Τοπίο στην ομίχλη... (3ο μέρος)

 

Όταν μια πλαστή εκδοχή υπερισχύσει,

είναι δύσκολο μετά να αποδείξεις το λάθος.

Στο 3ο μέρος θα αναφερθώ στο ομιχλώδες τοπίο της επικαιρότητας, που τείνει να επιβεβαιώσει την άποψη ότι ο άνθρωπος κυρίως της Δύσης ζει σε ένα είδος “Matrix”. Εάν δεν ήμουν φιλεσίν θα ανέφερα “Προσομοίωση”. Δηλαδή σε μια πραγματικότητα κομμένη στα μέτρα των φαντασιώσεών του, δομημένων επί των προς κάθε κατεύθυνση επιθυμιών του, αγνοώντας επιδεικτικά την Ύπαρξη...

1. Καπουτζίδη συνέχεια… (από την ανάρτηση της 30/5/21 “Τοπίο στην ομίχλη (2ο μέρος) / Επίλογος / Πούστικη συμπεριφορά”).

Ο Γιώργος Καπουτζίδης από την στιγμή που ομολόγησε ότι είναι γκέι ξεσάλωσε. Και γράφω “ομολόγησε” διότι για πολλά χρόνια “ο κόσμος το είχε βούκινο και αυτός κρυφό καμάρι…”

Σε συνέντευξή του στην “Καθημερινή” (9/5/21) και στην ερώτηση “Θεωρείτε τους γκέι μειονότητα;” απάντησε: “Είναι μια ομάδα ανθρώπων, η οποία ζει σε αυτή τη χώρα έχοντας πολύ λιγότερα δικαιώματα… Παράδειγμα, το θέμα της υιοθεσίας παιδιού από τα γκέι ζευγάρια… Τι πάει να πει η κοινωνία δεν είναι έτοιμη; Κάποιοι δεν θα ετοιμαστούν ποτέ και κάποιοι άλλοι έχουν σαπίσει περιμένοντας να ετοιμαστούν οι υπόλοιποι».

“Στο σημείο αυτό θα περίμενα από τη δημοσιογράφο την πολύ σημαντική, για την περίπτωση, ερώτηση: Ποια η γνώμη σας για τις συνέπειες στην ψυχολογική κατάσταση του υιοθετημένου από γκέι ζευγάρι παιδιού, όταν στο σχολείο και στις λοιπές συναναστροφές του θα εμφανίζεται αυτό και μόνο με δύο μπαμπάδες ή δύο μαμάδες; Και αργότερα, στην εφηβεία, όταν θα γνωρίζει ότι πίσω από την κλειστή πόρτα του υπνοδωματίου τους οι δύο γονείς του, του αυτού φύλου, κάνουν έρωτα” (Μαρία Κατσουνάκη).

Στην ερώτηση αυτή που η δημοσιογράφος δεν έκανε (αυτολογοκρινόμενη λόγω της επικρατούσας νεύρωσης της πολιτικής ορθότητας, η θύμα της;), η γκέι κοινότητα θα σου παρουσιάσει κάτι σχετικές μελέτες μου μερικές τους σου δίνουν την εντύπωση πως ίσως θα ήταν καλύτερα τα παιδιά να μεγαλώνουν με γκέι συντρόφους (ιεροσυλία να την αναφέρεις ακόμη και σαν οικογένεια). Τις περί αυτού του θέματος αντίθετες μελέτες, οι επικρατούσα σήμερα πολιτικορεκτάδικη αντίληψη τις θάβει, όπως κάνανε και οι καπνοβιομηχανίες, τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 , με τις θανατηφόρες συνέπειες του καπνίσματος.

Σχετικά θα αναφέρω, μια όχι direct έρευνα για το θέμα, αλλά μια εκ της οποίας εμμέσως εξάγονται σχετικά συμπεράσματα...

Διεθνής ομάδα ερευνητών πραγματοποίησε μια μεγάλη μελέτη, την μεγαλύτερη που έχει γίνει μέχρι σήμερα, με αντικείμενο την θεωρία ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός καθορίζεται από ένα συγκεκριμένο γονίδιο. . Τα αποτελέσματά της απορρίπτουν την θεωρία του ενός γονιδίου και κάνουν λόγο για μια σύνθετη διαδικασία στην οποία εμπλέκονται πολλοί γενετικοί αλλά και εξωτερικοί παράγοντες (επισήμανση: όλα τα άτομα που πήραν μέρος στην μελέτη ήταν ευρωπαϊκής καταγωγής και δεν υπήρχε κανένας διεμφυλικός ανάμεσά τους / τα αποτελέσματα της δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση “Science” / Πηγή: Independent / Protagon.gr 30/8/2019).

Κατέληξαν δε στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν πολλοί ακόμη (άγνωστοι προς το παρόν) γενετικοί παράγοντες οι οποίοι εμπλέκονται στον σεξουαλικό προσανατολισμό οι οποίοι, μαζί με τους 5 γενετικούς παράγοντες που μελετήθηκαν, συμβάλλουν σε ποσοστό περίπου 35% στον καθορισμό των ερωτικών προτιμήσεων ενός ατόμου (η συμβολή των 5 γενετικών παραγόντων είναι μόλις 1%). Για το υπόλοιπο ποσοστό, δηλαδή το 65%, οι ερευνητές υποδεικνύουν το οικογενειακό περιβάλλον και ειδικότερα την ανατροφή ενός ατόμου και την προσωπικότητα που τελικά εξ αυτής ανέπτυξε. Αντιλαβού;

Σχετικά σας προτείνω να δείτε την σχετική ταινία: “Anchor and hope – Άγκυρα και Ελπίδα”, Ισπανία, 2017 του Κάρλος Μάρκες-Ματκέτ. Μια ταινία η οποία εκ πρώτης όψεως χαρακτηρίζεται “gay friendly”. Επί της ουσίας όμως θέτει τα αδιέξοδα… Και τελικώς η αποδόμηση έρχεται με ένα υπαινικτικό τρολάρισμα στην τελευταία σκηνή της, η οποία είναι πανομοιότυπη σε λόγο με αυτή μιας “lunch movie” (δεν θυμάμαι τον τίτλο). “Lunch movie”, έχω ονοματίσει κάτι αμερικάνικες αισθηματικές κομεντί, σεναριακά πανομοιότυπες, κατάλληλες μόνο να τις ρίχνεις ματιές στο μεσημεριανό, ιδιαιτέρως τον χειμώνα. Και η οθόνη γεμίζει έντονα χρώματα, όμορφα ηλιόλουστα μέρη, όμορφες ηθοποιούς, χλιδή και η κατεψυγμένη γάμπαρη στο τραπέζι σου γίνεται ολόφρεσκος αστακός…

2. Στερνή μου γνώμη να σε είχα πρώτα…

Η είδηση: Ένα βίντεο για την προώθηση του “1ου Πανελληνίου Συνεδρίου Γονιμότητας και Αναπαραγωγικής Αυτονομίας : Όρια και Επιλογές” που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στα Ιωάννινα 2-4 Ιουλίου 2021, έγινε αφορμή να ξεσπάσουν έντονες πολιτικοκορεκτάδικες αντιδράσεις. Η επιρροή τους ολοφάνερη: Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου απέσυρε το “υπό την αιγίδα της”, πρόσωπα που είχαν κληθεί να παρέμβουν να ακύρωσαν την συμμετοχή τους ενώ τόσο η ΕΡΤ όσο και το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων απέσυραν την χορηγία επικοινωνίας (τελικώς το συνέδριο ματαιώθηκε).

