Με μισές αλήθειες,
δομούνται ολόκληρα ψέματα...
Στις 7 Οκτωβρίου συμπληρώθηκε ένας χρόνος, από τότε που το Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών ανακοίνωσε την ιστορική ετυμηγορία για την καταδίκη της “Χρυσής Αυγής” ως εγκληματικής οργάνωσης. Μια απόφαση σπουδαία για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη, μια απόφαση που δέχθηκαν με ανακούφιση και περιχαρή, όλα τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου και εκατομμύρια πολίτες.
Και την ημέρα αυτής της επετείου, γέμισαν οι ενημερωτικές τηλεοπτικές εκπομπές από Αριστερούς που επεσήμαιναν φωνασκούντες ότι η δολοφονική βια προέρχεται μόνο από το ένα “άκρο” το ακροδεξιό. Επίσης, με κάθε ευκαιρία χαρακτήριζαν το ελάχιστον προβοκάτορα, όποιον αναφέρεται στην “θεωρία των 2 άκρων” περί βίας και επίσης, επιμελώς αποσιωπούσαν ότι η σχετική δίωξη της “Χρυσής Αυγής” δρομολογήθηκε από τον τότε υπουργό Προστασίας του Πολίτη Νίκο Δένδια, τον “δεξιό” (9/2013, κυβέρνηση Σαμαρά). Επίσης επιμελώς αποσιωπούσαν ότι και με δική τους ευθύνη πριν σταλούν στην φυλακή οι χρυσαυγίτες βρέθηκαν στην Βουλή. Και βρέθηκαν στην φυλακή, όχι χάρη στους “αντιφασίστες”. Βρέθηκαν χάρη στους θεσμούς της αστικής Δημοκρατίας, αυτής που δεν πολυσυμπαθούν.
Γενικώς το θέμα αυτό με είχε απασχολήσει ποικιλοτρόπως. Και για το ιστορείν:
Την αρχή του τέλους της “Χρυσής Αυγής” δρομολόγησε η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, καλλιτέχνη της χιπ-χοπ μουσικής, από τον Ρουπακιά στέλεχος της “Χρυσής Αυγής” (18/9/2013).
Στην ανάρτηση της 11/11/2013 “Με απαντοχή” προσέγγισα το θέμα με μια ευρύτερη θεώρηση. Μεταξύ άλλων προσομοίωσα μια φυσική διαδικασία αυτήν της απόπτωσης, με την έννοια της θυσίας (απόπτωση: ο προγραμματισμένος θάνατος επιλεγμένων κυττάρων κάθε πολυκύτταρου οργανισμού, από τον οποίο εξαρτάται η επιβίωσή του). Δηλαδή στο γεγονός, ότι σε αυτήν την ζωή κάποιοι πρέπει να θυσιάζονται αυτοβούλως ή εν αγνοία τους για να επιβιώσει ο άλλος, οι άλλοι, η ανθρωπότητα. Όριζα δε την θυσία ως το το “τυχαίο” γεγονός σ’ ένα χαοτικό σύστημα γεγονότων, που “ελκυστής” τους είναι η θετική ολοκλήρωση μιας εξέλιξης (σχετικά να υπενθυμίσω και το ρητό “ουδέν κακόν αμιγές καλού” / σχετικά και στην ανάρτηση της 20/4/19 “Θυσία: Ο θάνατος ως δυνατότητα”).
Ως εκ τούτων μπορούμε να να χαρακτηρίσουμε την δολοφονία του Παύλου Φύσσα ως τη θυσία (τυχαίο γεγονός) που πυροδότησε ή απέτρεψε γεγονότα σε μια πορεία, που ελκυστής της είναι η επαναθέσμιση της Ελληνικής Δημοκρατίας. Συνετέλεσε ολοφάνερα στον αφοπλισμό της “Χρυσής Αυγής” και τον συνεπαγόμενο μεγάλο κίνδυνο να μετατραπούν, άνθρωποι καθημερινοί, αδύναμοι, μη σκεπτόμενοι, σε φορείς του ναζιστικού ερέβους.
Και η ελληνική κοινωνία τίμησε και τιμά κάθε έτος αυτό το θύμα της ακροδεξιά βίας.
Και τον τίμησε τότε: Το γεγονός αυτό μονοπώλησε στα ΜΜΕ για πολλές ημέρες. Και όλες εκείνες τις ημέρες το όνομα του Παύλου Φύσσα αναφέρονταν εκατοντάδες φορές ημερησίως. Το γεγονός συνετέλεσε και σε μια ενωτική κοινή εμφάνιση των καλλιτεχνών της ελληνικής χιπ-χοπ σκηνής, των οποίων οι σχέσεις “παραδοσιακά” είναι τεταμένες. Ο δε δημοσιογράφος του τότε Μέγκα Σταύρος Θεοδωράκης, αυτός που μετά τον “έπνιξε το Ποτάμι του”, αφιέρωσε στο γεγονός 2 συνεχόμενες εκπομπές των “Πρωταγωνιστών”. Και έκτοτε κατ’ έτος, την ημέρα της δολοφονίας του γίνονται εκτενείς αναφορές στα ΜΜΕ και οργανώνονται πορείες εις μνήμην του. Ένα μνημείο δε με την μορφή του έχει στηθεί στο σημείο όπου δολοφονήθηκε.
Και μόλις 43 ημέρες μετά, στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού συνέβη ένα απεχθέστερο γεγονός, που η τότε κυριαρχούσα αριστερά αντίληψη επιμελώς / εντέχνως φρόντισε να διαγραφεί από την συλλογική μνήμη. Να επισημάνω και με την καθοριστική βοήθεια των ΜΜΕ. Γεγονός που την αποθράσυνε τόσο, ώστε να δικαιολογεί την ύπαρξη της ακροαριστερής βίας, εκφάνσεις της οποίας η Ελλάδα βιώνει ακόμη και σήμερα.
Οκτώ χρόνια πριν, στον “Επίλογο” της ανάρτησης της 29/11/2013 “Ο Δρόμος έχει την δική του ιστορία...(από αριστερός, αριστερόφρων)” έγραφα:
“1 Νοεμβρίου 2013: Δύο νέοι 22 και 27 ετών δολοφονούνται. Ένας τρίτος 29 ετών οδηγείται στο νοσοκομείο βαριά τραυματισμένος και ένας τέταρτος τη γλιτώνει «παρα τρίχα» μετά από τρομοκρατική επίθεση 2 εκτελεστών στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στο Νέο Ηράκλειο Αττικής. Με τον παραπάνω λιτό τρόπο περιέγραψαν τότε το γεγονός ΜΜΕ. Δηλαδή δεν αναφέρονταν στα θύματα με το όνομά τους όταν περιέγραφαν το γεγονός και στις ελάχιστες φορές που αναφέρονταν μπέρδευαν μικρά ονόματα και επίθετα. Παροιμιώδηςήταν η μεγαθυμία της μητέρας του 29χρονου, που ενώ αυτός χαροπάλευε εμφανίστηκε στα ΜΜΕ για να ζητήσει από τους Έλληνες να παραμείνουν ενωμένοι αυτές τις δύσκολες στιγμές. Το παρήγορο ήταν, ότι για πρώτη φορά είχαμε την ομόθυμη καταδίκη, χωρίς τους συνήθεις αστερίσκους, της τρομοκρατικής ενέργειας από όλα τα κόμματα.
