Εγώ ο συνταξιούχος...

Ζωή, μια παροδική αβεβαιότητα θανάτου...

Στις 24/1/2020 συμπλήρωσα τα 67 μου χρόνια και ως εκ τούτου εντάχθηκα στα κατά ΚΚΕ “τιμημένα γηρατειά” τα ικανά μόνο για πολιτική εκμετάλλευση από το κόμμα. Αμ δε...

Το ότι τυπικώς εισήλθα εις την 3ην ηλικίαν αποτελεί πλέον μια πραγματικότητα και άρχισε στο μυαλό μου να γυροφέρνει η ρήση του Καζαντζάκη : “Δεν φοβάμαι το θάνατο, τα γηρατειά φοβάμαι...”.

Δυστυχώς στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, περισσότερο από αλλού η γενικευμένη ανασφάλεια, μας οδηγεί να φοβόμαστε γενικώς τον κόσμο μας. Εγκαταλείψαμε την κατά Εμειρίκον “δόξαν” των Ελλήνων η οποία τους οδηγούσε σε δρόμους πιο ανθρώπινους, λιγότερο ατομοκεντρικούς, δρόμους αυτογνωσίας. “Η δόξα των Ελλήνων που πρώτοι θαρρώ,στον κόσμον εδώ κάτω έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβον του θανάτου” (“Εις την οδόν των Φιλελλήνων”).(1)

Αποτέλεσμα να φοβόμαστε τα γηρατειά διότι το κοινωνικό μας γίγνεσθαι επί της ουσίας τα εγκαταλείπει, παθητικό άθυρμα στα χέρια ενός, το ελάχιστον, εξόχως προβληματικού συστήματος υγείας. Και το επαχθέστερο να υποθυκέουμε το μέλλον, διότι το κοινωνικό μας γίγνεσθαι, σαθρό και αδυνατισμένο δεν δύναται να ελέγξει δημιουργικά, να διαχειριστεί το σφρίγος της νεότητας.

Αμφότερα υποθηκεύτηκαν την Πασοκοεποχή. Καλές ιδέες υποθηκεύτηκαν εκ της γενέσεως τους (Εθνικό Σύστημα Υγείας, Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση). Οι γιατροί, οι γονείς, οι δάσκαλοι δεν έχουν πολιτικό πρόσημο, είναι όμως αυτοί οι οποίοι έχουν αυξημένη ευθύνη για την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος υγείας και την “διάπλαση των παίδων” και παραιτήθηκαν. Έκτοτε “τα πάντα λειτουργούν (αν και όσο λειτουργούν) με εντεταλμένη κρατική υπαλληλία, δηλαδή με έμμισθους μεσάζοντες επαγγελματίες διεκπεραιωτές” (Χρ. Γιανναράς) (2)

Κορυφαίες επιβεβαιώσεις η καθιέρωση του “φακελακίου” στο ΕΣΥ και τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008. Τότε που τα “παιδιά” κατάργησαν την δημοκρατία, ρεζίλεψαν τον κρατικό μηχανισμό και το χειρότερο υπό την αιγίδα της “φυλής των προοδευτικών”, γνήσια τέκνα και αυτοί της Πασοκοεποχής. Τότε που έγινε ολοφάνερη η αποσάθρωση της οικογένειας και του εκπαιδευτικού συστήματος.

Και τώρα που μπορούμε να ελπίζουμε: Στην επ-ανάσταση του Πολίτη. Δηλαδή στην επ-ανάταση της ουσιαστικής πολιτικής ζωής / συμμετοχής, με επακόλουθο τον απεγκλωβισμό της δημόσιας διοίκησης από τον κυνισμό της επιβίωσης. “Κοινώς τον τύραννο μιας κοινωνίας που δεν έχει καμιά προοπτική”, με οδηγό τον οποίο διακυβέρνησε και η 1η φορά Αριστερά (η ελπίδα των αιθεροβαμόνων), παλεύοντας να μας εθίσει στις ελάχιστες δυνατές προσδοκίες, στον κυνισμό μιας επιβίωσης χωρίς προοπτική πέραν της επιδοματικής.

Και τώρα πως μπορούμε να απελευθερωθούμε από αυτήν την νοοτροπία των αυτόβλακων; “Τεράστιο σχέδιο”, που είπε και ο στρατηγός Ντε Γκωλ όταν παρελαύνοντας στο απελευθερωμένο από τούς Γερμανούς Παρίσι, βρέθηκε μπροστά σε ένα πανό που έγραφε: “Θάνατος στους ηλίθιους” (αυτόβλακες / ένας ακόμη λόγος που αναφέρω το Παρίσι ως την “πολιτισμική πρωτεύουσα” της Ευρώπης / για τους αυτόβλακες στη ομώνυμη ανάρτηση της 29/11/2018).

Πρώτο βήμα η επ-ανάταση της μνήμης σε μια χώρα αμνημόνων, τόσο που οδήγησαν τον Στέλιο Ράμφο να χαρακτηρίσει την Ελλάδα ως την χώρα ενός “ασάλευτου παρόντος” και αυτό την στιγμή που γενικώς “τίποτα στην πολιτική δεν είναι τόσο θαυμαστό όσο η ασθενής μνήμη” (Τζον Γκαλμπρέιθ).

“Η μνήμη είναι έγερση” επισήμανε η Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου.