Το βίντεο “μήλο της έριδος” δείχνει μία γυναίκα η οποία “απολογείται” στον εαυτό της και στην κοινωνία, επειδή επέλεξε να ασχοληθεί μονοδιάστατα με την εκπαίδευσή της και την καριέρα της. “Και ξαφνικά, έρχεται η μέρα που κλείνεις τα πολλά. Κι έτσι απλά, αρχίζει ο απολογισμός. Όχι γι’ αυτά που έκανες, αλλά γι’ αυτά που θα έπρεπε να έχεις κάνει. "Άντε τι κάθεσαι; Πότε θα παντρευτείς; Πότε θα γίνεις μάνα;". Κι αναρωτιέσαι: Πέρασες στο πανεπιστήμιο. Έπιασες μια καλή δουλειά. Γνώρισες τον άνδρα των ονείρων σου. Και ξαφνικά μαθαίνεις πως αυτό το 4 στον διψήφιο αριθμό της ηλικίας σου, δεν σου επιτρέπει να γίνεις μητέρα. ‘Τι έχω κάνει λάθος;’. Τίποτα δεν έχεις κάνει λάθος. Απλά δεν γνώριζες. Αν ονειρεύεσαι να κάνεις την δική σου οικογένεια αύριο, φρόντισε να ενημερωθείς σήμερα”.

Πρόκειται για μία γυναίκα και με κοινωνική ευθύνη, η οποία προτρέπει τις γυναίκες οι οποίες, προσοχή, θα ήθελαν να γίνουν μητέρες, να ακολουθούν την προτροπή των προγόνων μας “ανάγκη στήναι”. Δηλαδή γενικώς, στάσεις για απολογισμούς ζωής, πριν είναι αργά για κάποιες επιλογές τους. Στην συγκεκριμένη περίπτωση μια επιλογή η οποία δυνητικώς μπορεί να να τις οδηγήσει στον “γολγοθά” της υποβοηθούμενης τεκτονοποίησης. Στην πιο προχωρημένη εκδοχή της αυτή η προτροπή μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στην έγκαιρη κατάψυξη ωαρίων.

Εδώ να επισημάνουμε ότι ένα συνέδριο γονιμότητας και αναπαραγωγικής αυτονομίας σε εκείνη που ενδιαφέρεται να γίνει μητέρα απευθύνεται. “Στην γυναίκα που το θέλει, το εύχεται, το επιθυμεί, το λαχταρά. Η επιθυμία είναι ο κοινός παρονομαστής αυτής της ιστορίας. Και η ιατρική έρχεται να ενημερώσει, να κατευθύνει και να βοηθήσει αυτήν την επιθυμία για τεκνοποίηση” ( Λίλα Σταμπούλογλου).

Η αλήθεια είναι ότι όποιο παραπλανητικό “μύθευμα” / κόλπο αυτοεξαπάτησης και εάν χρησιμοποιήσει ο άνθρωπος αντιστεκόμενος σε αυτήν την “εντολή της φύσης”, δηλαδή αντιστεκόμενος στην φυσιολογία του, έστω και ασύνειδα, η παρουσία της έλλειψης είναι υπαρκτή, εκθετικά δε αυξανόμενη με το πέρας του χρόνου.

* “Τέλη της δεκαετίας του ’60, Πολωνία. Η κόρη συζητά με τη μητέρα της. Αφορμή, μια φωτογραφία στην οποία απεικονίζεται η μητέρα της μικρής, προτού τη γεννήσει. Η κόρη διέκρινε μια θλίψη στο βλέμμα της νέας γυναίκας που κάποτε θα γινόταν μητέρα της. «Η γυναίκα είναι λυπημένη, χαμένη στις σκέψεις της καθώς φαίνεται, αφηρημένη» γράφει πολλές δεκαετίες αργότερα η κόρη, .

Μεγαλώνοντας, η κόρη ρώτησε τη μητέρα της γι’ αυτή τη θλίψη. Η απάντησή της την ξάφνιασε. «Η μητέρα μου συνήθιζε να μου λέει πως ήταν λυπημένη επειδή δεν είχα ακόμα γεννηθεί. Ωστόσο της έλειπα» και προσθέτει: “Έτσι λοιπόν, μια νεαρή γυναίκα που δεν υπήρξε ποτέ θρησκευόμενη, η μητέρα μου , μου είχε προφέρει κάτι, που παλαιότερα ήταν γνωστό ως ψυχή”.

Πώς ήταν δυνατόν να της λείπει τη στιγμή που ακόμα δεν είχε γεννηθεί; Όταν έθεσα το ερώτημα στον κύριο Γκρι, χαμογέλασε με νόημα. «Ξέρεις τι μου θυμίζει αυτή η αποστροφή της Πολωνής μάνας; Εκείνο τον μονόλογο του Σον Πεν από τη «Λεπτή κόκκινη γραμμή” που ο Τέρενς Μάλικ που γύρισε το 1998: “If I never meet you in this life, let me feel the lack”. “Εάν δεν σε συναντήσω σε αυτή τη ζωή, άσε με να νιώσω την έλλειψη”. Το θυμάσαι; Η έλλειψη, το συναίσθημά της, η παρουσία της έλλειψης μέσα σου, να είναι αυτό που σε κρατάει ζωντανό στο βάθος. Ακόμα κι αν αυτό το πρόσωπο δεν έρθει ποτέ, δεν μπει ποτέ στη ζωή σου, εσένα να σου λείπει. Και αυτό να είναι ένα διαρκές αίτημα»” (Ηλίας Μαγκλίνης).

