Ο παραδοσιακός Έλληνας

Έλληνας ο Ελληνικός...

“Υπήρξεν έτι το άριστον εκείνο Ελληνικός

ιδιότητα δεν εχ’ η ανθρωπότης τιμιοτέραν”

Οι ανωτέρω στίχοι του Κ. Καβάφη αναφέρονται στην αξία της λέξης “Ελληνικός” την εποχή του Αντιόχου Γ΄, βασιλέως της Κομμαγήνης (1ος αι. πΧ.). Ο εναλλακτικός τίτλος της ανάρτησης: “ Έλληνας ο Ελληνικός”.

Στην πολύπαθη χώρα μας, την χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτό ότι το μεγάλο υπαρκτικό ερώτημα, το οποίο πρέπει επειγόντως να απαντηθεί, όχι μόνο από την κοινωνία μας, αλλά και από τον καθένα μας ξεχωριστά είναι: Έλληνας ιθαγενής είμαι, Ελληνικός είμαι;

Και “Ελληνικός” σημαίνει, ότι ο ψυχισμός μας έχει αποικιοποιηθεί από την διαχρονία του Ελληνισμού. Δηλαδή, έχουμε συνειδητοποιήσει ότι μέσω της Ελληνικής γλώσσας, γραμματείας, μουσικής, του Χριστιανισμού και των συναφών παραδόσεων αποτελούμε τους ενεργούς φορείς και συνεχιστές μιας τρισχιλιετούς πολιτισμικής παράδοσης. Τους καλότυχους ως γεννηθέντες στον τόπο αφετηρία, αυτού που σήμερα αποκαλούμε Δυτικό Πολιτισμό. Επίσης, ότι η Ελληνικότητα αποτελεί το δομικό στοιχείο της συλλογικής μας συνείδησης, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει εθνική συνείδηση και πατριωτισμός. Και χωρίς εθνική συνείδηση είναι αδύνατον να αποκτήσουμε ευρωπαϊκή, καθ’ όσον αυτή διέρχεται μέσα από το φίλτρο της εθνικής. Αποτέλεσμα στη “χώρα του περίπου” αισθανόμαστε και περίπου Ευρωπαίοι. “Όσο εγώ τουλάχιστον γνωρίζω και σύμφωνα με την ανθρώπινη εμπειρία και Ιστορία, κάθε τι ουσιαστικό και σημαντικό γεννήθηκε μόνο από το γεγονός ότι ο άνθρωπος είχε μια πατρίδα και ήταν ριζωμένος σε μια παράδοση” (Μάρτιν Χάιντεγκερ).

Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού δεν έχει γίνει αντιληπτό ότι η δογματική κατασκευή του Χριστιανισμού στηρίχτηκε σε “θεόπνευστες” πραγματικά ιδέες. Κατ’ αρχάς, παρουσίασε τον Θεό στην τρισυπόστατη εκδοχή Του, την Τριαδική. Μία εκδοχή εναρμονισμένη με το “τρισδιάστατο” της γήινης πραγματικότητας, συνεπώς ολοκληρωμένη. Δεν είναι τυχαίο, ότι ως πρόθεμα στην γλώσσα μας, ο αριθμός τρία, συνεπάγει πληρότητα. Τρισευτυχισμένος λέμε, για να περιγράψουμε τον ολοκληρωτικά ευτυχισμένο, τριγύρω λέμε, και εννοούμε το ολόγυρα. Στον Χριστιανισμό, για πρώτη φορά ο Θεός δεν αποζητά από τον άνθρωπο θυσίες, αλλά αντιθέτως στέλνει τον Υιό Του να θυσιαστεί διά την σωτηρία του. Στην ανάρτηση “Έτος Φωτός” (18/12/15) ανέφερα σχετικά: “Ο Χριστός, δια της Καινής Διαθήκης διεύρυνε την αντίληψη περί Θεού. Στον θεό γεννήτορα, τον αυστηρό και άτεγκτο τιμωρό της Παλαιάς Διαθήκης, έναν εγωιστή Θεό, όχημα για την εισβολή του μονοθεϊσμού στην Ιστορία, προσέθεσε την καθοριστικότερη διάσταση του, αυτήν του «Πατρός». Την λέξη της πεπερασμένης γλώσσας μας, που μπορεί να σημαίνει την ελευθερία, ως αυτοαιτία της ύπαρξης μας. Ο Χρ. Γιανναράς γράφει σχετικά: ‘Η λέξη Θεός όπως και γονιός σημαίνει λογικά προκαθορισμένη ύπαρξη. Η λέξη πατήρ σημαίνει ελεύθερη επιλογή. Υπάρχει ο πατήρ, επειδή ελεύθερα θέλει να υπάρχει και θέλει να υπάρχει επειδή αγαπάει. Αγάπη είναι η πληρωματική ελευθερία, η τελική απουσία κάθε υπαρκτικής ιδιοτέλειας. Δεν είναι ηθικό ιδίωμα του πατρός, συμπεριφορικός προσδιορισμός, η αγάπη. Είναι τρόπος του να υπάρχει, υπάρχει επειδή είναι ο πατήρ. Και ο Πατήρ της Χριστιανικής θρησκείας, γεννά τον Υιό και εκ πορεύει το Πνεύμα το Άγιο’. Η εκκοσμίκευση αυτού του αγαπητικού τρόπου ζωής, έγινε μέσω της γέννησης (ενσάρκωσης) του Υιού δια της Θεοτόκου, γι’ αυτό έστω και ασύνειδα, είναι η αγαπημένη απανταχού των Χριστιανών, είτε ως Παν-αγία είτε ως Ma-donna (η Κυρία μου)”. (1)

Από έργα “θεόπνευστων” ανθρώπων υποστηρίχτηκε και η δογματική κατασκευή του Χριστιανισμού. Υποστηρίχτηκε από κείμενα, υμνογραφία αξεπέραστου ποιητικού οίστρου και καλλιτεχνική δημιουργία μουσική, ζωγραφική, αρχιτεκτονική, ιδιαίτερου κάλους, που δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο, ούτε τον άθεο ούτε τον αγνωστικιστή. Ο Χριστιανισμός αποτελεί μια συλλογική πολιτισμική εγγραφή, από την οποία είναι αδύνατον να εξαιρεθεί οποιοδήποτε αυτοπροσδιορίζεται, ως ανήκων στο Δυτικό πολιτισμικό γίγνεσθαι, όσο και αν η πραγματικότητα αυτή ενοχλεί κάποιους...

Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, δεν έχει γίνει αντιληπτό (από πιστεύοντες ή μη) ότι ο Χριστιανισμός αποτελεί “υβρίδιο” Ιουδαϊσμού και πλατωνισμού / νεοπλατωνισμού (Πλωτίνος). Ως εκ τούτου εκτός από θρησκεία, αποτελεί και την “γέφυρα” της πολιτισμικής μας συνέχειας, αυτή που ενώνει και εμπράκτως το αρχαιοελληνικό παρελθόν, με την νεωτερικότητά μας.(2) Στις χριστιανικές εκκλησίες, ο χώρος μπροστά από το εκκλησίασμα, δηλαδή το τέμπλο, ο σολέας, οι χοροί (ψαλτήρια), και η Αγία Τράπεζα είναι διαρρυθμισμένοι σύμφωνα με το εμπρόσθιο μέρος της σκηνής (σκηνικό), την ορχήστρα, τα ημιχόρια και τη θυμέλη του αρχαιοελληνικού θεάτρου αντίστοιχα.(3) Επίσης η εκκλησιαστική μουσική του Χριστιανισμου, ήταν μέχρι το 9ο αιώνα, οπότε και παρουσιάστηκε στη Δύση η πολυφωνία (9ος-16ος αι.), έμπλεη “ήθους Ελληνικού”, διότι η αρχαία Ελληνική μουσική, με την απέριττη διάθεσή της (μονοφωνική) και ειδικότερα τις Πλατωνικές αντιλήψεις περί ήθους της μουσικής, ταυτίζονταν απόλυτα με το χριστιανικό πνεύμα (Πρωτοχριστιανική περίοδος, 40-313 ). Η χρήση μάλιστα οργανικής συνοδείας, είχε απαγορευτεί στη λατρεία, με αποστολικές διατάξεις για να αντιδιαστείλει την Εκκλησία του Χριστού, από την “εκφυλισμένο” κοινωνικό γίγνεσθαι της εποχής (Πολυθεϊσμος).

Το ήθος το Ελληνικόν, διατηρήθηκε στην “Καθ’Ημάς” εκκλησιαστική μουσική (της Ορθοδοξίας). Αυτή η παλαιά έκφραση αποδίδει αρτιότερα την εκκλησιαστική μας μουσική, η οποία είναι τόσο Βυζαντινή (5ος-14ος αι.) όσο και Νεοελληνική , μαρτυρεί δε τη άρρηκτη σύνδεσή της με την αρχαιοελληνική. Ο Χρύσανθος (19ος αι.), ένας από τους δασκάλους της “Νέας Μεθόδου” στην εκκλησιαστικής μουσική σημειογραφία αναφέρει: “Η μουσική μας, δεν είναι ούτε παλιά, ούτε νέα, αλλά η ίδια μουσική κατά διάφορους καιρούς τελειοποιούμενη”.(4)

Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού δεν έχει γίνει αντιληπτό ότι ο Χριστιανισμός είναι απόλυτα συμβατός με την Δημοκρατία. “Αποδότε τα τω Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ”. Η Εκκλησία του Χριστού, προώθησε σημαντικά την Ρωμαϊκή παράδοση δικαίου. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις την επέβαλλε. Κατακυρώνοντας με αυτόν τον τρόπο δύο διακριτές λειτουργίες: Την λειτουργία της Πίστης και την λειτουργία της Πολιτείας. Αυτή ήταν άλλωστε και η εντολή του Ιησού, καταγεγραμμένη σαφώς στα Ευαγγέλια: Κατά Ματθαίον 22, 21, Κατά Μάρκον 12, 17 και Κατά Λουκάν 20, 25.