Σήμερα “τεράστιο σχέδιο” αποτελεί η διατύπωση / αποδοχή μιας “Νέας Θεωρίας” γενικής, διότι θα συμπεριλαμβάνει όλους τους θεσμικούς χώρους (πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό, πολιτισμικό). Μια θεωρία η οποία θα επισφραγίζεται από την συνειδητή αντίληψη της ευθύνης για την ζωή στον πλανήτη μας. Θα λαμβάνει υπ’ όψιν της ότι η παλιά υπεροχή της κατεστημένης ηλικίας αδυνατίζει. Οι νέες γενιές εκ των πραγμάτων απαιτείται να δεσμευτούν στο πρόγραμμα της αειφορίας (εκπαίδευση). Το κοινωνικό και πολιτισμικό πρόγραμμα της αειφορίας για την εδραίωση της ισότητας, της εξάλειψης των κοινωνικών αποκλεισμών, της πείνας και της φτώχειας πρέπει να συνυφαίνεται με την οικονομική διάσταση του αγώνα για το μέλλον της επιβίωσης στον πλανήτη. Ο ευδιάκριτος δεσμός των γενεών, τα κριτήρια κοινωνικής υπευθυνότητας, δηλαδή των πρακτικών που ακολουθούν στην καθημερινότητά τους. Πυλώνες της “Νέας Θεωρίας” οι έννοιες της κυκλικότητας, του κοινωνικού κεφαλαίου και του ενεργειακού αποτυπώματος.

Σημειώσεις:

1. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου το θέμα του θανάτου προκαλεί φόβο και αποφεύγεται ως να μην αποτελεί το μόνο απόλυτα καλομοιρασμένο στον κόσμο πράγμα. Οι κοινωνίες πριν από μας κοίταζαν τον θάνατο κατάματα. Έδιναν στη αποπεράτωση του πεπρωμένου τον πλούτο και την έννοια τού (τότε οι άνθρωποι πέθαιναν / απεβίωναν και δεν “έφευγαν”, τα γραφεία λέγονταν κηδειών και όχι τελετών, οι άνθρωποι πήγαιναν στην εκκλησία η οποία ήταν όμορη με το νεκροταφείο της κοινότητας υπενθυμίζοντας την φθαρτότητά τους κλπ.) Ποτέ η σχέση με τον θάνατο δεν ήταν τόσο φτωχή όσο τους σημερινούς καιρούς της άκρατης τεχνολογικής εξέλιξης. Της πραγματικότητας των εικόνων και των εικονικών σχέσεων, όπου ο αυτοπεριορισμός στο σύμπαν του καθενός απλώνεται σαν επιδημία συμβαδίζοντας με την αδυναμία / συρρίκνωση της λεκτικής επικοινωνίας. Ο άνθρωπος αποκόπηκε από την ιδέα του “έκκεντρου”. Η ιδέα που δεν αναφέρεται σε ότι βρίσκεται εκτός κέντρου, αλλά σε όσα ζουν στην μεθοριακή νοητή γραμμή εκεί που ο κόσμος βιώνεται διττά: με το υλικό και άυλο αποτύπωμά του.

2. Ο Τάσος Θεοδωρόπουλος σχετικά με την οικογένεια αναφέρει: “Αναφέρομαι στο γεγονός ότι η οικογένεια λειτουργεί με βάση την αρχή ότι το παιδί έχει πάντα δίκιο. Η δική του συμπεριφορά σε απελευθερώνει από το βάρος της δικής σου ευθύνης. Αυτό μπορεί να βρίσει και να τουλουμιάσει στο ξύλο τον συμμαθητή του, ενώ εσύ δεν μπορείς να κάνεις το ίδιο με τον συνάδελφό σου, παρότι πολύ θα το ήθελες. Του πρέπει κατανόηση και, προς Θεού, όχι τιμωρία. Το παιδί εκφράζει αυτό που όλοι αισθανόμαστε και δεν τολμούμε να το εκφράσουμε. Πόσοι τιμωρήθηκαν για τις καταστροφές του 2008; Σε τι διαφέρει ο τραμπούκος που θέλει να κάψει τον «μπάτσο» από την αγέλη που κακοποίησε τον συμμαθητή της στον Βύρωνα;”

Επίλογος

Επίκαιρο: “Το τσιγάρο κλείνει

το στόμα των ανόητων” Ουίλιαμ Θάκερι.

25/1/2015: Η αποφράς ημέρα

Πάντα στην επέτειο αυτής της “ημέρας καταστροφής” αναλογίζομαι ότι επιτέλους “τρίτωσε” αυτό το κακό στην ελληνική ιστορία. Ήταν η 3η φορά στην Ιστορία που κινδύνεψε η σχέση του σύγχρονου ελληνικού κράτους με τη Δυτική Ευρώπη. Οι ιστορικοί αναφέρουν ότι η 1η ήταν στον Κριμαϊκό Πόλεμο, το 1853, όταν ο Όθων πίστεψε αφελώς ότι η Ρωσία θα τον βοηθούσε να απελευθερώσει τους ελληνικούς πληθυσμούς που ζούσαν στην οθωμανική επικράτεια. Ακολούθησε ο αποκλεισμός του Πειραιά. Η 2η όπως όλοι γνωρίζουμε ήταν το 1946, όταν το ΚΚΕ αποπειράθηκε να υποτάξει τη χώρα στον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό. Και όλοι μας βιώσαμε την 3η με την Παραφύση...

Σήμερα η Ελλάδα συμπεριφέρεται σαν μια αμιγώς ευρωπαϊκή χώρα, η οποία έχει συνειδητοποιήσει τη δύναμη, αλλά και τις αδυναμίες της Ε.Ε. στην οποία ανήκει. Κανείς πλέον δεν μιλάει, δεν τολμάει να μιλήσει για δραχμή. Είναι το “καλόν” στο “κακόν” της ΣΥΡΙΖΟ πενταετίας (“ουδέν κακόν αμιγές καλού”).

