9/2/2022: Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας

 

Ο καθένας ζει,

ότι καταλαβαίνει...

Η Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας, σε συνδυασμό με το προχωρημένο της ηλικίας μου αποτέλεσαν την αφορμή να συνειδητοποιήσω ότι έζησα όλη την διαδρομή εκφυλισμού της Ελληνικής γλώσσας και ως εκ τούτου και της Ελληνικότητας, η οποία συνετελέσθη κατά την Μεταπολιτευτική περίοδο. Γεγονός που καθιστά δόκιμη την μετονομασία της Ελλάδος σε χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού (Στέφανος Κασιμάτης).

Το πρώτο βήμα έγινε με την “λογοκρισία” της καθαρεύουσας επί πρωθυπουργίας Κ. Καραμανλή και υπουργού παιδείας Γ. Ράλλη (27/1/1976, η αποφράς ημέρα: η δημοτική καθιερώνεται ως μόνη γλώσσα διδασκαλίας σε όλες τις βαθμίδες της υποχρεωτικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα).

Οι ειδήμονες αναφέρουν ότι τα ελληνικά που άνοιξαν τον δρόμο της Ελληνικότητας (πολιτισμική ταυτότητα) είναι η γλώσσα της βαθιάς αρχαιότητας. Αυτήν δύναται να την διαβάζουμε, αλλά αδύνατον να την ομιλούμε. Δηλαδή δύναται να αισθανθούμε οικεία με αυτήν δια των λέξεων και της σύνταξης, άλλα αδυνατούμε να σκεφτούμε στην γλώσσα των Αρχαίων. Ως εκ τούτου το νόημα της ένταξής τους στο εκπαιδευτικό σύστημα είναι η εξοικείωση των νέων με αυτήν, το ελάχιστον εκ των ων ουκ άνευ δια την διαλειτουργικότητα της πολιτισμικής μας ταυτότητας.

Οι ειδήμονες αναφέρουν ότι με την κατάργηση της καθαρεύουσας αποκόπηκε κάθε “επικοινωνία” με την αρχαιοελληνικήν και ως εκ τούτου η διδασκαλία της αντί της επιδιωκόμενης εξοικείωσης οδηγεί στην στην αποξένωση. Και μετά 6 χρόνια ακριβώς, ήρθε και η κατάργηση του “ιστορικού τονισμού” με την καθιέρωση του “μονοτονικού” από το ΠΑΣΟΚ (30/1/1982). Γεγονός το οποίο χώρισε την γλώσσα που ομιλούμε και διδάσκουμε στα παιδιά μας, από την βαθιά προοπτική των ελληνικών. (1)

“Κι έτσι φτάσαμε στην «τεχνική της εξουσίας», που λέει κι ο Σαββόπουλος. Το ενδιαφέρον μας για τη γλώσσα εντοπίζεται στη διαφωνία αν το κτίριο γράφεται «κτήριο», όπως μας λέει ο Μπαμπινιώτης, ή κτίριο όπως το γράφει ο Παπαδιαμάντης. (2) Διαλέγετε και παίρνετε. Απλώς σκεφθείτε τη διαφορά της γλώσσας που μιλάμε από την ανατομία των βατραχοειδών. Η γλώσσα που μιλάμε είναι το κεφάλαιο της συλλογικής μας ευαισθησίας. Κι αυτό το κεφάλαιο το έχουν αποταμιεύσει με το έργο τους δημιουργοί όπως ο Παπαδιαμάντης, ο Βιζυηνός ή ο Ροΐδης” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Είναι η λογοτεχνική γενιά του ΄30, αυτή που ανανέωσε την εγγεγραμμένη στο ασυνείδητο συλλογική ευαισθησία και στη συνείδηση την Ελληνικότητα, μετά την αποδόμηση της “Μεγάλης Ιδέας” δια της Μικρασιατικής καταστροφής. Και η συνείδηση της Ελληνικότητας δεν δομείται σε αρχές και κανόνες. “Είναι πριν απ’ όλα αίσθημα. Αίσθημα που σου δίνουν οι λέξεις. Η γλώσσα που μιλάς είναι πριν απ’ όλα η δύναμη του αισθήματός τους”.

Στην εποχή μου, όλοι μας διαβάζαμε λογοτεχνία. Καρφωμένα είναι στο μυαλό μου “Το αμάρτημα της μητρός μου” του συντοπίτη Παπαδιαμάντη και το “Γιούσουρι” του Καρκαβίτσα (“ Το γιούσουρι, το αντρειωμένο γιούσουρι, που βρίσκεται στον κόλπο του Βόλου, βαθιά στης θάλασσας τον κόρφο!”). Στην καθημερινότητά μας δεν μιλούσαμε με την γλώσσα των συγγραφέων, αλλά και καθόλου δεν μας ξένιζε η γλώσσα αυτή. Στις παρέες μας δεν μιλούσαμε μόνο για “γκόμενες”, αλλά και για αυτά που μας λέγανε οι φιλόλογοί των σχολείων μας. Και υπήρχαν φιλόλογοι γενικής αποδοχής και ήταν αυτοί που εκτός ωραρίου τους, τα απογεύματα στις σχολικές αίθουσες οργάνωναν “φιλολογικές ομάδες”. Ήταν τότε που οι δάσκαλοί δεν είχαν αποποιηθεί τον λειτουργηματικό χαρακτήρα της

εργασίας τους. Για μία από αυτές ήταν που πρωτοέγραψα, ένα ποίημα έμπλεο εφηβικού πεσιμισμού, με τίτλο “Το φέρετρο”. (3)

Ως εκ τούτων δεν μας παρουσιάζεται εξωπραγματική η επιστολή που είχε στείλει στις 20/1/1961 η 14χρονη τότε Μαριανίνα στον σπουδαίο Έλληνα ποιητή Σεφέρη, αποκαλυπτικό της ευαισθησίας, της τρυφερότητας, της καλλιέργειας, αλλά και της ποιητικής φλέβας της. Την επιστολή της στιχουργού Μαριανίνας Κριεζή, που απεβίωσε στις 6/2/22, έδωσε στην δημοσιότητα, εις μνήμην της, ο συγγραφέας Άκης Γαβριηλίδης. Την παραθέτω ολόκληρη.

Μ. Κριεζή / Χλόης 5, Ψυχικό /Αθήνα / Ελλάς / 20 Ιανουαρίου 1961.

Αγαπητέ μου κε Σεφέρη,

Σας στέλνω το πρώτο μου μικρό βιβλίο με σχήματα και ρυθμούς από τη ζωή μου, σαν πρόφαση να σας μιλήσω όχι για θαυμασμό, μα για ευγνωμοσύνη. Έμαθα την ποίηση από επιγραμματικές σας ή συνεχόμενες εξωτερικεύσεις, από εξωτερικεύσεις που μου δόθηκαν με τόσην απαλότητα, με τόση εμπιστοσύνη _ πήρα για πρώτη μου φορά στα χέρια την ποίηση που καταργεί και την παραμικρότερη τεχνική και γίνεται σφυγμός ψυχής. Και το τέλεια αληθινό δεν σηκώνει κριτική, δεν σηκώνει κατάφαση, μόνο πολλή αγάπη. Τι παράξενο, να στέκεται ένας άνθρωπος γυμνός πάνω σε μια πέτρα· θα πρέπει ν’ αγαπάτε πολύ τους ανθρώπους, να μη σας έχουν απογοητεύσει ποτέ. Η αληθινή ομορφιά είναι η απίστευτα κι’ ανεύρετα ειλικρινής προσφορά – και δεν έχω να σας πω παρά ένα το ίδιο ειλικρινές «Ευχαριστώ».

Όμως, είναι κρίμα να μένετε στο Λονδίνο. Ο μπαμπάς, όποτε πηγαίνει για τις δουλειές του γυρίζει με θλιμμένο ύφος και λίγο εξαϋλωμένος. Κάνει κι’ αδεξιότητες είναι αλήθεια – ας πούμε, πάει στο Κινέζικο εστιατόριο και τρώει λουλούδια. Μα … ο καιρός … θα σας λείπει τόσο το κλίμα μας, το χρώμα, ο χαρακτήρας, ο ουρανός μας – προπαντός αυτός! Όταν γυρίσετε για λίγες ημέρες, πρέπει να πάτε στην Ύδρα. Θα γεμίση η ομπρέλλα σας Ελλάδα για πολύν καιρό. Είναι πατρίδα μου η Ύδρα. Έχουμε ένα μεγάλο σπίτι εκεί με στέρνα και χελιδονοφωλιές, που βλέπει στη θάλασσα.

Είμαι δεκατεσσάρων χρονών τώρα. Έχω τους γονείς μου, ένα χρυσόψαρο τον Εδουάρδο, ένα ποδήλατο και καλά βιβλία. Το γατάκι μου πέθανε. Σε μερικές μέρες έχω και διαγωνισμούς. Πάω στο Αμερικανικό Κολλέγιο Θηλέων Ελληνικού όπου συννεφιάζω απ’ τ’ αγγλικά και το θόρυβο των αεροπλάνων. Ξέρω αρκετά γαλλικά και ζωγραφίζω πού και πού, αγαπώ το θέατρο, τα γλυκά και το Μόζαρτ, μα στα μαθήματα δεν είμαι σπουδαία.

Όνειρό μου είναι ν’ αποχτήσω ένα ποίημά σας σε χειρόγραφό σας, να το κρεμάσω απέναντι στο κρεββάτι μου και να το βλέπω κάθε πρωί. Θάναι μια από τις μεγάλες χαρές της ζωής μου.

Με την αγάπη μου

Μαριανίνα

Μετά την ανωτέρω επιστολή πιστεύω ότι σήμερα μόνο μια “επίκληση” μπορεί να μας σώσει..

Και επιλέγω την σύμφωνα με τους ενδοσκοπούντες της αρχαιοελληνικής γλώσσας, μυστική επίκληση που ασυνειδήτως πραγματοποιούμε μαθαίνοντας το Ελληνικό αλφάβητο. Μια επίκληση στον Ήλιο τον δημιουργό των πάντων επί Γης και την Συμπαντική Ψυχή (Ευφυή Τυχαιότητα).

“Αλ φα, βη τα Γα! Αμα δε Ελ, τα εψ ιλών. Στη ίγμα, (ίνα) ζη τα, η τα, θη τα Ιώτα κατά παλλάν Δα. (Ινα) μη νυξ η, ο μικρόν (εστί) πυρός δε ίγμα ταφή εψ ιλών, φυ (οι) Ψυχή, ο μέγα (εστί)!”

