Άλλο
το σωστό και άλλο το λαοφιλές...
“Πολλοί
μιλούν αυτή την στιγμή για κάτι που το
ονομάζουν Σχέδιο Μάρσαλ. Θεωρώ ότι ο
ευρωπαϊκός προϋπολογισμός πρέπει να
είναι το “Σχέδιο
Μάρσαλ” που
καταρτίζουμε ως Ε.Ε.
για τους ευρωπαϊκούς λαούς”. Με αυτά
τα λόγια η πρόεδρος
της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Commission)
Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν θέλησε
να
οριοθετήσει
το “Ταμείο Ανάκαμψης – Επόμενη Γενιά”.
Ένα
πρόγραμμα
δομημένο για
να αποτραπεί η κατάρρευση της ευρωπαϊκής
οικονομίας, λόγω του κορωνοϊού
αλλά
και
να δώσει μια νέα αλληλέγγυα προοπτική.
(1)
Οι
27 χώρες μέλη της Ε.Ε. συζήτησαν
στις 19 Ιουνίου την πρόταση που παρουσίασε
η Επιτροπή για το “Ταμείο Ανάκαμψης”,
ύψους 750 δις
Ευρώ
(τα
500 δις
ως επιδοτήσεις),
το οποίο θα προστεθεί στο πολυετές
δημοσιονομικό πλαίσιο της περιόδου
2021-27, ύψους 1,1 τρισ. Ευρώ. Δεν
υπήρξε συμφωνία με πιθανότερο σενάριο
να
συμφωνήσουν επί
αυτού
εντός του Ιουλίου επί Γερμανικής
προεδρίας πιεζόμενες και από το γεγονός
ότι οι “Αγορές” το έχουν ήδη
προεξοφλήσει.
Και αυτό παρότι προοιωνίζονται
σκληρές διαπραγματεύσεις με τα τέσσερα
πιο απρόθυμα για δαπάνες κράτη-μέλη υπό
την καθοδήγηση της Αυστρίας, που προτιμούν
ένα μηχανισμό μικρότερο με δάνεια και
μόνον (Ολλανδία, Σουηδία, Φινλανδία) .
Και
αν
το
“Σχέδιο Μάρσαλ” χαρακτηρίστηκε
σαν
η “αλληλεγγύη” του “Ψυχρού Πολέμου”
το
“Ταμείο
Ανάκαμψης”
ευελπιστούμε
να χαρακτηριστεί ως η “διαγενεακή
Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη”.
Μια
ανασυγκρότηση με
το βλέμμα
στις
επόμενες γενεές, δηλαδή μια στροφή
προς μια πολύ πράσινη, φιλική προς το
περιβάλλον οικονομική πολιτική. Μια
ανασυγκρότηση που
“κλίνει το μάτι”
και
στην
ομοσπονδοποίηση.
Και
αν το 1ο πρόγραμμα το “Σχέδιο Μάρσαλ”
έβγαλε την Ελλάδα από την εξαθλίωση και
έθεσε τα θεμέλια για μια ταχεία οικονομική
ανάπτυξη που επέτρεψε στη χώρα να
ενσωματωθεί στην ενιαία Ευρώπη, με το
3ο πρόγραμμα, το “Ταμείο
Ανάκαμψης – Επόμενη Γενιά”, ευελπιστούμε
ότι θα εισέλθει ολοκληρωτικά στην
νεωτερικότητα και ανταγωνιστικά στην
4η Βιομηχανική Επανάσταση. Και
το σπουδαιότερο να
ανατραπεί η μεταπολιτευτική καταστροφική
νοοτροπία που όχι μόνο
δεν μεριμνούσε για τις επόμενες γενεές
αλλά ανάλωνε και κεφάλαια των.(2)
Μια
νοοτροπία που “χρηματοδοτήθηκε” από
το 2ο πρόγραμμα
που συναποτελούσαν
τα γνωστά ως “Πακέτα
Ντελόρ”. Η Ελλάδα από το 1981 οπότε και
έγινε πλήρες μέλος της τότε ΕΟΚ, μέχρι
και το 2014 έλαβε συνολικά από την Ευρώπη,
από διάφορα πακέτα και αναπτυξιακά
προγράμματα σύγκλισης, το ποσόν
των 70.756.241.000 ευρώ
(εβδομήντα
δισεκατομμύρια εφτακόσια πενήντα έξι
εκατομμύρια διακόσιες σαράντα μία
χιλιάδες ευρώ). Αντιλαβού;
(3)
Επιστρατεύοντας
όλη την ευγένειά μου, θα αναφέρω ότι
όλοι πλέον
συμφωνούν, πως η Ελλάδα άλλαξε εξαιτίας
των κοινοτικών κονδυλίων του
2ου προγράμματος (μεγάλο
τμήμα της περιφέρειας με
προεξάρχουσα την “δημοκρατική” Κρήτη).
Όλοι πλέον
συμφωνούν, πως εξαιτίας του πρόχειρου
σχεδιασμού (διαχρονική
η έλλειψη στρατηγικού αναπτυξιακού
σχεδίου), πολιτικών
σκοπιμοτήτων και διαφθοράς,
σημαντικό τμήμα των πόρων δεν πήγε σε
επενδύσεις ώστε να αλλάξει το παραγωγικό
μοντέλο, αλλά στην κατανάλωση.
Όλοι πλέον
συμφωνούν ότι δημιουργήθηκε
υπερκομματικό
“μαύρο
χρήμα” που αποθέσμησε
δραματικά μια ήδη πληττόμενη λόγω
λαϊκισμού Δημοκρατία. Και
αυτό διότι αυτό
το “μαύρο
χρήμα” είχε
την δύναμη
να συσπειρώσει άνομα συμφέροντα με
δεσμούς διαπλοκής,
είχε την
δύναμη να δημιουργήσει
μαφίες που αποδεδειγμένα
δεν περιορίστηκαν
αναγκαστικά
στη διαχείριση των
ευρωπαϊκών πακέτων (τρανό
παράδειγμα μηχανισμού
παραγωγής “μαύρου χρήματος”
ο επίσημος προϋπολογισμός των δημόσιων
έργων ήταν
2,5 έως 4 φορές μεγαλύτερος από τον
πραγματικό, “λίπαντικό
διαφθοράς”). Και
όλοι οι πολίτες πλέον αποδίδουν την
πατρότητα αυτής της νοσηρότητας στον
Ανδρέα Παπανδρέου με όλους τους επόμενους
να λειτουργούν απλώς σαν άξια τέκνα
του…
Τέλος
αναφέρω μερικές λέξεις
γεννήματα του
2ου προγράμματος, που
ορίζουν / περιγράφουν και ελπίζω σύντομα
όλες, απλώς
να υπενθυμίζουν την
νοσηρότητα της
Μεταπολιτευτικής περιόδου: Προβληματικές
Επιχειρήσεις, Αγροτικοί Συνεταιρισμοί,
βαμβακοκαλλιέργειες
(κυρίως του “επεκταθέντος” Θεσσαλικού
κάμπου), χωματερές, αγροτικές επιδοτήσεις,
αγροτοπατέρες, εργατοπατέρες
(μετά το 2015
και μεταναστοπατέρες),
κρατικοδίαιτος καπιταλισμός, μαφία
δημοσίων έργων, διαφθορά στο Δημόσιο,
ΟΣΕ, ΟΤΕ, δημόσιες μεταφορές,
τα μπουζούκια σαν πολιτιστικά κέντρα,
Καγιέν και ο στίχος του Μιλιώκα “ζιβανσύ
και στα μπατζάκια μας...”.
