Εν συγχύσει...

 

Δεν μπορείς να κρατάς

2 καρπούζια στην ίδια μασχάλη...

Θα ήταν εξαιρετικά περιοριστικό εάν χαρακτηρίζαμε τον Μίκη Θεοδωράκη (1925-2021) απλώς μουσική ιδιοφυΐα. Ο Θεοδωράκης ήταν ένας χαρισματικός μουσικός με την ευρύτερη έννοια, δηλαδή εκλαμβάνοντας την μουσική ως μια έκφανση της συμπαντικής αρμονίας. Το αναγνωρίζουμε από την “ομολογία” του σε συνέντευξή του, ότι όταν ακούει την μουσική του διερωτάται “εγώ την έγραψα;”. Και το σπουδαιότερο από τις σκέψεις / πίστη του, για την σχέση μουσικής και συμπαντικής αρμονίας, τις οποίες όχι μόνο διετύπωσε στο βιβλίο του “Η διαλεκτική της αρμονίας” αλλά και συνεχώς διερευνούσε (1)

Χαρακτηριστικό των χαρισματικών ανθρώπων, η φιλαλληλία / αλληλεγγύη. Αυτό στις πρώτες αναζητήσεις του Θεοδωράκη βρήκε την έκφρασή τους δια της χριστιανικής αγάπης. Άθλημα ατομικόν κάθε κοινωνικά υπεύθυνου ανθρώπου, απαραίτητο για την λειτουργία της πολιτείας. Μια ατομικότητα που αναγνωρίζει ότι εξυψώνεται όταν καταγράφεται στην συλλογική ευαισθησία.

Την εποχή της Γερμανικής κατοχής, στις τάξεις της αντίστασης ο Θεοδωράκης ήρθε σε επαφή με τον Μαρξισμό – Λενινισμό, γεγονός που τον οδήγησε εν συνέχεια να ασπαστεί την κομμουνιστική θρησκεία. Ως εκ τούτου και πίστεψε ότι η φιλαλληλία / αλληλεγγύη δεν διακονείται από το άτομον / πρόσωπό αλλά από την απρόσωπη λαϊκή μάζα, την ιστορικώς αποδεδειγμένα, ευκόλως χειραγωγούμενη, δηλαδή την εκπίπτουσα σε αυτό που ονομάζω λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια). Και έκτοτε ως αυτοαποκαλούμενος κομμουνιστής στρατεύτηκε με την μουσική του, της περιόδου μετά το 1960, στην υπηρεσία της πίστης του. Παρ’ όλα αυτά ως χαρισματικός άνθρωπος ο κομμουνισμός του Θεοδωράκη δεν είχε σχέση με την πραγματικότητα του κομμουνισμού. Ήταν περισσότερο μια δική του εσωτερική υπόθεση η οποία τελικώς τον οδήγησε στο “εν συγχείσεί”. (2) Σε αυτό συνηγορεί και η δήλωση του Κουτσούμα, ο οποίος σε δήλωση μετά την αναγγελία του θανάτου του είπε: “Είναι ένας κομμουνιστής που έμπαινε σε πειρασμό”.

Ο εξωστρεφής χαρακτήρας του Θεοδωράκη, χαρακτηριστικό των χαρισματικών ανθρώπων, ήταν αυτός που τον βοήθησε να αντέξει τις εξαιρετικά δύσκολες περιόδους της ζωής του. Όμως ο επαπειλούμενος ναρκισσισμός / έπαρση που ενυπάρχει στους χαρισματικούς ανθρώπους και η οποία δύναται να ελεγχθεί μόνο δια της ταπεινοφροσύνης, τον οδήγησαν σε παρορμητικές κινήσεις καταλήγοντας ένα προσκυνηματικό τοτέμ της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ, μιας και αυτή προσκυνάει / μυθοποιεί κάτι που δεν γνωρίζει ακριβώς, αλλά είναι αυτό που νομίζει ότι έχει ανάγκη.

Και το είχε ανάγκη ιδιαιτέρως την πρώτη περίοδο της Μεταπολίτευσης. Είναι η περίοδος που όλοι είχαν την ανάγκη να βαπτιστούν αντιστασιακοί. Άκουγες Θεοδωράκη και αυτοστιγμεί γινόσουν αντιστασιακός. Και υπό τους ήχους της μουσικής Θεοδωράκη, οδηγήθηκε η Ελλάδα στην εποχή ΠΑΣΟΚ, τότε που ετέθησαν οι βάσεις της 40χρονης παρακμής της. Για τον λόγο αυτό και έχω ονοματίσει την στρατευμένη μουσική του Θεοδωράκη “το σάουντρακ της παρακμής”. Και η ναρκισσευόμενη χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού τον τίμησε, όπως ξέρει να τιμά μόνον αυτούς που επιβεβαιώνουν τις απόψεις της. (3)

Ο χαρακτήρας και η “στράτευση” του Θεοδωράκη επί της ουσίας τον αυτοεγκλώβισαν στην εξυπηρέτηση της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ αποτρέποντάς τον να κάνει μια στάση (το “ανάγκη στήναι” των Αρχαίων) προκείμενου, εν τη χαρισματικότητά του, να αξιολογήσει την πορεία του, δηλαδή κάτι σαν μια “άνω τελεία” στην ζωή του. Στην ανάρτηση της 13/6/2012 “Συρεάλ...1” είχα γράψει: “Το γεγονός αυτό θα μπορούσαμε να το αντιστοιχήσουμε, με το τι συνέβη στη μελοποίηση της “Άρνησης” του Σεφέρη από τον παρορμητικό ως καλλιτέχνη Μίκη Θεοδωράκη. Ο συνθέτης, δεν σταμάτησε στην άνω τελεία του ποιήματος, αντιστρέφοντας και το νόημα του, το οποίο και επιβλήθηκε με την συνεχή χρήση, ως το σωστό.(4)

Με τι καρδιά, με τι πνοή

τι πόθους και τι πάθος

πήραμε τη ζωή μας· λάθος!

κι αλλάξαμε ζωή.