Το οποίο και μεταφράζεται: “Νοητέ ήλιε, εσύ που είσαι το φως, έλα στη Γη! Κι εσύ, ήλιε ορατέ, ρίξε τις ακτίνες σου στον πηλό που ψήνεται. Ας γίνει ένα καταστάλαγμα για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη. Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν, και κινδυνεύσει να χαθεί το καταστάλαγμα της φωτιάς μέσα στην αναβράζουσα λάσπη, κι ας αναπτυχθεί η Ψυχή, που είναι το μέγιστο, το σημαντικότερο όλων!”

Τέλος παραθέτω το άρθρο του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ Ζακ Μπουσάρ με τίτλο

“Η καίρια σημασία της ελληνικής γλώσσας στον αιώνα μας”.

“Πάνε τουλάχιστον 35 αιώνες που η ελληνική γλώσσα γράφεται, και τουλάχιστον 40 αιώνες που μιλιέται στον ίδιο χώρο, την ύστατη αιχμή της Χερσονήσου του Αίμου (σς. Σχετικά με την επικρατούσα Αγγλικήν, να επισημάνω ότι οι κάτοικοι της Αγγλίας αγνοούσαν τη γραφή μέχρι την άφιξη των Ρωμαίων) Χάρη στη φιλοπεριέργεια και την εφευρετικότητα των Ελλήνων έχουμε το προνόμιο να απολαμβάνουμε, εμείς οι σύγχρονοι επίγονοι, έναν από τους πιο ανεπτυγμένους πολιτισμούς της Δύσης. Το χρέος μας απέναντι στον ελληνικό πολιτισμό παραμένει απεριόριστο όσον αφορά τις τέχνες και τις επιστήμες· κι όμως οφείλεται η προκοπή μας κατά κύριο λόγο στη γραπτή παράδοση. Πολλές χώρες διαθέτουν αξιοθέατα μνημεία και τοπία, αλλά καμία άλλη χώρα δεν προσφέρει τέτοιο θησαυρό κειμένων σε όλους τους τομείς της διάνοιας και της δημιουργίας.

Η ελληνική γλώσσα διέσωσε και αφομοίωσε ό,τι χρήσιμο είχε να επιδείξει ο μεσογειακός περίγυρος και πολιτισμός: η ελληνική αποθησαύρισε ξένες λέξεις όπως «θάλασσα», «Αθηνά», «Κόρινθος», «λαβύρινθος», «οίνος», «έλαιον», «κυπάρισσος» και των πολιτικών συστημάτων τα γνωστά «βασιλεύς», «τύραννος», «κυβερνήτης» και «άναξ».

Η πιο ουσιώδης προσφορά της ελληνικής γλώσσας ξεπερνάει το θέμα του λεξιλογίου: πρόκειται για τη δόμηση του λόγου. Οι Έλληνες στοχαστές έβαλαν τάξη στις έννοιες, οδήγησαν τον άνθρωπο από τον μύθο στον λόγο. Ο λόγος σημαίνει πρώτα το όργανο της σκέψης, μετά τη δυνατότητα του σκέπτεσθαι, ύστερα τη λειτουργία της σκέψης, σημαίνει και την εσωτερική έννοια που εμφανίζεται στον νου, την ιδέα, τη λέξη που εξωτερικεύεται, τον προφορικό λόγο, και τέλος τον γραπτό λόγο. Βάζοντας τάξη στη λειτουργία του λόγου, οι Έλληνες σοφοί επινόησαν τους λογισμούς, τον συλλογισμό, τη λογική. Αν σήμερα αναλύουμε τις προτάσεις του λόγου με την ορολογία της γραμματικής, «sujet» [sub-jectus], «objet» [ob-jectum], «subjonctif» [sub-junctivus], το χρωστάμε στην ελληνική λογική του λόγου «υπο-κείμενο», «αντι-κείμενο», «υπο-τακτική».

Με το εργαλείο της λογικής, ίσως η μεγαλύτερη κατάκτηση της ελληνικής υπήρξε –και υφίσταται πάντα– η δυνατότητα να δημιουργεί κατά βούληση αφηρημένες έννοιες και σύνθετες λέξεις. Οι Ρωμαίοι κατάλαβαν πρώτοι την ανωτερότητα της ελληνικής και αφομοίωσαν στη γλώσσα τους άπειρες ελληνικές λέξεις. Το ίδιο έκαναν οι Λατίνοι του Μεσαίωνα, οι οποίοι δημιούργησαν με τη σειρά τους νεολογισμούς όπως «metaphysica», που υιοθέτησαν στη συνέχεια οι Ελληνες, όπως για παράδειγμα τον όρο «μεταφυσική». Από κει χιλιάδες όροι, επιστημονικοί και κοινοί, έχουν εμπλουτίσει τις δυτικές γλώσσες. Δεν είναι μόνο οι λέξεις «pédagogie», «cosmologie» που προέρχονται από τα ελληνικά, αλλά ακόμα και κοινές λέξεις όπως «pause» [παύσις], «attention» [ad-tendo / προσ-οχή] και άλλες μέσω της λατινικής πολλές φορές.

Καταλήγοντας, δηλώνω ενσυνείδητα ότι πολύ τυχερός είναι αυτός που σκέπτεται και μιλάει ελληνικά γιατί έχει τη δυνατότητα –αν θέλει– να εμβαθύνει στην ερμηνεία του σύμπαντος με τη μητρική γλώσσα του δυτικού πολιτισμού. Η ελληνική, με τη λογική και τον θησαυρό βασικών εννοιών που διαθέτει, στηρίζει κάθε μορφωμένο άνθρωπο της εποχής μας που επιθυμεί να κατανοήσει τον κόσμο και να μάθει άλλες γλώσσες. Η ελληνομάθεια είναι το «σήμα κατατεθέν» του καλλιεργημένου πολίτη του αιώνα μας. Ζήτω η ελληνική γλώσσα!”

Σημείωσεις:

1. Για την “λειτουργικότητα “του πολυτονικού γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος: “Αν και πράγματι οι τόνοι και τα πνεύματα είναι εφεύρεση της Ελληνιστικής περιόδου, η νεότερη ελληνική γλώσσα διαμορφώθηκε με τόνους και πνεύματα και είναι δυσλειτουργική χωρίς αυτά. Για παράδειγμα, όποιος γνωρίζει ότι η δασεία προσδιορίζει τον τρόπο συνένωσης δύο λέξεων (π.χ. καθίσταμαι αλλά κατεστημένο) μπορεί να χειρίζεται τη γλώσσα. Και επίσης γιατί ο Ηρακλής μεταφέρεται στις λατινογενείς γλώσσες ως Hercules, ενώ ο Απόλλων ως Apollo. Επομένως μπορεί να συναρμολογεί και να αποσυναρμολογεί τις λέξεις και να είναι ποιητής της γλώσσας και όχι παπαγάλος”.

Για την “αισθητική” του πολυτονικού δημιούργησα το κάτωθι κολάζ. Η “περισπωμένη” αρχή και κατάληξη της λέξεως “κύμα” σε πολυτονική γραφή (αισθητική η ύψιστη ηθική προσέγγιση, ως εκ το αντιαισθητικό υπονοεί αυτό που σήμερα αναφέρεται ως ανήθικο).

Ήταν την εποχή, 30 περίπου χρόνια πριν, τότε που πρότεινα ως 10η Καλή Τέχνη την “Οικειποίηση”, την οποία και ονομάτισα “Τέχνη των Ατάλανων”. Δηλαδή την δυνατότητα καλλιτεχνικής έκφρασης αυτών που δεν κατέχουν την “γλωσσά” έκφρασης κάθε Καλής Τέχνης. Δυνητικό “υποκατάστατο” της ζωγραφικής το κολάζ, της γλυπτικής η trash art κλπ.

Στο επάνω αριστερό τεταρτημόριο του κολάζ αποτυπώνω την ανήθική καταστροφή (το αντιαισθητικό) που επιτελούμε στην “Μητέρα Θάλασσα”. Στο επάνω δεξιό, το “ξεγύμνωμα” του πασοκισμού (στις τρίχες του εφηβαίου αποτυπώνεται ο “ήλιος του ΠΑΣΟΚ”). Στο κάτω αριστερό αποτυπώνω, ως διαχρονικός λάτρης της, την “παράλου” γυναικείας ομορφιάς (επισημαίνω το ανήθικο του “είναι τόφαλος και μας αρέσει”). Τέλος στο κάτω δεξιό μέρος επισημαίνω την ανάγκη το “αρχαιοελληνικό κάλλος” να επηρεάσει την πραγματικότητά μας. (χρησιμοποίησα μια αρχαιοπρεπώς ζωγραφισμένη γοργόνα, από πίνακα του συντοπίτη ζωγράφου Πασχάλη Αγγελίδη). Ο καμβάς αυτού του τεταρτημορίου, είναι και ο μόνος που χειροτέχνησα με κόλες γλασέ. Τα άλλα είναι έγχρωμες φωτοτυπίες του, δυνατότητα που μόλις είχε παρασχεθεί από τα εδώ “φωτοτυπάδικα” (δυστυχώς η φωτογραφία μου βγήκε θολή).

2. Σήμερα κυριαρχεί η λογική του αριβίστα Μπαμπινιώτη. Δυστυχώς δεν υπάρχουν προσωπικότητες σαν αυτήν τού αείμνηστου ιατρού Νίκο Βαρδιάμπαση, ο οποίος δια κάθε πρόσφορου μέσου (άρθρα, ραδιόφωνο, τηλεόραση, βιβλία) μας έκανε κοινωνούς της διαχρονικής ιστορίας της ελληνικής γλώσσας και μας βοήθησε να αντιληφθούμε την “Αλήθεια” της κυρίως δια της ετυμολογίας. Εάν η αρχαία ελληνική διδάσκονταν στα σχολεία με την “λογική Βαδιάμπαση” και η κατ’ ελάχιστον επιζητούμενη “εξοικείωση” των μαθητών μαζί της θα επιτυγχάνονταν και την γλώσσα μας θα εκτιμούσαν και ως εκ τούτου και καλύτερα θα την μιλούσαν (πολεμήθηκε από τον Μπαμπινιώτη, με επιχείρημα την παράλληλη άσκηση της ιατρικής / την προτείνω να δωρίζετε, ένα από την σειρά 5 βιβλίων του με τίτλο “Ιστορία μιας Λέξης”, εκδόσεις Λιβάνη, και τα παιδιά θα εκτιμήσουν την γλώσσα τους).

