Τοπίο στην ομίχλη… (2ο μέρος)

 

“Όσο πιο μικρός είναι ο βάλτος,

τόσο μεγαλύτερα αισθάνονται τα βατράχια μέσα του” Μαρξ

Επιδίωξη των αναρτήσεων “Τοπίο στην ομίχλη” είναι η έμμεση επισήμανση αυτών που οδήγησαν στον ερμητικό εγκιβωτισμό των δυτικών κοινωνιών σε ρόλο ιδιώτη και παρατηρητή των τεκταινομένων ερήμην των. Σχετικά ο Γιώργος Κοντογιώργης κρούει τον κώδωνα της συλλογικής αφύπνισης επισημαίνοντας: “Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τον νεωτερικό άνθρωπο απ' αυτόν που διδάσκει το ελληνικό κοσμοσύστημα, της ανθρωποκεντρικής δηλαδή υποστασιοποίησης των κοινωνιών με όρους καθολικής ελευθερίας και δημοκρατίας”.

Όπως επεσήμανα στο 1ο μέρος της ανάρτησης (24/1/21), παρουσιάζεται δυσκολία να ορίσουμε αφηρημένες έννοιες όπως ελευθερία, δικαιοσύνη για τις οποίες χρειάζεται μια πιο περιγραφική προσέγγιση. Και είναι αδύνατον να ορίσουμε την κρίσιμη έννοια της ελευθερίας χωρίς να εισάγουμε / την συσχετίσουμε με την έννοια της “υπευθυνότητας”, δηλαδή να την συσχετίσουμε με την υποχρεώσεις η οποία αυτή συνεπάγεται / απαιτεί. Η μη συσχέτιση έχει διαφθείρει “έννοιες” με αποτέλεσμα μια γενική μπαχαλοποίηση του κοινωνικού γίγνεσθαι.

Και είναι κρίσιμη η έννοια της ελευθερίας διότι όπως διαπιστώνουν / υποστηρίζουν και οι καθηγητές Ντάρον Ατζέμογλου Οικονομικών , και Τζέιμς Ρόμπινσον Πολιτικής Επιστήμης στο βιβλίο τους “Γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη”, ο καθοριστικός παράγων για την επιτυχία και ευημερία ενός έθνους είναι η υιοθέτηση ελεύθερων και χωρίς αποκλεισμούς πολιτικών και οικονομικών θεσμών και όχι η γεωγραφία, το κλίμα ή η κουλτούρα.

Tο πόσο κρίσιμο είναι το συστατικό της ελευθερίας για την ευημερία, iστορώντας to εμπεδώνουμε Και με τελική την διαπίστωση ότι αυτό το συστατικό εξαρτάται σήμερα από την δέσμευση των πολιτών να στηρίξουνε τις φιλελεύθερες δημοκρατικές αξίες. Έχω επισημάνει ότι σε εποχές σύγχυσης / υπονόμευσης / κατάχρησης της λέξης “Δημοκρατία”, είναι απαραίτητο να την επικαιροποιήσουμε με την λέξη “Πολιτοκρατία” ή “Πολιτών Κράτος”. Δηλαδή επισημαίνοντας ότι λειτουργική δημοκρατία μόνο από Πολίτες μπορεί να υποστηριχθεί. Δηλαδή να υπάρχει αυτή κρίσιμη μάζα Πολιτών η οποία θα μπορεί να ακυρώνει τον υπονομευτικό ρόλο της οιονεί υπάρχουσας Λαϊκής Μάζας ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια). Αυτό και διότι όταν αυτή επικρατεί ποτέ δεν θα βρείτε την “πιάτσα” να συμφωνεί με οποιαδήποτε αλλαγή, γιατί αυτή η “πιάτσα” ζει και αναπνέει από την κουλτούρα της συνδιαλλαγής και της μετριότητας. (1)

Ο ρόλος των προεξαρχώντων αυτής της λαϊκής μάζας, ανάλογος αυτών των “ιεραποστόλων του Κουμμουνισμού” την περίοδο του “Ψυχρού Πολέμου”. Και συνεχίζω ιστορώντας; “… Έχουν την ιεραρχία των και εν είδος θρησκείας, της οποίας οι ιεραπόστολοι ευρίσκονται εις κάθε χώραν ως “πέμπτη φάλαγξ”, αναμένοντες την ημέραν καθ’ ην, ως ελπίζουν, θα είναι οι απόλυτοι κύριοι των συμπατριωτών των και θα εξοφλήσουν παλαιούς λογαριασμούς” (Ουίνστον Τσώρτσιλ, ΗΠΑ Βοστώνη, 1949). Για την επικαιροποίησης θα αντικαταστήσω την κομμουνιστική θρησκεία με αυτήν των πάσης φύσεως “αριστερο πολιτικορεκτάδων δικαιωματιστών”.

Και στα καθ’ ημάς ευθαρσώς τους αποκαλώ “πεμπτοφαλαγγίτες” υπονομευτές της Ε.Ε. Δεν αποδυναμώνουν την Ευρώπη μόνο στο επίπεδο των αξιών, αλλά ενισχύουν και τις περιφερειακές δυνάμεις οι οποίες την πολεμούν πλέον στυγνά υποδαυλίζοντας εδώ και χρόνια τις φυγόκεντρες δυνάμεις εντός της. Και είναι αυτές οι οποίες χρησιμοποιούν όλα τα μέσα για να τη διχάσουν και να τη διαλύσουν, είτε χρηματοδοτώντας αντιευρωπαϊκά κόμματα, είτε επιχειρώντας να προκαλέσουν συνοριακές κρίσεις, ακόμη και χρησιμοποιώντας απειλές προερχόμενες από το οπλοστάσιο ωμότητας του προηγούμενου αιώνα. Και το επαχθέστερο αυτεγκλωβίζοντας τις δυτικές δημοκρατίες (γενικώς) ενισχύοντας / συνηγορώντας στις ψηφιακές δολιοφθορές ( dezinformatsiya) στην αλγοριθμική αγορά γνώμης. (2)

Εδώ είναι απαραίτητο να επισημάνουμε ότι αποτελεί στατική άποψη ότι η πολιτική ελευθερία είναι μια ανθεκτική κατασκευή, η οποία υλοποιείται μέσα από μια διαδικασία “διαφωτισμού”. Η άποψη αυτή γίνεται ενεργητική εάν την συνδυάσουμε και με την δυναμική των σχέσεων κράτους κοινωνίας. Και εν κατακλείδι, το δημοκρατικό ιδεώδες, να ζει ο άνθρωπος με καθολική ελευθερία ως κοινωνικοπολιτικό ον, και όχι ως υπήκοος, υπό την κρατική εξουσία. Κύριο ζητούμενο η υλοποίησή του προτάγματος της κοινωνικής και πολιτικής ελευθερίας, δηλαδή της εφαρμογής της δημοκρατικής αρχής στο οικονομικό και πολιτικό σύστημα.

Ένα ζητούμενο το οποίο επλήγη με την παγκοσμιοποίηση και η κορύφωσή του οδήγησε στην οικονομική κρίση 2008, με την παγκοσμιότητα εθελοτυφλούσα παρά τις σχετικές προειδοποιήσεις. Και στην αντίληψη του σύγχρονου ανθρώπου, εδραιώθηκε η αντίληψη ότι η συνάντηση της κοινωνίας με την οικονομία διέρχεται μονοσήμαντα μέσα από την αγορά, η οποία πλέον παρουσιάζεται να έχει αποικειοποιήσει τελικώς όλους τους θεσμικούς χώρους Πολιτικό, Κοινωνικό, Πολιτικό, Πολιτισμικό διεθνοποιηθεί. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που έχει πάψει η κοινωνία να συναντά την πολιτική μιας και έχουν διαρραγεί οι μεταξύ τους διαμεσολαβητικοί θεσμοί. Αποτέλεσμα το θέριεμα της εύκολα χειραγωγούμενης Λαϊκής Μάζας ΚΔΩΑ, πεδίον λαμπρόν του εθνολαϊκισμού και συνακόλουθο την σταδιακή αποθέσμιση της Δημοκρατίας (η χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού το βίωσε στον υπέρτατο βαθμό).

Οι προαναφερθέντες καθηγητές Ντάρον Ατζέμογλου και Τζέιμς Ρόμπινσον στο νέο βιβλίο τους βιβλίο επισημαίνουν ότι “η Δημοκρατική ελευθερία ανθεί σε έναν ‘στενό διάδρομο’, υπό την προστασία μιας ισχυρής κοινωνίας των πολιτών και ενός ισχυρού, αποτελεσματικού και κοινωνικά ευαίσθητου κράτους, για να αποφύγει τις συμπληγάδες του δεσποτισμού και της αναρχίας. Η παραμονή στον στενό και εύθραυστο διάδρομο της ελευθερίας και της δημοκρατίας απαιτεί συνεχή εγρήγορση και αγώνες και το ζητούμενο στον ανταγωνισμό κράτους και κοινωνίας είναι να βρεθεί μία λεπτή ισορροπία ισχύος μεταξύ των δύο”. (“Ο Στενός Διάδρομος – κράτη, κοινωνίες και η μοίρα της ελευθερίας”)

Οι συγγραφείς ανατρέχοντας στην ιδέα του Κράτους όπως την συνέλαβε ο Τομας Χόμπς στο έργο του “Λεβιάθαν” (1651) αναφέρουν πως το “Δεσποτικό Κράτος / Λεβιάθαν” και το “Απών Κράτος / Λεβιάθαν” οδηγούν στον αυταρχισμό και στην ακυβερνησία αντιστοίχως.