Καιρός είναι πλέον να επιβεβαιώσουμε και τον Άγγλο ποιητή Πέρσι Σέλεϊ ο οποίος στον πρόλογο του ποιήματος “Ελλάς” έγραψε (εκδόθηκε το 1822 και τα έσοδά του δόθηκαν για την Επανάσταση): “Είμαστε όλοι Έλληνες. Οι νόμοι και η λογοτεχνία μας, η θρησκεία και οι τέχνες μας ,όλα έχουν τις ρίζες τους στην Ελλάδα. Και ο σύγχρονος Έλληνας κληρονόμησε από τους προγόνους ευαισθησία, ταχύτητα αντίληψης, ενθουσιασμό και θάρρος”. Αμήν...

* “Ο λαϊκισμός της Αριστεράς υποσχέθηκε σύγκρουση με την Ευρώπη και κατέληξε στον πιο σκληρό συμβιβασμό. Ο λαϊκισμός της Αριστεράς είχε μιαν αντίληψη για τον λαό που την ανάγκασε να τον ψάχνει στα θολά νερά της ρητορείας της. Ποιος είναι λαός; Είναι οι προλετάριοι του απηρχαιωμένου μαρξισμού; Είναι οι μη προνομιούχοι του καταθλιπτικού παπανδρεϊσμού; Είναι η μεσαία τάξη την οποία η Αριστερά ανακάλυψε στα αζήτητα όπου την είχε πετάξει; Είναι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, «της γης οι κολασμένοι», τους οποίους η Αριστερά ανακήρυξε σε εργαλεία κοινωνικής δικαιοσύνης; Η Αριστερά, μαζί με την προοπτική ανατροπής του αστικού καθεστώτος, έχασε και τον λαό της. Είναι ο λόγος για τον οποίο ο «λαϊκισμός» της, αν και παρήγαγε αίσθημα, αποδείχθηκε κούφιος. Απ’ αυτή την άποψη μπορούμε να θεωρούμε εαυτούς τυχερούς που μας κυβέρνησε. Κατάφερε να διαψεύσει τον εαυτό της.

Αυτή ήταν η βασική αιτία της ήττας της. Το σώμα των ψηφοφόρων δεν έγινε ξαφνικά ορθολογικό και αποφάσισε ψύχραιμα να ψηφίσει Μητσοτάκη. Ούτε απέρριψε τον λαϊκισμό στηριζόμενο στις αρχές του έλλογου διαφωτισμού. Κοινωνίες με πολύ μεγαλύτερες απαιτήσεις από τον εαυτό τους, όπως η Αμερική του Τραμπ και η Αγγλία του Τζόνσον, ζητούν καταφύγιο στον λαϊκισμό, κοινώς παραμένουν ανοχύρωτες απέναντι στη δημαγωγία – με τη σημερινή έννοια” (Τάκης Θεοδωρόπουλος)

SARS (2000), MERS (2012), COVID 19(2020).

Λέτε να “τρίτωσε” και το κακό με τις μεταλλάξεις του κωρονοϊού του “κοινού κρυολογήματος”;

Η δήλωση του υπουργού εξωτερικών της Κίνας, ότι “θα νικήσουν τον Κορονοϊό, βασιζόμενοι στην Σοσιαλισμό”, περιέχει ένα είδος μεταφυσικής πίστης θρησκευτικού τύπου (η 4η μονοθεϊστική θρησκεια): ότι το “καλό” -, δηλαδή ο Σοσιαλισμός νικά το κάθε κακό. Αρκεί να έχουμε την βοήθεια του “Θεού”, που στην συγκεκριμένη περίπτωση, είναι ο Σι Τζινπίνγκ. Και όπως γνωρίζουμε ο κάθε θεός αποκαλύπτει όποτε και εάν βούλεται...

Έτσι λοιπόν στο Τσερνόμπιλ το ατύχημα απεκρύβη αρχικώς και μετά επιχειρήθηκε να μειωθεί το μέγεθος της καταστροφής από την ραδιενέργεια. Και στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού οι “πιστοί” έτρωγαν... μαρούλια για να υποστηρίξουν τις βουλές του Κυρίου, να δείξουν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα.

Deja vu και στην Κίνα. Όπως τώρα πλέον γνωρίζουμε ο COVID 19 είχε κάνει την εμφάνισή του πολύ πριν αρχίσουν να μεταδίδονται αριθμοί νεκρών και κρουσμάτων. Το ξέσπασμα ανάγκασε το σοσιαλιστικό πάνθεον να το επιβεβαιώσει. Τις τελευταίες ημέρες προστέθηκε και το θεοκρατικό Ιράν. Αλληλούια...

Ο κωρονοϊός “ΡΟΥΒΊΚΩΝΑΣ”

Ο ιός της εχθροπάθειας σαν μοχλός κοινωνικής προόδου. Οι φορείς του θέλουν να συντηρούν την εντύπωση πως η κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό ή ότι μπορεί ανάπλασα στιγμή να φτάσει. Επειγόντως σε “κοινωνική καραντίνα”...

Σχετικό: Το “παράρτημά” του “Ρουβίκωνα” στην Θεσσαλονίκη έκανε “παρέμβαση” στα εθνικά μνημεία του Αγίου Δημητρίου (19/2, μπογιές, τρικάκια).

Για το Ιστορείν: Την εποχή του Μεσοπολέμου τέτοιου είδους “παρεμβάσεις” σε Εβραϊκά εθνικά μνημεία έκαναν ναζιστικές και φασιστικές ομάδες. Αντιλαβού;

* “Χωρίς σκοπό και στόχο, χωρίς ιδεολογικό μανδύα υπέρ πτωχών και αδυνάτων. Απλά και μόνο για το μπάχαλο και το εγώ τους. Λειτουργώντας μόνο με το ένστικτο απέναντι σε «κάθε τι που παράγει ο πολιτισμός», όπως οι ίδιοι αναφέρουν, βάζουν εμπρηστικούς μηχανισμούς και αποκαλύπτουν την πραγματικότητα, μέσα από μια ανάρτηση – ευαγγέλιο για αυτό που είναι. Μπαχαλάκηδες” (Τάσος Ευαγγελίου).