Η αλήθεια είναι ότι για την πολιτικορεκτάδικη ευαισθησία το σποτ του συνεδρίου μπορεί να θεωρηθεί και σκληρό, όπως τους είναι σκληρή και η ωμή αλήθεια. Και η ωμή αλήθεια είναι πασιφανής γύρω μας, μόνο οι αυτόβλακες κοιτούν και δεν την βλέπουν. Ο άνθρωπος βαδίζοντας κόντρα στην φυσιολογία τους, μόνο δεινά ψυχοσωματικά συσσωρεύει (που είναι οι ενδοφρίνες, να του απαλύνουν το άλγος της επιβίωσης;). Κι αν θεωρούμε ότι μπορούμε να φτιάξουμε έναν άνθρωπο πέρα από τα όρια της φυσικότητας, ας αναρωτηθούμε μήπως ο άνθρωπος αυτός δεν είναι “άνθρωπος” αλλά ένας “Φράνκενσταϊν” δογματικό ενεργούμενο της πολιτικής ορθότητας (ενιαία σκέψη).

Και μια μικρή παρένθεση για να γελάσει λίγο το χειλάκι μας… Σε ένα χωριό 2 γιαγιάδες συζητούν. Η μια λοιπόν εξιστορεί τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κόρη της με την “εφηβεία” της εγγόνας της και ρωτάει την άλλη: “Μαρί Μαριώ περάσαμ-εμείς εφηβεία;…”

Επανερχόμενος. Για τους εγχώριους πολιτικορεκτάδες η λύση στο πρόβλημα της υπογεννητικότητας έχει βρεθεί. Και έχει βρεθεί στα πρόσωπα των μεταναστών. Αυτούς που στην αρχή, επί Παραφύση και μη ύπαρξης θαλάσσιων συνόρων, αναγνώριζαν ως περαστικούς στα πλαίσια και ενός ανθρωπιστικού προφίλ. Και μετά άρχισαν να τους νοικιάζουν διαμερίσματα, προσδοκώντας να εξελιχθούν σε “κλωσσομηχανές”.

* “Δεν ξέρω ποια ανθρωπιστική αρχή σού επιτρέπει να αντιμετωπίζεις ανθρώπινα όντα σαν ζώα αναπαραγωγής. Και μένω με την απορία. Μήπως το δημογραφικό δεν είναι μόνο θέμα ποσότητος, αλλά και θέμα ποιότητος; Και πριν βιαστείτε να με καταγγείλετε για ρατσισμό, να πω απλώς ότι με τη λέξη «ποιότητα» εννοώ τη διαφορά ανάμεσα στους νέους μας που έχουν αναγκαστεί να φύγουν και στον ταλαίπωρο Πακιστανό που καλείται να καλύψει το κενό” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και το επαχθέστερο είναι τα μελλούμενα. Η τεχνητή μήτρα στα εργαστήρια σήμερα, είναι πλέον γεγονός. Οι πολιτικορεκτάδες, ελλείψει καθολικών δεσμευτικών κανόνων βιοηθικής και προκειμένου τα γκέι ζευγάρια να αποκτήσουν παιδιά, θα επιτύχουν την αντικατάσταση της ήδη προβληματικής μεθόδου της “παρένθετης μητέρας” με την τεχνητή μήτρα. Και μετά ο δρόμος ανοιχτός, όχι μόνο για την αντιμετώπιση του δημογραφικού αλλά και την κάλυψη αναγκών που απαιτούν άτομα εξειδικευμένων ικανοτήτων. Θα μου πείτε, επιστημονική φαντασία... Θα σας πω ότι το ιστορείν συνεχώς επιβεβαιώνει, ότι θα ήταν σωστότερο να αντικαταστήσουμε τον όρο “επιστημονική φαντασία” με αυτόν της “επιστημονικής προφητείας”...

Η επιστημονική φαντασία / προφητεία και μας προειδοποιεί ότι η η πρόοδος δεν είναι πανάκεια… Όπως είχε γράψει ο Μισέλ Ονφρέ, αν σου πει ο γιατρός ότι “ο καρκίνος σου προοδεύει”, γίνεσαι αυτομάτως εχθρός της προόδου. Αντιλαβού;

Και γενικεύοντας. Ο νεοπουριτανισμός της πολιτικής ορθότητας γέννησε τον “ισλαμοαριστερισμό”, τους “μπαχαλάκηδες”, τους πάσης φύσεως “δικαιωματιστές” την εμμονική ενασχόληση με τις διεμφυλικές ταυτότητες, τον φυλετικό και πολιτισμικό σχετικισμό και το επαχθέστερο την νεότητα, άνευ προϋποθέσεων / αυταπόδεικτα σαν την ιερή αγελάδα του δυτικού κόσμου. Το σχήμα: “Οι νέοι έχουν πάντα δίκιο αφού σ’ αυτούς ανήκει το μέλλον” / “Οι γονείς είναι ένοχοι αφού το παρελθόν είναι ένοχο”.

Ο νεοπουριτανισμός της πολιτικής ορθότητας υποσκάπτει τα θεμέλια μιας λειτουργικής Δημοκρατίας, διότι ποικιλοτρόπως υπονομεύει την γενικότερη πνευματική καλλιέργεια η οποία σε συνδυασμό με την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης, αποτελούν αναγκαία συνθήκη για τη διαπαιδαγώγηση υπεύθυνων πολιτών. Και η πνευματική καλλιέργεια το κατά Μπουρντιέ “πολιτισμικό κεφαλαίο” συμπεριλαμβάνει γνώσεις σε πολλούς τομείς, ικανότητες, επαφή με τις τέχνες και τα γράμματα και τρόπους συμπεριφοράς που προσιδιάζουν σε συγκεκριμένους χώρους και χαρακτηρίζουν αυτό που λέγεται “καλλιεργημένος” άνθρωπος (το “πολιτισμικό κεφάλαιο αποτελεί συνιστώσα του “κοινωνικού κεφαλαίου” / περί αυτού σε προηγούμενες αναρτήσεις).

Ο νεοπουριτανισμός της πολιτικής ορθότητας στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού έκανε την εμφάνισή με την γενιά της Μεταπολίτευσης και την εμφάνιση του “δικαιωματισμού”. “Εκτός όλων των άλλων, είναι η πρώτη γενιά που θεώρησε ότι το πανεπιστημιακό πτυχίο δεν είναι υποχρέωση, αλλά δημοκρατικό δικαίωμα. Όταν φτάνεις να πάρεις το «χαρτί», δεν είσαι απόφοιτος. Είσαι αδιόριστος και διεκδικείς τα δικαιώματά σου” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Μετεξέλιξη αυτών των δικαιωματιστών είναι οι επικρατούντες “φιλελεύθεροι δικαιωματιστές”. Αυτοί έχουν αντικαταστήσει την επαγγελία της “αταξικής” κοινωνίας με την “πολυπολιτισμική κοινωνία της ενιαίας σκέψης”.

