρεται στην πιο πολύνεκρη καταστροφή εν καιρώ ειρήνης. Της εξόντωσης από πείνα εκατομμυρίων Ουκρανών πολιτών τα έτη 1932-1933, όταν η Μεγάλη Εκκαθάριση / ο Μεγάλος Τρόμος του Στάλιν, εκτός από την “αποκουλακοποίση” (κουλάκοι, αγρότες αρνητές της κολεκτιβοποίησης), προέβη και σε μαζικές κατασχέσεις τροφίμων οι οποίες οδήγησαν στην εξόντωση, σε κάποιες περιπτώσεις έως και του 1/5 του πληθυσμού ορισμένων ουκρανικών επαρχιών (αντιγραφή από την ανάρτηση της 29/8/2021 “Πυρίκαυστος Άυγουστος / Επίλογος).
Σήμερα ο του “συνωμοτούντος Σύμπαντος” Πάολο Κοέλιο, το μόνο που φοβάται είναι μην προκληθεί “ρωσοφοβία”. Αλληθωρίζοντας στην οπτική του Κοέλιο θα έλεγα: Και όπως συνωμότησε το Σύμπαν για να δυσφημήσει τη σταλινική κολεκτιβοποίηση και έστειλε στους Ουκρανούς τον λιμό την δεκαετία του τριάντα, σήμερα φοβάται ότι συνωμοτεί για να δυσφημήσει τον πουτινισμό. Και αυτό με την αντίσταση των Ουκρανών στην εισβολή, γεγονός που αναγκάζει τον ρωσικό στρατό να καταστρέφει πόλεις και χωριά να σκοτώνει γυναικόπαιδα και να τους οδηγεί στον ξεριζωμό (πάντα κάποιοι θα θυσιάζονται για να προχωρήσει ο Κόσμος μας).
*Η γενναιότης είναι γένους Θηλυκού: Ελληνίδες πολεμικές ανταποκρίτριες στην Ουκρανία
Η Ευτυχία Πενταράκη, η Ελβίρα Κρίθαρη, η Ανδριάνα Μαγγανιά, η Αλεξία Καλαϊτζή και η Κάτια Αντωνιάδη καλύπτουν το ρεπορτάζ για την ΕΡΤ. Η Βελίκα Καραβάλτσιου, απεσταλμένη του Mega, βρίσκεται στα σύνορα Πολωνίας και Ουκρανίας. Η Ηρώ Καριοφύλλη από τον ALPHA, η Γεωργία Λαγού από το OPEN, η Λευκή Γεωργάκη και η Κατερίνα Ρίστα από το Star, η Ελλη Κασόλη από τον Σκάι μεταδίδουν το ρεπορτάζ τους από διάφορες περιοχές της Ουκρανίας (Πηγή: Protagon.gr).
Ακολούθησαν και άλλες…
Σχετικώς και επικαίρως: Τώρα που η πολιτικορεκτίλα αποδυνάμωσε την έννοια της μητρότητας, με ορατό αποτέλεσμα την υπογεννητικότητα, είναι ώρα να σκεφτούμε την υποχρεωτική στράτευση των γυναικών στην χώρα μας. Αντιλαβού;
* “Η Πέτρα της Υπομονής”
Ταινία του Ατίκ Ραχιμί (Αφγανιστάν, Γαλλία, Γερμανία, Μ. Βρετανία, 2012).
Τελικά τόσο η πέτρα, όσο και η ίδια η υπομονή δεν είναι τυχαία γένος θηλυκού. Αλληλούια...
* Και όμορφες και γενναίες...
Με θάρρος: Και λόγω του ότι μου είναι αδιανόητο την “Ημέρα της Γυναίκας” να μην τιμήσω την γυναικεία ομορφιά και γενναιότητα επέλεξα κάτι σχετικό. Την πανέμορφη πρωταγωνίστρια της προαναφερθείσας ταινίας Γκολσιφτέ Φαραχανί. Την αντισυμβατική γενναία Ιρανή ηθοποιό, η οποία αψηφά τον δογματισμό των μουλάδων. Την πρωτοείδα στην ταινία “Τι Απέγινε η Έλι” (Ιράν, 2009, του Ασγκαρ Φαραντί, έλαβε την Αργυρή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου).
“Τι απέγινε η Έλι”: Η ταινία που έκανε παγκοσμίως γνωστή τόσο την ίδια όσο και τον ιρανό σκηνοθέτη Ασγκαρ Φαραντί. Στην πατρίδα της ήταν ήδη αναγνωρίσιμη. Η Γκολσιφτέ Φαραχανί εμφανίστηκε στο θέατρο σε ηλικία 6 ετών και έκανε το κινηματογραφικό ντεμπούτο της στα 14, στην ταινία “Derakhte Golabi / Η Αχλαδία” για την οποία κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ του Φαζρ. Από την Ιρανική Επανάσταση το 1979 και μετά, η Φαραχανί είναι η πρώτη ιρανή ηθοποιός που τόλμησε να παίξει σε αμερικανική παραγωγή. Το χολιγουντιανό ντεμπούτο της έγινε το 2008 με την “Πλεκτάνη” του Ρίντλεϊ Σκοτ, πλάι στον Λεονάρντο Ντι Κάπριο και στον Ράσελ Κρόου. Βέβαια, “άλλο να νιώθεις βασίλισσα στη λίμνη και άλλο ψαράκι στην απεραντοσύνη του ωκεανού”, δήλωσε η ίδια για την “προαγωγή” της. Αλληλούια…
Και με θηριώδες θάρρος:
“Μαρίνα Οβσιανίκοβα: Τι ωραίο θηρίο! Υποκλίνομαι με απέραντο σεβασμό σε αυτή τη γυναίκα. Που δεν υπολόγισε τίποτα, αφού υπολόγισε τα πάντα. Διέκοψε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του πρώτου καναλιού της ρωσικής δημόσιας τηλεόρασης κρατώντας πλακάτ που έγραφε «Οχι πόλεμος! Μην πιστεύετε στην προπαγάνδα» και αψηφώντας την αγριότητα της ολιγαρχίας” (Ρέα Βιτάλη).
* Harami Sacura: Η Ομορφιά του εφήμερου…
Γυναίκες τιμήστε την ομορφιά και μην την απαξιώνεται. Σήμερα για σας ο κύριος εχθρός σας δεν είναι ο χρόνος. Είναι οι λόγοι που σας οδηγούν εθελουσίως στην αρρώστια της παχυσαρκίας και κυρίως στην μετά εμμηνοπαυσιακή της εκδοχής.
Γυναίκες μπορείτε να μεγαλώσετε όμορφα αντιστεκόμενες στον χρόνο όπως το καλό κρασί, που παλαιώνει με λαμπερό χρώμα, ωραίο σώμα, γεύση και επίγευση και όχι απελπισμένες να τρέχετε στους πλαστικούς χειρούργους για “αναπαλαιώσεις”.