Ο ίδιος ο Θεοδωράκης ακόμη και με το κατ’ επιθυμίαν του, μεταθανάτιο τελετουργικό φρόντισε να επιβάλλει τον τίτλο αυτής της ανάρτησης. Παρ’ ότι πιστός της κομμουνιστικής θρησκείας ο επέλεξε την Ορθόδοξη Εξόδιο Ακολουθία. Και είναι αυτός που επέλεξε το φέρετρό του να είναι ασκεπές, δηλαδή να μην βρίσκεται υπό την σκέπην της Ελληνικής Σημαίας. Πουθενά όμως δεν ανέφερε ότι δεν θα δεχθεί πολιτικές τιμές, όπως έκανε ο χαρισματικός ομότεχνός του Μάνος Χατζιδάκις, ο οποίος είχε ζητήσει / απαιτήσει, η κηδεία του να γίνει χωρίς κόσμο και επισήμους και μάλιστα χωρίς δημοσία δαπάνη. (5)

Και συμφωνώ απολύτως με τους αριστερούς που στον Μίκη έβλεπαν τον “μύθο”. Μαζί του Θάψανε και τον μύθο της αριστεράς που πάντα με μύθους πορευόταν. Μύθους/ μυθεύματα καθηλωτικούς, ισοπεδωτικούς, παραμορφωτικούς, διασπαστικούς. Μύθους που καμία σχέση δεν έχουν με τους μύθους τους ενωτικούς, που έχουν ανάγκη τα έθνη. Μύθους “σαν σκοπούς που σφυρίζουν σιωπηρά, σε ρυθμούς που οργανώνουν το αίσθημα χωρίς να το καταλαβαίνεις” (Μιχάλης Τσιντσίνης).

Και φυσικά ήταν ο “τελευταίος μεγάλος”. Και αυτό διότι έχει τελειώσει εδώ και καιρό η εποχή που γεννά μεγάλους ή, αν θέλετε, εξέλιπε η ανάγκη για μεγάλους. Σήμερα η μάζα αρκείται, είναι ικανοποιημένοι με το δικό της, το προσωπικό της μεγαλείο, το εκπεφρασμένο σε likes των μελών της.

Για το τέλος επέλεξα αποσπάσματα από κείμενο του Ευγένιου Αρανίτση, ενός συνεπούς, προσέξτε, όχι αριστερού αλλά αριστερόφρονου, με τίτλο “Επίσκεψη στον Θεοδωράκη” (“Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία / Παράδοξα” της 8/2/2004).

“ (…) Όχι δεν υπήρξε συμφιλίωση αριστεράς και δεξιάς, όπως και δεν νοείται συμφιλίωση μεταξύ μουσικού δαίμονα και υπουργικού γραφείου (σς. αναφέρεται στην υπουργοποίηση του Θεοδωράκη από τον Κ. Μητσοτάκη). Υπήρξε μόνον η κούραση του κοινού, με συνέπεια την αποχαλίνωση της μεγαλομανίας καλλιτεχνών σαν τον Θεοδωράκη. Τα έργα του δεν με συναρπάζουν. Ξέρω ότι είναι ικανότατος συνθέτης, αναμφίβολα προικισμένος με το ένστικτο της αισθαντικής ευτυχίας, αλλά αυτό το χάρισμα το παγιδεύει ο ίδιος σε μια μορφή χωρίς μυστήριο. Τα κατάφερε πολύ καλά με τις δυνάμεις που πηγάζουν απ’ την υπακοή των συγκυριών της ζωής μας, στις αντιδράσεις της μουσικής κλίμακας. Μόνον που ήταν επιρρεπής στο να αναγνωρίζει τις συγκυρίες ως κάτι το επιφανειακό, τη δε ζωή τη συνέδεσε με κάτι τόσο μεγαλόπνοο όσο ο αγώνας της Αριστεράς, ενώ η ζωή είναι κυρίως ψυχικά σημάδια πάνω στον χρόνο, που πηγαίνουν σ’ ένα βάθος εντελώς άσχετο με την προσποιητή πνευματικότητα της γιγαντοαφίσας και των φεστιβάλ νεολαίας. Τον γονάτισε η λατρεία του μεγαλοπρεπούς και του κολοσσιαίου, πράγμα που φαίνεται, κατά τρόπο πανηγυρικό, στις λεγόμενες συμφωνικές συνθέσεις, όπου περιμένει κανείς να λυτρωθεί από την έγκαιρη επέμβαση του ιππικού.

Κάνω αυτές τις σκέψεις θαυμάζοντας το εξώφυλλο του βιβλίου “Άξιος Εστί – Ο Μίκης Θεοδωράκης αφηγείται την ζωή του στον Γ. Π. Μαλούχο και συνθέτει την ιστορία της νεότερης Ελλάδας”. Κόψε κάτι. Η λέξη σεμνότητα του είναι άγνωστη. Θέλει να συνεπαίρνει τα πλήθη μ’ εκείνη την ιαχή που κυριαρχούσε στα ρωμαϊκά θεάματα, και η μουσική του, ακόμη και στους χαμηλούς τόνους, συνεννοείται κρυφά με το ενδεχόμενο της αποθέωσης. Πες καλύτερα ότι τα τραγούδια του Θεοδωράκη δεν ακούγονται πια επειδή αναφέρονται σ’ έναν κόσμο που προσχώρησε στην αυταπάτη αφήνοντας την υπαρξιακή του ρίζα να ξεραθεί μαζί με το συναισθηματικό εκείνο περιεχόμενο που θα μπορούσα να ονομάσω αλληλεγγύη. (…)

Τα παραπάνω δεν τα γράφω υποκινούμενος από αντιπάθεια για τον Θεοδωράκη, αφού δεν αισθάνομαι τίποτα τέτοιο, αλλά από στοργή για την εφηβεία μου. Πρέπει να περιποιηθώ την πληγή της”.

Σημειώσεις:

1. Σχετικά με τον “χαρισματικό άνθρωπο” στην ανάρτηση της 24/1/2014 “Διαδραστικά”.

2. Απόδειξή του “εν συγχείσει” ευκόλως αντιληπτή, είναι ότι την 1/12/2010 με παρουσίαση στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης ο Μίκης ανακοίνωνε την ίδρυση κινήματος ανεξάρτητων Πολιτών και την ενεργό συμμετοχή τους σε πολιτικά θέματα και μόλις 3 χρόνια πριν, μιλούσε στις συγκεντρώσεις κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών. Από την άλλη με επιστολή του της 5/10/2020 προς τον ΓΓ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα, ομονοούσε πίστην εις τον κομμουνισμόν. “Να με θυμάστε ως κομμουνιστήν” έγραφε. “Ο ίδιος έδωσε στον Κουτσούμπα την άδεια να χοροστατήσει στη νοηματοδότηση του βίου του. Ο ίδιος θέλησε το νόημά του να στενέψει για να χωρέσει στο κάδρο του Κόμματος” (Μιχάλης Τσιντσίνης).

Και τον τίμησαν στο αρχιερατικό τρισάγιο που έγινε στην Μητρόπολη οι εγκάθετοι του ΚΚΕ. Με κόκκινες σημαίες γιουχάισαν και ύβρισαν τον Μητσοτάκη. Μια ασχήμια που αμαύρωσε την ημέρα. Και για να ενθυμούμεθα: Στην κηδεία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, μια μικρή μερίδα ανεγκέφαλων είχε αποδοκιμάσει τον Νήπιο, με τη ΝΔ να βγάζει ανακοίνωση καταδικάζοντας το γεγονός, κάτι που δεν είδαμε να γίνεται από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, για το γιουχάισμα του πρωθυπουργού.

