Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας...

 

Η πραγματικότητα δεν εξαφανίζεται,

εάν εσύ θέλεις να την αγνοείς...

Μπήκε ο Οκτώβριος και άρχισαν οι “εθιμοτυπικές” φθινοπωρινές καταλήψεις σχολείων. Ένα έθιμο το οποίο παρά της δυσκολίες λόγω της πανδημίας έχει επιβιώσει. Φέτος υπολογίζονται περί τις 130 σε όλη την Ελλάδα, όπως περίπου και πέρυσι. Καταλήψεις οι οποίες ανέκαθεν, ερήμην της πραγματικότητας ήταν, ερήμην παραμένουν.

Εκείνο που κάθε χρόνο γίνεται όλο και πιο αισθητό είναι το έλλειμμα επιθυμίας για μάθηση και η αποσύνδεση από τις αναγκαίες πειθαρχίες για να ολοκληρωθεί η εκπαιδευτική διαδικασία. Η Μεταπολιτευτική απορρύθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας σε όλο της το μεγαλείο, δια του λεγομένου “εκδημοκρατισμού” της, κοινώς της πολιτικοποίησης της.

Ως εκ τούτου όταν ακούμε για βίαιες ταραχές σε σχολικά περιβάλλοντα, η σωστή ερώτηση δεν είναι ποιος, γιατί, από ποιον πολιτικό χώρο. Η σωστή ερώτηση είναι τι δουλειά έχουν οι βίαιοι ταραξίες εντός του σχολείου. Πώς μπαίνουν σε αυτό ανεμπόδιστοι, πώς μεταφέρουν και φυλάσσουν οπλισμό, πώς ενεργούν παράνομα για μεγάλα διαστήματα χωρίς καμία επίσημη αντίδραση. Οι εκπαιδευτικοί που ήταν;

“Αν τολμήσεις να ισχυρισθείς ότι το σχολείο πρέπει να αποκλείσει την δράση πολιτικών ομάδων, θα σε πουν οπισθοδρομικό, συντηρητικό και τα συμπαρομαρτούντα. Στο κάτω κάτω όλα τα παπαγαλίζει ο μαθητής, από τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας έως τις δευτεροβάθμιες εξισώσεις. Τι βλάπτει αν παπαγαλίσει και ένα αντιφασιστικό σύνθημα και αποκτήσει ταυτότητα αντιφασίστα; Στο κάτω κάτω αυτό δεν είναι η πολιτική; Σου προσφέρει δωρεάν απόψεις, ταυτότητα για να διοχετεύσεις τις ορμονικές διαταραχές της εφηβείας. Άλλωστε, η πολιτική δράση των σχολικών θρανίων έδωσε στη χώρα κοτζάμ πρωθυπουργό”.

Οι μαθητές, οι γονείς τους, καθώς και οι πολιτικοί υποκινητές τους αδιαφορούν στο γεγονός ότι οι καταλήψεις εντείνουν την ανισότητα και τους κοινωνικούς διαχωρισμούς ανάμεσα στην ιδιωτική και τη δημόσια εκπαίδευση, με την 2η να χάνει διαρκώς έδαφος, ενώ αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της χώρας και του μέλλοντός της. Όσον αφορά τους εκπαιδευτικούς, εάν δεν λειτουργούν ως πολιτικοί ντήλερ, οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται την εργασία στο Δημόσιο ως επένδυση στην ακινησία.

* “Η ελληνική οικογένεια και κοινωνία βαριούνται να ασχοληθούν με τα παιδιά τους, γι’ αυτό τα κολακεύουν με άμετρες ελευθερίες και πλήθος δικαιολογιών, πριν και μετά την ‘κακιά στιγμή’. Οι ανήλικοι αντιμετωπίζονται ως μωρά, ενώ παράλληλα τους χορηγούνται προνόμια ενηλίκων στην πιο καταχρηστική εκδοχή τους. Εντέλει, η ανύπαρκτη πολιτική αγωγή και η πλημμελής επίβλεψη έχουν γεννήσει ασύδοτα μικρομέγαλα, επικίνδυνα για τους συνομηλίκους τους και για τον κόσμο που τα περιμένει” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

29 Σεπτεμβρίου: Σοβαρά επεισόδια εκτυλίχθηκαν για άλλη μία μέρα έξω από το ΕΠΑΛ Σταυρούπολης στη Θεσσαλονίκη, κατά τα οποία ομάδα ακροδεξιών κουκουλοφόρων, εντός του σχολείου, πετούσε μέχρι και βόμβες μολότοφ κατά μελών των φοιτητικών συλλόγων που πραγματοποιούσαν αντιφασιστική συγκέντρωση έξω από αυτό Τα σημερινά επεισόδια αποτελούν συνέχεια των χθεσινών εκτρόπων, κατά τα οποία ακροδεξιοί κρανοφόροι με πέτρες και καδρόνια επιτέθηκαν σε φοιτητές την ώρα που πραγματοποιούσαν πορεία έξω από το σχολείο με αποτέλεσμα να τραυματιστούν 2 άτομα. Όλα φαίνεται να ξεκίνησαν πριν από περίπου 10 ημέρες, όταν “αντιφασίστες” φοιτητές που μοίραζαν φυλλάδια έξω από το σχολείο για τα προβλήματα στην Παιδεία και κυρίως κατά της ελάχιστης βάσης εισαγωγής στα Πανεπιστήμια, εδέχθησαν επίθεση από άτομα που βγήκαν από το σχολείο (το προφανές ερώτημα είναι: ποία η σχέση του αντιφασισμού με την ελάχιστη βάση εισαγωγής;).

* “Επί δεκαετίες τη μαθητική πολιτικοποίηση τη μονοπωλούσε η Αριστερά. Αυτή ήλεγχε το μαθητικό κίνημα, οργάνωνε τις καταλήψεις και κατέβαζε τα δεκαπεντάχρονα στους δρόμους. Η πολιτική τους μυωπία δεν τους άφηνε να δουν ότι άνοιγαν τον δρόμο για το άλλο άκρο. Κάθε δράση προκαλεί αντίδραση. Θα το ήξεραν εάν, αντί να οργανώνουν καταλήψεις, έδιναν προσοχή στο μάθημα της Φυσικής. Μετά τη Σταυρούπολη, η επανεμφάνιση των οργανωμένων νεοναζί είναι ένα θέμα. Θέμα είναι και η κατάσταση στο σχολείο, η διασφάλιση της μαθησιακής διαδικασίας. Ίσως το σοβαρότερο και το πιο δυσεπίλυτο” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

4 Οκτωβρίου: Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών. Αυτή είναι η αφορμή για να ασχοληθώ με τους Έλληνες εκπαιδευτικούς, σε συνδυασμό με την πληθώρα αρνητικών σχετικών γεγονότων. Και όχι για να τους τιμήσω, αλλά για άλλη μια φορά να τους επιτιμήσω. Και βέβαια υπήρξαν εξαιρέσεις. Και γεγονός είναι ότι η σημερινή κυβερνητική πολιτική για την εκπαίδευση παρουσιάζεται δυνητικώς ελπιδοφόρα. (1)

Σήμερα όλοι οι αφελείς προβληματίζονται για την επανεμφάνιση οργανωμένων νεοναζί και μάλιστα στα σχολεία. Και λέω αφελείς, διότι πίστεψαν ότι η δημοκρατία ξεμπέρδεψε μαζί τους, λόγω του ότι οι χρυσαυγίτες μπήκαν φυλακή. Το χειρότερο και επικινδυνότερο είναι ότι ελάχιστοι δημοσίως παρουσιάστηκαν να ανησυχούν για την κατάσταση του σχολείου. “Για το γεγονός ότι το σχολείο έχει μετατραπεί σε γήπεδο πολιτικού χουλιγκανισμού.”