Για
να μπορέσει επιτέλους η χώρα του Υπαρκτού
Ελληνισμού να γίνει Ελλάδα είναι
απαραίτητα η δημιουργία μιας κρίσιμης
μάζας Πολιτών, μια εχέφρονα ηγεσία και
ο αφοπλισμός του λαϊκισμού.
Για
να δημιουργηθεί η κρίσιμη μάζα πολιτών,
δηλαδή το
εφαλτήριο για την επανάσταση του
αυτονόητου στην χώρα του Υπαρκτού
Ελληνισμού, απαραίτητο εργαλείο
είναι η μόρφωση (παιδεία).
Και αυτό διότι δια της μόρφωσης
καλλιεργείται η κριτική
σκέψη και δυνητικώς
από την άμορφη
λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ
(Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης
Άγνοια) αναδεικνύεται η
μορφή του πολίτη. Και αυτό είναι που
τρέμουν οι κάθε πολιτικής
απόχρωσης λαϊκιστές. Και
αυτό διότι ο “αμόρφωτος” είναι και ο
εύκολα χειραγωγήσιμος. Και αντιλαμβάνεσαι
γιατί ο λαϊκισμός έκανε πάρτι στην χώρα
του Υπαρκτού Ελληνισμού εάν περιδιαβείτε
τα προφίλ στο Facebook.
Οι μισοί το ελάχιστον,
επαίρονται
αναγράφοντας ότι έχουν
αποφοιτήσει από το “πανεπιστήμιο του
δρόμου...”. Αντιλαβού.
Μια
επισήμανση: Δυστυχώς
η κριτική σκέψη δεν επιβάλλεται.
Χρειάζεται χρόνο και κόπο. Και πολύ
αξιολόγηση εσωτερική.
Χρειάζεται δηλαδή πρωτίστως να διαβάζεις
κείμενα (κείνται προς αξιολόγηση, δια
της λογικής). Και μην ξεχνάτε, η Δημοκρατία
είναι ένα απαιτητικό πολίτευμα, έιναι
του γραπτού λόγου.
Αυτός
είναι και ο λόγος που
οι
συνδικαλιστοπατέρες της
ΟΛΜΕ και δομικά ο ΣΥΡΙΖΑ, σφόδρα
εναντιώθηκαν στην δρομολογημένη πλέον
εκπαιδευτική αλλαγή. Μια
αλλαγή που εισάγει
την
καλλιέργεια και
σύγχρονων δεξιοτήτων στους
εκπαιδευόμενους, σε ένα περιβάλλον που
προάγει την αριστεία και
την καλλιέργεια δυνατοτήτων. Μια
αλλαγή η οποία επιχειρείται
σε μια εν πολλοίς αδρανοποιημένη
εκπαιδευτική κοινότητα,
για
την αναβάθμιση
της
ποιότητας
της παρεχόμενης παιδείας.
Μια
πορεία που
απαιτεί συνεχή
αξιολόγηση.(4)
Απόδειξη
τα ίδια τους τα λόγια.
Ο αντιπρόεδρος της ΟΛΜΕ Θεόδωρος
Μαλαγάρης εμφανίστηκε ενώπιον της
Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της
Βουλής προκειμένου να αναπτύξει τα
επιχειρήματα της Ομοσπονδίας έναντι
του νομοσχεδίου για την εκπαίδευση και
είπε κατά λέξη (4/6) : “Είμαστε κατηγορηματικά
αντίθετοι με την ίδρυση Προτύπων σχολείων
που συνδέονται άμεσα με την έννοια της
Αριστείας, ενός απόλυτα φορτισμένου
ιδεολογικά όρου, ενός σχολείου που θα
αφορά ολίγους μαθητές και εκπαιδευτικούς
με αποκλεισμό των περισσοτέρων αφού
προβλέπονται εξετάσεις εισαγωγής των
μαθητών καθώς και ιδιαίτερα αυξημένα
προσόντα και συνεχείς αξιολογήσεις των
εκπαιδευτικών που θα υπηρετούν σε αυτά.
Αυτό το πολλαπλό και πολυεπίπεδο σύστημα
αξιολόγησης που θα τυγχάνουν οι
υπηρετούντες εκπαιδευτικοί στα Πρότυπα
Πειραματικά ανησυχούμε ότι θα αποτελέσει
ένα πρότυπο αξιολόγησης το οποίο θα
επεκταθεί ως μοντέλο και στους υπόλοιπους
υπηρετούντες εκπαιδευτικούς στη δημόσια
εκπαίδευση”. Με
2 λόγια: Μιας και δεν μπορούν να αριστεύσουν
όλοι, το λαϊκιστικό είναι να μην αριστεύει
κανείς.
Ο
επί Παραφύση υπουργός Παιδείας Ν. Φίλης
(ο παυθείς υπό του Αρχιεπισκόπου)
χαρακτήρισε την ίδρυση Πρότυπων
Πειραματικών σχολείων “καρκίνωμα”
στο εκπαιδευτικό σύστημα. Να επισημάνω
ότι εδώ έχουμε μια αναβάθμιση, έναντι
της παλαιότερης δήλωσης του “ομόσταυλου”
του Αριστείδη Μπαλτά, ο
οποίος είχε χαρακτηρίσει την Αριστεία
απλώς “κουσούρι”.
Οι
προσεγγίσεις τους φωτίζουν
την βασική διαφορά ανάμεσα στις σύγχρονες
κοινωνίες της Δύσης και στον τύπο της
κοινωνίας που οραματίζονται ο Φίλης
και οι “ομόσταυλοί”
του.
Είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια ανοικτή
κοινωνία και σε μιαν άλλη, κλειστή και
καθοδηγούμενη από την “ελίτ του κόμματος”
(την σωστή ελίτ) και όχι την “ελίτ των
αρίστων” (την
δυνητικώς δημιουργούμενη
μέσω των προτύπων και πειραματικών
σχολείων).
Αυτό
που τρομάζει την Αριστερά είναι
η δυνατότητα της κοινωνικής προόδου
μέσω της ατομικής προόδου, διότι αυτό
ακριβώς προσφέρει μακροπρόθεσμα η
λειτουργία, με κριτήρια αντικειμενικά
και αξιοκρατικά, ενός δικτύου προτύπων
και πειραματικών σχολείων.
*
“Θέλει
τους πολλούς και τους αδύναμους
εγκλωβισμένους στη μιζέρια τους, τους
θέλει να αισθάνονται μειονεκτικά, χωρίς
διεξόδους προόδου και κοινωνικής
ανέλιξης, επειδή έτσι γίνονται ευεπίφοροι
στην κομπλεξική ιδεολογία του φθόνου,
που η επικράτησή της στην πολιτική
κουλτούρα ενός τόπου είναι απαραίτητη
προϋπόθεση, αν πρόκειται να τον κυβερνήσουν
Τσίπρες και Φίληδες” (Στεφ.
Κασιμάτης).
Η
δυνατότητα της ατομικής διαφοροποίησης
από την
εύκολα
χειραγωγούμενη λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ τρελαίνει
κάθε
λαϊκιστή και
δη αριστερό.
Του
στερεί
το οξυγόνο του...