Επειδή για την ορθολογική σκέψη είναι απαραίτητο να ονοματίζεται οτιδήποτε για να υπάρξει και να διατηρηθεί, αισθάνομαι την υποχρέωση εις μνήμην τους να αναφέρω τα ονόματά τους, απευχόμενος να μη σχετικοποιείται στη χώρα μας η αξία της ανθρώπινης ζωής ανάλογα με τα ιδεολογικά πιστεύω του καθενός.
Μανώλης Καπελώνης 22 χρονών, δολοφονημένος, Γιώργος Φουντούλης 27 χρονών, δολοφονημένος και ο βαριά τραυματισμένος Αλέξανδρος Γέροντας 29 χρονών, που κατόρθωσε να επιβιώσει” (μέχρι σήμερα δεν έχουν συλληφθεί ο δολοφόνος και ο συνεργός του).
Αυτό που προσπαθώ από τότε, είναι να επισημάνω αυτό που παρασιωπούσε και εν μέρει και σήμερα παρασιωπά ο πολιτικός καθωσπρεπισμός. Δηλαδή ότι ο αριστερός εξτρεμισμός δεν έχει απλώς μόνο επιεικέστερη μεταχείριση από τον δεξιό, αλλά έχει εγκωμιαστές και απολογητές σε mainstream κόμματα και ΜΜΕ. Ο αριστερός εξτρεμισμός προστατεύεται από ένα πολιτικό υποσύστημα που, στην καλύτερη περίπτωση, τον συγχωρεί σαν υπερβολική έκφραση μιας ορθής ιδεολογίας. Σχετικά με αυτό το τελευταίο ο Στέλιος Ράμφος έχει επισημάνει: «Ιδεολογικά δεν είναι συγκοινωνούντα δοχεία η Αριστερά και η Ακροδεξιά, αλλά στην πολιτική πράξη μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο, γιατί όταν οι ψυχολογίες καλπάζουν, τότε οι ιδέες υποχωρούν. Εξαρτάται από τις συνθήκες, μπορεί να συμμαχήσουν ή να αλληλοφαγωθούν. Σημασία στη δημοκρατία έχει το μέτρο και η ισορροπία. Όταν χαθούν αυτά τα δύο, τότε όλα τα άκρα μπορούν να ''χαιρετιστούν''»
Καταληκτικά, το γεγονός ότι η Αριστερά αντιδρά στην εξομοίωση Ακροδεξιάς και Ακροαριστεράς βίας αποτελεί την απόδειξη της καθεστηκυίας μεροληψίας υπέρ της Ακροαριστεράς, που ευτυχώς παρουσιάζεται εν αποδρομή. Κοινό και στις δύο περιπτώσεις βίας, η απουσία της σκέψης, η οποία μπορεί να κάνει περισσότερο κακό από όλα τα άγρια ένστικτα μαζί. Το λεγόμενο “κοινότοπο κακό” (Χάνα Άρεντ) δεν είναι έργο τεράτων, είναι έργο κανονικών ανθρώπων, που δεν είναι οι εκ φύσεως βλάκες, είναι οι αυτόβλακες, αυτοί απλώς που δεν θέλουν να σκέφτονται και γι’ αυτό το λόγο και είναι τρομακτικό. Σε αυτούς παρουσιάζεται δελεαστικό το “ο χαμός του, η ελπίδα μου”. Σε αυτούς βρίσκει εύφορο έδαφος να αναπτυχθεί η παλαιού τύπου διχαστική πολιτική αντιπαλότητα που προωθεί σήμερα η Αριστερά. Αυτήη οποία φαίνεται να ενστερνίζεται το “Ζαχαριαδικό” εσωκομματικό σύνδρομο “ήρωες ή χαφιέδες”, προβαλλόμενο πλέον σε όλο το πολιτικό γίγνεσθαι.. Αυτή είναι σήμερα και η πολιτική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία είτε το επιεικέστερο μπορεί να χαρακτηριστεί ως πολιτική νηπιότητα , είτε ως εγκληματική ενέργεια κατά της χώρας (δεν αναφέρομαι στο ΚΚΕ, διότι λειτουργεί πλέον εκτός ιστορικού πεδίου).
Ένα σύνδρομο που επικαιροποιείται συνεχώς. Τελευταία απόδειξη, το γεγονός ότι η Αριστερά έψαχνε στην θανατηφόρα εξουδετέρωση από την αστυνομία, μετά από καταδίωξη, ενός κλέφτη, του Νίκου Σαμπάνη στο Πέραμα, να βρει τον δικό της Τζορτζ Φλόιντ, το εγχώριο θύμα του “racial profiling “ (η αντιμετώπιση ενός πολίτη από τις Αρχές με βάση το χρώμα του δέρματός του).
Για το τέλος η επισήμανση: Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνούμε, πάντα να ενθυμούμαστε αυτό που είπε ο Μάνος Χατζιδάκις:
“Ο φασισμός έχει εγκατασταθεί, όταν ο κόσμος έχει συνηθίσει το πρόσωπο του τέρατος” δηλαδή τςν βία από όπου και αν αυτή προέρχεται….
Επίλογος
Οι άνθρωποι κάνουν αυτό που πρέπει,
όταν εξαντλήσουν όλες τις άλλες πιθανότητες…
Συμμορίες ανηλίκων
Γενικώς: Τα παιδιά του ανθρώπινου είδους, είναι τα βιαιότερα όλου του ζωικού βασιλείου. Και ως εκ τούτου ο ρόλος της οικογένειας και της εκπαίδευσης, είναι εκ των ων ουκ άνευ ¨εργαλείο” για τον “εξανθρωπισμό“ τους. Αντιλαβού;
Ο Πλάτων στο 8ο βιβλίο της “Πολιτείας” λέει ότι το δημοκρατικό πολίτευμα εκφυλίζεται όταν ο δάσκαλος αρχίζει και φοβάται τον μαθητή του και ο πατέρας τον γιο του. Θα μου πείτε ότι ο Πλάτων δεν ήταν μεταμοντέρνος. Πίστευε στην αλήθεια, πίστευε ότι η αλήθεια κατακτάται διά της γνώσεως και ότι χωρίς ιεραρχία και πειθαρχία ούτε η γνώση ούτε η αλήθεια είναι εφικτές.