3. Το φέρετρο

Το ξύλο σου είναι παρμένο

από δένδρο πρόωρα κομμένο απ’ την ζωή,

κι η κατάρα του είναι για σένα

πουθενά φίλους να μην βρεις.

Μόνο ένας φίλος σου μένει

ένας φίλος μακάβριος φριχτός.

μα κι αυτός σε αφήνει στην γη

για τα σκουλήκια τροφή.

Το διάβασα τελευταίος στην “φιλολογική συνάντηση”. Οι άλλοι συμμετέχοντες μαθητές-ριες με κοίταξαν περίεργα. Καμία σχέση με τα δικά τους πονήματα, τα έμπλεα λυρισμού και περιγραφών. Ο καθηγητής, με κοίταξε και χαμογέλασε… “Εδώ μιλάμε για ένα νέο είδος ποίησης, την δοκιμιακή”, είπε και σήμανε την λήξη της συνάντησης. Πέρασαν μερικά χρόνια για να αντιληφθώ τι εννοούσε αυτός ο έξυπνος και ετοιμόλογος φιλόλογος. Και ως έξυπνος “αγαπούσε” τις μικρότερες γυναίκες. Αργότερα έμαθα ότι παντρεύτηκε μια μαθήτριά του. Metoo...(Kukuravas)

Επίλογος

Πράξεις της στιγμής,

με συνέπειες διάρκειας..

.

Θεσσαλονίκη 1/2/2022: Η δολοφονία του Άλκη

Αναίτια επίθεση εποχούμενων οπαδών του ΠΑΟΚ σε παρέα φιλάθλων του ΆΡΗ, οδήγησε στην δολοφονία του 19χρονου φοιτητή Άλκη Καμπανού. Δύο ημέρες αργότερα συνελήφθη ο κλειδοκράτορας της λέσχης οπαδών της οδού Παλαιών Πατρών Γερμανού και διοργανωτής της επίθεσης, ένας 23χρονος αλβανικής καταγωγής σεσημασμένος και υπόδικος σκληρός χουλιγκάνος του ΠΑΟΚ (ακολούθησε η σύλληψη όλης της συμμορίας των 11).

Αλληθωρίζοντας στα γεγονότα: Για κακιά τους ώρα εκείνη την στιγμή στην σκηνή των γεγονότων έρχονταν μια ομάδα “ΔΙΑΣ”. “Παρακαλώ μην με χτυπάτε άλλο” ακούνε κάποιον να φωνάζει. Φωνάζοντας στους συμπλεκόμενους να σταματήσουν οι αστυνομικοί τρέχουν προς τα γεγονότα. Διαπιστώνουν ότι ένας τους κρατάει δρεπάνι. Απτόητος αυτός ετοιμάζεται να χτυπήσει το θύμα του. Ένας από τους αστυνομικούς πυροβολεί τον υποψήφιο δολοφόνο και τον εξουδετερώνει. Πλησιάζοντας διαπιστώνουν ότι είναι νεκρός. Ο 19χρονος Άλκης είναι ζωντανός…

Η συνέχεια στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού λίγο πολύ γνωστή. Κανάλια και διαδίκτυο παίρνουν φωτιά. “Αστυνομικός σκότωσε νεαρό σπουδαστή οπαδό του ΠΑΟΚ”. “Ο αστυνομικός ισχυρίζεται ότι κρατούσε δρεπάνι και ήταν έτοιμος να χτυπήσει το θύμα του”. “Με πιστόλι πυροβολεί δρεπάνι”. Περιστατικό “ρατσιστικής βίας” για τους πιο προχωρημένους επειδή ο υποψήφιος δολοφόνος είναι αλβανικής καταγωγής. Κουβέντα για το ότι ο υποψήφιος δολοφόνος ήταν υπόδικος για οπαδική βία. Χουλιγκάνοι / “αντιεξουστές” (όψεις του ιδίου νομίσματος) συγκεντρώνονται στην “Καμάρα”. Κάνουν πορεία έμπλεα μολότοφ και καταστροφών…

Για κακιά τους ώρα… Και αναφέρομαι σε αυτήν των αστυνομικών.

Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει σχετικά: “Η σημειολογία είναι προφανής: Η υπεροπλία της Αστυνομίας απέναντι στον πρωτογονισμό των χουλιγκάνων, κοινώς της «λαϊκής έκφρασης». Επερώτηση στη Βουλή, απάντηση του υπουργού με ΕΔΕ και κράτηση του αστυνομικού ώσπου να αποφανθεί ο εισαγγελέας αν θα κριθεί προφυλακιστέος. Ο Άλκης Καμπανός ζει. Κατά συνέπεια κανείς δεν ασχολείται μαζί του. Όλοι ενδιαφέρονται για τον υποψήφιο δολοφόνο του και τον αστυνομικό που δεν τον άφησε να προβιβασθεί σε δολοφόνο”.

Και φτάνεις στο σημείο να νοσταλγείς τις εποχές εκείνες τις προ-δικτακτορίκες. Τότε που η βία ήταν πολιτική. Σήμερα η κοινωνία μας είναι έρμαιο της βίας. Η “οπαδική βία” είναι υποσύνολο ενός φαινομένου που την υπερβαίνει. Η “βία” είναι ένα ενιαίο σύνολο, ασχέτως περιστάσεων Σήμερα η βία έχει κυριεύσει όλο το κοινωνικό γίγνεσθαι, πραγματικό και εικονικό.

Εμβαθύνοντας θα έλεγα ότι η συνεχής επίκληση της “οπαδικής βίας” κρυφίως επιδιώκει να την διαχωρίσει από την βια των μπαχαλάκιδων (των χουλιγκάνων της πολιτικής). Δηλαδή οι επιδιώκοντες προσπαθούν να διαχωρίσουν τον “πολιτικό χουλιγκάνο” που έκαψε με μολότοφ τον αστυνομικό από τους χουλιγκάνους οπαδούς που σκότωσαν τον Άλκη.

Η επιδίωξή αυτή δομείται στην παραδοχή της βίας ως αποδεκτής κοινωνικής συμπεριφοράς, που έχει εμποτίσει μεταδικτατορικά το κοινωνικό μας ασυνείδητο (η βία εργαλείο εκτόνωσης / τρόπος κοινωνικής έκφρασης κάθε είδους θυμού). Η δημοκρατία στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού μας έχει υπογράψει συμφωνητικό συμβίωσης με όλη την γκάμα της βίας. Από τις κάθε είδους καταλήψεις, την ενδοπανεπιστημιακή βία, τους κουκουλοφόρους μπαχαλάκηδες, έως τις τρομοκρατικές οργανώσειςς. Δεν είναι μακριά ο καιρός που πολλοί θεωρούσαν κάθε νεκρό της τρομοκρατίας κέρδος της δημοκρατίας (το μέχρι προσφάτως κανάκεμα του Κουφοντίνα μας το υπενθυμίζει).

“Αντί να ψάχνουν μόνο στους συνδέσμους, δεν ρίχνουν και μια ματιά λίγο πιο ψηλά;” ( Protagon.gr).

Και επειδή αναφερόμαστε σε χουλιγκάνους του ΠΑΟΚ, άξιους μιμητές του μεγαλομετόχου του ΠΑΟΚ, θα υπενθυμίσω: (σημείωση: στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν αναφερόμαστε ποτέ σε ιδιοκτήτες ομάδων, οι ομάδες είναι “ιδέες” και ως ιδέες δεν επιδέχονται ιδιοκτησίαν, αν και επί της ουσίας είναι μονοκράτορες με πλήθος έμμισθους κόλακες και παντού τσιράκια).

Ήταν λοιπόν λίγα χρόνια πριν, επί Παραφύση (κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ), τότε που ο μεγαλομέτοχος του ΠΑΟΚ Ιβάν Σαββίδης μπούκαρε στην Τούμπα ζωσμένος με ένα υλικότατο Μάγκνουμ. Και αναφέρομαι σε υλικότατο, γιατί η σημερινή πραγματικότητα έχει ακυρώσει την παλαιότερη ανάλυση που προσομοίαζε το ποδόσφαιρο με “συμβολικό πόλεμο”. Δηλαδή μια τελετουργική, ακίνδυνη αναπαράσταση του πραγματικού πολέμου. Ενός τελετουργικού με σαφώς ορισμένο πεδίο μάχης, με συγκεκριμένους κανόνες, για να τιθασεύεται η αδρεναλίνη, με τους διαιτητές και τους βοηθούς να εποπτεύουν την τήρησή τους από τους παίχτες-πολεμιστές, με τους παρατηρητές να εποπτεύουν τους διαιτητές και τους θεατές στην κερκίδα κάθε Κυριακή, να εκτονώνουν ποικιλοτρόπως τον συσσωρευμένο θυμό της εβδομάδας, επιτηρούμενοι από αστυνομικούς σε ρόλο κυανόκρανων του ΟΗΕ.

Και για να γίνει αντιληπτό, η πεποίθηση του Σαββίδη ότι έχει δικαίωμα στην ασυδοσία στην αυθαιρεσία, στον τσαμπουκά κρατάει από την εποχή της κυβέρνησης Σαμαρά: Ο τρόπος με τον οποίο του απονεμήθηκε η ελληνική ιθαγένεια, μόνο την αίσθηση του παντοδύναμου αντικατοπτρίζει. Ο Δημήτρης Χριστόπουλος, πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου αναφέρει σχετικά: “Ο Ιβάν Σαββίδης απέκτησε πρώτα την ελληνική ιθαγένεια μέσω των διαδικασιών που προέβλεπε τότε ο νόμος για τους ‘ομογενείς από πρώην ΕΣΣΔ’. Κατόπιν, επειδή αποφάσισε να γίνει μέλος της ρωσικής Δούμας, έκανε αίτηση αποποίησης της ελληνικής ιθαγένειας, διότι δεν μπορούσε ως κάτοχος διπλής ιθαγένειας να πολιτευθεί στη Ρωσία. Μετά, αφού έκλεισε αυτός ο κύκλος, επανήλθε στην Ελλάδα. Τότε, το ελληνικό κράτος αποφάσισε να του ξαναδώσει την ελληνική ιθαγένεια όχι μ’ όποιον όποιον τρόπο, αλλά με τη διαδικασία της τιμητικής πολιτογράφησης, όπου την ιθαγένεια αποκτάει αλλοδαπός που πρόσφερε εξαιρετικές υπηρεσίες στην Ελλάδα ή του οποίου η πολιτογράφηση μπορεί να εξυπηρετήσει εξαιρετικό συμφέρον της χώρας’ (26/2/2013 βάσει του άρθρου 13 του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας / εισηγητής ο τότε αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Χαράλαμπος Αθανασίου). Με αυτή τη διαδικασία, στο παρελθόν την ελληνική ιθαγένεια, απέκτησαν ο Λόρδος Βύρων, η κορυφαία ελληνίστρια Ζακλίν ντε Ρομιγί και ο σκηνοθέτης Ζυλ Ντασσέν”.