Harami Sacura: Την ομορφιά του εφήμερου εορτάζουν αυτές τις ημέρες οι Ιάπωνες με τις ανθισμένες κερασιές...
* Τέλος. Εγώ μεγάλωσα για εσένα...
Ως άντρας εκστομίζω τα παρακάτω λόγια…
Εγώ μεγάλωσα για σένα
και μάλωνα για σένα στους δρόμους
με τα υπόλοιπα παιδιά
τα βράδια ίδρωνα για σένα
και στον ύπνο μου για σένα
τολμηρά είχα κρυμμένα μυστικά.
Μετά ωρίμαζα για σένα
και σκάρωνα θλιμμένα στιχάκια
που δεν διάβαζε κανείς
ετοιμαζόμουνα για σένα
και δεν άκουγα κανένα
που μου’ λεγε πως ίσως δεν φανείς.
Και πέρασαν οι ζωές μας
δεν βρεθήκαμε ποτέ μας
και τη θέση σου την παίρνανε σκιές
μ’ αγαπάνε, με φροντίζουν
κάπου - κάπου σε θυμίζουν
και εσύ έρχεσαι και φεύγεις όταν θες.
Κι έτσι ζω μόνο για σένα
ετοιμάζομαι για σένα
ερωτεύομαι για σένα
περιμένοντας εσένα…
Για σένα ήμουν και γινόμουν
το καλό και το κακό μου
και δεν είχα μόνο έναν εαυτό
για σένα άλλαζα σαν φύλλα
τη χαρά και την μαυρίλα
και το σπίτι μου είχα πάντα ανοιχτό.
Για σένα τράβαγα πιστόλι
από φόβο μ’ είχαν όλοι
και δεν άντεχε στο πλάι μου ψυχή
φανταζόμουνα εσένα
σε νοήματα χαμένα
και ήταν μόνο μια καινούργια σου εκδοχή.
Και περάσαν οι ζωές μας
δεν βρεθήκαμε ποτέ μας
και τη θέση σου την παίρνουνε σκιές
μ’ αγαπάνε με φροντίζουν
κάπου – κάπου σε θυμίζουν
και εσύ έρχεσαι και φεύγεις όταν θες.
Κι έτσι ζω μόνο για σένα
ετοιμάζομαι για σένα
ερωτεύομαι για σένα
περιμένοντας εσένα…
Του ανωτέρω στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου και Γεράσιμου Ευαγγελάτου, τραγούδησε η Νατάσα Μποφίλιου σε μουσική Θέμη Καραμουρατίδη.
Επίλογος
“Το μόνο που χρειάζεται για τον θρίαμβο του κακού, είναι κάποιοι καλοί άνθρωποι
να μην κάνουν τίποτα”, Έντμουντ Μπερκ, Ιρλανδός φιλόσοφος 18ος αι.
Η Πουτινιά επιτίθεται…
Ο Χίτλερ του Αρκά…
Με τον δικό του, μοναδικό τρόπο, ο Αρκάς παρομοίασε τις ρωσικές επιθέσεις με εκείνες του Χίτλερ στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αποτυπώνοντας τον ηγέτη των ναζί πάνω στο χάρτη της Ουκρανίας. Σκίτσο γεμάτο νόημα από τον Αρκά -Παρομοίασε τη ρωσική εισβολή με τον Χίτλερ.
Ο θυμός οργή πρέπει να γίνει...
Το 1999 στην 2η έκδοση ενός φυλλαδίου “επιγραμματικού λόγου” που κυκλοφόρησα με τίτλο “Η Ζωή εν Τάφω;” εμπεριέχετο και το κάτωθι (ομωνύμως στην πασχαλιάτικη ανάρτηση της 12/4/2012, η 1η του έκδοση):
Ελπίδα (1)
Του λογικού την έκπληξη
για τ’ απαράδεκτα,
θυμός ακολουθεί
που οργή πρέπει να γίνει
την ελπίδα να ζεσταίνει.
Γιατί αν ο θυμός και η θλίψη παραμείνει,
σαράκι της ψυχής
σε καθηλώνει
την λογική σκοτώνει.
14 ΜΑΡΤΙΟΥ 2022, 17:00 “Μες στην οργή μου, θέλω κάποιον, κάπου να κάνει κάτι. Έχω διδάξει στρατιωτικές υποθέσεις και ζητήματα εθνικής ασφάλειας για περισσότερο από 25 χρόνια και ξέρω τι συμβαίνει όταν μια στρατιωτική φάλαγγα μήκους 65 χιλιομέτρων περικυκλώνει μια πόλη με πάνοπλους υπερασπιστές. Θέλω όλη η ισχύς του πολιτισμένου κόσμου –ενός κόσμου στον οποίο ο Πούτιν δεν ανήκει πλέον– να εξολοθρεύσει τις δυνάμεις εισβολής και να σώσει τον λαό της Ουκρανίας”. Έτσι εκφράζει όχι την οργή του αλλά τον θυμό του για τ’ απαράδεκτα (η “Αλήθεια” της γλώσσας μας τα ξεχωρίζει) ο Τομ Νίκολς, καθηγητής στη Ναυτική Σχολή Πολέμου των ΗΠΑ, βλέποντας στην τηλεόραση τις τραγικές εικόνες που φτάνουν στις ΗΠΑ από την εμπόλεμη Ουκρανία, όπου ο πόλεμος του Πούτιν μαίνεται με ολοένα αυξανόμενη ένταση και μαζί του όλος ο δημοκρατικός κόσμος (συνέντευξη στην “Il Foglio” / Πηγή: Protagon.gr )
Στην περαιτέρω ανάλυσή του αντιλαμβανόμαστε ότι ο αρχικός θυμός του Τομ Νίκολς εκλογικεύεται σε οργή προστρέχοντας στο ιστορείν. Αναφέρει σχετικά: “Πρέπει να θυμόμαστε πως δεν είναι αυτή η πρώτη φορά που είχαμε ελάχιστες επιλογές πέρα από το να στεκόμαστε και να παρακολουθούμε έναν δικτάτορα να σκοτώνει αθώους. Κάποιες φορές, ήμασταν απρόθυμοι να επωμιστούμε το κόστος της εμπλοκής. Κάποιες άλλες, αποθαρρυνθήκαμε από τους τεράστιους κινδύνους μιας πυρηνικής σύγκρουσης” (σς. Εισβολή Σοβιετικών σε Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία).