Το ζητούμενο είναι το “Δεσμώτη Κράτος / Λεβιάθαν”. Ένα κράτος κραταιό, το οποίο όμως δεσμεύεται από ελέγχους που επιβάλλει η κοινωνία, όπως για πρώτη φορά συνέβη στην αρχαία Αθήνα με τις μεταρρυθμίσεις του Σόλωνα και του Κλεισθένη, ή στην Αμερική από τους πατέρες της Ανεξαρτησίας. Χαρακτηριστικό είναι αυτό που διακήρυττε ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ: “Αληθινή ατομική ελευθερία δεν νοείται χωρίς οικονομική ασφάλεια και ανεξαρτησία και όταν οι άνθρωποι πεινούν ή είναι άνεργοι, γίνονται βορά δημαγωγών και δικτατόρων”. Επίσης αυτό που επισημαίνεται είναι ότι για την διατήρηση της ελευθερίας δεν επαρκεί ένα σύστημα ελέγχων και ισορροπιών, όσο σοφό και να είναι αυτό, αλλά απαραίτητη είναι και η διεκδικητική κινητοποίηση της κοινωνίας. Προσοχή, μιας κοινωνίας πολιτών και όχι χειραγωγούμενων ατόμων.

Υπάρχει όμως και μια μορφή κράτους η ποία λειτουργεί είτε αυτοτελώς, ή υπούλως ενταγμένη, ακυρώνοντας κάθε προσπάθεια δημιουργίας του “Δεσμώτη Κράτους”. Και αυτή είναι η μορφή του “Χάρτινου Κράτους / Λεβιάθαν”. Δηλαδή ενός Κράτους αναλγήτως γραφειοκρατικό. Δηλαδή ένας εσωτερικός ιμπεριαλισμός των “υπηρετούντων” στον δημόσιο τομέα, που επιβάλλει και δια της κομματική πατρωνίας την κραυγαλέα ανισότητα. Λειτουργεί σε υποομάδες συμφερόντων, τα μέλη των οποίων κατά περίπτωση είναι και θύτες και θύματα. Οδηγός τους το εφήμερο προσωπικό συμφέρον. Δηλαδή μια εκλεπτυσμένη / “εκπολιτισμένη” έκφανση της ανθρώπινης κτηνωδίας. Αυτοτελή παραδείγματα του “Χάρτινου Κράτους / Λεβιάθαν” απαντώνται κυρίως στην Νότια Αμερική, Αφρική αλλά και στην Ασία. Για το υπούλως λειτουργών “Χάρτινο Κράτος”, δεν χρειάζεται να κουνηθείτε από την θέση σας…

Τέλος να επισημάνουμε, αντικαθιστώντας την λέξη Δικαιοσύνη με αυτήν της Δημοκρατίας στην ρήση του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ότι “Αν δεν υπάρχει δημοκρατία κάπου, είναι απειλή για τη δημοκρατία παντού”. Ο Πάσχος Μανδραβέλης επισημαίνει ότι αυτή είναι και μια απόφανση γενικής ισχύος, δηλαδή για κάθε ανθρώπινη κατάσταση. Όχι της ανθρωπότητας εν γένει, αλλά κάθε ανθρώπου ξεχωριστά.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Σημειώσεις;

1. Όταν η Λαϊκή Μάζας ΚΔΩΑ επικρατεί, ποτέ δεν θα βρείτε την “πιάτσα” να συμφωνεί με οποιαδήποτε αλλαγή, γιατί αυτή η “πιάτσα” ζει και αναπνέει από την κουλτούρα της συνδιαλλαγής και της μετριότητας.

Τελευταίο παράδειγμα, η προσπάθεια αναμόρφωσης της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Το μπλοκ του εκπαιδευτικού λαϊκισμού, τάσσεται υπέρ της διατήρησης του συστήματος (διατήρηση αχρήστων τμημάτων, βάση εισαγωγής 10) το οποίο στήθηκε δια την διανομήν “χαρτιών” με σφραγίδα πτυχίου και δημιουργίας “πελατειακού συναλλάγματος”. Και ενδυναμώνεται βρίσκοντας ερείσματα ακόμη και σήμερα, στην κουλτούρα της Λαϊκή Μάζας ΚΔΩΑ (δημοσιοϋπαλληλική “αποκατάσταση” δια πτυχίου / η Πραφύση ίδρυσε 133 νέα τμήματα ΑΕΙ και είχε προγραματίσει την ίδρυση άλλων 37 από φέτος).

2. Σχετικά με την ερμαφρόδιτη στάση της Αριστεράς σε όλες της εκδοχές της, σχετικά με την “κρατική αεροπειρατεία” του δικτάτορα Λουκασένκο, το γενικότερο ερώτημα είναι: Τελικά, τι είναι αυτό που την εξωθεί να είναι τόσο επιφυλακτική / φειδωλή στην καταδίκη των βάναυσων συμπεριφορών καθεστώτων όπως της Λευκορωσίας, της Ρωσίας, της Βενεζουέλας, της Κούβας; Φαίνεται πως τελικά το πρόβλημα βρίσκεται στις σχέσεις της με αυτό που αποκαλούμε δυτικό τρόπο ζωής, δυτικό πολιτισμό, δυτικό πολιτικό σύστημα.

Και είναι αυτό το φιλελεύθερο σύστημα το οποίο για λογαριασμό της δυτικής κοινωνίας. έχει κατακτήσει τα περισσότερα από τα δικαιώματα που διεκδικεί σήμερα η Αριστερά.

* “Με μία διαφορά. Εκεί που η φιλελεύθερη σκέψη αναζητούσε τον μετασχηματισμό, και τον επέτυχε σε μεγάλο μέρος, η Αριστερά επεδίωκε τη σύγκρουση και την ανατροπή, αποτυγχάνοντας κατά σύστημα. Και ως εκ τούτου παγίδευσε εαυτήν σε ένα κλειστό σύμπαν μνησικακίας και εκδικητικότητας. Το μόνο που προτείνει στις δυτικές κοινωνίες είναι η Νέμεση για τα αρχαία δεινά. Για το παρόν τους και το μέλλον τους είναι αναγκασμένη να ζητιανεύει ιδέες ακόμη και από τους φιλελεύθερους που μέχρι χθες τους αναθεμάτιζε. Ποια καλύτερη ομολογία ήττας; Αυτή η Αριστερά όπως δεν έχει παρόν, δεν έχει και μέλλον. Θα έλεγα έχει μόνον παρελθόν, όμως η δική μας και αυτό φρόντισε να το αποποιηθεί με την αμορφωσιά της”.

Διαβάστε και αυτό…

* “Δεν θυμάμαι αν ήταν το 1981 ή το ’82 όταν προβλήθηκε στις αίθουσες η ταινία «Ανθρωπος από μάρμαρο» του Αντρέι Βάιντα. Θυμάμαι όμως καλά τον κριτικό του «Ριζοσπάστη» Δ. Δανίκα που είχε συστήσει στους αναγνώστες του να είναι «ιδεολογικά θωρακισμένοι» αν θέλουν να την δουν. Τι σήμαινε η ιδεολογική θωράκιση; Να μην πιστέψουν όσα τους έδειχνε ο σκηνοθέτης για τον τρόπο που εφαρμόστηκε ο σοσιαλισμός στην Πολωνία. Ήξερε ο κριτικός της καλής εφημερίδας τη σοσιαλιστική Πολωνία καλύτερα από τον Βάιντα; Δεν ισχυρίστηκε ποτέ του κάτι τέτοιο. Εκείνο που υποστήριζε είναι ότι η πραγματικότητα υπόκειται στην κρίση της ιδεολογίας. Τότε η «ιδεολογική θωράκιση» για τον μέσο αριστερό ήταν απλή υπόθεση. Εκτός από τους απαραίτητους κλασικούς μπορούσε να οργανώσει τη θωράκισή του, επιλέγοντας κάποια από τις εκδοχές του υπαρκτού σοσιαλισμού, σοβιετική, κινεζική, κουβανική ή ακόμη και να υιοθετήσει μιαν άλλη η οποία, αν και ανύπαρκτη, θα ήταν καλύτερη διότι θα είχε διδαχθεί από τα λάθη και θα επέλεγε μόνον τα θετικά από την ιστορική εμπειρία της εφαρμογής των ιδεών. Σε γενικές γραμμές, η «θωράκιση» παρ’ ημίν ήταν ένας συνδυασμός εμφυλιοπολεμικής μνησικακίας και ψυχολογικής αντίστασης απέναντι στις Δυτικές Δημοκρατίες. Κολακεύαμε και τα δύο αυτά συμπλέγματα «ακούγοντας» τις σοβιετικές αλήθειες, είτε για το Τσερνόμπιλ είτε για τον Γιαρουζέλσκι, είτε για τους Παλαιστίνιους. Την ίδια εποχή κυκλοφόρησε και το βιβλίο «Μπροστά στον Πόλεμο» όπου ο συγγραφέας του Καστοριάδης προέβλεπε την κατάρρευση του σοβιετικού καθεστώτος. Πέρασε απαρατήρητο.