Και
το “κερασάκι”… Στις αρχές του μήνα
πραγματοποιήθηκε φοιτητική πορεία στην
Θεσσαλονίκη με σύνθημα: “Να περαστούν
τα μαθήματα χωρίς εξετάσεις”. Μια
διεκδίκηση συνέχεια των παναριστερών
αιτημάτων “όχι στην εντατικοποίηση
των σπουδών” και “όλοι πτυχίο” τα
οποία και γέννησαν τους “αιώνιους
φοιτητές” (ποσοστό αποφοίτων επί του
συνόλου των φοιτητών 2017 9,41 %, Ε.Ε 28 24,15%,
η χειρότερη επίδοση μεταξύ των 36 χωρών
της έρευνας). Να μην ξεχνάμε επίσης ότι
ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο της καραντίνας λόγω
κορωνοϊού, εναντιώθηκε στην “τηλεκπαίδευση”
με διάφορες γελοίες δικαιολογίες όπως:
Υπονομεύεται η διδακτική σχέση,
απειλούνται τα προσωπικά δεδομένα
μαθητών και εκπαιδευτικών.
Την
Μεταπολιτευτική περίοδο, η εγκληματική
διακυβέρνηση της χώρας, συνετέλεσε στην
αδυναμία
εξεύρεσης λύσεων για
τα δομικά
προβλήματα, η
οποία και
οδήγησε
στην
επικράτηση του
λαϊκισμού.
Δηλαδή ο
πολιτικός διάλογος
διενεργείτο
(σήμερα διενεργείται κυρίως από τον
ΣΥΡΙΖΑ) με
επιχειρήματα εκτός
κοινή λογικής,
που επειδή δεν μπορούσαν
να τροφοδοτήσουν την επόμενη μέρα της
χώρας, εξαντλούνταν
σε διχαστικές βολές,
με στόχευση να πυροδοτηθεί
ένας
παλαιάς κοπής “ταξικός
θυμός.
Διχαστικές
βολές
ικανές
μόνο προσωρινά να ικανοποιήσουν αυτόν
τον
αβάσιμο
και ασυνάρτητο
“ταξικό” θυμό,
αλλά
με νοσηρό επακόλουθο την διέγερση,
ενδυνάμωση, συντήρηση,
επιβράβευση της κοινωνίας των χειρότερων
ενστίκτων.
Αυτήν
την ανικανότητα διακυβέρνησης, φαινόμενο
κοινό με διαβαθμίσεις στις χώρες του
ευρωπαϊκού Νότου είναι
που λαμβάνουν
υπόψιν τους οι αντιδρώντες χώρες στο
“Ταμείο
Ανάκαμψης – Επόμενη Γενιά”. Για
τον λόγο αυτό εκτός του περιορισμού
των επιδοτήσεων επιδιώκουν και την
μείωση
της διάρκειας
του προγράμματος από τα 4 χρόνια
(2021-2024) σε 2, ποντάροντας στην αδυναμία
σχεδιασμού
για την απορρόφησής
τους.
Για
την απορρόφηση αυτών των πόρων (έως
32 δις
ευρώ για
την Ελλάδα)
απαιτείται, όπως προτείνει η 1η γενική
και οριζόντια ρήτρα της Ευρωπαϊκής
Επιτροπής που αφορά όλα τα κράτη-μέλη,
σχεδιασμό
επενδύσεων με έμφαση
στους τομείς που δέχτηκαν το μεγαλύτερο
πλήγμα λόγω
του Covid
19
(
τουρισμός,
μεταφορές,
λιανεμπόριο,
ενέργεια,
κατασκευές
και
αγροδιατροφικός
κλάδος).
Έναν
σχεδιασμό μη “παραδοσιακό”, καινοτόμο,
δηλαδή
με τρόπο που να προάγει και
τους
στόχους
της πράσινης και της ψηφιακής μετάβασης.
Και
ένας τέτοιος σχεδιασμός απαιτεί μια
καινοτόμο / “μη παραδοσιακή” για την
χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού διακυβέρνηση.
Μια τέτοια διακυβέρνηση σε μια χώρα που
προσπαθεί να απογαλακτιστεί από έναν
υπερκομματικό λαϊκισμό, απαιτείται
μονίμως να κινείται σε τροχιά ενίσχυσης
των θεσμών.(6) Και αυτό διότι η ηγεσία
μια επαρκώς θεσμισμένης χώρας της
νεωτερικότητας είναι ικανή να περιορίζει
τον τρόμο του παρόντος και την ανασφάλεια
του μέλλοντος των πολιτών. Δηλαδή το
εύφορο έδαφος για την ανάπτυξη ηγετικών
“προσόντων” σε λαϊκιστές που προσφέρουν
απατηλές υποσχέσεις αντί λογικής
προοπτικής, διχαστικό λόγο αντί
συναινετικού, διεγείροντας το θυμικό
αντί της λογικής.
Και
σε μια δημοκρατία με στέρεο θεσμικό
πλαίσιο δυνητικώς, ο άμορφος λαός αποκτά
δια της μόρφωσης (δυναμική διαδικασία)
την μορφή του πολίτη ακυρώνονταν την
δυναμική της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ. Και
οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι πρέπει
να λειτουργούν ως υπεύθυνοι εντολείς,
και ως εκ τούτου ψηφίζουν ηγέτες
dealer
και όχι “χαρισματικούς λαϊκιστές”
(τους καταστροφείς, αποδεδειγμένα
πλέον). Ηγέτες
dealer
δρουν ως υπεύθυνοι εντολοδόχοι που
όχι μόνο προσπαθούν να ανταποκριθούν
στις ανάγκες των πολιτών αλλά κυρίως
επιδιώκουν την κινητοποίησή / συμμετοχή
τους σε μια προοπτική ελπιδοφόρα για
την χώρα τους.
Εδώ
θα υπενθυμίσω τα βασικά διαχρονικά
χαρακτηριστικά ενός ηγέτη με υπότιτλο:
“Αλλά τι ελπίζεις; Νομίζεις ότι μπορείς
να κυβερνάς αθώα;” ( “Βρώμικα χέρια”
του Ζαν Πωλ Σαρτρ).
*
“Ο Μακιαβέλλι, ο οξυδερκέστερος μελετητής
του εξουσιαστικού φαινομένου, ήταν
κατηγορηματικός: είναι αδύνατον να
κυβερνάς αθώα. Μόνον οι αφελείς, οι
μονοθεματικοί, ή οι ιδεοληπτικοί
πιστεύουν το αντίθετο. «Ο δημόσιος
βίος», γράφει ο Ησαΐας Μπερλίν, «έχει
τη δική του ηθική», η οποία διαφέρει από
την ιδιωτική. Όπως
ο καλός γιατρός θα ακρωτηριάσει τον
ασθενή αν χρειαστεί, ο καλός κυβερνήτης
ίσως αναγκαστεί να πάρει δύσκολες
αποφάσεις, ανάλογα με τη συγκυρία – να
περικόψει εισοδήματα, να αποκτήσει
παράτυπα λίστες φοροφυγάδων, να
διασφαλίσει τη δημόσια τάξη με τη βία,
να συνεργαστεί με τον αντίπαλο, κ.ο.κ.
Ποιος
είναι ο ηθικός κώδικας του ηγέτη στον
δημόσιο βίο; «Virtu», λέει ο Μακιαβέλι: ο
συνδυασμός ρώμης, στρατηγικής ευφυΐας,
τόλμης, πονηριάς και αυτοπειθαρχίας –
όλα στην υπηρεσία μιας δυνατής, ευημερούσας
και ευνομούμενης πολιτείας. Ο μακιαβελικός
ηγέτης θέτει διαρκώς στον εαυτό του το
ερώτημα: πώς θα διασφαλίσω το μακροχρόνιο
συμφέρον της οντότητας που διοικώ;
Ωστόσο,
ο κίνδυνος με τον ηγέτη που διέπεται
από τη μακιαβελική αρετή (virtu) είναι ότι
αυτή μπορεί να εκτραπεί – να οδηγήσει
σε παράνομα ή ανήθικα αυτο-εξυπηρετικές
πρακτικές. Το παράδειγμα Τραμπ είναι
χαρακτηριστικό.