Το Μάγκνουμ λοιπόν, το χάρισε στον Σαββίδη η κυβέρνηση Σαμαρά. Και όταν χρειάστηκε νέες σφαίρες, του τις πρόσφερε αφειδώς η Παραφύση (και μάλιστα επώνυμες: ΠΑΟΚ / ΣΕΚΑΠ / OPEN / το ουκρανικό λαθρεμπορικό τσιγαράδικο RS 97 κλπ.) Αντιλαβού;

Αντιστικτικά.

“Σαν την Ελληνίδα μάνα δεν υπάρχει…” Ένα είναι το σίγουρο. Η μάνα της Μεταπολίτευσης συνέβαλε καθοριστικά ώστε πολλά παιδιά να εξελιχθούν σε “κωλόπαιδα”. Το απαύγασμα, διατυπωμένο σε αυτό που ακούστηκε από την μάνα ενός από τους χούλιγκαν που συμμετείχαν στην δολοφονία του Άλκη, την ώρα που ο γιος της περπατούσε σκυφτός, φορώντας χειροπέδες: “Είμαστε περήφανοι για σένα”. Και το άκουσε η ντροπή και ντράπηκε...

“Σαν την Ελληνίδα μάνα δεν υπάρχει...” Λέγαμε, θαυμάζοντας μάλλον την σχέση αγάπης της / αντοχή της. Όσον αφορά την αποτελεσματικότητά της, δεν υπάρχει κανένα σχετικό crash test που να δείχνει ότι, παράδειγμα η Ελληνίδα μάνα υπήρξε ποτέ αποτελεσματικότερη από την Ελβετίδα.

Υπάρχουν όμως προσεγγίσεις που δυνητικώς καταδεικνύουν το αντίθετο. Σχετικά έχω αναφερθεί στην ανάρτηση της 24/1/2014 “Διαδραστικά / 3. Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν”.

Η μάνα του Άλκη… “Να έχει φύγει το παιδί σου τόσο άδικα, στο όνομα του πιο παράλογου γηπεδικού οπαδισμού, κι εσύ να έχεις τη δύναμη να λες πως «Δεν κρατάμε κακία σε κανέναν» και «Αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν χωρίς αγάπη». Ο πόνος σε βουτάει στον πυρήνα της πιο ουσιαστικής αλήθειας, που ξεφεύγει από εσένα και γίνεται αλήθεια του κόσμου” ( Protagon.gr).

Και αυτό που ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε… Τα παιδιά των ανθρώπων είναι τα πιο βίαια του ζωικού βασιλείου. Ο πολιτισμός (ιδεολογία της πόλης) των ανθρώπων, έχει αναθέσει την κοινωνικοποίηση αυτών των “θηρίων” πρωτίστως στους γονείς και συμπληρωματικά αλλά καθοριστικά στο σχολείο.

Παίξτε, μωρέ, παιδιά τον Θανασάκη!

“Παθαίνει συχνά κρίσεις. Μόλις προχθές, στα ξαφνικά, του ήρθε και πάλι θυμός για το ίδιο αγοράκι, που παλιά τού είχε γαμήσει τα Χάρβαρντ, και του ούρλιαξε «Μητσοτάκη GFY». Παίξτε, μωρέ, παιδιά τον Θανασάκη! Από όλα όσα προέβλεψε, δεν πέτυχε κανένα! Αλλά μην του το πείτε και αρχίσει να τσιρίζει και να χτυπάει τα ποδαράκια του στο πάτωμα “ (Ρέα Βιτάλη).

Με ένα άρθρο-μνημείο χυδαιότητας στην “Αυγή”, ο στενός συνεργάτης του Νηπίου Θανάσης Καρτερός, καταφέρθηκε με υβριστικούς χαρακτηρισμούς κατά του πρωθυπουργού.

Στην τελευταία παράγραφο του άρθρου του με τίτλο “Επί προσωπικού και παίρνω την ευθύνη”
ο Καρτερός κάνει την χυδαία αναφορά: “Μητσοτάκη, GFY”, δηλαδή “Go Fuck Yourself” (16/2).

Ρωσο-ουκρανική κρίση / πόλεμος

Η Δύση διεξάγει κατά της Ρωσίας μια λεπτομερώς σχεδιασμένη πληροφοριακή επιχείρηση στο πλαίσιο της θεωρίας του “υβριδικού πολέμου”, δήλωσε ο αναπληρωτής γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας, Μιχαήλ Ποπόφ, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα “Ροσίσκαγια Γκαζέτα”.

Και είναι ότι πιο σωστό έχω διαβάσει σχετικά. Οι ΗΠΑ βαδίζουν στα χνάρια του δρόμου που είχαν ακολουθήσει για την αντιμετώπιση της “Κρίσης των πυραύλων της Κούβας” που είχε δημιουργήσει τότε η Σοβιετική Ένωση (1961, επί προεδρίας Τζων Κένεντι). Και τότε συνεχώς απεκάλυπταν ημερομηνίες έναρξης των εχθροπραξιών. Τελικώς τότε επήλθε συμβιβασμός. Και δόθηκε μεγάλη δημοσιότητα στο γεγονός ότι η Σοβιετική Ένωση αναγκάστηκε να αποσύρει τους πυραύλους από την Κούβα. Στα “ψιλά” πέρασε το γεγονός της απόσυρσης πυραύλων των ΗΠΑ, λίγο καιρό μετά, από βάσεις τους στην Ιταλία και κυρίως στην Τουρκία (Η “Κρίση των πυραύλων της Κούβας” ήταν μία αντιπαράθεση διάρκειας 13 ημερών που συνέβη τον Οκτώβριο του 1962 λόγω των σοβιετικών βαλλιστικών πυραύλων που είχαν αναπτυχθεί στην Κούβα).

Σε αυτήν την κρίση οι Ευρωπαίοι ακολουθούντες τις ΗΠΑ, ευτυχώς απέφυγαν να οδηγηθούν σε μια συμφωνία / υποχώρηση με τον Πούτιν, ανάλογη της συμφωνίας / υποχώρησης των Ευρωπαίων με τον Χίτλερ, που τελικώς οδήγησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (Διεθνής Συνδιάσκεψη του Μονάχου,1938 / οι Ευρωπαίοι σήμερα ιστορικώς αδιάβαστοι δεν αντέδρασαν επαρκώς στο πρελούδιο της σημερινής εισβολής, 24/2/2022, την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014 / ήταν η εποχή που τα λαϊκιστικά ακραία αριστερο – δεξιά “άνθη του κακού”, είχαν αναπτυχθεί στην Ε.Ε. λόγω της οικονομικής κρίσης και προσπαθούσαν να την πνίξουν)(1)

Μπορούμε να αντιληφθούμε πολλά για το Ουκρανικό, εάν λάβουμε υπ’ όψιν μας αυτό που είχε πει ο Μπρεζίνσκι: “Η Ρωσία χωρίς την Ουκρανία παύει να είναι αυτοκρατορία” (Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι: Πολωνοαμερικανός διπλωμάτης και πολιτικός επιστήμονας. Υπηρέτησε ως σύμβουλος του Προέδρου Λίντον Τζόνσον, 1966 - 1968 και Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Προέδρου Τζίμι Κάρτερ , 1977 - 1981).

Το επιβεβαίωσε εμμέσως πλην σαφώς και ο Πούτιν στο διάγγελμά του προς τον ρωσικό λαό (και μαζί σε όλον τον κόσμό, 21/2) με το οποίο και αναγνώρισε την ανεξαρτησία των περιοχών Ντόνετσκ και Λουγκάνσκ, που κατέχουν οι ρωσόφωνοι αυτονομιστές στην Ανατολική Ουκρανία, αμφισβητώντας την κυριαρχία ουκρανικών εδαφών. Παράλληλα ανακοίνωσε και την εισβολή ρωσικών δυνάμεων σε αυτές της περιοχές τις οποίες και βάπτισε “ειρηνευτική δύναμη”.

Το πιο ανησυχητικό μέρος του διαγγέλματος του ηγέτη της Πουτινιάς (μετά την εισβολή έτσι θα αποκαλώ την Ρωσία), ήταν η επιθυμία του να διορθώσει την Ιστορία (επιλεκτική ερμηνεία της ιστορίας, εν προκειμένω το λάθος του Λένιν να δώσει υπόσταση κράτους στην Ουκρανία) ανοίγοντας έτσι το κουτί της Πανδώρας. Διότι είναι αντιληπτό πως σε έναν κόσμο όπου η δικαιοκρατική τάξη βρίσκεται σε υποχώρηση, αυταρχικοί ηγέτες δια του “αναθεωριτισμού” ως προς το διεθνές σύστημα, όχι μόνο επιδιώκουν αλλά και κατορθώνουν να επιβάλουν με την χρήση στρατιωτικών μέσων ή την απειλή χρήσης τους, τις επιθυμίες τους.

“Συρία, Κούβα, Βενεζουέλα αναγνώρισαν τις δύο επαρχίες. Η φωτεινή πλευρά του κόσμου…” ( Protagon.gr)

Και η Ευρωπαϊκή Ένωση; Τα λέει όλα το ευφυέστατο σκίτσο (“μάθανε πως πηδιόμαστε, πλακώσανε κι οι γύφτοι…”). Το βρίσκω πολύ λογικό ο Πούτιν, κάτι που σχεδιάζε χρόνια, αποφάσισε να το κάνει τώρα που αποχώρησε η φίλη του η Άγγελα (Μέρκελ) και ο συνεργάτης του ο Ντόναλντ (Τραμπ).

