Ο
δρόμος προς το απλό,
είναι
σήμερα πολύπλοκος…
1ος
Λόγος:
Ανάγκη
στήναι
Πριν
από 21 χρόνια το Πάσχα του 1999 είχα εκδώσει
ένα φυλλάδιο με τίτλο “Η ζωή εν τάφω;”
(και
στην ομώνυμη ανάρτηση της
12/4/2012). Σε
αυτό περιλαμβάνονταν και το “Koyaanisqatsi”
(“Κογιανισκάτσι”,
ΗΠΑ. 1982, ταινία
του Γκοντφρέι Ρέτζιο, σύνθεση
μουσικής Φίλιπ Γκλας)*.
Στην γλώσσα των Ινδιάνων Χόπι σημαίνει
“Τρελή ζωή, ζωή διαταραγμένη, μια φάση
της ύπαρξης που καλεί σε αναζήτηση ενός
άλλου τρόπου ζωής”.
“Koyaanisqatsi”
Μια
ζωή
σε
αποσύνθεση
ζητά
να βρει τη σύνθεση
συνεχής
εναλλαγή.
Με
τον ανωτέρω επιγραμματικό λόγο επεσήμανα
ότι η
ταχύτητα / το
υπερβολικά γρήγορα της
σύγχρονης ζωής
υπονομεύει την ικανότητα αυτοσυγκέντρωσης
του
ανθρώπου,
δυσχεραίνοντας την ικανότητα σκέψης
και προβληματισμού και
το επαχθέστερο υπονομεύει
την δυνατότητα αυτογνωσίας.
Ντοπάρει, και
λειτουργεί
σαν αντίδοτο στις αμφιβολίες και τα
προβλήματα, οδηγώντας όχι σε λύσεις
αλλά
σε φυγές.
Και
το υπερβολικά γρήγορο δεν απειλή /
προσβάλει
μόνο την
“ζωή” την
βιολογική
(F.F.F
/ fast food / fast money / fast life)
αλλά
και τον “βίο” δηλαδή
την πολιτική (
ο
ορίζοντας της δημοκρατίας στενεύει
επικίνδυνα)
και κατά συνέπεια την
πολιτισμική διάστασή της.
Και
αυτό διότι “η ταχύτητα στρεβλώνει ότι
αγγίζει. Αυτή η βραχυπρόθεσμη θεώρηση
(βραχυπροθεσμισμός) περιορίζει τον
ορίζοντα του προβληματισμού και της
σκέψης. Και για να αποφασίσουμε αν
πρέπει να την αποδεχτούμε, αρκεί να
απαντήσουμε σε ένα ερώτημα: Θα δεχόσασταν
να παραμείνετε σε ένα αυτοκίνητο που
τρέχει το βράδυ κι όσο αυξάνει ταχύτητα
του τόσο μειώνεται η ισχύς των φώτων
του;” (Ζαν Λουί Σερβάν Σρέιμπερ).
Και
αυτό
διότι σε
ένα συνεχώς επιταχυνόμενο περιβάλλον
η “συνείδηση καθυστερεί”. Και η
“χειραφέτηση” αλώνεται
από την “χειραγώγηση” και
δημιουργεί
ανθρώπους υπηκόους - υπάκουους, ανίκανους
να διακρίνουν το αληθινό από το ψεύτικο,
ανίκανους να αντιληφθούν τον
εαυτό
τους ως μέρος ενός αλληλέγγυου συνόλου,
του μόνου ικανού να τους οδηγήσει στην
ευζωία.
Και
αυτό διότι τελικώς
“ο μηδενισμός έρχεται
στην πόρτα μας... η απαξίωση κάθε αξίας,
η απουσία κάθε νοήματος – λείπει ο
σκοπός, λείπει η απάντηση στο γιατί”
(Νίτσε).
Οι
αρχαίοι πρόγονοί μας, εγκαίρως
είχαν
προβληματιστεί
σχετικά
και
αναφέρθηκαν στο
“ανάγκη
στήναι” (Αριστοτέλης).
Κάθε
κρίση, μα
κάθε κρίση (προσωπική, κοινωνική)
δυνητικώς
αφυπνίζει
τις κοιμώμενες μακαρίως συνηδήσεις οι
οποίες και
καλούν
για ενδοσκόπηση και φυσικά για αλλαγή,
καθώς
γίνεται
ξεκάθαρο
ότι τίποτα δεν είναι αυτονόητο και
τίποτα δεδομένο. Σήμερα
η
επιβεβλημένη εκ του
Covid
19 (C19)
καραντίνα και η
επακόλουθη
υποχρεωτική
ημι
- απομόνωση
αποτελούν
την καλύτερη
ευκαιρία να μιλήσουμε
επιτέλους με αυτόν
που επιμελώς
αποφεύγουμε τον
“εαυτό” μας. Το
ευκταίο
και
να τα βρούμε μαζί του...
*
Το
τρέιλερ της ταινίας:
https://www.youtube.com/watch?reload=9&v=PirH8PADDgQ
2ος
Λόγος:
Πάσχα
των Ελλήνων Κωρονό – Πάσχα…
Φέτος
αποτελεί μοναδική ευκαιρία να
ενδοσκοπήσουμε στην λειτουργικότητα
του χριστιανικού “Πάσχα” (εκ του
εβραϊκού
“pesah –
πέρασμα / διάβαση, για
τους Εβραίους
από
την
γη της αιχμαλωσίας / Αίγυπτος,
στην
γη της επαγγελίας / Χαναάν).
Ένα
πέρασμα
σε μια νέα κατάσταση δια-λειτουργικότητας
μεταξύ της αρχαιοελληνικής Εκκλησίας
του Δήμου και της Εκκλησίας του Χριστού
(και όχι της Θρησκείας). Στην
αρχαιοελληνική Δημοκρατία
δεν
είχε
νόημα η επιβίωση δίχως την τιμή να είσαι
πολίτης (ο
Σωκράτης επιλέγοντας το κώνειο από την
εξορία δηλώνει ότι για
έναν πολίτη της αρχαίας ελληνικής πόλεως
η εξορία είναι κάτι χειρότερο από τον
θάνατο).
Στην
Εκκλησία του Χριστού το ζητούμενο είναι
η ύπαρξη να γίνει σχέση. Ο Χρήστος
Γιανναράς αναφέρει σχετικά: “Η ελεύθερη
από τον θάνατο ύπαρξη «αγάπη εστί»,
ολοκληρία ελευθερίας. Υπάρχει ο άνθρωπος
ως έμπρακτες σχέσεις και ελευθερώνεται
από τη σχετικότητα των σχέσεων όταν,
ελεύθερος από την εγωτική αυτοάμυνα,
υπάρχει επειδή αγαπάει. Αυτή την υπαρκτική
ελευθερία τη ζει ο καθένας μας
κατακερματισμένη στην αποσπασματικότητα
του χρόνου, αλλά την προσδοκά ως χαροποιό
ελπίδα πληρωματικής ελευθερίας, άχρονης,
στην ολοκληρία της αγάπης”.
Αυτή
η δια-λειτουργικότητα είναι απαραίτητο
να συντελεσθεί στα πλαίσια ενός
λειτουργικού “κράτους πρόληψης”
με πολιτικό λόγο αξιόπιστο, τεκμηριωμένο
επιστημονικά, αντίδοτο και στον υφέρποντα
λαϊκισμό (να
τελειώνουμε επιτέλους με το καταραμένο
πολιτικό “χάρισμα”).
Επιτέλους
να αναδειχθούν ηγέτες
με
γνήσια έγνοια για τους άλλους, κάτι που
έθεσε με ανεπανάληπτο τρόπο ο Αβραάμ
Λίνκολν,
σε ένα κείμενο 1.000 λέξεων, με το οποίο
παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στους
ψηφοφόρους το 1832: “Δεν έχω μεγαλύτερη
φιλοδοξία από το να με εκτιμούν αληθινά
οι συνάνθρωποί μου, κάνοντας τον εαυτό
μου άξιο της εκτίμησής τους”. Επίσης
αυτό
που
σήμερα
γίνεται πλέον
καταφανές
είναι
η δυνατότητα εκπόρευσης από το “κράτος”
και μιας συντονισμένης “αυτοπειθαρχίας”,
η οποία σήμερα με το “μένουμε σπίτι”
μας
βοηθά όχι
μόνο
στην αποτελεσματική ανάσχεση της
διάδοσης του
C19,
αλλά
και μας θωρακίζει απέναντι στην απελπισία
που ένιωθαν οι άνθρωποι των περασμένων
αιώνων λόγω της μοναχικής και ασυντόνιστης
αντιμετώπισης των
πανδημιών.
