“Η πιο οδυνηρή στιγμή είναι

όταν θυμάσαι το μέλλον” Κίρκεγκορ.

Στο σύνολό τους οι “πανεπιστημιακοί” του ΣΥΡΙΖΑ είναι σκέτες “περιπτώσεις”. Υπάρχει όμως και ένας που είναι και χυδαίος. Είναι αυτός που κατά την διάρκεια της συζήτησης για το πόρισμα της Novartis έκανε άσεμνη χειρονομία προς τους βουλευτές του ΚΙΝΑΛ λέγοντας μεταξύ άλλων “σας έχουμε κάνει την κωλάρα να…” (Βουλή 22/7, προκλήθηκε ένταση και διακοπή, απεβλήθη τελικά από τον πρόεδρο της).

Είναι ο βουλευτής Αχαΐας Κώστας Μάρκου, Καθηγητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Αλληλούια…

Και συνειρμικά…

Και συνειρμικά…

Όταν ήμουνα μαθητής των τελευταίων τάξεων του 6/ταξίου Γυμνασίου τον Αύγουστο με φίλους και φίλες πηγαίναμε “στ’ αχλάδια” για χαρτζιλίκι. Μετακομίζαμε για περίπου 2 εβδομάδες στις περιοχές Λεχώνια και Μπούφα για να εργαστούμε στην συγκομιδή των αχλαδιών. Τα περισσότερα βράδια δεν επιστρέφαμε στον Βόλο, διανυκτερεύαμε στις παρακείμενες παραλίες. Μην φανταστείτε σκηνές, sleeping bang και τα άλλα σχετικά. Φτέρες για υπόστρωμα, σεντονάκι για σκέπασμα και φουλ η θέα στον έναστρο ουρανό...

Και συνειρμικά …

Από τον Απρίλιο, το αρχαιολογικό Μουσείο του Γιορκσάιρ στο Γιορκ της Αγγλίας έχει φιλοξενήσει 18 εβδομαδιαίους “διαγωνισμούς επιμελητών” με θέματα όπως #CreepiestObject και #BestEgg. Μία από τις τελευταίες προκλήσεις του είναι το #BestMuseumBum (εμείς πάλι θα το λέγαμε “#καλύτερα_οπίσθια_μουσείου”)… (Πηγή: “Η μάχη των γλουτών” (Protagon.gr 29/7).

Μια είδηση που έρχεται να με δικαιώνει για τις σχετικές επιλογές μου. Η διαφορά έγκειται στο ότι εγώ επιμένω στα γυναικεία οπίσθια …

Και συνειρμικά …

Συγγνώμην πολιτικορεκτάδες, διορθώνω σε: “εγώ επιμένω στα οπίσθια ατόμων με εμμηνόρροια…”

Αποκαθήλωση της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ συγγραφέα της σειράς “Χάρι Πότερ”, επιχειρήθηκε στα κοινωνικά δίκτυα (6/2020). Και αυτό γιατί τόλμησε να σχολιάσει άρθρο του ιστότοπου “devex.com” με θέμα την υγειονομική ασφάλεια που τα ευπαθή “άτομα με εμμηνόρροια” θα χρειασθούν μετά την πανδημία. Έγραψε: “Είμαι σίγουρη ότι κάποτε υπήρχε μια λέξη για τα ‘άτομα με εμμηνόρροια”.

* Η συγγραφέας, μεταφράστρια Αργυρώ Μαντόγλου έγραψε σχετικά: Όλα άρχισαν από ένα tweet της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, όπου εξέφρασε τον προβληματισμό της για «τους ανθρώπους με εμμηνόρροια» κατά τη διάρκεια της πανδημίας, υπονοώντας κατά πόσον είναι ασφαλές οι διεμφυλικοί να χρησιμοποιούν τις ίδιες τουαλέτες με τις γυναίκες. Αυτή η μάλλον επιπόλαιη (φαινομενικά) δήλωση έφερε στην επιφάνεια μια παλιά συζήτηση για την έμφυλη ταυτότητα και την κατασκευή της, τη διαφορά ανάμεσα στο βιολογικό φύλο και στο κοινωνικό φύλο, την «ουσιοκρατία» και τον «αυτοκαθορισμό» του φύλου. Μέσα από την ένθερμη διαμάχη μάθαμε για τον όρο gender dysphoria, «φυλετική δυσφορία», τη ρευστότητα του φύλου και το δικαίωμα να το επιλέξεις, ακόμα και σε εφηβική ηλικία – στο σημείο αυτό η Ρόουλινγκ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς υπάρχουν περιπτώσεις που μετά την αλλαγή, κάποια άτομα θέλησαν να επιστρέψουν στο βιολογικό τους φύλο.

Στο όνομα μιας κακώς εννοούμενης πολιτικής ορθότητας παρατηρείται ένας αντεστραμμένος ρατσισμός, ένας υπόγειος μισογυνισμός. Η γυναικεία εμπειρία δεν είναι πλέον προνόμιο και αποκλειστικότητα της (βιολογικής) γυναίκας με εμμηνόρροια και δυνατότητα τεκνοποίησης. Η ίδια η Ρόουλινγκ, μεγαλωμένη τη δεκαετία του ’80 βίωσε τη βία, τον μισογυνισμό, την κακοποίηση και τον αποκλεισμό και έχει κάθε δικαίωμα να μιλάει και να υπεραμύνεται των θέσεών της. Σε κείμενο 3.500 λέξεων μπαίνει στον κόπο να απαντήσει σε όλες τις κατηγορίες που της προσάπτουν και να αποκαλύψει μέρος των εμπειριών της.

Αυτό που με αιφνιδίασε είναι το μένος και η οργή των ορκισμένων ακολούθων της. Υποψιάζομαι πως ένας νέος ιός, ο ιός της αποκαθήλωσης, απλώνεται ραγδαία. Δακρύβρεχτες αναρτήσεις και πολυσέλιδες εξομολογήσεις, όπου οι φαν περιγράφουν την «προδοσία» που βίωσαν, ως χειρότερη και από βιασμό. Άλλοι έκαψαν τα βιβλία της, άλλοι τα πολτοποίησαν και άλλοι δήλωσαν πως ο λόγος που είχαν παρατείνει τη ζωή τους ήταν για να διαβάσουν τη συνέχεια του «Χάρι Πότερ». Ο ακραίος θαυμασμός και η λατρεία τρέπονται, εν ριπή, οφθαλμού σε άγριο μένος, οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος”.

Και συνειρμικά …

Ως φιλεσίν, στην είδηση ότι προσφάτως η πλατφόρμα HBO Max αποφάσισε να αποσύρει (προσωρινά αναφέρει) την θρυλική ταινία “Όσα Παίρνει ο Άνεμος”, εκ των πρώτων έγχρωμων μπλοκμπάστερ, στον απόηχο των κινητοποιήσεων που ακολούθησαν την δολοφονία του Τζόρτζ Φλόιντ, σκέφτηκα το “1984” του Τζορτζ Όργουελ (1948).

Στο βιβλίο περιγράφεται η ιστορία ενός ανθρώπου, του Γουίνστον Σμιθ, που ζει στον εφιαλτικό δυστοπικό κόσμο της Ωκεανίας. Μιας χώρας που βρίσκεται κάτω από ένα απολυταρχικό καθεστώς, του οποίου ο άφαντος ηγέτης, ο Μεγάλος Αδελφός παρακολουθεί τους πάντες και αναθεωρεί / προσαρμόζει / ξαναγράφει την Ιστορία συνεχώς για να συμφωνεί με τα εκάστοτε πεπραγμένα του και την “αστυνομία του λόγου” σε συνεχή επαγρύπνηση. Μια πάγια τακτική που επιβάλει κάθε θρησκευτικό, πολιτικό και κοινωνικό ιδεολόγημα (στον πυρήνα κάθε ιδεολογήματος ενυπάρχουν η επί σκοπώ επινόηση και παρανόηση / παρερμηνεία τα οποία δυνητικώς οδηγούν στον παραλογισμό και στην παραφροσύνη).

Μια μικρή διακοπή...

Τώρα που πληροφορήθηκα σχετικά, κατεβαίνω στην αμμουδιά του Αϊ Γιάννη να δω “λουομενάκια”, σφόδρα προβληματισμένος και εν αγωνία μήπως και αισθανθώ gender dysphoria...

Επέστρεψα...

Ευτυχώς έμπλεος gender αυτοπεποίθησης…self-proclaimed

“Ο ήλιος τον ηλιάτορας” μεσουρανούσε…

Και συνειρμικά...

Σκέφτηκα τον Ελύτη. Στάθηκα τυχερός, βρήκα κάτι που ταιριάζει στην περίπτωση από τον “Μικρό Ναυτίλο”...

Εκεί κάτω στην ακροαμμουδιά “είχα κερδίσει τύπους από στιγμές ή, αλλιώς, ‘στιγμιότυπα’ που, άπαξ κι υπήρξανε μια φορά, τίποτε, ποτέ πια, δεν θα μπορούσε να τα καταλύσει”

Και “ω ναι, μια σκέψη για να ‘ναι πραγματικά υγιής – άσχετο σε τι αναφέρεται – πρέπει ν’ αντέχει στο ύπαιθρο. Και όχι μόνον. Πρέπει την ίδια στιγμή στην ευαισθησία μας να ‘ναι καλοκαίρι”.