“Μείνετε μακριά από την Πουτινιά μου”, λέει με όλους τους τρόπους ο Πούτιν.

Και μάλλον έχουν δίκιο όσοι λένε ότι ο Πούτιν δεν φοβάται τη στρατιωτική ισχύ της Δύσης. Φοβάται τους ίδιους τους Ουκρανούς. Φοβάται το ενδεχόμενο να μπορέσει στην “πόρτα” του να γεννηθεί μια κανονική ευρωπαϊκή δημοκρατία. Ο ίδιος θα ένιωθε πολύ ασφαλέστερος αν συνόρευε μόνο με καθεστώτα τύπου Λουκασένκο. Ο Πούτιν απειλείται από τη δημοκρατία και την ευημερία που εξασφάλισαν τα τελευταία τριάντα χρόνια, όσες χώρες βγήκαν από τον σοβιετικό έλεγχο για να ενταχθούν στο ευρωπαϊκό κεκτημένο. Φοβάται το αντίπαλο υπόδειγμα. Και τα γεγονότα το επιβεβαιώνουν.

Ο Πούτιν με την επιλογή της εισβολής στην Ουκρανία, έκανε ένα μεγάλο στρατηγικό λάθος. Ενώ με την απειλή πολέμου είχε πετύχει αν όχι να αναχαιτίσει, το ελάχιστον να απομακρύνει μακρυά την προσέγγιση της Ουκρανίας προς την Δύση, αλλά και να του “αναγνωριστεί” de facto η εξουσία να καθορίζει τις στρατηγικές επιλογές του γείτονά του, στην αντίληψή του περί ρωσικού συμφέροντος, με την επιλογή του πολέμου μηδένισε αυτό το κεκτημένο ισχύος. Κανείς δεν έχει πλέον το κίνητρο κατευνασμού της Ρωσίας, μιας και η ίδια αποδείχθηκε ανεπίδεκτη κατευνασμού. Αποτέλεσμα την πάραυτα ανασυγκρότηση του “κλινικώς νεκρού ΝΆΤΟ” (Μακρόν, 2020), την ενίσχυση της παρουσίας του στις χώρες της Βαλτικής, την επιτάχυνση της ενεργειακής αποδέσμευσης της Ε.Ε. από την Ρωσία, την αύξηση της αξιοπιστίας των ΗΠΑ, καθότι οι σχετικές τους εκτιμήσεις επιβεβαιώθηκαν, καθώς και την ενίσχυση της αξιοπιστίας του Μακρόν ως συνεπούς συμμάχου. Επίσης επιβεβαιώνει την ιστορική διατύπωση, ότι εν τέλει ο πόλεμος δεν συμφέρει ούτε αυτούς που τον σχεδίασαν.

Ο Πούτιν με την επιλογή της εισβολής στην Ουκρανία, προσέθεσε στα δυο μείζονα τραύματα που χωρίζουν Ρώσους και Ουκρανούς και ένα τρίτο εσαεί αθεράπευτο. Το πρώτο τραύμα έγινε με τον Μεγάλο Λιμό της Ουκρανίας το 1932-1933, επί της Αγροτικής Μεταρρύθμισης του Στάλιν, όταν πέθαναν από την πείνα εκατομμύρια Ουκρανοί. Το δεύτερο δημιουργήθηκε τον Απρίλιο του 1986, με την καταστροφή του εργοστασίου παραγωγής πυρηνικής ενέργειας “Β. Ι. Λένιν” στο Τσερνόμπιλ.

Ο Πούτιν με την επιλογή της εισβολής στην Ουκρανία, μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε ότι μιλάμε για έναν άνθρωπο που ενδέχεται να σκότωσε ένα εκατομμύριο ανθρώπους στην Τσετσενία και δεκάδες χιλιάδες στη Συρία, όπου οι ρωσικές δυνάμεις βομβάρδιζαν νοσοκομεία και χρησιμοποίησαν τις ισχυρότερες συμβατικές βόμβες τις “θερμοβαρικές συσκευές” ή “βόμβες καυσίμου-αέρα”. Και όπως αναφέρει η Αν Απλμπάουμ αυθεντία στην ΕΣΣΔ και την Ρωσία , “υπάρχει ο φόβος μην τυχόν ο Πούτιν καταφύγει στην απόλυτη βία για να εξαλείψει κάθε αντίσταση, όπως έκανε ο Στάλιν κατά τη δεκαετία του 1930”.

Ο Πούτιν με την επιλογή της εισβολής στην Ουκρανία, ισχυροποίησε τα αναφερόμενα από τον πρώην Βρετανό υπουργό Εξωτερικών λόρδου Ντέιβιντ Όουεν: “Φοβάμαι ότι μπορεί να είναι κάτι πιο ανησυχητικό. Μπορεί κάλλιστα να είναι το πρόσωπο κάποιου που παίρνει μεγάλες δόσεις στεροειδών. Και γι' αυτό φοβάται να βρεθεί οπουδήποτε κοντά σε οποιονδήποτε που έχει μολυνθεί από τον COVID. Επειδή τα στεροειδή καταστρέφουν το ανοσοποιητικό σας, το κάνουν πολύ πιο δύσκολο για εσάς. Και τότε τα στεροειδή επηρεάζουν την προσωπικότητά σας. Και νομίζω ότι είναι διαφορετικός άνθρωπος και ο εκφοβιστικός τρόπος που μιλά με τους υπαλλήλους του, το είδος του προσώπου που βάζει δεν μου φαίνεται να ταιριάζει απόλυτα με τον Πούτιν που έχουμε δει στο παρελθόν”.

Ο Πούτιν με την επιλογή της εισβολής στην Ουκρανία, μας οδήγησε να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι ο εκπρόσωπος του εθνικό θρησκευτικού αυταρχικού πολιτισμικού προτάγματος. Αρωγός του ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών Ρωσιών Κύριλλος (εποφθαλμιά τα πρωτεία του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου), επιδίωξη του οποίου είναι η κατάργηση του Αυτοκέφαλου της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας η οποία έγινε με το διάταγμα της 5/1/2019 που υπογράφηκε στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Αλληλούια…

Ο Πούτιν με την επιλογή της εισβολής στην Ουκρανία, έδωσε την δυνατότητα στον πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντιμίρ Ζελένσκι, έναν πολιτικό που ξεκίνησε ως ηθοποιός που υποδύονταν τον πρόεδρο σε τηλεοπτική σειρά, να παίξει στην παγκόσμια σκηνή τον ρόλο της ζωής του, αυτόν ενός δυναμικού πολιτικού.

Τέλος ο Πούτιν με την επιλογή της εισβολής στην Ουκρανία, έκανε ολοφάνερο ότι εγχωρίως υπάρχουν αρκετοί συμπαθούντες της Πουτινίας. Ένα συνονθύλευμα από παλαιοκομουνιστές και κρυφοφασίστες, οι οποίοι έχουν και κοινοβουλευτική εκπροσώπηση δια του κόμματος Βελόπουλου, του τηλεπωλητή αντιγράφων των επιστολών του Χριστού (ο Θεός να βάλει το χέρι του). Οι επαγγελματίες ειρηνιστές του παρελθόντος δεν βρίσκουν σήμερα τον δρόμο προς την Ρωσική πρεσβεία. Το δε ΚΚΕ οργάνωσε πορεία από την ρωσική πρεσβεία στην αμερικανική. Φυσικά για να καταγγείλουν τους Αμερικανούς που προκάλεσαν τους Ρώσους να εισβάλουν στην Ουκρανία. Αλληλούια...

Και δια του λόγου του αληθές. Πρίν λίγες ημέρες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπέβαλε πρόταση για ένα νέο πρόγραμμα έκτακτης μακροοικονομικής χρηματοδοτικής βοήθειας (ΜΧΣ) για την Ουκρανία ύψους 1.2 δις. Ευρώ. Η πρόταση της Κομισιόν εγκρίθηκε από τους Ευρωπαίους ηγέτες στις 21 Φεβρουαρίου. Την συγκεκριμένη πρόταση καταψήφισαν οι 2 ευρωβουλευτές του ΚΚΕ (Κ. Παπαδάκης, Λ. Αλαβάνος), ο ένας της Ελληνικής Λύσης (Ε. Φράγκος), η δε ευρωομάδα του ΣΥΡΙΖΑ σύσσωμη απείχε. Αλληλούια…

Σχετικά

*Ιβαν Κράστεφ: Πρόεδρος του Κέντρου Φιλελεύθερων Στρατηγικών της Σόφιας και μόνιμο μέλος του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Επιστημών της Βιέννης. Από άρθρο του στους New York Times. Σε αντίθεση με την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, πλέον «ο εχθρός δεν είναι κάποιος πίσω από ένα Σιδηρούν Παραπέτασμα αλλά κάποιος με τον οποίο συναλλάσσεσαι, από τον οποίο παίρνεις αέριο και στον οποίο εξάγεις προϊόντα υψηλής τεχνολογίας. Η ήπια ισχύς έχει αντικατασταθεί από την ανθεκτικότητα», γράφει ο Κράστεφ, υπογραμμίζοντας πως αυτό αποτελεί πρόβλημα για την Ευρώπη. Εάν η έκβαση της κρίσης εξαρτηθεί από την ικανότητα των δυτικών κοινωνιών να αντεπεξέλθουν στην πίεση των υψηλών τιμών της ενέργειας, της παραπληροφόρησης και της πολιτικής αστάθειας για μια παρατεταμένη περίοδο, τότε ο Ρώσος πρόεδρος έχει βάσιμους λόγους να αισιοδοξεί. Γιατί στην παρούσα φάση η Ευρώπη είναι σαφώς απροετοίμαστη για να αντιμετωπίσει αυτές τις προκλήσεις. Για να διορθωθεί η κατάσταση, ανεξάρτητα από την ουκρανική κρίση, η Ευρώπη καλείται άμεσα να προβεί σε επενδύσεις με στόχο να αυξηθεί η στρατιωτική της ισχύς, να περιοριστεί η ενεργειακή της εξάρτηση και να ενισχυθεί η κοινωνική συνοχή.

* Σον Γουόκερ: Κύριος ανταποκριτής του Guardian στην Ανατολική Ευρώπη με πολυετή θητεία στη Μόσχα και συγγραφέας του βιβλίου “Το μακρύ μεθύσι: Η νέα Ρωσία του Πούτιν και τα φαντάσματα του παρελθόντος”.