Αυτή
η δια-λειτουργικότητα δυνητικώς αποτελεί
το αντίδοτο εις το του Θουκιδήδη:
“Γιγνόμενα
μεν και αιεί εσόμενα, έως αν η αυτή φύσις
ανθρώπων ή…
/ Που
γίνονται και πάντα θα γίνονται όσο η
φύση του ανθρώπου παραμένει ίδια” (ελέω
μονοτονικού, το “ή”
από το ρήμα “η”
με περισπωμένη με υπογεγραμμένη).
Δηλαδή
στην
χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού και
στην
διαχρονική δυσκολία των
μελών
της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ
(Κτηνώδης Δύναμη
Ωργιώδης
Άγνοια) να μετακινηθούν από τον ρόλο
του απληροφόρητου και μη εμπλεκόμενου
χειραγωγούμενου ατόμου, σε αυτόν του
αφυπνισμένου παριστάμενου Πολίτη.
Δηλαδή
να εμπλουτίσει την ατομικότητά του με
την έννοια
της ατομικής
ευθύνης
και την προσωπικότητά του με την έννοια
της
συλλογικότητας
(φιλαλληλία
/
αλληλεγγύη).
Να
αντιληφθεί επιτέλους ότι δομικό στοιχείο
των δικαιωμάτων είναι οι υποχρεώσεις.
Οι
προγονοί μας επισήμαναν ότι “Πάντων
χρημάτων μέτρον άνθρωπος” άρα
και στο ζήτημα της οικονομίας (οικονομικής
ελευθερίας)
υπεισέρχεται η έννοια της ηθικής. (1)
Πρόσφατα
αυτό το επισήμανε εμφατικά και ο
Εμανουέλ Μακρόν (συνέντευξη στους
Financial Times) αναφέροντας: “Ας μην ξεχνάμε
ότι τα οικονομικά είναι μία ηθική
επιστήμη”. Δηλαδή στην εποχή του
C19
η οικονομική επιστήμη είναι
απαραίτητο να
διευρύνει την κατανόηση της ανθρώπινης
συμπεριφοράς και των σκοπών της
οικονομικής πολιτικής με τη συνδρομή
της ηθικής φιλοσοφίας.
Ο
νομπελίστας οικονομολόγος Αμάρτια Σεν
αναφερόμενος στην δήλωση του Μακρόν
(συνέντευξη στην Καθημερινή) ανέφερε:
“Παραμένω αενάως αισιόδοξος. Εξακολουθώ
να πιστεύω ότι μια πολύ ευρύτερη κατανόηση
όντως θα αναδυθεί. Η διαμόρφωση πολιτικής
αντανακλά το επίπεδο κατανόησης που
έχουμε. Πρέπει να κατανοήσουμε βαθύτερα
ότι όχι μόνο τα οικονομικά, αλλά η
κοινωνία γενικότερα αποτελούν αντανάκλαση
των ηθικών μας αξιών – ζούμε μαζί
καλύτερα όταν βοηθάμε ο ένας τον άλλον.
Η αλήθεια αυτή, της θεμελιώδους μας
αλληλεξάρτησης, φαίνεται ολοκάθαρα
στην εποχή της πανδημίας. Αν δεν το
καταλάβουμε, αυτό θα είναι μία μεγάλη
επιστημολογική αποτυχία με μείζονες
ηθικές επιπτώσεις” (εντοπίζει μία από
τις πρώτες διατυπώσεις της σχέσης μεταξύ
της κατανόησης του κόσμου και της ηθικής
μας στάσης στον Αριστοτέλη, στα ‘Ηθικά
Νικομάχεια’ αλλά και στην ‘Πολιτική’).
Για
το τέλος του “2ου Λόγου” άφησα μια
επισήμανση και 2 ρήσεις.
Η
επισήμανση: Οι αρχαίοι ημών
πρόγονοι επινόησαν τη δημοκρατία για
να διαχειριστούν τις διαφωνίες τους.
Εμείς δυστυχώς μέχρι
σήμερα την
υπερασπιζόμαστε αποκλειστικά
για να μπορούμε να διαφωνούμε. Μοναδική
ευκαιρία αλλαγής. Οψόμεθα...
Και
οι ρήσεις: 1) Καλύτερα να προνοούμε για
το μέλλον, παρά να μετανοούμε για το
παρελθόν. 2) “Τοις έπειτα
θαυμασθησόμεθα / Για ποιον
λόγο θα μας θαυμάζουν οι
έπειτα εξαρτάται από εμάς” (ο
Περικλής στον “Επιτάφιο”).
Σημείωση
1:
Η
εποχή του C19 επισήμανε ότι
δίλημμα μεταξύ ζωής και ελευθερίας δεν
μπορεί να υπάρξει, αφού η πρώτη είναι
προϋπόθεσης της δεύτερης.
Σχετικά
ο Σεν εμπνευστής του θεωρητικού πλαισίου
των “ικανοτήτων / capabilities” στην ηθική
και πολιτική φιλοσοφία ανέφερε: “Σύμφωνα
με αυτό, η έννοια της ελευθερίας αποκτά
ουσία μόνο στον βαθμό που το άτομο έχει,
πέρα από το νομικό δικαίωμα, την πραγματική
ικανότητα να επιδιώξει τα αγαθά που
δίνουν αξία στη ζωή του. Σε αυτό το
πλαίσιο, η ελλιπής πρόσβαση στην
υγειονομική περίθαλψη είναι στοιχείο
ανελευθερίας, ακόμα και αν κάποιος ζει
σε ένα πολιτικά και οικονομικά φιλελεύθερο
καθεστώς”.
Στις
7/4 η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν τόνισε
σε συνέντευξή της στην εβδομαδιαία
εφημερίδα Die Ζeit: “Η Πράσινη Συμφωνία /
Green Deal είναι και θα παραμείνει πολύ
σημαντική, αλλά θα συμπληρωθεί με ένα
λευκό συστατικό, το λευκό ως χρώμα της
ιατρικής . Προστατεύουμε την υγεία του
πλανήτη, προστατεύουμε και την ανθρώπινη
υγεία” (…)
“Η
παγκοσμιοποίηση δεν θα θεωρείται πλέον
αποκλειστικά οικονομική. Η ψηφιακή
τεχνολογία, το κλίμα και η υγεία θα
τοποθετούνται πάντα μαζί στο τραπέζι
από την αρχή και τα τρία θα συμπεριλαμβάνονται
τους υπολογισμούς” (σς.
Στο επίκεντρο του έργου της
η πρόεδρος
έθεσε μια συμφωνία
για
την
υγειονομική περίθαλψη την
“Λευκή
Συμφωνία / “White Deal” /
είδες
η Ευρώπη;).
3ος
Λόγος: “Ευτυχισμένος
Λάζαρος”
(1)
“Δεν
υπάρχει χώρος για διακρίσεις, για φόβο,
για διχασμό, για διαιρέσεις στην κοινωνία
μας...Αυτό που θα μας βοηθήσει να
ξεπεράσουμε αυτή την πανδημία είναι η
ενότητα και η αλληλεγγύη μεταξύ μας”
(Σωτήρης Τσιόρδας, επίσκεψη στον οικισμό
Ν. Σμύρνη των Ρομά στην Λάρισα).