Και συνειρμικά...

Τελικώς, άβυσσος το μυαλό του ανθρώπου…

Και συνειρμικά...

Ελπίζω και εύχομαι η επιδείνωση της υγειονομικής κατάστασης λόγω covid 19, να είναι σαν τους Αυγουστιάτικους έρωτες. Έντονοι και με μικρή διάρκεια…

Και συνειρμικά...

Σκέφτηκα Αυγουστιάτικους έρωτες και θυμήθηκα τον “Αύγουστο” του Παπάζογλου.

Μα γιατί το τραγούδι να ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ’ τη καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλησιάζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με έπνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις...

https://www.youtube.com/watch?v=pOoDPwJg8xI

Και συνειρμικά…

Αύγουστος 2020, ο Αύγουστος της χαρμολύπης με τα ψαλι(η)δισμένα όνειρα… (1)

Σημείωση1: Το “ψαλι(η)δισμένα” είναι του λεξικολάγνου συντοπίτη Δ. Φωτάκη.

Επίλογος

“Μια κρίση καθιστά αυτονόητο,

ότι μέχρι χθες ήταν αδιανόητο” Μίλτον Φρίντμαν

Σχετικά με τον Covid 19...

Covidiots (covid + idiots / ηλίθιος)

Η πανδημία εκτός του Covidiot έχει δημιουργήσει νεολογισμούς για κάθε μ@λ@κία των αρνητών της πανδημίας αμέσως ή εμμέσως (μη τήρηση των περιοριστικών μέτρων, εκβιαστική απόκτηση ανοσίας). Maskholes (μασκο-τσογλάνια) για όσους δεν χρησιμοποιούν σωστά τις μάσκες και τις φορούν στο πιγούνι, στο αυτί σαν σκουλαρίκι ή τις πιάνουν με τα χέρια. Covid-parties για τα πάρτι, στα οποία οι καλεσμένοι φιλοδοξούν εσκεμμένα να κολλήσουν κορωνοϊό για να αποκτήσουν ανοσία. Τέλος, όταν προσβάλλονται από τον κορωνοϊό οι προαναφερθείσες κατηγορίες ανθρώπων τότε ο ιός μετονομάζεται αυτόματα σε moronavirus (χαζο-ιός), αφού πλήττει ανεγκέφαλους.

Η βλακεία αποτελεί αποδεδειγμένα την καταστροφικότερη διαρκή πανδημία που πλήττει την ανθρωπότητα. Της σημερινή της έκφανσης (Covidiots) προεδρεύει ο Τραμπ, ο θαυμαστής κάθε αυταρχικού επί γης ηγέτη, με αντιπρόεδρο έναν από αυτούς τον Μπολσονάρο. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον τα περί ατομικής κοινωνικής ευθύνης, αποτελούν απλώς ένα ακόμη “παραμύθι” (μύθευμα / ανεδαφική προσδοκία). Αντιλαβού;

Για τους λαϊκιστές δεν υπάρχει “ατομική ευθύνη” υπάρχει μόνο η “κοινωνική ευθύνη” την οποία και πολλοί εξ αυτών χρησιμοποιούν σαν αντιπολιτευτικό όπλο, ταυτίζοντάς την με την “κρατική ευθύνη”. Εδώ έχουμε να αντιμετωπίσουμε έναν παραλογισμό, μια αντίφαση και ανθρώπους που νηπιάζουν. Ο παραλογισμός: Είναι αδύνατον να παράχθεί η κοινωνική ευθύνη, χωρίς να προϋπάρχει η ατομική, όπως δεν δύναται να υπάρξει η κοινωνία χωρίς τα άτομα. Ως εκ τούτου η κοινωνική ευθύνη δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά το άθροισμα ατομικών συμπεριφορών. Η αντίφαση: Η ταύτιση της “κοινωνικής” με την “κρατική ευθύνη” ενέχει τον κίνδυνο της βαριάς παραβίασης των ατομικών δικαιωμάτων. Και οι νηπιάζοντες: Αυτοί της 1ης φορά Αριστεράς και οι συν αυτώ δικαιωματικές, αυτοί οι σταυροφόροι των δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών παρουσιάζονται να προπαγανδίζουν την επιβολή ολοκληρωτικών λύσεων για τον περιορισμό της πανδημίας, ασχέτως αν στις τάξεις τους βρίσκονται και πολλοί νοσταλγοί αυτών των λύσεων.

Τελικώς, αυτοί που ισχυρίζονται αυτά, “ή ομιλούν ή (άντε) πέρδονται, ένα και το αυτό είναι”. Για τον λόγο αυτό “καλύτερα , να πέρδονται παρά να ομιλούν…” Αντιλαβού;

* Παράδειγμα: “Το περασμένο Σαββατοκύριακο 8/9 Αυγούστου περίπου 20.000 άτομα, χωρίς μάσκες και σε κοντινή απόστασή μεταξύ τους, διατράνωσαν στο Βερολίνο το «τέλος της πανδημίας», κηρύσσοντας ταυτόχρονα την απαρχή της... απελευθέρωσής τους. «Εμείς είμαστε το δεύτερο κύμα», ήταν ένα από τα συνθήματά τους. (...) Οι αρνητές του νέου κορωνοϊού ετερόκλητοι: ακροδεξιοί, συνωμοσιολόγοι, νεοναζί, αντι-εμβολιαστές αλλά και... εχθροί του καπιταλισμού: Οι πιο εναλλακτικοί, χίπηδες, τεχνοφοβικοί και New Age ακτιβιστές, που θεωρούν κι εκείνοι με τη σειρά τους ότι η πανδημία είναι φάρσα και πως μπορεί να αντιμετωπιστεί εύκολα με τη θωράκιση του ανοσοποιητικού συστήματος και τη σωστή διατροφή. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που πιστεύουν ότι τα περιοριστικά μέτρα παραβιάζουν τα στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα, εγείρουν άκριτα ενστάσεις για την καραντίνα, τα online μαθήματα και τις εφαρμογές στα κινητά” ( δεν θυμάμαι τον αρθρογράφο).

Επιτέλους πρέπει να αντιληφθούμε ότι αυτή η πανδημία δεν αποτελεί μόνο το σύμπτωμα μιας βαρύτατα νοσούσας Βιόσφαιρας (η έννοια αυτή περιλαμβάνει τα πάντα, τα εν τη γη συμβαίνοντα), αλλά την αντίδρασή της. Μαζί με την προηγηθείσα οικονομική κρίση και την σημερινή υγειονομική μας επιβάλλει την οικονομική συρρίκνωση / επιβράδυνση (φαίνεται ακόμη ελπίζει σε εμάς).

Μάσκα και μόδα…

Βρετανία: Ο γλάρος του Ντόβερ…

Και οι γάτες το ξέρουν…(ότι είναι απαραίτητη η φυσική απόσταση).

Κωρονο-επισημάνσεις...

1. Η οπτική του “ιδιότυπου ιστορισμού”: Γενικώς η οπτική των αναρτήσεων μου διέρχεται μέσω αυτού που αποκαλώ “ιδιότυπο ιστορισμό”. Δηλαδή, ερευνώντας το παρελθόν δυνητικώς αποφεύγουμε την επανάληψη λαθών. Σχετικό παράδειγμα: Το 1919, 1 χρόνο μετά το ξέσπασμα της ισπανικής γρίπης, δημιουργήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο, ένα κίνημα που ήταν κατά της χρήσης μάσκας (Anti-Mask League). Αυτό επικαλούμενο θεωρίες συνωμοσίας, υποστήριζε ότι δεν υπάρχει φόβος επαναφοράς της πανδημίας του 1918. Και ήλθε το “2ο κύμα” ακόμη δριμύτερο για να τους διαψεύσει με οδυνηρό τρόπο, πριν η πανδημία πάρει οριστικά την κατιούσα το 1920.

Και στα καθ’ ημάς: Η χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού ταλανίζεται από μια “κατάρα”: Η αδούλωτη ελληνική ψυχή παρέχει την ελευθερία να καταστρέφεται με περισσή ευκολία ότι με αγώνες και θυσίες επετεύχθη στην χώρα (ο Έλληνας παρουσιάζεται να μην αντέχει τις επιτυχίες του). Ένας νοσηρός επιγενετικός ιδιοσυγκρασιακός παράγοντας, ο οποίος στις άλλες χώρες ελέγχθηκε με το πέρασμα στην νεωτερικότητα. Με λίγα χρόνια με την επ - αναγέννηση του Πολίτη. Η ατελής είσοδος της Ελλάδος στην νεωτερικότητα έδωσε την ευκαιρία στον προ – νεωτερικό κοινοτισμό να επιβιώσει με την μορφή ενός άκρατου κομματισμού ο οποίος γαλουχεί ακόμη και σήμερα την λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια).