Ειδικότερα: Σχετικά με την έξαρση της νεανικής βίας (ενδοσχολική, συμμορίες περιοχής) που παρατηρείται τελευταίως να επισημάνω: Οι νέοι οδηγούνται στους δρόμους της βίας βιωματικά: Επειδή μπορούν, επειδή είναι εύκολο και δεν απαιτεί σκέψη. Επειδή η ιδέα της αυθαίρετης βίας και εξουσίας μοιάζει ιδανική για όσους μεγαλώνουν χωρίς αρχές. Επειδή η ιδιότητα του τραμπούκου που δια της βίας κερδίζει, παρουσιάζεται πιο θελκτική από αυτήν του εν δυνάμει πολίτη που μορφώνεται και διεκδικεί. Και αυτό διότι το οικογενειακό περιβάλλον, η 1η γραμμή άμυνας έναντι αυτών των συμπεριφορών τους, απέτυχε και η 2η, αυτή του σχολείου κατέρρευσε. Με 2 απλά λόγια: Απέτυχαν στην βασικότερη των ευθυνών τους προς την κοινωνία. Στην ομαλή κοινωνικοποίηση των παιδιών τους, αυτών των νέων.
Μωροί εν Χριστώ
Οι φονταμενταλιστές “ταλιμπάν” του χριστιανισμού, είναι αυτοί που θέλουν να ταυτίζονται με τους “μωρούς εν Χριστώ”, τους αναφερόμενους σε χωρίο της Επιστολής προς Κορινθίους Α΄ του Αποστόλου Παύλου, έναντι των “φρονίμων εν Χριστώ”. Και είναι αυτοί που είναι έτοιμοι στο όνομα της πίστης τους να αντιμετωπισθούν ως σκουπίδια (περικαθάρματα) του κόσμου και αποβράσματα (περιψήματα). Και ως “ταλιμπάν” είναι αδύνατον να αντιληφθούν ότι ο Απόστολος Παύλος πριν από 2.000 χρόνια, στο εν λόγω εδάφιο αναφερόταν στους Αποστόλους, στις ταπεινώσεις και στους ονειδισμούς που έπρεπε να περάσουν, διαδίδοντας το κήρυγμα του Ιησού. Εάν έγραφε σήμερα ο Απόστολος, θα τους ανέφερε ως “αυτόβλακες εν Αντιχρίστω”. Αντιλαβού;
Ο Απόστολος Παύλος επίσης στην προς Τίτον Γ΄ επιστολή του παραγγέλλει: “Αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού”. Ακόμη και ο θεόπνευστος Απόστολος των Εθνών Παύλος είχε κουραστεί με τους αιρετικούς της εποχής του, όπως και κάθε πολίτης με τους αιρετικούς της εποχής μας, που αμφισβητούν την επιστήμη. “Μη σώσουν και εμβολιαστούν”, που λέει και ο Άδωνις Γεωργιάδης.
Αντιφάσεις
Γενικώς, όταν ένας πολιτικός ή ένα κόμμα απευθύνονται στους πολίτες, πάντα επικαλούνται την ευφυΐα και την ευθυκρισία τους. Ιδιαιτέρως στην καθομιλουμένη πολιτική γλώσσα της Αριστεράς, ο λαός είναι σοφός, έχει γνώση, διαθέτει μνήμη και γνωρίζει ποια είναι η οδός της σωστής επιλογής. Το να ισχυρίζεται τώρα ότι ο λαός χειραγωγείται από μέσα ενημέρωσης και δημοσκοπήσεις σημαίνει, ότι τον θεωρεί ηλίθιο.
Long pasok syndrome...
“Για κάποιον που γεννήθηκε την δεκαετία του ΄90, το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ακριβώς πολιτικό κόμμα. Έμοιαζε περισσότερο με μία υπαρξιακή συνθήκη, ένα γενικό πλαίσιο που περιβάλλει την ζωή με μια υπαρξιακή συνθήκη, ένα γενικό πλαίσιο που περιβάλλει την ζωή με τέτοια βεβαιότητα, που δεν σου επιτρέπει να την φανταστείς χωρίς αυτό”. Δεν θα μπορούσα να βρω καλύτερα λόγια για να περιγράψω αυτό που επικαίρως ονομάτισα “long pasok syndrome”.
Για λίγους από μάς που γεννηθήκαμε την δεκαετία του ΄50, λίγο μετά την επικράτηση του ΠΑΣΟΚ , έγινε αντιληπτή η επερχόμενη παρακμιακή κατάσταση που θα επικρατούσε σε όλους του θεσμικούς χώρους (πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό και πολιτισμικό). Ανησυχητικά στοιχεία / υποψίες υπήρχαν και πριν, αλλά ο άνθρωπος θέλει πάντα να ελπίζει. Αυτό που ήταν απόλυτα ορατό και το τρομακτικότερο απολύτως εκλογικευμένο από το κοινωνικό γίγνεσθαι, ήταν (με ευγενικά λόγια) “ότι το δίκαιο των προσωπικών σχέσεων και της εγγύτητας στις πηγές εξουσίας καθόριζε με παράλογα αποφασιστικό τρόπο την ποιότητα της ζωής σου”. Μια κατάσταση που την αποκαλούσα “τριτοκοσμικός αντιδημοκρατισμός ευρωπαϊκού τύπου”.
“Το σαράκι του ρουσφετιού και της πολιτικοποίησης των πάντων ροκάνισε τους θεμελιώδεις αρμούς του κράτους. Κτίστηκαν καριέρες με μεγάλα λόγια και με μίζες”.
Το γεγονός αυτό δεν πρέπει να προκαλεί μεγάλη εντύπωση. Αποτελεί μια ήπια εκδοχή αυτού που συμβαίνει σε χώρες όπου εμφανίζονται αυταρχικοί ηγέτες, ΅Εκεί οι εν δυνάμει αντίπαλοι παραλύουν στο πλαίσιο της σύγχυσης και της έκπληξης που προκαλεί αυτός ο χαρισματικός αυταρχισμός.
Και εκεί που ανέτειλε η ελπίς ότι η κρίση θα συντελούσε στην ίαση από το “long pasok syndrome” μας προέκυψε μια συγγενής μετάλλαξη, αυτή του “antimemorandum syndrome”. Σήμερα ζούμε υπό την επήρεια του “long antimemorandum syndrome”, το οποίο συνοδεύεται κυρίως από συμπτώματα γνωστικής δυσλειτουργίας, τα οποία συνεχίζουν να κρατούν ένα μεγάλο μέρος του λαού σε κατάσταση διαρκούς εφηβείας (θέλουν / απαιτούν την κανονικότητα, αλλά επιμένουν να μην εμβολιάζονται). Και η αντιπολίτευση θέλει να συγκριθεί η χώρα που κατέστρεψε ( εμβολιασμένοι 63%), με την Πορτογαλίας (91%) και την Ιρλανδία (92%). Και επιμένουν να ξεχνούν, ότι και οι 3 χώρες μπήκαν σε μνημόνιο, με την διαφορά ότι η Πορτογαλία και η Ιρλανδία βγήκαν σε μία διετία και η Ελλάδα χρειάστηκε 8 χρόνια και 3 μνημόνια. (επιμένω στα ευγενικά λόγια).