13 Οκτωβρίου: Ο ξυλοδαρμός του φοιτητή Οδυσσέα Βλαχονικολού στην ΑΣΟΕ. Κανένα πρόβλημα. Δεν διαταράχθηκε η τάξη του πανεπιστημιακού ασύλου διότι δεν έφαγε ξύλο από νεοναζί. Έφαγε ξύλο από αριστερο-φασίστες που αυτοαποκαλούνται αντιεξουσιαστές και ως εκ τούτου δεν ανέβηκε η πίεση των αριστερό δημοκρατίκων στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού.

Ο Οδυσσέας Βλαχονικολός, είναι μέλος μιας ανεξάρτητης κίνησης φοιτητών. Και το χειρότερο έχει εκφρασθεί θετικά για τη δημιουργία της πανεπιστημιακής αστυνομίας. Αυτή που και κατά τις πρυτανικές αρχές δεν χρειάζεται, διότι όπως ανενδοιάστως αναφέρουν, αυτές είναι οι εγγυητές της τάξης, με τα γνωστά αποτελέσματα (επί της ουσίας, παρέχουν ασυλία σε συμμορίες που λυμαίνονται περιοχές της πόλης φορώντας την ιδεολογική φανέλα του “αντιεξουσιαστή” για κάλυψη).

15 Οκτωβρίου: Αντιεξουσιαστές “προσέλαβαν” οικοδομικό συνεργείο 4ων ατόμων, μετέφεραν με γερανό έναν τόνο άμμου και παλέτες με τούβλα και άρχισαν εκτεταμένες οικοδομικές εργασίες στην αίθουσα Leonardo, για να την μετατρέψουν από χώρο εκδηλώσεων του Πολυτεχνείου σε “αντιεξουσιαστικό στέκι”.

Η πλάκα είναι ότι μαζί με την αστυνομία παρενέβη και η πολεοδομία για να βεβαιώσει την παράβαση και να δώσει εντολή για την άμεση κατεδάφιση του μνημείου. Αλλιώς, η αριστεροί θα ξεσηκώνονταν και ο εισαγγελέας θα εγκαλούσε τους αστυνομικούς για παράνομη κατεδάφιση…

Σχετικώς να επισημάνουμε, ότι εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων υπάρχουν κατειλημμένοι χώροι για πολύ περισσότερα χρόνια από 20 χρόνια, περίοδο μετά την οποία κάποιος αποκτά το δικαίωμα της χρησικτησίας.

Επίσης να μην ξεχνάμε ότι ο αλήστου μνήμης, της Παραφύση υπουργός Παιδείας Κων. Γαβρόγλου, μας είχε υποσχεθεί ένα “ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα” για να επιβλέψει, αν μη τι άλλο, τα οικοδομικά έργα που κάνουν κάποιοι αναρχοαυτόνομοι / αριστερο-φασίστες στο Πολυτεχνείο.

Τελικώς το γεγονός είναι ότι αυτό που αποτελεί είδηση στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, σε άλλες χώρες θα ήταν σενάριο κωμωδίας.

21 Οκτωβρίου: Όποιος άκουσε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στο συνέδριο της Νεολαίας του κόμματός του, να υπόσχεται προσλήψεις στα πανεπιστήμια και εισαγωγή σε όλους, θα πήρε ένα δείγμα για το τι σημαίνει εκπαιδευτικός λαϊκισμός.

25 Οκτωβρίου: Θύμα επίθεσης από συνομηλίκους του έπεσε 16χρονος μαθητή του 1ου ΕΠΑΛ Αθηνών. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, προηγήθηκε διαπληκτισμός. Περίπου 15 άτομα επιτέθηκαν με αιχμηρό αντικείμενο στον μαθητή και τον χτυπούσαν ενώ προσπαθούσε να φύγει.

28 Οκτωβρίου: Να μην ξεχνάμε ότι η η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου 2011 στην Θεσσαλονίκη υπήρξε ένα από τα θύματα του “αντιμνημονιακού” αγώνα. Ήταν τότε που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας φυγαδεύθηκε και μερικές ημέρες μετά η κυβέρνηση Παπανδρέου αναγκάσθηκε να παραιτηθεί. Στο παιχνίδι τους οι “αντιμνημονιακοί” είχαν εμπλέξει και τους μαθητές. Σε αυτήν την παρέλαση και όχι μόνο, μαθητές ενώ παρήλαυναν, μούντζωναν τους επισήμους χωρίς να υποστούν καμία συνέπεια.

Ως τίτλο της ανάρτησης επέλεξα τον τίτλο της ελληνικής ταινίας “Οι Τεμπέληδες της Εύφορης Κοιλάδας” (1978). Ο ίδιος ο σκηνοθέτης της, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, είχε δηλώσει ότι πρόκειται για μια πολιτική ταινία, με θέμα την οκνηρία και τη χαλαρότητα που έχει διαβρώσει όλες τις κοινωνικές βαθμίδες.

Η υπόθεση: Ένας πατέρας και οι τρεις γιοι του κληρονομούν ένα αρχοντικό σπίτι μαζί με την υπηρέτρια. Απομακρύνονται από τα εγκόσμια για τα επόμενα 7 χρόνια και ενεργοποιούνται μόνο για να φάνε και να έρθουν σε ερωτική επαφή με την υπηρέτρια. Ο μόνος που αντιδρά είναι ο μικρότερος γιος, και αυτός όμως δεν φαίνεται να έχει τη δύναμη να ξεφύγει από αυτήν την κατάσταση.

Έλληνας εκπαιδευτικός έρχεται σε “ερωτική επαφή” με την Υπηρεσία του, την Εκπαίδευση.

Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, ανησυχητικά πολλοί εκπαιδευτικοί και οι συνδικαλιστές τους βλέπουν το σχολείο σαν ιδιοκτησία τους και ως εκ τούτου την απασχόλησή τους σε αυτά άνευ όρων και απαιτήσεων, λες και τους την οφείλει υποχρεωτικά και εν λευκώ η κοινωνία. Θεωρούν μάλιστα ότι 4 χρόνια σε ένα πανεπιστήμιο, εγγυάται την εκπαιδευτική τους επάρκεια και αιώνια καταλληλότητα.

Και μάλιστα σε μια εποχή κατά την οποία οι παιδαγωγικές μέθοδοι, οι επιστήμες και η κοινωνία εξελίσσονται διαρκώς και εκ των ων ουκ άνευ, τα σχολεία πρέπει να εκσυγχρονίζονται και οι διδάσκοντες οφείλουν να επανεκπαιδεύονται , προκειμένου η εκπαίδευση να είναι ουσιαστική, ποιοτική και εναρμονισμένη με το γίγνεσθαι.