Η εκλογίκευση του αρχικού θυμού σήμερα επιβάλλει στην Δύση να δείξει αυτοσυγκράτηση, παρά τις φρικαλεότητες που γίνονται ήδη στην Ουκρανία, γιατί το μοναδικό που μπορεί να κάνει πλέον ο Πούτιν για να γλιτώσει το φιάσκο είναι να παρασύρει τη Δύση στον πόλεμο. Αναφέρει σχετικά: “ Τίποτα δεν θα τον βοηθούσε περισσότερο, στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό, από το να εμπλέκονταν οι ΗΠΑ ή οποιαδήποτε άλλη χώρα του ΝΑΤΟ σε άμεσες εχθροπραξίες με τις ρωσικές δυνάμεις. Ο Πούτιν θα χρησιμοποιούσε τη σύγκρουση για να συσπειρώσει τον λαό του και να αρχίσει να απειλεί με συμβατικές και πυρηνικές επιθέσεις κατά του ΝΑΤΟ. Θα γινόταν ήρωας στο εσωτερικό της Ρωσίας και η Ουκρανία θα ξεχνιόταν”. Όπως επισήμανα και στην προηγούμενη ανάρτηση, ο φόβος του Πουτινισμού είναι η Δημοκρατία. Ο Πούτιν δεν θα είναι ποτέ πιο ισχυρός από όσο ήταν την ημέρα που εισέβαλε στην Ουκρανία και τώρα έχει παγιδευτεί σε έναν πόλεμο που του στιχίζει ακριβά και επί του πεδίου και στο εσωτερικό. Ελπίζω ότι το τελικό αποτέλεσμα Θα δικαιώσει αυτήν την επιλογή προς όφελος του παγκόσμιου γίγνεσθαι. Η κατάρρευση του “Πουτινισμού“, θα είναι ανάλογη αυτής του “Υπαρκτού Σοσιαλισμού”. Οψόμεθα…
Της Πουτινιάς το θράσος…
Η ρωσική πρεσβεία στο Παρίσι κυκλοφόρησε το κάτωθι tweet με το οποίο χλευάζει την Ε.Ε.Και η
Γαλλία κάλεσε για εξηγήσεις τον Ρώσο πρέσβη...
Της Πουτινιάς, τα επιγραμματικά...
* Την τελευταία 15ετία ο Πούτιν τα έστελνε τα μηνύματά του στη Δύση: Τσετσενία, Γεωργία, Κριμαία τα ονόματά τους. Και αποφάσισε να κάνει την κίνησή του, η οποία αποδείχθηκε αυτοκαταστροφική, εμφανώς σε τρεις τομείς. Διαφήμιζε τη στρατιωτική του ισχύ ως τη Ρολς Ρόις των στρατών και αποδείχθηκε μεταχειρισμένο μέτριας ποιότητας, για αυτό και προέβη σε απειλές για χρήση πυρηνικών όπλων και επί του πεδίου υπερηχητικών πυραύλων. Κατάφερε να συνειδητοποιήσουν η Αμερική και η Ευρώπη ότι βρίσκονται στην ίδια πλευρά της Ιστορίας. Και τέλος, όπως είπε ο πρόεδρος Μακρόν, έκανε ένα ηλεκτροσόκ στο ΝΑΤΟ, που μέχρι πριν από μερικούς μήνες ήταν εγκεφαλικά νεκρό. Και όπως έχω επισημάνει η “θυσία” είναι απαραίτητη για να προχωρήσει ο κόσμος (ιστορικά επιβεβαιωμένο). Σήμερα θυσιάζονται οι Ουκρανοί. Για τον λόγο αυτό ο πολιτισμός μας, χρωστάει το ελάχιστο, απέραντο σεβασμό σε αυτόν τον υπερήφανο λαό. Αντιλαβού ισαπο(υ)στάκιδες… (για την θυσία στην ανάρτηση της 20/4/19 “Θυσία: Ο θάνατος ως δυνατότητα”).
* Και Θα πρέπει να ηχούν πάντα επίκαιρα τα λόγια του Αρχιδάμου, βασιλέως των Λακεδαιμονίων, όπως μας τα μεταφέρει ο Θουκυδίδης (βιβλίο Β, XI, 4): “Αδηλα γαρ τα των πολέμων… πολλάκις τε το έλασσον πλήθος δεδιός άμεινον ημύνατο τους πλέονας διά το καταφρονούντας απαρασκεύους γενέσθαι” (η εξέλιξη του πολέμου δεν μπορεί να προβλεφθεί… συχνά μια μικρότερη δύναμη, που από φόβο γίνεται πιο προσεκτική, καλύτερα αμύνεται έναντι μεγαλύτερου αριθμού εχθρών που πιάνονται απροετοίμαστοι γιατί περιφρονούν τον αντίπαλο).
* Και είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι οι δικτάτορες πάντα επιχειρούν να δικαιολογήσουν τις αποτυχίες τους με την επίκληση μιας “ 5ης Φάλαγγας”. Τον ίδιο δρόμο ακολουθεί και ο Πούτιν μετά τις αποτυχίες επί του πεδίου. Αναφέρθηκε σε “προδότες” και εξαπέλυσε ένα πογκρόμ “ενόχων” σε υπηρεσίες ασφαλείας, στον στρατό και φυσικά σε ολόκληρη τη ρωσική κοινωνία .
* Το πρόβλημα της Πουτινίας δεν ήταν το ΝΑΤΟ ως στρατιωτική ισχύς (ένα ΝΑΤΟ που βρισκόταν επί της ουσίας σε λήθαργο και μια Αμερική σε κρίση). Το πρόβλημα της Πουτινίας είναι το ΝΑΤΟ ως πολιτική-πολιτισμική επίδραση στην ανατολική Ευρώπη, σε αυτό που θεωρεί “επικράτειά” του.
* Την εξήγηση της σχεδόν άνευ όρων εξάρτησης και μάλιστα σε τόσο μεγάλο βαθμό της Γερμανίας επί Μέρκελ, από το πουτινικό φυσικό αέριο, δεσμεύοντας μάλιστα και την Ε.Ε., πρέπει να την αναζητήσουμε στο παρελθόν της. Δηλαδή η “περίπλοκη” πολιτική σχέση της Μέρκελ με τον Πούτιν έχει σχέση με την πορεία / δράση της ως παιδί της πρώην Ανατολικής Γερμανίας και την επίδραση στον ψυχισμό της. Α ρε Φρόιντ…
* Στις 27/3 έγινε διεθνής τηλεμαραθώνιος για την εισβολή της Πουτινιάς στην Ουκρανία, αλλά οι εγχώριοι αυτόβλακες λίγες ημέρες μετά τραγούδησαν για την ειρήνη. “Γιατί με κάποιον μαγικό τρόπο, στην εισβολή στην Ουκρανία δεν υπάρχουν εισβολείς και αμυνόμενοι. Υπάρχει «ο πόλεμος». Ο οποίος πρέπει να σταματήσει, όχι με τον εισβολέα να αποσύρει τα στρατεύματά του. Αλλά και από τους δύο. Και αν γίνεται η Ουκρανία να παραδοθεί για να τελειώνει, ακόμα καλύτερα. Και για να το δείξουμε, θα κάνουμε μια μεγάλη συναυλία «για την ειρήνη»” ( Protagon.gr).