Αυτό που δεν θέλω να σκέφτομαι είναι πως θα αντιμετώπιζαν οι ίδιοι αυτοί αριστερό χουλιγκάνοι τον Μίκη, εάν τον είχαν συναντήσει όταν αυτός μιλούσε κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών. Θα τον είχαν λιντσάρει εν ψυχρώ;

* “Την επιθυμία του προσπάθησε να την τιμήσει ο Δημήτρης Κουτσούμπας και όσοι κρατούσαν κόκκινες σημαίες ανάμεσα στο συγκεντρωμένο πλήθος έξω από τη Μητρόπολη. Δεν θα σχολιάσω το ύφος. Δεν το περίμενα διαφορετικό . Ένας ψυχαναλυτής θα είχε πολλά να πει αν καταμετρούσε την επανάληψη της λέξης «λαός» και «αγώνες» (ήταν σαν να μιλούσε σε ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματός του. Πάντα εκτός τόπου και χρόνου αυτοί οι άνθρωποι). Θα πω μόνον ότι ο λόγος του ήταν μια απολογία του δικού του κομμουνισμού. Και όσο τον άκουγα σκεφτόμουν πόσο λίγη σχέση έχει ο δικός του κομμουνισμός με τον κομμουνισμό του Μίκη” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

3. Την περίοδο αμέσως μετά την Μεταπολίτευση, βρισκόμουν στην Αθήνα. Δεν υπήρχε μέσον δημόσιας μεταφοράς, που όταν επιβιβαζόσουν να μην άκουγες μουσική του Μίκη. Το ελάχιστον ένας συνεπιβάτης, είχε σε κοινοί ακρόαση από κασετοφωνάκι μουσική του και το πλήρωμα προσπαθώντας να ψελλίζει τους στίχους του, δηλαδή προσπαθώντας να αποδείξει ότι τους γνωρίζει. Και έχω ρίξει πολύ γέλιο εκείνη την περίοδο…

4. Οι φιλόλογούντες αναφέρουν ότι ο τίτλος κάθε ποιήματος, δεν εκφέρεται από τον άνθρωπο ή τους ανθρώπους που μιλούν σ’ αυτό, δεν περιλαμβάνεται στα λόγια τους, αλλά τίθεται από τον ποιητή, είτε για να τους ονομάσει, είτε ως σύνοψη ή σχόλιο στα λόγια τους, που αποτελούν το ποίημα. Τον τίτλο / σχόλιο, χρησιμοποιεί συχνά και ο Σεφέρης. Στην”Άρνηση” τον χρησιμοποιεί για να στηλιτεύσει την ιδεολογικοποίηση της ηττοπάθειας των ανθρώπων που μιλούν στο ποίημα. Στηλιτεύει την πρόθεσή τους να πλασάρουν ως σωφροσύνη την ένταξή τους στην λαϊκή μάζα, παραιτούμενοι της ατομικής ευθύνης που συνεπάγεται το να υπάρχεις ως πολίτης. Μια στάση, που ο ποιητής χαρακτηρίζει ως άρνηση, άρνηση της ίδιας της ζωής.

Με την κατάργηση της “άνω τελείας” από τον Θεοδωράκη κατά την μελοποίησή του, ο κόσμος το τραγουδούσε στις ταβέρνες με φουσκωμένο από τη συγκίνηση στήθος, θεωρώντας ότι το τραγούδι λέει κάτι ηρωικό ή αντιστασιακό. (η χούντα το είχε απαγορεύσει, συμβάλλοντας έτσι στην δημοφιλία του).

5. Αυτό που δεν έλαβαν υπ΄ όψιν και ο Μάνος και ο Μίκης είναι ότι στην χώρα της γελοιοκρατίας είναι αδύνατον να αποφευχθούν τα ευτράπελα γενικώς. Τελικώς στην κηδεία του Χατζιδάκι έγινε ένας πανζουρλισμός από πολιτικούς και “επωνύμους”, οι οποίοι θεωρούσαν πιο σημαντική την εμφάνισή τους εκεί από την επιθυμία του νεκρού. Στην περίπτωση του Θεοδωράκη τα πράγματα ήταν χειρότερα. Χρειάστηκε εισαγγελική παραγγελία για να γίνει σεβαστή η επιθυμία του αποδημήσαντος από τους οικείους του. Αλληλούια…

Αντιστικτικά εις τους Παρισίους: Σε στενό οικογενειακό κύκλο, στην εκκλησία του “Saint-Germain-des-Prés” ετελέσθει η κηδεία του θρυλικού ηθοποιού Ζαν Πολ Μπελμοντό (10/9). Την προηγουμένην οι Γάλλοι απέτισαν φόρο τιμής στον ηθοποιό, στο “Μέγαρο Απομάχων” (Les Invalides) παρουσία του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν και περίπου 1000 προσκεκλημένων από όλο το κοινωνικό γίγνεσθαι.

Το φέρετρο, υπό την σκέπην της Γαλλικής σημαίας και την μελωδία του θρυλικού “Chi Mai” του μουσικού θέματος που έγραψε ο Ένριο Μορικόνε για τον “Επαγγελματία” του Ζορζ Λοντέρ. Και όλοι ξέσπασαν σε λυγμούς. Μια τελετή που εξέφραζε τον σεβασμό, την κοινή συγκίνηση, το εθνικό πένθος, τον συλλογικό λαϊκό θρήνο για τον Μπελμοντό. Η γαλλική κομψότης αυτοπροσώπως…

Επίλογος

Αντί να λέμε τι πέρασα (με),

να λέμε τι ξεπέρασα( με)...

Ο ναυαρχούκος, βύθισε την συναίνεση...

Ο ανασχηματισμός της 31/8/21 απέδειξε ότι ο Ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον δεν δύναται ούτε προσχηματικά να διεκδικήσει συναινετικές λύσεις (άλλωστε στην συνεννόηση εν υπάρχει η εννόηση, που να την βρεις στον Νήπιο). Τα τραγελαφικά με τον ναύαρχο που θα αναλάμβανε τη διαχείριση κρίσεων ενώ δεν μπορούσε να διαχειριστεί την προσωπική του κρίση, αποτέλεσαν βούτυρο στο ψωμί των αντί Μητσοτακικών όλου του πολιτικού φάσματος. Ο Μητσοτάκης αποφάσισε μια υπερκομματική επιλογή για την θέση του νεοσυσταθέντος Υπουργείου Πολιτικής Προστασίας, υπερβαίνοντας το ότι ο Ευάγγελος Αποστολάκης υπουργοποιήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ ενώ ήταν ΑΓΕΕΘΑ και εξακολουθεί να παραμένει σύμβουλος του Νηπίου. Μια κίνηση ανάλογη με αυτήν του πατρός του, δηλαδή της επιλογής του αριστερού Μίκη Θεοδωράκη για την θέση του υπουργού άνευ Χαρτοφυλακίου και στην συνέχεια Επικρατείας στην κυβέρνησή του (1990).