* “Η αδυναμία ορισμένων να δουν την εκπαίδευση ως πολυπαραγοντικό μηχανισμό υψηλών απαιτήσεων, διαρκούς κίνησης και ζωτικών διακυβευμάτων έχει ασφαλώς σχέση με τη φετιχοποίηση του Δημοσίου. Η ανατροφή των Ελλήνων περιλαμβάνει διαχρονικά και σε μεγάλο βαθμό το όνειρο του δημοσιοϋπαλληλισμού ως αυτοσκοπό και ιδανική εκδοχή επαγγελματικής αποκατάστασης· Πρόκειται περί παρεξήγησης: πολλοί εκπαιδευτικοί γίνονται εκπαιδευτικοί για τους λάθος λόγους· όχι για να διδάξουν υπερβαίνοντας τον εαυτό τους, αλλά για να απορροφηθούν από ένα ασφαλές περιβάλλον με συγκεκριμένα καθήκοντα και σταθερές απολαβές, από το οποίο δεν θα μπορέσει κανείς να τους κουνήσει. Ήρθε η ώρα όμως να συναντηθούν με την πραγματικότητα και να αποδεχθούν ότι, όπως συμβαίνει με όλους τους ρόλους, έτσι και ο δικός τους θα αξιολογηθεί. Και εννοείται πως τους όρους της αξιολόγησης δεν τους επιλέγει ο αξιολογούμενος” (Άρης Αλεξανδρής).

Ως εκ τούτων, η άρνηση των συνδικαλιστικών εκπροσώπων των εκπαιδευτικών απέναντι στην αξιολόγηση των ίδιων και των σχολικών μονάδων είναι εντελώς ακατανόητη και παράλογη. Η “καραμέλα” της ΟΛΜΕ κατά της αξιολόγησης, είναι ότι οι εκπαιδευτικοί αξιολογούνται καθημερινά από την κοινωνία. Και είναι αλήθεια η κοινωνία τους αξιολογεί. Γι αυτό και στέλνει τα παιδιά της στα φροντιστήρια και μάλιστα οι περισσότεροι από το υστέρημά τους.

* “Η αξιολόγηση των εργαζομένων και των σχολικών μονάδων δεν είναι τιμωρία, εκτός αν οι εκπαιδευτικοί εκλαμβάνουν ως τέτοια την απαίτησή μας να πληρούν υψηλές προδιαγραφές. Είναι στοιχειώδης τρόπος ελέγχου ενός συστήματος που επιβιώνει μόνο όσο βελτιώνεται. Πίσω από το δικαίωμα των εκπαιδευτικών στον συνδικαλισμό της στατικότητας υπάρχει μια μεγαλύτερη εικόνα που αν δεν τη βλέπουν, μάλλον δεν κάνουν για τη δουλειά” (Άρης Αλεξανδρής).

Το ελπιδοφόρο σήμερα είναι ότι οι εκπαιδευτικοί γυρνούν την πλάτη στους συνδικαλιστές. Το δείχνουν τα πάνω από 8.300 σχολεία, τα οποία και έχουν υποβάλει στο υπουργείο Παιδείας εκθέσεις αξιολόγησης, με εξατομικευμένα στοιχεία. Και αυττό έναντι μόλις 250 που συντάχθηκαν με τα “φασόν” κείμενα που πρότεινε η Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος (ΔΟΕ), προκειμένου να μπλοκάρει την διαδικασία αξιολόγησης. Επίσης ελπιδοφόρο είναι ότι το υπουργείο Παιδείας απαίτησε να κατατεθούν πλήρεις εκθέσεις έως τα μέσα Νοεμβρίου, αλλιώς θα τους επιβληθούν οι από τον νόμο προβλεπόμενες ποινές (“ο νόμος για την αξιολόγηση δεν επιτρέπει κουτοπονηριές”).

Η ιδέα της ΔΟΕ είναι δοκιμασμένη. Ετοίμασε μια “φασόν” αξιολόγηση (συρραφή κοινών τόπων) για να μπλοκάρει την αξιολόγηση. Και καθοδήγησε τα μέλη της να την υποβάλουν πανομοιότυπη, αντί της κανονικής έκθεσης . Η ιδέα όντως δεν είναι πρωτότυπη. Θυμίζει τα φασόν δικόγραφα των “ψεκασμένων” που δεν θέλουν να εμβολιαστούν. Αντιλαβού;

Σε γενικότερο πλαίσιο: “Στην Ελλάδα σήμερα κρίση αξιολογική μοιάζει να μη λειτουργεί πουθενά και για τίποτα, κανένας δεν αξιολογείται για τη δουλειά του και την ποιότητα της δουλειάς του – ούτε καν για την τήρηση των Νόμων ή την καταστρατήγηση των Νόμων. Η κριτική βαθμολόγηση του μαθητή στο Δημοτικό Σχολείο έχει καταργηθεί και στο Γυμνάσιο-Λύκειο λειτουργεί σαν γραφικότητα, που καθένας από τους διδάσκοντες τη διαχειρίζεται με τις δικές του πεποιθήσεις ή με τα γούστα του.

Χωρίς άμιλλα, χωρίς στόχους αριστείας, μια συλλογικότητα γίνεται πολτός ισοπεδωμένων συνειδήσεων και αρένα ανταγωνισμού για τυφλή επικράτηση ισχύος. Ο πολτός αναμηρυκάζει κρετινικές συνθηματολογίες για «ισότητα δικαιωμάτων» και θωράκιση ουδετεροποιημένων ατόμων –απαιτούμε δικαιοκρισία, αλλά στην πράξη το αιτούμενο είναι η ακρισία, εκ των πραγμάτων, όχι από πρόθεση. (Χρήστος Γιανναράς)

Για το τέλος και μια θεωρητική προσέγγιση: Ο Δημήτρης Δημητράκος στο βιβλίο του “Ηγεμονία και λόγος”, επισημαίνει ότι ένα από τα βασικά στοιχεία της γκραμσιανής σκέψης είναι ο τρόπος με τον οποίον αντιμετωπίζει την “παιδεία”, την οποία και διαχωρίζει ουσιαστικά από την πολιτική (“Δύο αλληλοδιαπλεκόμενα αλλά απολύτως διακριτά πεδία”). “Η εκπαίδευση έχει ως πρώτιστο στόχο τη μετάδοση γνώσεων. Αυτή επιτυγχάνεται με την καλλιέργεια του ενδιαφέροντος. Εργαλείο της μετάδοσης είναι η πειθαρχία. Βάση της είναι μια “κουλτούρα με οικουμενικούς ορίζοντες”. Την ονομάζει ουδέτερη γνώση. Το δυστύχημα είναι ότι ο Γκράμσι και η σημερινή Αριστερά ακόμη δεν κατάφεραν να μιλήσουν την ίδια γλώσσα. ..

Από τότε που η χώρα έπεσε στο καναβάτσο από το καίριο χτύπημα της “εκδημοκρατισμένης παιδείας” του Ανδρέα Παπανδρέου, οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί έμπαιναν στην τάξη και νόμιζαν ότι δίνουν τον ιδεολογικό αγώνα της Αριστεράς, με τα γνωστά ολέθρια αποτελέσματα. Όποιος μάλιστα τολμούσε να μιλήσει για πειθαρχία, τον αναθεμάτιζαν ως αντιδραστικό φασίστα. Είχαν αποποιηθεί το λειτούργημά τους, παραγνωρίζοντας ότι το ζητούμενο της παιδείας είναι μορφωμένοι πολίτες με κριτική σκέψη. Και έκτοτε το εκπαιδευτικό μας σύστημα, το επιεικέστερο, βαδίζει ζαλισμένο. Ως εκ τούτου “από την ανάγνωση του Πλάτωνα ή τη μετάδοση της ιδέας ότι η επιστημονική σκέψη είναι κριτική σκέψη και όχι αποστήθιση τύπων, θεωρείται προοδευτικότερη η σημασία της διεμφυλικής ταυτότητας και του “κοινωνικού” φύλου”.