*
Ο Σωτήρης Τσιόρδας “Αυθεντικός
όταν μίλησε για τις γιαγιάδες και τους
παππούδες, θησαύρισμα πολύτιμο για την
ελληνική οικογένεια, ή όταν ονομάτιζε
με τα μικρά τους ονόματα νοσούντες που
την ίδια μέρα είχε επισκεφθεί και τους
νοσηλευτές που τους φρόντιζαν. Η επωνυμία
της αναφοράς ζωντάνευε τη ζεστασιά της
προσωπικής έγνοιας, ξόρκιζε τον εφιάλτη
της απρόσωπης αριθμητικής μονάδας που
«ασθενεί» μόνη και ασυντρόφευτη” (Χρ.
Γιανναράς).
Σημείωση
1: “Ευτυχισμένος
Λάζαρος / Lazzaro
Felice”, Ιταλία,
Ελβετία, Γαλλία, Γερμανία, 2018 της Αλίτσε
Πορβάχερ.
Όταν
η “Αγάπη” αναστήθηκε στην σύγχρονη
εποχή τα “πολιτισμένα” μέλη της την
δολοφόνησαν…
Επίλογος
Οι
δόλιοι αντιλήφθηκαν τα ωφελήματα των
ενάρετων
και
έγιναν ενάρετοι από δολιότητα...
“Άγονη
γη”
Ο
Απρίλιος είναι ο σκληρότερος μήνας,
γεννά
πασχαλιές
μέσ’ από τη νεκρή γη, σμίγει
ανάμνηση
και επιθυμία, ανασαλεύει
νωθρές
ρίζες με ανοιξιάτικη βροχή.
*
“Έτσι
ανοίγει η «Άγονη
γη», του Τ. Σ. Ελιοτ, «το σημαντικότερο
ποίημα του 20ού αιώνα», σύμφωνα με τον
μείζονα κριτικό λογοτεχνίας Frank Kermode –
ποίημα που άλλαξε ριζικά την πορεία της
ποίησης, και στην Αγγλία και στην Ελλάδα
(μέσω της μετάφρασής του από τον Σεφέρη),
αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Με την
«Άγονη
γη» του Ελιοτ (1922) και το «Χιου Σέλγουιν
Μώμπερλυ» του Εζρα Πάουντ (1920), η ποίηση
εισήλθε δυναμικά στη νέα φάση - του
μοντερνισμού. Τα δύο έργα δεν αποτελούν
μόνο καταστατικά κείμενα του νέου
κινήματος: Συνεχίζουν έως σήμερα να
επηρεάζουν την ποίηση με πολλαπλούς
τρόπους. Η «Άγονη
γη» παραμένει το πιο σχολιασμένο και
μεταφρασμένο έργο στην ιστορία της
ποίησης. (...)
Όταν
ο Έλιοτ
έγραφε την «Άγονη
γη», είχε ξεσπάσει στον κόσμο μια άλλη
επιδημία, αυτή της ισπανικής γρίπης, η
οποία οδήγησε στον θάνατο σχεδόν πενήντα
εκατομμύρια ανθρώπους. Μόνο
στη Μεγάλη Βρετανία πέθαναν πάνω από
διακόσιες χιλιάδες άνθρωποι. Ο Έλιοτ,
ο Πάουντ, ο Λόρενς κ.ά. προσβλήθηκαν από
τη γρίπη αλλά ευτυχώς επέζησαν. Άλλοι
συγγραφείς και καλλιτέχνες, όπως ο
Απολινέρ και ο Εγκον Σίλε, δεν στάθηκαν
τυχεροί. Ο πρώτος πέθανε στο Παρίσι και
ο δεύτερος στη Βιέννη, σε ηλικία 28 ετών.
(...)
Η
«Άγονη
γη» του Ελιοτ κλείνει με τρεις
χαρακτηριστικές λέξεις από τα σανσκριτικά:
«Ντάττα», «Ντάγιαντβαμ», «Ντάμυατα»:
«Δώσε», «Συμπόνεσε», «Κυριάρχησε». Αυτό
καλούμαστε κι εμείς να κάνουμε τώρα: Να
«δώσουμε» σε όσους έχουν ανάγκη την
αγάπη και τη φροντίδα μας, να «συμπονέσουμε»
όσους πάσχουν και να «κυριαρχήσουμε»,
να πάρουμε δηλαδή όλα τα μέτρα που είναι
απαραίτητα για να προφυλάξουμε τη ζωή
μας και τη ζωή των συνανθρώπων μας”
(Χάρης
Βλαβιανός).
Κλείσαν
τα σύνορα λόγω Covid 19
*
“Τα σύνορα έχουν διττή λειτουργία.
Σηματοδοτούν δυνατότητα πρόσβασης,
όπως σηματοδοτούν και αποκλεισμό. Τα
σύνορα δεν είναι ούτε κλειστά ούτε
ανοιχτά. Η μόνη τους απόλυτη αξία είναι
ότι υπόκεινται στις παραμέτρους της
ανθρώπινης συνθήκης, άρα στην κατ’
αρχήν παράμετρο της επιβίωσης. Της
επιβίωσης του ατόμου, της κοινότητας,
του πληθυσμού. Αν μη τι άλλο, κάτι τέτοιες
καταστάσεις, όπως η πανδημία του
κορωνοϊού, διαψεύδουν όσους από την μία
υπερασπίζονται την κατάργηση των συνόρων
και όσους, από την άλλη, θεωρούν ότι τα
σύνορα είναι το απόλυτο όπλο. Τα σύνορα
δεν συνομιλούν με το απόλυτο (σύνορα
είναι και τα γάντια, η μάσκα το αντισηπτικό)”
(μου
διαφεύγει το όνομα του συντάκτη...).
Σχετικά
με την φύλαξη των συνόρων από την τουρκική
επιχείρηση εισβολής μεταναστών το
γενικότερο ερώτημα είναι: Εάν τα ευρωπαϊκά
σύνορα καταλυθούν, τότε πώς θα προστατευθούν
οι ανθρώπινες αξίες που προστατεύει η
Ευρώπη;
Συμπάσχω…
*
“Συμπάσχω με όσους συμπολίτες μου
αισθάνονται ότι τους στερείται η
αγαπημένη τους ψυχαγωγία. Κοινώς, η
καθημερινή τους συμμετοχή σε πάσης
φύσεως συνωστισμούς, από τις ουρές των
τραπεζών ώς τους συρμούς του ηλεκτρικού,
η οποία τους δίνει την ευκαιρία να
εκνευριστούν, να καβγαδίσουν και γενικώς
να εκφράσουν παντοιοτρόπως την αγανάκτησή
τους επειδή κάποιοι τους υπενθυμίζουν
ότι ο δημόσιος χώρος δεν τους ανήκει.
Αν ακολουθήσουν τις οδηγίες και κλειστούν
στο οχυρό της πρώτης κατοικίας, για το
οποίο τόσες μάχες έδωσαν αλλά τώρα δεν
το αντέχουν, η ψυχαγωγία θα πρέπει να
περιοριστεί σε καβγάδες με τον ή τη
σύντροφό τους και σε ώρα ανάγκης με τον
καθρέφτη.
Συμπάσχω
με όσους συμπολίτες μας αισθάνονται
πως έχουν χάσει το αζιμούθιό τους επειδή
δεν μπορούν να διαπιστώσουν για ακόμη
μία φορά ότι «το κράτος δεν υπάρχει»
και να το αναζητήσουν με τη μαγική κραυγή
του Ελληνισμού: «Πού είναι το κράτος;».
Αντιλαμβάνομαι, ως εκ τούτου, τη μαζική
έξοδο των Αθηναίων προς την ύπαιθρο
χώρα. Εκεί, αν, ο μη γένοιτο, καταφέρουν
να διασπείρουν τον αντιπαθέστατο ιό,
θα μπορέσουν επιτέλους να διαμαρτυρηθούν
ότι δεν υπάρχουν αρκετές μονάδες
εντατικής, ούτε αρκετοί γιατροί και να
ανακουφιστούν, διερωτώμενοι μπροστά
στον ρεπόρτερ: «Μα πού είναι το κράτος;»”
(Τάκης Θεοδωρόπουλος).