Αλλά κάθε εμπόδιο για καλό που λέει και ο λαός.

Και στις 6/9 ο Μητσοτάκης ανακοίνωσε την κάλυψη της θέσης του υπουργού Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας από τον εκ Κύπρου ορμώμενο Χρήστο Στυλιανίδη, πρώην Ευρωπαίο Επίτροπο για την Ανθρωπιστική Κρίση και την Διαχείριση Κρίσεων και της θέσης του υφυπουργού από τον πρώην αρχηγό της Αεροπορίας Ευάγγελο Τουρνά. Και για την επιλογή των ανωτέρω τοποθετήσεων, το μόνο που η αντιπολίτευση βρήκε να καταλογίσει στην κυβέρνηση, είναι ότι δεν διάλεξε νεοδημοκράτη. Της ανεπάρκειας το μεγαλείο…

* Και για το ιστορείν: “Ο Στυλιανίδης, δεν είναι ο πρώτος Κύπριος που αναλαμβάνει θέση υπουργού στην Ελλάδα, αλλά ο τρίτος.

Την αρχή είχε κάνει ο Γεώργιος Παπανδρέου, βάζοντας στην κυβέρνησή του τον Λουκή Ακρίτα –πατέρα της Έλενας Ακρίτα– στο υπουργείο Παιδείας, ο οποίος είχε μεγάλη συμβολή στις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις της εποχής. Ακολούθησε ο Κ. Σημίτης, ο οποίος αξιοποίησε τον Κρανιδιώτη στο ΥΠΕΞ, με τον αείμνηστο υφυπουργό να πρωταγωνιστεί –παρέα με τον Χρ. Στυλιανίδη– στην ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.” (Σταύρος Παπαντωνίου).

Το γεγονός ότι ο ναυαρχούκος εν μια νυκτί άλλαξε γνώμη αποδεικνύει περίτρανα ότι όποιος κάνει παρέα με τον Νήπιο, το ελάχιστον την κωλοτούμπα θα την μάθει... Εδώ να επισημάνουμε και την σφακιανή κωλοτούμπα. Και το κριτικό ψευτοπαλήκαρο ο Πολάκης (ο χωρίς “μπέτη” / σθένος που λένε και στην Κρήτη) , όπως σήκωσε σαν καλό παιδάκι το χεράκι του και ψήφισε το αριστερό μνημόνιο, με περισσή χαρά άπλωσε και το χεράκι του στην βελονίτσα του εμβολίου. Το καταμαρτυρά η σχετική ανάρτησή του.

Το επεισόδιο με τον ναυαρχούκο, απέδειξε ότι στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού η πολιτική συναίνεση αποτελεί ουτοπία και χρησιμοποιείτε μόνον ως σύνθημα (αέρας στα πανιά του λαϊκισμού). Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα ίδια έκανε και ο Σαμαράς με την καταψήφιση του 1ου Μνημονίου, αλλά και την μετέπειτα άρνηση του στην πρόταση του Γιώργου Παπανδρέου για κυβερνητική συνεργασία. Γεγονότα που οδήγησαν σε μακροημέρευση της Κρίσης και την καταστροφική αναρρίχηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην εξουσία.

Πάγια πρακτική των λαϊκιστών είναι η χρήση ιστορικώς φορτισμένων όρων για εκφοβισμό αλλά και την δημιουργία διχαστικού κλίματος. Με τον όρο “αποστάτες” που εκφόβισαν οι συριζαίοι τον νααυρχούκο, εκφόβισαν και το 2015 όσους από τους ανεξάρτητους βουλευτές θα υπερψήφιζαν για πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Δήμα ( αλήθεια, από τι θα αποστατούσαν;). Και σήμερα, με ποια έννοια θα είχαμε “πολιτική αποστασία” του Αποστολάκη, μιας και δεν είναι βουλευτής, ούτε καν μέλος του ΣΥΡΙΖΑ;

* “Ο εκφοβισμός διά της Ιστορίας είναι παλιά τακτική της σταλινικής Αριστεράς. Πολλοί κομμουνιστές της μετεμφυλιακής περιόδου έτρεμαν μην χαρακτηριστούν «πράχτορες της Ασφάλειας» ή «χαφιέδες της Ιντέλιτζεντ Σέρβις»· κάποιοι, όπως ο Πλουμπίδης, πέθαναν με τη ρετσινιά. Μετά οι διαφωνούντες έγιναν «φασίστες», «νεοφιλελεύθεροι», «αποστάτες». Το ήθος αυτό πέρασε και στα social media, όπου ορδές τρολ και των χρήσιμων ηλιθίων τους φτιάχνουν καμπάνιες σπίλωσης επώνυμων διαφωνούντων και μερικές φορές πετυχαίνουν να απομακρύνουν ενδιαφέρουσες φωνές από τη διαδικτυακή σφαίρα. Μέχρι πότε όμως; (Πάσχος Μανδραβέλης).

Τρικυμία εν κρανίω 1...

Η ελληνική Αριστερά δεν δύναται να αντιληφθεί ότι οι κρίσεις αποτελούν ευκαιρία ανασύνταξης. Την μόνη ευκαιρία που διακρίνει, δέσμια ακόμη των εμφυλιοπολεμικών της συμπλεγμάτων, είναι η δημιουργία αναταραχής με την ενδόμυχη ελπίδα ότι αυτή θα οδηγήσει στην επικράτησή της, και ως εκ τούτου κάθε ενέργειά της διακρίνεται το ελάχιστον από έναν καταστροφικό καιροσκοπισμό.

Στην κρίση της πανδημίας επικοινωνούν τον εμβολιασμό βασικώς ως ένα κυβερνητικό πρότζεκτ, στο οποίο συμμετέχει σιωπηρά στην καλύτερη περίπτωση, χωρίς να τον ενθαρρύνει και στην χειρότερη να τον αντιλαμβάνεται σαν επίδειξη φιλοκυβερνητικού φρονήματος.

Ως εκ τούτου δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει το γεγονός ότι την ώρα που το ζήτημα των πλαστών πιστοποιητικών εμβολιασμού δείχνει να λαμβάνει διαστάσεις ο ΣΥΡΙΖΑ από κοινού με τα κόμματα του Βελόπουλου και του Μπαρουφάκη, καταψήφισαν την τροπολογία που προβλέπει αυστηρές κυρώσεις και πρόστιμα για όσους τα εκδίδουν αλλά και για όσους κάνουν χρήση αυτών (7/9, το ΚΙΝΑΛ απείχε και το ΚΚΕ δήλωσε παρών). Αναζήτηση ψήφων στην ακραία παραβατικότητα λέγεται αυτό. Αλληλούια…

Ουδέν κακόν αμιγές καλού...