Σημείωση 1: Σχετικά με τους εκπαιδευτικούς και στην ανάρτηση της 26/9/2014 “Τρηματώδης παιδαγωγία”.

Επίλογος

Στην συνεννόηση,

ενυπάρχει η εννόηση...

Έπεσε το Facebook και το Instagram (4/10)

SOS, οι ενισχυτές αυτοεκτίμησης κατέρρευσαν .Επτά ώρες, μια τζούρα πραγματικής ζωής και τους ζάλισε. Και πολλοί “σχολιαστές”, κινδύνεψαν να πνιγούν στην χολή που φέρουν μέσα τους. Όσο για τα παιδιά που γεννήθηκαν δικτυωμένα, ήταν σαν τα ψάρια έξω από το νερό...

* “Δισεκατομμύρια οι χρήστες του Διαδικτύου, κάθε φυλής, τάξης, θρησκείας, ιδεολογίας, ηλικίας και διανοητικής συγκρότησης. Και εκατοντάδες εκατομμύρια όσοι έχουν εγκλωβιστεί στην επικράτειά του, όσοι έχουν αιχμαλωτιστεί από τις δελεαστικές υπηρεσίες του. Οι περισσότεροί τους, μάλιστα, οι λιγότερο γυμνασμένοι πνευματικά, είναι συγχρόνως όμηροι της ψευδαίσθησης ότι απολαμβάνουν την ελευθερία στην πληρότητά της και ότι είναι πια πανίσχυροι, μικροί θεοί.

Πρόκειται για μια νέου τύπου τοξικοεξάρτηση, όπου η ψυχοδραστική ουσία είναι άυλη· ένα αόρατο δίκτυο, ένα δίχτυ μάλλον, μια σαγήνη ακαταμάχητη. Διακρίνονται μάλιστα υποκατηγορίες εξαρτημένων, αφού κάθε πλατφόρμα έχει τον δικό της τρόπο να σε εκμαυλίσει, τους δικούς της αλγορίθμους για να σε φέρει στα νερά της, τη στιγμή που πιστεύεις ότι κολυμπάς σε ακίνδυνο ιδιόκτητο πέλαγος. Άλλα τα χρυσά δεσμά του Τουίτερ, άλλα του Φέισμπουκ, του Ινσταγκραμ, του Τικ Τοκ. Και άλλα καθηλώνουν στη μανία του μίσους όσους έχουν το πάθος να μπαίνουν τάχα σαν σχολιαστές κάτω από οποιοδήποτε ρε πορτάζ ή άρθρο και να ξερνούν τη χολή του ρατσισμού ή του σεξισμού, για να μην πνιγούν μέσα της”(Παντελής Μπουκάλας).

Προσέξτε μια τοξικοεξάρτηση που προάγει την ηθική ουδετερότητα, όχι γιατί προτείνεται κάτι διαφορετικό αλλά διότι τείνει στον αμοραλισμό. Και το χειρότερο θέλει να παρουσιάζεται ως καλοσύνη, όπως η αναρχία ως ελευθερία και ο παρά – πληροφοριακός εθισμός ως σύνδεση.

1η Οκτωβρίου ήταν που μας την έπεσε ο Καμένος (με ένα “μ”)…

Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού στην χώρα του οιονεί παρόντος / της λήθης, ο κάθε πολιτικός δύναται να επανέλθει με μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας, ως αθώα περιστερά.

Αυτό επιχειρούσε επί μισή και πλέον ώρα το πρωί της 1/10, ο Πάνος Καμένος, σαν να μην είχε πολιτικό παρελθόν.

Ο ρόλος του Πάνου Καμένου στην ελληνική πολιτική σκηνή δεν πρόκειταικαι δεν πρέπει να ξεχαστεί. Υπενθυμίζω μερικά από τα πιο πρόσφατα: Έχοντας αποστατήσει από την ΝΔ την εποχή των μνημονίων, έφτιαξε ένα κόμμα που ως προϊόν της κρίσης έκανε τη μεγαλύτερη ζημιά στην παράταξη του, αποσπώντας ένα ποσοστό που ξεπέρασε το 10%. Εν συνεχεία ενορχήστρωσε με τον Νήπιο τη μεταξύ τους συνεργασία, πολύ πριν από τις εκλογές του 2015. Έπαιξε το ρόλο του συγκυβερνήτη, έστελνε τα “μηνύματα” του παραμονές του δημοψηφίσματος, με την αλησμόνητη δήλωση: “οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας διασφαλίζουν τη σταθερότητα στο εσωτερικό”. Διοργάνωνε φιέστες με τελάρα και κόκκινα χαλιά για τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, εκδρομές με διακομματική σύνθεση (συμπεριλαμβανομένων χρυσαυγιτών) στην άγονη γραμμή, έντυνε τον Τσίπρα με αμπέχονα α λα Φιντέλ, είχε αποδυθεί σε μία εκστρατεία διώξεων κατά δημοσιογράφων και πλακωνόταν με τον Κοτζιά για τις βίζες και τόσα άλλα. Τελικά, αποχώρησε ανευ αποτελέσματος από την Παραφύση με αφορμή τη συμφωνία των Πρεσπών, ενώ τίποτε δεν τον εμπόδιζε να μην δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην Παραφύση και να μπλοκάρει την ψήφισή της, κατά την σχετική κοινοβουλευτική διαδικασία που προηγήθηκε της συμφωνίας των Πρεσπών.

Η μόνη μας ελπίδα ότι το 2021 δεν είναι 2012. Δηλαδή να μην έχει ξεχαστεί ο τρόπος με τον οποίο ο Νήπιος με τον Καμένο καβάλα στο άλογο του εθνολαϊκισμού και του διχασμού χειραγώγησαν την Λαϊκή Μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια). Και αυτό δεν ξεχνιέται εύκολα, όσο “λουστραρισμένες” εμφανίσεις κι αν κάνει το δίδυμο…

Και μετά ήρθε ο αριβίστας…

Σε συνέντευξη, που έδωσε σε ραδιοφωνικό σταθμό της Θεσσαλονίκης, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, είπε ότι η επιστημονική κοινότητα πρέπει να πάρει θέση και να εξηγήσει σχετικά με τον αυξημένο ημερήσιο αριθμό νεκρών από Covid (4/10).

Μια 1η απάντηση είναι να κοιταχτεί στον καθρέπτη και τότε θα δει την εικόνα ενός παχύσαρκου του καναπέως, αυτό που λέμε “ωμό κρέας”, την χαρά του Covid. Επίσης θα δει τον αριβίστα πολιτικό, έναν βουλιμικό της εξουσίας (η απλή αναλογική ανοίγει την όρεξη). Έναν από τους πολλούς (μαζί και ο Καμένος) που ποντάρουν στην φθορά του Μητσοτάκη, σαν μνηστήρες σχημάτων κυβερνητικής “συναίνεσης”. Προσέξτε, η υποστήριξη της απλής αναλογικής ως εκλογικό σύστημα στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, προϋποθέτει ή ιστορική άγνοια, ή πλεόνασμα καιροσκοπισμού (“μεγάλη αναταραχή, ωραία κατάσταση” Μάο).