Σε αυτούς λοιπόν να υπενθυμίσω ότι ένα από τα πολυαγαπημένα διαχρονικά κλισέ της Αριστεράς του οποίου μάλιστα την πατρότητα απόδωσαν γιατί τους βόλευε ιδεολογικά στο Μπρεχτ (ένας πάστορας ο πατήρ) είναι: “Όταν οι Ναζί πήραν τους κομμουνιστές σιώπησα, εγώ δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν έκλεισαν μέσα τους σοσιαλδημοκράτες σιώπησα, εγώ δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης. Όταν πήραν τους συνδικαλιστές σιώπησα, εγώ δεν ήμουν συνδικαλιστής. Όταν πήραν εμένα, δεν υπήρχε κανένας που να μπορεί να διαμαρτυρηθεί”.
Και σήμερα το αποδομούν σε: “Όταν οι Ρώσοι μπήκαν στην Ουκρανία, εγώ δεν ήμουν Ουκρανός, ήμουν ειρηνιστής ισαπο(υ)στάκης… (…) Όταν πήραν εμένα, όλοι ήταν ειρηνιστές και ισαπο(υ)στάκιδες”.
Να υπενθυμίσω ότι στην Δαντική Κόλαση, το χειρότερο μέρος της, είναι φυλαγμένο για αυτούς που δεν λαμβάνουν θέση. Αντιλαβού...
* Η επίθεση ενεργοποίησε την εντελέχεια στον ελεύθερο κόσμο. Οι φυσικοί θα έλεγαν ότι αυξάνει την εντροπία του συστήματος.
* Ο Πρωθυπουργός την ημέρα της Εθνικής μας Επετείου, προσκάλεσε τον Ζελένσκι (επικοινώνησε για να ευχηθεί) να μιλήσει στην ελληνική Βουλή. Το ερώτημα είναι: “Είμαστε σίγουροι ότι θα μείνουν όλοι οι βουλευτές;”. Οψόμεθα…
* “Ο διάβολος της στέπας φοράει Loro Piana” (Protagon.gr). Η αξία του 12.150 ευρώ.
* “Ρώσοι κοσμοναύτες εμφανίστηκαν με τα χρώματα της Ουκρανίας. Οι πρώτοι που θα ζητήσουν άσυλο στο Διάστημα “ ( Protagon.gr).
* “Το G7 δεν πληρώνει σε ρούβλια και η Ρωσία λέει ότι θα κόψει το αέριο. Να δούμε ποιος θα πεινάσει πρώτος” ( Protagon.gr).
* “Η Ρωσία δεν τα βάζει μόνο με την Ελλάδα. Στηρίζει επικοινωνιακά και τους «ανθρώπους» της εδώ, τους βοηθάει να σκάψουν άλλο ένα διχαστικό χαράκωμα” (Protagon.gr).
* “Το «οι Ρώσοι είναι φίλοι μας» ποιος θα βγει να το πει με ύφος Δήμου Σταρένιου; ( Protagon.gr).
* Ο κόσμος της Πουτινιάς δεν βασίζεται ακριβώς στο ψέμα. Βασίζεται στην αδυνατότητα της αλήθειας (κατά τη διάγνωση της Χάνα Αρεντ για τον ολοκληρωτισμό). Τίποτε δεν είναι ψεύτικο, επειδή τίποτε δεν μπορεί να γίνει πιστευτό ως αληθινό. Η Ρωσία είναι και δεν είναι σε πόλεμο, “ειδική επιχείρηση” την αποκαλεί. Ο Πούτιν απαγόρευσε την λέξη “πόλεμος”, ενώ ταυτοχρόνως ο ίδιος που την απαγορεύει απειλεί με πόλεμο τους εχθρούς της Πουτινιάς, ακόμη και με πυρηνικά όπλα.
Επίσης “με οργουελικό τρόπο έχει χωρίσει τους πολίτες της Ρωσίας σε καθαρούς και ακάθαρτους” ( Αντρέι Κολέσνικοφ).
Η χώρα της Πουτινιάς όπως και η οργουελική, είναι χώρα “εγκλεισμού”. Και όπως οι περισσότεροι έγκλειστοι έτσι και οι κάτοικοι της δεν έχουν επίγνωση του εγκλεισμού τους. Δεν αισθάνονται καν καταπίεση. Το καθεστώς έχει απεργαστεί για εκείνους έναν κόσμο που από μέσα είναι εντελώς λογικός. Εντελώς πραγματικός.
Εδώ έγκειται και η ειδοποιός διαφορά μεταξύ αυταρχικού και ολοκληρωτικού καθεστώτος. Ενώ το αυταρχικό καθεστώς απαιτεί από τους υπηκόους του υπακοή, το ολοκληρωτικό απαιτεί συμμετοχή και ταύτιση. Το ελπιδοφόρο βρίσκεται σε αυτό που περιέγραψε ο Όργουελ στο “1984”. Ότι δηλαδή στον ψυχισμό του ανθρώπου υπάρχει μια περιοχή αλώβητη από κάθε καθεστωτική προπαγάνδα, εκεί που κατοικοεδρεύει η ροπή προς την τελειότητα, την αριστοτελική “εντελέχεια”. Αυτή ήταν που οδηγούσε και τον ήρωά του να κρύβεται από τις κάμερες του “πανοπτικού” για να κρατήσει ημερολόγιο. Αυτή είναι που οδηγεί την ανθρώπινη φύση πάντα να εναντιώνεται στον ολοκληρωτισμό (“έως αν η ανθρωπείη φύσις η αυτή η” – Θουκυδίδης).
* “Κανονικά το αίσθημα των Ελλήνων θα έπρεπε να ταυτιστεί ολοκληρωτικά με τον αγώνα των Ουκρανών. Ισχύει για την πλειοψηφία. Στη δημοκρατία, όμως, υπάρχουν και οι μειοψηφίες. Η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία ανέδειξε τον πραγματικό τους χαρακτήρα. Είναι τα απολιθώματα άλλων εποχών που δεν μπορούν να προσαρμοσθούν στο σύγχρονο κλίμα. Απολιθώματα του ρωσόφιλου κόμματος και των μεταλλάξεών του. Απολιθώματα του Εμφυλίου που άφησε μια Μόσχα στην ψυχή τους. Απολιθώματα των φιλειρηνικών κινημάτων της δεκαετίας του εξήντα που πίστευαν με θρησκευτική ευλάβεια ότι μόνον η Αμερική ξέρει να κάνει πόλεμο. Ζηλωτές του σκοταδισμού που αντιμετωπίζει με παρανοϊκό ναρκισσισμό την επιστήμη και πιστεύουν ότι τα εμβόλια έγιναν για να ελέγχουν τη Σούλα ή τον Μήτσο που είναι μάγκας. Και τέλος, διάφοροι κουτοπόνηροι ηλίθιοι που ξέρουν ότι όλα γίνονται για τα «συμφέροντα» και καλό είναι να μην παίρνεις θέση” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).