Στη
φιλελεύθερη δημοκρατία, όμως, είμαστε
πιο απαιτητικοί. Η μακιαβελική αρετή
είναι μεν απαραίτητη, αλλά, για να
ασκείται σωστά, πρέπει να συνδυάζεται
με την αριστοτελική αρετή. Αυτό δεν
είναι εύκολο – η ένταση μεταξύ τους
είναι ανεξάλειπτη· η δεύτερη ενίοτε
αντιστρατεύεται ό,τι επιτάσσει η πρώτη.
Ο
Αριστοτέλης κατανοεί τη συνθετότητα
των ανθρώπινων υποθέσεων («τα πρακτά»)
και προτείνει την αρχή της μεσότητας.
Γνωρίζει ότι το έλλειμμα και η υπερβολή
(τα δύο άκρα) μπορούν να καταστρέψουν
τον άνθρωπο, γι’ αυτό συνιστά τη μέση
οδό. Δεν πρόκειται για την αναζήτηση
του μεσαίου σημείου σε μια ευθεία γραμμή,
αλλά για την ισορροπημένη κρίση – την
κρίση που αποφεύγει την έλλειψη και την
υπερβολή. Θαρραλέος λ.χ. δεν είναι αυτός
που φοβάται τα πάντα (δειλία), αλλά ούτε
αυτός που δεν φοβάται τίποτε (αποκοτιά).
Η σύνεση –η ισορροπημένη κρίση– είναι
το ζητούμενο. Για τον Αριστοτέλη, γράφει
ο φιλόσοφος Στιούαρτ Χαμσάιρ, «η ισορροπία
συνιστά ένα βαθύ ηθικό ιδεώδες σε έναν
κόσμο με αναπόφευκτες συγκρούσεις».
Ο
συνετός ηγέτης αναζητεί διαρκώς, σε μια
διαρκή ακροβασία, την ισορροπημένη
κρίση: και αποθαρρύνει μακιαβελικά την
παράτυπη μετανάστευση και θέτει στον
εαυτό του το σωκρατικό ερώτημα αν πράττει
δίκαια. Οι οδυνηρές επιλογές του
δοκιμάζουν και συγχρόνως σμιλεύουν το
χαρακτήρα του. Απαιτούν εσωτερική
προετοιμασία: φαντασία και διαύγεια,
αποφασιστικότητα και δικαιοσύνη. Ο
συνετός ηγέτης με τα «βρώμικα χέρια»
πασχίζει να ζει σε δύο παράλληλα σύμπαντα
– το μακιαβελικό και το αριστοτελικό”
(Χαρίδημου
Κ. Τσούκα).
Άλλωστε
“αρχή άνδρα δείκνυσι”. Και
η ελπίδα του
πολίτη, ο ηγέτης σπάνια
να
αποτυγχάνει...
Σημειώσεις:
1.
Ο Γάλλος υπουργός
Οικονομικών Μπρούνο Λε Μερ σε συνέντευξή
του στο “Der
Spiegel” (12/6) ανέφερε
σχετικά με το “Ταμείο Ανάπτυξης”: “Η
Ευρώπη ήταν πολύ κοντά στην καταστροφή
το βράδυ της 7ης προς 8η Απριλίου. Ήταν
απίστευτα σκληρές και δύσκολες οι
διαπραγματεύσεις μεταξύ των υπουργών
Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο
Γάλλος πρόεδρος και τρεις κυρίες έσωσαν
αυτήν την ήπειρο σε μια από τις χειρότερες
κρίσεις της: η Άγγελα Μέρκελ, η Ούρσουλα
φον ντερ Λάιεν και η Κριστίν Λαγκάρντ.
Αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά στην
ιστορία της Ευρώπης”.
2.
Με
τον όρο “Σχέδιο Μάρσαλ” (1948)
εννοείται η οικονομική ενίσχυση κρατών
της ευρωπαϊκής ηπείρου, αποκύημα της
εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ μετά τη
λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου
και της αντίληψης ότι η επικράτηση του
κομμουνισμού θα αποτελούσε κίνδυνο για
τα συμφέροντα και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αποτέλεσε
έναν από τους προάγγελους του
επερχόμενου “Ψυχρού Πολέμου”.
Και
εάν το“Σχέδιο
Μάρσαλ”
παρουσιάστηκε
ως ένα πρόγραμμα οικονομικής στήριξης
και ανάκαμψης, με σκοπό την ανοικοδόμηση
της Ευρώπης μετά
τον 2ο
Παγκόσμιο
Πόλεμο,
αποδείχτηκε πως ήταν η μεγαλύτερη και
πιο επιτυχημένη επιχείρηση των ΗΠΑ να
επέμβουν στην ευρωπαϊκή οικονομική
πολιτική.
Το
πρόγραμμα ξεκίνησε
τον
Απρίλιο του 1948, είχε διάρκεια 4 ετών
και πήρε το όνομά του από τον Υπουργό
Εξωτερικών των ΗΠΑ, George Marshall (σε
μεγάλο βαθμό, υπήρξε δημιούργημα των
στελεχών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ).
Το σχέδιο εγκρίθηκε εξασφαλίζοντας
διακομματική υποστήριξη (και
από τους Δημοκρατικούς του Λευκού Οίκου
και από το Ρεπουμπλικανικής, τότε,
επιρροής Κονγκρέσο / η
Ελλάδα έλαβε 376 εκατ. δολάρια)
3.
Προσοχή. Το
ποσόν
των 70.756.241.000 δεν
έχει καμία σχέση
με τα δάνεια που έλαβε η Ελλάδα από τον
Μάιο του 2010 μέχρι και τον Αύγουστο του
2014 δια
των Μνημονίων,
τα οποία και
ανέρχονται
περίπου σε 240 δισεκατομμύρια ευρώ.
Το
ποσόν αυτό
αναλύεται
ως εξής: Μεσογειακά Ολοκληρωμένα
Προγράμματα (ΜΟΠ) 1985-1989, 2,576 δις ευρώ,
(τότε σε ECU). Πρώτο Πακέτο Ντελόρ 1989-1993,
7,193 δις ευρώ. Β΄ ΚΠΣ 1994-1999, 13,980 δις ευρώ
(γνωστό
ως 2ο Πακέτο Ντελόρ).
Γ΄ ΚΠΣ 2000-2006, 22,707 δις ευρώ και ΕΣΠΑ
2007-2014, 24,300 δις ευρώ. Στα χρήματα αυτά δεν
συμπεριλαμβάνονται οι αγροτικές
επιδοτήσεις. Σύμφωνα τον επικεφαλής
της αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής
Επιτροπής στην Ελλάδα Πάνο Καρβούνη,
μαζί με τις αγροτικές επιδοτήσεις και
άλλες επιχορηγήσεις , υπολογίζεται ότι
τα συνολικά χρήματα που εισέρρευσαν
αυτά τα 35 χρόνια στην Ελλάδα αγγίζουν
το ποσό των 200 δις ευρώ! Μόνο την τελευταία
15ετία ο αγροτικός τομέας απορρόφησε 40
δις ευρώ!
Τα
ανωτέρω επιβεβαιώνει και μια
πρόσφατη μελέτη του ΕΛΙΑΜΕΠ για την
Τράπεζα της Ελλάδος, η
οποία αναφέρει:
Από
το 1981 μέχρι το 2008 η Ελλάδα είχε λάβει
από τα κοινοτικά ταμεία περί τα 91 δισ.