Ο υπαρκτός σοσιαλισμός κατέρρευσε, όμως η ιδεολογική θωράκιση άντεξε. Με τα χρόνια αποδείχθηκε μια πανοπλία χωρίς σώμα. Όπως ο ταλαίπωρος «Ανύπαρκτος Ιππότης» στο αριστούργημα του Ιταλο Καλβίνο. Μια περιφερόμενη πανοπλία που έχει ψυχή, έχει θέληση, όμως δεν έχει σώμα. Αγαπάει μια «Δουλτσινέα» την οποία την σώζει κατ’ επανάληψη την τελευταία στιγμή από υποψήφιους «βιαστές» της. Αγανακτισμένη η δύστυχη στο τέλος με δάκρυα στα μάτια, του ζητάει να την αφήσει να ζήσει τη ζωή της.

Αυτά θυμήθηκα παρακολουθώντας τις αντιδράσεις στην απαγωγή του Ρομάν Προτάσεβιτς από το καθεστώς του Λουκασένκο” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

3. Το “Λεβιάθαν” είναι το σπουδαιότερο σύγγραμμα του Άγγλου πολιτικού φιλοσόφου Τόμας Χομπς. Ο τίτλος του βιβλίου αναφέρεται στο βιβλικό Λεβιάθαν, που κατά την Παλαιά Διαθήκη ήταν ένα πελώριο κήτος (πλήρης τίτλος: “Leviathan or the Matter, Form and Power of a Comonwealth Ecclesiastical and Civil”, δημοσιεύτηκε το 1651). Το έργο αναφέρεται στην σχέση κοινωνίας – κράτους και αποτελεί έναν προπομπό της θεωρίας του “κοινωνικού συμβολαίου” (Τζων Λοκ). Στο έργο επισημαίνεται ότι ο άνθρωπος εκ φύσεως δεν είναι αγαθός και ως εκ τούτου είναι εγωιστής και ηδονιστής. Συνακολούθως και τα κίνητρα του εδράζονται στο προσωπικό συμφέρον, το οποίο δυνητικώς έχει και καταστροφικές συνέπειες έως και αυτοκαταστροφικές. Για να εξισορροπηθεί αυτή η κατάσταση και με στόχο την κοινωνική ειρήνη, ο Χομπς επινοεί τον Λεβιάθαν, είτε με τη μορφή της απόλυτης μοναρχίας είτε της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Και τον προικίζει με το μονοπώλιο της εξουσίας και της άσκηση βίας, για να αναλάβει την προστασία των πολιτών από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς δια της αστυνομίας και του στρατού, υπό την αίρεση της μη κατάχρησής τους (εξ αυτής πηγάζει η ιδέα του Συντάγματος ως εργαλείο αυτοπεριορισμού). Ο Χομπς σε περίπτωση αποτυχίας αυτού του “κοινωνικού συμβολαίου”, προτείνει την ακύρωσή του σε καμία περίπτωση το δυνατότητα επανάστασης εναντίον του. Δηλαδή την διάλυση του κράτους και την επανασύστασή του με ένα νέο “κοινωνικό συμβόλαιο”.

Ο Χομπς είχε αντιληφθεί το ιστορικά επιβεβαιωμένο: Δεν υπάρχει Επανάσταση, υπάρχει μόνο επαναστατική στιγμή. Επανάσταση είναι όλα αυτά που προηγήθησαν μέχρι την έκρηξή της. Μόλις εκραγεί πεθαίνει. Και το όνειρο γίνεται εφιάλτης...

Επίλογος

Με ότι ενθουσιάζομαι,

γίνομαι αν-επιφύλακτα επιφυλακτικός...

\Πανδημιακά…

* “Μόλις εμβολιάστηκα από μια γυναίκα που γεννήθηκε στο Βιετνάμ, με εμβόλιο που δημιουργήθηκε από δύο Τούρκους μετανάστες που ζουν στην Γερμανία (σ.σ., Uğur Şahin και Özlem Türeci, BioNTech), και παρασκευάστηκε από μια αμερικανική εταιρεία που διευθύνεται από Έλληνα μετανάστη (σ.σ. Άλμπερτ Μπουρλά, Pfizer). Ευχαριστώ κόσμε!” (τουϊτάρισμα του Αμερικανού οικονομολόγου Τζέϊμς Κένι).

* “Αυτό πάλι που νομίζουμε ότι οι πατέντες είναι σαν συνταγή για μουσακά, να το προσέξουμε κάπως γιατί δημιουργεί παρανοήσεις” (Πηγή: Protagon.gr).

Η ιστορία επαναλαμβάνεται: Μια γελοιογραφία από την δεκαετία του ’30 σχετικά με την παραπληροφόρηση για τα εμβόλια έχει γίνει και πάλι επίκαιρη, λέει ο Independent.

Η γελοιογραφία, η οποία δημοσιεύτηκε στο Twitter και έγινε viral δείχνει ένα άτομο με την ένδειξη «αντι-εμβολιαστής» να προχωράει προς τον γκρεμό που οδηγεί σε μια θάλασσα ευλογιάς πατώντας πάνω στην «παραπληροφόρηση». Εννοώντας ότι η παραπληροφόρηση εμπεριέχει σοβαρούς κινδύνους, στην περίπτωση αυτή από την ευλογιά.

Προσδοκώ και σε “εμβόλιο” κατά της “πολιτικορεκτάδικης πανδημίας”. Σύμπτωμα της ο εκφυλισμός της γλώσσας που μιλάμε. Επίκαιρο παράδειγμα: Ατομική ευθύνη για τους “νοσούντες” σημαίνει “κάνω ότι γουστάρω”. Οι περισσότερες δυνατότητες κυκλοφορίας που παρέχει το εμβόλιο ονομάστηκαν “δικαιώματα”. Σχετικά θα επισημάνω και την κοινωνική ανευθυνότητα που επιδεικνύουν ως άτομα οι “άρρωστοι” επαγγελματίες της υγείας και οι εκπαιδευτικοί. Επικίνδυνα μεταδοτικοί, ήρθε ο καιρός το ζήτημα να το αναλάβει ο νομοθέτης. Αντιλαβού;

Επετειακά…

Γιατί δοξάζουμε τις ήττες της Εθνεγερσίας.

Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση της Επανάστασης μέσα από τις ήττες των Ελλήνων και τις καταστροφές παρουσιάζεται στο βιβλίο του Νικόλαου Αναστασόπουλου “Από τη σφαγή της Χίου στην έξοδο του Μεσολογγίου”. Παρουσιάζει τον τρόπο που αυτές επηρέασαν στρατιωτικά την πορεία του Αγώνα, τις συνέπειες που είχαν στη συλλογική συμπεριφορά των ίδιων των Ελλήνων, τον απόηχό τους στον υπόλοιπο κόσμο αλλά και την καταλυτική επίδρασή τους στο κίνημα του φιλελληνισμού. Σε αυτήν την περίπτωση μπορούμε να μιλάμε για τον “ηρωισμό της ήττας”. (Σχετικά έχω αναφερθεί στην ανάρτηση της 20/4/19 “Θυσία: Ο θάνατος ως δυνατότητα”)

* Σχετικά ο Τάσος Θεοδωρόπουλος αναφέρει: “Η σφαγή της Χίου, η μάχη του Πέτα, ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη, η σφαγή της Νάουσας και της Κάσου, η καταστροφή των Ψαρών, το Μανιάκι, και βέβαια η έξοδος του Μεσολογγίου, κατά τον συγγραφέα συμμετείχαν στη διαμόρφωση της πατριωτικής συνείδησης των εξεγερμένων Ελλήνων. Αν για τους περισσότερους στην αρχή του Αγώνα «πατρίδα» ήταν το χωριό τους, μέσα από τις καταστροφές άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι η πατρίδα χωράει όσους μοιράζονται την ίδια μοίρα απέναντι στους Οθωμανούς. Οι καταστροφές τούς βοήθησαν να αντιληφθούν τις ολέθριες συνέπειες των εμφύλιων συγκρούσεων. Και τέλος, οι καταστροφές και οι σφαγές ενίσχυσαν το κύμα συμπαράστασης στην Ευρώπη και στην Αμερική. «Η σφαγή της Χίου» και «Η Ελλάδα θρηνεί στα ερείπια του Μεσολογγίου» του Ντελακρουά αποτυπώνουν την ηθική πτυχή του ζητήματος. Η δραστηριοποίηση του Ελβετού τραπεζίτη Εϋνάρδου και οι έρανοι των φιλελληνικών κομιτάτων αντανακλούν την πρακτική πτυχή του”.