Η νοσηρότητα του πληθυσμού στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού είναι πασιφανής. Παχύσαρκοι, λάτρεις της ακινησίας, της κακής διατροφής και του αλκοόλ. Όσο αφορά την 3η ηλικία, φωνασκεί ότι δεν τις φτάνουν οι συντάξεις, διότι ένα ικανό μέρος της, αναλίσκεται στην “συμμετοχή” στην αγορά των φαρμάκων τους. Αντιλαβού;

Μια 2η απάντηση ο αριθμός των εμβολιασμένων. Κρισίμως μικρότερος από αυτό των χωρών της πεφωτισμένης Δυτικής Ευρώπης, καλύτερος μόνο από αυτών των Βαλκανικών χωρών (οι Ευρωπαίοι των Βαλκανίων). Αντιλαβού;

“Όσο πιο αναπτυγμένη είναι μορφωτικά και κοινωνικά μία χώρα, τόσο υψηλότερο είναι και το ποσοστό εμβολιασμένων. Στην Ελλάδα η έρευνα μάς δείχνει ότι ΣΥΡΙΖΑ και Ελληνική Λύση είναι τα πρώτα κόμματα στους ανεμβολίαστους, όμως οι αρνητές από τον κάθε κομματικό σχηματισμό έχουν διαφορετική αφετηρία και κίνητρο για να απέχουν από τον εμβολιασμό” (Πηγή: Protagon.gr).

Μια 3η απάντηση, η διαχρονική δημοσιο-υπαλληλική νοοτροπία που βασιλεύει στο ΕΣΥ. Τώρα που μετράμε τους νεκρούς αποκαλύφθηκε. Πριν περνούσε στο ντούκου…

Και το κερασάκι…: Οι οικογενειακοί γιατροί δεν ενδιαφέρθηκαν να συμβάλουν στο εμβολιαστικό εγχείρημα. Μόλις 200 δήλωσαν συμμετοχή στο πρόγραμμα του κρατικώς επιδοτούμενου εμβολιασμού; Αλληλούια...

Και μια 4η απάντηση, σκιτσογραφημένη…

Για την 5η, 6η… απαντήσεις, ας αποφανθούν οι επαΐοντες…

Επιτέλους, η Κυβέρνηση αποφάσισε να φέρει και μάλιστα εμφατικά στο προσκήνιο μια άγνωστη έννοια για την Αριστερά και το πουλέν της Αριστεράς την Λαϊκή Μάζα ΚΔΩΑ, την ατομική ευθύνη. Η κυβέρνηση έδωσε απλόχερα στους πολίτες τον έλεγχο στη διαχείριση της πανδημίας. Έβαλε τέλος στους περιορισμούς, τους πολλούς διαχωρισμούς και την “μονοθεματικότητα” του ΕΣΥ. Κι αυτό, διότι πλέον υπάρχουν δωρεάν εμβόλια που προστατεύουν. Όποιος, όμως, δεν θέλει να προστατευτεί, δεν θα μπορεί πλέον να στερεί την ελευθερία των άλλων.

Με όρους τηλε – πραγματικότητας, η Κυβέρνηση μας καλεί να συμμετάσχουμε στο “pigeon game”, ένα παιχνίδι επιβίωσης με ζητούμενο την επιβίωση όλων, εν αντιθέσει με το επίκαιρο “squid game”, όπου ζητούμενο είναι η επιβίωση του ενός. Μια τηλεοπτική σειρά ψυχοφθόρα, η οποία δυνητικώς διεγείρει τον πρωτογονισμό του ανθρώπου, παρά τις προσχηματικές υποστηρικτικές αναλύσεις (εμείς στον Βόλο, τα καλαμαριά τα περιποιούμαστε αναλόγως συνοδεία τσίπουρου).

Μετά το εμβόλιο, στην ερώτηση “πότε θα τελειώσει η πανδημία;”, η απάντηση είναι μια, “όποτε το αποφασίσει η κοινωνία”.

Επίσης να επισημάνουμε “ότι ενώ έχουμε ελευθερία να βλάπτουμε τον εαυτό μας με όποιον τρόπο επιθυμούμε, δεν έχουμε την ίδια ελευθερία να προκαλούμε βλάβη σε άλλους. Δεν νοείται ελευθερία στην προσβολή άλλου πέραν του εαυτού μας αλλά και αυτού, υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι δεν θίγουμε ταυτοχρόνως και κάποιον τρίτο” (Πάνος Δόμαλης).

Και μια παρατήρηση: Στην Νότια Ελλάδα, η εμβολιαστική καμπάνια της κυβέρνησης βρίσκει περισσότερα “ευήκοα ώτα”. Στην Κεντρική και Βόρεια “φωνή βοώντος εν τη ερήμω”.

Σχετικά: Στην Ελλάδα, 37,5% των παιδιών μεταξύ 2-14 ετών είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα. Μάλιστα, στις ηλικίες 5-10 ετών το ποσοστό αυτό ξεπερνάει το 40%, φτάνοντας έως το 43% στα παιδιά 5-7 ετών. Οι ανεπιθύμητες συνέπειες της παχυσαρκίας στην παιδική ηλικία, τόσο άμεσα όσο και μακροπρόθεσμα, είναι πολλές και έχουν επισημανθεί επανειλημμένως.

Ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και του Ενδοκρινολογικού Τμήματος του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα, διερεύνησε τις ιατρικές καταστάσεις που θέτουν τους ανθρώπους σε υψηλότερο κίνδυνο για σοβαρή νόσηση και ανάγκη για νοσηλεία από COVID-19 (δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο έγκριτο επιστημονικό περιοδικό Journal of the American Heart Association). Η διαπίστωση: Οι περισσότεροι νοσηλευόμενοι παρουσιάζουν παχυσαρκία, σακχαρώδη διαβήτη, υπέρταση ή καρδιακή ανεπάρκεια.

6 Οκτωβρίου: 63ος γύρος των διερευνητικών επαφών Ελλάδας και Τουρκίας

Η Ελλάδα στους ρυθμούς του “Μπάλλου”…

“¨Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα”, τραγούδησε ο Σαββόπουλος στον δικό του “Μπάλλο” και ήρθε ο μετεωρολογικός και μας χόρεψε...

Αμοιβαία Ελληνογαλλική αμυντική Συμφωνία.

Μόνο ένας Νήπιος Θα καταψήφιζε μία συμφωνία η οποία είναι συμφέρουσα, δια γυμνού οφθαλμού. Η παρουσία του στην Βουλή ήταν για γέλια και για κλάματα.