* Και έκτοτε... “Έχοντας φτιάξει ένα περίγραμμα του κοινωνικού οικοδομήματος, οργανώνουν την πολιορκητική πολιτική τους. Η ελληνική κοινωνία, για παράδειγμα, είναι «φυλετική», «σεξιστική», «ομοφοβική» και ανενδοίαστα «κρεοφαγική». Τα προβλήματά της οφείλονται σε όλα αυτά τα αυτοάνοσα νοσήματα. Θα λυθούν μόνον αν όλοι απελευθερώσουν τον καταπιεσμένο ομοφυλόφιλο που κρύβουν μέσα τους κι αν απαλλαγούν από τη σκουριά του φυλετισμού και δεχθούν ότι όχι μόνον οφείλουν να συμβιώσουν με τους μουσουλμάνους μετανάστες, αλλά πρέπει να αποδεχθούν και τους όρους της ζωής που εκείνοι θέλουν να επιβάλουν. Ασχέτως αν αυτοί ομνύουν στη σαρία κι αν πιστεύουν ότι τους ομοφυλόφιλους πρέπει να τους λιθοβολείς. Αυτό θα πει διάλογος πολιτισμών” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

3. Και όταν αναφερόμαστε σε “ενιαία σκέψη” (το δόγμα της πολιτικής ορθότητας) σημαίνει ότι για να είσαι αποδεκτός δεν πρέπει να αποκλείνης στο παραμικρό από τα κελεύσματά της….

Ως “ενιαία” ορίζεται η “σκέψη” η δομημένη σε αρχές του μαρξισμού και του δικαιωματισμού, η οποία στο όνομα της προόδου, προβαίνει στην ταύτιση ιδεών που δυνητικώς, όχι μόνον έχουν διαφορετική αλλά και αντιτιθέμενη αφετηρία.

* “Αν η Μιλά ζούσε στη Συρία, η περιπέτειά της δεν θα έκανε εντύπωση σε κανέναν. Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα μαθευόταν καν. Η Μιλά όμως ζει στη Γαλλία. Ήταν 16 ετών όταν αποκάλυψε στο Ιnstagram ότι προτιμά τις γυναίκες από τους άνδρες και ότι αντιπαθεί το Ισλάμ. «Το Κοράνι ξεχειλίζει από μίσος». Οι απειλές κατά της ζωής της και οι βρισιές –«βρωμολεσβία» την ανέβαζαν, «βρωμογαλλίδα» την κατέβαζαν– την ανάγκασαν να αλλάξει σχολείο. Γράφτηκε σε ένα στρατιωτικό εκπαιδευτήριο, από όπου απεβλήθη διότι παραβίασε την εντολή να μη χρησιμοποιεί το Ιnstagram. Οι απειλές συνεχίσθηκαν και τώρα κρύβεται. Το περίεργο σε αυτή την ιστορία δεν είναι η αγριότητα των αντιδράσεων που προκάλεσε η Μιλά, λέγοντας πράγματα τα οποία 30 χρόνια πριν στην Ευρώπη θα περνούσαν απαρατήρητα. Το περίεργο είναι η απουσία συμπαράστασης. Οι φεμινιστικές και οι ΛΟΑΤΚΙ οργανώσεις σφυρίζουν αδιάφορα. Η δε Αριστερά, που κάποτε κοπτόταν για την «εκκοσμίκευση» και την ανεξιθρησκία, τώρα συστήνει σύνεση και σεβασμό απέναντι στο Ισλάμ. Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ, πρώην υποψήφια πρόεδρος, κατέκρινε την ασέβεια που επέδειξε το θύμα απέναντι στο Ισλάμ. Άλλο να σε βιάζει ένας απόγονος του Καρλομάγνου και άλλο ένας φανατικός ισλαμιστής.

Φοβούνται το Ισλάμ; Απλώς σέβονται τη διαφορετικότητά του. Δηλαδή σέβονται το δικαίωμά του στον θρησκευτικό φανατισμό. Ένα είδος ανάποδου ρατσισμού: σαν να λένε ότι, ούτως ή άλλως, αυτοί δεν μπορούν να βγουν από τον σκοταδισμό τους, όπως τα καταφέραμε εμείς, οπότε ας τους δεχθούμε ως έχουν, αν θέλουμε να συνυπάρξουμε (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Ως φιλεσίν σας προτείνω να δείτε την ταινία: “Τι θα πει ο κόσμος / Hva Vil Folski”, Νορβηγία, 2017, του Ιράμ Χακ.

ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ...

Επίλογος

Μεταρρύθμιση είναι

η συντριβή μιας κακής νοοτροπίας.

Η επικαιρότητα σκιτσογραφημένη…

Το κάλλος της Ακρόπολης και ο… κάλος των “προοδευτικο-αριστερούλιδων”.

Το Κεντρικού Αρχαιλογικού Συμβουλίου έκανε δεκτό το αίτημα του οίκου Dior να φωτογραφήσει τα ρούχα της Cruise Collection 2022 στην Ακρόπολη, αναβιώνοντας με αυτόν τον τρόπο την ιστο φωτογράφηση που είχε κάνει το 1951(25/5). Τότε o ίδιος ο Christian Dior είχε έρθει μαζί με 8 μοντέλα στην Ελλάδα τα οποία και φωτογραφήθηκαν με couture φορέματα από τον Jean Pierre Pedrazzini, συνεργάτη του θρυλικού περιοδικού Paris Match.

Από τη φωτογράφιση του οίκου Dior το 1951.

“Η μόδα είναι αρχιτεκτονική” Κοκό Σανέλ.

Και όπως αναμένονταν αντέδρασε το σινάφι των “προοδευτικο-αριστερούλιδων”. Ιδεοληπτικά κολλημένοι στην αντίληψη ότι η οικονομία που δεν μεταφράζεται σε επιδόματα δεν μπορεί παρά να είναι κάτι επαχθές κι ολέθριο. Μια αντίληψη που επικοινωνούν με κάθε ευκαιρία και δυστυχώς ακόμη με πολλούς της Λαϊκής Μάζας ΚΔΩΑ να πέφτουν θύματά της. Και κάτι τελευταίο: Αυτοί οι λάτρεις της αδράνειας, τρέμουν τον επαναπροσδιορισμό της Ελλάδος στην νεωτερικότητα. Κάτι όπως τα βαμπίρ το φως. Βαμπίρ που βαυκαλίζονται ότι η βαβούρα που προκαλούν στα κλειστά τους οικοσυστήματα έχει σημαίνουσα επιρροή στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Σχετικά ας ρίξουν μια ματιά στις δημοσκοπήσεις της τελευταίας διετίας.