* Στην ανωτέρω προσέγγιση συνηγορεί και ο ιστορικός Σουκρού Ιλιτζάκ, επισημαίνοντας και την καθοριστική σημασία της Ρωσίας: “Στα τέλη του 1825 πέθανε ο τσάρος της Ρωσίας Αλέξανδρος, που είχε από την αρχή εναντιωθεί στην ελληνική ανεξαρτησία για να μη θιγεί η εγκαθιδρυμένη μετά τον Ναπολέοντα συντηρητική ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων, και τον θρόνο ανέλαβε ο αδελφός του, του οποίου η οπτική σ’ αυτό το ζήτημα ήταν τελείως διαφορετική. Ο Μαχμούτ Β΄, ο οποίος καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης είχε χρησιμοποιήσει δεκάδες φορές διάφορες εκδοχές της φράσης «κανείς δεν δικαιούται να αναμειγνύεται στις εσωτερικές μας υποθέσεις», είχε αποξενωθεί από όλους τους ηγέτες και τα κράτη της Ευρώπης, εκτός από την Αυστρία. Το τίμημα ήταν ότι δεν μπορούσε πια να ακολουθεί μια πολιτική εξισορρόπησης της Ρωσίας με την Αγγλία. Ειδικά μετά τη σφαγή του Μεσολογγίου τον Απρίλιο του 1826, η ηθική διάσταση του ζητήματος είχε περάσει σε πρώτο πλάνο για τους Ευρωπαίους και είχε δημιουργηθεί μια κοινή γνώμη που έντονα ζητούσε να τιμωρηθεί το οθωμανικό κράτος. Η πρώτη δόση αυτής της τιμωρίας υπήρξε η σχεδόν ολοσχερής καταστροφή των στόλων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Αιγύπτου στο Ναβαρίνο με την κοινή δράση των στόλων της Ρωσίας, της Αγγλίας και της Γαλλίας. (...)

Όσο κι αν οι Έλληνες πάλεψαν με νύχια και με δόντια για την ανεξαρτησία τους, το 1828 η εξέγερση έχει σε μεγάλο βαθμό καταπνιγεί, τα πιο σημαντικά κέντρα αντίστασης –όπως το Μεσολόγγι και η Αθήνα– έχουν περάσει υπό τον έλεγχο των οθωμανικών δυνάμεων, και σε πολλές περιοχές οι εξεγερμένοι είχαν ζητήσει έλεος από το κράτος. Αν το 1828 δεν είχε ξεσπάσει ο πόλεμος, και αν τον Αύγουστο του 1829 οι Ρώσοι δεν είχαν καταλάβει την Αδριανούπολη απειλώντας άμεσα τον οθωμανικό θρόνο, ο Μαχμούτ Β΄, ο οποίος είχε αντισταθεί μέχρι τέλους στις υπέρ των Ελλήνων παρεμβάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων, δεν θα αποδεχόταν με τίποτα την ίδρυση ανεξάρτητου ελληνικού κράτους και οι συγκρούσεις θα είχαν με κάποιον τρόπο συνεχιστεί. Σήμερα, η συμβολή της Ρωσίας στην ελληνική ανεξαρτησία δεν είναι κάτι που τονίζεται στην κυρίαρχη ελληνική ιστοριογραφία. Βέβαια, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι ακόμα και χωρίς τον ρωσοτουρκικό πόλεμο, αργά ή γρήγορα οι Έλληνες, όπως και όλα τα άλλα έθνη που αποσχίστηκαν από την Αυτοκρατορία, θα είχαν ιδρύσει το δικό τους έθνος-κράτος, απλώς όχι εκείνη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή”.

Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι υπάρχει μια κλίση της συλλογικής μας ψυχοσύνθεσης στο τραγικό. Να επισημάνω ότι η αρχαιοελληνική τραγική παράδοση, γνωστή από τα έργα των τραγικών ποιητών, θα έλεγα ότι είχε / έχει παιδευτικό χαρακτήρα. Και αυτό διότι ήταν στενά συνδεδεμένη με το σχήμα ύβρις→άτη→νέμεσις→τίσις. Δηλαδή η βίαια, αυθάδης και αλαζονική στάση / συμπεριφορά του ανθρώπου, αποτελούσε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο παραβίαση της ηθικής τάξης και απόπειρα ανατροπής της κοινωνικής ισορροπίας και γενικότερα της τάξης του κόσμου. Μια συμπεριφορά η οποία επαναλαμβανόμενη, και μάλιστα μετά από προειδοποιήσεις των ίδιων των θεών, οδηγούσε τελικά στην πτώση και καταστροφή του “υβριστού”.

Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού παρατηρούμε τον “εκφυλισμό της ήττας” η οποία σχηματικά περιγράφεται στο σχήμα. “Αν θέλουμε να μας αγαπάνε, οφείλουμε να είμαστε ηττημένοι…” Το βίωσε με την ιδεολογική επικυριαρχία της Αριστεράς η οποία τελευταίως “πνέει τα λοίσθια”, αφού προηγουμένως την έφεραν στην εξουσία οι “Αγανακτισμένοι” των πλατειών, οι οποίοι αισθάνονταν ήρωες επειδή η χώρα τους είχε ηττηθεί / πτωχεύσει.

Για το κλέφτικο τραγούδι.

* “Μας απασχολούν κυρίως τα πρόσωπα και τα περιστατικά της Επαναστάσεως, αλλά μόνα τους, ως εξωτερικά συμβάντα, συγκαλύπτουν την εσωτερική ζύμωση, η οποία την προετοίμασε και τη βάσταξε. Το ψυχικό υπόβαθρο του αγώνα προβάλλει καθαρά στο κλέφτικο τραγούδι, όλο και πιο απόμακρο για τον σημερινό Έλληνα, κυρίως των πόλεων. Η γλώσσα του αντηχεί διαφορετικό τρόπο επιβιώσεως του κόσμου, νιώθει αλλιώς τις λέξεις, ίδιες τότε και τώρα (...)

Το κλέφτικο είναι ξεχωριστό είδος δημοτικού τραγουδιού. Κάνει την εμφάνισή του προς τον 17ο αιώνα και προϋποθέτει ιδιαίτερη ψυχική διάθεση. Το έδειξε ο Γιάννης Αποστολάκης, με πάθος, γνώση και εμμονική οξυδέρκεια, στη μελέτη του «Το κλέφτικο τραγούδι» (1950), έργο στο οποίο τα επόμενα οφείλουν πολλά. Το δημοτικό επιμένει σε καταστάσεις της ζωής – αγάπη, γάμο, ξενιτιά, θάνατο· το κλέφτικο υμνεί τον επικό θρίαμβο ή θάνατο του ήρωα, το ψυχικό του μεγαλείο και την παλικαριά. Είναι γέννημα της εικόνας ενός ανθρώπου χωρίς τίποτε υπεράνθρωπο, ο οποίος αντιστέκεται στην απόγνωση και εξεγείρεται εναντίον της σκλαβιάς. Ο πρωταγωνιστής του ενσαρκώνει το πνεύμα του λησμονημένου αιώνος ελευθέρου ανθρώπου. Αυτόν ανάγει σε πρότυπο το όραμα της εθνεγερσίας. (...)

Τα κλέφτικα τραγούδια ιστορούν, με απόλυτη αίσθηση του αναγκαίου και του περιττού, περιστατικά της ζωής ενός ξακουστού για τα κατορθώματά του αντάρτη, ο οποίος είναι μεν παρών σαν φυσικό πρόσωπο, αλλά δεσπόζει ως πρότυπο. Όλα δείχνουν προς την υπεροχική του αξία, υπηρετούν την ψυχική διέγερση και ενώνονται μαζί της. Τα καθέκαστα των επεισοδίων αποκλείονται, για να δώσουν χώρο στον θαυμασμό, που υψώνει τον ήρωα σε ιδέα και δίνει στην παλικαριά του διαστάσεις ισχυρού φυσικού γεγονότος. (...)

Με τις νίκες ή τα παθήματά του, ο ήρωας γίνεται ζωντανό παράδειγμα για τον λαό και τους συντρόφους του. Τα κατορθώματά του ή ο θάνατός του προκαλούν τη συγκίνηση του τραγουδιού κι εκείνη πάλι τα ανεβάζει. Όμως εδώ η ανάταση δεν είναι εμβατηριακή, όπως στον «Θούριο». Ο Ρήγας μετέγραψε «ποιητικά» τα πολιτικά του οράματα, η πράξη απουσίαζε και κυριαρχούσε η εθνεγερτική παρότρυνση. Στο κλέφτικο, το ηρωικό επίτευγμα είναι που τινάζει στα ύψη τους παλμούς της καρδιάς, μεταδίδοντας στον τραγουδιστή και στον ακροατή του ότι ήθελαν ν’ ακούσουν” (Στέλιος Ράμφος).