ευρώ, ενώ το ποσό ξεπερνά τα 110 δισ. αν
συνυπολογιστεί και το εν εξελίξει ΕΣΠΑ.
Γενικό
συμπέρασμα:
Στην Ελλάδα εισέρρευσαν τα τελευταία
χρόνια αναλογικά τόσο μεγάλα ποσά από
την Ε.Ε. όσο σε καμιά άλλη ευρωπαϊκή
χώρα, μέλος της Ε.Ε.
Η
διαχρονική έλλειψη στρατηγικού
αναπτυξιακού σχεδίου, ο υφέρπων λαϊκισμός,
η ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού
και η παντού επικρατούσα διαπλοκή /
διαφθορά,
τελικώς
συρρίκνωσε
την παραγωγικότητα της ελληνικής
οικονομίας (σε
μεγάλο μέρος κρατικοδίαιτη)
και ανέπτυξε
εγκληματικά τον τομέα των υπηρεσιών
εις
βάρος
του πρωτογενούς τομέα και της βιομηχανίας.
4.
Αξιολόγηση:
Θεσμοθετείται
από το ερχόμενο σχολικό έτος (2020-21) ένα
νέο συνεκτικό πλαίσιο για την καλύτερη
οργάνωση του ετήσιου προγραμματισμού
του εκπαιδευτικού έργου, που συνδυάζεται
με το σχεδιασμό συλλογικών και
επιμορφωτικών δράσεων για την επαγγελματική
ανάπτυξη των εκπαιδευτικών, καθώς και
για τη διττή αξιολόγηση σε επίπεδο
σχολικής μονάδας: αφενός, εσωτερική
αυτό-αξιολόγηση, και αφετέρου εξωτερική
αξιολόγηση από το οικείο ΠΕ.Κ.Ε.Σ.. Η
εξωτερική αξιολόγηση προβλέπει ενεργό
ρόλο του ΙΕΠ καθώς και της ΑΔΙΠΠΔΕ, αρχής
που σχετίζεται άμεσα με τη διασφάλιση
της ποιότητας στην παρεχόμενη πρωτοβάθμια
και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Δρομολογείται, επίσης, εντός του 2020 η
σύνταξη του ΠΔ για την αξιολόγηση
εκπαιδευτικών.
5.
Στα
κονδύλια των 750 δισ. ευρώ για την ανάκαμψη
από την πανδημία, θα μπορούσε κανείς να
προσθέσει τα 100 δισ. ευρώ από το πρόγραμμα
SURE για τη στήριξη των υποαπασχολουμένων
και των ανέργων, καθώς και τα 200 δισ. ευρώ
που αφορούν ενίσχυση των πόρων της
Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων. Το
μερίδιο για τα 19 κράτη-μέλη της Ευρωζώνης
από το σύνολο των 1.050 δισ. ευρώ ανέρχεται
στα σχεδόν 900 δισ. ευρώ. Εάν προσθέσουμε
και τα 75 δισ. ευρώ, τα οποία μπορεί κάθε
κράτος, που τα έχει ανάγκη, να αντλήσει
από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας,
το ποσόν θα έφθανε συνολικά σχεδόν το
1 τρισ. ευρώ, δηλαδή περίπου το 9% του
ετήσιου ΑΕΠ της Ευρωζώνης για το 2020.
Πρόκειται αδιαμφισβήτητα για το πιο
γενναιόδωρο διασυνοριακό πρόγραμμα
στην Ιστορία. αν και προφανώς τα κονδύλια
θα δαπανηθούν σε βάθος χρόνου, κυρίως
από το 2021 και έως το 2024 και όχι μέσα σε
ένα δωδεκάμηνο (από
άρθρο του Holger
Schmieding στην
“Καθημερινή / Οικονομική / 2-6-2020).
6.
Διακομματικός
λαϊκισμός: Από
τις Ευρωεκλογές του 2014 (5/6, ΣΥΡΙΖΑ 26,56%.
ΝΔ 22,72%) ήταν πλέον σαφές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ
όδευε προς την εξουσία, λαμβάνοντας
υπόψιν και την δυνατότητα, έστω και
καταχρηστική, που του έδινε η επικείμενη
διαδικασία εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας
στο τέλος του χρόνου. Ο Σαμαράς θεώρησε
ότι με μεγαλύτερη δόση λαϊκιστικών
παροχών δυνητικώς θα ανέτρεπε την
κατάσταση (οι μνημονιακοί νόμοι μπορεί
να ψηφίζονταν, όμως ο κυβερνητικός
λαϊκισμός άφηνε πλέον
όλο
και περισσότερα
νομικά “parathirakia”,
όπως τα έλεγαν και οι αξιωματούχοι του
ΔΝΤ, για την εν μέρει ακύρωσή τους). Η
θέση
αυτή της κυβέρνησης Σαμαρά, έγινε και
“επισήμως” γνωστή / κοινοποιήθηκε, με
την
“παραίτηση” του Χάρη Θεοχάρη από την
θέση του Γ. Γ. Δημοσίων Εξόδων (5/6).
Ενέργεια
με την οποία δυσφόρησε επισήμως και η
φιλικότερα προσκείμενη από
την “τρόικα”
προς την Ελλάδα Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Στα
μάτια του ΔΝΤ (λέγε με Τόμσεν), ο Σαμαράς
είχε χάσει πλέον
την ικανότητα του να συνεχίσει έστω και
ελλιπώς τις μεταρρυθμίσεις και
η κυβέρνηση γενικώς την αξιοπιστία της.
Τότε ήταν που σε εσωτερικές συζητήσεις
του ΔΝΤ, ο Τόμσεν άρχισε να θέτει το θέμα
αποχώρησης της Ελλάδος από το ευρώ. “Η
χώρα αυτή δεν μεταρρυθμίζεται” συνήθιζε
να λέει, παρέχοντας
και την σφραγίδα αξιοπιστίας του ΔΝΤ
στις ταυτόσημες απόψεις του Σόιμπλε.
Για
τον Τόμσεν τα πράγματα ήταν πλέον
ξεκάθαρα: “Γιατί να δώσει σανίδα σωτηρίας
σε μια κυβέρνηση που φαινόταν να οδεύει
προς την έξοδο; Η ολοκλήρωση της
αξιολόγησης (σς.
της
τελευταίας του 2ου μνημονίου)
θα σήμαινε ότι η Ελλάδα θα λάμβανε 7,2
δισ. ευρώ, με αποτέλεσμα ο Τσίπρας να
έβρισκε τα ταμεία γεμάτα, επιτρέποντάς
του να εκπληρώσει τις αντιμνημονιακές
του υποσχέσεις τουλάχιστον τους πρώτους
μήνες.
Το
καλύτερο που είχε να κάνει είναι να
περιμένει και να δει ποιες θα ήταν οι
πολιτικές εξελίξεις στη χώρα. Και αυτό
έκανε υπονομεύοντας τις προσπάθειες
της κυβέρνησης Σαμαρά αλλά και της
Ευρωπαϊκής Επιτροπής που προσπαθούσαν
να γεφυρώσουν την απόσταση. Ευρωπαίος
αξιωματούχος πάει και ένα βήμα παρακάτω:
«Ο Τόμσεν μάλλον έβλεπε την εκλογή του
ΣΥΡΙΖΑ σαν ένα κοινωνικό πείραμα,
αναρωτιόταν τι θα γίνει όταν ένα ακραία
αριστερό κόμμα ανέβαινε στην εξουσία»”
(Ελένη Βαρβιτσιώτη).