Τέλος αυτό που πρέπει να γίνει αντιληπτό, είναι ότι πέρα από κοσμικότητες, φλας, αφίξεις, σχόλια για εμφανίσεις, η διαχρονικά αναλλοίωτη ενέργεια των μνημείων σιγοψιθυρίζει πολύ διαφορετικά μηνύματα στα αυτιά των σύγχρονων ανθρώπων. Αντιλαβού;

* Η μόδα δεν είναι απλώς «ρούχα», αλλά μια εύληπτη και, υπό αυτήν την έννοια, μαζική συμπύκνωση αισθητικών ρευμάτων και πολιτιστικών επιρροών. Μέσα από τη μόδα παράγεται πολιτισμός, ένας πολιτισμός που περιλαμβάνει τόσο τις εκφάνσεις της καθημερινής έκφρασης όσο και τις πιο μεγαλόπνοες εμπνεύσεις της τέχνης. Δεν έχει σημασία ποιος μπορεί να αγοράσει Dior και ποιος όχι. Η μόδα βρίσκεται πέρα από τον ελιτισμό της βιομηχανίας της και καταλήγει πάντα στους ανθρώπους, με διάφορες, κατεξοχήν φθηνές, εκδοχές. Οίκοι σαν τον Dior, όμως, δίνουν τον τόνο σ’ αυτό το σπορ παγκόσμιας κλίμακας, ρυθμίζοντας τα πρότυπα της αγοράς και επηρεάζοντας την αντίληψη των μαζών για το ωραίο. Αυτό που φοράμε μπορεί να μην είναι Dior, αλλά σχεδιάστηκε από κάποιον που είχε τον Dior στο μυαλό του” (Άρης Αλεξανδρής).

“Προοδευτικο-αριστερούλιδες” είναι και αυτό: Την Κυριακή 6 Ιουνίου με αφορμή τα 250 χρόνια από τη γέννηση του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν (του μεγάλου μουσουργού ντε), η Ευρώπη θα αντηχήσει όλες τις Συμφωνίες του, απ' άκρη σ' άκρη, με απευθείας πανευρωπαϊκή μετάδοση (μουσικός μαραθώνιος “9 συμφωνίες 9 πόλεις). Η “Εβδόμη Συμφωνία” θα ακουστεί από τον “Ομφαλό της Γης” (τους Δελφούς ντε).

17 Ιουνίου: Η Collection Dior “Cruise 2022” στο Καλλιμάρμαρο.

Και το τραγικό: Την ίδια ώρα, αντιστικτικά σε αυτήν την ομορφιά η ασχήμια στο μεγαλείο της. Ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος σύζυγος της Καρολάιν, ανήμερα του Μνημοσύνου της, ομολόγησε την δολοφονία της, στο ειδεχθές έγκλημα των Γλυκών Νερών. Παράπλευρη απώλεια η εξόντωση και του σκύλου τους, θύμα της σκηνοθετικής του προσπάθειας για την συγκάλυψη του εγκλήματός του. (εικάζω ότι την έπνιξε ενώ κοιμόνταν μπρούμυτα, διότι αλλιώς δεν θα τα κατάφερνε, θα τον έδερνε…).

Επίσκεψη του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα 30-31/5

Η Τουρκία εγκαλεί την Ελλάδα για παραβίαση των δικαιωμάτων της μουσουλμανικής μειονότητας την οποία επιμένει να αποκαλεί Τουρκική κατά παράβαση της Συνθήκης της Λωζάνης. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν σχετικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε προσφυγές μειονοτικών, που αναγνωρίζουν το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού τους ως Τούρκων. Μόνο που αυτές οι αποφάσεις δεν λαμβάνουν υπόψιν τις συνεχείς προσπάθειες εργαλειοποίησης της μειονότητας από την Τουρκία και την προσπάθεια για τη μετατροπή της σε θύλακα αστάθειας εντός της ελληνικής επικράτειας.

Τρανή απόδειξη ότι η επίσκεψη του Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην Ελλάδα, με πρώτο σταθμό την Θράκη, ο οποίος και επέμενε να αποκαλεί την μειονότητα Τουρκική. Μια επίσκεψη που χαρακτηρίστηκε ιδιωτική, στο δε παρατεθέν γεύμα / φιέστα με τους “ψευτομουφτίδες” Κομοτηνής και Ξάνθης και την λεγόμενη “τουρκοσυμβουλευτική”, έτρεξαν να υποβάλουν τα σέβη τους και 3 μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Οι επίορκοι βουλευτές Ροδόπης Ιλχάν Αχμέτ (ΚΙΝΑΛ) και Ξάνθης Ζεϊμπέκ Χουσεϊν (ΣΥΡΙΖΑ) και Μπουχράν Μπαράν (ΚΙΝΑΛ). Αντιλαβού;

Για το οργανωμένο έγκλημα.

Όταν αναφερόμαστε σε οργανωμένο έγκλημα, αναφερόμαστε σε εγκληματικές οργανώσεις που προσομοιάζουν στην οργάνωση με αυτήν κανονικών επιχειρήσεων. Η επιτυχία τους εξαρτάται από την λειτουργικότητα του συστήματος “ξεπλύματος χρήματος”, ώστε από ένα σημείο και μετά οι παράνομες δραστηριότητες να μην ξεχωρίζουν εύκολα από τις νόμιμες. Επίσης από την ικανότητα “θεσμικής πρόσβασης”. Ο Κώστας Γιαννακίδης αναφέρει σχετικά με την αντιμετώπισή τους: “Δεν είναι τόσο απλό, ούτε τόσο επιφανειακό. Θα πρέπει να δούμε να σπάνε και πολλά μικρά αποστήματα με θεσμική πρόσβαση. Κοινώς κάποιοι να κρεμαστούν από τις γραβάτες τους”.

Το κακό με την Ελλάδα είναι ότι λόγω της θέσεώς της αποτελεί τόπο διέλευσης των πολυδαίδαλων διεθνοποιημένων μαφιών και σταθμός ποικιλώνυμων πλοκαμιών τους (κυρίως της αναπτυχθείσας μετασοβιετικώς Βαλκανικής μαφίας).

Ο μεγαλύτερος φόβος κάθε εγκληματία η απειλή: Θα σε πάμε στην ΜΕΘ του νοσοκομείου Αγρινίου (100% το ποσοστό θνητότητας). Είδες οι γιατροί του ΕΣΥ και με ειδικότητα δημίου...