Πολιτική παράκρουση...

Επικαιροποιημένο το σύνθημα του Μάο “μεγάλη αναταραχή υπέροχη κατάσταση”…

“Η πανδημία είναι ευκαιρία για την αριστερά. Η κανονικότητα ποτέ δεν είναι ευκαιρία”.

Το εκστόμισε η βουλευτής Επικρατείας και τομεάρχης Οικονομίας του ΣΥΡΙΖΑ Εφη Αχτσιόγλου, στη διαδικτυακή ομιλία της στη Νομαρχιακή Επιτροπή Πειραιά (7/5). Επρόκειτο για μια κυνική παραδοχή της ψυχολογικής στάσης του χώρου που εκπροσωπεί, απέναντι στην πραγματικότητα και στην πολιτική. “Με απλά λόγια διαφήμισε ότι η Αριστερά ανθεί στη δυστυχία και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο επενδύει σε αυτήν. Πληροφόρησε τους πολίτες ότι τάσσεται ιδεολογικά υπέρ της απορρύθμισης της ζωής τους.

Επιτέλους και ένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που εκστόμισε αλήθεια. “Η αριστερή ιδρυματοποίηση, της έχει προκαλέσει την ψευδαίσθηση πως το ηθικό της πλεονέκτημα καθαγιάζει κάθε της κουβέντα”. Αλληλούια…

Ανήμερα του Πάσχα...

“Το 8ωρο έχει καταργηθεί στην πράξη, φανταστείτε να καταργηθεί και θεσμικά”.

Το εκστόμισε ο Νήπιος κατά την πασχαλινή επίσκεψη του στο “Λαϊκό”. Εδώ είναι που ο ποιητής σηκώνει τα χέρια, η μάλλον επιβεβαιώνει ότι οι ιδεοληψίες γενικότερα και στην περίπτωσή μας της Αριστεράς, αντιμάχονται την πραγματικότητα. Ο Νήπιος δεν δύναται να αντιληφθεί ότι η “πράξη” και το “θεσμικό εποικοδόμημα” πρέπει να έχουν κατά το δυνατόν, παράλληλη και αλληλοεπηρεαζόμενη πορεία.

Ως νήπιος δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι εάν πράγματι το 8ωρο έχει καταργηθεί στην πράξη, 1ον αυτό δεν έγινε μέσα στα 2 τελευταία χρόνια, άρα φέρει κι αυτός ιδιαίτερα μεγάλη ευθύνη και μάλιστα σαν αριστερός. Και 2ον εφόσον αυτό συμβαίνει, η πολιτεία θα πρέπει να ρυθμίσει τη νέα πραγματικότητα με δίκαιο τρόπο και όχι τελείως αντιπαραγωγικά να συγκρούεται μετωπικά μαζί της.

Ως νήπιος δεν μπορεί να αντιληφθεί την εργασιακή πραγματικότητα στην χώρα (μήπως και εργάστηκε ποτέ ο ατιμούλης). Δεν έχει ακούσει για τις εργοδοτικές αυθαιρεσίες πλεονάζουσα στους μικρό-εργοδότες. Την αδήλωτη εργασία και τα μειωμένα δικαιώματα ορισμένων κατηγοριών εργαζομένων ιδιαίτερα στον χώρο της “οικονομίας του διαμερισμού”; Δηλαδή αρρυθμίες στην αγορά εργασίας που παρέχουν επιπλέον δυνατότητες καταχρηστικής συμπεριφοράς εις βάρος των εργαζομένων. Αντιλαβού;

Και μια εξαίρεση...

Να επισημάνω ότι την ίδια περίοδο και ο οικονομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού Αλέξης Πατέλης εκστόμισε μια μεγάλη αλήθεια. Ευθαρσώς δήλωσε ότι δεν θα προσλάμβανε κάποιον με διδακτορικό, διότι δείχνει ότι δεν έχει όρεξη για δουλειά. Το διδακτορικό είναι μια υπόθεση που σου τρώει χρόνια από την καριέρα σου.

Ο Πατέλης αναφέρθηκε κυρίως στα μεταπτυχιακά της χώρας του Υπαρκτού Ελληνισμού, της χώρας της πτυχιολατρίας. Μια χώρα στην οποία η αξία των μεταπτυχιακών αποτιμώνταν σε μόρια που οδηγούσαν στην αγρανάπαυση του Δημοσίου. Το όνειρο κάθε αυτόβλακα νεοέλληνα. Και το δημιουργικό έργο; Στον κάλαθο των αχρήστων. Και ανακηρύξαμε τους πανεπιστημιακούς σε ανώτατη πνευματική ελίτ επειδή είναι οι παραγωγοί αυτών των πτυχίων. Αυτούς τους πανεπιστημιακούς που μεθοδικά σαμποτάρουν την στελέχωση των πανεπιστημίων με καταξιωμένους Έλληνες του εξωτερικού (οι περισσότεροι ακούνε Νανόπουλο και αισθάνονται νάνοι και τους πιάνει ένας πανικός...).

Ιδιαιτέρως τα διδακτορικά των ανθρωπιστικών σπουδών, το μόνο που κατάφεραν να παράξουν τις τελευταίες δεκαετίες είναι η δικτατορία της πολιτικής ορθότητας. Και το κακό είναι ότι οι λειτουργικότητα των Δημοκρατιών εξαρτάται / είναι διασυνδεδεμένη με την πνευματική ελίτ. Και αυτό διότι η πνευματική ελίτ δυνητικώς συμβάλει στην ταχύτερη δημιουργία ισορροπιών στην κοινωνία. Δηλαδή στην κατά Φριντριχ Χάγεκ “αυθόρμητη τάξη”.

Εδώ να επισημάνω ότι ο Πόπερ, που δεν ήταν συντηρητικός, έγραφε πως οι ελίτ δεν έχουν αυξημένα δικαιώματα, έχουν αυξημένες υποχρεώσεις. Αυτόβλακα λάτρη της μετριότητας, εσύ που εχθρεύεσαι την αριστεία αντιλαβού;

Κάντο όπως ο Παύλο Ιγκλέσιας...

Ο επικεφαλής του κόμματος της ριζοσπαστικής αριστεράς Podemos και εταίρος της ισπανικής κυβέρνησης, ο 42χρονος Πάμπλο Ιγκλέσιας, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την πολιτική μετά την ήττα της αριστεράς στις περιφερειακές εκλογές της Μαδρίτης (4/5, ο “λαϊκός ηγέτης” με τη χορηγία της Βενεζουέλας και τη βίλα των 600.000 ευρώ).

Σε μια κρίση αυτογνωσίας δε, είπε σε μια ομάδα υποστηρικτών του κόμματός του: “Αποτύχαμε”. Και το καλύτερο, είπε ότι αισθάνεται σαν “αποδιοπομπαίος τράγος που κινητοποιεί τα πιο σκοτεινά, τα πιο αντιδημοκρατικά συναισθήματα”. Και συνέχισε: “Νομίζω ότι είναι προφανές ότι σήμερα (…) δεν βοηθάω να ενώσω τους ανθρώπους”.

Εύχομαι για το καλό της χώρας η ενσυναίσθηση να κτυπήσει και την πόρτα του Νηπίου. Αμήν…

Για το ιστορείν: Στις 15/3/2021, ο Πάμπλο Ιγκλέσιας αποφάσισε να παραιτηθεί από κάθε άλλο αξίωμα, προκειμένου να διεκδικήσει την εκλογή του στην περιφέρεια της Μαδρίτης, επιχειρώντας να αλώσει ένα πατροπαράδοτο κάστρο των συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων. Αν το κατάφερνε, οι Podemos θα έκαναν δυναμική επάνοδο στο πολιτικό προσκήνιο και εκ των πραγμάτων, επίδειξη ισχύος. Αντί γι' αυτό, όμως, περιορίστηκαν σε ένα ποσοστό πολύ χαμηλότερο από ότι επεδίωκε , ή φαντασιωνόταν ο Ιγκλέσιας, μόλις 7,21%, τερματίζοντας τελευταίοι στην εκλογική κούρσα για τον διοικητικό έλεγχο της Μαδρίτης. Η κίνηση αυτή του Πάμπλο Ιγκλέσιας, εκ των υστέρων, μπορεί να ιδωθεί είτε ως μια απόπειρα ηρωικής εξόδου από την κεντρική σκηνή είτε, ως μια ελάχιστα φαντασμαγορική πολιτική αυτοκτονία.