* “Φτιάξαμε την Αθήνα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και μετά την τελετή λήξης αρχίσαμε να δουλεύουμε για να την κάνουμε χειρότερη από ό,τι ήταν πριν. Σε δύο Παγκοσμίους Πολέμους ήμασταν με την πλευρά των νικητών και στους δύο γιορτάσαμε τη νίκη με εθνικές καταστροφές. Η Ιστορία διδάσκει όσους θέλουν να διδαχθούν. Αμα τα ξέρεις όλα, δεν χρειάζεται να μάθεις τίποτε. Ο Έλληνας ήρωας είναι ο ηττημένος ήρωας” (δεν ενθυμούμε την πηγή).

Και είχαμε αρχικώς επιτύχει τον έλεγχο της πανδημίας, αλλά την “εκδικηθήκαμε” με όπλο το συγχρωτισμό.

* “Η ελληνική ψυχή λατρεύει τον συνωστισμό κι όταν δεν τον νιώσει, φοβάται ότι της στερούν τις παραδόσεις του πολιτισμού της. Χωρίς συνωστισμό όμως η διασκέδαση δεν έχει γεύση. Το «συνωστίζεσθαι» δεν είναι δικαίωμα. Είναι καθήκον, υποχρέωση απέναντι στον πολιτισμό

Το δεύτερο κύμα της πανδημίας, όπως όλα δείχνουν, βαδίζει με πολύ μεγαλύτερη ορμή από όση το πρώτο. Και αυτό γιατί έχει με το μέρος του το σφρίγος της νεότητας και την ακαταμάχητη γοητεία του ελληνικού καλοκαιριού. Αν σε αυτό συνυπολογίσουμε και το πολιτικό πρόσημο με το οποίο προσπαθούν να το φορτίσουν οι «αντισυστημικοί» παντός καιρού, ακροδεξιοί, ακροαριστεροί και λοιποί ακροβάτες, τότε η πανδημία, εκτός από καταστροφική για τη δημόσια υγεία, θα εξελιχθεί και σε μοχλό κοινωνικής αναταραχής. Οι μάσκες κοντεύουν να γίνουν σαν τις αλυσίδες των προλεταρίων, που έχουν πάει προ πολλού στον παράδεισο. «Παρτάρουν» και νομίζουν ότι κάνουν επανάσταση. Ιδανική πρώτη ύλη για τη ριζοσπαστική Αριστερά, που ψάχνει απεγνωσμένα κάποια κοινωνική τάξη για να βρει το σώμα των κομμένων κεφαλών της, που έλεγε κι ο Τσίρκας.

Αυτά που βλέπουμε ή διαβάζουμε καθημερινά δεν είναι ούτε συγκυριακά ούτε παροδικά. Είναι το σύμπτωμα μιας ενδημικής αναπηρίας της κοινωνίας μας, που αναγνωρίζει στον νέο δικαιώματα χωρίς να επιβάλει υποχρεώσεις. Αν συνεχίσουμε έτσι, υπάρχει το ενδεχόμενο να μην μπορούν να ανοίξουν κανονικά τα σχολεία. Το δικαίωμα στον συνωστισμό υπερισχύει της υποχρέωσης της εκπαίδευσης. Όλα αυτά καλά και άγια, όμως αν είναι να εκτεθείς με το στίγμα του μισονεϊσμού, καλύτερα να πάθεις κορωνοϊό. Σύμπτωμα και αυτό μιας γερασμένης κοινωνίας, που έχει καταθέσει τα όπλα μπροστά στη χαμένη της νεότητα” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

2. Το πιο μεγάλο στοίχημα: Η πανδημία δύναται να καταστρέψει αυτούς που “υγιειονομικά χαϊδεύει”. Δηλαδή τους νέους (αυτούς που δεν χρειάζεται να τους νουθετείς, αρκεί να τους αφουγκράζεσαι ότι και αν κάνουν, αυτούς που μαζί με τους “προοδευτικούς” κόλακές τους, πρέπει στον 21ο αιώνα να τους πείσεις να πλένουν τα χέρια τους), μια ολόκληρη γενιά, εξαιτίας του κλεισίματος των σχολείων σε 160 χώρες. Και αυτό όταν η τύχη / το μέλλον των εθνών εξαρτάται από την εκπαίδευση. Περίπου 1,4 δισ. μαθητές έλαβαν φέτος ελλιπή μόρφωση, 250 εκατ. έμειναν εντελώς εκτός σχολείου και 40 εκατ. δεν πήγαν σε βρεφονηπιακό ή παιδικό σταθμό.

* “Μια γενιά με ανεπαρκή τυπική μόρφωση, με περιορισμένη έκθεση σε εποικοδομητικές εμπειρίες, κινδυνεύει να είναι επιρρεπής στον ανορθολογισμό και στην προκατάληψη, χειραγωγούμενη, γεμάτη φόβους· κι ο φόβος γεννά το μίσος και το μίσος τη βία. Συγκροτεί μια κοινότητα λιγότερο υπεύθυνη, ρέπουσα στην τωρινή ευκολία που γίνεται αυριανό πρόβλημα, χαμένη στην υπερπληροφόρηση και στους μύθους. Σπάει η αλυσίδα της προόδου, χάνεται μόχθος. Η ημιμάθεια, όχι η γενική ολιγομάθεια –ουδείς παντογνώστης–, συσσωρεύει ματαιοδοξία, αλαζονεία. Τίποτα πιο φοβερό από τη δραστήρια ημιμάθεια, έλεγε ο Γκαίτε” (Τασούλα Καραΐσκάκη).

3. Χωρίς Λόγια…

4. Θεωρίες συνωμοσίας

Σήμερα την εποχή της αδόμητης υπέρ-πληροφόρησης το θυμικό υπερισχύει της λογικής. Και ως εκ τούτου ο θυμός αποτελεί την πρώτη αντίδραση σε κάθε δυσκολία. Και χωρίς λογική επεξεργασία δημιουργείται ένα κενό μεταξύ πληροφορίας και συνάρθρωσής της σε λογικές θεωρητικές κατασκευές. Και στο κενό αυτό ανθούν οι θεωρίες συνωμοσίας, η μήτρα των fake news, οι οποίες και δίνουν στην λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ την παρηγοριά μιας κάποιας εξήγησης σε ένα κόσμο που οδεύει επί το πολυπλοκότερον. Και ο θυμός καθίσταται τρόπος ύπαρξης. Και η ύπαρξη εχθρού απαραίτητη. Και η πανδημία επανέφερε στο προσκήνιο τα θανατηφόρα fake news. Και το είχαμε ξαναζήσει με το aids. Και αυτό που πρέπει να τρομάζει είναι τα επερχόμενα fake videos (θα παρουσιάζουν όποιον θέλουν να λέει ότι αυτοί θέλουν...). Και αυτά προσέξτε, δεν στοχεύουν / επιχειρούν να καταστρέψουν την αλήθεια η οποία είναι άτρωτη, αλλά την συνειδητοποίησή της. Και το επαχθέστερο καθιστούν τον διάλογο με τους “πιστούς” τους έως και αδύνατον. Ο Βιντάλ-Νακέ δεν έτρεφε ψευδαισθήσεις: “Ο διάλογος ανάμεσα σε δύο ανθρώπους προϋποθέτει, ακόμα κι αν είναι αντίπαλοι, κοινό έδαφος και βεβαίως τον από κοινού σεβασμό της αλήθειας. Με τους ‘αναθεωρητές’, όμως, τέτοιο έδαφος δεν υπάρχει. Μπορούμε άραγε να φανταστούμε έναν αστροφυσικό να κάνει διάλογο με έναν ‘ερευνητή’ που λέει ότι η Σελήνη είναι φτιαγμένη από τυρί ροκφόρ;”.

Δεν μπορούμε να τον φανταστούμε. Άλλωστε δεν αφορά το θέμα “συζήτηση”. Είναι θέμα της ψυχιατρικής. Αντιλαβού;

* “Αυτόν το καιρό κυκλοφορεί στα κοινωνικά δίκτυα ένα εκπληκτικό σκίτσο που απεικονίζει αυτό που έγραφε το 1934 ο T.S. Eliot “Πού είναι η σοφία που χάσαμε στη γνώση; Πού είναι η γνώση που χάσαμε στην πληροφορία;”. Είναι η αποκαλούμενη “πυραμίδα DIKW” που ιεραρχεί τα δεδομένα, πληροφορία, γνώση, σοφία (data, information, knowledge, wisdom) προσθέτοντας τις θεωρίες συνωμοσίας. Από τα ίδια δεδομένα μπορεί να καταλήξει κάποιος στη σοφία, αλλά και σε θεωρία συνωμοσίας” (Πάσχος Μανδραβέλης).

5. Για την Εκκλησία: Ο ρόλος της Εκκλησίας δομικώς είναι, άρα και οφείλει να είναι, και συντηρητικός και αναχρονιστικός (οι θρησκείες γενικώς δεν έχουν “ρήτρα χρόνου”, για τον λόγο αυτό δογματικές και οι παραδοχές τους). Η εν τη πανδημία προσέγγισή της Εκκλησίας οφείλει να γίνεται από τους ορθολογικά σκεπτόμενους με κατανόηση και ευγένεια. Ας αφήσουμε τις παραληρηματικές αντιδράσεις στους ανορθολογικούς / σκοταδιστές / δικτατρίσκους πολιτικορεκτάδες, οι οποίοι ενώ θεωρούν θεμιτό να λοιδορούν την ελληνική Εκκλησία, πάραυτα εξαπολύουν κατηγορίες για ισλαμοφοβία και ρατσισμό σε όποιον επιχειρηματολογώντας αναφέρει κάτι αρνητικό για το Ισλάμ.