Δημοσκοπήσεις

Κωδική ονομασία “Επιχείρηση Ποσειδών” (εσφαλμένως γνωστή και ως D-Day)

Στις 6/6 εορτάζεται η 77η επέτειος από την απόβαση στην Νορμανδία (6/6/1944). Η αρχή του τέλους του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Μια στρατιωτική επιχείρηση των Συμμάχων τεραστίων διαστάσεων με χιλιάδες νεκρούς επί του πεδίου αλλά και αμάχων, όπως και τεράστιων υλικών καταστροφών ( 3 Γαλλικές πόλεις κατεστράφησαν / διαβάστε σχετικά και θα εντυπωσιαστείτε).

Και παρά την εμφανή υπεροχή των συμμαχικών δυνάμεων ο Χίτλερ δέσμιος της ναζιστικής ιδεολογίας οδήγησε την Γερμανία στην πλήρη καταστροφή. Σημειώστε ότι ενάμιση μήνα μετά στις 20/7/1944, έγινε η απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ, οργανωμένη από στρατιωτικούς που αντιλαμβάνονταν το αδιέξοδο και ήθελαν να δώσουν ένα τέλος στον πόλεμο.

Και αυτήν την τεράστια επιχείρηση η Σοβιετική προπαγάνδα, δέσμια της σταλινικής ιδεολογίας την χαρακτήρισε μεσαίου μεγέθους. Το τέλος της γνωστό...

Σύνοδος G7, Λονδίνο 4-5/6

“Ιστορική συμφωνία”. Αυτή είναι η φράση που συνοδεύει κάθε δημοσίευμα αναφορικά με τη συμφωνία που επετεύχθη το Σάββατο 4/6 από τους υπουργούς Οικονομικών της G7. Με αυτήν δεσμεύτηκαν για επιβολή παγκόσμιου ελάχιστου εταιρικού φόρου ύψους 15% για τις επιχειρήσεις κολοσσούς, οι οποίες φοροδιαφεύγουν καταφεύγοντας στους “φορολογικούς παραδείσους”. Δηλαδή επί της ουσίας επιχειρείται να δοθεί ένα τέλος και στους “φορολογικούς παραδείσους” της Ευρώπης.

Να σημειώσουμε ότι ο ελάχιστος φόρος του 15% είναι μικρότερος από το 21%, που αρχικά επεδίωκε η Ουάσιγκτον και χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία. Πρόκειται προφανώς για συμβιβασμό, ώστε να εγκριθεί χωρίς πολλά προβλήματα η συμφωνία από τους G20 (τις 20 οικονομικά ισχυρότερες χώρες) και να γίνει δεκτός από τις μεγάλες εταιρείες, πριν κινητοποιήσουν τα στρατεύματα με τους χιλιάδες λομπίστες για την ματαίωσή της.

Η απόφαση αυτή επιβεβαιώνει το ιστορικό δεδομένο σύμφωνα με το οποίο τις μεγάλες πανδημίες ακολουθούν σεισμικές αλλαγές και η δικαιότερη φορολόγηση των πολυεθνικών είναι μία από αυτές.

Σε αυτό προσθέστε ότι λίγες ημέρες πριν στις 22/5, οι υπουργοί Περιβάλλοντος της G7, στο πλαίσιο μιας από τις πιο τολμηρές αποφάσεις τους για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, αποφάσισαν να σταματήσουν από τα τέλη της χρονιάς την χρηματοδότηση έργων που καταναλώνουν άνθρακα (CO2) και εκπέμπουν ρύπους που επιβαρύνουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Σε αυτό προσθέστε ότι ακολούθως ο Μπαίντεν με προεδρικό διάταγμα ζήτησε την διαμόρφωση μιας συνολικής νέας κυβερνητικής στρατηγικής για το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή. Επίσης και την εισαγωγή ετήσιας αξιολόγησης για τους οικονομικούς κινδύνους που σχετίζονται με το κλίμα, στο πλαίσιο του ετήσιου τακτικού προϋπολογισμού της χώρας. Γενικώς θα λέγαμε ότι τα ανωτέρω αποτελούν τον προάγγελο αυστηρότερων νόμων για την προστασία του περιβάλλοντος.

Δώστε βάση: Σε έρευνα που υλοποιήσαμε στο Χάρβαρντ, διαπιστώθηκε ότι εάν οι 10 μεγαλύτερες εταιρείες των ΗΠΑ το 2018, υποχρεώνονταν να πληρώσουν για τη ρύπανση που προκαλούν, Θα απαιτούνταν το το 49% των λειτουργικών εσόδων τους, δηλαδή 71 δις. δολάρια και το περιθώριο κέρδος τους θα μειώνονταν στο από 11% σε 7%. Και από τα 71 δις. δολάρια περιβαλλοντικής ζημίας των ανωτέρω εταιρειών, τα 67 δισ. δολάρια συνδέονται άμεσα με το κόστος υγείας όλων μας. Ενδεικτικά αναφέρονται το θερμικό στρες, η πρόσθετη επιβάρυνση ασθενειών, η αφυδάτωση, οι πλημμύρες, ο υποσιτισμός λόγω μειωμένης ικανότητας παραγωγής τροφίμων φυτικής και ζωικής προέλευσης κ.λπ. Και αυτό διότι δεκαετίες μετά την αποδοχή και κατανόηση της επιστήμης της κλιματικής αλλαγής, δεν έχει καθοριστεί σταθερή τιμή για τον άνθρακα και οι περισσότερες εταιρείες εξακολουθούν να εκπέμπουν ελεύθερα διοξείδιο του άνθρακος και άλλους ρύπους.

Το ελπιδοφόρο είναι ότι υπάρχουν και εταιρίες, που καθοριστικός παράγων στους εταιρικούς τους στόχους είναι η περιβαλλοντική προστασία. Και είναι αυτές που οδηγούν στον μετασχηματισμό και στην καινοτομία, που είναι απαραίτητα για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Οι εταιρείες αυτές που ηγούνται της μετάβασης σε μια οικονομία χαμηλού άνθρακα ενσωματώνουν την ανάλυση σεναρίων κινδύνων και ευκαιριών εκ της κλιματικής αλλαγής σε όλες τις δραστηριότητές τους, από την έρευνα και ανάπτυξη έως τις δαπάνες κεφαλαίου και τις διαδικασίες προμηθειών.