Στο νοσοκομείο Αγρινίου έχουν 50 ανεμβολίαστους και 40 με αναρρωτική άδεια. Αν όμως δεις ότι εκεί η θνησιμότητα για covid στους διασωληνωμένος φτάνει στο 100%, το λες και καλή είδηση (έχω ξαναφερθεί σχετικά, δυνητικώς αυτό μπορεί να είναι και η αιτία).

Η Δάφνη Μητσοτάκη για σπουδές στο Yale.

* “Φαντάζεται κανείς την κόρη του Κυριάκου Μητσοτάκη, με το μπάχαλο και τις αντιπαραθέσεις που υπάρχουν αυτή την στιγμή στα πανεπιστήμια μας, να μπαίνει κάθε πρωί κρατώντας τα βιβλία της στην Φιλοσοφική, στην Νομική ή στο Μετσόβιο; Να περνά μπροστά από τα τραπεζάκια των μπαχαλάκηδων και κάτω από τα πανό των αναρχοαυτόνομων για να μπει ήσυχα-ήσυχα στο αμφιθέατρο; Αν, λέμε τώρα, ήσασταν εσείς Κυριάκος ή Μαρέβα, θα θεωρούσατε ότι το παιδί σας είναι ασφαλές απέναντι στον κάθε φανατικό και τρελάρα; Ή θα έμπαινε με κουστωδία δέκα αστυνομικών; Πλάκα κάνουμε τώρα;” (Πηγή: Protagon.gr).

Στο Αφγανιστάν ...

Εκεί που η μουσική σιώπησε... (ένα μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν τα μουσικά όργανα σίγησαν καθώς η μουσική απαγορεύτηκε).

Εκεί λειτουργεί το πραγματικό # me too…

Το τοτέμ της πολιτικορεκτίλας…

* “Το διαφημιστικό τοτέμ ΜΚΟ, αλληλέγγυων και λοιπών διακινητών που το βάφτισαν Αμάλ και το περιφέρουν ανά τας οδούς της Γηραιάς Ευρώπης είναι αναμφιβόλως κάπως σκιαχτικό. Εδώ που τα λέμε, θα μπορούσε να είναι κάποια από αυτές τις σατανικές κούκλες που αρχίζουν και μιλούν σε θρίλερ β΄ κατηγορίας. Αυτό είναι το λιγότερο. Στον κόσμο μας το γούστο και οι αισθητικές διακρίσεις θεωρούνται εξίσου απαράδεκτα με τις φυλετικές. Το χειρότερο είναι ότι είναι ψεύτικο. Θέλω να πω ότι η ίδια η εικόνα που παρουσιάζει λέει ψέματα ή, εν πάση περιπτώσει, μας παρουσιάζει τη μισή αλήθεια. Βλέπουμε ένα κορίτσι με φουστανάκι και παντελόνι χωρίς να βλέπουμε τι κρύβεται πίσω του και τι δίπλα του. Διότι το πραγματικό κορίτσι που έρχεται στον τόπο μας δεν είναι μόνο του. Το συνοδεύει ο πατέρας του, τα αδέρφια του, η μάνα του. Και η μάνα του φοράει απαραιτήτως μαντίλα, όπως και η μικρή Αμάλ όταν θα φτάσει στην ηλικία της εμμήνου ρύσεως. Δεν μας λέει η μικρή Αμάλ ότι ο πατέρας της θα την παντρέψει με όποιον αυτός αποφασίσει, ούτε ότι ακόμη κι αν την αφήσουν να πάει σχολείο, οι σούρες του Κορανίου θα σβήσουν όλη τη βέβηλη γνώση των δασκάλων της. Γιατί στέρησαν από τη μικρή Αμάλ την οικογένειά της; Άσε που υποψιάζομαι ότι επίτηδες την έκαναν τόσο κακόσχημη, για να μας κάνουν να τη συμπονέσουμε ακόμη περισσότερο. (…)

Δεν είμαστε αφελείς. Ξέρουμε ότι τα παιδιά προσφέρονται για εκμετάλλευση. Από την πιο βάρβαρη έως την πιο εκλεπτυσμένη μορφή εκμετάλλευσης. Σε αυτήν την τελευταία συγκαταλέγω τον συναισθηματικό εκβιασμό. Και η περιφορά της μικρής Αμάλ είναι ένας συναισθηματικός εκβιασμός προς τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Οφείλουμε να αισθανθούμε ένοχοι γι’ αυτήν; Η στάση μας απέναντί της αποκτά θρησκευτικά χαρακτηριστικά. Δεν είναι τυχαίο ότι στις εμφανίσεις της αντιδρούν οι ζηλωτές της παραδοσιακής πίστης. Εξορκίζουν το τοτέμ της νέας πίστης.

Η περιφορά της θα περάσει από πολλές ευρωπαϊκές πόλεις και θα καταλήξει στο Μάντσεστερ. Η αντίστροφη σταυροφορία της μετανεωτερικότητας. Οι ψυχολογικοί μηχανισμοί της νέας πίστης δεν διαφέρουν από αυτούς της παλιάς. Τι Πέτρος ο Ερημίτης, τι μικρή Αμάλ. Οι ενοχές μετράνε. Υπάρχει μια Ευρώπη που ψάχνει ενοχές για να καλύψει το ψυχολογικό κενό της. Σε αυτήν απευθύνεται το τοτέμ της αλληλεγγύης. Και όσοι κρύβονται πίσω από τον συναισθηματικό εκβιασμό ξέρουν πολύ καλά την πολιτική και την εμπορική αξία της ενοχής” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Σχετικό: Το “Economist” στο τεύχος της 4ης Σεπτεμβρίου αναφέρεται εκτεταμένως στο κίνημα “woke”. Woke, αόριστος του ρήματος wake, κοινώς “Ξύπνησα”. Και ως επίθετο έχει συμπεριληφθεί και στο λεξικό της Οξφόρδης.

* “«Ξύπνησα σημαίνει ότι πιστεύω πως κάθε απόσταση ανάμεσα σε φυλετικές ομάδες είναι απόδειξη δομικού ρατσισμού. Οι κανόνες της ελευθερίας του λόγου, του ατόμου και της οικουμενικότητας που εμφανίζονται ως προοδευτικοί, στην πραγματικότητα καμουφλάρουν τις διακρίσεις. Η αδικία θα μείνει ώσπου να ξεχαρβαλωθούν τα συστήματα της γλώσσας και των προνομίων». Την πιο αγοραία γεύση του κινήματος την είδαμε με την αποκαθήλωση του αγάλματος του Κολόμβου. Την πιο λόγια εκδοχή του μας την προσφέρει το Σαν Φρανσίσκο. Η διεύθυνση εκπαιδεύσεως, ελλείψει μαθητών, αποφάσισε να αφαιρέσει από τα σχολεία τα ονόματα του Λίνκολν και του Ουάσιγκτον και ακρωνύμια όπως vapa (visual and performing arts) επειδή θεωρούνται ως συμπτώματα της «λευκής ανωτερότητας»”.