Σύμφωνα με τον Βρετανό δημοσιογράφο, το οργισμένο διάγγελμα του προέδρου της Ρωσίας ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου κατά της Ουκρανίας. Τη Δευτέρα, ο Πούτιν «δεν ήταν ένας πολιτικός που συγκάλεσε τα μέλη της ομάδας του για διαβουλεύσεις, ήταν ένας ανώτατος ηγέτης που επιστράτευσε τα τσιράκια του και εξασφάλισε συλλογική ευθύνη για μία απόφαση που τουλάχιστον θα αλλάξει την αρχιτεκτονική ασφαλείας στην Ευρώπη και μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει σε έναν φρικτό πόλεμο που θα καταστρέψει την Ουκρανία. Ο Πούτιν εμφανίστηκε ειλικρινά θυμωμένος και παθιασμένος κατά την ομιλία του, την οποία σχεδόν σίγουρα την έγραψε ο ίδιος». Στο να έχει ολοένα λιγότερη επαφή με την πραγματικότητα ο ηγέτης Ρωσίας, συμβάλλει και το ζήτημα της υστεροφημίας του, η οποία έχει αρχίσει εδώ και καιρό να του γίνεται έμμονη ιδέα. Για αυτό προβαίνει «σε απλουστευτικούς και συχνά κατάφωρα ανακριβείς παραλληλισμούς, όχι μόνο για να δικαιολογήσει τις πράξεις του αλλά για να ενταχθεί στο πάνθεο των “μεγάλων” της Ρωσίας», αναφέρει ο Βρετανός επιστήμονας.

*Με τον διαβόητο (ελληνικής καταγωγής) Ερνστ Σταύρο Μπλόφελντ, τον δαιμόνιο επικεφαλής της διεθνούς τρομοκρατικής οργάνωσης SPECTRE και θανάσιμο εχθρό του Τζέιμς Μποντ, παρομοιάζει τον Βλαντίμιρ Πούτιν ο Μαρκ Γκαλεότι. Άστραψε και βρόντηξε τη Δευτέρα ο ρώσος ηγέτης. Τόσο πολύ που ο Βρετανός πανεπιστημιακός και συγγραφέας με ειδίκευση σε ζητήματα ασφαλείας της Ρωσίας διερωτάται σε κείμενο του στην Telegraph γιατί ο επικεφαλής του Κρεμλίνου «δεν έχει ακόμα οικειοποιηθεί ένα σβησμένο ηφαίστειο, ούτως ώστε να το χρησιμοποιεί ως κρησφύγετό του». Σχολιάζοντας το οργισμένο διάγγελμα του για την αναγνώριση του Λουγκάνσκ και του Ντονέτσκ, γράφει πως «μονάχα μια άσπρη γάτα και μια πισίνα γεμάτη πιράνχας» του έλειπαν, αλλιώς θα ήταν ίδιος με τον απόλυτο κακό των ταινιών 007. Οι μακρόβιοι ηγέτες δεν γερνούν καλά και καθίσταται ολοένα πιο ξεκάθαρο ότι ο Πούτιν – όπως και τόσοι άλλοι αυταρχικοί ηγέτες – μετατρέπεται σε καρικατούρα του εαυτού του», (Πηγή: Protagon.gr ).

* “«Η μόνη σταθερά της ανθρώπινης ιστορίας είναι η αλλαγή» και το γεγονός αυτό το αποδεικνύουν περίτρανα οι Ουκρανοί, οι οποίοι παρότι επί γενιές ολόκληρες δεν γνώρισαν σχεδόν τίποτα άλλο πέρα από «τυραννία και βία» – από την τσαρική αυταρχικότητα έως τον Στάλιν και την κομμουνιστική δικτατορία – βρήκαν τη δύναμη μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ να αλλάξουν τη μοίρα τους, στρεφόμενοι προς τη δημοκρατία. «Παρά την ιστορία, παρά την εξουθενωτική φτώχεια και παρά τα φαινομενικά ανυπέρβλητα εμπόδια, οι Ουκρανοί εγκαθίδρυσαν μια δημοκρατία. Στην Ουκρανία, σε αντίθεση με τη Ρωσία και τη Λευκορωσία, οι υποψήφιοι της αντιπολίτευσης αντικατέστησαν επανειλημμένα τους κυβερνώντες. Όταν ήρθαν αντιμέτωποι με την απειλή της απολυταρχίας το 2004 και το 2013, οι Ουκρανοί εξεγέρθηκαν δύο φορές για να υπερασπιστούν την ελευθερία τους. Η δημοκρατία τους είναι κάτι νέο. Το ίδιο και η “νέα ειρήνη”. Αμφότερες είναι εύθραυστες και μπορεί να μην διαρκέσουν πολύ. Αλλά και οι δύο είναι πιθανές και ενδέχεται να ριζώσουν. Καθετί παλιό ήταν κάποτε καινούργιο. Όλα εξαρτώνται από τις ανθρώπινες επιλογές» (Γιουβάλ ΝώεΧαράρι).

Σημείωση 1: Με την ονομασία Συμφωνία του Μονάχου, όπως καθιερώθηκε δημοσιογραφικά, αναφέρεται το Σύμφωνο που προέκυψε και υπογράφηκε στην Διεθνή Συνδιάσκεψη του Μονάχου που συνήλθε εσπευσμένα στις 29.9,1938 στο Μόναχο της Γερμανίας, προκειμένου να αποτραπεί επικείμενη πολεμική σύρραξη μεταξύ Γερμανίας και Τσεχοσλοβακίας.

Στην Συνδιάσκεψη αυτή παρέστησαν οι πρωθυπουργοί της Αγγλίας (Τσάμπερλεν) της Γαλλίας (Νταλαντιέ) της Γερμανίας (Χίτλερ) και της Ιταλίας (Μουσολίνι). Την επομένην 30/9, υπέγραψαν το Σύμφωνο του Μονάχου δια του οποίου και συνομολογήθηκε η προσάρτηση της Σουητίας (περιοχή Γερμανών Σουδητών της Τσεχοσλοβακίας) στο Γ΄Ράιχ (από τη διάσκεψη αυτή αποκλείστηκε η συμμετοχή εκπροσώπου της Τσεχοσλοβακίας).

Χρήστος Σαρτζετάκης, ο του “Ζει”...

* “Μέσα σε διάστημα 39 ημερών, η Ελλάδα έχασε δύο από τους εννέα Προέδρους της από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974 μέχρι σήμερα: τον Κάρολο Παπούλια, στις 26 Δεκεμβρίου 2021 και τον Χρήστο Σαρτζετάκη στις 3 Φεβρουαρίου 2022. Πέθαναν και οι δύο στην ίδια ηλικία, των 92 χρόνων. Γεννήθηκαν με δύο μήνες διαφορά το 1929 –Ιούλιο ο πρώτος, Απρίλιο ο δεύτερος” (Χρήστος Μιχαηλίδης).

Ένα σκίτσο για φιλεσίν…

Τον Σαρτζετάκη υποδέχθηκε στους “Ουρανούς”, η αποβιώσασα την προηγουμένην (2/2), Ιταλίδα ηθοποιός, μούσα του Μικελάντζελο Αντονιόνι Μόνικα Βίτι (“Περιπέτεια”, “Νύχτα”, “Έκλειψη”, “Κόκκινη Έρημος”). Ακόμη και με την “αιθέρια ύπαρξή”, πάντα “περίεργος” της συστήθηκε με το κινηματογραφικό του alter ego, σαν Ζαν Λουί Τρεντινιάν.

“Ζ / Ζει”, ο τίτλος ταινίας του Κώστα Γαβρά (Γαλλία, 1969) με θέμα τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη και την αναζήτηση των ενόχων από τον τότε ανακριτή Χρήστο Σαρτζετάκη. Το σενάριο, διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Βασίλη Βασιλικού (1966), έγραψε ο Ισπανός συγγραφέας Χόρχε Σεμπρούν (αργότερα υπουργός Πολιτισμού της Ισπανίας). Την μουσική έγραψε ο Μίκης Θεοδωράκης, υπουργοποιηθείς επίσης. Πρόθεση των δημιουργών ήταν το “Ζ” του τίτλου να προφέρεται “Ζει” και όχι “Ζήτα”, καθώς ήθελαν να εκφράζει ηχητικά το ρήμα που ακουγόταν στις διαδηλώσεις που έγιναν όταν σκοτώθηκε ο βουλευτής: “Λαμπράκη ζεις, εσύ μας οδηγείς” και “Ζει, Ζει, Ζει”.

“Βάσω μ’ το φουστανάκι σου” του Τάκη Καρνάβα

Η είδηση: Μουσικό Σχολείο Ηλίου Αττικής. Μαθητής εμφανίστηκε με φούστα και ο καθηγητής της τάξης τον επιτίμησε λέγοντας του ότι είναι “η ντροπή της τάξης και της κοινωνίας”. Σχετική παρέμβαση του υπ. Παιδείας υπέρ του μαθητή. Εκτός σχολείου ο καθηγητής (1/2, ο τίτλος της ενότητας ανάλογος του σχολείου).

Το επεισόδιο αντιμετωπίστηκε ως σεξιστικό bullying από τους συμμαθητές του (της μοδός / πολιτικορεκτάδικη θέση). Την επομένη, όλα τα αγόρια εμφανίστηκαν φορώντας φούστα και τα κορίτσια παντελόνια με γραβάτα (που την είδαν την γραβάτα; Υπάρχει σήμερον καθηγητής που να φοράει γραβάτα; Εάν το “ντροπή της κοινωνίας” δυνητικώς είναι προβληματικό το “ντροπή της τάξης” έχει λογική βάση. Αυτός είναι και ο λόγος που σκοπίμως παρελήφθη από πολλά ειδησεογραφικά sites.