Εξειδικεύοντας επικαλούμαι τον Χρήστο Γιανναρά ο οποίος αναφέρει: “Για να αποτελέσει η ελλαδική πληθυσμιακή συλλογικότητα ‘κοινωνία’, πρέπει να λειτουργούν άξονες συνοχής, όπως η γλώσσα και η ‘παράδοση’ που μεταβιβάζει πείρα, συμπέρασμα, συνέχεια ιδιοπροσωπείας και όχι κάποια ψυχολογικό κατάλοιπο αίσθησης του ανήκειν, τυφλό όσο και στην ποδοσφαιρομανία. Είναι αυτό που αναφέρεται στην ‘πατρίδα’, λέξη αποκλεισμένη από την πολιτική προοδευτικότητα διότι τάχα προδίδει ‘εθνικισμό’. Το μοναδικό σημαίνον είναι το ‘κράτος’, το οποίο για κάθε Έλληνα έως σήμερα αντιπροσωπεύει έναν μηχανισμό σήψης, διαφθοράς και ανικανότητας, υποταγμένη ολοκληρωτικά στη ‘πελατειακή’ λογική των σχέσεων της εξουσίας με τον πολίτη” .

Σήμερα επιτέλους ήρθε η ώρα να απενοχοποιηθεί το ταυτοτικό ζήτημα και ζητούμενο, που επί Μεταπολιτεύσεως (γέννημά της οι Μετά-έλληνες) παρέμενε θαμμένο κάτω από τα ιδεολογήματα της Αριστεράς και από τη χρυσόσκονη της πολιτικής ορθότητας. Για την παραγωγή αυτού του έργου δούλεψαν πολλοί. Γονείς, δάσκαλοι, πανεπιστημιακοί, πολιτικοί και λοιποί υπηρέτες του δημοσίου συμφέροντος.(5) Σαν αυτόβλακες ήταν αδύνατον να αντιληφθούν ότι η επίκληση της ελληνικής ταυτότητας, δηλαδή τα στοιχεία που προσδιορίζουν το αίσθημα της εθνικής κοινότητας, αποτελεί το ισχυρό διαβατήριο για να υπάρχεις ταυτόχρονα και ως Ευρωπαίος πολίτης, ή και πολίτης του κόσμου. (6) Ο Έλληνας ο ελληνικός είναι κοσμοπολίτης γιατί γνωρίζει ότι όσο πιο βαθιά φτάνουν οι ρίζες, τόσο πιο μεγάλα τα κλαδιά (κοσμοπολίτικος πατριωτισμός).

Γενικό και επίκαιρο συμπέρασμα: Οποιαδήποτε προσπάθεια πολιτισμικού “αποχριστιανισμού” της κοινωνίας μας, αποτελεί και προσπάθειά αφελληνισμού της (ο Λεβί Στρος τα προσδιόρισε με την ακρίβεια του ανθρωπολόγου τα χαρακτηριστικά: είναι τα ήθη, οι θρησκευτικές παραδόσεις και η γλώσσα). (7)

Και το παιγνιώδες: Και αυτό σε μια χώρα που για να επιβιώσεις χρειάζεται να κάνεις συνεχώς τον σταυρό σου...

Για το τέλος το “πολιτισμικό αυτονόητο” ότι κάθε γηγενής (γη + γίγνομαι) / ιθαγενής (ίθυς / αληθινός + γένος) Έλληνας πολίτης, πιστός, αριστερός (της 4ης μονοθεϊστικής θρησκείας), μεταμοντέρνος κουλτουριάρης και άθεος, είναι πολιτισμικά και Χριστιανός καθώς είναι υποκείμενος της διαχρονίας του Ελληνικού. Αυτό το αυτονόητο αποτελεί το δομικό στοιχείο και των εννοιών εθνική / πολιτισμική ταυτότητα, πατριωτισμός. Και είναι εντυπωσιακό πώς αυτό το “πολιτισμικό αυτονόητο” παραμένει εν υπνώσει. Ίσως, λόγω του ότι εν τη αφέλεια μας, το θεωρούμε ως μη απαραίτητο, αγκιστρωμένοι στις αιώνιες ταυτολογίες που μας βοηθούν να μη σκεφτούμε. Έλληνες είναι οι Έλληνες. Και ποιοι είναι οι Έλληνες; Μα οι Έλληνες. Αποτέλεσμα κανένα από τα δομικά στοιχεία της ελληνικής ταυτότητας (Ιστορία και Θρησκευτική, γλώσσα και μουσική) να μην καλλιεργείται στην εκπαίδευση.

Τα ανωτέρω πρέπει να τεθούν με μεγάλη σαφήνεια ως ζητούμενα, όπως ετέθη με σημαντική επιτυχία ως ζητούμενο η δημιουργία μιας εθνικής κουζίνας με ισχυρή ταυτότητα. Και αυτή κατέστη πυλώνας της γενικότερης πολιτισμικής μας ταυτότητας, αλλά λειτουργεί και ως καθοριστικός παράγοντας του τουριστικού μάρκετινγκ.

Ο “παραδοσιακός Έλληνας” δεν γνωρίζει ότι είναι παραδοσιακός. Του είναι αδύνατον να φαντασθεί κάτι το διαφορετικό και να αυτοορισθεί κατ’ αντιδιαστολή. (8)

Σημειώσεις:

1. Γεννήτωρ γίνεσαι δια του σπέρματος, πατήρ δια της αγάπης. Για τον λόγο αυτό αποκτά και λογική διάσταση το ερώτημα “τα παιδιά του Ζεβεδαίου ποιόν είχανε πατέρα”. Όταν ήμουν παιδί λειτουργούσε σαν τεστ νοημοσύνης που μας υπέβαλαν κάτι εξυπνάκηδες. Όλο και κάποιος θα βρίσκονταν να μας το θέσει κατά την διάρκεια του “μαρτυρίου” μας, αυτό των τυπικών οικογενειακών επισκέψεων στις ονομαστικές εορτές (και μάλιστα χωρίς την ΙΟΝ της σχετικής διαφήμισης). Τότε που ένα μπουκάλι βερμούτ σε κουτί, έκανε τον γύρω των εορταζόμενων της γειτονιάς, στην καλύτερη των περιπτώσεων με αλλαγή του χαρτιού περιτυλίγματος.

2. Το ιστορικό / αφετηριακό γεγονός, της συνάντησης Ελληνισμού και Χριστιανισμού, πρέπει να θεωρηθεί η ομιλία του Αποστόλου Παύλου στον Άρειο Πάγο (51 μΧ) και στην αναφορά του, στον βωμό τον αφιερωμένο “τω αγνώστω Θεώ” (“Εκείνον, λοιπόν, που αγνοώντας λατρεύετε, αυτόν εγώ σας κηρύττω”, “Πράξεις των Αποστόλων”, 17,23). Οι Έλληνες εκείνης της εποχής διαισθάνονταν ότι ζούσαν στο κατώφλι μιας “νέας εποχής”, αυτό που ανακάλυψε έναν αιώνα μετά ο Ίππαρχος. Αισθάνονταν την ψυχολογική ανάγκη να θυσιάζουν σε κάτι άγνωστο, φορέα της ελπίδας τους για την υπέρβαση της παρακμιακής τότε πραγματικότητας του. (σχετικά στην ανάρτηση “Στοχαζόμενος την αστερόσκονη” της 18/1/13).

3. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, θέλοντας να διαφοροποιηθεί από την Καθολική, μετέφερε την Αγία Τράπεζα πίσω από το τέμπλο, στο Ιερό, υπαινισσόμενη και την μεγαλύτερη πνευματικότητα της. Αυτό είναι αποτέλεσμα του ότι η Ανατολική Εκκλησία, εξαιτίας της αμυντικής στάσης έναντι της Δυτικής επέλεξε να αυτοπροσδιοριστεί μέσω μιας “αρνητικής ταυτότητας” (είμαστε αυτό που δεν είναι οι άλλοι). Αποτέλεσμα και η “εγκατάλειψή” μιας δυναμικής ερμηνείας της Καινής Διαθήκης και λόγω της σημασίας που της δίνουν οι Προτεστάντες (για τους ορθόδοξους η σωτηρία είναι μόνο μεταφυσική). Για τον λόγο αυτό και η προσήλωση της στα “πατερικά κείμενα”, καταντώντας η Ελληνική Εκκλησία, Εκκλησία των Πατέρων και όχι του Χριστού, παρότι οι Πατέρες θεωρούνται αυθεντικοί ερμηνευτές της Αγίας Γραφής.

Αυτή η αμυντική / φοβική στάση πρέπει να είναι και η αιτία που η Ορθοδοξία από την δημιουργία του ελληνικού κράτους σταμάτησε να παράγει πολιτισμό.

Σταχυολογώ σχετικές απόψεις από συνέντευξη του καθηγητή Θεολογίας στο ΑΠΘ Πέτρου Βασιλειάδη:

- “Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Κρήτης διατράνωσε ότι η Εκκλησία δεν ζει για τον εαυτό της. Βγαίνοντας όμως στον κόσμο βγαίνει και από την ασφάλεια. Η πραγματική Εκκλησία είναι αυτή που βρίσκεται διαρκώς σε ιεραποστολή”

- “Αν και η πλειονότητα του ελληνικού λαού κάνει ακριβώς το αντίθετο! Εδώ και καιρό η Εκκλησία έχασε την επαφή της με τους διανοούμενους στην Ελλάδα. Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες κοινωνία και Εκκλησία βρίσκονται σε διάλογο. Η θεσμική Εκκλησία δεν ενδιαφέρεται για τον διάλογο για να μη χάσει προνόμια, ενώ θα έπρεπε να επαναφέρει τις αξίες της στην κοινωνία. (…) Η υποκατάσταση της θρησκείας από την επιστήμη ήταν ευρύτατα διαδεδομένη αντίληψη μετά τον Διαφωτισμό. Σήμερα φαίνεται να ενισχύεται το θρησκευτικό αίσθημα σε όλες τις κοινωνίες, όχι όμως με υγιή τρόπο. Η θεολογία υπεισέρχεται σε δια-θρησκειακό διάλογο, που η θεσμική Εκκλησία υποβλέπει”.