*“Όποια κι αν είναι η ερώτηση, Ειρήνη είναι η απάντηση” το σύνθημα που επέλεξαν οι καλλιτέχνες για την “αντιπολεμική” συναυλία τους την Τρίτη 29.3.2022. Ναι μεν αλλά… Αλλά σε μια υπόθεση βιασμού δεν θα έλεγαν ποτέ “όποια κι αν είναι η ερώτηση, αγάπη είναι η απάντηση”. Οι “ναι-μεν-αλάκηδες” αποτελούν υποκατηγορία των ισα(π)ουστάκιδων.
* Και ένα ανέκδοτο για τον Σοβιετικό ηγέτη Νικίτα Χρουστσόφ και τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι. Άλλωστε το Πουτινιστάν τον δρόμο της Σοβιετίας βαδίζει. Όπως και οι Σοβιετικοί ξεκινά πολέμους, πάντα στο όνομα της ειρήνης και της απελευθέρωσης των λαών.
: “Με την ευκαιρία Γενικής Συνελεύσεως του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη οι δύο ηγέτες έκαναν περίπατο στο Σέντραλ Παρκ. Σε μια στιγμή είχαν την ιδέα να «παραβγούν» στο τρέξιμο. Όπως ήταν φυσικό, λόγω ηλικίας και σωματοδομής, κέρδισε ο Κένεντι. Την επομένη η «Πράβντα» έγραψε: «Με την ευκαιρία της παρουσίας τους στη Νέα Υόρκη οι παρόντες ηγέτες οργάνωσαν αγώνα δρόμου μεταξύ τους. Ο γ.γ. του ΚΚΣΕ Νικίτα Χρουστσόφ ετερμάτισε δεύτερος και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι προτελευταίος» (πηγή: Καθημερινή).
* Επισημάνσεις: Στις 8 Μαρτίου το κέντρο της Αθήνας “έκλεισε” για τις “γυναικοκτονίες”. Για τις παιδοκτονίες του Πουτινιστάν στην Ουκρανία, έστω της Μαριούπολης της ελληνοκατοικούμενης; Τι έγινε βρε παιδιά…
Και για το ιστορείν: Από το 1948 και έως το 1989, οπότε γκρεμίστηκε το Τείχος του Βερολίνου, η Μαριούπολη, το κορυφαίο μέχρι στιγμής θύμα της ρωσοτσετσενικής βαρβαρότητας, ονομαζόταν Ζντάνοφ. Η αιτία, απλή: να ξεχαστεί η ιστορία της πόλης και η ελληνικότητά της. Αντιλαβού ισαπο(υ)στάκιδες;
* “Αν μετά την έκβαση της εισβολής, η Ευρώπη αποδείξει ότι όντως αφυπνίστηκε από τον πολιτισμικό της λήθαργο, θα πρέπει να θυμάται πως το χρωστάει σ’ έναν πρώην κωμικό τηλεοπτικό αστέρα. Βλέπετε πόσο σοβαρή μπορεί να γίνει η κωμωδία” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).
* Για την Πουτινιά το γράμμα “Ζ”, ζωγραφισμένο με άσπρη μπογιά πάνω στα ρωσικά φορτηγά και τεθωρακισμένα αποτελεί σήμανση των στρατευμάτων που έχουν μετακινηθεί δυτικά (Zapad). Επίσης διακριτικό των δυνάμεων εισβολής προς αποφυγή των φίλιων πυρών. Τελικώς μετουσιώθηκε σε σύμβολο υπέρ της εισβολής στην Ουκρανία, εντός κι εκτός της Πουτινιάς.
Για όλους τους άλλους είναι το “Ζ” του “staliniZation”…
*Την εκπρόσωπο του υπουργείου Εξωτερικών της Πουτινιάς, Ζαχάροβα (Μαρία Βλαντίμιροβνα) θα έπρεπε να την λένε Ζαχαρίνοβα, διότι αυτά που ανακοινώνει έχουν σχέση με την αλήθεια, όσο σχέση έχει η ζάχαρη με την ζαχαρίνη. Και εδώ όπως έχω προαναφέρει δεν μιλάμε για ψέμα αλλά για αδυνατότητα της αλήθειας. Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε την λέξη που το λεξικό της Οξφόρδης ανακήρυξε ως λέξη της χρονιάς το 2016. “Μετα-αλήθεια: Η πολιτική / ρητορική πρακτική που αγνοεί την αλήθεια και βασίζεται σε μια προσωπική, ενίοτε εντελώς πλαστή εκδοχή της πραγματικότητας.
* Αν η Αμερικανική Πρεσβεία σην χώρα μας είχε κάνει αναρτήσεις στο Τwitter σαν αυτές της Ρωσικής, σήμερα θα καιγόταν η Αθήνα από το συνονθύλευμα ακροδεξιών και αριστερών στοιχείων που διαμορφώθηκε στον αντιμνημονιακό αγώνα, έφερε στην κυβέρνηση τους Συριζανέλ και τώρα συμπαρίσταται στον Πούτιν.
* Η Πουτινιά (Ρωσία) έχει βαθιά φυσικά και τεχνητά ερείσματα στην ελληνική κοινωνία. Τώρα τα καλεί να εκδηλωθούν, αξιοποιώντας τις εστίες έντασης. Ουσιαστικά επιτίθεται σε ένα πεδίο που γνωρίζει, εκ των προτέρων, ότι υπάρχει αδυναμία στο κοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας. Το εσαεί διχαστικό κλίμα. Η τακτική τους σκοπεύει να αναδείξει και να καλλιεργήσει τον διχασμό στην ελληνική κοινωνία. Όταν ένα, όχι αμελητέο, κομμάτι πιστεύει ότι η Ρωσία έχει δίκιο και ότι η ελληνική κυβέρνηση υπονομεύει τα συμφέροντα της χώρας, τότε η Ρωσία κάνει το αυτονόητο: Εντείνει την πόλωση.
Το αντίδοτο σε αυτήν την πουτανιά είναι αυτό που είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην Βουλή. Δηλαδή ότι δεν “ανήκομεν εις την Δύσιν”, “είμαστε η Δύση”. Με 2 φράσεις περιέγραψε την πορεία που έχει διανύσει η χώρα από την Ελλάδα του Κωνσταντίνου Καραμανλή τη δεκαετία του εβδομήντα, έως την Ελλάδα του σήμερα.