“Το κίνημα της σαρδέλας”

Η αποτυχία του Ματέο Σαλβίνι και της Λέγκας του Βορρά που ηγείται, να ανατρέψουν τον περιφερειάρχη της περιοχής Εμίλια-Ρομάνια στις περιφεριακές εκλογές της 26/1 οφείλεται, σύμφωνα με τις πρώτες αναλύσεις, στη δυναμική του νεοσύστατου «κινήματος της σαρδέλας»

Η ακροδεξιά Λέγκα προηγείτο στις δημοσκοπήσεις και είχε υπερτερήσει στην περιοχή στις εθνικές εκλογές του 2018 και στις περυσινές ευρωεκλογές. Ο Σαλβίνι είχε δηλώσει ότι, εάν κέρδιζε η Λέγκα, αυτή θα ήταν εντολή έξωσης του κυβερνητικού συνασπισμού του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος και του Κινήματος 5 Αστέρων . Η μεγάλη κινητοποίηση της Λέγκας, όμως, αντισταθμίστηκε από το “κίνημα της σαρδέλας”, το οποίο εμφανίστηκε ξαφνικά τον Νοέμβριο για να υπερασπιστεί δημοκρατικές αρχές εναντίον της Ακροδεξιάς που εκπροσωπεί ο Σαλβίνι. Το κίνημα πήρε το όνομά του από το γεγονός ότι οι συμμετέχοντες πολίτες γέμιζαν ασφυκτικά τις πλατείες στην ευρύτερη περιοχή της Μπολόνιας, όπου πραγματοποιούνταν οι συγκεντρώσεις , γεγονός το οποίο ενθάρρυνε παρόμοιες συγκεντρώσεις και σε άλλες πόλεις.

Πολίτες εν δράσει, αυτό είναι το ζητούμενο της εποχής μας. Πώς θα ενταχθούν περισσότεροι ως πολίτες στην πολιτική, την εποχή που η αδιαφορία και ο κυνισμός των πολλών αφήνουν το πεδίο ελεύθερο για την ανάδειξη των λίγων αλλά πιο αποφασισμένων λαϊκιστών και των 2 άκρων. Και πολίτες εν δράσει, σημαίνει δράση που υπερβαίνει τα όρια της διαμαρτυρίας, δράση υποστήριξης , δράση πρότασης του “κοινωνικά θετικού”.

“Νικηφόρος Φωκάς”

Την Παρασκευή το πρωί 31/1 το τουρκικό σεισμογραφικό “Ούρουτς Ρέις” εισήλθε στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και η φρεγάτα “Νικηφόρος Φωκάς” κλίθηκε να παρακολουθεί τις κινήσεις του.

Για το Ιστορείν: Για τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Νικηφόρο Β΄ Φωκά (963-969) η ιστορία επιγραμματικά αναφέρει: “Νίκησε τους πάντες αλλά ηττήθηκε από μια γυναίκα την Θεανώ”. Την Θεανώ σύζυγο 2 αυτοκρατόρων, του Ρωμανού Β΄ και μετά την δολοφονία του, του διαδόχου του Νικηφόρου Β΄ Φωκά. Η Θεανώ συνέβαλλε και στην δολοφονία του Φωκά από τον ανιψιό του, εραστή της και μετέπειτα αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή (αυτόν δεν τον παντρεύτηκε, διότι αντέδρασε ο Πατριάρχης).

Προσοχή αγόρια. Αντιλαβού;

Σχετικό: Αυτό που είπε ο Νήπιος στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ (15/2) ότι η “δεύτερη φορά Αριστερά” θα πρέπει, εκτός από την κυβέρνηση, να ελέγχει τους “αρμούς της εξουσίας” είναι απλώς μια λεπτομερής ανάλυση του δόγματος που είχε διατυπώσει η σύντροφός του Περιστέρα όταν έλεγε πως “ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία”.

Με λίγα λόγια η Περιστέρα θέλει, να ελέγχουν τους θεσμούς (αρμούς), δηλαδή τους υπόλοιπους πυλώνες μιας Δημοκρατίας και ενός Κράτους Δικαίου, κατά τη διάκριση των εξουσιών του Μοντεσκιέ, κατηγορώντας όσους δεν συμφωνούν ως δολιοφθορείς και ως εχθρούς του λαού.

Το προσπάθησαν και την 1η φορά. Φως φανάρι, οι καταθέσεις των μαρτύρων για τον παρεμβατικό ρόλο του Δ. Παπαγγελόπουλου (Ρασπούτιν) στην Δικαιοσύνη.

Το προσπάθησαν εξοφθάλμως και με τον Στουρνάρα. Τον κατεδίωξαν με αδυσώπητο μένος προκειμένου να τον εκφοβίσουν και να τον σπρώξουν σε παραίτηση, αγνοώντας αντιδημοκρατικά την πλήρη ανεξαρτησία της Τράπεζας της Ελλάδος έναντι της κυβέρνησης ( υπάγεται απευθείας στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα).