Συμμερίζομαι
τη δυσπιστία του κάθε συμπολίτη μου
απέναντι στο κράτος με το οποίο, εδώ και
δεκαετίες, έχουμε συνάψει συμβόλαιο
αναξιοπιστίας. Είναι όμως η πρώτη φορά
που αυτό το αναξιόπιστο κράτος απέδειξε
ότι θέλει να κάνει ό,τι μπορεί για να
αποκαταστήσει την αξιοπιστία του. Η
πρώτη προσπάθεια έγινε στον Εβρο, η
δεύτερη με την πανδημία. Ασχέτως πολιτικής
ή ιδεολογικής τοποθέτησης του καθενός
από εμάς, ας σκεφθούμε μόνον ότι για
πρώτη φορά έπειτα από δεκαετίες το
κράτος σε πλησιάζει προσπαθώντας να
κερδίσει την εμπιστοσύνη σου.
Το
άλλο πρόσωπό του Ιανού (του πολιτικού)
Την
ώρα που το
ένα “πρόσωπο” του
Νηπίου
(αυτό
που έβαζε τον Ανδρέα Ξανθό να λέει ότι
“και εμείς αυτόν θα επιλέγαμε”)
αναρτούσε
φωτογραφίες με την Κάρμεν, το αγαπημένο
του κανίς
το
προεκλογικώς
αποκτηθέν ,
το άλλο
του “πρόσωπο”, ο
σύμβουλος του
ο
Θανάσης Καρτερός
εξαπέλυε επίθεση στον Σωτήρη Τσιόδρα,
γράφοντας αυτά που το αφεντικό δεν τολμά
να εκστομίσει (με
άρθρο του στις
5/4
στην “Αυγή” με
τον χαρακτηριστικά ειρωνικό τίτλο “Όταν
έκλαψε ο Τσιόδρας”, την
στιγμή που οι
New York Times τον εξυμνούσαν).
Να υπενθυμίσω ότι είναι το ίδιο πρόσωπο
που μετά το πυρηνικό
δυστύχημα του Τσερνομπίλ
έγραφε στον “Ριζοσπάστη” για “υστερία”
και “αντισοβιετικό” ραδιενεργό νέφος.
Ο
Καρτερός φυσικά και δεν αμφισβήτησε
τα στοιχεία τα οποία παραθέτει ο
Τσιόδρας. Τον
κατηγόρησε ότι
κάνει κυβερνητική προπαγάνδα επειδή
δεν λέει αυτά που θέλει να ακούσει,
δηλαδή
για χιλιάδες κρούσματα με
C19 και
εκατόμβες νεκρών (τα
νέα
θύματα στα εκατομμύρια θυμάτων
στον
αγώνα για
την επικράτηση της Κομμουνιστικής
Θρησκείας)
για
να μπορεί
να “θάψει”
τον Μητσοτάκη.
Η
μόνη
πολιτική
χρησιμότητα
/ ρόλος του Τσιόρδα είναι
ότι αυτός ένας “χριστιανός επιστήμονας”
είναι
ο
καταλληλότερος για να περάσει το μήνυμα
στους άλλους θρησκευόμενους ότι τα
μέτρα πρέπει να εφαρμοστούν και στις
εκκλησίες. Σχετικά
ο Στ. Κασιμάτης
αναφέρει ως “υπόθεση εργασίας” ότι:
“Η
εικόνα του ως ψάλτη σε μια άδεια εκκλησία,
πρέπει να ήταν μια «επικοινωνιακή
επιχείρηση». Εξάλλου, η παρουσία τους
στην εκκλησία ήταν σε απόλυτη τήρηση
των κανόνων που είχαν μόλις ανακοινωθεί.
Δεν παραβίαζε τις απαγορεύσεις ψάλλοντας·
αντιθέτως, τις εφάρμοζε”.
Το
άλλο πρόσωπό του Ιανού (των ζηλωτών)
Πριν
λίγες ημέρες η
“αντιτρομοκρατική”
(ΕΛ.ΑΣ.)
κυνηγούσε
τους βλαμμένους ζηλωτές
της 2ης μονοθεϊστικής θρησκείας
(Χριστιανισμός)
έξω από τις εκκλησίες.
Στις
6/4 επανελήφθη το ίδιο με τους διαδηλωτές
του ΠΑΜΕ στον “Ευαγγελισμό”, τους
“ζηλωτές”
της 4ης μονοθεϊστικής θρησκείας
(Κομμουνισμός). Οι ζηλωτές εμφανίστηκαν
από
τα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού και
ήταν αυτοί που “μαρτυρούσαν” αυτοβούλως
στους Ρωμαίους την πίστη τους για να
μαρτυρήσουν και ν’ “αγιάσουν” (την
ενέργεια αυτή καταδίκαζαν οι “ιερείς”
της εποχής).
Μανώλης
Γλέζος 9/9/1922 - 30/3/2020
“Έφυγε
από τη ζωή, πλήρης
ημερών
ο Μανώλης Γλέζος” έγραψε ο “Ριζοσπάστης”
(σε μικρό πρωτοσέλιδο
μονόστηλο πλαισιάκι
κάτω
κάτω αριστερά)
υποδηλώνοντας
“μην
κλάψετε κιόλας, 98 χρονών ήταν… Αλλωστε
για
το Κόμμα
έχει
πεθάνει προ πολλού”.
Α!
ρε συντρόφια, μια ζωή αδιόρθωτοι…
Αιρετικά...
Ακούμε
συνεχώς για πραγματικούς
ήρωες πίσω από τις μάσκες, που δίνουν
τη μάχη για εμάς όλους. Και
όπως πάντα στην χώρα του Υπαρκτού
Ελληνισμού υπερβάλλουμε (μέχρι
και μνημείο των θυμάτων του “μαύρου”
στην ΕΡΤ στήσανε
στο Ραδιομέγαρο).
Με
ένα μικρό μέρος των διαθέσιμων “κλινών
εντατικής” (90
από τις 565
του ΕΣΥ, )
κατειλημμένων από ασθενείς του
C19,
ακόμη και το το μεγαλύτερο μέρος των
ιατρών “πρώτης γραμμής” βρίσκονται
απλώς σε επιφυλακή (σε
καμία περίπτωση μην πάει το μυαλό σας
σε εικόνες της Ιταλίας και Ισπανίας
εκεί όπου υπάρχουν δεκάδες νεκροί
υγειονομικοί).
Αν πρέπει να αποκαλέσουμε στην παρούσα
φάση κάποιους ήρωες είναι τους γιατρούς
των
νοσοκομείων
αιχμής “Σωτηρία” (νοσηλεύεται
το 40%
των διασωληνωμένων)
και
“Ευαγγελισμός” καθώς
του ΕΚΑΒ και
των αφανών του ΕΟΣΥ.
Την
“Σωτηρία”
επισκέφθηκε ο καλά αναγιγνώσκων την
κατάσταση Πρωθυπουργός στις 6/4 (ημέρα
που γράφτηκε και το ανωτέρω /
προσοχή
αποτυπώσει
την κατάσταση την συγκεκριμένη ημέρα,
μιας και η κατάσταση παραμένει ακόμη
ρευστή).
Η
άποψή μου είναι ότι η υγειονομική κρίση
ανέδειξε
τους
λίγους
ευσυνείδητα
“υπηρετούντες”
το ΕΣΥ, αυτούς
δηλαδή που “τραβούσαν το κουπί” (υπηρετώ
εκ του ερέσσω: κοπηλατώ),
τους
παραγκωνισμένους
του χθες
από
τους κάθε είδους εκμεταλλευτές του.
Ακόμη
να επισημάνω ότι το μεγαλύτερο μέρος
του μικρού αριθμού των προσβληθέντων
από
τον C19
υγειονομικών
είναι αποτέλεσμα κοινωνικών τους
επαφών (μέχρι
στιγμής).
Προεκτάσεις...
“Φαντομάς”
(η 1η ταινία της τριλογίας με ήρωα τον
Φαντομά), Γαλλία, 1964 του Αντρέ Υνεμπέλ.