Το πρόβλημα στο οποίο πρέπει να επικεντρωθούμε στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι αυτό που προτάσσει εκβιαστικά ο νεο-κομφορμισμός (1), δηλαδή το λεγόμενο “κοινωνικό φύλο” (2) ενός παιδιού που θέλησε να φορέσει φούστα, είτε για να το επιδείξει είτε για να προκαλέσει το ενδιαφέρον. Το πρόβλημα είναι η προσπάθεια αλλοίωσης της αντίληψής μας για την σχολική τάξη, αναγκαία συνθήκη για την επιτέλεση του εκπαιδευτικού έργου. Δηλαδή της αντίληψης ότι η γνώση είναι συνυφασμένη με την πειθαρχία και ως εκ τούτου οι μαθητές οφείλουν να υπακούν σε ορισμένους κανόνες, ήτοι συμβάσεις Αλλιώς γιατί τη λέμε τάξη και όχι συλλογικότητα και καθείς να μπορεί να προσέρχεται ντυμένος τσολιάς, σταυροφόρος ή κουκουλοφόρος. Επακόλουθο αυτά που διαβάζουμε και μας “μελαγχολούν ου μετρίως” (Λουκιανός), περί καλο-κακομαθημένων μαθητών του Άστεως οι οποίοι τρομοκρατούν και βασανίζουν μικρότερους και αδύναμους συμμαθητές τους. Δηλαδή το σχολείο αρένα.

* “Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια αντισυμβατική συμπεριφορά, η οποία επιδιώκει να αποδομήσει συμβάσεις φθαρμένες και ξεπερασμένες. Οι αντιδράσεις του σχολείου, του συλλόγου γονέων, αλλά και του υπουργείου αποδεικνύουν ότι ο μόνος αντισυμβατικός στην όλη υπόθεση είναι ο καθηγητής που απέβαλε τον μαθητή με τη φούστα. Όλοι οι υπόλοιποι, απ’ τους συμμαθητές του έως τους θεσμούς της πολιτείας, προθυμοποιούνται να υπηρετήσουν μια σύμβαση την οποία δεν τολμούν να αποκαλέσουν σύμβαση, αλλά την επικαλούνται για να νομιμοποιήσουν την αντίδρασή τους. Ο νεο-κομφορμισμός φέρει το προσωπείο του αντικομφορμισμού” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Σημείωσεις:

1. Κομφορμισμός: η προσαρμογή του ατόμου στις απαιτήσεις και στους τύπους συμπεριφοράς της ομάδας στην οποία ανήκει ακόμη και εάν δεν τον εκφράζουν. Στο νεο-κομφορμισμό το “ανήκειν” επιβάλλεται εκβιαστικά ποικιλοτρόπως με στόχο μια ομογενοποιημένη συνείδηση.

Η ομογενοποιημένη συνείδηση: Μια δράση είναι ομογενοποιημένη όταν συμμορφώνεται προς έναν κανόνα που την προδιαγράφει, επομένως όταν δεν είναι δράση αλλά συμμόρφωση. Και συμμόρφωση είναι όλες οι ενέργειες που πραγματοποιούνται σε ένα “μηχανισμό”, στο εσωτερικό του οποίου η αυτενέργεια παύει εκεί όπου αρχίζει αυτό που πρέπει να γίνεται σε τέλειο συντονισμό με τις άλλες συνιστώσες του μηχανισμού. Οι σκοποί που θέτει ο “μηχανισμός” δεν περιλαμβάνονται στις αρμοδιότητες του μεμονωμένου ατόμου και μερικές φορές, δεδομένης της υψηλής τεχνικής τελειοποίησης, υπερβαίνουν τις ειδικές του γνώσεις. Αυτό συνεπάγεται το ότι η “συνείδηση” του ατόμου υποβαθμίζεται σε μια δοτή “ευσυνειδησία”. Με αυτή την υποβάθμιση / μηχανισμό γεννιέται η “κομφορμιστική συνείδηση” η καλώς συνεργαζόμενη, ανεξαρτήτως του σκοπού που υπηρετεί ο “μηχανισμός”.

2. * “Κοινωνικό φύλλο”: “Εντάσσεται στην ‘κουλτούρα των πολιτικών της ταυτότητας’ και του ‘δικαιωματισμού’, η οποία καταλήγει να εξαντλεί όλο τον πολιτικό χρόνο. Και αυτό όχι στην φροντίδα των κοινών και συλλογικών συμφερόντων (πολλοί ακτιβιστές καταλήγουν στο να αρνούνται κάθε συναναστροφή με ανθρώπους που δεν έχουν ακριβώς τις ίδιες επιδιώξεις), αλλά σε έναν ‘εναλλακτικό’ και αυτοαναφορικό ακτιβισμό, ο οποίος πολλές φορές εκφράζεται με έντονο αρνητισμό και απέχθεια για την κοινωνία. Οι πολιτικές των ιδιαίτερων ταυτοτήτων γίνονται ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα, τόσο όταν αυτές κινούνται στο κενό και αποτυγχάνουν, όσο και όταν καταλήγουν να διεκδικούν ή και να ‘κατέχουν χώρους που δεν τους ανήκουν αποκλειστικά, αλλά αντιθέτως ανήκουν στο σύνολο μιας κοινωνίας.

Αναγνωρίζοντας την αξία των μεγάλων αγώνων για τα δικαιώματα οφείλουμε να πούμε ότι αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της δημοκρατικής ζωής. Καμία δημοκρατία δεν μπορεί να ζήσει χωρίς δικαιώματα, αλλά ταυτόχρονα, πρέπει να σημειώσουμε πως καμία δημοκρατία δεν μπορεί να ζήσει μόνο με δικαιώματα, τα οποία είναι υποδεέστερα της ευθύνης, της αρετής και της υποχρέωσης΄” (του ;).

Τέλος μια προτροπή προς τους γονείς του μαθητή με την φούστα του Μουσικού Σχολείου Ηλίου Αττικής. Πείτε του παιδιού σας να το κάνει όπως ο Ρουβάς, με ένα μικρόφωνο στο χέρι...

Εδώ, ο λαϊκισμός κάνει πάρτι...

Τα συμβάντα: Μια εβδοµηντάχρονη κυρία συλλαμβάνεται να έχει κλέψει τρόφιμα αξίας περίπου 30 ευρώ από κατάστημα της αλυσίδας “Lidl”. Ο υπεύθυνος ειδοποιεί την αστυνομία, όπως ορίζει ο κανονισμός, οι δε αστυνομικοί τον παροτρύνουν να μην προχωρήσει σε μήνυση. Πελάτες προσφέρονται να πληρώσουν την αξία των προϊόντων. Εντέλει, την επομένη η διοίκηση της εταιρείας αποφασίζει να μην προχωρήσει σε μήνυση.

Και τα επισυμβάντα: Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Τάκης Θεοδωρικάκος (παλαιό-ΚΝΙΤΗΣ) συνεχάρη τους αστυνομικούς που παρότρυναν τον υπεύθυνο να μην προχωρήσει σε μήνυση. Παραλλήλως η Διαδικτυακή Δημοκρατία “ξεκινάει το ξεσκόνισμά της”. Μαθαίνουμε πως η κυρία είναι συνταξιούχος με στεγαστικό δάνειο. “Έκλεψε για να μη χάσει το σπίτι της” η επωδός. Δηλαδή καλύτερα να κλέβεις παρά να μένεις με ενοίκιο. Επίσης μαθαίνουμε ότι η κυρία έχει 2 γιους και φοβάται μην το μάθουν, αυτοί που τόσο καιρό δεν είχαν απορήσει πώς είναι δυνατό να τα βγάζει πέρα η μανούλα τους με τη σύνταξη και το στεγαστικό. Και επίσης μαθαίνουμε πως η κυρία δεν είχε απευθυνθεί σε καμία από τις δομές πρόνοιας του δήμου της. Δηλαδή καλύτερα να κλέβεις παρά να ζητήσεις βοήθεια και μάλιστα θεσμοθετημένη. Υποψιάζομαι ότι η κυρία έκλεβε συστηματικά, απλώς αυτήν την φορά στάθηκε άτυχη. Η καημένη η γιαγιά (το “κυρία” διά μιας κατάλληλης για την περίσταση συναισθηματικής μετωνυμίας, προήχθη σε “γιαγιά”).

Και εδώ ο “χειροπιαστός αριστερο-λαϊκισμός” έκανε την εμφάνισή του. Ο “Ρουβίκωνας’, “παρεμβαίνει” με τα πολιτικά του εργαλεία: λοστάρια και λοιπά φιλάνθρωπα και σπάει το κατάστημα.

Τέλος είναι απαραίτητο να επισημάνω την βελτίωση. Στην νεότητά μου οι αριστεροί δια μιας ιδεοληπτικής μετωνυμίας είχαν αθωώσει την “κλοπή”. Την αποκαλούσαν “απαλλοτρίωση”...

Επίσης στην χώρα της πολυνομίας ,γιατί δεν κάνουμε και ένα νόμο που να λέει ότι ένας χαμηλοσυνταξιούχος, έχει το δικαίωμα να κλέβει τρόφιμα και είδη υγιεινής μέχρι 30 ευρώ την εβδομάδα.

Ένας σταυρός από κασέτες… (23/2)

Το καλύτερο / περιεκτικότερο που διάβασα σχετικά με αυτήν την εκτρωματική “βιβλιοφάγο” προσωπικότητα, γνήσιον προϊόν του εκπεσόντος πολιτικού θεσμικού χώρου κατά την Μεταπολίτευση (τις μίζες τις έπαιρνε μέσα σε βιβλία).

“Το κατόρθωμα της Βασιλικής Θάνου, να εγκαταστήσει μια περιστρεφόμενη πόρτα μεταξύ των συνταγματικώς στεγανών εξουσιών” (Μιχάλης Τσιντσίνης). Και θα συμπληρώσω, αδεία του Νηπίου. Νυχτιάτικα στην Βουλή “βίασε” την επετηρίδα για να την ορίσει Πρόεδρο του Αρείου Πάγου. (να υπενθυμίσω, ότι αρκετές φορές έχω αναφερθεί σχετικά).

Ευτυχώς, η σωτήρια ανικανότης έχει μέλλον...