Το γεγονός είναι ότι οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον Νήπιο ένα στοιχείο ειλικρίνειας. Το ίνδαλμα του ο Ανδρέας είχε πει: “Εγώ στην κυβέρνηση και ο λαός στην εξουσία”. Ο κακομοίρης ο Νήπιος 40 χρόνια μετά, ψελλίζει ότι αν του ξαναδοθεί η ευκαιρία θα ελέγξει τους αρμούς της εξουσίας και το αντιλαμβανόμαστε ως μη αναμενόμενο. Αντιλαβού;

Γενικώς ο Νήπιος επιχείρησε να ελέγξει τους “αρμούς” επί Παραφύση και δεν τα κατάφερε. Απέτυχε. Δεν μπόρεσε. Οι “αρμοί” (οι θεσμοί) αποδείχθηκαν πιο ισχυροί από εκείνον. Φάνηκε ότι είναι πολύ λίγος για να τα βάλει μαζί τους, όπως θα έλεγε και ο ίδιος. Τώρα ξεκάθαρα μας προειδοποιούν / αφήνουν να εννοηθεί ότι την 2η φορά για να ελέγξουν παράδειγμα την Δικαιοσύνη, θα απολύσουν 2-3 χιλιάδες δικαστές και καμιά διακοσαριά θα τους φυλακίσουν. Το πολιτικό σύστημα δεν πρέπει να ισχυρισθεί ότι και το 1967, δηλαδή ότι τα τανκς τους έπιασαν στον ύπνο...

Πολίτες, μια σαφής /ειλικρινής προειδοποίηση για το τι θα ακολουθήσει. Αντιλαβού;

Πολίτες, δεν πρέπει επίσης να μας ξεγελάει το αυτοκριτικό κείμενο του ΣΥΡΙΖΑ που παρουσιάστηκε στην Κεντρική Επιτροπή (17/2). Δεν πρόκειται για έναν οδηγό για την εξέλιξη του κόμματος σε κάτι πιο πολιτισμένο και ευρωπαϊκό. Και αυτό διότι γενικώς η Αριστερά, ιστορικά αποδεδειγμένο, εκτός από τις ήττες της, λατρεύει και εξιδανικεύει επίσης τα λάθη της. Δηλαδή “μελετάμε τα λάθη μας ώστε να τα επαναλάβουμε καλύτερα”, άλλωστε αυτό είναι και το βαθύτερο νόημα του Μαρξισμού… Οι αριστεροί γενικώς έχουν χάσει την ικανότητα να δουν αυτό που βλέπουν τα μάτια τους. Αντιλαβού;

* “Η μεγάλη ευρωπαϊκή τουρνέ της Βασιλικής Θάνου ξεκινά σήμερα (18/2)! Θα κάνει την κύρια ομιλία σε ημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ στις Βρυξέλλες με θέμα «Κράτος δικαίου και ανεξάρτητες αρχές». Ένα θαυμάσιο και πολύ επίκαιρο θέμα, τώρα που οι μαρτυρίες εις βάρος του Παπαγγελόπουλου δεν αφήνουν αμφιβολία για τον παρασκηνιακό ρόλο του και, επίσης, ο Τσίπρας προειδοποιεί ότι τη «δεύτερη φορά Αριστερά» –ο μη γένοιτο– θα πρέπει να καταλάβουν «τους αρμούς της εξουσίας», ενώ ο Πολάκης ζητεί να φύγουν από τη μέση «δυο-τρεις χιλιάδες δικαστές». Αλλά τι περιμένετε, μάνατζέρ της είναι ο Παπαδημούλης” (Στέφανος Κασιμάτης).

Τέλος θα ξανά υπενθυμίσω το “κληροδότημα της Χούντας”, το οποίο και συνεχίζει να ταλαιπωρεί την Δημοκρατία μας . Είναι αυτό το οποίο καθιέρωσε την δυνατότητα σε μια αντιδημοκρατική δύναμη να είναι αντιδημοκρατική δύναμη με δημοκρατικά μέσα.

Προστατευόμενοι μάρτυρες…

Ναρκοπέδιο…

Μια νάρκη στο ναρκοπέδιο που έστησε η Παραφύση για την κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι και αυτή του Δημόσιου Χρέους η οποία υπονομεύει και την αναβάθμιση της ελληνικής οικονομίας στην επενδυτική βαθμίδα.

Το Χρέος της Κεντρικής Διοίκησης, η σημαντικότερη μορφή του Δημοσίου Χρέους, αυξήθηκε από 321 δισ το 2015 στα 356,5 δισ το 1ο εξάμηνο του 2019.

Πέντε χρόνια υποκρισίας στρέβλωναν την πραγματικότητα που βλέπουμε. Το χρέος δεν μειώθηκε, επειδή προστέθηκε το ποσό που χρειάστηκαν οι τράπεζες και χάθηκε εξαιτίας των χειρισμών της Παραφύση. Επίσης το χρέος αυξήθηκε επειδή η Παραφύση εξέδιδε κάθε χρόνο περίπου 15 δισ. ευρώ έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου που αγόραζαν κυρίως οι τράπεζες.

Οι της Παραφύση ταχυδακτυλουργίες. Επικοινωνούσαν ότι “η κρίση τέλειωσε”, αποσπούσαν την προσοχή της κοινής γνώμης με “επιδοματικές ελεημοσύνες”, τονίζοντας ότι τα “μνημόνια της Δεξιάς” είναι παρελθόν (ξεχνώντας το 3ο το επαχθέστερο, το δικό τους) και το κοινό αγνοούσε ότι το δημόσιο χρέος αυξανόταν. Αλληλούια...

Ελληνοτουρκικά και Θουκυδίδης.

“Αν θέλετε να καταλάβετε αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο, έχετε κάθε συμφέρον να διαβάσετε τον Θουκυδίδη” (Κορνήλιος Καστοριάδης). Η διαχρονικότητα του Θουκυδίδη έγκειται στο ότι η ανάλυση του λαμβάνει υπ’ όψιν του την φύση του ανθρώπου και στην συγκεκριμένη περίπτωση ότι αυτή επιβάλλει την εκμετάλλευση του ανίσχυρου από τον ισχυρό ως νομοτέλεια.