Και όλα αυτά σε μια εποχή όπου η πανδημία κατέστησε σαφές πως η μεταβλητότητα, η αβεβαιότητα και η επινοητικότητα είναι οι 3 έννοιες κλειδιά που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη / να γίνονται αποδεκτές στο σχεδιασμό των μελλοντικών πολιτικών. Η εποχή μετά την πανδημία που σταδιακά αρχίζει, επιβάλλει να μείνει πίσω ο τρόπος σκέψης και δράσης που είχε ως προμετωπίδα το “business as usual”.
Και ο Νήπιος για την αντιμετώπιση του 4ου κύματος της πανδημίας προτείνει μια ολιγομελή επιστημονική επιτροπή με πρόσωπα κοινής αποδοχής που θα σχεδιάσει και θα προτείνει μέτρα χωρίς τη σκέψη στο πολιτικό κόστος.
Τέλος δεν μπορώ να καταλάβω γιατί είναι αποδεκτό να επιβάλλεται πρόστιμο από τον ΚΟΚ όταν δεν φοράς ζώνη στο αυτοκίνητο ή κράνος στην μηχανή και όχι όταν κυκλοφορείς ανεμβολίαστος; Φαίνεται, ότι στην περίπτωση των εμβολιασμών το ατομικό δικαίωμα υπερισχύει της ασφάλειας και μάλιστα και του κοινωνικού συνόλου. Το μεγαλείο της αυτοβλακείας…
Όσον αφορά το προεκλογικό ΚΙΝΑΛ
Όλοι οι υποψήφιοι πρόεδροι του ΚΙΝΑΛ και ιδιαιτέρως ο Παπανδρέου θεωρούν τις “συμμετοχικές διαδικασίες” ως απαραίτητο στοιχείο για την εφαρμογή των πολιτικών τους. Αυτό που το κάνει ιδιαίτερα προβληματικό, είναι ότι το λένε σε μια περίοδο στην οποία οι Έλληνες κλήθηκαν να συμμετάσχουν στην πιο συμμετοχική διαδικασία και μάλιστα για την υγεία τους και την προστασία του κοινωνικού συνόλου και απέτυχαν. Στον εμβολιασμό αναφέρομαι. “Πατέρα, έμαθες τα νέα;”.
Borders όπως μπορντέλο...
Η “δημοσιογράφος / ακτιβίστρια” Ινγκεμπορχ Μπέχελ (και οι συν αυτής), με την ερώτησή της στον πρωθυπουργό αποκάλυψε ότι αναπολεί τις ανοιχτές αγκαλιές της χωρίς σύνορα Ελλάδας του Νηπίου (2015), αποκάλυψε ότι δεν θέλει να αντιλληφθεί ποια είναι η Ελλάδα του 2021. “Μια χώρα που παλεύει να αγαπήσει τον εαυτό της, απαλλαγμένη απ’ τις ενοχές της ξενοφοβίας και του ρατσισμού, που πάλεψαν να της φορτώσουν οι καλοθελητές της πολιτικής ορθότητας” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).
Η “δημοσιογράφος / ακτιβίστρια” έγινε γνωστή λόγω της αψιμαχίας της με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη κατά τη διάρκεια της κοινής συνέντευξης τύπου με τον συντοπίτη της πρωθυπουργό της Ολλανδίας Μαρκ Ρούτε (10/11).
Μόνο αυτόβλακες μπορεί να ισχυριστούν ότι είναι δυνατόν να ελέγξεις τα σύνορα σου που είναι και σύνορα της Ε.Ε., χωρίς απωθήσεις, όπως επίσης να ελέγξεις την υποχρεωτικότητα στον εμβολιασμό χωρίς κυρώσεις.
Λόγω της επικαιρότητας ήρθε στην επιφάνεια, ότι σύμφωνα με τον αναθεωρημένο από την Παραφύση Ποινικό Κώδικα που εσπευσμένως ψήφισε παραμονές εκλογών (2019) , καταργήθηκε κάθε ποινή στους γονείς που δεν επιτρέπουν στα παιδιά τους να συμμετάσχουν στην κατά τον νόμο υποχρεωτική εκπαίδευση.
* “Δεν ήταν έκπληξη ότι το διαγγελματικό ύφος της Ολλανδής δημοσιογράφου χαιρετίστηκε ως υπόδειγμα «μαχητικής» άσκησης του επαγγέλματος από μέρος των Ελλήνων συναδέλφων της. Για έναν κλάδο των εγχώριων ΜΜΕ, η στράτευση δεν είναι απλώς συμβατή με τη δημοσιογραφία. Αντιστρόφως. Καλός είναι ο ακτιβιστής δημοσιογράφος – αυτός που γίνεται παρανάλωμα του θέματος που καλύπτει· που, γιατί όχι, γίνεται και ο ίδιος το θέμα· που το ντύνεται, όπως η Μπέχελ” (σς. κόκκινο καπέλο, κόκκινη μάσκα, κόκκινη θήκη smartphone / Μιχάλης Τσιντσίνης).
Γενικώς: Αναρχικοί, πολιτικορεκτάδες και κάθε καρυδιάς καρύδι του εξωτερικού, αντιλαμβάνονται την Ελλάδα ως ένα τουριστικό πεδίο ανέξοδης σύγκρουσης, διαμαρτυρίας και ακτιβισμού. Έρχονται να ζήσουν τον μύθο τους (μότο τουριστικής προβολής του ΕΟΤ), όπως δεν επιτρέπεται να τον ζήσουν στις χώρες τους. Καιρός είναι αν όχι να τους εμπνεύσουμε σεβασμόν, το ελάχιστον να τους επιβάλλουμε να αντιληφθούν ότι πρέπει να να συμμορφώνονται με τους κανόνες της χώρας που τους φιλοξενεί (θυμηθείτε τα αλήστου μνήμης “cabus αναρχικών” του Αριστοτελείου, όπου σε αλλοδαπούς αναρχικούς παρέχονταν εκπαίδευση σε συγκρούσεις με την αστυνομία και την ρίψη μολότοφ, καίγοντας καθ’ εκάστην την Θεσσαλονίκη). Αντιλαβού;
“Χιτζάμπ σημαίνει ελευθερία”...