Μένιος Φουρθίωτης

Άλλη μια απόδειξη γιατί δεν πρέπει να αποκλειστεί η έκφραση “πούστικη συμπεριφορά” και διασκεδάσετε με τους ωρυόμενους πολιτικορεκτάδες… Αντιλαβού πολιτικορεκτάδες με την πολιτικορεκτάδικη “νεογλώσσα” σας;

* “Είχες πιάσει την καλή. Εννοείται ότι κανείς δεν σε ρωτούσε πώς την έπιασες και από πού την κρατούσες για να την κάνεις ό, τι γουστάρεις. Δεν χρειαζόταν να έχεις κάποιο ταλέντο ή δεξιότητα υδραυλικού φερ’ ειπείν. Γιατί εσύ είχες επαφές, και τις επαφές τις έκανες με το αζημίωτο. Κρατούσες διάφορους και σε κρατούσαν άλλοι τόσοι. Αυτό θα πει κοινωνική αλληλεγγύη. Για θυμηθείτε πόσους Φουρθιώτηδες γνωρίσαμε στην διάρκεια των δεκαετιών της χλιδής, το άρωμα της «αστακομακαρονάδας»-

Ας μην είμαστε αχάριστοι. Ο Φουρθιώτης είναι ιστορικό κειμήλιο. Αν ποτέ φτιάξουμε ένα μουσείο για τον σύγχρονο πολιτισμό μας δεν θα πρέπει να λείπει το κέρινο ομοίωμά του ανάμεσα στους μπαχαλάκηδες και τους συνδικαλιστές. Έτσι για να μην ξεχνάμε ποιες ήταν οι κοινωνικές αξίες της ελληνικής κανονικότητας πριν δυο δεκαετίες. Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Πολλοί ακόμη και σήμερα όταν ονειρεύονται την επιστροφή στην κανονικότητα κάτι τέτοιο εννοούν. Γι’ αυτό απορώ πώς τόσες μέρες τώρα δεν έχουν ακουστεί κάποιες φωνές συμπαράστασης στον άτυχο Φουρθιώτη. Πώς θα πάμε μπροστά χωρίς τα κοινωνικά πρότυπα που μας έφεραν ως εδώ. Ας βρούμε καινούργια θα μου πείτε. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για τους προφήτες μας” (Τάκης Θεοδωρόπουλος)..

Εργατική Πρωτομαγιά

Το σημερινό συνδικαλιστικό κίνημα είναι ιδεοληπτικά εγκλωβισμένο και για αυτό αποδυναμωμένο. Και αυτό διότι αισθάνεται ταυτισμένο / έχει ευθείες αναφορές στο Σικάγο του 1866 ή στην καλύτερη περίπτωση, σε θέματα του προηγούμενου αιώνα / της 1ης και 2ης Βιομηχανικής Επανάστασης.

Το σημερινό συνδικαλιστικό κίνημα ιδεοληπτικά εγκλωβισμένο και για αυτό αποδυναμωμένο παραβλέπει ότι δεν υπάρχουν μόνο εργαζόμενοι που δουλεύουν συντεταγμένα στη φάμπρικα του 8ωρου. Παραβλέπει ότι υπάρχουν εργαζόμενοι που δουλεύουν σε ξένους εργοδότες και σε διαφορετικές ζώνες ώρας, εργαζόμενοι που αμείβονται ως ελεύθεροι επαγγελματίες βάσει project. Αλήθεια τι έχουν να πουν σε αυτόν που δουλεύει σε call center αμερικανικής εταιρείας, ή πως θα μπορούσαν, να συμπαρασταθούν στον developer που εργάζεται για Καναδούς;

Και το χειρότερο, το σημερινό συνδικαλιστικό κίνημα ιδεοληπτικά εγκλωβισμένο και για αυτό αποδυναμωμένο, δεν αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει μία γενιά που θα εργαστεί σε περιβάλλον 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης. Αυτόβλακες συνδικαλιστές αντιλαβού;

9 Μαΐου 2021: Ημέρα της Ευρώπης

Εφέτος, η Ημέρα συμπίπτει με την επέτειο των 40 ετών από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τότε Ε.Ο.Κ. (27/5).

Μια επέτειος ταυτισμένη με την καλύτερη στιγμή του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ήταν από τις ελάχιστες στιγμές που υπηρετήθηκε η αναφορά στην ιδρυτική πράξη της ΝΔ: “Θα υπηρετεί πάντα και μόνον τα αληθινά συμφέροντα του έθνους, που βρίσκονται πέραν και πάνω από τις παραπλανητικές ετικέτες της Δεξιάς, του Κέντρου και της Αριστεράς”. Από τότε, σήμερα επί Κυριάκου Μητσοτάκη, φαίνεται ότι αυτή η καταστατική αρχή ξαναβρίσκει ανταπόκριση στην πραγματικότητα.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα κριθεί, εκτός των άλλων, από τον τρόπο που θα χειρισθεί το “βαθύ κράτος”. Στην Παιδεία, στην Υγεία στις ΔΕΚΟ, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Αυτό που έχω αποκαλέσει “εσωτερικό ιμπεριαλισμό”. Μια κατάσταση διαχρονική την οποία ο Νήπιος παρέλαβε και αναγόρευσε σε ιδεολογία. Το τραγικότερο του αποτέλεσμα ήταν η ανθρώπινη εκατόμβη στο Μάτι. Τότε είχαμε να κάνουμε με μια πραγματική ανθρώπινη τραγωδία, η οποία εκτός από την αμέλεια και την αδιαφορία, ανέδειξε και τον κυνισμό του βαθέος κράτους. Σήμερα όλοι οι υπήκοοι της χώρας του Υπαρκτού Ελληνισμού την αντιλαμβάνονται ως σκανδαλώδη ανεπάρκεια με εσάνς διαφθοράς, αφόρητη ταλαιπωρία, ιδιαιτέρως αποκαλυπτική σε κάθε επαφή του με τα “γκισέ” του. Μητσοτάκη αντιλαβού;

Anus horribilis...

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης προαναγγέλλοντας την έκδοση του βιβλίου του με τίτλο “Η μεγάλη προδοσία” στον ιστότοπό του “Iskra”, απάντησε σε σχετικές ερωτήσεις και σχόλια. Απαντώντας στο σχόλιο ότι μπορούσε να ανατρέψει τον Νήπιο για να μην υπογραφεί το 3ο Μνημόνιο, έκανε μια ενδιαφέρουσα προσωπική καταγραφή για τα όσα συνέβησαν τον Αύγουστο του 2015.

Η εξιστόρηση Λαφαζάνη, εμφανίζει τον τότε πρωθυπουργό να έχει δεσμευτεί και να έχει συμφωνήσει για συγκυβέρνηση με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι μετά την ψήφιση του 3ου Μνημονίου. Συμφωνία που αθέτησε ο Νήπιος και σε “συμπαιγνία” με τον Ανάξιο (τον τότε ΠτΔ Προκόπη Παυλόπουλο) οδήγησε τελικά την χώρα σε εκλογές εξπρές τον Σεπτέμβριο του 2015, με το γνωστό διχαστικό δίλημμα “ή μας τελειώνουν ή τους τελειώνουμε”.

Αυτή η εκδοχή / ομολογία του Λαφαζάνη απαντά και στην εύλογη απορία / ερώτημα : “Γιατί η χώρα διασώθηκε με την αντιπολίτευση να δίνει λευκή κάρτα στον Νήπιο, να εξαπατήσει εκ νέου τους πολίτες στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015”.

* “Εντάξει, δεν τους «ενέπαιξε» ο κ. Τσίπρας όπως είπε ο κ. Λαφαζάνης, είναι βαριά η λέξη. Αλλά σίγουρα τους παγίδευσε. Τόσοι ήταν. Και έτσι ανανέωσε την εξουσία του, με όσα αυτό σήμανε για την πορεία της χώρας που μπήκε σε μια πολύχρονη περίοδο κυριαρχίας του λαϊκισμού, ηγεμονίας Πολάκηδων και Καμμένων” (Πηγή: Protagon.gr).

Τα ανωτέρω εξηγούν και την λατρεία των συριζαϊκής καταγωγής στον Ανάξιο, αυτόν που θεωρούσε όπως και αυτοί ως υπέρτατο εχθρό του έθνους τον “Μινώταυρο του νεοφιλελευθερισμού”. Λατρεία η οποία εκφράζεται με απέχθεια κατά της Πρόεδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου.

Ως εκ τούτου μιας και ο υπέρτατος εχθρός του έθνους είναι ο “Μινώταυρος του νεοφιλελευθερισμού”, τι χρειάζεται ο “φράχτης του Έβρου”; Αυτός που συνέβαλλε τα μέγιστα όταν ο Ερντογάν εργαλειοποίησε το προσφυγικό στέλνοντας χιλιάδες απελπισμένους να εισβάλλουν στην Ελλάδα από τον Έβρο.