Σχετικά ο Γιώργος Σεραφείμ αναφέρει: “Εάν μια εταιρεία προσδιορίσει μια εσωτερική τιμή άνθρακα, λογικά θα οδηγηθεί σε πιο βιώσιμες επενδύσεις. Οι πληρέστερες και ορθότερες μετρήσεις της ελκυστικότητας και του ανθρακικού αποτυπώματος της χρήσης των προϊόντων της, θα της επιτρέψουν να αναπτυχθεί επενδύοντας σε τομείς και προϊόντα ανθεκτικά στην κλιματική αλλαγή. Η εταιρεία χημικών Solvay διαπίστωσε ότι τα τελευταία 3 χρόνια τα προϊόντα της που παρέχουν λύσεις φιλικές για το κλίμα και το περιβάλλον παρουσίασαν αύξηση πωλήσεων, ενώ τα προϊόντα της που συνεισφέρουν στην κλιματική αλλαγή παρουσίασαν μείωση πωλήσεων. Ακολουθώντας το παράδειγμα μιας αλλής εταιρείας της Danone, οι εταιρείες καλούνται να δημοσιοποιούν τα προσαρμοσμένα κέρδη τους ανά μετοχή, συνυπολογίζοντας το ανθρακικό τους αποτύπωμα, σύμφωνα με την παγκόσμια τάση για σταθμισμένες χρηματοοικονομικές καταστάσεις, όπου έχει συνυπολογιστεί ο αντίκτυπος των εταιρειών στην κοινωνία και το περιβάλλον (impact weighted financial accounts)”.

11-13 Ιουνίου: Η σύνοδος των ηγετών της G 7 στις στην Κορνουάλη της Αγγλίας.

Η “κοινωνική εκδήλωση” της 10/6

Αυτή δεν ήταν απεργία για το εργατικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης. Ήταν μια συγκέντρωση παλιών γνώριμων. Από τότε που η ΔΕΗ κατέβαζε τους διακόπτες, οι τράπεζες κλείνανε για μέρες, τα σκουπίδια σωρό και ο κόσμος έψαχνε για μέρες τρόπο να μετακινηθεί Στην παρέα προσθέστε τον στρατό των “επαγγελματικών στελεχών” του ΚΚΕ και λίγους πυροβολημένους / αγκυροβολημένους στην μονιμότητα (το συνδικαλιστικό κίνημα σήμερα ελέγχεται από στελέχη που έχουν ξεμείνει εκεί από τα παλιά και νεόγερους)…

Γενικώς για την Αριστερά, οι απεργίες αποτελούν ασκήσεις επιβεβαίωσης της μίζερης παρουσίας της, για δε το ΚΙΝΑΛ την εξήγηση για την κατάσταση που βρίσκεται σήμερα. Και ως αιθεροβάμονες αρέσκονται να τις ονοματίζουν “γενική απεργία”.

Οι πραγματικοί εργαζόμενοι απέχουν από αυτές τις “κοινωνικές εκδηλώσεις”, διότι εργάζονται. Καμία ανησυχία για την κυβέρνηση, διότι την κάθε κυβέρνηση αυτοί πρέπει να την ενδιαφέρουν. Θυμηθείτε ότι το καθοριστικό / συμβολικό κτύπημα στην Παραφύση το είχε δώσει η μεγάλη πορεία της “γραβάτας”, όπως την είχαν αποκαλέσει / χλευάσει τότε. Θυμηθείτε ποιοι ήταν. Ήταν ελεύθεροι επαγγελματίες που διαμαρτύρονταν για την υπερφορολόγηση τους . Ήταν Έλληνες πολίτες που εργάζονταν πραγματικά και σκληρά. Δεν ήταν επαγγελματίες συνδικαλιστές και απεργοί κατά κομματική παραγγελία. Δεν ήταν δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι ετών 45. Αντιλαβού;

Και η επαναληπτική δόση της απεργίας στις 16/6...

...Και “ η ΑΔΕΔΥ απεργεί για το εργασιακό του ιδιωτικού τομέα, ο οποίος και θα ταλαιπωρηθεί. Ευφυέστατο” (Πηγή: Protagon.gr)

Είδες η ΟΛΜΕ (Ομοσπονδία Λειτουργών Λαμόγιων Μέσης Εκπαίδευσης)...

Κατεπείγουσα αγωγή κατέθεσε η Υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως κατά της ΟΛΜΕ, ζητώντας από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών να αναγνωρίσει ως παράνομη και καταχρηστική την 3ωρη στάση εργασίας που εξήγγειλε η ΟΛΜΕ για τη Δευτέρα 28 Ιουνίου και ώρες 11 πμ - 2 μμ, κατά τις οποίες είναι προγραμματισμένες εδώ και πάνω από ένα μήνα οι εξετάσεις εισαγωγής στα Πρότυπα Σχολεία, και να απαγορευθεί η πραγματοποίησή της (25/6, πέρα από την ουσία, δεν τηρήθηκαν και οι σχετικές προϋποθέσεις του νόμου Ν 4808/2021 / οι αυτόβλακες θέλουν κάνουν και αντίσταση κατά του πρόσφατου νόμου).

Να επισημάνω ότι η εφετινή χρονιά, είναι μια χρονιά με ρεκόρ αιτήσεων για τα Πρότυπα Σχολεία (άνω των 13.200). Ένα ελπιδοφόρο μήνυμα, ότι η χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού ετοιμάζεται να αποπλεύσει από το λιμάνι της μετριότητας, όπου από επιλογή είχε αγκυροβολήσει μετά την Μεταπολίτευση. Καλό ταξίδι...

Να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα...

* “Οι κορυφαίες επιδόσεις του Στέφανου Τσιτσιπά και της Μαρίας Σάκκαρη είναι θαυμαστά αθλητικά φαινόμενα, αλλά δεν αφορούν μόνο τους αθλητές και τους σχετικούς με τον αθλητισμό. Αν επρόκειτο για αμιγώς αθλητικά γεγονότα θα είχαν πολύ μικρότερη ή πάντως πιο ειδική απήχηση. Είναι σημαντικές ως θρίαμβοι του ατόμου, ως απαύγασμα του χαρίσματος και της σκληρής δουλειάς. Ειδικότερα στην Ελλάδα, όμως, ο Τσιτσιπάς και η Σάκκαρη εκπέμπουν κάτι πιο ζωτικά υπαρξιακό, που υπερβαίνει την εμπορική και την επαγγελματική διάσταση του αθλητισμού. Για την ακρίβεια, υπερβαίνει και τον ίδιο τον αθλητισμό: την επιτυχία. Το είδος της κατάκτησης που, ανεξάρτητα από το αν μας αντιπροσωπεύει ή όχι, μας διαβεβαιώνει ότι ο κόσμος δεν περιλαμβάνει μόνο ανιαρές στασιμότητες, αλλά και αδιανόητες εκτινάξεις (σς. παράδειγμα η Εθνική Ελλάδος, πρωταθλήτρια Ευρώπης 2004)