Και συνειρμικά σκέφτηκα τους διαδηλωτές που γκρέμιζαν αγάλματα στις πρόσφατες διαδηλώσεις για την “δολοφονία” του Τζορτζ Φλόιντ από αστυνομικούς, κατά την διαδικασία της σύλληψής του (ΗΠΑ). Όταν ρίχνεις ένα άγαλμα, δεν πρέπει μόνο να προσέχεις με τι θα το αντικαταστήσεις, αλλά και να γνωρίζεις ότι διακόπτεις την συνομιλία του παρελθόντος με το παρόν. Γκρέμιζαν αγάλματα και στην Ρωσία μετά την κατάρρευση του “υπαρκτού σοσιαλισμού” και ακολούθησαν ο Γιέλτσιν και τώρα ο Πόυτιν, αυτός που δεν αφήνει “αδολοφόνητο” κανέναν πολιτικό του αντίπαλο. Η τέχνη γενικώς (και η μνημειακή), δυνητικώς μας προσφέρει την ενόραση για να αντιληφθούμε ότι δεν ζούμε μόνο με την συγχρονία των γεγονότων, αλλά ότι ο περασμένος χρόνος έστω και αδήλως εμπλέκεται διαρκώς / στοιχειώνει την αντίληψη μας για την πραγματικότητα. Και σε προσωπικό επίπεδο η θύμηση, οι αναμνήσεις (ιδιαίτερα οι οδυνηρές) έρχονται και επανέρχονται επιδιώκοντας να ενταχθούν, αποκτώντας νόημα, στον εσωτερικό μας χρόνο. “Past Forward” που λένε και στο χωρίο μου…

Και επανερχόμενος στην Εκκλησία (“τον ένσαρκο στον λαό πολιτισμό μας” κατά τον Χρ. Γιανναρά), να υπενθυμίσω ότι αποτελεί και “κιβωτό τέχνης”, αρχιτεκτονικής (ναοδομίας και μοναστηριακής), ζωγραφικής (αγιογραφία, τοιχογραφία, χαρακτική, ψηφιδωτά), λογοτεχνικής (υμνογραφία) και χειροτεχνίας (λατρευτικά σκεύη). Επίκαιρο παράδειγμα: Η Μονή της Πόλης, δεν αποτελεί μνημείο της Βυζαντινής τέχνης αλλά και της Παγκόσμιας τέχνης.

Tα μικρόβια γράφουν Ιστορία...

Πως τα μικρόβια γράφουν ιστορία περιγράφει στο βιβλίο του ο Φρανκ Σνόουντεν στο βιβλίο του “Epidemics and Society”

* “Ο Ιπποκράτης είχε διαπιστώσει ότι η δημόσια υγεία και το περιβάλλον συγκροτούν μια ολότητα. Αυτό επιβεβαιώνεται και σήμερα. Η διατάραξη της ισορροπίας της βιοποικιλότητας με την εισβολή των ανθρώπων σε τροπικές ζώνες προκαλεί τη μόλυνση των ανθρώπων από άγνωστους ιούς.

Οι λοιμοί καθρεφτίζουν την άγνοια και την ύβριν, γίνονται η τιμωρία για την αλαζονεία και την υπέρβαση του ορίου. Όπως δείχνει ο μύθος του Οιδίποδα, ίσως η βαθύτερη αλληγορία στην ιστορία της σκέψης, ο λοιμός απλώνεται στην πόλη για όσο καιρό ο άνθρωπος δεν βλέπει την ύβριν που διαπράττει απέναντι στους βαθύτερους νόμους της διττής φύσης – γη και ουρανός, Γαία και Θεός, μητέρα και πατέρας. Μόλις τιμωρείται και η όρασή του αφαιρείται, τότε μόνο βλέπει τα λάθη του.

Από τον μύθο του Οιδίποδα –που χάνεται στον χρόνο πολύ πριν από την ανεπανάληπτη απόδοση του Σοφοκλή στον «Οιδίποδα Τύραννο»– ώς τον κορωνοϊό του 2020 υπάρχουν λοιμοί που άλλαξαν την Ιστορία. Αν η κραταιά Αθήνα δεν είχε χτυπηθεί από τον λοιμό, θα μπορούσε να μετεξελιχθεί σε μια μεσογειακή αυτοκρατορία που θα διαρκούσε αρκετούς ακόμα αιώνες; Και αν το Βυζάντιο είχε γλιτώσει από τα διαδοχικά χτυπήματα των λοιμών, μήπως η πολιορκία του 1453 θα είχε αποτύχει, όπως απέτυχε η πολιορκία της Βιέννης το 1529 και το 1683;” (Συνέντευξη στην “Καθημερινή”).

Και το μικρόβιο του “αυταρχισμού” γράφει ιστορία...

Ο Πούτιν, Sputnik V βάπτισε το Ρωσικό εμβόλιο για τον covid 19 μια. Μια ευθεία δήλωση για την ρωσική πρωτιά και σε αυτόν το θέμα, αλλά και την τοποθέτησή του στο πεδίο του ανταγωνισμού. (αναφορά στον ανταγωνισμό για την κατάκτηση του Διαστήματος, που μόνο στην πρώτη φάση κερδήθηκε από την ΕΣΣΔ, μετά υπερκεράσθηκε από τις ΗΠΑ / εκτόξευσε τον Sputnik 1, τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο, στις 4 Οκτωβρίου 1957).

Ο Τραμπ ονόμασε τη δική του κούρσα για την παρασκευή εμβολίου “επιχείρηση Warp Speed” (ταχύτητες διαστημοπλοίων Star Trek).

Στην λαϊκή δημοκρατία της Κίνας ο Σι Τζινπίνγκ αντιμετωπίζει τον πολύ-υμνημένο λαό του σαν ινδικά χοιρίδια... (ξεκίνησε τη χορήγηση του δικού της , προσοχή πειραματικού εμβολίου, από τον κινεζικό στρατό). Αντιλαβού;

Επικαιρότητα…

Μετακίνηση πρωθυπουργού

Στην προηγούμενη ανάρτηση (Επίλογος / 25/7/2020: Ένα κανονικό “γράψιμο” plus…) μεταξύ άλλων ανέφερα: “Και μετά από την Αντίπαρο πήγε στην Επίδαυρο για να παρακολουθήσει την τραγωδία του Αισχύλου “Πέρσες” (σημαδιακό). Οι “Πέρσες” του Αισχύλου ήταν η πρώτη τραγωδία που μεταδόθηκε σε όλο τον κόσμο από την Επίδαυρο, μέσω διαδικτύου (live streaming)”. Και ο ΣΥΡΙΖΑ επικέντρωσε την κριτική του στο γεγονός ότι ο πρωθυπουργός μετακινήθηκε προς την Επίδαυρο με ελικόπτερο της πολεμικής αεροπορίας.

Εν κατακλείδι το θέμα έχει ως εξής: Εάν ένας πρωθυπουργός επιλέξει το καράβι και σπαταλάει χρόνο ή δεν προλαβαίνει το γεγονός και κανείς δεν θα τον επαινέσει και δυνητικώς θα κατηγορηθεί για εθνική ζημιά. Εάν επιλέξει το ελικόπτερο το πιθανότερο θα κατηγορηθεί για σπατάλη δημόσιων πόρων. Εκ τούτων ο κάθε πρωθυπουργός έχει να αποφασίσει ανάμεσα στην στενότητα του χρόνου του και στο πιθανό κράξιμο, που όσο κι αν προέρχεται από ανεγκέφαλους, κάτι αφήνει στην λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ. Ο έλεγχος αυτών των μετακινήσεων πρέπει να γίνεται με αποκλειστικό κριτήριο το εάν εξυπηρετεί απλώς την πρωθυπουργική διάθεση, οπότε είναι κατακριτέα, ή αποτελεί ανάγκη στα πλαίσια των πρωθυπουργικών του καθηκόντων, οπότε είναι απολύτως δικαιολογημένη. Και το επαχθέστερο να μην σκέφτεται όπως ο Νήπιος, που στο τέλος κατέληξε στο κότερο της Παναγοπούλου...

2 Αυγούστου: Επανέναρξη των διερευνητικών ελληνοτουρκικών επαφών (διαμεσολάβηση Γερμανίας / είχαν “παγώσει” τον Φεβρουάριο του 2016 στον 60ο γύρο τους, μετά από απόφαση της Τουρκιάς).

Υπαναχώρησε από τον διάλογο η Τουρκία, μετά την συμφωνία τμηματικής οριοθέτησης ΑΟΖ Ελλάδος Αιγύπτου.

3 Αυγούστου: “Διορθωτικές αλλαγές” στην Κυβέρνηση…

4 Αυγούστου: Έκρηξη 2700 τόνων νιτρικής αμμωνίας στο λιμάνι της Βηρυτού (4/8, η μεγαλύτερη μετά της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, ισοπεδώθηκε η μισή πόλη, 170 νεκροί, 6000 τραυματίες).