- “Ο κόσμος αισθάνεται την Εκκλησία σαν ένα καταφύγιο και μένει ικανοποιημένος. Πολλοί όμως σοβαροί κληρικοί αισθάνονται ότι χρειάζεται κάτι παραπάνω. Ο κόσμος δεν ζητεί τίποτε πέρα από την κυριακάτικη λειτουργία. Η λειτουργία, όμως, χωρίς τη λεγόμενη μετα-λειτουργία είναι λειψή”. (…) Η Εκκλησία δεν είναι καταφύγιο της ψυχικής ηρεμίας του καθενός, αλλά το φως του κόσμου για την αναμόρφωσή του”.

- “Αυτές οι αντιλήψεις είναι κακέκτυπα της εκκλησιαστικής και πνευματικής ζωής, επηρεασμένες από έναν περίεργο τύπο ατομικότητας. Η πραγματική έννοια της Εκκλησίας είναι αυτή της κοινωνίας”.

Γενικεύοντας σχετικά ο Χρ. Γιανναράς αναφέρει:

* “Μοιάζει περίεργο για τους ανιστόρητους (που στις μέρες μας πληθαίνουν): Όμως, τόσο η απανθρωπία του ατομοκεντρισμού όσο και η θωράκιση της ακοινωνησίας με ατομικά δικαιώματα έχουν καταγωγή θρησκευτική. Τον ατομοκεντρισμό τον γέννησε η «ατομική σωτηρία» ως αποκλειστικό ζητούμενο και μοναδικός στόχος της θρησκευτικότητας, η αλλοτρίωση της Εκκλησίας σε θρησκεία. Η ακοινωνησία, οργανικό αποκύημα του εγωκεντρισμού, στοχεύει μόνο σε ατομικά ρεκόρ «καλών πράξεων» στον έλεγχο που ασκεί το υπερεγώ σε φυσικές ορμές και ορέξεις. Να ξαναγίνει η Εκκλησία σώμα (ενορία και επισκοπή), όχι σωματείο, ο επίσκοπος «πατέρας» και όχι «παιδαγωγός», το κήρυγμα πατρική προσλαλιά, όχι ιδεολογική παρλαπίπα, όχι χωροφυλακίστικος ηθικισμός”.

4. Γεγονός καθοριστικό στην εξέλιξη της εκκλησιαστικής μουσικής αποτέλεσε η Οκτώηχος. Έργο του περίφημου μελωδού, θεολόγου και φιλοσόφου Ιωάννη του Δαμασκηνού (7ος-8ος αι.), η οποία και τον ανέδειξε ως τον κύριο διαρρυθμιστή της Ορθοδοξίας. Η Οκτώηχος, περιλαμβάνει λειτουργίες, ακολουθίες, εσπερινούς και όρθρους όλου του χρόνου, επαναφέροντας, την σε παρακμή τότε, αρχαιοελληνική μετρική στους στίχους των ύμνων της, των έμπλεων δογματικών εννοιών. Η “υπηρετούσα” αυτά τα κείμενα μουσική, είναι βασισμένη σε οκτώ ήχους (παρόμοιοι των αρχαιοελληνικών τρόπων), 4 κύριους και 4 πλάγιους αντίστοιχους των κυρίων, δίδοντας και το μέτρο, του τι αρμόζει στην μουσική της Ορθοδοξίας. Ως εκ τούτων, η Καθ’ Ημάς μουσική, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής μουσικής και ακολούθησε πορεία ανάλογη με αυτήν της ελληνικής γλώσσας, της αδιαμφισβήτητης και επιστημονικά αποδεκτής σήμερα, απόδειξης της συνέχειας του Ελληνισμού, διότι γλώσσα και μουσική στην ελληνική μουσική σχεδόν ταυτίζονται.

Ο όρος Βυζαντινή Μουσική είναι νεότερος και παρ’ ότι περιοριστικός, καθιερώθηκε. Θεωρώ, ότι η καθιέρωσή του υπηρετήθηκε από την εκκλησιαστική Ιεραρχία διότι εξυπηρετούσε τις επιδιώξεις της, να αποκόψει το χριστεπώνυμο πλήρωμα της, δηλαδή τους Έλληνες, από το αρχαιοελληνικό τους παρελθόν, αλλά και να παρουσιασθεί ως η συνέχεια του Βυζαντίου και εν πολλοίς τα κατάφερε. Πως να δικαιολογήσει άλλωστε, την “μήτρα” που φέρουν τα μέλη της, σύμβολο της Βυζαντινής εξουσίας. Την οικειοποιήθηκαν μετά την πτώση του Βυζαντίου, εισβάλλοντας και στον πολιτικό θεσμικό χώρο, αυτόν της κοσμικής εξουσίας. Μια “στρέβλωση” του παρελθόντος, που επικαιροποιημένη, από την αδυναμία του κοινωνικού γίγνεσθαι να εισέλθει πλήρως στην νεωτερικότητα (πελατειακό πολιτικό σύστημα) έδωσε στην Ιεραρχία την δυνατότητα να παρεμβαίνει, στα της Πολιτείας.

5. Το “Αποδότε τα τω Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ”, αυτήν την εντολή του Χριστού, το Ιερατείο της εκπεσούσης σε θρησκεία, Εκκλησίας Του, κατά καιρούς την καταπάτησε και συνεχίζει να την καταπατά σε αυτήν την χώρα, στην καλύτερη περίπτωση, συγχρωτιζόμενη με κάθε είδους κοσμική εξουσία, παραγνωρίζοντας ότι η πνευματική της αξία αυτοαναιρείται διαγκωνιζομένη για την κατάκτηση τίτλων εξουσίας Η Δημοκρατία, ρητά και κατηγορηματικά απαγορεύει σε κάθε Ιερατείο, δηλαδή στους οικειοποιούμενους και καπηλευομένους το Ιερό, δια των θρησκειών, αιρέσεων και κάθε άλλου θρησκευτικού τύπου μορφωμάτων, να εμπλέκονται αμέσως ή εμμέσως, στο πολιτικό γίγνεσθαι, εκμεταλλευόμενοι την θρησκευτικότητα του “ποιμνίου” τους.

6. Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού σήμερα, δυστυχώς η οικογένεια περιορίζεται μόνο στο να ονοματίζει τα τέκνα της εκ γεννήσεως Έλληνες και υποκριτικά να τα “δένει μυστηριακά” με τον Χριστιανισμό (Βάπτιση). Τα στέρεα θεμέλια, πάνω στα οποία ο ελληνόπαις θα στηρίξει το ιδίωμα της Ελληνικότητας, έχει εκ του Συντάγματος υποχρέωση να τα παρέχει η Ελληνική πολιτεία δια της Παιδείας. Και η Παιδεία στη “Χώρα του περίπου” των Μεταπολιτευτικών χρόνων, καταρρακώθηκε κινούμενη στην γραμμή της πασοκικής λογικής “εκδημοκρατισμένης παιδείας”. Ένα σύστημα παιδείας που έγινε καθολικά αποδεκτό, ενεργητικώς ή παθητικώς, από την εκπαιδευτική κοινότητα, της οποίας το μεγαλύτερο μέρος, διαπνέονταν από το “αριστερό ιδεώδες”, το ιδεολόγημα μιας “απροϋπόθετης παιδείας”. Το ιδεώδες αυτό, έτυχε πλήρους εφαρμογής στην 3/βάθμια εκπαίδευση. Οπωσδήποτε πτυχίο, όπως θέλεις, όποτε θέλεις και για όσο θέλεις. “Η διδασκαλία αποτελεί την ύψιστη πράξη αισιοδοξίας” αναφέρει ο εκπαιδευτικός Κόλιν Γουίλκοξ και ως εκ τούτου θεωρώ, ότι οι εκπαιδευτικοί κάθε βαθμίδας, με διαβαθμισμένη την ευθύνη, είναι αυτοί που συνέβαλαν καθοριστικά στο να στερηθεί η χώρα μας την ελπιδοφόρα προοπτική. Όπως είπε ο Φρόιντ, “ το σκοτάδι και η ερημία βολεύουν μεν τον ληστή, αλλά δεν κάνουν τον ληστή”. Αντιστοίχως και τα ομολογημένα τρωτά του εκπαιδευτικού μας συστήματος, εν μέρει μόνο αιτιολογούν, αλλά σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούν τους “δασκάλους”, για την αποτυχία τους να επιτελέσουν το λειτούργημά τους, το οποίο απαιτεί την ψυχική και ηθική συμμετοχή τους στη εκπαιδευτική διαδικασία και υψηλό αίσθημα ευθύνης.

7. Για του αρνητές των προαναφερομένων περί Χριστιανισμού, παραθέτω σπαράγματα από το κείμενο του Μπενεντέτο Κρότσε με τίτλο “Γιατί δεν μπορούμε να μην λεγόμαστε χριστιανοί” απάντηση στο δοκίμιο του Μπέρτραντ Ράσελ “Γιατί δεν είμαι χριστιανός”:

“Όταν κάποιος διεκδικεί για τον εαυτό του το όνομα του χριστιανού, δεν μπορεί γενικά να ξεφύγει από μιαν ορισμένη υποψία επιτηδευμένης ευλάβειας και υποκρισίας, γιατί η υιοθέτηση αυτού του ονόματος χρησίμεψε συχνά για να τροφοδοτεί μιαν αυταρέσκεια και για να συγκαλύπτει πράγματα πολύ διαφορετικά από το χριστιανικό πνεύμα. (...) Ο χριστιανισμός υπήρξε η πιο μεγάλη επανάσταση που πραγματοποίησε ποτέ η ανθρωπότητα. Τόσο μεγάλη, τόσο πλήρης και τόσο βαθιά, τόσο γόνιμη σε συνέπειες, τόσο απρόσμενη και τόσο ακαταμάχητη στη υλοποίησή της, ώστε να μην εκπλήσσεται κανείς επειδή αυτή εμφανίστηκε ή μπορεί ακόμη να εμφανίζεται σαν ένα θαύμα. Σαν μια αποκάλυψη από ψηλά, σαν μια άμεση παρέμβαση του θεού στα ανθρώπινα πράγματα, που δέχτηκαν από Αυτόν έναν εντελώς νέο νόμο και προσανατολισμό. Καμία άλλη επανάσταση, καμία από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις που σηματοδοτούν τις εποχές της ανθρώπινης ιστορίας δεν αντέχει στη σύγκριση, καθώς φαίνονται όλες αποσπασματικές και περιορισμένες. (...) Ο λόγος έγκειται στο ότι η χριστιανική επανάσταση έδρασε στο κέντρο της ψυχής, στην ηθική συνείδηση και στο ότι, δίνοντας έμφαση στην εσωτερικότητα και την ιδιαιτερότητα της συνείδησης, φαίνεται να έδωσε σε αυτήν τη συνείδηση μια νέα αρετή, μια νέα πνευματική οντότητα, που μέχρι τότε έλειπε από την ανθρωπότητα. (...) Και ο νόμος αυτής της ηθικής συνείδησης πηγάζει μόνον από την εσωτερική φωνή και όχι από τις εξωτερικές εντολές και διδαχές, που αποκαλύπτονται όλες τους ανεπαρκείς για να πετύχουν τον ηθικό σκοπό. (...) Και η αφοσίωση σε αυτόν το νόμο υπήρξε αφοσίωση αγάπης. Αγάπης για όλους τους ανθρώπους χωρίς καμία διάκριση. Αγάπης για όλα τα πλάσματα του θεού, αυτού του Θεού που είναι Θεός αγάπης και που δεν είναι διαχωρισμένος από τον άνθρωπο και που κατεβαίνει προς τον άνθρωπο... Οι άνθρωποι οι μεγαλοφυείς, οι ήρωες που προηγήθηκαν του χριστιανισμού πραγματοποίησαν εξαιρετικές πράξεις, δημιούργησαν θαυμαστά έργα και μας μεταβίβασαν ένα πελώριο θησαυρό μορφών, σκέψεων και εμπειριών. Αλλά αυτό που δεν μπορεί να βρεθεί σε όλους αυτούς, είναι αυτό που μας ενώνει και που μας κάνει αδελφούς και που μόνον ο χριστιανισμός έδωσε στην ανθρώπινη ζωή.(...) Κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν μια άλλη αποκάλυψη και θρησκεία, παρόμοια ή ανώτερη από αυτήν που ο Χέγκελ αποκαλούσε “απόλυτη θρησκεία”, θα έρθει στο ανθρώπινο γένος σε ένα μέλλον το οποία τώρα δεν μπορούμε να διακρίνουμε” (σχετικά στην ανάρτηση “Η γέννηση του Χριστιανιστή” της 21/12/17).

8. Διάφορα παραμετρικά:

Ο Χριστός δια της Αγάπης έδωσε όνομα στην Αριστοτελική “εντελέχεια” (στις διαπροσωπικές σχέσεις) και τον δρόμο προς την απόλυτη ελευθερία (αγάπα και κάνε ότι θες). Δηλαδή την ενυπάρχουσα στον άνθρωπο ροπή προς την τελειότητα, την αντίρροπον δύναμιν στο βίαιον της ανθρώπινης φύσης. Ο Αριστοτέλης, ο κατεξοχήν πρακτικός φιλόσοφος είναι αυτός που επισήμανε ότι ο ενάρετος ορίζεται από τις πράξεις του, η καλλιέργεια της αρετής αποτελεί σκοπό ζωής και ο πλούσιος δεν λογίζεται ευτυχής, εάν δεν βοηθάει τους αδύναμους. Είναι αυτός που εγκαίρως επισήμανε ότι η επιδίωξη του μέτρου είναι δύσκολη, όπως δύσκολη είναι και η επιλογή μεταξύ παρέμβασης ή αδράνειας, πράξις ή απραξίας.

Οι Ισραηλίτες ήταν οι πρώτοι που αγωνίσθηκαν να διαμορφώσουν ομοιογενές σύστημα, στη βάση συμβολαίου που συνήψαν με τον Ιεχωβά. Οι Έλληνες της Αρχαιότητος οικοδόμησαν σύστημα ομοιογένειας στηριζόμενο στην Παιδεία.

Όλες οι κοινωνίες που άντεξαν στη διάρκεια των αιώνων διαμόρφωσαν κοινή πολιτιστική ταυτότητα, κοινές αξίες και αντιλήψεις. Προσπάθειες υπεράνθρωπες μεγάλων διανοητών διαμόρφωσαν τις κατά τόπους εθνικές ιδεολογίες και ενίοτε προσέλαβαν απεχθέστατες μορφές, που όμως δεν είναι δυνατόν να απαξιώσουν την ιδέα του έθνους. Αλλά υπάρχουν εκ παράλληλου τάσεις αντίρροπες, που επικαλύπτουν τις εθνικές ιδιαιτερότητες και διαμόρφωσαν επίσης τον πολιτισμό. Ο χριστιανισμός, που απετέλεσε το ιδεολογικό οικοδόμημα του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους, και η Καθολική Εκκλησία, που εκπολίτισε τα βάρβαρα φύλα του ευρωπαϊκού Βορρά, προσδίδοντας ιδεολογική και ενίοτε πολιτική ενότητα στη Δύση πέρα από έθνη και φυλές.

* Τετρακόσια χρόνια οι Έλληνες ήταν υπόδουλοι στους Τούρκους και δεν εκβαρβαρώθηκαν. Την ελληνικότητά τους δεν την διέσωσε κάποια νομική κατασφάλιση “δικαιωμάτων”, αλλά η συνέχεια του “πολιτισμικού” τους βίου: η γλώσσα, η Θρησκεία, οι τέχνες, τα ήθη-έθιμα εντός μιας αυτοδιαχειριζόμενης κοινότητας, πραγμάτωναν τη ζωή ως συν-βίωση, δηλαδή ενεργό μετοχή σε σχέσεις κοινωνίας.

“Είμαι Έλλην γιατί εγεννήθην έτσι”. “Είμαστε αχθοφόροι του ονόματός μας”. “ μόνοι οι υπερασπισταί της πατρίδος εμπορούν να την ονομάσουν πατρίδα! Εάν αυτή ευτυχήσει, συ μένεις άπατρις, άγνωστος, άτιμος (σσ. χωρίς να τιμηθείς). Αν όχι, συ συνεισέφερες εις την πτώσιν, εις την δυστυχίαν της...” (από το βιβλίο του διαφωτιστή και μαθητής του Κοραή, Κωνσταντίνου Νικολόπουλου “Προτροπή πατριωτική προς το γένος των Γραικών”, που εκδόθηκε στη Σπάρτη τον Απρίλιο του 1821, για να πείσει τους Έλληνες, λαϊκούς και κληρικούς, τσοπάνηδες και λόγιους, να αρματωθούν και να βγουν στον Αγώνα). Η επίκαιρη διαπίστωση είναι ότι, γεννηθήκαμε Έλληνες και καταντήσαμε Μετά-έλληνες (ο Έλληνας της μεταπολιτευτικής περιόδου).

Μετά την Επανάσταση η Ελλάδα, με την εκκλησιαστική αυτοκεφαλία και χάρη στο αφήγημα για τον επαναστατικό αντι-οθωμανικό ρόλο του ορθοδόξου κλήρου, κατόρθωσε να συνθέσει το παλαιό με το νέο.

Αντιθέτως στην Μετά-οθωμανική Τουρκία ο Μουσταφά Κεμάλ στην εθνικιστική του κατασκευή, δεν επεδίωξε επαρκή σύνθεση ανάμεσα στα νεωτερικά και τα παραδοσιακά στοιχεία. Δεν κατάφερε να μιμηθεί πλήρως τους Ρωμιούς διότι δεν υπήρχε περιθώριο να ισχυριστεί ότι η κυρίαρχη θρησκεία του πληθυσμού, δηλαδή το Ισλάμ, λειτούργησε ως πόλος αντίστασης απέναντι στη δαιμονοποιούμενη Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Τουρκία δεν μπόρεσε, επομένως, να αξιοποιήσει τον νομιμοποιητικό ρόλο της θρησκευτικής παράδοσης, ώστε να ισχυροποιήσει τη νεωτερική της πορεία. Το έλλειμμα αυτό κατέστησε εύθραυστο το οικοδόμημα του Μουσταφά Κεμάλ και το εξέθεσε στην εκδικητική επάνοδο του περιθωριοποιημένου θρησκευτικού παράγοντα.

Το διαζύγιο ανάμεσα στην εθνοκρατική υπόσταση και τη θρησκευτική παράδοση ενδεχομένως εξηγεί τη σημερινή δομική κρίση της Τουρκίας.

Οι προθέσεις του μαρξιστικού ιστορικο-υλιστικού μηδενισμού, είναι ξεκάθαρες: Θέλουν την Ελλάδα κράτος διεθνικό, επιθετικά άθρησκο, τον λαό άγλωσσο για να είναι και άσκεφτος, μόνο οπαδός, όχι πολίτης, χειραγωγούμενος λούμπεν συρφετός.

Ομού με τους Ακροδεξιούς, εκτός των άλλων είναι οι υπεύθυνοι για το απατηλό νόημα που δόθηκε στην λέξη “συνείδηση” στην άποψη περί της καλλιέργειας εθνικής συνείδησης (την ταύτισαν με το αντίθετό της, δηλαδή έλλειψη κριτικού στοχασμού, άγνοια της Ιστορίας και καλλιέργεια τυφλού διεθνισμού / εθνικισμού).

Είναι γενικώς οι υπεύθυνοι της διαφθοράς του “επιστροφή στις ρίζες” (από διαφορετικές οπτικές). Γεγονός που έφερε στο πολιτικό προσκήνιο τους Νήπιο στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, τον Ορμπάν στην Ουγγαρία, τον Τραμπ στις ΗΠΑ, τον Τζόνσον στην Βρετανία, τον Μπολσονάρου στην Βραζιλία.

Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω στους εγχώριους καλοπροαίρετους, πλην όμως αφελείς λεγόμενους “προοδευτικούς”, οι οποίοι λόγω του ότι έχουν κλείσει τους λογαριασμούς τους με τον χριστιανισμό αρνούνται να τον αποδεχθούν ως στοιχείο της εθνικής και ευρωπαϊκής πολιτισμικής ταυτότητας. Και μια ερώτηση κρίσεως: Γιατί η ανεξιθρησκία δημιουργήθηκε σε χριστιανικό περιβάλλον και όχι αλλού;

Ακόμη και οι αγνωστικιστές είναι σκόπιμο να αντιληφθούν ότι η ενότητα των ελληνικών πληθυσμών, που εντάχθηκαν στο ανεξάρτητο Ελληνικό κράτος (από την Επανάσταση έως την Μικρασιατική Καταστροφή) οφείλεται στην Εκκλησία. Ο Κώστας Ιορδανίδης αναφέρει σχετικά: “ η εξοικείωση αυτοχθόνων και ετεροχθόνων με την κοινή ελληνική γλώσσα δεν οφείλεται σε ευάριθμους λογίους του Διαφωτισμού. Διατηρήθηκε επί αιώνες χάρις στον ταπεινό ιερέα που διάβαζε το Ευαγγέλιο –δίχως να το καταλαβαίνει πλήρως– και στο απαίδευτο εκκλησίασμα που γνώριζε από στήθους τα τροπάρια και τους εκκλησιαστικούς ύμνους, ασχέτως εάν κατανοούσε το περιεχόμενό τους. Αυτή ήταν η μοναδική, πράγματι, προσφορά της Εκκλησίας. Και μόνον για αυτόν τον λόγο είναι άξια σεβασμού ακόμη και από τους αγνωστικιστές ή τους άθεους”.

Ο Έλληνας ο ελληνικός είναι κοσμοπολίτης. Είναι θιασώτης του κοσμοπολίτικου πατριωτισμού, αυτόν που υπηρέτησε ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Αντιθέτως οι εγχώριοι “προοδευτικοί” όπως πάντα εν συγχύσει. Παράδειγμα από την μια θεωρούν ότι η εθνική συνείδηση είναι κάτι περιττό ή άχρηστο και από την άλλη μετά την Μεταπολίτευση προώθησαν στα μουσικά πράγματα και την μουσική παιδεία της χώρας την ομφαλοσκόπηση και την συστηματική δυσφήμιση της κλασικής μουσικής, υιοθετώντας αποφθέγματα όπως το “η μουσική είναι μία”. Και πήξαμε στο ρεμπέτικο και τα “λαϊκές πολιτιστικές μπουζοκλερί”. Ευτυχώς που βρέθηκαν ιδιώτες κοσμοπολίτες να συνεχίσουν την παράδοση του Λαμπράκη, το έργο του οποίου το “Μέγαρο Μουσικής” φρόντισαν να υπονομεύσουν από τα πρώτα χρόνια της Κρίσης και δημιουργήθηκε η “Στέγη” του “Ωνασείου” και τα τελευταία χρόνια το “Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος” έδωσε την κατάλληλη στέγη στην Εθνική Λυρική Σκηνή και την κατέστησε ικανή να να “συνομιλεί” με τους σημαντικότερους διεθνείς εταίρους (επιδίωξη του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή Γιάννη ‘ Βακαρέλη είναι να ξαναζωντανέψει το “Μέγαρο”). `

* “Δεν ανήκω σε όσους πιστεύουν ότι η εθνική συνείδηση είναι κάτι περιττό ή άχρηστο. Πιστεύω ότι είναι απαραίτητη για τη συλλογική μας ύπαρξη, μας υπενθυμίζει ότι δεν μεγαλώσαμε στο ορφανοτροφείο της Ιστορίας, και δημιουργεί υποχρεώσεις απέναντι στους προγόνους μας. Κοινώς μας συνδέει. Απλώς ξεχωρίζω τον εθνικισμό από τον πατριωτισμό. Και οι δύο χρειάζονται την εθνική συνείδηση για να αναπτυχθούν, όμως ο μεν πατριωτισμός σημαίνει την αγάπη για τη ζωντανή πατρίδα, για τη γλώσσα της, το πνεύμα της, τον πολιτισμό της, το τοπίο της· ο δε εθνικισμός προσκολλάται στα σύμβολα αδιαφορώντας για τη ζωντανή πραγματικότητά της. Η αδιαφορία αυτή προέρχεται είτε από άγνοια, αδυναμία σκέψης λόγω έλλειψης καλλιέργειας, βλέπε Χρυσή Αυγή. Είτε από μια φοβική στάση απέναντι στον σύγχρονο κόσμο, την οποία υιοθετεί μεγάλο τμήμα της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Ευρώπη: “Η ωραία κοιμωμένη”. Δεν υπάρχουν πολιτισμικά κεκτημένα. Τον πολιτισμό δεν τον κληρονομείς. Τον κατακτάς, όπως έλεγε και ο Μαλρό. Και το πρόβλημα της σημερινής Ευρώπης είναι ότι αντιμετωπίζει τον πολιτισμό της ως κεκτημένο. Και επειδή τον θεωρεί κεκτημένο, δεν καταβάλλει καμιά προσπάθεια για να τον κατακτήσει.

*Σχετικό: “Μία όψη του προβλήματος της ταυτότητας είναι το πλήθος των μαύρων γραμματοκιβωτίων που βλέπεις να κυκλοφορούν στον δρόμο. Είναι οι μουσουλμάνες που καλύπτονται με την μπούργκα, αφήνοντας μόνο μια σχισμή στο πρόσωπο για τα μάτια. Βλέπεις, π.χ., μια λιμουζίνα να σταματά σε έναν εμπορικό δρόμο και να αποβιβάζει ένα κοπάδι γραμματοκιβώτια, που κατευθύνεται αμέσως σε ένα από τα πολυτελή καταστήματα. Αν εξαιρέσεις το ύψος ή το πλάτος, όλα τους είναι ίδια, ακόμη και στη σχισμή μέσα από την οποία ρίχνεις το γράμμα. Διότι οι αισθητικές παρεμβάσεις (τα μόνιμα ζωγραφιστά φρύδια, το έντονο μακιγιάζ κ.λπ.) κάνουν τα μάτια των πλασμάτων που ζουν εκεί μέσα να είναι πανομοιότυπα. Σκέπτομαι ότι, τελικά, το Ισλάμ –με λίγη βοήθεια από τον καταναλωτισμό της Δύσης, είναι αλήθεια– έχει καταφέρει να καταργήσει τελείως τη γυναικεία μορφή. Φρικτό να είσαι γυναίκα υπό αυτές τις συνθήκες. Ευτυχώς, υπάρχει τουλάχιστον το Harvey Nichols για παρηγοριά... (Στέφανος Κασιμάτης “Γράμμα από το Λονδίνο” Καθημερινή 5/1/20200).

Η πρόκληση της νέας δεκαετίας: Πώς στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού το κοινωνικό γίγνεσθαι θα βρει έναν τρόπο να αναγνωρίσει / αναζητήσει τις “αξίες” οι οποίες θα το στηρίξουν το κοινωνικό οικοδόμημα και να αποβάλλει τις απαξίες οι οποίες το υπονομεύουν.

Αναφέρομαι σε αξίες με διαχρονικότητα. Αναφέρομαι σε αναζήτηση, δηλαδή σε διερώτηση. Δεν αναφέρομαι σε βεβαιότητες αναφέρομαι σε βασικές /δομικές σταθερές. Και αυτά υπό την αίρεση ότι επιτέλους θα αντιληφθούν / συνειδητοποιήσουν ότι γεννηθήκαν / ζουν σε έναν τόπο που γέννησε τις σταθερές του Δυτικού πολιτισμού στο οποίον έστω και άγαρμπα συμμετέχουν. Να ξανά-υπενθυμίσω αυτό που ο Ζαν Φρανσουά Λιοτάρ ανάφερε: “Προσπαθούμε να σκεφτούμε πέρα από τους Έλληνες, όμως αναρωτιέμαι αν πέρα από τους Έλληνες υπάρχει σκέψη”.

Γενικώς Θα ξανά επισημάνω ότι ο πραγματικός προοδευτικός είναι ο απανταχού “παραδοσιακός άνθρωπος”. Δηλαδή αυτός που θεωρεί ότι έχει μεγαλύτερη αξία / δύναμη η γονιμοποίηση των παραδεδεγμένων αξιών από την καταστροφή τους στο όνομα νέων, τις οποίες δεχόμαστε ως αξίες, μόνον και μόνον επειδή είναι νέες. Είναι αυτός που αντιλαμβάνονται ότι στην “Κλασική σκέψη” οι αξίες δεν κρίνονται υπό το πρίσμα του “συντηρητικού ή προοδευτικού”, αλλά στο κατά πόσο αυτές συμβάλλουν στον “πολιτισμο” (“ιδεολογία της πόλης”), δηλαδή στην εν ειρήνη, ελευθερία και ευδαιμονία συνύπαρξη των ανθρώπων και προπάντων εν αρμονία με την Βιόσφαιρα.

Σήμερα αυτόν τον πολίτη οι “νεο-κουλτουριάρηδες” (οι ψευτόπροοδευτικοί, μεταμοντέρνοι πολιτικορεκτάδες) τον εντάσσουν στους συντηρητικούς. Υπό αυτό το πρίσμα και αυτός ευθαρσώς δηλώνει ότι είναι “συντηρητικός”.