De
javu
Την
τελευταία φορά που ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε
“ολιστική” πρόταση για την οικονομία,
γεννήθηκε το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης,
ένα ωραίο ανέκδοτο, αρκεί να το διηγείσαι
μετά από χρόνια. Αντιλαβού;
*
“Αισθάνομαι
τυχερός μέσα στην ατυχία μου, που έχουμε
κυβέρνηση πραγματιστών υπό τον Κυριάκο
Μητσοτάκη. Πάρτε το απλό παράδειγμα της
ενίσχυσης του συστήματος δημόσιας
υγείας, που ασφαλώς πρέπει να είναι και
είναι προτεραιότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει
την ένταξη όλων των υπαλλήλων του
συστήματος γενικώς στα βαρέα και
ανθυγιεινά. Το ΚΚΕ, από την πλευρά του,
βλέπει την ευκαιρία να ζητήσει επίταξη
όλων των ιδιωτικών κλινικών και
νοσοκομείων. Για τους πρώτους, η κρίση
είναι μια ευκαιρία για να ανοίξουμε τον
δρόμο προς τον σοσιαλισμό του λεφτόδεντρου.
Για τους δεύτερους, μια ευκαιρία για
μαζικές κρατικοποιήσεις. Δεν είναι
τέλειοι, φαντασθείτε όμως, σήμερα, με
πανδημία και οργανωμένες επιθέσεις στα
σύνορα, να είχαμε στα πράγματα εκείνους
τους χαμένους”.
Σήμερα
στις ειδικές συνθήκες που επέβαλε ο
C19
είναι
περιττό να συζητούμε με ιδεολογικούς
όρους για φιλελεύθερες και σοσιαλιστικές
αντιλήψεις που δήθεν συγκρούονται. Το
ζητούμενο είναι ο πραγματισμός, που
μπορεί να σταθμίζει τις δράσεις και τις
πολιτικές για τη σωτηρία ανθρώπινων
ζωών τώρα, με τη μακροπρόθεσμη επίδραση
που θα έχουν αυτές στην ποιότητα και
στην ποσότητα της ζωής που σώζεται.
Για
τους ανεγκέφαλους της “1ης φορά Αριστερά”,
τους ανίκανους εγωιστές
(απόφοιτοι
της μεγάλης του εαυτού τους σχολής)
η πανδημία φαντάζει σαν ευκαιρία για
τη μεγάλη κοινωνική ανατροπή Και
αυτό επειδή
δεν τους απασχολεί η πραγματική κοινωνία,
με τους πραγματικούς ανθρώπους (της
ατομικής ευθύνης)
που την απαρτίζουν και έχουν ο καθένας
τους αυτή τη μία και μοναδική ζωή για
να ζήσουν. Αυτούς
τους απασχολεί ο λαός
(μάζα ανθρώπων
ως αφηρημένη έννοια),
μέσα στο πλαίσιο της ιδανικής κοινωνίας
κατά τις προδιαγραφές της Πίστης
τους.
Επιβιώνουν
πολιτικά με την καταστροφική “ελπίδα”
να επιστρέψουν τη χώρα σε παρωχημένα
και αντιπαραγωγικά μοντέλα, που
διατηρήθηκαν μετά την είσοδό μας στην
Ευρωζώνη και μας κατέστρεψαν πολλαπλώς,
αφού και τη χώρα άφησαν απροετοίμαστη
και τις προσπάθειες γρήγορης εξόδου
από την κρίση ακύρωσαν. Και ελπίζουν
υποδαυλίζοντας τα κάθε πολιτικής
απόχρωσης οργανωμένα συμφέροντα, να
βρίσκονται πάντοτε σε “κινηματική
ετοιμότητα” εναντίον κάθε μεταρρυθμιστικής
αναθεώρησης.
Έντυπη
*
“Γιατί τους ενοχλεί τόσο πολύ η επίκληση
της ατομικής
ευθύνης;
Ενδεχομένως, η σημασία της έκφρασης
τους είναι άγνωστη και τους τρομάζει.
Οι ίδιοι, όταν σκέφτονται την κοινωνία,
προτιμούν να επικαλούνται τις
συλλογικότητες. Oπου οι συλλογικότητες
λειτουργούν σαν το υποκατάστατο, τη
μεθαδόνη της τάξης και της συνείδησής
της που κάποτε ήσαν οι κινητήριες
δυνάμεις της Ιστορίας, προωθούσαν τον
χρόνο του ανθρωπίνου σύμπαντος. Με την
πανδημία οι όροι της σύγκρουσης έχουν
αλλάξει. Ο εχθρός δεν βρίσκεται πλέον
μέσα στο ανθρώπινο σύμπαν. Δεν έχει
μορφή, πρόσωπο, όνομα και βούληση. Κυρίως,
δεν έχει «συμφέροντα» να υπερασπιστεί
– υπεραξίες, κεφάλαια, καταθέσεις, χρήμα
που γεννάει χρήμα. Exit ο ταξικός αντίπαλος.
Στη σκηνή τώρα βρίσκεται μόνος του ο
πρόσκαιρος άνθρωπος και απέναντί του
ένα απρόσωπο και αόρατο ον, που υπάρχει
για να τον καταστρέφει. Κάτι σαν το
ένστικτο του θανάτου” (Τάκης
Θεοδωρόπουλος).
Ευτυχές
γεγονός είναι ότι την εποχή του
C19 δόθηκε η ευκαιρία να αναπτυχθεί
πλήρως το Επιτελικό Κράτος, για το οποίο
τόσο και από πολλούς πολεμήθηκε ο
Μητσοτάκης αναφέροντας “ότι δεν έχουμε
κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά τον Μητσοτάκη
ως κυβέρνηση”. Το Επιτελικό Κράτος
έστρεψε όλες του τις προσπάθειες στην
προστασία του πληθυσμού όχι μόνον από
τον κορωνοϊό, αλλά και από τις αναπηρίες
του δημοσίου τομέα. Μέχρι στιγμής, η
προσπάθεια πέτυχε. Όμως, το βαθύ κράτος
δεν το βάζει κάτω. Έχει πολιτικές δυνάμεις
να το υπερασπίζονται, την Αριστερά, αλλά
και τα “τζάκια” της ΝΔ. Και μόλις
περάσει η κρίση, ως συνήθως πάντα εκ του
ασφαλούς θα επανέλθουν. Και τότε είναι
που θα κριθεί όχι μόνον η επιτυχία της
κυβέρνησης, αλλά και η τύχη της χώρας.
Τέλος
ο Αμερικανός
ιστορικός Νάιαλ Φέργκιουσον, με όπλο
του τα πραγματικά γεγονότα της εξάπλωσης
της πανδημίας από την Κίνα σε όλον τον
πλανήτη, εξαπέλυσε
σφοδρή επίθεση στο πολιτικό προσωπικό
του Πεκίνου όσον αφορά τις ευθύνες του
αλλά και την τωρινή στάση του (Sunday
Times, 5-4
/ Protagon.gr).
Ο
αρθρογράφος δεν αμφισβητεί την ικανότητα
των Κινέζων
επιστημόνων (“είναι ικανοί για σπουδαία
επιστήμη”), αλλά το πολιτικό / πολιτειακό
στάτους, τον κομμουνιστικό μονοκομματισμό.
Από
τον κομμουνιστικό
μονοκομματισμό
“που
έχει ιστορία εγκλημάτων πίσω του”,
κρίνει και τελικά αποφαίνεται ότι “η
ανθρωπότητα δεν θα είναι ασφαλής” όσο
“το ένα πέμπτο της ανθρωπότητας υπόκειται
στη βούληση” του ΚΚ Κίνας.
Το
“επίσημο” Ιερατείο…
Το
Ιερατείο της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν
φαίνεται να αντιλαμβάνεται πλήρως αυτό
που ανέφερε ο Πατριάρχης: “Από τον
κορωνοϊό δεν κινδυνεύει η πίστη αλλά
οι πιστοί”.
Μάλιστα στις αρχές τις
κρίσης παρουσιαζόταν να
έχουν λησμονήσει και τι
αναφέρει ο Ευαγγελιστής
Ιωάννης
για την συνάντηση του Χριστού με την
Σαμαρείτιδα (κεφ
4. 5-26).