Πάγια τακτική της πολιτικής ορθότητα η ασέλγεια επί της γλώσσας και η δημιουργία δικού της σημασιολογικά νεφελώδους λεξιλογίου, το οποίο παράγει την δική του πραγματικότητα. ¨Όπως γράφει και ο Τάκης Θεοδωρόπουλος: “Τι θα πει «ισλαμοφοβικός»; Και τι «ομοφοβικός»; Και τι «διεμφυλικός»;(1) Και πότε ακούσατε για πρώτη φορά στη ζωή σας τη λέξη «βίγκαν»; Ειλικρινά, πότε αρχίσατε να αποκαλείτε τους «τσιγγάνους» ή «γύφτους» Ρομά; Και πότε διαπιστώσατε ότι η κοινωνική τους συμπεριφορά άλλαξε από τότε που τους αποκαλούμε Ρομά;”
Αν σε αυτό προσθέσουμε και το κατ’ εξοχήν ιδεολόγημα της μετανεωτερικότητας, για την οποία η συνύπαρξη των πολιτισμών ταυτίζεται με την προαγωγή της διαφορετικότητας σε απόλυτη αξία, τότε οδηγούμαστε στην απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπη (πολλοί το προσομοιάζουν / το αντιλαμβάνονται ως την πολιτική εκδοχή της Γιουροβίζιον, μια “Πολιτική Γιουροβίζιον”). Δηλαδή μια καμπάνια για την αξία της μαντίλας στον ευρωπαϊκό πολιτισμό με μότο “Χιτζάμπ σημαίνει ελευθερία” (δυστυχώς την καμπάνια συγχρηματοδότησε και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή). Να επισημάνουμε ότι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το σλόγκαν είναι ακόμη πιο καθαρό: “Joy is hijab”.
Ακροβατώντας μέσα στο σημασιολογικό νεφέλωμα αυτού του μότο, πιθανολογούμε ότι εννοεί ότι το να αποδέχεσαι την μαντίλα υποδηλώνει την θρησκευτική ελευθερία. Παράλληλα όμως ότι είμαστε υποχρεωμένοι και να αποδεχόμαστε τις ανελευθερίες που επιβάλλει ακόμη και με ποινή θανάτου, η μουσουλμανική θρησκεία. Αυτό το μότο αποτελεί μια εκδήλωση αυτού που πολλοί αναλυτές αποκαλούν νεο-προτεσταντισμό. Το “αμάρτημα” της νέας θρησκείας είναι συλλογικό και περιλαμβάνει όποιον ασπάζεσαι τις αξίες του δυτικού πολιτισμού. Καταδικάζει κάθε δήλωση ευρωπαϊκής ταυτότητας, εθνική, γλωσσική, θρησκευτική, ενώ αναγορεύει σε πρότυπο ελευθερίας τη δήλωση της μουσουλμανικής ταυτότητας. Και όπως αναφέρει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, εμείς οι Έλληνες πρέπει να αισθανόμαστε εξαιρετικά αμαρτωλοί. “Ειδικά εμάς τους Έλληνες που μιλάμε τη γλώσσα του Πλάτωνα –κι ας μην τον διαβάζουμε– δεν μας σώζει τίποτε. Άσε πια τα αγάλματα που αποτυπώνουν το κάλλος της λευκής φυλής και είναι και λευκά”.
Σημείωση 1: “Διεμφυλικός”: Η λέξη “φύση” ξεσηκώνει οιμωγές συμπαράστασης όταν αναφέρεται στα δάση του Αμαζονίου, στους κροκοδείλους ή στις ζέμπρες, όμως μας αφήνει αδιάφορους όταν αναφέρεται στον άνθρωπο, την φυσικότητά του. Αντιλαβού;
Σύνοδος του ΟΗΕ για το κλίμα (COP 26, Γλασκώβη 31/10 - 12/11/20210
Η COP26 ενέκρινε στις 13/11 την “Συμφωνία της Γλασκώβης” με σκοπό να επιταχυνθεί η μάχη κατά της κλιματικής υπερθέρμανσης, χωρίς όμως να διασφαλίζεται ότι θα περιοριστεί στον 1,5 βαθμό Κελσίου, ούτε να υπάρχει απάντηση στα αιτήματα βοήθειας των φτωχών χωρών για σχετική βοήθεια.
Η συμφωνία επιτευχθεί ύστερα από αλλαγές της τελευταίας στιγμής που επέφεραν η Κίνα και η Ινδία στο θέμα της ενέργειας από ορυκτά καύσιμα (αλλαγές της τελευταίας στιγμής, υποδηλώνουν εκβιαστική τακτική).
Οι αλλαγές που υπονομεύουν την αποτελεσματικότητα της συμφωνίας εντοπίζονται στις φράσεις για “σταδιακό περιορισμό της χρήσης άνθρακα” αντί της “σταδιακής κατάργησης της χρήσης άνθρακα”. Εξαιρετικά ύποπτη είναι και προσθήκη της φράσης για “δίκαιη μετάβαση”. όπερ σημαίνει, ότι δυνητικώς χώρες μπορούν να αρνηθούν να ακολουθήσουν τις επιταγές της συμφωνίας, εάν αισθανθούν ότι αυτές απειλούν το βιοτικό επίπεδο των πολιτών τους (άλλο ένα πεδίο δόξης για εκβιαστικές πρακτικές).
Από την Γλασκώβη δεν θα μπορούσε να λείπει η ποπ σταρ του κλίματος Γκρέτα Τούνμπεργκ, η οποία έτυχε και ανάλογης υποδοχής από τους φαν της. Από την Γλασκώβη δεν θα μπορούσαν να λείψουν και οι κάθε είδους ακτιβιστές, μπόρεσαν όμως και έλειψαν μερικοί από τους ηγέτες χωρών που πρωταγωνιστούν στην ρύπανση του πλανήτη, δηλαδή οι ηγέτες της Κίνας, της Ρωσίας και της Ινδίας. Και όσο προσδοκώ “ανάσταση νεκρών”, άλλο τόσο προσδοκώ η Γκρετά και οι συν αυτής να κάνουν απόβαση σε αυτές τις χώρες για να διαμαρτυρηθούν. Όλοι αυτοί το μόνο που ξέρουν είναι να “δαγκώνουν το χέρι που τους ταΐζει” (ο δικός τους πολιτισμός, αυτόν που μέμφονται είναι ο μόνος που επιτρέπει στους πολίτες του να τον αμφισβητήσουν, αυτή είναι η δύναμή του και η αδυναμία του, για αυτό και απαιτεί πολίτες). Αντιλαβού;
* “Με τούτα και με κείνα, το ζήτημα της «κλιματικής αλλαγής» μεταφράζεται σε πρόβλημα πολιτισμού. Ο «λευκός Ευρωπαίος άνδρας» δεν ευθύνεται μόνον για τον σεξισμό, τον φυλετισμό, την αποικιοκρατία, τις γυναικοκτονίες και την κρεατοφαγία. Ευθύνεται και για την καταστροφή του κλίματος” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).
17 Νοεμβρίου: 48η Επέτειος Πολυτεχνείου
Σαράντα οκτώ χρόνια από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και ακόμα δεν έχουμε το θάρρος να αποτιμήσουμε τις επιπτώσεις του.
Γεγονός είναι ότι τα γεγονότα του Πολυτεχνείου αφύπνισαν την εν υπνώσει στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, έμφυτη ροπή του ανθρώπου προς την Ελευθερία. Και στην χώρα αυτή είχε πέσει ύπνος βαθύς. Ήταν σαν εκείνο το φιλί του πρίγκιπα στην “Ωραία Κοιμωμένη”.