Αυτήν την πραγματικότητα επιμένει να υπονομεύει ο Νήπιος. Την ώρα που η Ευρώπη συνασπίζεται απέναντι στον εφιάλτη του πολέμου, την ώρα που ο Πούτιν ισοπέδωνε το Χάρκοβο και βομβάρδιζε για 6η ημέρα το Κίεβο παρουσιάζεται στην Βουλή και λέει ότι “ανήκουμε στη Δύση, στην Ανατολή, στο βορά και στο νότο” ταυτόχρονα. Απορώ γιατί ο Νήπιος δεν μας θύμισε ότι ανήκουμε επίσης στο ηλιακό μας σύστημα, στον Γαλαξία μας και στο Στερέωμα. Κοινώς, δεν έχει καταλάβει τίποτε. Και εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει. Νομίζει ακόμη πως ότι κι αν πει θα τον πιστέψουν επειδή το λέει αυτός. Το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς που λένε. Σημασία δεν έχει η πραγματικότητα. Σημασία έχει τι πιστεύεις εσύ για την πραγματικότητα.
Ο Στέλιος Ράμφος για την εισβολή της Πουτινιάς
“Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι άνθρωπος του παρελθόντος γι’ αυτό και στόχος του είναι να φτιάξει μια αυτοκρατορία. Είναι στραμμένος στο παρελθόν και το μόνο μέλλον που βλέπει είναι να λειτουργεί ως αρπακτικό.
– Στην καθημερινότητα βλέπουμε αυτή την κατάσταση στις περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας. Εκεί υπάρχει πλήθος από Πούτιν στη ζωή μας. Επειδή δεν βρίσκουν διέξοδο στην καλή σχέση και στη συνεργασία, επιλέγουν τον δρόμο της επιβολής.
– Η Ευρώπη ήταν θύμα της δικής της ευημερίας. Όταν παραδοθείς άνευ όρων στην ευημερία αναπτύσσεις έναν φόβο που τον συναντάμε στα ζώα. Φοβάσαι για την επιβίωση και προσπαθείς να συμβιβαστείς με κάθε τρόπο. Γι’ αυτόν τον λόγο η Ευρώπη βρισκόταν σε μια αρκετά παθητική κατάσταση. Οι φόβοι των «φερέτρων», οι επιθυμίες πάση θυσία, όλα αυτά ήταν εις βάρος της ανθρωπινότητας, δηλαδή αυτό που κάνει τον άνθρωπο, άνθρωπο. Όμως, το νόημα της ζωής δεν είναι η επιβίωση. Το νόημα της ζωής είναι η ελευθερία και η αξιοπρέπεια. Γι’ αυτές αξίζει να πεθάνει κανείς, όχι όμως και για την επιβίωση. Σκοπός της επιβίωσης, είναι μόνο η επιβίωση και τίποτα άλλο. Στην Ευρώπη υπήρχαν οι μεγάλες αξίες του ανθρωπισμού, αν και βρίσκονταν εν υπνώσει. Η Ουκρανία αφύπνισε και απελευθέρωσε αυτό το αξιακό σύστημα και έθεσε την Ευρώπη μπροστά στη μεγαλύτερη ευθύνη της.
- Το μεγάλο ζήτημα εδώ είναι οι πόλοι του χρόνου. Υπάρχει η Ρωσία και οι χώρες που κοιτάνε προς τα πίσω και αυτή την «καθυστέρηση» την καλύπτουν με το ιστορικό και αυτοκρατορικό τους «μεγαλείο». Αυτή είναι μία χρονικότητα. Μια άλλη είναι ο δυτικός κόσμος που ζει στο παρόν ως στιγμή. Όμως εάν το παρόν δεν γίνεται δημιουργικό σημείο μεταβάσεως στο μέλλον αλλά αποκομμένη ευχαρίστηση του τώρα, η Δύση και κάθε πολιτισμός περνάει μεγάλη κρίση. Η κρίση της Ουκρανίας έκανε την Ευρώπη και τη Δύση να μιλάει επιτέλους για αξίες και αυτό, ο ξεσηκωμός του κόσμου παγκοσμίως, είναι το δεύτερο πιο σημαντικό μετά την αντίσταση των Ουκρανών. Τόσο καιρό το είχαμε ξεχάσει επειδή ζούσαμε από την ευχαρίστηση, κάναμε την επιθυμία μας ανάγκη και πραγματικότητα. Η Ουκρανία μάς έμαθε ότι υπάρχει ο διπλανός μας.
– Το πιο κρίσιμο είναι ότι ακόμα και τα πιο σκληρά συστήματα έχουν ένα πρόβλημα που δεν τα οδηγεί ποτέ στην απόλυτη κυριαρχία. Το πρόβλημα είναι ότι η ίδια η θέληση για κυριαρχία ξεπερνάει και υπομονεύει την οργάνωση και το εγχείρημα της κυριαρχίας. Η απληστία του διέλυσε το σχέδιό του και οδήγησε σε μια ετερογονία των σκοπών, δηλαδή άλλο επιδιώκεις και άλλο σου βγαίνει, διότι αφύπνισε τη Δύση και έφτασαν οι Γερμανοί να κάνουν ακόμα επενδύσεις 100 δισεκατομμυρίων σε εξοπλισμούς”.
Καλλιτεχνικά...
“Η λίμνη των Κύκνων”
Η Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Λίνα Μενδώνη, έδωσε οδηγίες να ανασταλεί οποιαδήποτε υλοποίηση, συνεργασία, προγραμματισμός ή συζήτηση εκδηλώσεων με ρωσικούς πολιτιστικούς οργανισμούς.
Στο πλαίσιο αυτό ακυρώθηκε η εκδήλωση του “Gala Όπερας” που ήταν προγραμματισμένη για την Πέμπτη 3 Μαρτίου, όπως και η παράσταση της “Λίμνης των Κύκνων”, στο πλαίσιο του κύκλου “The Bolshoi Ballet Live from Moscow”, την Κυριακή 6 Μαρτίου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Και διαμαρτυρήθηκαν οι ισα(π)ουστάκιδες και ισχυρίστηκαν γενικώς και αορίστως ότι η “τέχνη προάγει την ειρήνη των λαών”.
Τα φάλτσα της Λυρικής
Η Εθνική Λυρική Σκηνή αφιέρωσε την παράσταση του “Οθέλλου” στην Ουκρανία και τους κατοίκους της, ενώ κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή για τα αθώα θύματα του πολέμου (μάλιστα ο Γιάννης Μητράκης, χορευτής του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής εμφανίστηκε τυλιγμένος με μια σημαία της Ουκρανίας). Ωστόσο, δεν συμφωνούσαν όλοι...