Μια ζωή Νήπιος, ναι στην αμυντική συνδρομή, αλλά χωρίς αμοιβαιότητα. Όπως έλεγε ναι στη δανειακή σύμβαση, αλλά χωρίς τα μνημόνια και μας φόρτωσε το 3ο το αχρείαστο. “Υποσχέθηκε, βέβαια, ότι θα αλλάξει τη συμφωνία όταν έρθει στην κυβέρνηση. Έλληνας στρατιώτης δεν θα φύγει από τη χώρα. Μόνο Γάλλοι θα έρχονται εδώ. Και δεν βρέθηκε ένας να τον ρωτήσει πώς διάολο θα αλλάξει τη συμφωνία. Πώς θα πείσει τους Γάλλους να κάτσουν στο τραπέζι και να την αλλάξουν; Εκτός και αν τους πετύχει σε διάθεση για γέλιο” (Κ. Γιαννακίδης).

Με τον Νήπιο δεν έχει κανένα νόημα να ελπίζουμε σε οποιαδήποτε συζήτηση περί εθνικών μετώπων. Και αυτό διότι η πολιτική του ανάλυση αποδεικνύεται ανίκανη να ατενίσει την επόμενη δεκαετία. Σκαλώνει στις ίντριγκες των κομματικών διαδρόμων του και στα σκαμπανεβάσματα των δημοσκοπικών πινάκων. “Σε τούτο τον τόπο, κορυφαίες εθνικές επιλογές έκαναν μόνο οι κυβερνήσεις, άλλοτε κατ’ επιλογήν και άλλοτε υπό διεθνή πίεση, με τις αντιπολιτεύσεις να είναι παγίως απέναντί τους. Και εκτός από σπάνια και βραχύτατα διαστήματα εθνικής ενότητας, όπως τα δύο πρώτα χρόνια της Επανάστασης του ’21 ή τους πρώτους μήνες του Αλβανικού Μετώπου το ’40, κάθε εθνικός πόλεμος συνοδευόταν από έναν βαθύ πολιτικό διχασμό που ενίοτε οδηγούσε ως και σε εμφύλιο (Δημητρης Ευθυμάκης).

Η αντιπολιτευτική τακτική του Νηπίου, το “στρίβειν δια του μαξιμαλισμού”. Η “κοινοί Αριστερή”, η και ιστορικώς αποδεδειγμένη. Γνωστή η αντίθεση των κομμουνιστικών και κομμουνιστογενών κομμάτων στο κράτος πρόνοιας της Δύσης επειδή “δεν εκριζώνει τις σχέσεις εκμετάλλευσης των εργαζομένων από τους καπιταλιστές”.

Στον στρατηγικό ορίζοντα αυτής της συμφωνίας, δεν εγγράφονται μόνο οι αμυντικές ανάγκες που καλύπτει αυτή η διμερής συναλλαγή, αλλά και η δυναμική για μία κοινή ευρωπαϊκή εξωτερική και αμυντική πολιτική (ευρωστρατός). Μια δυναμική ελπιδοφόρα για μια χώρα καταδικασμένη να αιμορραγεί οικονομικά για να κρατήσει την ευρωπαϊκή μεθόριο. Μια δυνατότητα για να μοιραστεί το ασύμμετρο βάρος που της φόρτωσε η γεωγραφία.

* “Η αμυντική συμφωνία που υπέγραψαν ο Μητσοτάκης με τον Μακρόν δεν είναι ευκαιριακή-«οπορτουνιστική» κατά το λεξιλόγιο της προοδευτικής Αριστεράς. Σήμερα η Γαλλία είναι η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη της Ευρώπης. Η υπόλοιπη Ευρώπη κοιτάζει τη Μεσόγειο αφ’ υψηλού, σχεδόν σαν βάρος. Η Γαλλία είναι προσκολλημένη στη Μεσόγειο. Είναι κομμάτι της δικής της Ιστορίας από τον καιρό του Ναπολέοντα. Γι’ αυτό έχει σημασία η Ελληνο-Γαλλική Μεσογειακή συμμαχία. Τα υπόλοιπα είναι μπακαλική. (…)

Σε ό,τι αφορά το Σαχέλ, θα πρέπει να επισημανθεί πως εκεί επιχειρεί μια ευρωπαϊκή δύναμη υπό την αιγίδα της Γαλλίας, με τη συνεργασία των ΗΠΑ, την επιμελητειακή στήριξη του ΝΑΤΟ, την έγκριση του Σ.Α./ΟΗΕ και κατόπιν πρόσκλησης των πέντε χωρών που απαρτίζουν το G5 Sahel (G5S): Μπουρκίνα Φάσο, Μαυριτανία, Τσαντ, Μάλι και Νίγηρας (στη γαλλική έκκληση έχουν ανταποκριθεί χώρες όπως το Βέλγιο, η Πορτογαλία, η Δανία, η Εσθονία, η Ιταλία, η Σουηδία και η Τσεχία, ενώ έχουν εκδηλώσει πρόθεση συμμετοχής και άλλες 7 χώρες) .

Δεν είναι τυχαίο, ότι τόσο ο Ζοσέπ Μπορέλ όσο και η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν έχουν τονίσει επανειλημμένα σε δηλώσεις τους, τη διασύνδεση της σταθερότητας στο Σαχέλ με την ασφάλεια της Ευρώπης” (Αλέξανδρος Διακόπουλος)

Περισσότερα ενδιαφέροντα στην ανάρτηση: https://www.kathimerini.gr/politics/561542542/echei-doyleia-i-chora-mas-sto-sachel/

ΠΑΣΟΚ: Το φάντασμα της Μεταπολίτευσης

Εκεί στο ΠΑΣΟΚΟΚΙΝΑΛ δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη ότι υποψήφιους αρχηγούς μπορεί να έχουν, εκλογικό σώμα δεν έχουν. Η δεξαμενή έχει συρρικνωθεί τόσο, που έχει δημιουργήσει πρόβλημα και στις εταιρείες δημοσκοπήσεων. Ψάχνουν και δεν μπορούν να βρουν ψηφοφόρους του, ώστε να έχουν αξιόπιστο δείγμα.

Υπάρχει κάποιος από τους υποψηφίους προέδρους του που θα έχει το θάρρος να πει ότι το ΠΑΣΟΚ παρέδωσε το πνεύμα του; Κάποιος να εκφωνήσει τον επικήδειό του; Για να μπορέσει, απελευθερωμένος από το βάρος του πτώματός του, να απευθυνθεί στο κοινό της Κεντροαριστεράς, όποιο κι αν είναι αυτό;

Και αποτελεί μοναδική ευκαιρία, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καταφέρει να γίνει το ισχυρό αντίβαρο της ΝΔ. Εάν τα είχε καταφέρει, δεν θα υπήρχε καμία προοπτική για το ΚΙΝΑΛ αν όχι να ηγηθεί, το ελάχιστον να ανακάμψει στον χώρο της Κεντροαριστεράς.

Και μια κυνική προσέγγιση: Η ανάρτηση του Γιώργου Κύρτσου μετά την αναγγελία θανάτου της Φ. Γεννηματά (25/10): “Η αντοχή και η αξιοπρέπεια που έδειξε η Φώφη Γεννηματά στη μάχη με τον καρκίνο στέλνει κοινωνικά μηνύματα και δημιουργεί ένα κύμα συμπάθειας που μπορεί να αποτελέσει πολιτικό κεφάλαιο για το Κιν.Αλλ. Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά της”.