Όταν επιτρέπετε να μιλάμε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου ...

Είναι τo σχοινάκι του Νάσου Γκαβέλα, του 22χρονου τυφλού χρυσού παρά ολυμπιονίκη ο οποίος στους αγώνες του Τόκιο πέτυχε και παγκόσμιο ρεκόρ.

Είναι το σχοινάκι που τον συνέδεε με τον οδηγό του Σωτήρη Γκαραγκάνη, σε έναν αγώναν κοινόν και μάλιστα υπό βροχήν, όχι μόνον επέτυχαν να βγουν πρώτοι, άλλα και να τρέξουν τα 100 μέτρα σε 10,82 δευτερόλεπτα.

Είναι το σχοινάκι σύμβολο αλληλεγγύης και συνεργασίας που τόσο έχει ανάγκη η χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού. “Πρέπει να έχουμε άριστο συντονισμό, να κινούμαστε σαν ένα σώμα. Δουλεύουμε σκληρά στην προπόνηση για να συντονιστούν ο δρασκελισμός και η κίνηση των χεριών μας, δεμένοι πάντα με αυτό το σχοινάκι”, έχει εξηγήσει ο Νάσος Γκαβέλας.

* “Πόσα μαθήματα ζωής μέσα σε μόλις 10,82 δευτερόλεπτα: το πείσμα, η αισιοδοξία, η δίψα για διάκριση, η αλληλεγγύη, η αξία της συνεργασίας. Σκεφτείτε πόσα θα μπορούσαμε ως κοινωνία να πετύχουμε αν είχαμε μάθει να λειτουργούμε με ομαδική συνείδηση, «δεμένοι» με ένα αόρατο σχοινάκι: με την ορμή των κοινών στόχων, δηλαδή, και με τη συνειδητοποίηση ότι το «μαζί» μάς κάνει πιο δυνατούς” (Τασούλα Επτακοίλη).

Ακομλεξάριστη...

Όλοι μας μπορούμε να αναγνωρίσουμε το ωραίο. Επίσης αναγνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να είμαστε όλοι ωραίοι. Όλοι μας όμως πρέπει να αντιλαμβανόμαστε ότι είναι υποχρέωσή μας να τιμούμε ότι η φύση μας έδωσε. Παράδειγμα όλοι μας γεννιόμαστε με φυσιολογικό βάρος και καταλήγουμε υπέρβαροι και το χειρότερο στην χώρα μας παιδιώθεν. Εάν σεβαστούμε ότι η φύση μας χάρισε και η φύση θα μας σεβαστεί. Και θα γεράσουμε περισσότερο υγιείς και εμφανισιακώς σαν ένα κρασί παλαίωσης και το κυριότερο συνειδησιακώς ήρεμοι και μακρυά από το πειρασμό της αναπαλαίωσης. Έτσι πρέπει να ονομάζετε αυτό που παραπλανητικώς αναφέρεται ως ανανέωση.

Όλη αυτή την φυσιό - λογική προσπαθεί να ανατρέψει η πολυτικορεκταδική ιδεοληψία, η οποία και έχει επιφέρει σύγχυση, η οποία σημειολογικώς περιγράφεται με την λέξη ακομπλεξάριστη, διαδικτυακά nofilter. Η δηθενιά σε όλο της το μεγαλείο. Και η απόδειξη ότι η προσβολή της φυσιό – λογικής γενικώς δημιουργεί πολυτικορεκτάδικα κινήματα αντίδρασης, που ψευδώς φαίνονται / παρουσιάζονται επαναστατικά. Αγαπητές μου κυρίες, αντιλαβού;

Ακολουθεί μια έκφανση του ωραίου, προσωποποιημένη από την Kristina Sheiter.

Φαντάζομαι…

50 χρόνια συμπληρώθηκαν από την κυκλοφορία του “Imagine” (9/9/1971). Ένα τραγούδι σε σύνθεση και ερμηνεία του Τζον Λένον. Το single αποτέλεσε την μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του καλλιτέχνη στη διάρκεια της σόλο καριέρας του. Οι στίχοι του τραγουδιού ενθαρρύνουν τον ακροατή να “φανταστεί” πώς θα ήταν ένας κόσμος όπου όλοι οι άνθρωποι θα ζουν ειρηνικά, χωρίς σύνορα, χωρίς θρησκεία και χωρίς ιδιοκτησία. Με λίγα λόγια αν ζούσαμε σε έναν κόσμο, επί τοις πράγμασι χωρίς ανθρώπους. Το θετικό / ρεαλιστικό / αισιόδοξο στους στίχους του για κάθε “μαχόμενο πεσιμιστή”, επί της ουσίας αισιόδοξο πολίτη, εκφράζουν οι στίχοι: “But I'm not the only one...”.

Και 50 χρόνια μετά το “Imagine”, δεν χρειάζεται να φαντάζεσαι...

Και παραμένοντας στον χώρο της μουσικής σας παρουσιάζω την ηθοποιό Μέγκαν Φοξ όπως εμφανίστηκε στην βραδιά των Μουσικών Βραβείων MTV (12/9/2021).

Ομιλία Μητσοτάκη στην 85η ΔΕΘ (11/9)

Έδωσε σχεδόν ότι θα μπορούσε να δοθεί. Μέχρι και gigabytes. Λίγο ακόμα και θα έταζε και like στα προφίλ στο instagram (Κώστας Γιαννακίδης).

Το βασικό σύνθημα της ομιλίας “η Ελλάδα αλλάζει”.Το πιο κοινότοπο και διαψευσμένο σύνθημα. Και όμως αυτή την φορά παρουσιάζεται όχι μόνο ελπιδοφόρα ρεαλιστικό, αλλά και επαναστατικό για την χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού.

Ο Μητσοτάκης επιχειρεί κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια απλή διακυβέρνηση. Επιχειρεί την “ανασύσταση του αστικού πολιτικού χώρου”. Δηλαδή του χώρου των πολιτών. Μια ανασύσταση που κάνει πλέον οφθαλμοφανή την ανεπάρκεια της αριστεράς, ενός χώρου που επιμένει σε ιδεοληπτικά μοντέλα διακυβέρνησης, τα οποία προσπαθεί να επικοινωνήσει με ξεπερασμένα τσιτάτα.

Οι παροχές του Μητσοτάκη στην ΔΕΘ, υλοποίηση του προεκλογικού προγράμματος της ΝΔ δια του επιτελικού κράτους. Οι παροχές του Νηπίου η επισφράγιση του, ως λαϊκιστή.