Και μέγα δάκρυ έπεσε στην ημεδαπή Αριστερά και σφοδρή οργή την κατέβαλε για την επίσκεψη της Κατερίνας Σακελλαροπούλου στον φράχτη του Έβρου (15/5). Και το ΜέΡΑ25 του Μπαρουφάκη χαρακτήρισε την εικόνα “αποκρουστική” και “ντροπιαστική”. Και ο Νίκος Φίλης δήλωσε ότι η επίσκεψη τους “λυπεί βαθύτατα”. Και έτσι η Πρόεδρος της Ελληνική Δημοκρατίας απέκτησε μια ιδιότυπη εποπτεύουσα αρχή, η οποία ανέλαβε να προεγκρίνει / εγκρίνει ή όχι ποιο σημείο της ελληνικής επικράτειας θα μπορεί να επισκέπτεται. Και να υπενθυμίσω ότι τελευταία φορά που είχαμε ενστάσεις για το ποια μέρη της χώρας επισκέπτεται η Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν ήταν από τον “Μινώταυρο του νεοφιλελευθερισμού”, αλλά από τον Τούρκο υπουργό Άμυνας Χουλουσί Ακάρ, για την επίσκεψη της Προέδρου στο Καστελόριζο. Και όταν η επίσκεψη δεν αρέσει στην ημεδαπή Αριστερά να εκφράζει την ντροπή ή τη λύπη τους, ανάλογα με το πόσο πολιτικώς βαριά της πέφτει. Και τους πέφτει πολιτικώς βαριά διότι η Σακελλαροπούλου τους χάλασε τη σούπα του λαϊκισμού, της φανφάρας και των πολιτικών ταμπού προσφέροντας νεωτερικότητα στο αξίωμα. Και φαεινότερο του ηλίου ότι αυτή δεν βολεύει τα πολιτικά ντιλ, όπως αυτό που συνέβη με τον προκάτοχό της και οδήγησε στο “anus horribilis” του 2015 (“φρικτό / ολέθριο έτος”).

Και μια κωμικοτραγική φωτο-υπενθύμιση για τους αριστερούλιδες... (από την επίσκεψή του Ανάξιου στα Γιάννενα με αφορμή τις εκδηλώσεις για την 105η επέτειο απελευθέρωσης της πόλης, 21/2/2018):

Και μια είδηση για τους αριστερούλιδες…

Την Δευτέρα 10/5 μπήκαν στην περιοχή Θέουτα της Ισπανίας 6.000 μετανάστες προερχόμενοι από το Μαρόκο. Και πάραυτα ο σοσιαλιστής Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ ανέπτυξε δύναμη τεθωρακισμένων στην περιοχή της Θέουτα και συγχρόνως προχώρησε σε 2.700 επαναπροωθήσεις στο Μαρόκο.

Τουρκία: Ένα μήνυμα ειρήνης…

Με το… γιαταγάνι του εμφανίστηκε στην Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη για την καθιερωμένη προσευχή για το Ιντ αλ-φιτρ ο Αλί Ερμπάς, επικεφαλής της διαβόητης Diyanet (υπηρεσίας θρησκευτικών υποθέσεων της Τουρκίας, 13/5).

Υπενθυμίζεται πως είναι η 2η φορά στην Αγία Σοφία. Η 1η του εμφάνιση ήταν τον περασμένο Αύγουστο κατά την τελετή της εκ νέου μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί.

Εταιρεία κατεδαφίσεων…

Για κατεδαφίσεις ακριβείας πολυωρόφων κτιρίων απευθυνθείτε στην εταιρεία ΙΠΑ (Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία).

Παρασκευή 14 Μαΐου 2021: Άρση του lockdown

“Κάπως έτσι πρέπει να αισθάνονται τα πουλιά όταν ανοίγεις το κλουβί τους. Το σκέφτονται αν είναι αλήθεια” ( Πηγή: Protagon.gr).

Φυλακίστηκε ο χρυσαυγίτης ευρωβουλευτής Γιάννης Λαγός (15/5)…

...Λαγός όμως έχει γίνει ο υπαρχηγός της Χρυσής Αυγής Χρήστος Παππάς. Να μου το θυμηθείτε, κρύβεται στο Άγιο Όρος στην Μονή του Εσφιγμένου, την μονή των “χουλιγκάνων μοναχών”, γνωστή και σαν άντρο χρυσαυγιτών.

Με αφορμή την δολοφονία μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Ζακύνθου του επιχειρηματία Ντίμη Κορφιάτη (7/5), να σας υπενθυμίσω ότι στην ανάρτηση της 30/10/20 “Η καταληψία του καταληψία / Επίλογος: Το ‘ναυάγιο’ της Ζακύνθου” είχα γράψει μεταξύ άλλων:

“Στην απομονωμένη παραλία Άη Γιώργης της Ζακύνθου προσάραξε το λαθρεμπορικό πλοίο τσιγαράδικο “Παναγιώτης” το οποίο σήμερα αποτελεί παγκόσμια γνωστό τουριστικό αξιοθέατο. Το ημερολόγιο όταν εντοπίστηκε το πλοίο έγραφε 5 Οκτωβρίου 1980. Σήμερα 40 χρόνια μετά, αποδεδειγμένα πλέον μπορούμε να ισχυριστούμε ότι στην Ζάκυνθο ναυάγησε και η χρηστή διοίκηση / νομιμότητα. (...)”.

Να υπενθυμίσω επίσης ότι τον περασμένο Ιούνιο ο Κορφιάτης είχε επιζήσει από δολοφονική ενέδρα στην περιοχή του Αγίου Σώστη, όπου έπεσε νεκρή η σύζυγός του”.

Κρυπτονομίσματα

Αναφέρομαι στο παιχνίδι που κάνει τον τελευταίο καιρό ο Έλον Μασκ με τα κρυπτονομίσματα, αλλά και μια σειρά περιστατικών απάτης, κατά τη διάρκεια των οποίων επιτήδειοι υπέκλεψαν τουλάχιστον 2 εκατομμύρια δολάρια από επενδυτές κρυπτονομισμάτων τους τελευταίους έξι μήνες, στο όνομα του CEO της Tesla. Σύμφωνα με την Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου των ΗΠΑ, οι υπεξαιρέσεις αυτές είναι μέρος της λεγόμενης “απάτης giveaway”, σύμφωνα με την οποία οι απατεώνες εμφανίζονται ως κάποια διασημότητα προκειμένου να προσελκύσουν επενδυτές.

Μια κατάσταση η οποία διογκώνει την “οικονομία καζίνο” και το χειρότερο την κερδοσκοπική νοοτροπία στο οικονομικό γίγνεσθαι. Αυτήν την λογική την πλήρωσε το παγκόσμιο γίγνεσθαι με την διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Μια κρίση αποτέλεσμα του γεγονότος ότι οι αγορές έπαψαν να στηρίζονται στα θεμελιώδη οικονομικά μεγέθη. Αυτονομήθηκαν και μακριά από τα δεδομένα της πραγματικής οικονομίας αποτέλεσαν ένα ξεχωριστό οικοσύστημα καταγραφής κερδών και υπεραξιών, βασισμένο πάνω στο φαντασιακό, στην ψυχολογία και στην προσδοκία,. Αντιλαβού;

* “Όταν έχετε δυσκολίες να μάθετε ποια είναι τα πραγματικά βασικά στοιχεία μιας επένδυσης, τότε αυτό που κάνετε δεν είναι πραγματική επένδυση” Λούις ντε Γκουίντος.

Η “Κωλοτούμπα +” του Νηπίου …

Παρότι οι ΣΥΡΙΖΑικές κωλοτούμπες δεν μας εκπλήσσουν πια, χαιρετίζω την “Κωλοτούμπα +”. Αυτός που παρουσίαζε το “Ταμείο Ανάκαμψης σαν το επόμενο μνημόνιο που θα μας κάτσει στον σβέρκο και μάλιστα με απόλυτη ευθύνη Μητσοτάκη στις 17/5 παρουσίασε το δικό του εναλλακτικό πρόγραμμα για την αξιοποίηση των πόρων του με την ονομασία “Ελλάδα +”. Και ω βερμπαλισμού απογείωση, ω μεγαλοστομίας επίδειξη, ω αοριστίας αποθέωση…

Με λίγα λόγια μια αντιπρόταση χωρίς πρόταση.

* “«Ανάπτυξη χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς», «αύξηση εγχώριας προστιθέμενης αξίας», «μεταρρυθμίσεις που ανατρέπουν πάγιους αναχρονισμούς», «συμμετοχή των κοινωνικών φορέων στην ανάπτυξη», «ενεργειακή δημοκρατία», «πράσινη και ψηφιακή μετάβαση για τις αδύναμες κοινωνικές ομάδες». Ωραίο πράμα τα συνθήματα. Εύπεπτα, πιασάρικα και δίχως την ανάγκη πολλών-πολλών εξηγήσεων. (…) Δεν περιέχει ούτε μία συγκεκριμένη πρόταση, έτσι για το γαμώτο ρε παιδί μου” (Δημήτρης Καμπουράκης).