Στην ανάρτηση της 23/3/2013 “ΧθεΣήμερΑύριο” μεταξύ άλλων είχα αναφέρει:

“Η παράδοση επίσης δεν είναι ένα corpus πολιτισμικών στοιχείων στατικό και αμετάβλητο, αλλά μία δυναμική διαδικασία που αφορά τη διαχείριση του εκάστοτε παρόντος. Είναι ένα πρότυπο πολιτισμού, που συνδιαλέγεται με τις συνθήκες του εκάστοτε παρόντος και ανάλογα, εντάσσεται λειτουργικά σ’ αυτό, περιθωριοποιείται ή αποβιώνει. Η καλύτερη εκδοχή λειτουργικότητάς της σχηματικά αναφέρεται ως «επιβίωση» ή «συνέχεια». Η επιβίωση μπορεί να οριστεί ως η άμεση ιστορική μνήμη, όπου το χθες ζει μέσα στο σήμερα, χωρίς αυτό να συμβαίνει συνειδητά. Είναι η άμεση μετάγγιση των μορφών της ζωής και του πολιτισμού που γίνεται από ψύχη σε ψυχή, από στόμα σε στόμα, από παππού σε εγγονό και συναποτελεί το παρόν. (…) Σχετικά με το φολκλορισμό, ένας σκληρός ορισμός τον ορίζει ως την «ρομαντική επανάληψη εθίμων ή εφεύρεση λαογραφικών στοιχείων, μία ψυχρή προσπάθεια αναβίωσης και χρήσης τους, για τις ανάγκες της αγοράς». Σε γενικές γραμμές, το φολκλόρ προέρχεται από το μυαλό και όχι από την ψυχή διότι, πρόκειται για εγκεφαλικές και ορθολογικές κατασκευές, με επικάλυμμα τις ρομαντικές διακηρύξεις για εθνικές αναβιώσεις, επιβιώσεις και συνέχειες που το συνοδεύουν”.

Υποστηρικτική των ανωτέρω αποτελεί η Διάταξη νομοσχεδίου του υπουργείου Παιδείας, το οποίο κατατέθηκε την Παρασκευή 10/1 στη Βουλή, προβλέπει την κατάργηση της σχολικής αργίας των “Τριών Ιεραρχών” (αφορά τόσο την πρωτοβάθμια, όσο και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, δημόσια και ιδιωτική).

Στο σχέδιο νόμου αναφέρεται: “Η 30ή Ιανουαρίου κάθε έτους, ημέρα της θρησκευτικής των Τριών Ιεραρχών, παύει να συμπεριλαμβάνεται στις ημέρες σχολικής αργίας. Αποκαθίσταται ως ημέρα πραγματοποίησης εορταστικών εκδηλώσεων προς τιμή των Μεγάλων αυτών Πατέρων αλλά και της Παιδείας, καθώς και των μετόχων της εκπαιδευτικής διαδικασίας, εκπαιδευτικών και μαθητών. Οι εκδηλώσεις αυτές μπορεί να περιλαμβάνουν θρησκευτικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες σχετικά με την προβολή του κοινωνικού και παιδαγωγικού έργου των Μεγάλων Πατέρων και της εν γένι προσφοράς τους στην Εκπαίδευση και τα Γράμματα”.

Στην ανάρτηση της 21/12/2016 “Ένα τρίπτυχο (2ο μέρος)” είχα παρουσιάσει ένα σχέδιο αναδιοργάνωσης του μαθήματος των Θρησκευτικών.

Τέλος ως φιλεσίν προτείνω 2 ταινίες. Η 1η σε ύφος cinedoc και η 2η εικονοποίηση “ψιθύρων της καρδιάς”.

1. “Θέλημα Θεού / Grace a Dieu”, Γαλλία, 2019, του Φρανσουά Οζόν.

2. “Μέχρι το Θαύμα / To the Wonder”, ΗΠΑ, 2012, του Τέρενς Μάλικ.

Επίλογος

Στην Ελλάδα έχουμε μνημεία,

αλλά δεν έχουμε μνήμη.

Τελικά τι απομένει;

* “Τι απομένει; Η πραγματικότητα των εικόνων και των σχέσεων. Ο αυτοπεριορισμός στο σύμπαν του καθενός που απλώνεται σαν επιδημία, μαζί με την αδυναμία (ή τη συρρίκνωση) επικοινωνίας με λέξεις (Μαρία Κατσουνάκη).

Λέτε; (και ο νοών νοείτω….)

2010-2019: Το κρεσέντο της αυτοβλακείας...

Για το Ιστορείν: Μια κινέζική παροιμία επισημαίνει: “Μια κρίση είναι μια ευκαιρία που καβαλάει τον άνεμο του κινδύνου”. Και στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού χρειάστηκε μια δεκαετία για να “ξεκαβαλήσουν”. Στην ανάρτηση “Ντροπή” της 8/2/2013 είχα εγκαίρως επισημάνει αυτόν τον κίνδυνο, διότι στην χώρα αυτή θα πιάνονταν στα δίχτυα της “Άτης” διότι δεν θα αισθάνονταν ντροπή. “Να θυμηθείτε αυτά που σας προλέγω” λέει ο Ερμής στον επίλογο του Προμηθέα Δεσμώτη. “Όταν στα βρόχια της Άτης πιαστείς ως θήραμα, μην καταριέσαι την τύχη σου…Ούτε να πεις ότι ο Ζευς σου έστειλε ξαφνικά μια απρόσμενη τύφλωση, για να μπλεχτείς στο απέραντο δίχτυ που έχει απλωμένο η Άτη ολούθε.” (η Άτη παράγεται από το αάω, που σημαίνει τυφλώνω τας φρένας κάποιου. Ο μέσος αόριστος αασάμην σημαίνει έπραξα αφρόνως, ανοήτως, αποβλακώθηκα / Ν. Βαρδιάμπασης).

Είχα γράψει:“Στην κινηματογραφική ταινία «Shame»(Ντροπή) του Steve McQueen (Μ. Βρετανία 2011) περιγράφεται ένας άνθρωπος χωρίς ιδιότητες, ο οποίος οδηγεί με τη συμπεριφορά του την συναισθηματικά ασταθή αδελφή του σε απόπειρα αυτοκτονίας. Γεγονός που τον οδηγεί να συνειδητοποιήσει τη συναισθηματική του γύμνια και να αισθανθεί ΝΤΡΟΠΗ.

Η Βίβλος αναφέρεται στους Πρωτόπλαστους ως «ανθρώπους χωρίς ρούχα» οι οποίοι, αφού παραπλανήθηκαν και αμάρτησαν, αντιλαμβάνονται τη γύμνια τους ενώπιον του Θεού και αισθάνονται ΝΤΡΟΠΗ. Ο Τζαπατίστα Βίκο, επιβεβαιώνοντας τη βιβλική αφήγηση, τοποθέτησε το συναίσθημα της ντροπής στις απαρχές της κοινωνίας, εξαιτίας της ικανότητας του να παράγει συμπεριφορά.

Το κείμενο αυτό αναφέρεται στους σημερινούς Έλληνες, ανθρώπους γυμνούς από την ιδιότητα του πολίτη, οι οποίοι, λόγω της σημερινής κατ’ ουσία κοινωνικής κρίσης, ακολούθησαν όπως πάντα τον εύκολο δρόμο, στη συγκεκριμένη περίπτωση το δρόμο της αγανάκτησης, για να μπορέσουν να στοχοποιήσουν αποκλειστικά κάποιους άλλους για την κατάστασης τους. Η αγανάκτηση όμως είναι μια ψυχική παρόρμηση η οποία για να γίνει δημιουργική, πρέπει να τρέφεται κατά περίπτωση και από το αίσθημα της ΝΤΡΟΠΗΣ , αλλιώς μπορεί να έχει καταστροφικά αποτελέσματα (πρώτα ντρέπεσαι για τον εαυτό σου)”.

* “Πόση κομπορρημοσύνη, πόση υποκρισία, πόσες φωνές, πόση ανέξοδη βία καταναλώσαμε όλα αυτά τα χρόνια; Αρκετά για να φάνε δυο γενιές. Αντί να επεξεργαστούμε τους όρους της πανωλεθρίας μας, την ανακηρύξαμε σε αγαθό και αισθανθήκαμε δικαιωμένοι. Αυτό που πάντα πιστεύαμε, επιτέλους το ζούσαμε για μια ακόμη φορά. Ανακηρύξαμε τον ηττημένο εαυτό μας σε ήρωα και την απαξία σε αρετή. Χορτάσαμε τη μετριοκρατία, που κατέληξε σε γελοιοκρατία. Πέσαμε κατηγορία και κινδυνεύσαμε να εξωθηθούμε από την Ευρώπη, να χάσουμε τη θέση μας στον σύγχρονο κόσμο, που είχαμε παλέψει κοντά διακόσια χρόνια για να την κατακτήσουμε. Και η πραγματικότητα συνέχισε να μας πολιορκεί.

Άκρως γόνιμη απ’ αυτή την άποψη η δεκαετία που πέρασε. Γόνιμη και χρήσιμη για την αυτοσυνειδησία μας. Χορτάσαμε να υποκρινόμαστε τους αδικημένους ήρωες – με όλα τα ψυχικά παρεπόμενα. Χορτάσαμε να καταναλώνουμε την ανικανότητά μας – αν και τα αποθέματά της ποτέ δεν εξαντλούνται. Απ’ αυτή την άποψη η δεκαετία που πέρασε μας άφησε χορτάτους. Καιρός, λοιπόν, να δοκιμάσουμε και κάτι άλλο για να γλιτώσουμε τη δυσπεψία. Αντε και καλή χρονιά” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Σήμερα αυτό που μένει να απαντηθεί είναι: Ιδόντες παθόντες και μαθόντες; Οψόμεθα…

Blasphemy ή αυτοβλακεία;

Αντιδράσεις έχει προκαλέσει αφίσα που προσκαλούσε τον κόσμο του Ναυπλίου σε πάρτι “βλασφημίας” για την παραμονή των Χριστουγέννων

Η αφίσα που επέλεξαν οι διοργανωτές του πάρτι σε μπαρ του Ναυπλίου παρουσιάζει τον Χριστό μακιγιαρισμένο με σκουλαρίκια.

Στο κείμενο που συνόδευε την εκδήλωση στα social media αναφέρονταν τα εξής: “Γιορτάζουμε τα 2019α γενέθλια του ανθρώπου που έφερε στον κόσμο το μήνυμα της αγάπης και της αλληλεγγύης προς όλους με μια κλασική εορταστική εξεφτελιστική παρτάρα όπως κάθε χρόνο. Μουσικάρες για μας διαλέγει η Μαρωφυλλιά από τα παλιά Αμαρτωλοί του κόσμου ελάτε”.