Επίσης να ενθυμούμαστε ότι την χαριστική βολή στο ΠΑΣΟΚ την έδωσε ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Έχω γράψει σχετικά σε προηγούμενες αναρτήσεις. Το νεοδημοκρατικό αντίστοιχο αριβίστα πολιτικού είναι ο Ανάξιος (Προκόπης Παυλόπουλος). Η πολιτική γλίτσα αυτοπροσώπως…

Και μετά μας έσκασε ο Γιώργος Παπανδρέου…

Ο Γιώργος απέδειξε ότι δεν διαθέτει ηγετικά προσόντα. Δεν μπόρεσε να ελέγξει το κόμμα, και αφού του έβαλαν επιτηρητή τον Βενιζέλο, τον εκπαραθύρωσαν μετά φανών και λαμπάδων (αφού πρώτα του έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στην Βουλή). Απέδειξε όμως, ότι διαθέτει μια χαοτική πολιτική σκέψη που του δίνει την δυνατότητα προοπτικής αντίληψης. Ήταν το πολιτικό πρόσωπο που με διαγγελματικού τύπου ανακοίνωση, υποστήριξε την λύση Ανάν για το Κυπριακό. Θαρραλέως, ως πρωθυπουργός πρότεινε κυβερνητική συνεργασία στον αρχομανή Σαμαρά. Έθεσε τις βάσεις της συνεργασίας Ελλάδος και Ισραήλ, όταν το Ισραήλ ήταν στο καναβάτσο με τα γεγονότα της Γάζας. Και είχε την πολιτική ευφυΐα να προτείνει δημοψήφισμα όταν η κοινή γνώμη ήταν ακόμη φιλοευρωπαϊκή (ιστορικώς δικαιώθηκε: το τι επακολούθησε είναι σε όλους γνωστά και το δημοψήφισμα δεν το αποφύγαμε).

Το δυστύχημα είναι ότι σήμερα ο ΓΑΠ χειραγωγήθηκε από την “αυλή” του για να θέσει υποψηφιότητα. Τον οδήγησαν να ηγηθεί μιας καμπάνιας αυτοδικαίωσης, κυρίως της δικής τους. Ο ΓΑΠ αυτήν την δικαίωση δεν την χρειάζονταν. Έχει σύμμαχο την Ιστορία…

Και η δικαίωσή της “αυλής” του θα έρθει εάν συγκυβερνήσουν με τον ΣΥΡΙΖΑ. Και ως “γνήσιοι δημοκράτες” ζητούν από τον ελληνικό λαό να φέρει στην κυβέρνηση τον μετεκλογικό συνασπισμό 4ων κόμματων με 4 διαφορετικά προγράμματα, προκειμένου να μην επιτρέψουν στο 1ο κόμμα να σχηματίσει κυβέρνηση. “Γνήσιοι δημοκράτες” που επί της ουσίας δεν ενδιαφέρονται για τη δημοκρατία, αλλά για την εξουσία. Αντιλαβού;

* “Αν ζήσουμε να δούμε τον Γιώργο Παπανδρέου δεκανίκι του Αλέξη Τσίπρα, ύστερα από την περιπέτεια του 2015, τότε πραγματικά θα είμαστε άξιοι της τύχης μας ή σωστότερα των επιλογών μας. «Παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο»” (Ανδρέας Δρυμιώτης).

* “Το ΠΑΣΟΚ ενσάρκωσε το πνεύμα της Μεταπολίτευσης. Σε αντίθεση με τη Ν.Δ., που είχε τις πολιτικές της ρίζες στην παραδοσιακή Δεξιά, το ΠΑΣΟΚ δεν είχε ρίζες στην ελληνική ιστορία. Υπήρξε το γνήσιο πολιτικό τέκνο της Μεταπολίτευσης. Σε αυτό και στην ιδιοφυΐα του ιδρυτή του χρωστάει την ευελιξία και την πολυχρωμία του. Εδωσε στέγη σε ένα σωρό ετερόκλητα στοιχεία, από απογοητευμένους αριστερούς που επιθυμούσαν εξουσία έως συντηρητικούς κεντρώους, κατάλοιπα του «ανένδοτου» από θαυμαστές του Μπάαθ και του Καντάφι έως γνήσιους ευρωπαϊστές. Ηταν τόσο χαλαρή η ιδεολογική του βάση, που μπόρεσε να περάσει αναίμακτα από τον τριτοκοσμικό μακιαβελισμό του Ανδρέα στην ευρωπαϊκού τύπου σοσιαλδημοκρατία του Σημίτη. Το ΠΑΣΟΚ παρέδωσε το πνεύμα όσο ακουγόταν ο επιθανάτιος ρόγχος της Μεταπολίτευσης, στα χρόνια της πτώχευσης. Η Ν.Δ. επιβίωσε επειδή μπόρεσε να μεταμορφωθεί, να προσαρμοσθεί στις απαιτήσεις της συγκυρίας. Τα αντιμνημονιακά μορφώματα που εμφανίσθηκαν από τα σπλάχνα της παρέμειναν περιθωριακά. Δεν ισχύει το ίδιο για το ΠΑΣΟΚ. Σύσσωμο μετακόμισε στον ΣΥΡΙΖΑ. Το παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ είχε λεηλατήσει την ιστορία της Αριστεράς για να τειχίσει ιδεολογικά την ηγεμονία του. Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την εκδίκηση στο όνομά της. Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά, όμως δεν έχει σημασία για το ΠΑΣΟΚ. Σημασία έχει ότι δεν μπόρεσε να ανακάμψει από την καχεξία του. Η φθίση το έχει καταβάλει (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

21 Οκτωβρίου 2021: Ένας φαύλος μιλάει για φαυλότητα...

Στο συνέδριο της Νεολαίας του κόμματός του ο Νήπιος μίλησε για φαυλότητα. “Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί και στο σπίτι του φαυλεπίφαυλου δεν μιλάνε για φαυλότητα. Ο Τσίπρας έχει στην πλάτη του τον μετεωρισμό της χώρας στο χείλος της καταστροφής, την πολιτική απάτη του δημοψηφίσματος, τη συνεργασία με την Ακροδεξιά, την απόπειρα ελέγχου των καναλιών και το τρισάθλιο σόου πάνω από 100 νεκρούς· και λέει φαύλο τον απέναντι;” (Πηγή: Protagon.gr).

23 Οκτωβρίου 1925: Ημέρα γέννησης του Χατζιδάκι

“Χατζιδάκις ήταν το όνομα ενός ζωγράφου υπέροχων, μελαγχολικών τοπίων που διαγράφονταν με φόντο το σεληνόφως του Γκάτσου. Ονειρεύτηκε μελωδίες φτιαγμένες από βήματα αγγέλων”

25 Οκτωβρίου 2021: Απεβίωσε η Φώφη (Γεννηματά)

Μια Γυναίκα έφυγε. Μια σωστή κυρία…

Και ο Θάνατος σεβάστηκε την Φώφη. Της επέτρεψε να πεθάνει όρθια…

Οι παλιοί λένε: Πες μου πως πέθανε, να σου πω, πως έζησε...