Το μεγαλείο του “Πολυτεχνείου” έγκειται ότι ήταν ακομμάτιστο. Το τρωτό του, ότι ήταν υπό την επήρεια της κουμμουνιστικής θρησκείας. Το υπόβαθρό της αρχικής κινητοποίησης πρέπει να το αναζητήσουμε στην απόλυτη αντίθεση των κομμουνιστών στο σχέδιο “πολιτικοποίησης” του Γ. Παπαδόπουλου, ο οποίος είχε την διαύγεια να αντιληφθεί το επερχόμενο τέλος της δικτατορίας του.
Αντίθετος σε αυτήν επιλογή ήταν και ο Δημ. Ιωαννίδης, διότι ο Παπαδόπουλος προωθώντας το σχέδιο της “πολιτικοποίησης” παραμέρισε τους παλιούς του συν-πραξικοπηματίες και δημιούργησε φόβους στο στρατό ότι θα χάσει την εξουσία που είχε αποκτήσει από την 21η Απριλίου του 1967. Αποτέλεσμα ο Ιωαννίδης από το καλοκαίρι του 1973, να έχει αρχίσει συνεννοήσεις για πραξικοπηματική ανατροπή του Παπαδόπουλου. (βιβλίο “Η Αλήθεια”του Γρηγόρη Μπονάνου, αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων επί Ιωαννίδη). Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου αποτέλεσαν την ιδανική ευκαιρία εκδήλωσής του, λίγες ημέρες μετά (25/11/1973), για την ανατροπή ενός ιδιαίτερα πληγωμένου από τα γεγονότα δικτάτορα (ήταν ένα πραξικόπημα χειρουργικό το οποίο έληξε σε μερικές ώρες).
Λίγους μήνες μετά ,στις 15 Ιουλίου 1974, ο Ιωαννίδης διοργάνωσε πραξικόπημα στην Κύπρο με το οποίο ανατράπηκε η πολιτική εξουσία του Μακαρίου Γ΄. Ένα πραξικόπημα που δρομολόγησε τα γεγονότα για το δράμα που μέχρι σήμερα ζει Κύπρος (για να επανα-επιβεβαιωθεί το ρηθέν, ότι οι Έλληνες με τα ίδια τους τα χέρια, βγάζουν τα ματάκια τους).
Το “Πολυτεχνείο” οικειοποιήθηκε στο έπακρον και ο Ανδρέας (ένας είναι ο Ανδρέας) και μια 7ετία μετά βρέθηκε με το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, δρομολογώντας την μεταπολιτευτική περίοδο παρακμής της Ελλάδος. Με όχημα το Πολυτεχνείο, προωθήθηκε μια τρομακτική υπερ-πολιτικοποίηση των πάντων, η οποία ενείχε το σπόρο του διχασμού που στην συνέχεια ενέσκηψε . Ο “εκδημοκρατισμός” της παιδείας, οδήγησε τους φοιτητές στις διαδηλώσεις ενάντια στον νόμο 815 και την “εντατικοποίηση των σπουδών” με κυρίαρχη απαίτηση το “δημοκρατικό 5”. Τα πανεπιστήμια έγιναν πεδίον δόξης λαμπρόν κομματικής αντιπαράθεσης, με κύρια απασχόληση της πλειονότητας των φοιτητών την αφισοκόλληση. Υπήρχαν και λίγοι φοιτητές οι “σπασίκλες”, που δεν διάβαζαν Μαρξ και Λένιν, μάθαιναν αγγλικά και αναζητούσαν μεταπτυχιακό. Ήταν αυτοί που ήταν αδύνατο να κάνουν καριέρα στην παρακμιακή Ελλάδα και διέπρεψαν στο εξωτερικό. Να επισημάνουμε ότι η κομματική αντιπαράθεση τότε “εστιαζόταν στη συζήτηση αν η Ελλάδα είχε κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό (άρα θα αναλάμβανε τη δουλειά το προλεταριάτο) ή αν ήταν μια περιφέρεια της καπιταλιστικής μητρόπολης (άρα έπρεπε να κάνουμε εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα)”. Τα γεγονότα αυτής της περιόδου, φροντίζει να μας υπενθυμίζει εμφαντικά σε κάθε επέτειο του Πολυτεχνείου η νεολαία του ΠΑΣΟΚ, με την περιφορά της υπό την “ιδιοκτησία” της αιματοβαμμένης σημαίας του Πολυτεχνείου. Επίσης μας υπενθυμίζει ότι η δημοκρατία στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού δεν στηρίζεται στην συναίνεση αλλά στην σύγκρουση.
Ως εκ τούτων παρουσιάζεται ως φυσική συνέπεια / δεν πρέπει να εκπλήττει κανέναν, ότι η επέτειος του Πολυτεχνείου σήμερα κατέληξε σε ένα αυστηρό face control μιας ακροαριστεράς μπαχαλοειδούς μειοψηφίας.
* “Επί δεκαετίες το Πολυτεχνείο το γιορτάζαμε με ολονύχτιες μάχες. Φέτος το γιορτάσαμε με έλεγχο κοινωνικών φρονημάτων στην πύλη και τον ξυλοδαρμό του κ. Μανιού, ο οποίος προκάλεσε ρήγμα στις σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με τους «υπόλοιπους» – βαριέμαι ακόμη και να αναφέρω τα αρκτικόλεξα. Ένας πόλεμος συμμοριών με λεία τη διακίνηση της ιστορικής μνήμης. Οι συμμορίες που περιέθαλψε ο ΣΥΡΙΖΑ ως Αριστερά, τώρα στρέφονται εναντίον του. (…)
Το Πολυτεχνείο λειτούργησε ως το «μαγικό δέρμα» της Αριστεράς. Ο ήρωας του Μπαλζάκ, στο ομώνυμο αφήγημα, το εξαντλεί για να αξιοποιήσει τις ιδιότητές του. Κάθε επέτειος ήταν μια ευκαιρία για να θυμίζει ότι η δημοκρατία μας δεν στηριζόταν στη συναίνεση, αλλά στη σύγκρουση. Σύγκρουση με φαντάσματα του παρελθόντος, όπως η χούντα, οι Αμερικανοί ή τα ΜΑΤ. (...)
Η δημοκρατία της μεταπολίτευσης αναγόρευσε το Πολυτεχνείο σε Εθνική Εορτή. Διαφορετική από τις άλλες δύο, 28η Οκτωβρίου και 25η Μαρτίου. Αυτές συμβολίζουν την ενότητα του εθνικού αισθήματος, με όσες υποσημειώσεις θέλετε. Το Πολυτεχνείο συμβολίζει, υποτίθεται, την αντίσταση απέναντι στην αχρειότητα της χούντας. Πώς έφτασε να συμβολίζει την αντίσταση κατά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας; Πώς έφτασε να γίνει περιοχή διεκδίκησης για τις συμμορίες διακίνησης της ιστορικής μνήμης;” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).