Στο διάλειμμα η κατάσταση πήρε άλλη τροπή. Περίπου 15 συνδικαλιστές χορωδοί της Εθνικής Λυρικής, ανέβηκαν επί σκηνή για να εκφράσουν την αντίθεσή τους με την κίνηση να τηρηθεί ενός λεπτού σιγή για τα θύματα του πολέμου και διαμαρτυρήθηκαν ότι δεν ερωτήθηκαν από την διεύθυνση για αυτή την κίνηση. Στην αίθουσα επικράτησε πανδαιμόνιο με την πλειοψηφία των θεατών να γιουχάρει τους 15 επί σκηνής και να φωνάζει "Ντροπή, Ντροπή…". Και βέβαια υπήρξαν και λίγοι υποστηρικτές των 15.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της “παράστασης” που έδωσαν οι 15 συνδικαλιστές της Λυρικής δεν είναι ότι ανέβηκαν στη σκηνή. Σε δημόσιο φορέα εργάζονται και επομένως κάνουν ότι θέλουν. Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι η δήλωσή τους, ότι θέλουν να συν διοικούν την Λυρική Σκηνή.
Όπως διάβασα αυτό δεν είναι το μόνο περιστατικό “πολυμέρειας” στην τέχνη. Όπως έγραψε ο μουσικός της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων Μάνος Επιτροπάκης, “μας προτάθηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο να ξεκινήσουμε τη συναυλία με τον Εθνικό Ύμνο της Ουκρανίας (…) αλλά το ΚΚΕ και οι τυπικοί και άτυποι εκπρόσωποί του δημιούργησαν επεισόδιο στην Ορχήστρα και τη Χορωδία, ζητώντας να μην παιχτεί ο Ύμνος της Ουκρανίας, αλλά να παίξουμε κάτι άλλο υπέρ της… “Ειρήνης των Λαών”.
* Και για το ιστορείν: “ΟΝίκος Ζαχαριάδης ζητούσε από την Ελλάδα να κρατήσει ουδετερότητα στον πόλεμο που είχε ξεκινήσει ο επιτιθέμενος ναζισμός της Γερμανίας στην καπιταλιστική Αγγλία. «Η Ελλάδα δεν έχει καμιά θέση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ανάμεσα στην Αγγλία και Ιταλία-Γερμανία» έγραφε στις 16.11.1940. Ο πρώην γραμματέας του ΚΚΕ αυτοκτόνησε –όντας εξόριστος από τους συντρόφους του– στη Σιβηρία, αλλά το πνεύμα του ζει. Στη Λυρική σκηνή, στη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων, στο έντεχνο τραγούδι όπου οι μελωδοί, όπως σάρκασε και ο ημέτερος Ανδρέας Πετρουλάκης, ετοιμάζονται να κάνουν συναυλία για τον πόλεμο στη Μιανμάρ” (Πάσχος Μανδραβέλης).
Ο αρχηγός των ισαπο(υ)στάκιδων…
Πόθεν έσχεν ο μακαρίτης;
“π”: Το συμπαντικό ανείπωτο
* “Η 14η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως η Ημέρα του “π”, επειδή σύμφωνα με τον αμερικανικό τρόπο γραφής των ημερομηνιών, προηγείται ο μήνας (Μάρτιος, 3) και ακολουθεί η ημέρα (14), άρα με ένα κόμμα δώρο παίρνουμε 3,14 που είναι τα πρώτα ψηφία του “π” (σε λίγο το “δύο πι αρ” θα σημαίνει, για την πλειοψηφία, δύο άτομα στις δημόσιες σχέσεις!)
Πέρα από το πλήθος εφαρμογών του αριθμού, που εκφράζει τον λόγο του μήκους της περιφέρειας του κύκλου προς τη διάμετρό του, η μεγάλη σημασία του (ως σταθεράς) έγκειται στο ότι δείχνει πως στη φύση υπάρχει ενσωματωμένη μία μαθηματική δομή, όντας επιπλέον άρρητος” (Κων. Καραλής).
Σχετικό: Ο καθηγητής ρωτάει έναν μαθητή στην τάξη: “Ποια είναι η τιμή του “π”; και αυτός απαντάει: “Κύριε 3,14”. Οπότε πετάγεται ένας συμμαθητής του και λέει: “Εμένα η γιαγιά μου το αγόρασε πολύ ακριβότερα” (από σκίτσο του Αρκά).
Η επέτειος της 25η Μαρτίου 1821: Μια επίκαιρη ματιά…
27 Μαρτίου 2022: 94η απονομή Κινηματογραφικών Βραβείων Όσκαρ
Είναι καιρός να καταργηθεί το “κινηματογραφικό” μετά την είσοδο στον θεσμό ταινίες που διατίθενται μόνο από “ιντερνετικές πλατφόρμες”.
Η λάμψη του θεσμού (τηλεοπτική παρακολούθηση) βαίνει μειούμενη από τότε εισέβαλε η πολιτικορεκτίλα.
Το χαστούκι του Γουίλ Σμιθ στον παρουσιαστή Κρις Ροκ, ήταν και ένα “χαστούκι” που εξαΰλωσε την πολιτικορεκτίλα έστω και προσωρινά. Μια δυναμική αρχή και μάλιστα σε δημόσια θέα.
Φανταστείτε τι αναλύσεις θα γίνονταν, εάν οι εμπλεκόμενοι δεν ήταν ομοιόχρωμοι (χάσαμε μεγάλο γλέντι…).
Ο κωμικός ηθοποιός Κρις Ροκ το χειρίστηκε τόσο καλά που ήταν άξιος για το “Όσκαρ της τελευταίας στιγμής”. Κάλλιστα θα μπορούσες να πεις ότι ήταν και στημένο.
Η πρωτοφανής κίνηση του Γουιλ Σμιθ να ανέβει στη σκηνή και να χτυπήσει τον παρουσιαστή για ένα προσβλητικό / άκομψο αστείο για τη σύζυγο του ,ξαναέφερε στο μυαλό μου το του Θουκυδίδη: “Έως αν η ανθρωπείη φύσις η αυτή η”. Και πιο συγκεκριμένα, το χαστούκι μίλησε: Και μας “είπε”, ότι και μια δυναμική γυναικεία προσωπικότητα, όπως αυτή της γυναίκας του Γουίλ Σμιθ, δεν είναι πάντα σε θέση να υπερασπίζεται τον εαυτό της και χρειάζεται έναν άντρα, ιδανικά εκείνον, για να κάνει τη βρόμικη δουλειά. Η φύση πάντα θα επαναστατεί εκκωφαντικά στην βεβήλωση της ανθρώπινης φυσικότητας. Αντιλαβού;
Εδώ να επισημάνω ότι καταδικάζω την αυτοδικία. Από την συγκεκριμένη κίνηση ο Γουίλ Σμιθ μόνο να χάσει είχε. Αλλά το θυμικό του (το εκ της φύσεως εκπορευόμενο) αυτοστιγμεί εκμηδένισε όλες τις συμβάσεις (μετά επανήλθε ως απολογούμενος).