“Όσο για εμάς τους περιλειπόμενους και περίλυπους, ας εκτιμήσουμε το κλίμα που επέβαλε η εκδημία της και ας προσπαθήσουμε πιο πολύ το κλίμα αυτών των ημερών, το κλίμα που μας έφερε πιο κοντά, όσο μπορούμε, να το διατηρήσουμε, κρατώντας έναν εχθρό, την υποτροπή της βασικής νόσου της πολιτικής ζωής που είναι ο διχασμός και η υπερένταση, όσο πιο μακριά γίνεται. Αυτή θα είναι τήρηση της μεγαλύτερης παρακαταθήκης προς τη Φώφη Γεννηματά που μας χαμογελάει γενναιόδωρα σήμερα εδώ, στη Μητρόπολη Αθηνών, από τη φωτογραφία της. Αιωνία της η μνήμη!” (από τον επικήδειο λόγο του Προέδρου της Βουλής Κων. Τασούλα / 27/10).

27 Οκτωβρίου 2021: Ένας νεκρός κάθε 22 λεπτά

Εξήντα τρεις νεκροί σε μια μέρα από covid. Αυτόβλακες, συνεχίστε ότι κάνετε…

28 Οκτωβρίου 2021: Η επέτειος του 1940

Αυτοί που την περίοδο του 1ου lockdown παρανόμως διοργάνωσαν πολιτικές εκδηλώσεις και μάλιστα αποδεχόμενοι το θανατηφόρο ρίσκο, είναι και αυτοί που σήμερα στο όνομα “της υγείας του λαού” βρίσκουν την ευκαιρία να ζητήσουν να καταργηθούν ότι οι ίδιοι αντιπαθούν: Δηλαδή εκδηλώσεις εθνικής ενδυνάμωσης και μάλιστα την περίοδο που γιορτάζουμε τα 200 χρόνια της εθνικής μας ταυτότητας και ευθέως απειλούμαστε από την Τουρκία.

Το επίκαιρο ερώτημα είναι: Σε μια περίοδο όπου διαδηλώσεις γίνονται, τα δημόσια μέσα μεταφοράς ασφυκτιούν και γενικώς η κοινωνική ζωή τείνει προς την κανονικότητα, είναι δυνατόν να απαγορευτούν Εθνικές εκδηλώσεις και μάλιστα περιορισμένης διάρκειας, οι παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου;

Στις 28 Οκτωβρίου 1940, οι Έλληνες κατέθεσαν όλες τις άλλες ταυτότητες και σήκωσαν αυτή της Εθνικής και μεγαλούργησαν. Και μετά κάποιοι προέβαλαν την κομματική, και οδηγηθήκαμε στον Εμφύλιο. Αυτοί που πρωτοστάτησαν, δεν μας αφήνουν με κάθε ευκαιρία να το ξεχάσουμε. Απολαύστε την την δήλωση του Δημήτρη Κουτσούμπα για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου και θα καταλάβετε…

“Η 28η Οκτωβρίου του 1940, αλλά και τα 80 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ, μπορούν να εμπνέουν τους αγώνες του σήμερα για μια κοινωνία χωρίς φασισμό, πολέμους, εκμετάλλευση. Αυτό είναι το και το πραγματικό περιεχόμενο της λαϊκής ενότητας απέναντι σε μια κάλπικη «εθνική ομοψυχία», που συνήθως προβάλλουν οι δυνάστες του λαού μας”.

Να μην ξεχάσουμε και τον επί Παραφύση υπουργό Παιδείας Νίκο Φίλη ο οποίος με τις δηλώσεις του επιχείρησε αναξιοπρεπώς την προβολή του σημερινού αντιρατσισμού ή αντισεξισμού στο Επος του Σαράντα. Επί της ουσίας εξαχρειώνοντας την έννοια του εθνικού αγώνα για την Πατρίδα.

Και το βράδυ μας ήρθε η Μέρκελ...

Σαν επιδόρπιο

Ενίοτε το πρόβλημα,

είναι αυτός που επισημαίνει το πρόβλημα.

.

“Είμαι κουνελάκι του Playboy!” επαίρεται ο/η influencer Bretman Rock...

Ο πρώτος γκέι άνδρας που εμφανίζεται σε εξώφυλλο του περιοδικού Playboy (στην ψηφιακή έκδοση του Οκτωβρίου).

Και γιατί να μην επαίρεται; Το σχέδιο εισπήδησης της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας σε κάθε τι ανδρικού ενδιαφέροντος πηγαίνει καλά. Αυτήν την φορά αλώθηκε ένα ιστορικά ανδρικό περιοδικό.

Η λεγόμενη εισπήδηση ήταν επίσημος ναυτικός όρος του παλαιού ναυτικού και ιδιαίτερα των πειρατικών σκαφών. Αποτελούσε την τελευταία φάση της λεγόμενης “εμβολής”, του κοινώς λεγόμενου “ρεσάλτου”.

Και προτιμούν οι της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας το ρεσάλτο / να κουρσεύουν, από το να δημιουργήσουν δικά τους αντίστοιχα. Σχετικώς, ας εκδώσουν το “PLAYGAY” ή ας γυρίσουν ταινίες με πράκτορα τον “069” και αρχηγό της “Μ1” μια τρανσέξουαλ που να υποδέχεται τους πράκτορες φορώντας ζαρτιέρες… Η προσπάθεια εισπήδησης δικαιώνει για άλλη μια φορά την έκφραση “πούστικη συμπεριφορά”. Αντιλαβού;

Η ανωτέρω πρακτική αποτελεί μια έκφανση της μεταμοντέρνας κουλτούρας που υπηρετούν οι πολιτικορεκτάδες. Της αποκαλούμενης “κουλτούρας της ακύρωσης “ (“cancel culture”).

Και μια προσέγγιση στο πνεύμα του κυρίου θέματος της ανάρτησης.

Το μεταμοντέρνο συνεχίζει την παράδοση του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, δηλαδή την υποταγή της γνώσης στην πολιτική / ιδεολογία. Γεννήματα / επίγονοι οι αυτοαποκαλούμενοι προοδευτικοί πολιτικορεκτάδες, κοινώς “προοδευτικοί του κώλου”. Ο Αντόνιο Γκράµσι, εκ των ιδρυτών του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, ένας από τους σημαντικότερους μαρξιστές διανοητές του περασμένου αιώνα αναφέρεται στην “ουδέτερη γνώση” (cultura disinteressata) την οποία διαχωρίζει ουσιαστικά από την πολιτική / ιδεολογία. Η “ουδέτερη γνώση” αποσκοπεί στη διαμόρφωση μιας πολυδιάστατης και ποικιλόμορφης καλλιέργειας, η οποία όμως οφείλει να ομογενοποιεί τα επιμέρους στοιχεία της, ώστε να λειτουργεί ως αξιακό σύστημα.

* “Διαβάζεις για «ουδέτερη γνώση» με οικουμενικούς ορίζοντες και αμέσως το μυαλό σου πάει στα κλασικά γράμματα, στην αφετηρία. Και αντιλαμβάνεσαι πόσο βαθιά είναι η καταστροφή που επιφέρει η σύγχρονη πολιτική ορθότητα, όταν διεκδικεί την ηγεμονία στη σύγχρονη εκπαίδευση, μη αποδεχόμενη την αρχή της «ουδέτερης γνώσης». Όταν κριτήριο γνώσης γίνεται το χρώμα του δέρματος ή το φύλο (διεμφυλική ταυτότητας, «κοινωνικό» φύλο). (Τάκης Θεοδωρόπουλος)

Και τώρα κάτι ντόπιο για να στανιάρουμε. Η Πετρούλα του καλού μας του καιρού…

Seedrinker