Σχετικό: Όπως είχα επισημάνει παλαιότερα, τα τελευταία χρόνια η διατήρηση της Χούντας κόστιζε στον Παπαδόπουλο όλο και περισσότερο. Το εγχώριο κατεστημένο που τον υποστήριζε απαιτούσε όλο και περισσότερα χρήματα. Για τον λόγο αυτό από το 1971 και μετά, είχε επιβάλλει ανορθολογικές διαδικασίες στο οικονομικό γίγνεσθαι, παρέχοντας την δυνατότητα για ένα νομιμοφανές “λάδωμά” των υποστηρικτών του.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σήμερα στην Τουρκία. Ο Ερντοράν με την πολιτική χαμηλών επιτοκίων δανεισμού και την συνακόλουθη υποτίμηση της λίρας, όχι μόνο δίνει την δυνατότητα στους βασικούς υποστηρικτές του να βγάλουν χρήματα (πχ. οικοδομικός τομέας, παραγωγούς εξαγώγιμων προϊόντων, τουριστική βιομηχανία), αλλά και ελπίζει εκ του λόγου αυτού σε μια οικονομική ανάπτυξη την επόμενη χρονιά, που θα τον οδηγήσει σε εκλογική νίκη το 2023. Παράλληλα ταΐζει κουτόχορτο την τεράστια λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ της Τουρκίας, επικαλούμενος ότι η χώρα δέχεται οικονομική επίθεση από το εξωτερικό. υποσχόμενος ταυτόχρονα ότι με την βοήθεια του Αλλάχ, σύντομα θα βγουν νικητές και θα δουν και αυτοί να γεμίζει, το άδειο λόγο ακρίβειας σήμερα, πιάτο τους.
Συνδικαλιστές εγκεφαλικά νεκροί…(18/11)
Αυτόβλακες με δίπλωμα, είναι οι κάθε είδους συνδικαλιστές, που πιστοί στην πασόκικη νοοτροπία, επιδιώκουν κάθε κινητοποίησή τους να έχει στόχο την ταλαιπωρία του κοινωνικού συνόλου.
Τελευταίο επεισόδιο ,η απεργία των μέσων δημόσιας μεταφοράς που έγινε στην Αθήνα με αφορμή τον θάνατο σε εργατικό δυστύχημα, του εργαζόμενου στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο Πέτρου Γιάμαλη. Μια απεργία που στο όνομα ενός εργαζόμενου, ταλαιπώρησε εκατοντάδες χιλιάδες άλλους εργαζόμενους, μιας και οι απεργίες στα μέσα σταθερής τροχιάς πλήττουν πρωτίστως τους εργαζόμενους. Και με το δικό τους λεξιλόγιο, αυτού του είδους οι απεργίες έχουν ταξικό πρόσημο, εις βάρος της εργατικής τάξης.
* “Αν σήμερα (18/11) τα μέσα σταθερής τροχιάς λειτουργούσαν με τη φωτογραφία του νεκρού σε όλα τα βαγόνια, οι εργαζόμενοι θα αποχαιρετούσαν τον συνάδελφό τους με έναν εμβληματικό τρόπο, έχοντας μαζί τους το συναίσθημα της κοινωνίας. Επέλεξαν αλλιώς. Να απεργήσουν και να ταλαιπωρήσουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Κρίμα” (Αλέκος Παπαναστασίου).
Παρασκευή 19 Νοεμβρίου 2021: Παγκόσμια Ημέρα Δημόσιας Τουαλέτας και παρεπιπτόντως και του Άνδρα
Σύμπτωση ή χεσμένους μας έχουνε οι πολιτικορεκτάδες. Αν δεν είναι σύμπτωση λοιπόν, καιρός να τους το ανταποδώσουμε. Αντιλαβού;
Το life-style της άρνησης…
Στους αρνητές του εμβολίου, τώρα ήρθαν να προστεθούν και οι αρνητές της απογραφής. Και δεν έχει κανένα νόημα, άρνηση χωρίς υπονόμευση της ενέργειας που αρνείσαι. Ο δικαιωματισμός χωρίς τον ακτιβισμό είναι άνευ αξίας. Με την ενεργητική απόρριψη και την έμπρακτη άρνηση επιδιώκεται ο κατακερματισμός των κοινωνιών και η ανάδειξη των ποικίλων ταυτοτήτων, ίδιον της μετά νεωτερικότητος, προάγγελος όλων των “μετά” της εποχής μας.
Αυτό που πρέπει να γίνει σαφές / κατανοητό / διακριτό είναι, ότι ενώ τα κινήματα κοινωνικής κριτικής έχουν ένα συνεκτικό λόγο, μια άρνηση πειθαρχημένη, όπως οι παλιές φιλοσοφικές αρνήσεις, οι αρνητές - δικαιωματιστές διακρίνονται από μια λογική ενστικτώδη, άλογη, χαοτική.
Η τροφοδοσία αυτών των αρνήσεων και γενικότερα οι ρίζες πολλών προβληματικών συμπεριφορών, πρέπει να αναζητηθεί και στην μεγάλη πληθυσμιακή ομάδα με ελλιπείς στοιχειώδεις γνώσεις. Και μια που μιλάμε για την απογραφή, με βάση την απογραφή του 2011, επί συνολικού πληθυσμού 10,8 εκατομμυρίων, τα 2,5 ήταν απόφοιτοι Δημοτικού, τα 1,4 απόφοιτοι τριτάξιου Γυμνασίου, ενώ 1,3 εκατομμύρια δεν είχαν καν ολοκληρώσει το Δημοτικό.
Χριστούγεννα έρχονται και να υπενθυμίσω στους χριστιανούς που με την συμπεριφορά τους αποδεικνύουν ότι δε έχουν τον χριστό τους, ότι ο Ιωσήφ με την Μαρία στην Βηθλεέμ βρέθηκαν λόγω απογραφής…
Σχετικό: Η εποχή Τράμπ στην Αμερική εγκαινίασε μια εποχή αγένειας / “γαϊδουριάς”. Το αμερικανικό “Time” έφτασε μάλιστα να μιλάει εσχάτως για ολόκληρη “rudeness epidemic”. Μην πάμε όμως μακριά. Στην χώρα μας Θύματα της τελευταίας έκφανσή της, οι απογραφείς.
* “Οι πάσης φύσεως αρνητές δεν θα είχαν νομιμοποίηση εάν η πρόταση της ανυπακοής-άρνησης δεν ήταν επενδεδυμένη με ιδεολογικά στοιχεία που την καθιστούν έτσι μέρος της κοινωνίας των ταυτοτήτων. Η διαδρομή είναι ευκρινής. Ανυπακοή, άρνηση, δικαιωματισμός, ταυτότητες, πολιτικώς ορθό” (Σάκης Μουμτζής).
Κάτι από Παραφύση…
Η πρόθεση της σοσιαλιστικής κυβέρνησης της Ισπανίας (συμμετέχουν και οι Podemos) να πουλήσει όπλα στην Τουρκία του Ερντοράν, μας θυμίζει την δικιά μας Παραφύση. Δηλαδή την συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.