Χαιρετισμοί…
Και όταν στις εκκλησίες μας ψάλλεται το “Τη Υπερμάχω Στατηγώ τα νικητήρια”, στο μυαλό μας να έρχεται η πόλη η αφιερωμένη στην Παναγία, η Μαριούπολη της Ουκρανίας. Εκεί στις βόρειες ακτές της Αζοφικής, υποχρεώθηκαν από την Μεγάλη Αικατερίνη να μετεγκατασταθούν μερικές χιλιάδες Έλληνες . “Εκεί, στις εκβολές του ποταμού Κάλμιους, ίδρυσαν προς τιμή της Παναγίας την πόλη Μαριούπολη και στη γύρω περιοχή είκοσι χωριά, άλλα ελληνόφωνα κι άλλα ταταρόφωνα” (Αλεξάντερ Ασλά).
Σαν επιδόρπιο
Τα παρελκόμενα… (του κυρίου θέματος)
1. Υπάρχει μια αρχαία κινεζική ιστορία που λέει: Ένας χωρικός πήγε στο αυτοκρατορικό παλάτι για να διαμαρτυρηθεί για την υψηλή φορολογία που είχε επιβληθεί στο χωριό του. Ο αυτοκράτορας τον δέχθηκε. Και ο χωρικός μίλησε για το πρόβλημά του με ανοίκειο για αυτοκράτορα τρόπο. Ο αυτοκράτορας τον άκουσε και μετά διέταξε. Πρώτον να αποκεφαλιστή ο χωρικός για τον τρόπο που του απευθύνθηκε και δεύτερον, να μειωθεί η φορολογία στο χωρίο του, γιατί σε αυτά που είπε είχε δίκιο…
Και μια επικαιροποιημένη εκδοχή της. Ο Αρθρουρ ντο Βαλ, μέλος του Κογκρέσου της Βραζιλίας και υποστηρικτής του Μπολσονάρο, ταξίδεψε στην Ουκρανία προ ολίγων ημερών, για να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη ως προς την ανθρωπιστική κρίση που πυροδότησε η ρωσική επίθεση (ο Μαδούρο αναφανδόν υποστηρικτής της της πουτινικής εισβολής). Στα ηχητικά μηνύματα που έστειλε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του, τα οποία και διέρρευσαν στον Τύπο έλεγε: “Μόλις πέρασα πεζός τα σύνορα Ουκρανίας και Σλοβακίας. Αδερφέ, το ορκίζομαι, ποτέ δεν έχω ξαναδεί πιο όμορφα κορίτσια. Η ουρά με τις προσφυγοπούλες… 200 και πλέον μέτρα με απόλυτες θεές! Είναι κάτι απίστευτο. Η ουρά έξω από το καλύτερο nightclub της Βραζιλίας δεν πλησιάζει καν στην προσφυγική αυτή ουρά” ( Protagon.gr).
2. “Αν αθροίσεις έναν που τραγουδούσε Τζόαν Μπαέζ επί Βιετνάμ, έναν χρυσαυγίτη, έναν αντιεμβολιαστή, έναν Τραμπικό που αγοράζει Τελοπόν από τον Βελόπουλο κι έναν που γονατίζει όταν περνά ο καλόγερος με το θυμιατό, δεν φτιάχνεις πολιτικό κίνημα. Αχταρμά μισοδιαταραγμένων φτιάχνεις” (Δημ. Ευθυμάκης)
Την Δευτέρα 14/2 στην Αθήνα πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση από εγχώριους πουτινιστές, ισαπο(υ)στάκιδες και λοιπούς αυτόβλακες για την Μιρ (ειρήνη στα ελληνικά) υπό την αιγίδα του ΚΚΕ. Και διαμαρτυρήθηκαν για τους πολέμους που διεξάγουν (προσέξτε την σειρά) οι ΗΠΑ / ΝΑΤΟ / Ε.Ε / ΡΩΣΊΑ.
Στην συγκέντρωση / συναυλία τραγούδησε και η Νατάσσα Μποφίλιου. Το σύνθημα της στην συναυλία “Αγάπη μόνο”.
Οϊμέ...
Να υπενθυμίσω ότι η Μποφίλιου επανειλημμένως έχει δηλώσει “τροτσκίστρια” που ψηφίζει ΚΚΕ. Τώρα πως συμβαδίζει μια “τροτσκίστρια” να ψηφίζει το σταλινικό ΚΚΕ, μόνο η τρικυμία εν κρανίω του αυτόβλακα μπορεί να το δικαιολογήσει. (αναλυτικά για τους αυτόβλακες στην ομώνυμη ανάρτηση της 29/11/2018).
3. 24 Μαρτίου 2022: Έναν μήνα μετά την εισβολή του Πουτανιστάν στην Ουκρανία και...
* “Οι θαυμαστές του ανά τον κόσμο μοιάζουν με τυφλοπόντικες που έχουν χάσει το αζιμούθιό τους. Πώς είναι δυνατόν ο φόβος και ο τρόμος της Δύσης να μην μπορεί να «συνετίσει» μια χώρα στα σύνορά του; Τρέχουν πέρα-δώθε και ο Νταλάρας τραγουδάει για την ειρήνη. Ωραία λέξη η ειρήνη, σαν τον άνθρωπο, τον έρωτα, τη νιότη, την ίδια τη ζωή. Στην πραγματικότητα εύχονται να καταρρεύσει, επιτέλους, το ηθικό των Ουκρανών, να πάψουν να αντιστέκονται στον εισβολέα και να συνθηκολογήσουν. Δυστυχώς, ένα μήνα μετά την εισβολή, μόνον αυτό σημαίνει η ειρήνη. Και οι τυφλοπόντικες τραγουδούν” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).
* “«Ειρήνη είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση», γράφει η αφίσα τους. Μιλάμε για εκδήλωση σχολική; Όταν αγωνίζονταν άνθρωποι να ξεμπροστιάσουν τη δικτατορία των συνταγματαρχών μας και να ταξιδέψουν τα νέα μας στο εξωτερικό, δεν θυμάμαι να επιζητούσαμε καλλιτέχνες που να μιλάνε για την αξία της δημοκρατίας ως γενικότητα” (Ρέα Βιτάλη).
Και όταν η Κύπρος δέχτηκε εισβολή από τους Τούρκους, ο Νταλάρας γενικώς για την ειρήνη τραγουδούσε; Αυτόβλακες…
|
Seedrinker