Ο Θουκυδίδης, αναλύοντας τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και τη σχέση Αθήνας - Μήλου, με σχολαστική διεισδυτικότητα, μας δίνει ένα απλό και διαχρονικό μάθημα διεθνών σχέσεων αναφέροντας: “Ο ισχυρός επιβάλλει ότι του επιτρέπει η δύναμή του και ο ασθενής παραχωρεί ότι του επιβάλλει η αδυναμία του”. Συνεπώς, παρότι οι Μήλιοι είχαν αναμφίβολα με το μέρος τους το δίκαιο τελικά υποτάχθηκαν στη βούληση της ισχυρής Αθήνας.

* Ο Σταύρος Παπαντωνίου αναφέρει σχετικά: “Ο Λίντελ Χαρτ, στρατηγικός αναλυτής και συγγραφέας, στο έργο του ‘Η στρατηγική της έμμεσης προσέγγισης’ επισφραγίζει ουσιαστικά την αρχαία αθηναϊκή κοσμοθεωρία. Λέει δηλαδή πως η μεγαλύτερη ικανότητα είναι να μπορεί κάποιος να νικήσει τον αντίπαλο χωρίς κατά μέτωπον μάχη. Για να έρθουμε στο σήμερα, το ερώτημα είναι στην αντιπαραβολή Αθήνας - Σπάρτης, ποιος είναι η σημερινή Αθήνα και ποιος η Άγκυρα.”.

Το τελευταίο ανέκδοτο: “Αυτοδιοίκητο ποδόσφαιρο”.

Φέρτε στο νου σας μερικούς από τους ισχυρούς παράγοντες του ποδοσφαίρου, τους φατριασμούς, τις λεγόμενες “παράγκες” και γενικώς την αίσθηση μιας συνεχούς εμπόλεμης κατάστασης μεταξύ των ποδοσφαιρικών ομάδων και αμέσως γίνεται αντιληπτό πόσο μάταιο είναι να αναφέρεται κάποιος στην λειτουργία του χώρου βάσει κανόνων, δηλαδή στο αυτοδιοίκητο. Σε αυτό συνηγορεί και το πάθος που διακατέχει τους οπαδούς των ομάδων (η “λαϊκή ψυχή”), το οποίο σήμερα δύναται να μετατρέψει την προσωπική βεντέτα των ιδιοκτητών του Ολυμπιακού (Μαρινάκης) και ΠΑΟΚ (Σαββίδης, “Λίγκα του Βορρά”) σε κοινωνικό πρόβλημα.

Ο Στ. Κασιμάτης αναφέρει σχετικά: “Το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα είναι μια ζούγκλα, στην οποία οι σώφρονες άνθρωποι δεν περιπλανώνται. Το μόνο που μπορείς να κάνεις με τη ζούγκλα είναι να ελέγχεις την περίμετρο, για να μη βγαίνουν τίποτε θηρία σε κατοικημένες περιοχές και τρομάζουντα παιδάκια”.

Σχετικά να υπενθυμίσω ότι εάν οι επιθυμίες αποτελούν το καύσιμο της ζωής, το πάθος δυνητικώς αποτελεί τον εμπρηστή της. (“η ποιότητα των επιθυμιών χαρακτηρίζει και την ποιότητα της ζωής”).

Hellaswood.

Είτε λένε την αλήθεια οι καταγγέλλοντες τον Παπαγγελόπουλο είτε ψεύδονται, όπως υποστηρίζει ο καταγγελλόμενος, αυτό που γίνεται αντιληπτό είναι ότι η “Σούπερ Λιγκ” της Δικαιοσύνης επί Παραφύση λειτουργούσε ποδοσφαιρικά.

2 Φεβρουαρίου 2020

Μια μοναδική ημέρα για τον 21ο αιώνα είναι η 2α Φεβρουαρίου 2020.
Αν διαβάσει κάποιος την ημερομηνία 02/02/2020, θα δει ότι διαβάζεται με τον ίδιο τρόπο είτε από την αρχή είτε από το τέλος (καρκινική γραφή).

Το εξαιρετικά σπάνιο είναι ότι ισχύει για όλον τον πλανήτη και για τα οκτώ ψηφία, καθώς στην Αμερική, στις ημερομηνίες αναγράφεται πρώτα ο μήνας και μετά η ημέρα. Για παράδειγμα, στις 20.02.2002 που και πάλι υπήρχε καρκινική γραφή, στην Αμερική γράφονταν 02.20.2002. Ανάλογη ημέρα με καρκινική γραφή μόνο στα καθ' ημάς θα είναι και στις 22.02.2022 διότι στην Αμερική θα γράφεται ως 02.22.2022. Η τελευταία φορά που συνέβη κάτι ανάλογο διεθνώς ήταν πριν από 909 χρόνια, στις 11/11/1111, ενώ θα ξανασυμβεί μετά από 101 χρόνια, όταν το ημερολόγιο δείξει 12/12/2121.

ΟΣΚΑΡΙΚΆ: “Τα Παράσιτα”…

Καρναβάλι 2020

Οι στολές που εξαντλήθηκαν είναι αυτές των Μάξιμου Σαράφη και Αικατερίνης Κελέση (οι προστατευμένοι μάρτυρες της υπόθεσης Novartis – Παπαγγελόπουλου / Ρασπούτιν).