Η εκεχειρία

Εκεχειρία με την καθοριστική συμβολή της Αιγύπτου, επιτευχθεί στην σύγκρουση Ισραήλ – Χαμάς, η οποία και τέθηκε σε εφαρμογή την Παρασκευή 21/5.

Μια εκεχειρία που δεν δίδει προοπτική στην λύση του προβλήματος και αυτό διότι η Χαμάς δεν έχει έναν συγκεκριμένο, λογικό στόχο, που θα μπορούσε να αποτελέσει την βάση διαλόγου που ενδεχομένως και να οδηγούσε στην επίτευξη μίας κάποιας συμφωνίας. Και αυτό διότι ο στρατηγικός της στόχος δεν είναι άλλος από την επιβεβαίωση του τυφλού, αδυσώπητου και δηλωμένου μίσους κατά της “σιωνιστικής οντότητας”, την εξολόθρευση της οποίας επιδιώκει. Πασιφανές και από τις δηλώσεις της ηγεσίας της μετά την εκεχειρία. Επί της ουσίας υπέρ αυτής της επιδίωξης της Χαμάς, επί της ουσίας δηλαδή κατά της ειρηνευτικής διαδικασίας, αδήλως συμπλέουν και όσοι διαδηλώνουν υπέρ των Παλαιστινίων.

Σε σχετική του ανάλυση, ο Γάλλος διανοητής Μπερνάρ Ανρί-Λεβί διερωτάται: “Τι είναι αυτό που κάνει χιλιάδες Ευρωπαίους να κατακλύζουν τους δρόμους για να υποστηρίξουν τους Παλαιστίνιους αλλά όχι τους Ουιγούρους, τους Κούρδους, τους αμάχους της Συρίας;” Και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο μόνος λόγος είναι η ευκαιρία να φωνάξουν “θάνατος στους Εβραίους”.

Είναι προς το συμφέρον όλων μας όχι μόνο να αντιληφθούμε, αλλά και να δώσουμε να καταλάβει η Χαμάς πως αυτή η στρατηγική δεν είναι μόνο αδιέξοδη, αλλά και στοιχίζει αδίκως ζωές Παλαιστινίων. Δεν είναι “μάρτυρες”, όπως θέλει να τους αποκαλεί αλλά θύματά της. Αντιλαβού;

Η τελευταία σύγκρουση Ισραήλ – Χαμάς, βασίμως ισχυρίζομαι ότι ενθαρρύνθηκαν αν όχι υποκινήθηκαν από το δίδυμο Τουρκίας – Ιράν. Ο σκοπός / το διπλωματικώς ζητούμενο, η αναστολή αν όχι την ματαίωση των “Συμφωνιών του Αβραάμ” (αναμενόμενό τους η εντός ολίγων μηνών αναγνώριση του Ισραήλ από την Σαουδική Αραβία).

Πούστικη συμπεριφορά…

Στον 65ο διαγωνισμό της Eurovision (Ρότερνταμ, Ολλανδία, 22/5/20) πρώτευσε το Ιταλικό συγκρότημα “Maneskin” με το τραγούδι “Zitti e buoni”. Η μετάφραση του τίτλου στο “Google translation” είναι “ήσυχο και καλό”. Ρώτησα ιταλομαθείς φίλους και μου είπαν ότι είναι μια έκφραση με στοιχεία τρυφερότητας που την χρησιμοποιούν και στα νηπιαγωγεία και μεταφράζεται “σιωπηλοί και καλοί / ήσυχοι κι ωραίοι”.

Ο Γιώργος Καπουτζίδης ένας από τους σχολιαστές της τηλεοπτικής παρουσίασης της, έμπλεος χαράς που κέρδισε το ιταλικό τραγούδι το μετέφρασε φωνασκώντας “βουλώστε το και σκάστε…”. Το γεγονός είναι ότι οι “γκέι-βιζιονιστές” επέβαλαν και εγχωρίως την μετάφραση “σκάστε και να είστε υπάκουοι”. Επίσης στα πρόσωπα του συγκροτήματος και ιδιαίτερα του προεξάρχοντός του ( frontman των “Maneskin”), Νταμιάνο Νταβίντ αναγνώρισαν “μια νέου τύπου σεξουαλικότητα, απελευθερωμένη από τα στερεότυπα, που δεν αφήνει το δίπολο αρσενικό-θηλυκό να την ορίσει”. Και αυτό μεταφράζεται ως “πούστικη συμπεριφορά” . Αντιλαβού…

Την 2η θέση στον διαγωνισμό κατέλαβε η Γαλλία με το “Voila” το οποίο ερμήνευσε η Μπαρμπαρά Πραβί, εκθαμβωτική και εξαιρετικά ερωτεύσιμη, μέσα στην απλότητά της. “Voila” η αλήθεια...

Και το 12άρι στο χιούμορ πηγαίνει στην Αγγλία. Ο τραγουδιστής της Αγγλικής συμμετοχής όταν μετά τους μηδέν βαθμούς από τις “επιτροπές”, ανακοινώθηκε ότι έλαβε και μηδέν βαθμούς από την “τηλε-ψηφοφορία” σηκώθηκε και πανηγύριζε…

Και το ελπιδοφόρο. Η λαμ.ε χοντρή που εκπροσώπησε την Μάλτα κατέλαβε την 15η θέση στην “τηλε-ψηφοφορία”.

Ένα επιδόρπιο σαν κύριο γεύμα…

9 Μαΐου 2021: Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας (1)

Στις μέρες μας...

Ο Αλέξης μου “μάνα” θαρρετά με φώναζε

- προσέξτε τον παρωχημένο χρόνο -

και τα σπλάχνα μου τραντάζονταν

καθώς με ταύτιζε

με τον υπέρτατο ρόλο.

Μολύβι που πονά

κι όσο πονάει τόσο λιγοστεύει.

Αν σχεδιάσει κάποια λέξη άστοχη

κι επέμβει η γομολάστιχα,

τότε ξεσπά σε δάκρυα,

δάκρυα αληθινής μετάνοιας.

(από την ποιητική συλλογή “Οίμοι, λέγουσα” της Αγγελικής Σιδηρά)

Πριν 78.000 χρόνια…

Οι αρχαιολόγοι, μετά από 8 χρόνια ανασκαφών, έφεραν στο φως τον αρχαιότερο τάφο σύγχρονου ανθρώπου στην Αφρική, στην καρδιά ενός τροπικού δάσους. Ήταν ένα παιδάκι όχι πάνω από 2,5-3 ετών. “Μτότο”, το βάφτισαν οι επιστήμονες, μια λέξη που σημαίνει “παιδί” στα σουαχίλι. Επί 78.000 χρόνια αναπαυόταν σε έναν ρηχό τάφο σε σπήλαιο της Κένυας, εκεί όπου το τοποθέτησε με φροντίδα η μάνα του (στην περιοχή που σήμερα αποκαλείται Πάνγκα για Σαΐντι). Το σωματάκι του ήταν τοποθετημένο στον τάφο, τυλιγμένο σε ένα σάβανο, σε εμβρυική στάση, με το κεφάλι του ακουμπισμένο σε ένα “μαξιλαράκι”.

Η ερευνήτρια του Εθνικού Κέντρου Ανθρώπινης Εξέλιξης του Μπουργκός αναφέρει: “Το παιδί σκοπίμως τοποθετήθηκε εκεί και έτυχε ιδιαίτερης προσοχής από την κοινότητά του”. Η εμβρυακή στάση του σώματος ήταν συνηθισμένη πρακτική στους Χόμο Σάπιενς και τους Νετάντερταλ, αλλά το γεγονός ότι τοποθέτησαν τον “Μτότο σαν να κοιμόταν” και τον σκέπασαν με ένα σάβανο “δείχνει μια τρυφερότητα, μια χειρονομία αποχαιρετισμού”. Και προσθέτει: “Μόνο οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τον νεκρό με τον ίδιο σεβασμό, ακόμη και την ίδια τρυφερότητα, που αντιμετωπίζουν τους ζωντανούς. Ακόμη και όταν πεθαίνουμε, παραμένουμε μέλη της ομάδας μας”.

Σημείωση 1: “H Εθνική Επιτροπή Ηθικής της Ελβετίας προτείνει, στο πλαίσιο της “πολιτικής ορθότητας”, τη χρήση μιας... άφυλης διατύπωσης για τη μητρότητα η οποία, σύμφωνα με το σκεπτικό της, αφορά στην τεκνοπροστασία και όχι στο φύλο αυτού που γεννά! Μέσα λοιπόν στη γενίκευση της κουλτούρας της ακύρωσης έχουμε τώρα και την απόπειρα απόσυρσης λέξεων - και τι λέξεων…” (Κωνσταντίνος Καραλής).

Ένα μεγάλο STOP στον δρόμο για την “Παγκόσμια Ημέρα Τεκνοπροστασίας” ...

Seedrinker