6 Αυγούστου: Συμφωνία τμηματικής οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο (μεταξύ 26ου και 28ου μεσημβρινού / εν τοις πράγμασι αχρήστευση δια διεμβόλησης του εκτός διεθνούς δικαίου τουρκολιβυκού μνημονίου οριοθέτησης ΑΟΖ / ιστορική, διότι προϋπήρξε η 16 ετής αβελτηρία των προηγούμενων κυβερνήσεων / ο διαμερισμός 55-45 υπέρ ,της Αιγύπτου προκύπτει από την διεθνή πρακτική, όπου τα χερσαία εδάφη έχουν μεγαλύτερη επιρροή των νησιωτικών).

Ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ (plus Ν. Κοτζιά) διαφώνησε (μίλησε μέχρι και για ενδοτισμό) για το διαμερισμό της ΑΟΖ 55/45 υπέρ της Αιγύπτου (οι “του Τσακαλώτου 53+” υποστήριξαν την συμφωνία / να μην ξεχνάμε, ότι ήταν ο Κοτζιάς αυτός που όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών της Παραφύση είχε δηλώσει ότι στο Αιγαίο δεν μπορούμε να είμαστε μοναχοφάηδες).

Γενικώς αυτή η θέση δομείται στην έννοια της “μεταφυσικής των κυριαρχικών δικαιωμάτων”. Δηλαδή τα δικαιώματα δυνητικώς υπάρχουν ακέραια, σώα και άμωμα, όσο δεν ασκούνται. Παράδειγμα, χωρίς συμφωνία χάραξης με την Ιταλία και την Αίγυπτο, δεν είχαμε πραγματική / αναγνωρισμένη διεθνώς εκμεταλλεύσιμη ΑΟΖ. Είχαμε όμως αλώβητη και απρόσβλητη ΑΟΖ στον κόσμο των ιδεών. Είχαμε αχρησιμοποίητα εθνικά δίκαια που με όρους “μαρξιστικής εσχατολογίας” περίμεναν κάποτε την εκπλήρωσή τους (ο νέο οθωμανισμός του Ερντοράν προκάλεσε αντισυσπειρώσεις καταλυτικές για τη σύναψη συμφωνιών και συμμαχιών αναχαίτισης της Τουρκίας, τις οποίες και εκμεταλλεύτηκε μια υπό τον Μητσοτάκη ρεαλιστική διπλωματία).

Κατά την διαδικασία ψήφισης των συμφωνιών καθορισμού ΑΟΖ με την Ιταλία και Αίγυπτο στην Βουλή (26-27/8), ο ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε ΠΑΡΏΝ στην συμφωνία της Αιγύπτου. Η συμφωνία υπερψηφίστηκε με 178 ψήφους από την ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ.

Κρίσιμο είναι οι Ευρωπαίοι επειγόντως να αντιληφθούν ότι πρέπει να μην αντιμετωπίζουν την Τουρκία ως περίπλοκο εταίρο αλλά ως “συστημικό αντίπαλο”. Είναι αυτή που θέλει να καλύψει με επίφαση νομιμότητας το κενό ισχύος που άφησαν οι ηττηθέντες πολιτικά στην Αίγυπτο “Αδελφοί Μουσουλμάνοι” και πολεμικά στη Συρία Ισλαμικός Στρατός. Επίσης να αντιληφθούν ότι ο αδικημένος της περιοχής είναι η Ελλάς και όχι η Τουρκία όπως θέλει να την παρουσιάζει ο Ερντοράν. Η Ελλάς είναι που αποκόπηκε από τον Μικρασιατικό Ελληνισμό και περιορίστηκε στο Αρχιπέλαγος (μια από τις κύριες επιδιώξεις της ελληνικής διπλωματίας κατά τον Γιώργο Πρεβελάκη).

Γενικεύοντας, είναι απαραίτητο να επισημανθεί επίσης ότι η κυρίαρχη λέξη στη ισλαμική κουλτούρα είναι “υποτάξου”, ενώ αντιθέτως στην χριστιανική η “αποφάσισε”. Αντιλαβού πολιτικορεκτάδες;

* Και εξειδικεύοντας: “Η ουσιαστική “αγία σοφία” μας είναι η αρχαία ελληνική γραμματεία. Αυτό το άυλο αγαθό μας δίνεται προνομιακά χάρη στην αδιάκοπη συνέχιση της ελληνικής γλώσσας που μας φέρει και τη φέρουμε. Με βασικό άξονα την ελευθερία του ατόμου και της σκέψης, αποτελεί τη διαχρονική ιστορική μας υποχρέωση να το καλλιεργούμε και να το διαδίδουμε ως δώρο και ως όπλο ενάντια στη βαρβαρότητα” (Αθανάσιος Αλεξανδρίδης).

11 Αυγούστου: Το Oruc Reis πλέει εντός της βάσει του Διεθνούς Δικαίου δυνητικώς / εικαζόμενης Ελληνικής ΑΟΖ (δεν έχει ασκηθεί ακόμη το δικαίωμα οριοθέτησης / ως μη οριοθετημένη δεν επιτρέπονται μονομερείς ενέργειες, άρα και παράνομη η τουρκική ενέργεια).

21 Αυγούστου: “Στρίβειν δια του αρραβώνος”;

Η πανηγυρική ανακοίνωση από τον Ερντοράν της ανακάλυψης μεγάλου κοιτάσματος φυσικού αερίου εντός της Τουρκικής ΑΟΖ στην Μαύρη Θάλασσα, με προηγηθείσα την ανακοίνωση εφαρμογής της απόφασης μετατροπής της “Μονής της χώρας” σε τζαμί, του δίνει την δυνατότητα του “στρίβειν δια του αρραβώνος” (κυρίως στο εσωτερικό ). Δηλαδή να επανέλθει, όχι αμέσως, αλλά προσεχώς στις διακοπείσες τον Μάρτιο του 2016 “διερευνητικές συνομιλίες” με την Ελλάδα. Προς τούτο συνηγορούν και οι δηλώσεις της Μέρκελ μετά την συνάντησης της με τον Μακρόν στην Γαλλία (ανάλογη τακτική είχε ακολουθήσει ο Ερντοράν και με τον πάστορα Μπράνσον). Οψόμεθα…

* Μα τι είναι τέλος-πάντων αυτές οι διερευνητικές; “Μετά το Ελσίνκι, και ως αποτέλεσμα αυτού, η κυβέρνηση Σημίτη αποφάσισε, τηρώντας τις δεσμεύσεις του Ελσίνκι, να ξεκινήσει διάλογο με την Τουρκία. Μόνο αγκάθι το γεγονός ότι δεσμευόταν από την πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος κατόρθωσε να επιβάλει τη λογική της αναγνώρισης μιας μόνο διαφοράς, αυτή της υφαλοκρηπίδας, σε αντιδιαστολή με την πολιτική του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που ήταν, ας μη το ξεχνάμε αυτό, διαπραγμάτευση εφ’ όλης της ύλης. Έπρεπε, λοιπόν, να βρεθεί ένας εύσχημος τρόπος υπέρβασης της διαφορετικής προσέγγισης κι αυτός ήταν οι διερευνητικές συνομιλίες. Σε συνεννόηση με την Τουρκία αποφασίστηκε να τηρηθεί η δέσμευση για μια διαφορά (της υφαλοκρηπίδας) και όλες οι υπόλοιπες –εξαιρουμένων, κυρίως, των θεμάτων εδαφικής κυριαρχίας– να ενταχθούν στον ανεπίσημο και μη δεσμευτικό χαρακτήρα των διερευνητικών. Μετά μια επιτυχή έκβασή τους (που την εποχή εκείνην εθεωρείτο πιθανή, λόγω του φόβητρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία θεωρούσε απαραίτητο όρο για τη συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία την προηγούμενη επίλυση των διαφορών της με όλα τα όμορα κράτη), θα ακολουθούσαν επίσημες διαπραγματεύσεις για την επίλυση του μοναδικού ζητήματος της υφαλοκρηπίδας. Τα πράγματα δεν ήρθαν όπως αναμένονταν, μετά την απομάκρυνση της κυβέρνησης που ήταν ο εμπνευστής τους, και οι διερευνητικές εξελίχθηκαν σε μια ρουτίνα που διατηρούνταν για να μη διακοπούν, με μικρές προόδους, κατά καιρούς, οι οποίες στηρίζονταν στην ευμενή διάθεση των Τούρκων να προβούν σε παραχωρήσεις, απέναντι στις νόμιμες διεκδικήσεις των ελληνικών κυβερνήσεων. (…) Η πολιτική απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (σς. μετά το 2000) να μην επιθυμεί πια την ένταξη της Τουρκίας στους κόλπους της οδήγησε βαθμιαία στην απομάκρυνση της τελευταίας από τη φιλοδυτική πολιτική και επηρέασε σαφώς τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, και, κατά συνέπεια, τις διερευνητικές. (…) Τέλος, μετά αλλεπάλληλες σκληρύνσεις των τουρκικών θέσεων, που υπαναχώρησαν από τις αρχικές διαλλακτικές απόψεις, το 2016 οι διερευνητικές διακόπηκαν, με πρωτοβουλία και ευθύνη της Τουρκίας” (Χρήστος Ροζάκης).