Ο Νήπιος ντύθηκε Ανδρέας…

Καθυστερήσεις…

Κραουνάκης: Το trade mark της ξεδιαντροπιάς…

Για το παχύσαρκο / χοντρό / τόφαλο / τον με οριζόντια ανάπτυξη (πολυκορεκτάδικα) χαμερπή Κραουνάκη έχω μιλήσει επανειλημμένως. Τώρα ο λόγος στον Τάκη Θεοδωρόπουλο:

* “Ενα από τα δυσεπίλυτα προβλήματα του δημόσιου βίου μας είναι το πόθεν έσχες του «ξεδιάντροπου», όχι μόνον η συμπεριφορά του ατόμου που ασκεί την τέχνη, αλλά το γεγονός ότι θεωρεί πως είναι δικαίωμά του να την ασκεί. Πάρτε τον κ. Κραουνάκη για παράδειγμα. (...) Τις προάλλες, στην κοπή της πίτας του υπουργείου Πολιτισμού έκρινε σκόπιμο να τραβήξει την προσοχή με ένα άσμα, αυτοσχέδιο ή προσχεδιασμένο δεν έχει σημασία. Οι στίχοι του περιελάμβαναν αναφορές στο αιδοίο της γυναίκας –στην ωμότερη εκδοχή του– και διάφορα περί προσλήψεων με τα οποία κέρδισε τμήμα του ακροατηρίου του. Δικαίωμά του, θα μου πείτε. Κανείς δεν δικαιούται να περιορίσει την καλλιτεχνική έκφραση. Δικαίωμα όμως και του οικοδεσπότη ήταν να του ζητήσει να βγει από την αίθουσα, για να συνεχίσει ελεύθερα το τραγούδι του στις τουαλέτες, στο προαύλιο ή στην οδό Μπουμπουλίνας –κατά προτίμηση στο οδόστρωμα. Ομως κανείς δεν του το ζήτησε. Τον κατάπιαν αμάσητο. Γιατί; Μα είναι απλό. Ο κ. Κραουνάκης έχει κατοχυρώσει το δικαίωμα στην «ξεδιαντροπιά».

«Ξεδιαντροπιά: παντελής έλλειψις αιδούς», πάντα κατά τον Δημητράκο. Δεν πονάει, δεν χρεώνουν την πιστωτική σου κάρτα, είναι μια ανώδυνη συναλλαγή. Είναι πάντως μια συναλλαγή από την οποία βγαίνεις πάντα κερδισμένος επειδή έχεις απαξιώσει εκ των προτέρων τον έτερο εκ των δύο συναλλασσομένων. Πόθεν έσχε το ξεδιάντροπο εγώ του; Δεν είναι ο μόνος εξάλλου. Φτάνει ο οίστρος των επιτυχιών του; Ο κ. Κραουνάκης δεν είναι περιθωριακός. Εκφράζει μια σκηνή που έχει υποκαταστήσει το κέντρο από το περιθώριο, και το κυριότερο μια κοινωνία που έχει ταυτίσει την ξεδιαντροπιά με την τόλμη, έχει χάσει το αίσθημα της ντροπής, και ψάχνει τη συνοχή της στα αζήτητα.
Θέλετε να με πείτε συντηρητικό; Πέστε με συντηρητικό. Κανείς δεν είναι τέλειος. Προτιμώ να είμαι συντηρητικός από το να είμαι ξεδιάντροπος. Και για να κλείσω με μια αισιόδοξη νότα. Αναρωτιέμαι πόσοι από τις νεότερες γενιές μπορούν να ταυτιστούν σήμερα με την εικόνα και τη συμπεριφορά του κ. Κραουνάκη. Είναι το απολίθωμα της χώρας που πτώχευσε επειδή, εκτός των άλλων, έχασε και ντροπή της”.

Σχετικά με την ντροπή έχω αναφερθεί στην ομώνυμη ανάρτηση της 8/2/2013 (δυστυχώς η ντροπή δεν περιλήφθηκε στα προαπαιτούμενα των μνημονίων).

Για το “συνευρισόμενό μας” (mon uni / στα γαλλικά της εποχής των Σταυροφοριών)

Σε αντίθεση με τον ανωτέρω αναφερόμενο “χαμερπή τόφαλο”, από την νεότητά μου κατ’ αρχήν διαμαρτυρόμουνα και κατόπιν δεν επέτρεπα στους συνομιλητές μου να χρησιμοποιούν τις γνωστές χυδαίες και υποτιμητικές εκφράσεις για το αιδοίο. Σήμερα μια είδηση φαίνεται να με δικαιώνει...

Έτοιμη “να ταράξει τα νερά και να επαναπροσδιορίσει το πεδίο του αιδοίου”, δηλώνει στο σλόγκαν της βρετανική εταιρεία καλλυντικών. Η εταιρεία Two L(i)ps (Δύο Χείλη) που εξειδικεύεται στην “πολυτελή περιποίηση του αιδοίου” μεταξύ των προϊόντων που προσφέρει της μπορεί κάποιος να βρει ενυδατικό ορό αιδοίου φτιαγμένο από 95% καθαρό υαλουρονικό οξύ, κρέμα διόγκωσης έξω χειλέων, λευκαντικό χρωματικών κηλίδων και άλλα προϊόντα διά πάσαν νόσον… Η καμπάνια της εταιρείας είναι ιδιαίτερα επιτυχημένη, αφού αντιμετώπισε εξαρχής το αιδοίο σαν να ήταν η προέκταση του προσώπου. Το marketing “στήθηκε” με καμπάνιες στα social media και χάσταγκ του τύπου #loveyourvulvamore (αγάπησε το αιδοίο σου περισσότερο). Μία πανέξυπνη καμπάνια, αφού περνάει το μήνυμα ότι “ήδη το αγαπάς, άρα δεν το παραμελείς”, για αυτό βάλε το προϊόν για να του αποδείξεις ότι το φροντίζεις ακόμη περισσότερο (Πηγή: Protagon.gr ).