Μεταξύ
άλλων: «Κύριε,
βλέπω ότι εσύ είσαι προφήτης· οι
προπάτορές μας λάτρεψαν το Θεό σ’ αυτό
το βουνό (το Γαριζίν) εσείς όμως λέτε
ότι στα Ιεροσόλυμα βρίσκεται ο τόπος
όπου πρέπει κανείς να τον λατρεύει».
«Πίστεψέ με, γυναίκα», της λέει τότε ο
Ιησούς, «είναι κοντά ο καιρός που δε θα
λατρεύετε τον Πατέρα ούτε σ’ αυτό το
βουνό ούτε στα Ιεροσόλυμα... Είναι κοντά
ο καιρός, ήρθε κιόλας, που όσοι πραγματικά
λατρεύουν, θα λατρέψουν τον Πατέρα με
τη δύναμη του Πνεύματος, που αποκαλύπτει
την αλήθεια· γιατί έτσι τους θέλει ο
Πατέρας αυτούς που τον λατρεύουν. Ο Θεός
είναι πνεύμα. Κι αυτοί που τον λατρεύουν
πρέπει να τον λατρεύουν με τη δύναμη
του Πνεύματος, που φανερώνει την αλήθεια»
(από
το βιβλίο Θρησκευτικών
της Α’ Λυκείου, κεφ.
3, “Ο Χριστός εγκαινιάζει την αληθινή
λατρεία”).
Δάσκαλε
που δίδασκες και λόγον
δεν εκράτεις...
Αντιλαβού;
Στην
Ελλάδα σήμερα οι επίσκοποι στο σύνολό
τους (οι εξαιρέσεις σπάνιες) δείχνουν
να λειτουργούν
ως
dealer
της θρησκείας και του δογματικού της
“αλάθητου”, μη αντιλαμβανόμενοι την
έννοια της Εκκλησίας η οποία βρίσκεται
στους αντίποδες της θρησκείας (
αλληλοαναιρούμενες έννοιες).
Και
αυτό διότι ενώ “Η
θρησκεία είναι ατομοκεντρικό γεγονός,
θωρακίζει το εγώ με μεταφυσικές
πεποιθήσεις, ναρκισσιστική πειθαρχία
σε νομικές διατάξεις, παρέχει ψυχολογική
ευεξία προσδοκίας ότι το εγώ θα επιβιώσει
σε ατέρμονα γραμμικό χρόνο, η
Εκκλησία είναι αυτό που δηλώνει καταγωγικά
η ελληνική της ονομασία: Μια κλήση-σε-σχέση
(εκ-καλώ) αγαπητικής ελευθερίας. Όχι
να υπάρχεις και επιπλέον να αγαπάς, αλλά
να υπάρχεις επειδή αγαπάς, ελεύθερος
από τις αναγκαιότητες της ιδιοτέλειας”
(Χρ
Γιανναράς).
Συνέβη
και αυτό: Στις 8/4 η κυβέρνηση έβαλε φρένο
στην πρόθεση ορισμένων για delivery
του
Αγίου φωτός.
|
|
Απορία
αδαούς
*
“Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ανακοίνωσε ότι,
λόγω κορωνοϊού, το έγκλημα έχει πρακτικά
εξαλειφθεί. Το ίδιο παρατηρώ ότι ισχύει
και για την εγκληματική δράση των
αναρχικών. Εμπρησμοί, γκαζάκια, βανδαλισμοί
κ.λπ. έχουν εκλείψει. Επομένως, δεν θα
έπρεπε ο Τομέας Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ
να ζητήσει την οικονομική στήριξή τους;”
(Στ. Κασιμάτης).
“Κορωνό
– αλληθωρίζοντας…”
*
Οι περισσότεροι προσομοιάζουν την
σημερινή κατάσταση με πολεμική. Εδώ
πρέπει να επισημάνουμε μια ειδοποιώ
διαφορά. Ενώ στον πόλεμο θυσιάζονται
οι μικρότερες ανδρικές
ηλικίες, σε αυτόν τον πόλεμο στα χαρακώματα
των εντατικών την τιμητική τους έχουν
οι γηραιότεροι συμπολίτες μας
και πάλι άντρες.
*
Όλοι μας δυνητικώς μπορούμε να
χαρακτηριστούμε “φονικά όπλα”. Και
αυτό διότι
το φονικό όπλο στην περίπτωση είναι το
ίδιο μας
το σώμα. Και δεν χρειάζεται κανένα
συμβόλαιο θανάτου για να λειτουργήσει.
Αντιλαβού;
*
Στην χώρα μας παρατηρείται κατακόρυφη
αύξηση στην πώληση ερωτικών βοηθημάτων.
Κάθε σπίτι και δονητής…
*
Την νέα σχολική χρονιά στο πρόγραμμα
διδακτέων μαθημάτων να προστεθεί /
επανέλθει αυτό της “Υγιεινής”.
*
Η Ελλάδα πρέπει να προωθήσει στην διεθνή
τουριστική αγορά το πρόγραμμα “Ζήσε
ασφαλώς τον μύθο”. Ένα τουριστικό πακέτο
για τουρίστες με οικονομικές δυνατότητες
διάρκειας 22 ημερών (21 διανυκτερεύσεις)
το ελάχιστον. Πριν την επιβίβαση στο
αεροπλάνο της AEGEAN
(αποκλειστικός αερομεταφορέας) θα
γίνεται τεστ για C19 και
αντισωμάτων. Αυτοί που δεν έχουν
αντισώματα θα παραμένουν εντός της
ξενοδοχειακής μονάδας για 7 ημέρες και
αφού επανεξεταστούν θα έχουν την
δυνατότητα να κυκλοφορήσουν εκτός της
ξενοδοχειακής μονάδος, ακόμη και να
επισκεφθούν άλλα μέρη της χώρας.
*
Τελικώς από τον συνολικό αριθμό των
νεκρών λόγω C19,
καλό είναι να αφαιρέσουμε τους νεκρούς
που θα
θρηνούσαμε (όπως
κάθε χρόνο)
λόγω της εξόδου του Πάσχα,
μερικώς
τις αναπηρίες
αλλά και να
προσθέσουμε
τα κρεβάτια εντατικής που
δεν θα απαιτηθούν για τους τραυματίες.
*
Η κρίση αυτή απέδειξε ότι η πρόληψη
συμβάλλει καθοριστικά στην αποτελεσματικότητα
του ΕΣΥ. Το κοινωνικό
μήνυμα λοιπόν θα πρέπει να είναι:
Ακολουθήστε έναν υγιεινό τρόπο ζωής.
Δηλαδή
ζήστε
με
υγιεινά και
κοινωνικά υπεύθυνα.
*
Αυτήν την περίοδο της συγκεκριμένης
υγειονομικής κρίσης παρουσιάζεται
μεγάλη μείωση των
άλλων
νοσημάτων.
Το γεγονός αυτό οφείλεται σε 3 λόγους:
1. Υπάρχουν οι κατά φαντασίαν ασθενείς.
2. Υπάρχουν αυτοί που σωματοποιούν τις
αγχώδεις καταστάσεις, οι οποίες σήμερα
έχουν ατονίσει
/
επικαλυφθεί
/ υπερκερασθεί
από τον φόβο. 3. Και το σπουδαιότερον
αποδείχτηκε
ότι υπάρχει ακόμη ένας μεγάλος αριθμός
“ιατρογενών ασθενειών”, εργαλείο της
προ της οικονομικής κρίσης εποχής για
την διόγκωση της ιατροφαρμακευτικής
δαπάνης (διαπλοκή φαρμακευτικών
εταιρειών,
γιατρών,
φαρμακοποιών σε συμπαιγνία με γιατρούς
και ασφαλισμένους και κυρίως δημοσίων
υπαλλήλων με την δυνατότητα που
είχαν
να επισκέπτονται τον οποιοδήποτε ιατρό
και να συνταγογραφούν το οτιδήποτε).
*
Οι
πιο “κότες” γιατροί είναι οι οδοντίατροι…
Αλλοίμονο σε όποιον παρουσιαστεί
πρόβλημα. Και εδώ η έννοια της πρόληψης
παρούσα.