Επί της ουσίας οι διερευνητικές λειτουργούσαν σαν την βαλβίδα στην χύτρα ταχύτητος. Ο Νήπιος θέλοντας να γίνει “ ‘ανδρέας’ στην θέση του Ανδρέα” επί της ουσίας τις ακύρωσε, διότι επιδίωξε να τις περιορίσει. Δηλαδή στην αναγνώριση μιας μόνο διαφοράς, αυτή της υφαλοκρηπίδας στις διερευνητικές. Η συνέχεια γνωστή, με κορυφαίο γεγονός το φιάσκο της επίσκεψης του Ερντοράν στην Αθήνα (7/12/ 2017).

ΣΥΡΙΖΑ: Ορατότης μηδέν / καλύτερα στην Βάρκιζα για μπάνιο...

Κατ’ αρχάς να υπενθυμίσω ότι ο Κ. Μάρκου, είχε επικροτήσει την ενέργεια των φοιτητών να παραβιάσουν την πόρτα της ΑΣΟΕ. “Και καλά έκαναν”, φώναξε την ώρα που η υπουργός Παιδείας και ο Νίκος Φίλης είχαν σφοδρή αντιπαράθεση για το ζήτημα στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής (12/11/19 / η Σύγκλητος είχε αποφασίσει να κλείσει από τις 11/11/19 την ΑΣΟΕΕ λόγω επαπειλούμενης κατάληψής του εν όψει της 17ης Νοεμβρίου).

Και πολλά από τα παιδιά τα “καλά και έκαναν...” θα συμμετάσχουν στο camping μνήμης που διοργανώνει η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ στον Γράμμο, στα χνάρια του “Δημοκρατικού Στρατού”. Και συγκεκριμένα στο Νεστόριον της Καστοριάς, εκεί όπου δόθηκαν οι πιο σκληρές και αιματηρές μάχες του Εμφυλίου .

* “Δεν κάνουν αναδρομή. Αποδρομή κάνουν. Θέλουν να σκαλίσουν στάχτες, αλλά δεν αντιλαμβάνονται ότι τις πήρε ο άνεμος. Πορεύονται με νεκρά σύμβολα σε ένα ζωντανό κόσμο. Και επιμένουν να αντλούν, όπως και αρκετοί μεγαλύτεροί τους στο κόμμα, έμπνευση από ένα φάντασμα” (Κ. Γιαννακίδης).

* “Όμως εκείνο που δεν παύει να εντυπωσιάζει –τρόπος του λέγειν– είναι η προσήλωση της Αριστεράς στα φαντάσματα και τις φαντασιώσεις της. Τι είναι αυτό που την κρατάει ζωντανή; Ίσως η συνείδηση ότι αν αρχίσει να σκαλίζει την επιφάνεια των μύθων της θα αναγκαστεί να αποδεχθεί το βάρος της ενοχής της. Κι όταν κάνεις καριέρα με την αθωότητα του «ηθικού πλεονεκτήματος» αυτό δεν αντέχεται με τίποτε” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

* “Αυτό είναι το πλεονέκτημα του να έχεις κατοχυρωμένο το «ηθικό πλεονέκτημα». Όταν το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ κάνουν προσκύνημα στον Γράμμο είναι «γιορτή μνήμης», αν πάει να το κάνει η Νέα Δημοκρατία είναι «γιορτή μίσους»” “Ηλίας Μαγκλίνης”.

* Σε πρόσφατο άρθρο του στα “Νέα” με τίτλο “Τίνος Παιδί είναι ο ΣΥΡΙΖΑ”, ο καθηγητής Γιάννης Βούλγαρης επιχείρησε να αποκωδικοποιήσει το κόμμα του Νηπίου:

“Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι γέννημα μιας νέας ιστορικής εποχής. Ανήκει στον ιστορικό κύκλο της ανόδου των λαϊκισμών στις δυτικές κοινωνίες, φαινόμενο παράλληλο με τον ακροδεξιό λαϊκισμό, τον Τραμπ, το Brexit, αλλά και τον αριστερόστροφο λαϊκισμό τύπου Podemos... Ο ΣΥΡΙΖΑ προέκυψε από τον 'εκλογικό σεισμό του 2012' μαζί με τα άλλα κόμματα του αντιμνημονίου, τους ΑΝΕΛ και τη Χρυσή Αυγή. Αυτή ήταν η 'ιδρυτική του στιγμή'. Αυτή καθόρισε τη φυσιογνωμία του πολύ περισσότερο από όσο ο πυρήνας του μικρού αριστερού κόμματος του 4%” (έτσι εξηγείται και η ευκολία με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ συνεργάστηκε με την ακροδεξιά του Πάνου Καμμένου και μάλιστα άνευ αντιδράσεων από το κόμμα.) (…) Υπήρξε όμως και μια βαθύτερη μεταλλαγή. Αφορούσε τη σχέση των αριστερών με τη δραματική εθνική εμπειρία του 20ού αιώνα. Η μεταπολιτευτική κομμουνιστική Αριστερά στο σύνολό της, ΚΚΕ και ΚΚΕ Εσωτερικού, έγινε συν-θεμελιωτής της μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας γιατί παραμέρισε τη λογική του εμφυλίου που έβλεπε στον πολιτικό αντίπαλο έναν εχθρό. Η εθνικολαϊκιστική αντιμνημονιακή Αριστερά ήρθε σε ρήξη με αυτό το βίωμα και καλλιέργησε την εμφυλιοπολεμική εχθροπάθεια του 'ή εμείς ή αυτοί'. Κατά τούτο έγιναν πρωταγωνιστές μιας θεσμικής παρακμής και υποβάθμισης του ύφους της εξουσίας. Προφανώς εδώ επέδρασε η αλλαγή γενεών που δεν ήταν μόνο ηλικιακή αλλά ιστορική – βιωματική. Η γενιά του Τσίπρα, που πρωτοστάτησε στη μετάλλαξη, ανήκε έτσι κι αλλιώς σε άλλον κόσμο από τις προηγούμενες γενιές των αριστερών. Εύλογο. Οι γενιές των διωκομένων είχαν αντικατασταθεί από τη γενιά της μεταπολιτευτικής ευμάρειας που ανακόπηκε απότομα από την κρίση και την πολλαπλή επισφάλεια”.

* “Το όλο χάπενινγκ μου έφερε στον νου και μια άλλη σκηνή. Στην άκρη ενός κόκκινου χαλιού που γλείφει το κύμα, ένας ευτραφής κύριος υποκλίνεται στη θάλασσα. Πίσω του μερικοί ένστολοι σε στάση προσοχής χαιρετούν στρατιωτικά. Θα μπορούσε να είναι σκηνή από ταινία του Αγγελόπουλου, όμως και αυτή αποτυπώνει ένα πραγματικό γεγονός. Είναι ο τότε υπουργός Αμυνας, Πάνος Καμμένος, ο οποίος αποτίει φόρο τιμής στους πεσόντες στη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Έκαστος εφ’ ω ετάχθη: ο μεν στη Σαλαμίνα, οι δε στον Γράμμο, όμως και ο μεν και οι δε εγκλωβισμένοι σε ένα σκηνικό που έφτιαξαν για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από την πραγματικότητα. Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι συγκυβέρνησαν για τέσσερα συναπτά έτη” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Ο θρίαμβος του καπιταλισμού…

Ανεξαρτήτως της γνώμης που μπορεί να έχει ο καθένας για την αισθητική ή τις ολοκληρωτικές αντιλήψεις του κατόχου της, αυτή η θήκη του iPhone είναι ο θρίαμβος του καπιταλισμού (όλα τα χωνεύει...) Πάραυτα ο ιδιοκτήτης του κινητού, συνδικαλιστής του ΚΚΕ, θα πρέπει να κληθεί σε απολογία και αυτοκριτική (Στιγμιότυπο από συνάντηση συνδικαλιστών της ΕΥΔΑΠ με τον Νήπιο)

Στην χώρα των αναδρομικών...

* “Είμαστε η μόνη χώρα που παίρνει διαρκώς από τα παιδιά της για να δώσει στους γέρους και στις γριές της. Η μόνη χώρα που, ενώ βλέπει τον πόλεμο να’ ρχεται, ετοιμάζεται να στείλει τα δεκαοκτάχρονα παιδιά της στη μάχη δίχως σφαίρες και οβίδες, επειδή τα λεφτά για την αγορά τους θα πάνε σε αναδρομικά των παππουδογιαγιάδων τους.

Είμαστε η μόνη χώρα που οι συνταξιούχοι της διαθέτουν κατ’ ουσίαν ιδιόκτητα τηλεοπτικά κανάλια, ραδιοφωνικούς σταθμούς και ημερήσιες εφημερίδες. Κάθε απαίτηση συνταξιούχου, είναι διαταγή για όλα ανεξαιρέτως τα μέσα ενημέρωσης.