Στην ανάρτηση “Ο παραδοσιακός άνθρωπος / Επίλογος: Για τα “ barbecue”… / 29/11/19” είχα αναφέρει μεταξύ άλλων: “Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, στην χώρα όπου οι ακροδεξιοί στήνουν barbecue έξω από τα κέντρα φιλοξενίας μεταναστών και οι ακροαριστεροί στα προαύλια των Εκκλησιών την Μ. Παρασκευή, η ύπαρξη νόμου που να τιμωρεί την κακόβουλη βλασφημία και την καθύβριση των θρησκευμάτων παρουσιάζεται ως αναγκαία, ιδιαίτερα για τους θρησκευόμενους ανεκτών θρησκειών στη χώρα. Η ΝΔ τελικά υπαναχώρησε στην επαναφορά του σχετικού άρθρου 198 του ΠΚ που είχε καταργήσει η Παραφύση”.

Να επισημάνω ότι το άρθρο 198 του ΠΚ προστάτευε από την καθύβριση της οντολογικής θεμελίωσης των πιστών κάθε αναγνωρισμένης θρησκείας, αφοπλίζοντας τους φανατικούς . Με λίγα λόγια, συμβάλλοντας στην θρησκευτική ειρήνη (ο Θεός δεν χρειάζεται εισαγγελέα).

Γενικεύοντας: “Όταν ο κρατικός μηχανισμός αδυνατίζει, η κοινωνία τείνει προς μια κατάσταση πολέμου όλων εναντίων όλων” (Χομπς).

Στην προηγούμενη ανάρτηση είχα αναφέρει: “Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές τα Σατουρνάλια ήταν ο πρόδρομος των Χριστουγέννων. Υπάρχουν μαρτυρίες από το 336 μ.Χ ότι από 17-23 Δεκεμβρίου στην Ρώμη εορτάζονταν τα Σατουρνάλια προς τιμήν του θεού Σατούρνο (αντιστοιχεί στον ελληνικό θεό Κρόνο)”. Κατά την εορταστική περίοδο καταργούνταν η κοινωνική διαστρωμάτωση. Δούλοι και αφεντάδες από κοινού και ισότιμα γλεντούσαν ξέφρενα, με διαρκή κατανάλωση φαγητού και ποτού και οργάνωση απίστευτων σεξουαλικών οργίων. Αυτό θα ήθελαν να γιορτάσουν και οι “προοδευτικοί” αυτόβλακες του Ναυπλίου, χωρίς να σκέπτονται τους Μάρξ και Ένγκελς οι οποίοι με αυτήν την κατάργηση της κοινωνικής διαστρωμάτωσης θα τραβούσαν τα μαλλιά τους (την κατάργηση της κοινωνικής διαστρωμάτωσης δια της Αγάπης / φιλαλληλία αλληλεγγύη και όχι φιλανθρωπία, ευαγγελίζουν τα Χριστούγεννα).

Οι ανάξιοι επιμένουν στον Ανάξιο…

Θα ξεκινήσω με μια επισήμανση: Την διαχωριστική γραμμή τη χαράσσουν περισσότερο οι ανθρώπινες ποιότητες και λιγότερο οι πολιτικές διαφορές.

Για το Ιστορείν: “Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε, στο πλαίσιο ενός επεξεργασμένου σχεδίου για τα μελλούμενα από διάφορα πολιτικά κέντρα, το alter ego του Καραμανλή για πρόεδρο της δημοκρατίας το 2015, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν ο μόνος από ολόκληρη την αποσβολωμένη και σε παραζάλη ΝΔ, που βγήκε δημόσια και είπε γιατί δεν θα μετάσχει της προεδρικής εκλογής και γιατί είναι κάθετα αντίθετος με την… καραμανλικής επίνευσης και σε συνεννόηση με τον Τσίπρα, υποψηφιότητας Παυλόπουλου.

‘Τιμώ τον κ. Προκόπη Παυλόπουλο ως καθηγητή και ως δάσκαλο. Πρόκειται για εξαίρετο νομικό με βαθιά επιστημονική κατάρτιση’, είχε δηλώσει ο σημερινός πρωθυπουργός.
‘Δεν έχω πειστεί, όμως, μέσα από την πολιτική του διαδρομή, ότι είναι ο πιο κατάλληλος για Πρόεδρος της Δημοκρατίας για τρεις λόγους: Δεν αντιστάθηκε στις σειρήνες του πελατειακού κράτους, χειρίστηκε με ανεπάρκεια μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις της σύγχρονης ιστορίας μας, το Δεκέμβριο του 2008, και τέλος δεν εκφράζει τη θέση της Ελλάδας στη ενωμένη Ευρώπη με τον τρόπο που εγώ θα επιθυμούσα.” (Πηγή: iefimerida.gr)

Να προσθέσω ότι το επιχείρημα, που χρησιμοποιείται κατά κόρον από τους υποστηρικτές του Ανάξιου, είναι ότι είναι απαραίτητος λόγω της έκρυθμης κατάστασης στα ελληνοτουρκικά , εντέλει λειτουργεί και αυτό εις βάρος της υποψηφιότητάς του. Διότι ποιος ξεχνά την απερίγραπτη ταπείνωση από τον Ερντοράν μέσα στο προεδρικό μέγαρο;

“Η συνύπαρξη των εννοιών «Ελληνοτουρκικά» και «Παυλόπουλος» μέσα στην ίδια εικόνα προκαλεί αμέσως ανασφάλεια. Αν προσθέσετε και την έννοια «καναπές», η ανασφάλεια γίνεται πανικός...” (Στέφανος Κασιμάτης).

* Σχετικά με την επιμονή του Νηπίου στην επιλογή του Ανάξιου και για 2η θητεία στην Προεδρία ,μ ο Γιάννης Πρετεντέρης έγραψε: “Μια εξήγηση είναι ότι θέλουν να στραπατσάρουν τον Μητσοτάκη, Ωραία αλλά τελικά εκθέτουν τον Παυλόπουλο. Τον οποίον περιφέρουν σαν διατηρητέο εξάρτημα της προηγούμενης διακυβέρνησης. Βασιλική Θάνου με Παντελόνια...”

* “Ο επόμενος Πρόεδρος δεν είναι συγκυριακή επιλογή για τον πρωθυπουργό, είναι στρατηγική. Ο,τι κάνει, αλλά και ό,τι δεν κάνει, η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποσκοπεί στη διεύρυνση της εκλογικής βάσης της κυβέρνησης στον χώρο του Κέντρου. Αυτή είναι η κυβερνητική στρατηγική του. Θέλει να διαμορφώσει μια νέα κοινωνική πλειοψηφία υπέρ της κυβέρνησης, επειδή δεν έχει εμπιστοσύνη στο κόμμα του – και καλώς δεν έχει. Μια κεντρώα πλειοψηφία, όμως, με κατεύθυνση μεταρρυθμιστική.
Αν αυτή είναι, λοιπόν, η στρατηγική του πρωθυπουργού, τότε εξυπακούεται ότι η επιλογή του επομένου Προέδρου θα πρέπει να την ενισχύει. Τυχόν ανανέωση της θητείας του κ. Παυλόπουλου δεν θα ήταν απλώς ένα πλήγμα στη στρατηγική, θα ήταν το καίριο πλήγμα, γιατί θα ακύρωνε αυτομάτως την ξεχωριστή πολιτική ταυτότητα που κατάφερε να σχηματίσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης μέσα από δυσκολίες και πολλή προσπάθεια. Ο Κυριάκος ξεχώρισε από το κοπάδι, όταν είχε τη δύναμη να εκφράσει εμπράκτως τη διαφωνία του με την προαγωγή στο ύπατο αξίωμα της Δημοκρατίας του ανθρώπου που άνοιξε την πόρτα στον ΣΥΡΙΖΑ και τον άφησε να κάψει την Αθήνα. Πάνω στην ευγνωμοσύνη εκείνης της στιγμής, την οποία ένιωσαν πολλοί σαν κι εμάς τότε, έχτισε ο Κυριάκος την ταυτότητά του, το «brand name» που τον έκανε να ξεχωρίσει. Μια δεύτερη θητεία Παυλόπουλου τον τοποθετεί ξανά στο κοπάδι. Αυτός είναι, νομίζω, ο σοβαρότερος λόγος για τον οποίο ο επόμενος Πρόεδρος δεν θα είναι ο κ. Παυλόπουλος” (Στέφανος Κασιμάτης).

Επισήμανση: Ο Μητσοτάκης μετά την επιστροφή του από την επίσημη επίσκεψη στις ΗΠΑ και την συνάντησή του με τον Τραμπ ενημέρωσε και την “κουτσή Μαρία” του πολιτικού μας συστήματος και άφησε “στην απ’ έξω” τον Ανάξιο. Αλληλούια…

10/1/2020: Επέτειος της 1ης 4ετίας του Μητσοτάκη στην προεδρία της ΝΔ.

Ο Μητσοτάκης ήλθε το ΔΝΤ φεύγει…

Ο Μητσοτάκη μετά την συνάντηση του στην έδρα του ΔΝΤ με τη νέα επικεφαλής του Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, ανακοίνωσε το κλείσιμο του εδώ γραφείο του (βρίθει συμβολισμών και ουσίας). Μεταξύ άλλων ανέφερε: “Η αναστολή λειτουργίας του γραφείου του ΔΝΤ συνεπάγεται πως πλέον η Ελλάδα δεν αποτελεί χώρα ειδικού ενδιαφέροντος για το Ταμείο” (7/1, δηλαδή η χώρα απέβαλε τα τριτοκοσμικά οικονομικά χαρακτηριστικά).

Αυστραλία: Καλοκαίρι 2019-2020.

VAR (Video Assistant Referee)

Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού είναι ικανοί να το διαλύσουν και αυτό...

Χρυσές Σφαίρες.

Στις 77ες Χρυσές Σφαίρες υποψήφιες για το βραβείο σκηνοθεσίας δεν υπάρχουν. Οι 5 διεκδικητές είναι άνδρες (στην μακρά ιστορία του θεσμού υπήρξαν μόλις 4 υποψήφιες). Πάντως στο ερώτημα “τι θέλετε δηλαδή κορίτσια, να βγάλουμε τον Σκορσέζε για να βάλουμε μία από εσάς;” Υποθέτω ότι η απάντηση των πολιτικορεκτάδων θα είναι: “Να βάλουμε ποσόστωση...”. Λέτε τελικά στα βιογραφικά το “γυναίκα” θα αναφέρεται στα “προσόντα”; (μετά να προσθέσουμε και το παχύσαρκη...).