*
H
πρώτη
Κοινή
Υπουργική Απόφαση που υπογράφτηκε
ηλεκτρονικά, εκμηδενίζοντας τον χρόνο
έκδοσης και απλοποιώντας την διαδικασία
έθεσε
σε
λειτουργία το
Μητρώο Ασθενών C19 (10/4).
*
Σε
υπηρεσία πρώτης ανάγκης ανεδείχθησαν
τα
κομμωτήρια...
Η
αποθέωση του υπαινιγμού.
*
Μεταξύ
άλλων ο Στ. Κασιμάτης αναφέρει: “Πάντως,
ανάμεσα στα άλλα η βουλευτίνα του ΚΚΕ
(σς.
Λιάνα Κανέλλη) αφήνει
κάτι υπαινιγμούς για μάσκες και
αντισηπτικά, τα οποία προσφέρει, αλλά
από σεμνότητα δεν αποκαλύπτει λεπτομέρειες.
Οπότε, όσοι μένετε εκεί στην Κηφισιά
και συνηθίζετε να βγαίνετε μια βόλτα
το βράδυ, όταν δεν έχει κόσμο, αν δείτε
έναν μπόγο να κινείται
ύποπτα μέσα στο σκοτάδι, μην τρομάξετε.
Είναι η κ. Κανέλλη που αφήνει μάσκες και
αντισηπτικά έξω από τα σπίτια των
φτωχών…” (και
φυσικά αναφέρεται στον μπόγο που περιέχει
τα προς διανομή είδη και φυσικά όχι στον
“μπόγο” Κανέλλη).
ΗΠΑ
Η
προτροπή του Τραμπ για “ενέσεις με
αντισηπτικό” αύξησε τις δηλητηριάσεις.
Eurogroup
Απριλίου (σε 2
δόσεις / ημίχρονα…)
Αυτό
που δεν έχει αντιληφθεί πλήρως η Γερμανία
είναι ότι το παραγωγικό της μοντέλο
λόγω του ότι ήταν υποδειγματικό για
τον 20ο αιώνα, δε σημαίνει ότι θα παραμείνει
και τον 21ο.
Ο
C
19 έφερε
στον δημόσιο διάλογο μετ΄
επιτάσεως
τον ευρωπαϊκό χώρο, ο οποίος αφήνονταν
μέχρι
σήμερα
στο περιθώριο. Αποτέλεσμα
η Ε.Ε. γενικώς
να μην
κατανοείται
ως μια “καθημερινή” και “γνώριμη”
πραγματικότητα
αλλά
ως μια “αφηρημένη” και “απόμακρη”
κατάσταση.
Και
σήμερα ακόμη και αρνητές της, όχι μόνο
προσδοκούν αλλά και απαιτούν / επαιτούν
την αρωγή της για την θεραπεία των
οικονομικών επιπτώσεων από τον C
19.
Αυτό
που επειγόντως απαιτείται είναι το
κοινωνικό γίγνεσθαι να προσανατολιστεί
/ αποκτήσει μια “ευρωπαϊκή οπτική”
στην θεώρηση της πραγματικότητας.
Σχετικά
ο Χρήστος Φραγκονικολοπουλος αναφέρει
:
“Η
«εθνική οπτική» στις ευρωπαϊκές ειδήσεις
τοποθετεί το έθνος-κράτος στο επίκεντρο
της είδησης και καθορίζει το πολιτικό,
οικονομικό και κοινωνικό της πλαίσιο.
Το θέμα είναι: τι κάνει η Ε.Ε. «για εμάς»;
Η Ευρώπη μετατρέπεται επομένως σε μια
προσθήκη του έθνους αποτελώντας απλώς
έναν ακόμα χώρο τον οποίο μπορεί κάθε
κράτος-μέλος έθνος να κατηγορεί όποτε
κάτι πάει στραβά. Το ζητούμενο, όμως, θα
πρέπει να είναι το καθημερινό έργο της
λήψης αποφάσεων και της νομολογίας στην
Ε.Ε., το πώς και γιατί οι εθνικές κυβερνήσεις
και τα εθνικά κόμματα συμμετέχουν στη
λήψη αποφάσεων της Ε.Ε., μέσω των
ευρωβουλευτών και των υπουργών τους
στο Συμβούλιο της Ε.Ε.
Η
ευρωπαϊκή «οπτική» δεν αποσκοπεί στη
δημιουργία μιας πανευρωπαϊκής ηθικής
και πολιτισμικής ομογενοποίησης, αλλά
σε ένα μοντέλο πολιτικής και επικοινωνίας
που διασυνδέει τους ανθρώπους και τις
πρακτικές τους εντός της Ε.Ε. – που
αναδεικνύει την αλληλεξάρτηση μεταξύ
κρατών-μελών, ευρωπαϊκών υπερεθνικών
θεσμών, πολιτών και της κοινωνίας
πολιτών. Ένας
τέτοιος λόγος όχι μόνο θα ανατρέψει την
εικόνα της Ε.Ε. ως ενός ομοιογενούς και
κακόβουλου γραφειοκρατικού πολιτικού
χώρου, αλλά θα προωθήσει επίσης και τη
δημόσια συζήτηση και την επικοινωνία
με το μέλλον και την πορεία της
ολοκλήρωσης”.
Σχετικά
επίσης ο Αριστείδης Αγαθοκλής στο βιβλίο
του “Το
ταξίδι ενός Έλληνα
διπλωμάτη: 1974-2009” αναφέρει
“Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς, γιατί από
την εποχή της υπογραφής της ιδρυτικής
Συνθήκης της Ρώμης (1957) σε καμία ευρωπαϊκή
χώρα δεν διδάσκεται πραγματικά πώς
λειτουργεί η Ε.Ε.; Μήπως αυτό συμφέρει
τους κρατούντες στα κράτη-μέλη; Που ενώ
προωθούν προς τους ευρωπαϊκούς λαούς
τα υψηλά ιδανικά μιας Ευρώπης η οποία
συνεχώς προχωρεί προς την Ένωσή
της, στην πραγματικότητα, σταθερά και
με πείσμα, διατηρούν τη διακυβερνητική
μορφή της Ε.Ε. χωρίς να υποχωρούν, σταδιακά
έστω, προς την ομοσπονδιακή της στάση;”.
16/4/2020
Μ. Πέμπτη των Δυτικών
Στην
εικόνα πιστοί ανεβάζουν τον εσταυρωμένο
στην ταράτσα του σπιτιού τους. Από εκεί
ο ιερέας της ενορίας θα τελέσει την
λειτουργία της Μεγάλης Παρασκευής, έτσι
ώστε να την παρακολουθήσουν από τα
μπαλκόνια τους, στο Ταράντο της Ιταλίας.
REUTERS/Alessandro Garofalo
11/4/2020
Σάββατο του Λαζάρου
Και
ο Ανάξιος είπε να το παίξει Λάζαρος….
Το
Σάββατο του Λαζάρου ο Ανάξιος μέσω του
ΑΠΕ-ΜΠΕ, μας ενημέρωσε ότι πήρε τον
Ιταλό και τον Πορτογάλο για να τους
ευχηθεί για το Πάσχα και να τους
διαβεβαιώσει ότι “ως συνειδητοποιημένος
Ευρωπαίος πολίτης, θα συνεχίσει μαζί
τους, και μετά την λήξη της θητείας του,
τον αγώνα για τον κοινό στόχο που έχουν
εδώ και χρόνια θέσει, ήτοι τον στόχο της
ολοκλήρωσης του Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος
υπό όρους που ανταποκρίνονται πλήρως
στα βασικά προτάγματα της Ευρωπαϊκής
Δημοκρατίας και του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού,
ιδίως δε στο θεμελιώδες πρόταγμα της
υπεράσπισης του Ανθρώπου και του
Κοινωνικού Κράτους”.
Ο
Ανάξιος ήθελε να μας υπενθυμίσει ότι
ακόμη και ως τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας
είναι αυτός που μπορεί “να σηκώσει το
τηλέφωνο” και να μιλήσει με ηγέτες του
εξωτερικού. Και ακόμη ότι αυτή η “σκιά
Προέδρου” θα παραμείνει ως “σκιώδεις
Πρόεδρος”...