Επίλογος
“Ένας
αναιδής μπορεί να υποκριθεί τον ευγενικό.
Ένας
ευγενικός ποτέ τον αναιδή.” Γκολντσμίθ.
Rovid
3 (οι
απαρχές...)
Το
“πρόβλημα” ακούει στο όνομα “Cognitive
Technologies / Γνωσιακές Τεχνολογίες”. Είναι
αυτές
οι οποίες δίνουν την
δυνατότητα πλέον
στους υπολογιστές να “ρουφάνε” την
εμπειρία από τον κόσμο γύρω τους όπως
οι άνθρωποι. Στην πραγματικότητα, οι
μηχανές μέσω των “Γνωσιακών Τεχνολογιών”
μπορούν να “μαθαίνουν” συνεχώς μέσω
των αλληλεπιδράσεων με το περιβάλλον
τους, αποκτώντας γνώση με το πέρασμα
του χρόνου. Παράδειγμα:
Όπως
η
καταγεγραμμένη στον εγκέφαλο
ενός
μικρού
παιδιού
οδυνηρή
εμπειρία του πρώτου καψίματος από
αναμμένο
μάτι κουζίνας, το
αποτρέπει να το επαναλάβει.
(Σχετικό
με το κύριο θέμα της προηγούμενης
ανάρτησης)
Καλό
μήνα
5
Ιουνίου 2020:
Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος
*
“Σε δεκαπέντε πόλεις και νησιά λοιπόν,
έχουν εξαγγελθεί συγκεντρώσεις
«κινημάτων» και «συλλογικοτήτων», οι
οποίες έχουν κοινό σύνθημα «οι
περιβαλλοντογικοί νόμοι θα μείνουν στα
χαρτιά». Περιττό να πω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι
με τα μπούνια μέσα σ’ αυτό το «οικολογικό
κίνημα» και λογικό είναι. Αν δεν είναι
με την προστασία του περιβάλλοντος η
ριζοσπαστική Αριστερά, ποιος θα είναι;
Και τι ζητούν οι οργανωτές των οικολογικών
αυτών συγκεντρώσεων; Διαβάζω στο κοινό
τους κάλεσμα ότι είναι «ενάντια στα
αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα που
εξολοθρεύουν το πράσινο», ενάντια «στις
εξορυκτικές δραστηριότητες υδρογονανθράκων,
χρυσού κλπ. που ισοπεδώνουν τους τόπους
μας», ενάντια «στην εκχώρηση των παραλιών
σε τουριστικά και λιμενικά συμφέροντα»,
ενάντια «στην καταστροφή ρεμάτων και
ποταμών για υδροηλεκτρικά και
αντιπλημμυρικά έργα», ενάντια «στη
“διαχείριση” των απορριμμάτων που
πνίγει στη ρύπανση ολόκληρες περιοχές».
Δεν ξέρω τι σόι οικολογικό κίνημα είναι
αυτό που απορρίπτει τα πάντα, από τις
ανεμογεννήτριες μέχρι τα αντιπλημμυρικά
έργα, και θεωρεί ότι η διαχείριση των
σκουπιδιών μολύνει τη φύση και όχι τα
ίδια τα σκουπίδια, αλλά δεν μου πέφτει
και λόγος. Απλώς αναρωτιέμαι τι δουλειά
έχει ανάμεσά τους ο ΣΥΡΙΖΑ όπως τον
γνωρίσαμε μια πενταετία ως κυβέρνηση.
Θα μου πείτε, έχει κανένα πρόβλημα να
δηλώνει οικολογικό ένα κόμμα του οποίου
οι υπουργοί υπέγραψαν τη συμφωνία για
εξόρυξη πετρελαίου, αλλά στο μεταξύ
έχασαν τις εκλογές και καταψήφισαν στη
Βουλή τη δική τους συμφωνία στη Βουλή;
Σωστό κι αυτό. Διαβάζω τον κατάλογο των
πόλεων όπου το κίνημα θα κάνει τις
συγκεντρώσεις του. Αθήνα, Θεσσαλονίκη,
Βόλος, Γιάννενα, Ηράκλειο, Πάτρα, Χανιά,
Χίος, Σίφνος, Πύργος, Καρδίτσα, Λάρισα,
Τρίκαλα, Κέρκυρα, Αμοργός. Υπέροχα, το
Κίνημα έχει απλωθεί παντού. Αλλά ξάφνου
αστράφτει μια ερώτηση στο βάθος του
μυαλού μου. Η Κοζάνη, ρε παιδιά, και η
Πτολεμαΐδα, οι περιοχές με την πιο φρικτή
επιβάρυνση του περιβάλλοντος λόγω της
εξόρυξης και της καύσης του λιγνίτη,
δεν θα κάνουν συγκεντρώσεις; Στην
πεντακάθαρη Σίφνο και στην καταγάλανη
Αμοργό υπάρχει κίνημα, αλλά στην κατάμαυρη
Κοζάνη δεν ασχολείται κανείς; Τι διάολο
γίνεται; Α, όχι, διότι στην Κοζάνη είμαστε
υπέρ του λιγνίτη. Δεν ξέρω για το κίνημα
δηλαδή, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην πρωτοπορία
του αγώνα για τη συνέχιση της χρήσης
του λιγνίτη από τη ΔΕΗ. Τα τοπικά και
όχι μόνο στελέχη του έχουν λυσσάξει στα
τοπικά μέσα, στις περιφερειακές
τηλεοράσεις, στις συγκεντρώσεις ανησυχίας
των εργαζομένων της ΔΕΗ. Για να μην τους
αδικώ, δεν είναι γενικώς εναντίον της
απολιγνιτοποίησης, είναι «ενάντια στη
βίαιη απολιγνιτοποίηση Μητσοτάκη».
Προφανώς είναι υπέρ κάποια αργής, πολύ
αργής, σχεδόν νωχελικής απολιγνιτοποίησης.
Ως γνωστόν, οι βιαιότητες κάθε είδους
τούς ενοχλούν αφάνταστα” (Πηγή:
Protagon.gr ).
Ο
Τραμπ(ουκ)ισμός...
...Και
η Ευρωπαϊκή οπτική
Το
εξώφυλλο του περιοδικού Der Spiegel της
6/6/2020
παρουσιάζει τον Τραμπ
ως
τον “Εμπρηστή” των ΗΠΑ. Ο
πρόεδρος των ΗΠΑ, με αναμμένο σπίρτο
στο χέρι και αδιάφορο ύφος, ετοιμάζεται
να βάλει φωτιά στη χώρα του. Έξω από το
παράθυρο πίσω του βγαίνουν ήδη φλόγες
και καπνός, ενώ φαίνονται διαδηλωτές
και αστυνομικές δυνάμεις.
Μπάνσκι:
“Αυτό είναι ένα λευκό πρόβλημα”
Γελοιογραφία
του Δημήτρη Χατζόπουλου
*
“Σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα, η
ανάδυση καθεστώτος τύπου Ερντογάν θα
είχε ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων,
διαμαρτυριών, εκρήξεις ανταρσίας,
πανικού και οργής. Ο τρόμος της Ευρώπης
ολόκληρης μπροστά στο παραμικρό ακροδεξιό
γκρουπούσκουλο του κοινωνικού της
περιθώριου γεννάει υστερία – ο χυδαία
επιθετικός εθνικισμός του Ερντογάν δεν
ανησυχεί κανέναν. Η Ε.Ε., το Συμβούλιο
της Ευρώπης, ο ΟΗΕ, οι ΗΠΑ κλασαυχενιζόμενες
ως υπέρμαχος των ελευθεριών της Δύσης,
όλοι, αντιμετωπίζουν τον Ερντογάν σαν
απολύτως αξιοσέβαστο ηγέτη ογδόντα
εκατομμυρίων μουσουλμάνων.” (Χρήστος
Γιανναράς).