Ο νεόκοπος άγιος Σερβετάλης…
Η εορτή του νέου αγίου αποφασίστηκε να τιμάται κατ’ έτος στις 22 Νοεμβρίου. Και αυτό εις μνήμην της αποχώρησής του από την θεατρική παράσταση “Ρινόκερος”, όπου πρωταγωνιστούσε, διότι δεν ήθελε να παίζει μόνο για εμβολιασμένους (22/11/2021). Ήταν τότε που κλείνοντας μια αυλαία, άνοιξε την αυλαία της δικής του αγιοσύνης. Δυστυχώς δεν συμπεριελήφθη στις τάξεις των “Αναργύρων”, διότι ήθελε να παίζει μόνο για αυτούς που πλήρωναν εισιτήριο…
Ο δρόμος της αγιοσύνης είχε ανοίξει προ πολλού για τον Σερβετάλη. Όταν καλούνταν να μιλήσει για την τέχνη, δεν μιλούσε για την τέχνη θεολογούσε: “Ακόμη κι όταν δεν διώκεται ένας άνθρωπος”, είχε πει στην ΕΡΤ, “θα πρέπει, σε εισαγωγικά, να ‘αυτοδιώκεται’… εφόσον ο θεάνθρωπος διώχθηκε… Η Ορθοδοξία είναι σταυροαναστάσιμη. Επομένως μπαίνουμε σε αυτόν τον πόνο και διαμέσου του πόνου έρχεται η ανακαίνιση”.
“Το μήνυμα είναι, παραφράζοντας την σερβετάλειο θεολογία, ότι η ανακαίνιση έρχεται διά της διασωληνώσεως. Σταυρωθείτε –στους αναπνευστήρες– για να αναστηθείτε” (Μιχάλης Τσιντσίνης).
Τέλος σε μια συνέντευξή του (“Το Βήμα”. 5/2020) υποστηρίζοντας την άποψη του ότι με την Θεία Κοινωνία δεν μεταδίδεται ο κορωνοϊός ομολόγησε κάτι αληθές: “Καταλαβαίνω ότι ζούμε σε μια περίοδο στην οποία έχει επικρατήσει η ορθολογική στάση ζωής και νοοτροπία. Η πίστη είναι πέραν της λογικής. Εκεί που σταματάει η λογική ξεκινάει η πίστη.” Και παγκοσμίως κυκλοφορούν πολλές πίστες. Οι περί Θεού είναι οι ελάχιστες. Η σχετικά πιο ανώδυνη από τις άλλες, ότι ο Μπιλ Γκέιτς είναι πίσω από όλες τις συμφορές του κόσμου μας (μετά την ιστόρηση του Αγίου Γεωργίου έφιππου, θεωρώ αυτήν του αγίου Σερβετάλη επί ρινόκερου ως την καταλληλότερη). Βοήθειά μας…
* “Ο λόγος που οι οργανωμένες κοινωνίες συνεχίζουν να υπάρχουν, είναι ακριβώς επειδή διαχωρίζουν: το σωστό από το εσφαλμένο, το νόμιμο από το παράνομο, το εφικτό από το ανέφικτο, το ασφαλές από το επικίνδυνο. Στις σύγχρονες κοινωνίες, οι επιλογές των πολιτών δεν υπαγορεύονται από μάγους, ξόρκια και προλήψεις, αλλά στοιχειοθετούνται επιστημονικά και προτάσσονται πολιτικά. Ο καθένας διαλέγει την πλευρά του, απολαμβάνει οφέλη και υφίσταται συνέπειες”. (...)
Αν ο Άρης Σερβετάλης κόπτεται για τους διαχωρισμούς των ανθρώπων, ίσως πρέπει να αποχωρεί από παραστάσεις κάθε φορά που ένας συνάδελφός του πληρώνεται λιγότερο από αυτόν ή κάθε φορά που ένας θεατρόφιλος δεν έχει λεφτά να αγοράσει εισιτήριο για να τον δει ή, ας πούμε, κάθε φορά που έστω ένας θεατής κάθεται πίσω από την πρώτη σειρά – δηλαδή όλες τις φορές. Και τότε εξίσου παράλογος θα ήταν, αλλά τουλάχιστον θα ήταν συνεπής. Και πιο πιστευτός” (Άρης Αλεξανδρής).
Κυριακή 5 Δεκεμβρίου εκλογή Προέδρου του ΚΙΝΑΛ
“Titane”, Γαλλία, Βέλγιο, 2021, της Ζουλιά Ντικουρνό,
“Χρυσός Φοίνικας” Φεστιβάλ Καννών 2021
Θα την ονομάτιζα και “Το Μωρό της Αλέξια”, αντιστοιχώντας την, με την ταινία του Ρομάν Πολάνσκι, “Το Μωρό της Ροζμαρί”(ΗΠΑ, 1968). Και οι φιλεσίν όχι μόνο θα με καταλάβουν, αλλά θα προβούν και στις ανάλογες αντιστοιχήσεις…
Σαν επιδόρπιο
Τελικά υπάρχει ελπίς;
Το σκληρό “πρόσωπο” του πολέμου αποτυπώνεται στην συγκλονιστική φωτογραφία “Hardship of Life” του Τούρκου φωτογράφου Μεχμέτ Ασλάν, η οποία και βραβεύτηκε ως η καλύτερη της χρονιάς, στο διαγωνισμό Siena International Photo Awards.
Οι επιπτώσεις του πολέμου στη Συρία, περιγράφονται χωρίς λέξεις, μέσα από την αγκαλιά ενός πατέρα, που έχει χάσει το ένα του πόδι, με τον γιο του που έχει γεννηθεί χωρίς άκρα. Και αυτό διότι κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης, η μητέρα του αναγκάστηκε να πάρει φάρμακα λόγω της χρήσης του σαρίν από τις δυνάμεις του Άσαντ.
Στην ανωτέρω φωτογραφία θα προσθέσω και μία φωτογραφία τρομακτική. Την έχω ονοματίσει “ στο όνομα του Θεού” ή “για το όνομα Θεού”. Και αυτό διότι είναι από τις σφαγές μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων που είχαν λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία στα τέλη του 2013. Παρατηρήστε την με προσοχή και θα τρομάξετε…
...Και θα τρομάξετε ακόμη περισσότερο εάν δείτε το βίντεο, με το πως συμπεριφέρθηκαν κάτι εγχώρια ανθρωπόμορφα τέρατα στο 8χρονο κοριτσάκι, στην Ολγίτσα που ψυχορραγούσε, πιασμένο στην συρόμενη εξωτερική πόρτα ενός εργοστασίου στο Κερατσίνι (17/11/2021).
Για το τέλος,
το αμλετικό “να ζει κανείς ή να μη ζει;”
επικαιροποιείται σε “lockdown ή Χριστούγεννα;” ...
Seedrinker