12/4/2020
των Κυριακή των Βαΐων
15/4/2020
Μ. Τετάρτη:
Της αλειψάσης τον Κύριον πόρνης γυναικός.
16/4/2020
Μ. Πέμπτη: Ο
Μυστικός Δείπνος
Η
Σταύρωση: “Σήμερα κρεμάται επί ξύλου
ο εν ύδασι την γην κρεμάσας”.
17/4/2020
Μ. Παρασκευή:
18/4/2020:
Η εις Άδου κάθοδος
Επί
τέλους έφθασαν τα χελιδόνια στην περιοχή
μου. Και μαζί
με τα άδοντα
αηδόνια συμπληρώθηκε
επιτέλους το πασχαλιάτικο μοτίβο.
Τα
χελιδόνια διέσχισαν
τη Σαχάρα και τη Μεσόγειο αλλά πάνω από
το Αιγαίο βρήκαν τα “σκούρα” (όπως
και οι σαχτάρες).
Αποκαμωμένα
από τους ισχυρούς βόρειους ανέμους που
είχαν
συναντήσει
τις προηγούμενες μέρες, πολλά χελιδόνια
αναγκάστηκαν να… αράξουν σε διάφορα
μέρη για να ξεκουραστούν, γεμίζοντας
πολλές φορές δρόμους με τα μικροσκοπικά
τους φτερωτά σώματα, σε περιοχές από
την Πελοπόννησο έως τη Χαλκιδική!
19/4/2020:
Το Άγιο Πάσχα, Η Ανάσταση
*
“Το Πάσχα είναι πρώτα μια εσωτερική
ανάσταση και μετά μια γιορτή. Θα χάσουμε
τη γιορτή, αλλά θα κερδίσουμε την
εσωτερική μας ανάσταση. (...)
H νίκη
της ζωής επί του θανάτου, που γιορτάζουμε
το Πάσχα, είναι το σύμβολο μιας νέας
αρχής. Γι’ αυτό όχι μόνο διατηρείται
αναλλοίωτο το νόημά του, αλλά γίνεται
και εξαιρετικά επίκαιρο. Αφού νικήσουμε
την πανδημία, αφού δηλαδή νικήσει η ζωή
τον θάνατο, δεν μπορούμε παρά να κάνουμε
μια νέα αρχή. (...)
Στις εσωτερικές διεργασίες δεν
υπάρχει στέρηση, υπάρχει μόνο πλούτος.
Είναι πλούτος να θρησκεύει κανείς μέσα
του. Το Ευαγγέλιο τι λέει; Ο Θεός εντός
ημών εστί” (
Στέλιος Ράμφος).
"God
So Loved the World"
music
by John Stainer
sung
by Salisbury Cathedral Choir
Το
θαύμα του Αγίου Φωτός: Η αρχή του τέλους
Την
αρχή του τέλους σηματοδότησε η
ιστορική δήλωση του Αρχιεπισκόπου
Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμου: “Το
Άγιον
Φως ήταν πάντοτε στην Εκκλησία. Παλαιότερα,
πριν γίνουν εκείνα… που γίνονται σήμερα
για την υποδοχή του Αγίου Φωτός, έπαιρναν
το Φως από το καντήλι της Αγίας Τραπέζης.
Δεν
υπάρχει λοιπόν Άγιο
Φως πρώτης κατηγορίας και δεύτερης
κατηγορίας”.
Η
επίσημη Εκκλησία γνωρίζει την αλήθεια
περί της αφής του Αγίου Φωτός στα
Ιεροσόλυμα και
με
την
δήλωση του Ιερώνυμου και
επισήμως το ψέμα άρχισε να ξηλώνεται.
Σε
αυτό συνετέλεσε και η δημοσίευση (Πάσχα
2019) του σχετικού βιβλίου του
Δημήτρης Αλικάκου
“Λύτρωση – Περί του Αγίου Φωτός”
(σχετικά
στην ανάρτηση της 20/4/2019 “Θυσία: Ο θάνατος
ως δυνατότητα / Επίλογος / ‘Η
Λύτρωση’ ...του Αγίου Φωτός).
Εκκλησίες
ερμητικά κλειστές...
Ο
οικείος μητροπολίτης Δημητριάδος
Ιγνάντιος, ο αγαπητός της Γιάννας της
Αγγελοπούλου (τον συμπεριέλαβε στην
επιτροπή για το εορτασμό των 200 ετών από
την Επανάσταση του 1821) επέδειξεν πλήρην
υπακοήν εις τας επιταγάς της Κυβέρνησης.
Ο άνθρωπος στρώνει τον δρόμο του προς
την Αρχιεπισκοπή. Οψόμεθα...
*
“Η τηλεοπτική αναμετάδοση προκαλούσε
τη σύγκριση: της αρχοντιάς στο Φανάρι
με την επαρχιωτίλα της Αθήνας. Εικόνες,
λειτουργικά σκεύη, άμφια, ιεροτελεστικό
τυπικό. Οι Ελλαδίτες με στολές σαν από
καλογυαλισμένες φανταχτερές λαμαρίνες,
οι Φαναριώτες με φινέτσα αισθητικής
καλλιέργειας σε κάθε λεπτομέρεια” (Χρ.
Γιανναράς).
Ο
εκπρόσωπος της Ιεράς Συνόδου (αρμόδιος
για το θέμα του C19) μητροπολίτης
Καλαβρύτων Ιερόθεος (το άλλο πουλέν για
την Αρχιεπισκοπή στην μετά Ιερώνυμου
εποχή) δήλωσε (ΣΚΑΪ / ΣΗΜΕΡΑ /28-4) : “Να πω
κάτι που έλεγε ο Μαξ Βέμπερ. Έλεγε για
τριών ειδών εξουσία. Είναι η Νόμιμη
εξουσία, δεύτερον είναι η Χαρισματική
εξουσία και τρίτον είναι η Παραδοσιακή
εξουσία. Όταν λοιπόν η Νόμιμη δεν
αναγνωρίζει την Παραδοσιακή και την
Χαρισματική εξουσία, έχουμε μια εκτροπή
θα έλεγα. Θα πρέπει να γίνεται συνδυασμός
και των τριών εξουσιών. Αυτή τη στιγμή
η εκκλησία έχει μια παράδοση 2.000 ετών
δεν μπορούμε να της συμπεριφερόμαστε
σαν τα κομμωτήρια”
Τελικά το ελληνικό Ιερατείο μυαλό δεν βάζει. Νομίζει ότι ζει σε εποχές Βυζαντινές Αλληλούια...
Τελικά το ελληνικό Ιερατείο μυαλό δεν βάζει. Νομίζει ότι ζει σε εποχές Βυζαντινές Αλληλούια...
Αστρολογίζοντας…
Αυτόν
τον καιρό έχουμε την σύνοδο Δια - Πλούτωνα
η οποία θα διαρκέσει μέχρι το τέλος του
Χρόνου. Αυτή είναι μια αστρολογική όψη
που μας προϊδεάζει για θετικές οικονομικές
εξελίξεις. Οψόμεθα...
ΤΕΛΙΚΆ…
Να
βγει…
Για
τους Βορειοελλαδίτες προτείνω κάτι σε
Αστέρι της Βεργίνας...
Σαν επιδόρπιο
Σικίνι / cikini: Το μπικίνι στην εποχή του C 19.
Βιάστηκαν
να το ονομάσουν “τρικίνι 2020”. Το τρικίνι
είναι ένα μαγιό που συνδέει το μπικίνι
με ένα κομμάτι ύφασμα ή ένα μοτίβο στην
κοιλιά. Βρίσκεται ανάμεσα στο μπικίνι
και το ολόσωμο αλλά μπορεί να αποδειχτεί
θαυματουργό για ορισμένες γυναίκες που
θέλουν κάτι να κρύψουν και κάτι να
αποκαλύψουν.
Επιμένω
στον όρο σικίνι (εκ του C-ovid)
και μάλιστα το προτείνω στην πιο
τολμηρή εκδοχή του. (προσοχή, χρειάζονται
4+1 μάσκα για πίσω / χρήση εκτός θαλάσσης).
Seedrinker