Γελοιογραφία
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Εκδίκηση
με βιτριόλι
Γενικότερα,
επίκαιρη η ρήση του Κομφούκιου: “Όποιος
ξεκινήσει τον δρόμο της εκδίκησης,
πρέπει να ανοίξει 2 τάφους...”.
Παπαδημούλης
ο μεταναστατοπατέρας..
Δημ.
Παπαδημούλης: Φέρτε μετανάστες να κάνω
μπίζνες…
Δημ.
Παπαδημούλης: Η προσωποποίηση του
“ηθικού πλεονεκτήματος” της Αριστεράς…
Π.Α.Μ.Ε.
να βασανίσουμε…
Το
Π.Α.Μ.Ε. δια της ΠΟΕΔΗΝ οργάνωσε “ταξική
πορεία” (έτσι την χαρακτήρισε) μερικών
εκατοντάδων υγειονομικών στο υπό
ανάπλαση κέντρο της Αθήνας, καταλαμβάνοντας
τον δρόμο και όχι τους χώρους του
περιπάτου και του ποδηλατόδρομου,
δημιουργώντας κομφούζιο (16/6).
Η
φούσκα
Έχω
επισημάνει επανειλημμένως ότι οι
εκπαιδευτικοί είναι οι κύριοι υπεύθυνοι
της παμπληθίας των “λειτουργικών
αναλφάβητων” ατόμων. Δηλαδή ανίκανων
μέσω ενός φίλτρου που θα ερμηνεύει, θα
εξηγεί, θα συσχετίζει, θα σταθμίζει,
να μετατρέψουν και
τις τεράστιες ποσότητες πληροφορίας
και fake news, σε
ενημέρωση. Και ως εκ τούτου
ανίκανων
να προσεγγίσουν δια της
γνώσης την πραγματικότητα,
γεγονός το
οποίο δυνητικώς τα
καθιστά θύματα του
λαϊκισμού.
Είναι
οι εκπαιδευτικοί μαζί με
τις “political correct”
οικογένειες που πραγμάτωσαν
αυτό που ο Πλάτων στο 8ο βιβλίο της
“Πολιτείας” αναφέρει:
“Το δημοκρατικό πολίτευμα
εκφυλίζεται όταν ο δάσκαλος αρχίζει
και φοβάται τον μαθητή του και ο πατέρας
τον γιο του”.
Οι
εκπαιδευτικοί, που χωρίς ίχνος ντροπής
θέλουν ακόμη και σήμερα να διατηρούν
μεγάλη ιδέα για των εαυτό τους. Και όπως
αναφέρει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος “έχουν
αφομοιώσει τη νοοτροπία του ελληνικού
σχολείου, όπου όλα καταλήγουν στην
έκθεση ιδεών. Ον εστί μεθερμηνευόμενον:
σημασία δεν έχει τι κάνεις, αλλά τι λες
ότι κάνεις. Και βέβαια, όσο περισσότερο
απέχει αυτό που λες από αυτό που κάνεις,
τόσο φουσκώνει το λυρικό φορτίο των
λέξεων τις οποίες χρησιμοποιείς για να
περιγράψεις αυτό που κάνεις”.
Θαυμάστε
λυρισμό: “Δεν μπορούμε να φανταστούμε
ένα δυστοπικό μέλλον για τα παιδιά μας,
όπου θα διάγουν ανοχύρωτα και ευάλωτα
σε μια ψευδεπίγραφη αριστεία…”. Και
όλα αυτά για την κατάργηση μιας ώρας
του κατ’ επιλογήν μαθήματος των
Καλλιτεχνικών στην Α΄ Λυκείου, εντεταγμένου
σε μια ενότητα μαζί με την Πληροφορική,
τη Γεωλογία και τον Ελληνικό - Ευρωπαϊκό
Πολιτισμό (τα περισσότερα παιδιά διάλεγαν
Πληροφορική, με αποτέλεσμα σε πολλά
σχολεία να μην υπάρχει καν καθηγητής
“Καλλιτεχνικών”).
*
“Θα μου πείτε, μια ώρα από δω, μια ώρα
από κει, στο τέλος μπορείς να γίνεις και
Χαλεπάς ή Τσαρούχης (Τάκης Θεοδωρόπουλος).
Καθαρή
προπαγάνδα / κάντο όπως ο Τραμπ
Το
περιβόητο τηλεοπτικό σποτ του ΣΥΡΙΖΑ
στο οποίο τσουβαλιάζει συλλήβδην τους
δημοσιογράφους και τα ΜΜΕ με αφορμή τα
κονδύλια της καμπάνιας για την πανδημία,
απολύτως
δικαιολογημένα ξεσήκωσε θύελλα
αντιδράσεων. Τελείως
επιπόλαια
όμως,
δηλαδή κρίνοντας το μεμονωμένα, οι
περισσότεροι το
χαρακτήρισαν ως τρανή απόδειξη της
ηλιθιότητας που επικρατεί στο “μαγαζί”
της νομενκλατούρας του ΣΥΡΙΖΑ.
Εάν,
όπως είναι απολύτως λογικό, το συνδυάσουμε
με το σύνολο των μέχρι σήμερα αποκαλύψεων
για τις παρακρατικές πρακτικές την
περίοδο της Παραφύση. Δηλαδή
αποτελεί
μια τρανή απόδειξη για το τι είναι και
πώς συνεχίζει ακόμη και τώρα να λειτουργούν
στο
“συριζομαγαζο”,
παρά τις
όμορφες εξαγγελίες περί σοσιαλδημοκρατίας
και “προοδευτικού”.
Είναι
η ίδια η ιδεολογική και πολιτική
συγκρότηση στον ΣΥΡΙΖΑ που το επιβάλλει.
Δομικό της στοιχείο το “ρίξε λάσπη,
κάτι θα μείνει…” (η ΝΔ έχει “μιντιακή
υπεροπλία”, δηλαδή τα μέσα ενημέρωσης
και οι λειτουργοί τους, οι δημοσιογράφοι,
είναι αντίπαλοι, άρα πρέπει να
εξουδετερωθούν).
Να
γνωρίζουμε ότι η προπαγάνδα είναι ο
επικοινωνισμός κάθε πολιτικής απόχρωσης
δικτατορικού / αυταρχικού καθεστώτος
και των θιασωτών τους.
Η
τρανή απόδειξη της ηλιθιότητας που
επικρατεί στο “μαγαζί” της νομενκλατούρας
του ΣΥΡΙΖΑ, έσκασε λίγες ημέρες μετά με
την δημοσιοποίηση του “usb”
με συνομιλία Νίκου
Παπά και Σάμπυ Μιωνή (“που πας ρε
Καραμήτρο” και λες αυτά που λες σε έναν
με τις “πλάτες” του Μιωνή / Μοσάντ και
μάλιστα στην Κύπρο, το “νησί των
κατασκόπων”) (1).