Ποιο Brexit, Megxit.

Τελικά είναι τρελοί αυτοί οι Άγγλοι…

* “ Α, τα χρυσούλια μου! Ο Χάρι και η Μέγκαν θέλουν να κρατήσουν τρία απλά πράγματα, που ήδη έχουν: Πρώτον, τους τίτλους ευγενείας και, προφανώς, την προσφώνηση «your Grace», ως είθισται σε δούκες και δούκισσες· έπειτα, τα μέτρα ασφαλείας που απολαμβάνουν τώρα ως μέλη της βασιλικής οικογενείας, είτε στην κατοικία τους είτε στα ταξίδια τους ανά τον κόσμο· τέλος, θέλουν το σπίτι που έχουν τώρα με βασιλική παραχώρηση, μαζί με το απαραίτητο προσωπικό, εννοείται. Από εκεί και πέρα, θέλουν την ελευθερία τους και καμία από τις υποχρεώσεις που συνοδεύουν τα προνόμια που διεκδικούν.

Συγγνώμη, αλλά ο βρετανικός στρατός επιτρέπει σε αυτόν τον άνθρωπο, που σκέπτεται με αυτόν τον παιδαριώδη τρόπο, να πετάει στρατιωτικό ελικόπτερο; Κρίνουν ότι μπορούν να του το εμπιστευθούν;
Το ενδιαφέρον, για μένα, στην υπόθεση αυτή είναι ότι μας επιτρέπει να δούμε την εικονική πραγματικότητα εν τω γίγνεσθαι. Να παρακολουθήσουμε, δηλαδή, πώς στην εποχή μας η μυθοπλασία (π.χ., η σειρά «Crown» και, γενικώς, το Netflix) ανακατεύεται με την πραγματικότητα και δημιουργείται κάτι καινούργιο, μια άλλη διάσταση της πραγματικότητας, όπου ο διαχωρισμός μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικού δεν υφίσταται. Βλέπουμε, συγκεκριμένα, μια ηθοποιό τηλεοπτικών σειρών να μπαίνει στη βασιλική οικογένεια της Βρετανίας και, με τη συνδρομή της χειραφέτησης της ηλιθιότητας και της δύναμης των social media, να δίνει μια τροπή στην ιστορία της οικογένειας, που ούτε από το πιο βλακώδες σίριαλ δεν θα την περίμενες. Ζούμε σε πολύ ενδιαφέροντες καιρούς. Μακάρι να τους καταλαβαίναμε κιόλας...” (Στέφανος Κασιμάτης).

“Η τεράστια επιτυχία της τηλεοπτικής σειράς «The Crown» έδειξε, αν μη τι άλλο, πόσο βαρύ φορτίο είναι το να επωμίζεται κάποιος έναν ρόλο με μακραίωνη παράδοση και θεμελιακό θεσμικό χαρακτήρα. Η σειρά κατέστησε πιο «ανθρώπινους» τους ενοίκους του Μπάκιγχαμ, λιγότερο καρικατούρες απ’ ό,τι εμφανίζονται να είναι μέσα από τα τυπικά και τα πρωτόκολλα (τα οποία, βεβαίως, γοητεύουν και πολύ κόσμο, εντός αλλά και εκτός Βρετανίας)” (Ηλίας Μαγκλίνης)..

Μάχαιραν έδωσες, μάχαιραν θα λάβεις…

Η δολοφονία του Ιρανού στρατηγού Σουλεϊμανί από τους Αμερικανούς επιβεβαιώνει απολύτως την ρήση: “Πες μου πως πέθανε να σου πω πως έζησε...”.

Τάδε έφη Μητσοτάκης…

Η 22η, και 1η γυναίκα Πρόεδρος του ΣΤΕ κ. Αικατερίνη Σακελλαροπούλου, η πρόταση του Μητσοτάκη για την Προεδρία της Δημοκρατίας.

* “Για όσους διαμαρτυρόμαστε για τις δυσάρεστες εκπλήξεις που επιφυλάσσει στον απλό άνθρωπο ο βίος στην Ελλάδα, ιδού επιτέλους και η άλλη όψη του νομίσματος, μία ευχάριστη έκπληξη: από τον Παυλόπουλο στη Σακελλαροπούλου! Φαίνεται μικρό, αλλά δεν είναι. Ξαφνικά πηδήξαμε ολόκληρο αιώνα και παραπάνω, από το 1897 βρεθήκαμε στο 2020. Από τη φουστανέλα και την αγιαστούρα περάσαμε ξαφνικά στον σύγχρονο κόσμο. Μικρό είναι; Καλύτερα δεν γίνεται, νομίζω. Πρόκειται για άριστη επιλογή και επί της ουσίας και για λόγους πολιτικής τακτικής. Κατ’ αρχάς, μια αυτοδημιούργητη, διακεκριμένη γυναίκα, με σύγχρονο πνεύμα και ανεξάρτητη κρίση, όπως η κ. Σακελλαροπούλου, είναι το καλύτερο που θα μπορούσε να συμβεί στον ίδιο τον θεσμό της προεδρίας, για να τον ανυψώσει (και αισθητικά ακόμη) μετά την περίοδο Παυλόπουλου. 
Στρατηγικά, η επιλογή της κ. Σακελλαροπούλου ενισχύει τη μεταρρυθμιστική ταυτότητα της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Δεν είναι απλό πράγμα η ανάδειξη μιας άξιας και πετυχημένης γυναίκας στο ύπατο αξίωμα της πολιτείας. Είναι ιστορικής σημασίας επιλογή (και ευκαιρία επίσης) υπέρ της ισότητας των δύο φύλων· και πιστώνεται στον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά και σε όσους θα υποστηρίξουν τη συγκεκριμένη επιλογή με την ψήφο τους” (Στέφανος Κασιμάτης).

“Χαιρετίζω την πρώτη γυναίκα Πρόεδρο της Δημοκρατίας μας και την μη οχλαγωγική της παρουσία στον πολιτικό μας βίο”.

Η Λίτσα (Πατέρα) μέρες πριν την ανακοίνωση, είχε προβλέψει ότι η νέα Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα είναι γυναίκα διότι από την Πανσέληνο της 10/1 2020 ανοίγεται μια περίοδος που ευνοεί τις γυναίκες, η οποία και θα διαρκέσει έως το τέλος του χρόνου.

Τετάρτη 22/1/2020

“Έτσι είναι η Ζωή / C’est la Vie”, Γαλλία, 2017 του Ολιβιέ Νακάς και Ερίκ Τολεντονό.

Έτσι είναι η ζωή σε μια από τις καλύτερες εκδοχές της.

Επίσης σας προσκαλώ να δείτε και την ταινία: “Κλέφτες Καταστημάτων / Shoplifters”, Ιαπωνία, 2018 του Χιροκάζου Κόρε-Έντα. Μια εικονοποίηση του “ουδέν κακόν αμιγές καλού” και του αντιστρόφου του.

Σας παραθέτω μια περιγραφή του τι είναι ζωή που συνάντησα σε μια βιβλιοκριτική: “Η ζωή δεν είναι μεταφορά [...] δεν είναι ένας δραματικός μονόλογος ή ένα συναρπαστικό νούμερο του τσίρκου. Είναι μια υπόθεση πεζή, που δεν διαδραματίζεται μέσα σε πουδραρισμένο αέρα ή πάνω σε λουστραρισμένα σανίδια, αλλά στην απλή γη, δίχως το μεταμορφωτικό άγγιγμα της τέχνης, δίχως μεγάλες συναισθηματικές κορυφώσεις, με εξαίρεση κάποιες στιγμές, σπάνιες και πολύτιμες, τότε που, μες στο κοινό φως της ημέρας, σπρωγμένοι από μυστηριώδεις δυνάμεις, ανώτερες από εμάς, βλέπουμε αίφνης τον κόσμο μπροστά μας να τυλίγεται από μια ακτινοβολία υπερφυσική” (“Η κυρία Όσμοντ” του Τζων Μπανβιλ, βιβλιοκριτική του Γ. Βέη).

Σημείωση: Όλες οι αναφερόμενες στην ανάρτηση ταινίες έχουν προβληθεί στην Κινηματογραφική Κοινότητα της Ν. Ιωνίας Βόλου ( www.provoles.gr ).

Σαν επιδόρπιο

Νιφάδα χιονιού: Όταν

η Ευφυής Τυχαιότης κάνει “fractal art”...

Νιφάδα χιονιού

να λιώνει κρίμα είναι

τέτοια ομορφιά.

Οι νιφάδες (κρύσταλλοι) χιονιού με την εξάγωνη συμμετρία και καλαισθησία δεν προκάλεσαν μόνο το ενδιαφέρον των επιστημόνων και των καλλιτεχνών ανά τους αιώνες, αλλά και των απλών ανθρώπων οι οποίοι και έδιδαν θρησκευτική εξήγηση.

Το 1611, ο Γιοχάνες Κέπλερ δημοσίευσε τη μονογραφία “On the Six-Cornered Snowflake / Περί της Εξάγωνης Νιφάδας Χιονιού”, η οποία και αποτελεί μια από τις πρώτες απόπειρες να εξηγηθεί επιστημονικά ο σχηματισμός των νιφάδων του χιονίου σε αντίθεση με την όποια θρησκευτική εξήγηση. Παρότι υποστήριζε ως πιο πιθανό κάποια εξάγωνα σύνολα σωματιδίων, μικρότερα από εκείνα που ήταν σε θέση να διακρίνει να εξηγούν την εκπληκτική γεωμετρία των νιφάδων χιονιού, επί της ουσίας διασκέδαζε με την ιδέα ότι μπορεί να ήταν πιο εύκολο να κατανοήσει κανείς την όμορφη συμμετρία των κρυστάλλων χιονιού αν αυτοί θεωρούνταν ζωντανοί οργανισμοί με ψυχή, που στον καθένα είχε δοθεί μια αποστολή από τον Θεό.

Seedrinker