Είμαστε η μόνη χώρα που έχει μονοθεματικές τρίωρες τηλεοπτικές συνταξιοδοτικές εκπομπές, ραδιοφωνικά προγράμματα που μετρούν ένσημα και υπολογίζουν επικουρικές, ημερήσιες εφημερίδες που η «έξυπνη σύνταξη» είναι πάντα πρωτοσέλιδο και τροφοδότης λογαριασμός των πωλήσεων τους.

Είμαστε μόνη χώρα που ο αέναος κύκλος του ασφαλιστικού «νομοθέτηση – δικαστική προσφυγή – απόφαση δικαστηρίου – εφαρμογή απόφασης – επιστροφή χρημάτων – νέα νομοθέτηση», έχει μεγαλύτερο τελικό τζίρο εργασιών από τη Σίλικον Βάλεϊ της Καλιφόρνιας ή από την βιομηχανική κοιλάδα του Ρουρ στην Γερμανία” (Δημήτρης Ευθυμάκης).

Και συμπληρώνω: Είμαστε η μόνη χώρα που θέλει να συνεχίσει να πορεύεται αυτόν τον δρόμο. Και αυτό διότι οποιαδήποτε διορθωτική παρέμβαση αναδεικνύεται ακόμη και σήμερα ισχυρό αντιπολιτευτικό όπλο.

Τελευταίο παράδειγμα: Ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για για σύστημα Πινοσέτ, κρίνοντας την πρόταση κεφαλαιοποιητικής επικουρικής ασφάλισης, που περιλαμβάνεται στο “Σχέδιο ανάπτυξης για την ελληνική οικονομία”. Έργο της επιτροπής που συστάθηκε από την Κυβέρνηση για την αξιοποίηση των πόρων από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανασυγκρότησης, υπό την προεδρία του Χριστόφορου Πισσαρίδη.

Πρόκειται για δομική αλλαγή του συνταξιοδοτικού συστήματος που το εναρμονίζει με τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Προτείνει συμπλήρωση του σημερινού διανεμητικού συστήματος με έναν κεφαλαιοποιητικό πυλώνα, σε δευτερεύοντα ρόλο. Αυτός θα ενισχύσει τη διαγενεακή δικαιοσύνη καθώς δεν θα φορτώνονται οι νέοι εργαζόμενοι όλο και περισσότερα βάρη για να χρηματοδοτούνται οι σημερινές συντάξεις, αλλά θα ενισχύονται η δική τους αποταμίευση και οι μελλοντικές συντάξεις. Ένα σύστημα υποστηρικτικό και της ανάπτυξης μέσω ενίσχυσης των κινήτρων για εργασία με διαφανή τρόπο και μέσω δημιουργίας αποθεματικών που θα ενισχύσουν τις ελληνικές επιχειρήσεις. Το σχέδιο προτείνει την σταδιακή μετάβαση στο νέο σύστημα, παράλληλη με αυτήν προς μια νέα ασφαλιστική κουλτούρα, αλλά και να δοθεί χρόνος ώστε να δημιουργηθεί ένα αποτελεσματικό πλαίσιο εποπτείας και ένα ανάλογο δημόσιο ταμείο. Η ηθική του διάστασή έγκειται στο ότι ενισχύει την στροφή της οικονομικής πολιτικής στις προοπτικές των νέων, αυτών δηλαδή που είχαν και τις βαρύτερες απώλειες από τη δεκαετή κρίση (τώρα και την “κορωνεϊκή”).

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι συν αυτώ αναχρονιστές και λαϊκιστές θα πρέπει να εξηγήσουν, ιδιαίτερα στην νέα γενιά, πώς θα χρηματοδοτούνται οι αυριανές συντάξεις από γενιές εργαζομένων που θα επιβαρύνονται όλο και περισσότερο, όταν μάλιστα, λόγω του δημογραφικού, θα είναι όλο και λιγότεροι.

Για τον Χριστιανόπουλο

* “Έζησε 89 «διαγώνια» χρόνια... Ο φιλόλογος Κωνσταντίνος Δημητριάδης (το «Ντίνος Χριστιανόπουλος» είναι ψευδώνυμο του ποιητή), ο συλλέκτης έργων τέχνης, ο πρώην ιδιοκτήτης της πινακοθήκης της «Διαγωνίου», ο μελετητής, ο μεταφραστής, ο δοκιμιογράφος, ο σχολιαστής (ενίοτε ιδιαίτερα δηκτικός) των έργων και των ζωών των άλλων, ο πλέον «συζητημένος» ποιητής των τελευταίων χρόνων, πέθανε σήμερα Tρίτη (11/8) στη γενέθλια πόλη του, τη Θεσσαλονίκη, την οποία ουδέποτε εγκατέλειψε (αντίθετα μ' εκείνη), ύστερα από πολυετή ασθένεια. Η ποίησή του χαρακτηρίζεται από έντονα ερωτική διάθεση και επιρροές από το έργο του Κωνσταντίνου Καβάφη. "Πάντως, η βασικότερη διαφορά είναι ότι ο Καβάφης είναι φιλήδονος, ενώ εγώ γράφω για την αγωνία της ερωτικής στέρησης", έλεγε”(skai.gr).

Αντιστικτικά σε αυτήν την ειδησεογραφική προσέγγιση, παραθέτω ένα άρθρο του Τάκη Θεοδωρόπουλου με τίτλο “Τα εσώψυχα του Χριστιανόπουλου” (Καθημερινή16/11/19).

* “Διάβασα την επιστολή διαμαρτυρίας πανεπιστημιακών και συγγραφέων –ανάμεσά τους φίλοι καλοί– για την έκδοση «Τα εσώψυχα του Χριστιανόπουλου». Πρόκειται για καταγραφή συνομιλιών του ποιητή με τη Σωτηρία Σταυρακοπούλου, η οποία εκτείνεται στη διάρκεια μιας οκταετίας. Ο Χριστιανόπουλος πάσχει εδώ και χρόνια από άνοια και οι υπογράφοντες την επιστολή εγκαλούν τη συνομιλήτριά του ότι δημοσίευσε τους διαλόγους χωρίς να ελεγχθούν από τον ίδιο πριν από τη δημοσίευσή τους, όπως ο ίδιος απαιτούσε πάντα για τις συνεντεύξεις του. Θεωρούν ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο θίγεται η υστεροφημία του, αφού ο ίδιος εμφανίζεται σαν κοινός κουτσομπόλης. Κουτσομπόλης ή «τζαναμπέτης», όπως ο ίδιος χαρακτήριζε εαυτόν. Δεν διάβασα το βιβλίο και δεν νομίζω ότι θα το διαβάσω. Κρίνοντας από τις αντιδράσεις υποθέτω ότι θα αποτελείται από μια αλυσίδα αφορισμών που εκφέρονται με την ευκολία του ανθρώπου ο οποίος έχει υιοθετήσει τον ρόλο του κριτή στον μικρόκοσμο του περιβάλλοντός του. Εκτίθεται ο Χριστιανόπουλος με την ευκολία των κρίσεών του, τη χολώδη ευστροφία του και την αθυροστομία του.
Δεν θα άξιζε ενδεχομένως τον κόπο να ασχοληθεί κανείς με την υπόθεση αν δεν ήταν χαρακτηριστική μιας κατάστασης της πνευματικής κοινότητας η οποία, εκτός άλλων πολλών, ευθύνεται για τη σημερινή της κατατονία.

Ο Χριστιανόπουλος υπήρξε μια από τις εμβληματικές φυσιογνωμίες των περασμένων δεκαετιών. Όχι τόσο με την ποίησή του όσο με τη δημόσια παρουσία του. Στις συνεντεύξεις το κοινό του τον απολάμβανε να καταφέρεται κατά πάντων, πλην ορισμένων φίλων του, πετώντας επιθεωρησιακά ευφυολογήματα τα οποία αντιμετωπίζονταν ως αποστάγματα πνευματικού διαλόγου. Τον χειροκροτούσαν και τον κολάκευαν. Υποθέτω ότι στους διαλόγους με τα «Εσώψυχα» ακούγεται ο απόηχος από τα χειροκροτήματα και οι κολακείες που επιβεβαίωναν τη συμπεριφορά του. Κάτι σαν ψυχοτρόπος ουσία που απαιτεί όλο και ισχυρότερες δόσεις. Δεν ήταν ο μόνος που υποκατέστησε τον πνευματικό διάλογο με το σαρκοβόρο ευφυολόγημα στον μικρόκοσμο της ελληνικής πνευματικής ζωής. Και συμμάχους είχε, και θαυμαστές, κυρίως δε επίδοξους μιμητές. Μέσα σε όλα που μας απασχολούν, ας σκεφτούμε κάποτε πόσο βοήθησε την πνευματική μας αλαλία αυτή η στάση. Και, το κυριότερο, τι πρέπει να κάνουμε για να βγούμε από τον βάλτο της. Απ’ αυτήν την άποψη, αντιλαμβάνομαι την αντίδραση των φίλων που διαμαρτύρονται. Υποθέτω ότι στα «Εσώψυχα» θα είδαν το άσχημο πρόσωπο της πνευματικής μας ζωής και θα τρόμαξαν – δεδομένου ότι οι περισσότεροι εξ αυτών υπερασπίζονται τους αντίποδες αυτής της στάσης. Όμως, αντί να διαμαρτυρόμαστε, ήρθε ο καιρός να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να δούμε το πραγματικό πρόσωπο της πνευματικής μας ζωής. Έτσι μπορεί κάποια στιγμή να δούμε και το πραγματικό πρόσωπο της Ελλάδας”.