Ήθελε
ο ηλίθιος προκειμένου να ενισχύσει την
πειστικότητά του να το παίξει και “καλός
– κακός μπάτσος”, μιλώντας για
αντικρουόμενα συμφέροντα με το
“παραμάγαζο” του Δ. Παπαγγελόπουλου
/ Ρασπούτιν (είναι γνωστό ότι μαζί
συνάντησαν τον Μιωνή λίγο καιρό μετά
στο Μαξίμου). Αλληλούια…
Και
ενώ οι αποκαλύψεις για τα παραφύση της
Παραφύση είναι καταιγιστικές, βγαίνουν
στελέχη και δημοσιογράφοι φίλα
προσκείμενοι στον ΣΥΡΙΖΑ, επενδυόμενοι
το “ράσο” της άμωμου Αριστεράς και με
πομφόλυγες βάλουν κατά παντός
“αλόθρησκου”. Είναι σαν κάτι
ομοφυλόφιλους παπάδες, που αφού “μαζέψουν
τα βρακιά τους”, ενδυόμενοι το ράσο,
από άμβωνος κατακεραυνώνουν τους
παραβαίνοντες τας “Γραφάς”. Ο Κομμουνισμός
αποδεδειγμένα δεν είναι ιδεολογία είναι
θρησκεία… Αντιλαβού.
*
“Μένει
να πειστούμε ότι μπορεί ο κυνισμός να
δίνει το πλεονέκτημα σε όσους είναι
αποφασισμένοι να παίξουν χωρίς κανόνες,
όμως αν γίνει πρότυπο πολιτικής
συμπεριφοράς, μετατρέπει την κοινωνία
σε ζούγκλα. Μια κοινωνία από ξεδιάντροπους
δεν είναι κοινωνία” (Τάκης
Θεοδωρόπουλος).
Και
κάτι τελευταία:
Εάν
ο
Παπάς
μιλούσε έτσι με τον Μιωνή, φανταστείτε
πώς θα μιλούσαν με τον στενό του φίλο,
τον
Νήπιο.
Φανταστείτε
τι πάρτι πρακτόρων γίνονταν στην χώρα
με διοικητή της ΚΥΠ επί Καραμανλή του
“μικρού / ελάχιστου” τον Παπαγγελόπουλο.
Σήμερα ο Μητσοτάκης “επέβαλε” στην
θέση του διοικητή έναν που μπορεί να
μην πληρούσε όλα τα τυπικά προσόντα,
αλλά έχει το ουσιαστικό είναι
“αρχιπράκτορας” με μεγάλες “διασυνδέσεις”
(η ΚΥΠ είχε ενημερώσει τον Μητσοτάκη
από τον Οκτώβριο του 2019 ότι η Τουρκία
σχεδίαζε “εισβολή μεταναστών”).
Σημείωση1:
“Πότε πρωτογνωρίσαμε
τον Σάμπυ Μιωνή; Πριν δέκα χρόνια, τον
Μάιο του 2010, όταν έγινε το ρεσάλτο των
ισραηλινών κομάντο στα πλοία του «στόλου
ελευθερίας» που αποπειράθηκε να μεταφέρει
ανθρωπιστική βοήθεια στη Λωρίδα της
Γάζας. Τότε μείναμε εμβρόντητοι βλέποντας
στις τηλεοράσεις μας τον εκπρόσωπο του
ισραηλινού στρατού με τη χαρακτηριστική
καφέ στολή, να μιλά άπταιστα ελληνικά.
Σε εκείνον τον ρόλο, ο Μιωνής ήταν ψυχρός,
σκληρός και ακριβολόγος, εκπαιδευμένος
προφανώς από τις υπηρεσίες της χώρας
του. Υπερασπιζόταν άλλωστε μια στρατιωτική
επέμβαση με εννιά νεκρούς ακτιβιστές
και 60 τραυματίες που είχε προκαλέσει
διεθνή σάλο. Ο Παππάς λοιπόν και ο
Παπαγγελόπουλος, θα ‘πρεπε να γνωρίζουν
ότι κάτι τέτοιοι τύποι δεν πέφτουν σε
παραλήρημα. Μάλλον οδηγούν σε παραλήρημα
όσους τα βάζουν μαζί τους. Δεν τα ‘βαζαν
άλλωστε με κανένα αγροτόπαιδο που ψάρωνε
μπροστά στο μεγαλείο υπουργών, υφυπουργών
και εκδοτών μικροεφημερίδων. Το Κολέγιο
Αθηνών τέλειωσε, στο πανεπιστήμιο
Brandeis των ΗΠΑ σπούδασε με υποτροφία, ως
διαχειριστής επενδύσεων της αμερικάνικης
τράπεζας DLJ άρχισε την καριέρα του. Ούτε
προσπαθεί κανείς να τσιμπήσει 300 χιλιάρικα
για (ανύπαρκτα) δικαστικά έξοδα, από
κάποιον που με τη δική του εταιρεία
(CMA) είχε φθάσει να διαχειρίζεται αμοιβαία
κεφάλαια τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Οποιος αφελής αποτολμήσει κάτι τέτοια,
μοιάζει με το πρόβατο που τρίβεται στην
γκλίτσα του τσομπάνη ή με τον λαγό που
εν μέσω κυνηγετικής περιόδου σείει την
φτέρη που τον κρύβει” (Δημήτρης
Ευθυμάκης).
“Διορθωτικές
αλλαγές…”
Εχίνος
/ Ξάνθη
Ο
φόβος μήπως σε κατηγορήσουν για πολιτική
διακρίσεων, οδηγεί σε ακρισία.
Μεθερμηνευόμενο:
Ο φόβος μήπως σε κατηγορήσουν για
πολιτική διακρίσεων έναντι της
μουσουλμανικής μειονότητας, οδήγησε
σε μη λήψη μέτρων ανάλογων του Πάσχα,
την περίοδο του Ραζαμανιού, με αποτέλεσμα
σωρεία κρουσμάτων Covid 19, αποκλεισμό της
περιοχής και το επαχθέστερο 7
μέχρι στιγμής νεκρούς (27/6).
21
Ιουνίου : Ημέρα του Πατέρα (Ήλιου
/ Θερινό Ηλιοστάσιο / Η μεγαλύτερη ημέρα)
Η
εξίσωση: Γεννήτορας + Αγάπη = Πατέρας
Και
3 φιλεσίν προσεγγίσεις…
Μικέλε
και Βίτο Κορλεόνε (Αλ
Πατσίνο, Μάρλον Μπράντο),
από την ταινία “Ο Νονός”. ΗΠΑ, 1972, του
Φράνσις Φορντ Κόπολα.
_
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _
Ο
Ντάινελ ντέι Λιούις και ο Πιτ Πόστελγουεϊθ
στην ταινία “Εις το Όνομα του Πατρός
/ In the Name of Father”, Ιρλανδία,
Αγγλία, ΗΠΑ, 1993 του Τζιμ Σέριντεν
_
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _
Ο
Ρομπέρτο Μπενίνι σκηνοθετεί τον εαυτό
του στην ταινία “Η Ζωή είναι Ωραία / La
Vita e Bella”, Ιταλία, 1997
Σαν επιδόρπιο
Underboob:
Η βλακεία στο φόρτε της;
Μπαίνει
στο μαγαζί και λέει:
“Θέλω
ένα μπικίνι”.
“Τι νούμερο;” ρωτάει η πωλήτρια. “Medium
είμαι, αλλά φέρε μου ένα
extra small”.
Αυτό
είναι το underboob μπικίνι. Δείτε το, αλλά
προσοχή η κυρία που μπαίνει στο μαγαζί
απαγορεύεται από την Αισθητική να είναι
large…
Να
επισημάνω ότι ακόμη και
να μην θεωρείς γελοία
την τάση, είναι σίγουρα γελοία στην
διαδικασία αγοράς.
Κυρίες
μου, μια πιο οικονομική λύση είναι να
ψάξετε για το εφηβικό σας μπικίνι...
Seedrinker