Κορίτσια προσοχή. Μέτρον άριστον. Αντιλαβού;

Σαν επιδόρπιο

Valentine’s day trilogy.

1ος λόγος

Παρ’ ότι η Μεταφυσική, όπως αναφέρει ο Κάντ είναι ένας σκοτεινός ωκεανός χωρίς ακτές ή φάρο, διάσπαρτος από φιλοσοφικά ναυάγια, δυνητικώς ισχυροποιεί την πραγματικότητα, τα Φυσικά.

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει να αναφέρονται σε “καρμικούς έρωτες”;

2ος λόγος

Κι αν το μυαλό μου

στην Δύση είναι αγκυροβολημένο

η καρδία μου

προς Ανατολάς ταξιδεύει…

(Ένας Υδροχόος με ωροσκόπο Σκορπιό)

3ος λόγος

Και πάλι θα αναφερθώ στην τουρκική σειρά “Φτερωτός Θεός / Erkenci Kus – Πρωινό Πουλί” την οποία πρόβαλε το ΣΚΑΪ το περασμένο καλοκαίρι. Μια σειρά αισθηματική - κωμική η οποία επικοινωνεί ένα σημερινό πρότυπο του παραδοσιακού Τούρκου. Έναν σύγχρονο Τούρκο που θέλει να λειτουργεί σε ένα περιβάλλον πολιτισμικά Μουσουλμανικό (πχ μουεζίνης, προσευχή σε τζαμί, μαντήλα εξαφανισμένα,) το οποίο προωθεί την γυναικεία χειραφέτηση, έντονα συναισθηματικό, αντιστεκόμενο στον αμερικανόφερτο τρόπο ερωτικής ζωής, σέβεται και εκτιμά το παραδοσιακό κοινωνικό γίγνεσθαι (οικογένεια, γειτονιά, διατροφικές συνήθειες / συμπρωταγωνιστές το τσάι στο καμπυλωτό ποτηράκι και ο τσι κεφτέ κλπ.). Χαρακτηριστικό της, οι λεπτομερείς συναισθηματικά φορτισμένοι διάλογοι των 2 πρωταγωνιστών (Ντεμέτ Όζντεμιρ ως Σανέμ – Τζαν Γιαμάν ως Τζαν) έξοχα κινηματογραφημένοι, που όπως έχω ξανά αναφέρει δεν έχω ματαδεί ως φιλεσίν. Προς επίρρωσιν, σας παραθέτω ένα βίντεο με 3 αποσπάσματα από τον 1ο κύκλο της σειράς. Τους έχω και τιτλοφορήσει: 1) “Αγαπώ και όλον τον κόσμο γιατί ζεις και συ μαζί...” * 2) “Σ’ αγαπώ γιατί είσαι εσύ…”* 3) (* Στίχοι από το γνωστό παραδοσιακό τραγούδι: “Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία...

Τέλος, θα σας παρουσιάσω ένα μέρος της βιβλιοκριτικής της Μαριαλένας Σπυροπούλου για το βιβλίο του Ράινερ Μαρία Ρίλκε “Κισμέτ, δεκατρείς ιστορίες αγάπης” το οποίο ταιριάζει ταμάμ.

“Πράξη έρωτα”, πίνακας του Εγκον Σίλε. Ο Ρίλκε αναζητεί μέσα στη σημαντικότερη ανθρώπινη συνθήκη, που είναι η επιθυμία, τις φίνες ψυχικές αποχρώσεις της ικανότητας να αγαπήσει κάποιος, τη δύναμη της υπομονής, τον πόνο που εμπεριέχει η σύγκρουση ή ο αποχωρισμός.

“Οι ιστορίες αυτές δεν μιλούν για τον έρωτα, με τον τρόπο που ο σύγχρονος αμερικανόφερτος τρόπος ζωής έχει συλλάβει. Δεν μιλά καν για την αγάπη, με την έννοια της δοτικής, αναίμακτης άγιας συνθήκης. Είναι γεγονός ότι ο έρωτας και η αγάπη διαφοροποιούνται στην ελληνική γλώσσα, ενώ αρκεί η λέξη «love» ή «liebe» για να δηλώσει τα πάντα.

Όσες λέξεις όμως και εάν χρειαστούμε για την ονομασία ενός αισθήματος, ο Ρίλκε αναζητεί μέσα στη σημαντικότερη ανθρώπινη συνθήκη που είναι η επιθυμία, η συνάντηση ανθρώπου με άνθρωπο, τις δυσκολίες που ανακύπτουν, τις φίνες ψυχικές αποχρώσεις της ικανότητας να αγαπήσει κάποιος, τη δύναμη της υπομονής, το βαθύτερο τοπίο μιας ένωσης, το βάρος της ανάμνησης, τον πόνο που εμπεριέχει η σύγκρουση ή ο αποχωρισμός. Και όλα αυτά ιδωμένα από τη σκοπιά των φύλων, τη διαφορετική θέση του άνδρα από τη γυναίκα σε ό,τι αφορά την επιθυμία. Ο Ρίλκε στα 19 του χρόνια έχει ήδη συνειδητοποιήσει το βάρος του εαυτού. Μιλάει για την απόσταση που πάντα δημιουργείται όσο πιο κοντά έρχεσαι με αυτόν που αγαπάς. Τη σαρωτική δύναμη που κρύβει ο έρωτας και που καλείται να γίνει αγάπη, μόνον εάν και εφόσον ο άνδρας από την πλευρά του και η γυναίκα από τη δική της δουν καθαρά τις αδυναμίες από τις οποίες ξεκινούν”.

Seedrinker