Η σωτήρια ανικανότης του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να έχει μέλλον, γεγονός που ήρθε να επιβεβαίωσει για άλλη μια φορά εκεί που δομείται το μέλλον του, στην πολιτική του νεολαία. Σε συγκέντρωση της για την εισβολή της Πουτινιάς στην Ουκρανία, διατράνωσαν την λατρεία τους για την ειρήνη κραδαίνοντας το σήμα της Μερσεντές αντί αυτού της ειρήνης. Αλληλούια…

* “Στις 24/1 βρήκαν τη θέση τους στο αρχείο οι δύο τελευταίες υποθέσεις της περιβόητης «υπόθεσης Novartis». Εντός εισαγωγικών, διότι η υπόθεση αυτή μόνον τη Novartis δεν αφορούσε. Απόδειξη ότι ενώ η εταιρεία έχει αναγκασθεί να καταβάλει αποζημιώσεις σε πολλές χώρες όπου ανέπτυξε τη φιλάνθρωπο δραστηριότητά της, η Ελλάδα ακόμη περιμένει. Η δίωξη των δέκα πολιτικών της αντιπολίτευσης για την υπόθεση και ο δημόσιος διασυρμός τους ήταν μια μηχανή κακοποίησης του δημοκρατικού καθεστώτος. Ένα είδος πραξικοπήματος στη χώρα όπου οι περισσότεροι πιστεύουν ότι τα πραξικοπήματα γίνονται μόνον με τεθωρακισμένα και τα κάνει μόνον η Δεξιά. Επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είδαμε δύο φορές τη μεταμοντέρνα εκδοχή τους. Η πρώτη ήταν η προσπάθεια χειραγώγησης του τηλεοπτικού τοπίου. Η δεύτερη η προσπάθεια να σπιλωθούν ως κοινοί απατεώνες τα δέκα πολιτικά στελέχη. Με τον τρόπο της «νύχτας». Ηταν η εκτέλεση του δόγματος Πολάκη: «Να κλείσουμε μερικούς μέσα για να κερδίσουμε τις εκλογές». Εισαγγελικές αγορεύσεις στη Βουλή, κουκουλοφόροι, βαλίτσες με ροδάκια γεμάτες μετρητά. Ευτυχώς, ο σεναριογράφος ήταν ατάλαντος και τα σεναριακά κενά προφανή. Η σκευωρία που έστησαν ήταν αντάξια της περίφημης διαπραγμάτευσης που παρ’ ολίγον να πετάξει την Ελλάδα έξω από την Ιστορία της. Ντου και στις δύο περιπτώσεις και μετά βλέπουμε. Η δημοκρατία σώθηκε χάρη στην ανικανότητα των βιαστών της. Σωτήρια ανικανότης”(Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Οι νέο-ισμοί

Στην νεωτερικότητα, είχαμε την εμφάνιση και επικράτηση των -ισμών με κοινωνικό-πολιτικό πρόσιμο. Ισμοί που συνετέλεσαν όχι μόνο σε διχαμό του κοινωνικού γίγνεσθα, αλλά και σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Σήμερα την εποχή της μετανεοτερικότητας αυτοί οι -ισμοί βρίσκονται σε αποδρομή (ο τελευταίος -ισμός και μάλιστα εγχώριος, που έπληψε την χώρα μας ήταν ο πασοκισμός). Δυστυχώς όμως έκαναν την εμφάνισή τους -ισμοί προσωποκεντρικοί που εκπορεύνται από αυταρχικές προσωπικότητες. Ο νεο-ισμος δεν προσιδιάζει σε καμιά πίστη, τάση κλπ., αλλά είναι προϊόν μιας νοσηρής προσωπικής κατάστασης κατά προγραμματισμένη χρησιμοθηρική επιλογή, ανάλογη της ατομικής ιδιοσυγκρασία του επιλέγοντος. Χαρακτηριστκότερός ο “πουτινισμός”.

Εγχώριας δε προέλευσης ο “πολακισμός” ένα “μείγμα ειρωνείας, αλαζονείας, ψευτομαγκιάς και ψεμάτων” (σχετικά με τον “πουτινισμό” στην ανάρτηση της 21/12/21 “Το ρεζουμέ της Επετείου / Επίλογος – Ευχές”).

Τα 3 φρόνιμα πιθηκάκια κάνουν πάρτι στην χώρα της κοινωνικής ανευθυνότητας...

Πρόκειται για 3 πιθηκάκια, τον Mizaru που κλείνει τα μάτια του, τον Kikazaru που καλύπτει τα αυτιά του και τον Iwazaru που κλείνει το στόμα του. Τα 3 πιθηκάκια στην Ιαπωνική κουλτούρα αποτελούν την εικονογράφηση του ρητού “see no evil, hear no evil, speak no evil” (να μη βλέπεις κακό, να μην ακούς κακό , να μη λες κακό).

Στην χώρα μας έχει επικρατήσει η χαμερπής εκδοχή τους, αυτήν στην οποία δομείται η κοινωνική ανευθυνότητα, “να μην βλέπεις να μην ακούς να μην μιλάς”.

Τελευταίο επεισόδιο: Στις 21/1/22 συνελήφθη κατηγορούμενος για βιασμό 17χρονης ο ιερέας του Ι.Ν. Αγ. Δημητρίου Όπλων Κάτω Πατησίων, ο οποίος μάλιστα κατείχε και την νευραλγική θέση του υπευθύνου νεότητος.

Τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ το απέδειξαν περίτρανα.“Στόματα ανοίγουν στα Κάτω Πατήσια»”, “Κοινό μυστικό η δράση του”, “Όλοι γνώριζαν και συγκάλυπταν”. Από τους γείτονες και το ποίμνιο του ιερέα, ελάχιστοι φαίνεται πως έπεσαν από τα σύννεφα. Κάποιος τον είχε δει να βγαίνει αργά τη νύχτα από την εκκλησία με ανήλικο κορίτσι. Σε μια εξομολογούμενη είχε αφήσει σεξουαλικά υπονοούμενα. Μια άλλη ανέφερε ότι ήθελε να κάνει προσωπικές ερωτήσεις στη λεχώνα κόρη της. Μία ακόμη γειτόνισσα δήλωσε ότι ποτέ δεν της άρεσε το ύφος του, ότι είχε προσωπείο. Αντιλαβού;

Ο Δούκας της αλήθειας

Ο πρωθυπουργός κυριολεκτικά εξεμάνη όταν του έστειλαν συνεργάτες του το βίντεο από τον ιστότοπο ilialive.gr, στο οποίο ακούγονται ενώπιον τηλεοπτικών καμερών, φωτογράφων και δημοσιογράφων ο Πέτρος Δούκας (νεοδημοκράτης δήμαρχος Καλαμάτας) και ο Σπήλιος Λιβανός (υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης) να χυδαιολογούν ανερυθρίαστα, με μικροκομματική λογική, προσβάλλοντας τη μνήμη των 84 νεκρών και των οικογενειών τους στις πυρκαγιές που κατέκαψαν την Ηλεία το 2007, επί διακυβέρνησης Κώστα Καραμανλή του “μικρού”. Η αποπομπή του υπουργού και η διαγραφή του Δούκα από την ΝΔ, ήταν η άμεση αντίδραση του Κυριάκου Μητσοτάκη (7/2).

Ο Δούκας είναι από τους πιο ομιλητικούς πρωταγωνιστές αυτής της περιόδου. Τι μας έχει πει μέχρι σήμερα; Στο γνωστό πρόσφατο επεισόδιο περιέγραψε γλαφυρά τις μεθόδους κατευνασμού της οργής που είχε ξεσπάσει μετά τις φωτιές με τους 84 νεκρούς. Το ουσιαστικό δεν είναι πως κατέβηκαν και μοίραζαν κρατικό χρήμα «με τις τσάντες». Το κρίσιμο στοιχείο που πρόσθεσε ο Δούκας είναι ότι αυτό υπήρξε κεντρική κυβερνητική απόφαση και πολιτική και ότι είχε πολιτική στόχευση: Τον εκμαυλισμό των ψηφοφόρων δια του ακραίου εξευτελισμού της πολιτικής ως μηχανισμού διανομής μετρητών για εξαγορά ψήφων. “Με 2 κινήσεις γυρίσαμε το παιχνίδι και πήραμε τις εκλογές” είπε ανερυθρίαστα. Τελικά, λίγα λόγια επαρκούν για να ειπωθούν πολλά….

Και γίνεται πλέον πασιφανές για το πώς πραγματικά οδηγήθηκε αυτή η χώρα στο φαλιμέντο. Και είναι απαραίτητο χάρη στα λεγόμενα του Δούκα, να υποχρεωθεί ο τότε πρωθυπουργίσκος Καραμανλής ο μικρός, να πάρει επιτέλους μέρος σε μια σχετική συζήτηση. Αυτός που δεν θεωρεί τους πολίτες άξιους μιας εξήγησης, ούτε για το τι συνέβη, ούτε για το πώς μετά από όλα αυτά σκαρφάλωσε στα ορεινά της Βουλής για να πει “όχι” στο Μνημόνιο.

Το ρεαλιστικό ζητούμενο σήμερα, δεν είναι ο ουτοπικός στόχος της απαλλαγής της κοινωνίας μας από ανθρώπους που δεν έχουν την αίσθηση της ντροπής, αλλά τα γρήγορα αντανακλαστικά εναντίον τους.

“Η στο δευτερόλεπτο αντίδραση του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν μια ενθάρρυνση συνεννόησης μαζί μας για το τι είναι φρικτό, ανήθικο, γελοίο” (Ρεα Βιτάλη).

* “Ο αποπεμφθείς υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης δεν έκανε κάτι κακό: αναπόλησε το γαλάζιο αντίστοιχο τού ‘ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια’. Όμως άθελά του έθιξε ένα ταμπού της ΝΔ: τα πεπραγμένα της πενταετίας Καραμανλή, για τα οποία, ακόμα και τώρα, κανείς δεν επιτρέπεται να συζητά, ούτε καν σε επίπεδο ενός κομματικού ΚΨΜ στη Σπάρτη (Πηγή: Protagon.gr).

* “Και εντάξει, ο μέσος πολίτης μπορεί να βλέπει το βίντεο με τον Δούκα και να σοκάρεται. Να πετάει καμιά παντόφλα στην τηλεόραση γιατί μετά το γέλιο του Δούκα έρχεται ο λογαριασμός των μνημονίων. Αλλά όχι και να βλέπουμε πολιτικούς και δημοσιογράφους να εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους. Είναι σαν να είσαι χασάπης και να δηλώνεις ότι δεν ξέρεις τι κάνουν στα σφαγεία. Ο Δούκας μας έδειξε και τι βάζουν μέσα στα λουκάνικα (Κώστας Γιαννακίδης).

Σαν επιδόρπιο

Valentine's day...

“Το καλύτερο ρούχο στο γυναικείο σώμα, είναι τα ανδρικά χέρια…” (Πιέρ Καρντέν).

Η κυρία Ρία Αντωνίου ευγενικώς προσεφέρθη για “ασκήσεις επί χάρτου”...

Seedrinker