Οι επιθέσεις όμως αυτές αποτελούν και εκτόνωση ενός βαθύτερου προβλήματος: η επιτυχία των αθλητών είναι υπενθύμιση της αποτυχίας των υβριστών τους. Μιας αποτυχίας που δεν έχει να κάνει τόσο με τα ανεπαρκή επιτεύγματα των τελευταίων εν στενή εννοία, αλλά με έναν πτωχευμένο τρόπο ζωής που δεν οδηγεί πουθενά, με μια μικροαστική μιζέρια που κολλάει πάνω τους όπως η ιδρωμένη φανέλα στον τενίστα. Γιατί ο Τσιτσιπάς και η Σάκκαρη δεν είναι απλώς οι τυχεροί της ημέρας ή του μήνα, αλλά πρεσβεύουν συνολικά ένα διαφορετικό μοντέλο αυτοπραγμάτωσης, τον μακρύ και επίπονο δρόμο προς ένα στόχο. Τη στρατηγική που δουλεύεται αργά και προοδευτικά, με οργάνωση, στερήσεις και εξάσκηση. Με λίγα λόγια, την ήττα της τεμπελιάς, δηλαδή της μόνιμης πνευματικής κατάστασης όσων προσπαθούν να μειώσουν ηθικά εκείνους από τους οποίους θα μπορούσαν να αντλήσουν ένα παράδειγμα προς μίμηση” ( Άρης Αλεξανδρής).

Έρευνα δείχνει ότι το βασικό κίνητρο πίσω από τις πράξεις μεγάλης πλειονότητας ανθρώπων (30%) είναι το συναίσθημα του φθόνου (αυτό το ποσοστό πρέπει να είναι ακόμη μεγαλύτερο στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού όπου η επιτυχία αντιμετωπίζεται σαν ποινικό αδίκημα).

Τρανή απόδειξη της ανθρώπινης βλακείας. Μάλιστα οι επιστήμονες αναφέρουν ότι “τα αποτελέσματα της εν λόγω έρευνας αντικρούουν παλαιότερες θεωρίες, που αντιμετώπιζαν τους ανθρώπους ως κατεξοχήν λογικά πλάσματα”.

Τρανή απόδειξη ο χόλος που έχει ξεχυθεί αυτές τις ημέρες στο Διαδίκτυο περί “ελιτίστικου” αθλήματος. Ναι, το τένις είναι για τις ελίτ. Όχι για τις οικονομικές ούτε τις κοινωνικές. “Είναι για όσους πιστεύουν ότι για να γίνεις μέλος των ελίτ, απαιτείται σκληρή δουλειά, αυτοπειθαρχία και συνέπεια. Και αυτό δεν το συγχωρεί το κοινό των τηλεπαιχνιδιών”.

14 Ιουνίου: Συνάντηση Μητσοτάκη Ερντοράν στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ

Το 4ο κύμα και οι αυτόβλακες δικαιωματιστές...

Αν οι ειδικοί έχουν δίκαιο, οι ανεμβολίαστοι είναι αυτοί που θα βρεθούν στη δίνη του 4ου κύματος της πανδημίας. Συνεπώς οι αυτόβλακες, θα είναι αυτοί θα κληθούν να ζήσουν σε ένα περιβάλλον που πλέον δεν θα λαμβάνει τόσο αυστηρά μέτρα για την υγειονομική προστασία του πληθυσμού. Και τότε ελπίζω να μην παρουσιαστούν κάποιοι που θα υποστηρίξουν ότι οι εμβολιασμένοι πρέπει να κάνουν υποχωρήσεις και παραχωρήσεις προκειμένου να υποστηριχθούν οι αυτόβλακες. Η λύση μια, να καταστεί ο εμβολιασμός υποχρεωτικός. Αντιλαβού;

Ως κύρια αιτία του 4ου κύματος αναφέρουν την “μετάλλαξη Δ” του Covid 19. Για τον επιστημονικό κόσμο η “μετάλλαξη Δ” είναι “προϊόν” της “φυσικής επιλογής” και θα επικρατήσει των προϋπαρχόντων διότι είναι και μεταδοτικότερη και αποτελεσματικότερη, μεθερμηνευόμενον, για τον άνθρωπο επικινδυνότερη.

Το επαχθές είναι ότι στην διαδικασία της φυσικής επιλογής υπεισέρχεται / συνεισφέρει και μια άλλη λιγότερο γνωστή δύναμη που ονομάζεται “ασυνείδητη επιλογή”. Δηλαδή όταν οι ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις με το περιβάλλον έχουν τυχαία εξελικτικά αποτελέσματα. Μια παράμετρος αυτών των αλληλεπιδράσεων ενισχύεται από την ανθρώπινη αυτοβλακεία. Ένα παράδειγμα αποτελεί η εξελικτική αντοχή των μικροβίων στα αντιβιοτικά. Η ανθρώπινη αυτοβλακεία υπεισέρχεται με την μη ενδεικνυόμενη χρήση και την υπέρ συνταγογράφησή τους.

Όσον αφορά την “μετάλλαξη Δ” “όπως ανέφερε ο καθηγητής Κλιντ Γουίτσχολς, η απόφαση της βρετανικής κυβέρνησης να παρατείνει την περίοδο μεταξύ της 1ης και της 2ης δόσης του εμβολίου της AstraZeneca, φέρεται να έδωσε στη μετάλλαξη Δέλτα ένα επιπλέον παράθυρο για έξαρση της πανδημίας. Ενώ η Δέλτα είναι πιθανό να εξελίχθηκε στην Ινδία μέσω της φυσικής επιλογής, οι πολιτικές αποφάσεις μπορεί να εξασφάλισαν την επιβίωσή της στο Ηνωμένο Βασίλειο”.

Η μόνη αποτελεσματική αντίσταση όχι μόνο έναντι της “μετάλλαξης Δ” αλλά και την παρουσίαση νέων μεταλλάξεων είναι ο εμβολιασμός. Και εδώ όμως υπεισέρχονται ως κυρίαρχη παράμετρος στην “ασυνείδητη επιλογή” οι “ασυνείδητοι αρνητές” του εμβολιασμού. Διάβασα ότι το σχετικό ερώτημα που ανακύπτει αβίαστα είναι: “Τελικά τι είναι πιο επικίνδυνο, οι μεταλλάξεις ή οι μεταλλαγμένοι…;” Αντιλαβού;

Σαν επιδόρπιο

Καλό κωλαράκι...

Σκόπιμο λάθος για τους πολιτικορεκτάδες. Καλοκαιράκι...

“Δεν συνάντησα άνθρωπο που να αγαπάει την αρετή όσο τις όμορφες γυναίκες” Κομφούκιος

Καλό Καλοκαίρι...

Seedrinker