Οι οπαδοί του “εσωτερικού ιμπεριαλισμού”, οι επικριτές του επιτελικού κράτους, οι αποκαλούντες το ηπιότερον επιτελικό συγκεντρωτισμό, είναι αδύνατον να αντιληφθούν ότι το κέντρο της κυβέρνησης απορροφά όλες τις αρμοδιότητες, διότι ο επικεφαλής της έχει ψυχισμό και μεθοδολογία καλού μαθητή, κάτι άγνωστο στον χώρο του αποκαλούμενου Δημοσίου.

Το αξιοσημείωτο στα εγκαίνια της ΔΕΘ, τα ελάχιστα επεισόδια. Τους μπαχαλάκιδες αντικατέστησαν οι μπαχαλάκηδες της υγείας, γνωστοί ως αντιεμβολιαστές. Σε αυτούς αφιερώνω την κάτωθι ενότητα.

Χωρίς… μύτη και… γλώσσα.

Η ανοσμία και η αγευσία αποτελούν συνήθη σύμπτωμα της Covid-19. Σύμφωνα με τη βρετανική φιλανθρωπική οργάνωση AbScent, το 47% όσων νοσούν με κορωνοϊό υποφέρουν από αλλαγές στο πώς γεύονται και στο πώς μυρίζουν. Οι περισσότεροι ανακάμπτουν ύστερα από λίγες εβδομάδες, αλλά ένας στους δέκα θα δει τα συμπτώματα να επιμένουν ακόμα και για μήνες.

Και για σας αυτόβλακες αντιεμβολιαστές το viral εδώ και καιρό βίντεο του 30χρονου Ράσελ Ντόνελι από το Νιου Τζέρσεϊ. Νοσεί από Covid-19 και παρουσιάζεται να καταβροχθίζει μπροστά στην κάμερα, χωρίς ούτε να βλεφαρίσει, τα εξής: ένα κομμάτι κόκκινο κρεμμύδι, ένα σφηνάκι λεμονάδα, μια κουταλιά πάστα σκόρδου, μια πιρουνιά σαρδέλες Νορβηγίας από κονσέρβα, μια κουταλιά βρεφική τροφή Gerber (με κοτόπουλο), αντζούγιες με κάππαρη, άφθονη μουστάρδα, απλώς αναποδογυρίζεοντας το μπουκάλι πάνω από το στόμα του και μια σκελίδα σκόρδο. Και στο τέλος εξηγεί: “Αυτή είναι η ζωή μου”.

Αυτόβλακες, με λίγα λόγια και σκατά να φάτε δεν θα το καταλάβετε. Αντιλαβού;

Σχετικά:

Άνοιξαν τα σχολεία…

Αυτόβλακες παντού...

To Πρωτοδικείο της Αθήνας έδωσε άδεια για 2 εκταφές θυμάτων του covid, που ζήτησαν αρνητές αμφισβητώντας την αιτία θανάτου. Να μην ξεχνάμε, ότι απόφαση δικαστηρίου επιδείκνυε και ο Σιώρας, η οποία εμμέσως τον καθιστούσε πολύ δισεκατομμυριούχο και στην συνέχεια αυτός έναντι αμοιβής ανελάμβανε να εξοφλήσει τα χρέη αυτόβλακων. Κι σχετικώς διερωτώμαι: Δίωξη στον Μπιλ Γκέιτς πότε θα ασκήσουν; Αλληλούια...

Να επισημάνουμε ότι εξαιρετικές επιδόσεις στην αυτοβλακεία έχουν οι “Έλληνες Αυτόχθονες Ιθαγενείς” πνευματικό τέκνο του Σιώρα, καθώς και οι “Ομολογητές Θεματοφύλακες του Άρθρου 120 του Συντάγματος”.

Πολλαπλώς άρρωστο το ΕΣΥ...

Το αποδεικνύει η πολλή αρρώστια που έχει πέσει στο ιατρικό του προσωπικό. Αμέτρητες οι αιτήσεις απαλλαγής από τον εμβολιασμό για ιατρικούς λόγους. Αλληλούια...

Τρικυμία εν κρανίω 2...

Η τρικυμία εν κρανίω, είναι το κοινό χαρακτηριστικό των απανταχού Αριστερών. Μια έκφανση αυτής της τρικυμίας περιγράφεται από το μότο: “Ένα μόνο πράγμα είναι πιο γλυκό από την καταγγελία του καπιταλισμού και αυτό είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός”. Αυτό πιστοποίησε / απέδειξε και η εμφάνιση της Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ στο Met Gala .

Met Gala: Η πολυτελής γιορτή που λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο στο Metropolitan Museum of Art της Νέας Υόρκης και σηματοδοτεί την ετήσια έκθεση μόδας του Costume Institute, είναι ένα θεματικό δρώμενο με τεράστια μιντιακή κάλυψη. Ο παράδεισος του ματαιόδοξου / η λάιφσταϊλ επιδερμικότητα στην πιο φανταχτερή εκδοχή της.

Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ (γνωστής και ως AOC): Η λαοπρόβλητη εκπρόσωπος της αριστερής πτέρυγας των Δημοκρατικών (και μέλος του Κογκρέσου), που έχει γίνει διάσημη τα τελευταία χρόνια χάρη στις διαπρύσιες καταγγελίες της εναντίον της πλουτοκρατίας και του καπιταλισμού, εμφανίστηκε στην εκδήλωση φορώντας ένα λευκό φόρεμα με το κόκκινο σύνθημα “Tax the Rich” (φορολογήστε τους πλούσιους). Και αφού έκανε το “επαναστατικό της καθήκον”, απόλαυσε τα δώρα του ακραίου πλουτισμού. Ένας πολιτικός κλαυσίγελος…

* “Η αντίθεση λόγων και έργων είναι αποτέλεσμα σύγχυσης και υποκρισίας. Η AOC είναι ένα λαμπρό παράδειγμα της αδυναμίας που εμφανίζει η νέα γενιά της Αριστεράς να εναρμονιστεί με την πραγματικότητα χωρίς τύψεις και παραμυθικές φαντασιώσεις. Ο,τι κι αν ισχυρίζεται η Αλεξάντρια, η αλήθεια είναι ότι στο Μet Gala δεν πήγε για να παραγάγει πολιτική, ούτε για να πραγματοποιήσει ακτιβισμό. Πήγε ως μέρος μιας συνομοταξίας προνομιούχων προσωπικοτήτων, για να απολαύσει μια πολυτέλεια στην οποία έχουν πρόσβαση ελάχιστοι. Πήγε για να εξαργυρώσει το προνόμιό της, με λίγα λόγια, αλλά επειδή η όλη δημόσια παρουσία της στηρίζεται στον ρόλο της προστάτιδας των αδύναμων, προσπάθησε να αντισταθμίσει την πλεονεκτική της θέση με ένα κλισέ σύνθημα, μην τυχόν και την παρεξηγήσει το διψασμένο για αίμα πλουσίων κοινό της. «Κοιτάξτε, είμαι ακόμα μία από εσάς, το γράφει στο tailor-made φόρεμά μου!»”.