Κάμαλα Χάρις

Η επιλογή της Κάμαλα Χάρις από τον Τζον Μπάιντεν για την θέση της υποψηφίας Αντιπροέδρου, δυνητικώς ανοίγει τον δρόμο για την 1η γυναίκα Πρόεδρο των ΗΠΑ και μάλιστα αφροαμερικανίδας. Οψόμεθα...

Απογαλακτισμός…

Η διαδικασία απαγκίστρωσης των ΗΠΑ από τη ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής (ξεκίνησε επί Ομπάμα, τον ενδιαφέρον τους στρέφεται ανατολικά λόγω της Κίνας), η οποία έλαβε χαοτικές διαστάσεις επί Τραμπ, συνηγορούντος και του τουρκικού αναθεωρητισμού, οδήγησε τις χώρες της περιοχής προς την χειραφέτηση τους (αμερικανικός πατερναλισμός). Το κενό γεωπολιτικής ισχύος οδήγησε στην δυναμική εμφάνιση της Γαλλίας η οποία έσωσε τον γόητρο της Ευρώπης και στην ιστορική συμφωνία εξομάλυνσης των σχέσεων Ισραήλ - Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (13/8, μόλις η 3η αραβική χώρα που ακολουθεί αυτόν τον δρόμο από την ίδρυση του εβραϊκού κράτους, μετά την Αίγυπτο ,1979 και την Ιορδανία 1994, το πιθανότερο να ακολουθήσουν το Μπαχρέιν και το Ομάν).

Η διαδικασία αυτή, δραματικώς αργά, οδήγησε την Ελλάδα και στην αναθεώρηση του δόγματος “δεν υποχωρούμε, δεν διεκδικούμε” στο “δεν υποχωρούμε, διεκδικούμε δυναμικά”. Στα πλαίσια αυτά πρέπει να εντάξουμε τις συμφωνίες οριοθέτησης ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο και την αναπτυσσόμενη άκρως διεκδικητική εξωτερική πολιτική και προς την Ε.Ε.

Και λόγω του ότι “ουδέν κακόν αμιγές καλού”, μετά το διπλωματικό φιάσκο της επί Παραφύση επίσημης επίσκεψης Ερντοράν, έγινε πλέον πασιφανής η ηγεμονική ατζέντα της Τουρκίας η οποία και αφύπνισε την εθελοτυφλούσα καθησυχαστική αντίληψη που επικρατούσε στην Ελλάδα. Είναι η νέο-οθωμανική Τουρκία λοιπόν, που ως και “αναθεωρητική δύναμη” πλέον “απαίτησε” από την Ελλάδα να διαβάζει με στρατηγικό τρόπο τις γεωπολιτικές εξελίξεις και τις περιφερειακές δυναμικές (έβγαλε και το Αιγαίο από το στενό διμερές πλαίσιο των τελευταίων 45 ετών). Και διαπιστωμένα την Ελλάδα επί Μητσοτάκη, με πρωτοφανή ικανότητα να κινηθεί και να ορίσει τα συμφέροντά της, σε ένα ευρύτερο γεωστρατηγικό περιβάλλον και να καταστεί ελκυστικός εταίρος για άλλους παραδοσιακούς παίκτες στην περιοχή.

Ο Δεκαπενταύγουστος του Νηπίου...

Στο μήνυμά του για τον Δεκαπενταύγουστο, ο Νήπιος παρουσιάστηκε ως ένθερμος πιστός (του λαϊκισμού), υπερβαίνοντας δραματικά τα όρια μιας ανάλογης δήλωσης ενός πολιτισμικά Χριστιανού, αναφέροντας: “Ο λαός μας τιμά σήμερα την Παναγία. Την Aνύμφευτη Nύμφη, την Υπέρμαχο Στρατηγό, την Ελεούσα, τη Γιάτρισσα, τη Θαλασσινή, την Παρηγορήτρα…” Αλληλούια…

* “Υπόθεση εργασίας. Ποια θα ήταν η θέση της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία σήμερα, αν το 2015 ο τότε πρωθυπουργός είχε ακούσει τη φωνή του λαού του, που του έδειχνε τον δρόμο της σύγκρουσης με την Ευρώπη; Αν ο κ. Τσίπρας δεν έκανε την περίφημη κωλοτούμπα, η Ελλάδα σήμερα θα έψαχνε μια γωνίτσα να στριμωχτεί κάπου ανάμεσα στον Πούτιν και τον Τραμπ. Πώς να μην πιστέψεις στη δύναμη της Παναγίας κατόπιν τούτου; Είμαι από αυτούς που θεωρούν ότι η ομολογία πίστεώς του είναι ειλικρινής, αν και συμφωνώ με τη φίλη Βάσω Κιντή, η οποία έγραψε ότι ήταν τόσο στρωτά διατυπωμένη, ώστε να σου δίνει το δικαίωμα να αμφιβάλλεις για τη γνησιότητά της. Χρειαζόταν μια ασυνταξία, ένας σολοικισμός, κάποια χοντράδα τέλος πάντων για να μας πείσει για το γνήσιον της υπογραφής” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Για τους φιλεσίν...

Cinema for Peace: Είμαστε εδώ για να ενθαρρύνουμε τη μεγαλύτερη επίγνωση των παγκόσμιων κοινωνικών, πολιτικών και ανθρωπιστικών προκλήσεων της εποχής μας μέσω της ταινίας.

“Ο Ναβάλνι θα επιβιώσει από την επίθεση με δηλητήριο αλλά θα αχρηστευτεί για μήνες ως πολιτικός”, είπε ο ιδρυτής της μη κυβερνητικής οργάνωσης Cinema for Peace, η οργάνωση του οποίου έστειλε ένα ειδικά διαμορφωμένο αεροσκάφος-ασθενοφόρο στη ρωσική Άπω Ανατολή για να τον μεταφέρει στη Γερμανία, όπως μετέδωσε το Reuters (24/8)

Και το ρεζουμέ…

Ενστάσεις αναγνωστών ( λίγοι και με πολλές ενστάσεις …)

--- Μια νεαρά κυρία αναγνώστρια, μου είπε το εντυπωσιακό: “Παρουσιάζεσαι ύποπτα καλός με τις γυναίκες” (όπερ μεθερμηνευόμενον: είσαι κρυφό - μισογύνης), σχολιάζοντας το “Σαν επιδόρπιο” της προηγούμενης ανάρτησης. Σε αυτό πρότεινα οι γυναίκες να αφήσουν φρύδια μιας και δεν μπορούν μουστάκι, για να τιμήσουν τα 200 χρόνια από τη Επανάσταση του ΄21. Και για να διασκεδάσω / διασκορπίσω τις εντυπώσεις της, της επισημαίνω: Όταν το έγραφα στο μυαλό μου είχα μια δυναμική προσωπικότητα, αυτήν της ζωγράφου Φρίντα Κάλο.

Το γεγονός όμως ότι “συνομιλώ” και με την “ποπ κουλτούρα”, με οδήγησε να επιλέξω την Κατερίνα Στικούδη, μια δυναμική, αυτοδημιούργητη persona της show biz, που “ζωγραφίζει” με το σώμα της...

--- Ένας τακτικός αναγνώστης, μου επισήμανε ότι τακτικά θέλω να κάνω και τον μάντη… Και αυτό διότι στην προηγούμενη ανάρτηση είχα αναφέρει ότι: “Είναι Ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι υπάρχουν γεγονότα που σηματοδοτούν την άνοδό ή την πτώση ηγετών. Θεωρώ ότι η απόφαση μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί είναι το γεγονός που σηματοδοτεί την αρχή της πτώσης του Ερντοράν. Οψόμεθα…”.

Του επισημαίνω ότι πρόκειται για εκτιμήσεις τις οποίες πάντα τελειώνω με το “οψόμεθα”. Να του υπενθυμίσω επίσης, ότι με το “οψόμεθα” τελείωνα και την παλαιότερη εκτίμησή, ότι “το Μάτι θα γίνει η ‘ταφόπλακα’ του Νηπίου και της Παραφύσης του”.

Σαν επιδόρπιο

“Θανατηφόρος ερωτισμός...”

Κυριακής 5 Αυγούστου 1962, ώρα 03.45: Η Μέριλιν Μονρόε βρέθηκε νεκρή από την οικονόμο της στο σπίτι της στο προάστιο Μπρέντγουντ του Λός Άντζελες. Ο θάνατός της αποδόθηκε σε υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών.

Είχε πει κάποτε σε ερώτηση για την ζωή της: “Θα ήταν μια ανακούφιση εάν τελείωνε. Είναι σαν να βρίσκεσαι σε έναν αγώνα δρόμου, να φτάνεις κάπου κι έπειτα να ξαναρχίζεις από την αρχή”.

Λίγες εβδομάδες πριν τον θάνατό της η Μέριλιν είχε ποζάρει για τους Μπερτ Στέρν και Τζορτζ Μπάρις στο “άδυτο των αδύτων”, την κρεβατοκάμαρά της.