Ευρώπη AKUS;

Στρατηγική αυτονομία ή στρατηγική αμφισημία; Σε αυτό το ερώτημα καλείται να απαντήσει η Ευρώπη, μετά την κοινοποίηση της στρατιωτικής συμφωνίας μεταξύ Αυστραλίας, Ηνωμένου Βασιλείου και Ηνωμένων Πολιτειών (AUKUS), καθότι απαξίωσαν να την ενημερώσουν σχετικά. Η συμφωνία συνήφθη ως ανάχωμα στον κινεζικό επεκτατισμό και περιελάμβανε την προμήθεια της Αυστραλίας με τουλάχιστον 8 πυρηνικά υποβρύχια αμερικανικής κατασκευής. Μια συμφωνία προμήθειας που ακύρωνε μια ανάλογη της Αυστραλίας για την προμήθεια γαλλικών συμβατικών υποβρυχίων.

Η απαξίωση της Ε.Ε. είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από την οργή του Παρισιού εξαιτίας της απώλειας ενός σημαντικού μελλοντικού αγοραστή προηγμένης αμυντικής τεχνολογίας αξίας πολλών δεκάδων δισεκατομμυρίων. Έχει σχέση με την με την αξιοπιστία μιας Ενωσης χωρίς απολύτως σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά.

* “Μετά την AUKUS πολλοί αναλυτές υποστήριξαν ότι η συμφωνία αυτή αποτελεί ακόμη μία τρανταχτή απόδειξη ότι η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να εμπιστεύεται τις ΗΠΑ. Ωστόσο, το όλο ζήτημα ενδέχεται να αποδεικνύει το αντίθετο: ότι είναι η Ουάσιγκτον αυτή που εμπιστεύεται λιγότερο την Ευρώπη και ενεργεί αναλόγως” (Πηγή: Protagon.gr ).

Για το ιστορείν:

*“Ήταν 22 Φεβρουαρίου 1972, στη Μεγάλη Αίθουσα του Λαού στο Πεκίνο, όταν ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον, κατά την ιστορική πρώτη επίσκεψή του στην Κίνα, διαβεβαίωνε τον Κινέζο ομόλογό του Τσου Εν Λάι ότι «υπάρχει μία Κίνα και η Ταϊβάν είναι τμήμα της Κίνας». (...)

Βεβαίως, όσα ειπώθηκαν με μυστικότητα δεν καταγράφηκαν στο κοινό ανακοινωθέν με σαφήνεια, διά τον φόβο των αντιδράσεων του Κογκρέσου. Επρόκειτο για τέχνασμα ή, ακριβέστερα, για «απάτη» – ασχέτως εάν θεωρήθηκε ευφυέστατο διπλωματικό στρατήγημα, που υιοθέτησε και η επόμενη διοίκηση του προέδρου Τζίμι Κάρτερ, όταν τον Μάιο του 1978 διαβεβαίωσε το Πεκίνο πως θα τιμήσει τη «μυστική υπόσχεση» του Νίξον. (...)

Αυτά συνέβαιναν τότε. Σήμερα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, επιδιώκοντας ανάσχεση της επιρροής της Κίνας, αγνόησε τη «συμφωνία» Νίξον περί της Ταϊβάν, εισάγοντας και «στρατιωτική παράμετρο», συνεργαζόμενος μόνο με τη Βρετανία και την Αυστραλία, και προκαλώντας κρίση μείζονα στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.” (Κώστας Ιορδανίδης).

Συνάντηση Μητσοτάκη – Ελπιδοφόρου στον ΟΗΕ (Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, Νέα Υόρκη, 20-24/9/ 20210

Ράλλυ Ακρόπολης 2021 (9-12/9)

Με τον θρίαμβο του Κάλε Ροβάνπερα ολοκληρώθηκε το ΕΚΟ Ράλλυ Ακρόπολις 2021. Η μετά από 8 χρόνια επιστροφή του ελληνικού αγώνα στο πλαίσιο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι.

«No Time To Die»

Στις 28 Σεπτεμβρίου αναμένεται η παγκόσμια πρεμιέρα του “No Time To Die”, της 25ης και τελευταίας ταινίας του Μποντ.

Και το #ΜeToo ο μεγάλος κακός της ταινίας, προσπαθεί να σκοτώσει τα “κορίτσια του Μποντ” όπως τα ξέραμε. Η ταινία στέλνει το μήνυμα “No Time To Die”.

Επί του πιεστηρίου...

Υπεγράφη στο Παρίσι η “Ελληνογαλλίκη συμφωνία Αμυντικής Συμφωνίας”, η οποία στο 2ο άρθρο της περιλαμβάνει την ρήτρα αμοιβαία αμυντικής συνδρομής σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης κατά των συμβαλλομένων.

Η συμφωνία συνοδεύτηκε από την αγορά τριών γαλλικών φρεγατών “Belharra”.

Σαν επιδόρπιο

Γυναίκες,

άντε και στα δικά σας...

Σε ένα σπάνιο φαινόμενο για το ζωικό βασίλειο, μια εννιάχρονη θηλυκή μαϊμού με το όνομα Γιάκεϊ έγινε η αρχηγός μιας ομάδας 677 ιαπωνικών μαϊμούδων του είδους μακάκου σε ένα φυσικό καταφύγιο στο νησί Κιούσου στην Ιαπωνία. Η πορεία της Γιάκεϊ προς την κορυφή ξεκίνησε τον Απρίλιο (2021) όταν χτύπησε τη μητέρα της για να γίνει η άλφα γυναίκα της ομάδας στον φυσικό ζωολογικό κήπο Τακασακιγιάμα της πόλης Οϊτα. Αν και αυτό θα ήταν το απόγειο της δόξας για τις περισσότερες θηλυκές μαϊμούδες, η Γιάκεϊ αποφάσισε να δοκιμάσει τις δυνάμεις τις μεταξύ των αρσενικών μακάκων της ομάδας. Στα τέλη Ιουνίου, προκάλεσε και τελικά νίκησε τον 31χρονο άλφα αρσενικό Σάντσου που ήταν αρχηγός της «ομάδας Β» στο καταφύγιο εδώ και πέντε χρόνια (Καθημερινή).

Στην κοινωνία των ανθρώπων, η σχέση των 2 φύλων θα έλεγα ότι κινείται σύμφωνα με αυτό που είπε η συγγραφέας Μάργκαρετ Άτγουντ: “Οι άντρες φοβούνται πως οι γυναίκες θα τους χλευάσουν, ενώ οι γυναίκες φοβούνται πως οι άντρες θα τις δολοφονήσουν”.

(Και επειδή με ρώτησαν. Ο χρονικός προσδιορισμός του “αποκαλόκαιρου”, είναι από την 1η έως και την 21η Σεπτεμβρίου, ημέρα της Φθινοπωρινής Ισημερίας)

Seedrinker